Gemeente: die wapens - Inligting
Gemeente: die wapens
Die versperring of die wag.
Titel: Die oproep.
Skeppingsdatum : 1907
Datum getoon: Mei 1871
Afmetings: Hoogte 99 - Breedte 146
Kontak kopiereg: © Saint-Denis, kuns- en geskiedenismuseum - I. Andréani
© Saint-Denis, kuns- en geskiedenismuseum - I. Andréani
Die gemeente en die bewoners van Parys
Die Kommune het nie 'n leër in die streng sin gehad nie. In beide gevalle was federasies en kommunards vrywilligers wat nie vir oorlog opgelei is nie.
Geskep in 1789 en georganiseer in 1791, het die Nasionale Garde die XIX oorgesteeke eeu van rewolusies en outoritêre regimes, met enkele verduisterings, om uiteindelik weer gebore te word toe Frankryk oorlog teen Pruise verklaar het. Die Nasionale Garde, wat saamgestel is uit burgerlikes van 25 tot 30 jaar, georganiseer in bataljons uit hoofsaaklik werkers- en ambagswyk, het tydens die beleg geleidelik verpolitiseer om op 18 Maart 1871 die leër van die Kommune te word.
Hierdie 'weermag' was 'n revolusionêre mag wat meer polities as militêr effektief was. Veral omdat hierdie 40.000 mans - waarvan die getal lank op byna 200.000 geskat is - ongedissiplineerd en swak opgelei in krygsgewoontes, vinnig gedemotiveer is. Bernard Noël vat dit treffend saam: 'Hulle het die aktiewe rol geleidelik laat vaar, om so te sê toeskouers van die stryd gebly, rantsoene aangeraak, betaal, maar tuis gebly toe hulle 'n diensbevel ontvang het, doof vir oproepe, vertrek klop die herinnering sonder om te reageer "(Gemeente woordeboek, 1971). Soveel so dat daar gedurende die 'Bloedige Week' nog net 2 000 of 3 000 federasies aktief was, dikwels deur burgerlikes wat die strate ingevaar het om 'n posisie agter 'n versperring te beklee. Die antikommunare, wat die ongematigde smaak van die kommunarde dikwels geparadeer het vir parade-uniforms, het nie gehuiwer om te spot met die teenstrydigheid van hul teenstanders nie.
Die mobilisering van mans
Alhoewel André Devambez (1867-1943) te jonk was om die gebeure van 1870-1871 te onthou, wou hy dit graag in twee werke verteenwoordig. Die oproep toon 'n reeks nasionale wagte in 'n straat in Parys, en Die wag stel mans voor wat wag vir die skoot agter 'n versperring. Dit is nodig om die ooreenkomste en die aanvullings van die twee tabelle te onderstreep: die teenwoordigheid van die mense in wapens wat gereed is vir 'n geveg en die deurmekaar straat van Die oproep, waarvan die plaveistene in versperring opgestapel is Die wag.
Devambez rekonstrueer 'n visie van die munisipaliteit gebaseer op die verhale van sy vader en die getuienisse wat hy aan die begin van die XX versamel het.e eeu, in die hospitaal van die Bicêtre-hospitaal, met ou skare.
In 1910 skryf 'n joernalis wat die skilder se ateljee besoek Fantasio : "[…] Die keisteen stapel bo sandsakke uit. Dan, op hierdie keistene, 'n gesig van kanonne, 'n ou geweer, ou papiere en drie lyke wat hier en daar gesleep word, is dit dapper mannekyne [...]. "
Hierdie skilderye is ontwikkel met die kommer van heropbou en is beelde naby die kommunistiese beweging wat die kunstenaar in 'n libertêre beweging plaas.
Die nageslag van die gemeente
Toe hulle in 1907 en 1911 in die Salon des Artistes Français uitgestal is, het hierdie twee werke van Devambez nie ongesiens verbygegaan nie. Die pers het hulle met aandrang opgeroep, gewoonlik sonder om hul plastiese eienskappe te beoordeel en uitsluitlik die onderwerp te stigmatiseer.
Oor Die oproep, die kritikus van Kunstetydskrif (9 Februarie 1907) was van tekenende welsprekendheid: 'Hy gaan soek na die handlangers van die Kommune, die deurmekaar, afskuwelike federasies, wat pynlik op die sypaadjie staan ​​waar die assommoir, die alfa en die 'omega, die begin en die einde van hul droom en hul lese-vaderland. "
Hierdie twee werke is met 'n virulensie ontvang wat in die eerste jare van die XX kan verrase eeu: hul kritiese ontvangs ontwyk Devambez se naturalisme om te fokus op die Versailles-stereotipe van die gedeklassifiseerde en bloeddorstige Communard.