Korean hip-hop sensation G-Dragon recently released his song "Heartbreaker" -- with voice synthesizing being a prominent feature of the song. I cannot help but wonder if it was inspired by Kanye West's 2008 album entitled 808s & Heartbreak. Listen to Kanye West's "Heartless" from the album and notice the strong use of voice synthesizing.Speaking of Kanye West, what on earth was he thinking last week when he hi-jacked Taylor Swift's acceptance speech during the MTV awards? If you haven't heard about it, West took the mike during Swift's acceptance speech for best female music video and proclaimed: "Yo Taylor, I'm really happy for you. I'mma let you finish, but Beyoncé has one of the best videos of all time."In the meantime his "I'mma let you finish, but..." has become a flourishing meme and has gone viral.I just a while ago started to listen to 808s & Heartbreak and have enjoyed it a lot, but this recent asinine trick by Kanye West has really spoiled it for me. Really, what was he thinking? (He attempts an explanation on Jay Leno, who asked Kanye what his mom would have thought about it -- this causes Kanye to choke up.) Aah... celebrity life... such a realm of emotions!
[Image Source: Ava7.Com]A couple of weeks ago I had my first house warming (I'm planning a second house warming in October for my non-Taekwon-Do friends). A Korean friend arrived that evening with a big set of toilet paper -- 30 rolls in all. Some of my non-Korean friends were quite surprised at this peculiar house warming gift. Luckily I knew the symbolism behind the gift and thought it very thoughtful.Allow me to explain in case you ever find yourself the recipient of toilet paper from a Korean friend. A toilet roll, when unrolled, is exceptionally long and represents the wish for an equally extended friendship. Now times that with 30! The giver of thirty rolls of toilet paper is in effect saying that I hope our friendship will keep on for a very, very, very, very, very long time.
I cannot remember where I stumbled on this poster -- probably on The Grand Narrative. In the media it is the foreign community that is made out to be sex crazy. Interestingly, if one is to trust the statistics above, the foreign community are not the major clientele of the sex industry. There is a strange dichotomy in Korea, where foreigners are made out to be the sex addicts; however, on closer inspection one see a heavy emphasis on sex in the Korean culture. I recently opened a Korean newspaper and on practically every other page there was some kind of sex-ad -- be it escort agencies or penile dysfunction clinics. When I just came to Korea I was surprised to see escort-agency business cards with very provocative pictures of ladies licking their fingers and, showing cleavage and sitting open-legged strewn in the city streets at night. Every where you go one sees motels. Having slept in a number during my travels in Korea I can tell you that these motels are set-up for utmost sexual-encounter comfort, with emphasis on discreetness. Recently when I went to a Korean cinema to watch a movie it dawned on me how many sexual references there are in the advertisements. Since I don't have a television I cannot say whether this is the case for most Korean ads or just the ads shown in the cinemas. But judging from poster ads and billboards I think it is common. Not to mention the many recent Korean movies that are basically glamorous soft porn -- take A Frozen Flower as an example.The strangest thing for me is that the Korean society insists that it is conservative and prudish. At face value that is the truth. But just below the surface there is another Korea that is anything but sexually conservative. It is like Korea is in a Victorian Era that is ready to explode with sexual tension.
Môre moet ek serimoniemeester speel by een of ander taalskoolkompetisie. Ek sou aanvanklik slegs een van die beoordeellaars gewees het. Maar vanoggend tydens die departementele vergadering is ek ingelig dat ek nou die serimoniemeester moet wees – hoekom? Want ek is wit. Ja glo dit of nie, rassediskriminasie en rassevoorkeur is steeds aktief in moderne Korea. My kollega wat oorspronklik die seremoniemeester sou wees is Koreaans van geboorte, maar het in Amerika (Hawaii) groot geword. Ondanks dat sy “Westers” in kultuur en denke is, en vlot in Engels is, is daar aan haar gesê dat die ouers van die kinders wat die kompetisie gaan bywoon wil ’n Westerse gesig sien. Dit maak nie saak dat ek van Afrika is nie, I look the part.Nou ja, môre is ek nie meer beoordeellaar nie, maar serimoniemeester op grond van my velkleur. Hoe moet ek hieroor voel? Dit gee my geensins ’n warm gloei in my binneste nie.My een vriend is ’n African-American. Hy is oortuig dat die Koreane hom anders behandel op grond van sy vel. Partykeer dink ek dis net sy historiese vervolgenswaan as ’n New-Yorker waar “police profiling” ’n algemene ding is. Maar dalk is hy reg. Rassisme is algemeen in Korea. ’n Ligter vel kry definitief voorkeur in die massamedia. Modelle en akteurs met ligte gelaat is baie meer sigbaar en Koreane gebruik “skin bleachers” om hulleself ligter te maak. Posted by
“Professor, you have scansion in your voice,” said a student to me the other day. “Scansion” is of course the wrong choice of words, but I understood what she meant – even though I am surprised that my elocution comes across like that.I had this student last semester in my one poetry class – this is where she learned the term “scansion”, although she uses it somewhat wrongly in this context. Scansion is the analysis of verse into metrical patterns. In other words, through scansion one determines rhythm and meter in a poem by establishing the stressed and unstressed syllables in the words in the lines of poetry. So when my student said “Professor, you have scansion in your voice,” she meant that there is a rhythm in the way I speak. She continued to say that a number of other students made the same observation.I wonder if this “rhythm in my voice” is a good or a bad thing. And to apply her use of the term “scansion”, I’m curious to know if I speak in a distinct meter? Do I speak in snippets of iambic pentameter?!
Dit is vandag my ma se verjaarsdag. Sy sou 66 gewees het en as sy nog geleef en gesond was, sou sy goed gelyk het vir 66. In haar laat veertigs en vroeg vyftigs het sy haar jare gedra soos ’n dertigjarige.Ek mis haar soms. Gelukkig is die lewe genadig deur ’n mens besig te hou met allerande dinge. Indien nie sou ’n mens heeltyd verlang het na die wat vêr of dood is.Daar is tye wat ek graag met my ma sou wou gesels oor dinge. Verhoudingsprobleme is ’n voorbeeld. Ek onthou toe ek en my X nog saam was, was daar ’n paar geleenthede wat ek erg graag met ma oor wou praat. Nou steeds. Ek sou onder andere met haar wou gesels oor pasbaarheidskwessies – die feit dat dit moeilik is om ’n (vroulike) maat te kry wie by my pas. My eienaardighede, belangstellings, lewens-en-wêreldbeskouing, Godsiening, ensomeer maak dit geensins maklik om iemand te kry by wie ek pas nie. Buiten vir die pas wat hierdie abstrakthede betref, wat nog van seksueel-pas?! Soms ontmoet ek dames met wie ek op van hierdie bogenoemde dinge in stemming is, maar daar is geen seksuele vonk nie. En soms is daar die vonk, maar niks om ’n verhouding op te bou nie. Oor hierdie tipe dinge sou ek graag met my ma wou gesels. En soms is daar dinge wat ’n seun by sy ma oor wil spog. Ek kan nie vir dogters praat nie, maar as ’n seun is daar ’n differensie tussen dinge wat ek by my ma sou wou spog, en wat ek by my pa sou wou spog.My ma se dood het nie vinnig gebeur nie. Steeds kan ek nie sê dat ek voorbereid was op haar afsterwe nie. Ja ek was voorbereid, in die sin dat die nuus van my ma se dood het my nie geskok nie. Sy was toe al baie jare siek en het skielik dramaties agteruit gegaan. So boos as wat dit mag klink, ek het baie keer gedink dat die dood ’n genadige oordeel vir haar sou wees. Haar siekte het haar so geweldig afgetakel dat sy ten laaste bitter min van haar eentydse glorie gehad het. Ek het haar sowat ’n week of twee voor haar sterfte gesien. ’n Bondeltjie, ’n verlepte hopie op ’n bed – skaars instaat om ’n verstaanbare sin te maak. Hierdie is ’n vrou wat kon praat. Ek meen PRAAT. Sy’t nie gehuiwer om haar sê te sê nie. Reguit en op die man af. Sy’t gebewe; ’n koue koors. Haar gesig vaal en haar hare wat eens ’n blossende wol rooi vlamme was, was nou yl, bros en grys. Ek het my rooikop by haar geërf. En haar glimlag – daar was geen glimlag meer nie. Die pyn, die verlies, die hartseer, die totale aftakeling het haar glimlagplooie vervorm tot plooie van verdrietigheid. Ek mis my ma se glimlag. Ook my glimlag het ek by haar geërf.Dit is vandag my ma se verjaarsdag. Sy sou 66 gewees het en as sy nog geleef en gesond was sou sy goed gelyk het vir 66. En ek sou haar gebel het en dit vir haar gesê het.
Dear Friends,So a number of you told me in the comments section, in private emails, or in person that you would like to join some of my classes on-line.There are two classes for which I created blogs. The first is 19th and 20th century American poetry, and the second is Poetry in Music. The blogs will provide the reading (and listening) lists as we progress, as well as relevant links. There will also be a selection of class notes. Furthermore, the assignment questions will be posted on the blogs, as well as other questions and thoughts to ponder, which are likely to reappear in different forms in the exam papers.I think that especially the Poetry in Music class ought to be fun to follow online, as many of the music we will cover will have links to YouTube-videos, lyrics, and so on.So, join the journey with me at:Poetry in Music19th & 20th Century American Poetry
Dis half agt in die oggend. My selfoonwekker het 30 minute vroeër gelui. Ek is op, maar voel mislik. Vir meer as ’n maand het ek byna nooit voor tien die oggend opgestaan nie en my biologiese klok was heel gelukkig met daardie roetine. Vir die laaste twee weke het ek wel my wekker gestel vir sewe die oggend, maar het natuurlik dit bloot afgesit sodra dit gelui het, en dan op die ander sy gedraai. Aangesien die semester hierdie week amptelik begin het, kan ek nie sulke streke doen nie. So beide gister en vanoggend, en vir die res van die semester, gaan ek nie op my ander sy draai wanneer die wekker lui nie, maar ag gee op die selfoon se kerm, en opstaan. Op ’n Dinsdag het ek eers klas teen tien uur die oggend. Nietemin, om my roetine stabiel te hou gehoorsaam ek die oggendalarm en rol teen sewe gedwee uit my bed, met ernstige interne protes.Ek wil regtig weet of oggendmense en aandmense ’n normale ding is. Daar is duidelik die twee spanne: oggendvoëls en nagwolwe. Maar is die laasgenoemde ’n natuurlike fenomeen, of is dit ’n afwyking. Behoort almal nie vroeg op te staan met die aanbreek van die oggendson nie? Hoekom word ek nie moeg in die aand nie, maar kry as’t ware ’n tweede asem rondom tienuur die nag? Ek is seker die mens is nie bedoel om ’n nagdier te wees nie – ons oë en pupille is nie groot genoeg nie. Maar aai, as daar nou een mens is wat ’n nagmens is, dan is dit ek. Hierdie gesewe-uur-in-die-oggend-opstaan-ding is nie vir my nie.’n Paar jaar gelede het ek ’n ander job gehad wat sesuur, of ses-dertig, in die oggend begin het en moes gevolglik voor ses uit die vere. Sjoe, was ek toe vir jou mislik!