Deur 'n toenemend onbekende landskap in Nain, Kanada. Ashlee Cunsolo
Ons leef in 'n tyd van buitengewone ekologiese verlies. Nie net is dit die feit dat menslike handelinge die omstandighede wat die lewe onderhou, destabiliseer nie, maar dit word ook al hoe duideliker dat ons die Aarde in 'n geheel nuwe geologiese era stoot, wat dikwels beskryf word as die Anthropocene.
Navorsing toon dat mense toenemend die gevolge van hierdie planetêre veranderinge en gepaardgaande ekologiese verliese in hul daaglikse lewens ervaar, en dat hierdie veranderinge beduidende direkte en indirekte bedreigings vir geestesgesondheid en welstand inhou. Klimaatsverandering, en die gepaardgaande gevolge vir byvoorbeeld land en omgewing, is onlangs gekoppel aan 'n reeks negatiewe impak op geestesgesondheidinsluitend depressie, selfmoordgedagtes, post-traumatiese spanning, asook gevoelens van woede, hopeloosheid, nood en wanhoop.
'N Emosionele reaksie word egter nie goed in die literatuur voorgestel nie, wat ons' ekologiese verdriet 'noem, wat ons in 'n onlangse weergawe gedefinieer het. Nature Climate Change artikel: "Die hartseer voel oor die erge of verwagte ekologiese verliese, insluitend die verlies aan spesies, ekosisteme en betekenisvolle landskappe as gevolg van akute of chroniese omgewingsverandering."
Ons glo dat ekologiese hartseer 'n natuurlike reaksie op ekologiese verlies is, alhoewel dit oor die hoof gesien word, en wat waarskynlik meer van ons in die toekoms sal beïnvloed.
Ekologiese smart verstaan
Verdriet neem baie vorms aan en verskil baie tussen individue en kulture. Alhoewel hartseer goed verstaan ​​word met betrekking tot menslike verliese, word 'sorge' selde beskou as iets wat ons doen met betrekking tot verliese in die natuurlike wêreld.
Die vooraanstaande Amerikaanse natuurkundige Aldo Leopold was een van die eerstes wat die emosionele tol van ekologiese verlies in sy 1949-boek beskryf, 'N Sand County Almanak: 'Een van die boetes van 'n ekologiese opvoeding,' skryf hy, 'is om alleen in 'n wêreld van wonde te leef.'
Meer onlangs het baie gerespekteerde ekoloë en klimaatwetenskaplikes hul gevoelens van hartseer en angs uitgespreek na aanleiding van klimaatsverandering en die omgewingsvernietiging wat dit op plekke soos: “Klimaatwetenskaplikes voel die gewig van die wêreld op hul skouers” en 'Is dit hoe jy voel?'
Ekologiese smart is ook 'n belangrike tema in ons eie werk. In verskillende navorsingsprojekte wat saam met Inuit in Inuit Nunangat in Arktiese Kanada en boere in die Wes-Australiese koringbelt, het ons altesaam 'n totaal van bykans 20 jaar deurgebring met mense wat in gebiede woon wat beduidende klimaatsveranderings en omgewingsverskuiwings ervaar.
Ondanks baie verskillende geografiese en kulturele kontekste, het ons navorsing 'n verrassende mate van gemeenskaplikheid tussen Inuit en familieboerderygemeenskappe onthul, terwyl hulle emosioneel en sielkundig gesukkel het om toenemende ekologiese verliese en die moontlikheid van 'n onsekere toekoms te hanteer.
Stemme van ekologiese smart
Ons navorsing toon dat klimaatsverwante ekologiese verliese op verskeie maniere hartseerondervindings kan veroorsaak. Die belangrikste is dat mense treur oor verlore landskappe, ekosisteme, spesies of plekke wat persoonlike of kollektiewe betekenis het.
Vir Inuitgemeenskappe in die Inuit-grondonteieningsterrein van Nunatsiavut, Labrador, Kanada, die grond is fundamenteel vir geestesgesondheid. In onlangse jare, Die smeltende see-ys verhinder reis na belangrike kulturele terreine en betrek tradisionele kulturele aktiwiteite, soos jag en visvang. Hierdie ontwrigting van 'n Inuit sin vir plek was vergesel van sterk emosionele reaksies, insluitend hartseer, woede, hartseer, frustrasie en wanhoop.
'N Man wat grootgeword het in die gemeenskap van Rigolet, Nunatsiavut Verduidelik:
'Mense is nie wie hulle is nie. Hulle is nie gemaklik nie en kan nie dieselfde dinge doen nie. As iets van jou weggeneem word, het jy dit nie. As 'n lewenswyse weggeneem word weens omstandighede waaroor u geen beheer het nie, verloor u beheer oor u lewe. '
Chroniese droogtetoestande in die Wes-Australiese koringbelt het soortgelyke emosionele reaksies vir sommige familieboere ontlok. Soos 'n jarelange boer beskryf het:
'Daar is waarskynlik niks erger as om jou plaas in 'n stofstorm te laat beland nie. Ek dink dit is waarskynlik een van die slegste gevoelens […] Ek vind dat een van die mees neerdrukkendste dinge in die lot is, gesien die plaas in 'n stofstorm wegwaai. Dit kom regtig by my neus op, en ook ver. As die stof waai, kom ek binne - dan kom ek net hier binne. Ek kan nie staan ​​om dit dop te hou nie. '
Die stof wegvee in die sentrale Wes-Australiese koringbelt Februarie 2013. Neville Ellis
In albei gevalle resoneer sulke ervarings sterk met die konsep “solastagia,”Word beskryf as 'n vorm van heimwee terwyl hulle nog op sy plek is, en as 'n soort verdriet oor die verlies van 'n gesonde plek of 'n bloeiende ekosisteem.
Mense treur ook oor verlore omgewingskennis en gepaardgaande identiteite. In hierdie gevalle treur mense die deel van selfidentiteit wat verlore gaan as die land waarop dit gebaseer is, verander of verdwyn.
Vir die Australiese familieboere het die onvermoë om 'n gesonde landskap te handhaaf in die konteks van vererger seisoenale veranderlikheid en chroniese droogheid, dikwels gevoelens van selfskuld en skaamte ontlok:
“Boere haat dit net om hul plaas op te hef; dit sê op een of ander manier vir hulle 'Ek is 'n slegte boer'. En ek dink alle boere is goeie boere. Hulle probeer almal die beste om te wees. Hulle hou almal van hul land. ”
Vir ouer Inuit in Nunatsiavut maak veranderinge in weer en landskap ongeldig langdurige en multi-generasionele ekologiese kennis, en daarmee saam 'n samehangende gevoel van kultuur en self. As een gerespekteerde jagter gedeel:
'Dit maak op 'n manier seer. Dit is op baie maniere seer. Omdat ek dink ek gaan nie my kleinkinders wys hoe ons dit gedoen het nie. Dit maak my seer. Dit is baie seer vir my. En ek hou dit net by myself. ”
Baie Inuit- en familieboere is ook bekommerd oor hul toekoms en spreek hul hartseer uit in afwagting van die verslegtende ekologiese verliese. As een vrou Verduidelik van Rigolet, Nunatsiavut:
'Ek dink dat [die veranderinge] miskien 'n invloed op geestesgesondheid het, want dit is 'n neerdrukkende gevoel as jy vas is. Ek bedoel vir ons om [op die land] af te gaan is net 'n deel van die lewe. As u dit nie het nie, is daardie deel van u lewe verdwyn, en ek dink dit is baie neerdrukkend. '
Net so deel 'n boer in Australië wat bekommerd is oor die toekoms oor die moontlikheid om hul familieplaas te verloor:
'[Dit] sou soos 'n dood wees. Ja, daar sou 'n rouproses wees omdat die boerdery alles omvat wat die familieplaas is ... En ek dink as ons dit sou verloor, sou dit wees soos om iemand te verloor ... maar dit is hartseer as om iemand te verloor ... ek het nie ' Ek weet nie, dit sal beslis moeilik wees. ”
Ekologiese smart in 'n klimaatsveranderde toekoms
Ekologiese smart herinner ons daaraan dat klimaatsverandering nie net een of ander abstrakte wetenskaplike konsep of 'n verre omgewingsprobleem is nie. Inteendeel, dit vestig ons aandag op die persoonlik ervare emosionele en sielkundige verliese wat gely word as daar veranderinge of sterftes in die natuurlike wêreld is. Sodoende belig ekologiese smart ook die maniere waarop meer as mense 'n integrale deel is van ons geestelike welstand, ons gemeenskappe, ons kulture en ons vermoë om te gedy in 'n mensdomineerde wêreld.
Uit wat ons in ons eie navorsing gesien het, alhoewel hierdie tipe hartseer al ervaar word, het dit dikwels nie 'n geskikte manier om uit te druk of te genees nie. Inteendeel, ons het nie net die rituele en praktyke om die gevoelens van ekologiese smart aan te spreek nie, tot onlangs het ons nie eers die taal gehad om sulke gevoelens te laat hoor nie. En dit is om hierdie redes dat hartseer oor verliese in die natuurlike wêreld kan voel, soos die Amerikaanse ekoloog Phyllis Windle dit gestel het, 'irrasioneel, onvanpas, antropomorfies'
Ons redeneer dat die erkenning ekologiese smart as 'n wettige reaksie op ekologiese verlies is 'n belangrike eerste stap om klimaatsverandering te humaniseer en die gevolge daarvan, en om ons begrip van wat dit beteken om uit te brei, uit te brei mens in die antroposeen. Hoe ekologiese verliese goed kan berokken - veral as hulle dubbelsinnig, kumulatief en deurlopend is - is 'n vraag wat tans nie beantwoord word nie. Dit is egter 'n vraag wat ons verwag dat dit dringender sal word namate verdere gevolge van klimaatsverandering, insluitend verlies, ervaar word.
Ekologiese hartseer beskou ons nie as wanhoop nie, en dit regverdig ook nie 'afskakeling' van die talle omgewingsprobleme wat die mensdom in die gesig staar nie. In plaas daarvan vind ons groot hoop in die antwoorde wat ekologiese smart waarskynlik sal aanwend. Net soos die smart oor die verlies van 'n geliefde in perspektief stel wat in ons lewens belangrik is, kan kollektiewe ervarings van ekologiese smart saamsmelt tot 'n versterkte gevoel van liefde en toewyding aan die plekke, ekosisteme en spesies wat ons inspireer, koester en onderhou. Daar is baie rouwerk wat gedoen moet word, en baie daarvan sal moeilik wees. Om oop te wees vir die pyn van ekologiese verlies kan egter nodig wees om te voorkom dat sulke verliese in die eerste plek voorkom.
Maanopkoms naby Rigolet, Nunatsiavut, Kanada. Ashlee Cunsolo
Neville Ellis, navorsingsgenoot, Universiteit van Wes-Australië en Ashlee Cunsolo, direkteur, Labrador Institute, Gedenkteken Universiteit van Newfoundland
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Hoop en treur in die antroposeen: Ekologiese smart verstaan