Die vernietiging van tropiese woud is 'n belangrike bydraer tot die verlies aan biodiversiteit klimaat krisis. In reaksie hierop bespreek natuurbewaarders en wetenskaplikes soos ons die herstel van hierdie woude die beste. Hoe neem u 'n stuk aarde besaai met boomstompe, of selfs 'n grasveld of palmolieplantasie, en verander u dit weer in 'n bloeiende woud gevul met sy oorspronklike spesie?
Bosbouers vertrou tradisioneel op die aanplant van bome, wat voor die hand liggend genoeg lyk. Tog benader hierdie benadering kritiek van sommige restourasie-ekoloë, wat beweer dat die plant en versorging van jong bome duur is en die ondoeltreffende gebruik van skaars hulpbronne. Hulle wys ook daarop dat die koolstof wat in groeiende bome opgesluit is, vinnig in die atmosfeer vrygestel word as plantasies geoes word en gebruik word vir kortstondige houtprodukte soos papier of karton.
Daar is selfs enkele goed gedokumenteerde gevallestudies waar boomplant negatiewe uitkomste gehad het. Toe byvoorbeeld die bosbedekking op die Loess-plato in China uitgebrei is, het die gronderosie toegeneem en was daar minder water beskikbaar vir mense en landbou. In Chili het subsidies vir die aanplant van bome 'n perverse aansporing geskep om bome te plant in plaas van om natuurlike woude te bewaar. In die tydperk tussen 2006 en 2011 het die beleid a verlies aan natuurlike bosbedekking en geen netto verandering in die hoeveelheid koolstof wat in bome regoor die land gestoor word nie.
Laat dit aan die natuur oor?
Daar word na die alternatiewe benadering verwys as natuurlike wedergeboorte. Dit beteken gewoonlik dat u die gebied wat u wil hergroei beskerm, miskien met heinings of nuwe wetgewing, en dan die bos spontaan laat herstel deur slapende sade wat in die grond begrawe lê of met saad versprei deur wind of diere.
Natuurlike regenerasie hou baie voordele in: dit verg beperkte infrastruktuur of tegniese kundigheid en is dikwels goedkoop om te implementeer. Daar is ook wyd bewyse dat natuurlike regenerasie effektief was om die herstel van katalyse te kataliseer bosbiomassa en biodiversiteit. Dit is aanloklik om natuurlike wedergeboorte as 'n wen-wen-oplossing vir ekonomiese ontwikkeling en die omgewing te beskou.
Maar sosio-ekologiese werklikhede bemoeilik hierdie positiewe boodskap. Die kritieke eerste stap is om die winste van enige ingrypings te verseker, aangesien beide natuurlike wedergebore en aktief herstelde bos kan voortgaan om afgebreek te word as dit nie beskerm word nie. Dit vereis die noue deelname van plaaslike gemeenskappe en grondeienaars aan besluitneming om te verseker dat die voordele en koste van bosherstel op die regte manier versprei word.
Natuurlike regenerasie is dikwels afhanklik van diere om die sade te versprei. Maar in baie tropiese woude is hierdie diere, veral die groter voëls en soogdiere wat die grootste sade versprei, erg uitgeput deur jag. In die Atlantiese woude van Brasilië, bome met groter sade het digter hout, en verlies van groot saadverspreidende soogdiere en voëls soos tapirs en toekans kan daartoe lei dat herwinnende woude oorheers word deur ligte bome wat minder koolstof opberg. In Suidoos-Asiatiese reënwoude het die dominante bome gevleuelde sade draai in die lug oor kort afstande, en kan dus nie terreine meer as enkele tientalle meter van 'n saadbron af herkoloniseer nie
Toekans gebruik hul groot snawels om sade in die Atlantiese woud in Brasilië te versprei. Rafael Martos Martins / shutterstock
Tropiese woude word gereeld van nature regenereer in verlate lande ver van die oorspronklike ongerepte woude. As beperkings op die verspreiding van saad beteken dat hulle nie die boomspesies het wat oorspronklik oorheersend was nie, sal hierdie jong woude minder koolstof opberg en die tuiste word vir minder diersoorte.
'N Studie van 20 jaar
Hoe stem natuurlike regenerasie dus ooreen met 'n meer aktiewe benadering? Ons het onlangs die resultate van 'n 20-jaar studie wat probeer het om hierdie vraag aan te spreek. Nadat 'n tropiese woud in Maleisië in die 1980's en 1990's teruggekap is, het ons internasionale span eers gemeet hoeveel koolstof dit nog in sy oorblywende bome gestoor het. Daarna het ons koolstofopberging gedurende twee dekades opgespoor in gebiede wat natuurlik weer moes regenereer, en aangrensende kolle wat aktief herstel is deur die aanplant van bome en die vermindering van mededingende onkruid en klimmers.
Toe ons die twee vergelyk, het ons gevind dat die aktief gerestoureerde woud 50% vinniger koolstof opberg as wat die woud oorgebly het om natuurlik te regenereer. Hierdie bevinding is ondersteun deur die grootte en aantal bome op die grond en deur te meet laser skandeer die bos vanaf 'n vliegtuig.
Ons weet nog nie hoe die toename behaal is nie. Een moontlikheid is dat die aangeplante bome die groot gapings gevul het tussen die paar groot bome wat houtkappers agtergelaat het, terwyl ekwivalente kolle in natuurlike regenererende bos buite bereik van natuurlike saadverspreiding was. Groter spasiëring van jong bome, gekombineer met die onkruid van die mededingende wingerdstokke en noukeurige spesie-seleksie, het hulle moontlik vinniger laat groei en meer koolstof deur die tyd opbou.
Saailinge vir reënwoudboom word in 'n kwekery gekweek voordat dit in die herstelde woud geplant word. Sonny Royal / SEARRP, skrywer met dien verstande
Die herstelbehandeling was duur en het gedurende die leeftyd van die projek ongeveer 1,500 1,080 dollar per hektaar behandelde bos gekos. Sommige van hierdie koste kan verhaal word deur die verkoop van koolstofkrediete (waar besoedelaars sou betaal vir die herstel van die bos om hul eie vrystellings te "kompenseer"), maar die huidige koste is onrealisties.
Die hoë koste sal noodwendig die gebruik van aktiewe restourasie beperk tot die mees ontkoppelde of afgebreekte terreine, waar die minste waarskynlik is dat woude natuurlik weer sal regenereer. Alhoewel ons op diere en wind moet staatmaak om sade in baie omgewings te versprei, is die plant van bome 'n ekologiese noodsaaklikheid wat ons nie kan bekostig om te verwerp nie.
David Burslem, professor in bosekologie en diversiteit, Universiteit van Aberdeen; Christopher Philipson, senior navorser, Departement van Omgewingstelselswetenskap, ETH Zürich, Switserse Federale Instituut van Tegnologie Zurich, en Mark Cutler, professor in fisiese geografie, Universiteit van Dundee