Charles Edward Stuart, die Young Pretender (1720-1788) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Oudste seun van James Edward Stuart, die Ou Pretender, gebore in ballingskap in Rome. Hulle aanspraak is deur die Franse ondersteun as deel van die Oorlog van die Oostenrykse opvolging, en Charles is gestuur om hul beoogde inval in 1743 te beveel. Die jaar daarna is 'n groot inval -vloot voorberei, maar die Engelse vloot het hom verhinder om Duinkerke te verlaat. . Uiteindelik, in die somer van 1745, bereik Charles Skotland en land saam met sewe vriende op die Hebrides en begin die Tweede Jakobitiese Opstand. Hy was baie meer suksesvol as wat sy vader in 1715 was, en nadat hy Edinburgh verower het, marsjeer hy diep in Engeland, berei Derby voor sy eie manne en die gebrek aan ondersteuning in Engeland dwing hom om terug te keer na Skotland. Teen hierdie tydperk dreig die hertog van Cumberland met 'n leër wat gedeeltelik afkomstig was van troepe wat in Nederland gedien het, Charles, en uiteindelik word hy gevang by Culloden (16 April 1746), en sy leër verslaan en eindig sy opstand. Hy kon ontsnap uit gevangenskap, en ondanks 'n groot beloning kon hy na Frankryk ontsnap. Hy was hoogmoedig, avontuurlustig, aantreklik en was in staat om entoesiasme en lojaliteit onder sy ondersteuners te wek, en die mite van 'Bonnie Prince Charlie' het 'n blywende aantrekkingskrag gehad. Na die mislukking van die '45 het hy die meeste van sy oorblywende ondersteuners vervreem, met sy dronk gedrag en die res van sy lewe in ballingskap deurgebring en in Rome gesterf.
Stuart, Charles Edward (1720 �), die 'Young Pretender '. Oudste seun van James Francis Edward Stuart, die seun en erfgenaam van die ballingskap Jakobus II en VII, Charles was die Jakobitiese prins van Wallis. Hy is in Desember 1720 in Rome gebore vir James en sy tiener Poolse vrou Clementina Sobieska. 'N Ander seun, Henry Stuart, is in 1725 uit hierdie onstabiele huwelik gebore. Charles was 'n robuuste en moedswillige kind, wat nominaal vir 'n oorlog gebloei is deur 'n paar dae op 13 -jarige ouderdom teen die beleg van Gaeta teenwoordig te wees.
Vroeg in 1744 vertrek hy uit Italië na Frankryk met sy vader se opdrag as prinsregent, nadat hy ontbied is om 'n voorgestelde Franse inval in Engeland te vergesel. Dit is gekanselleer. In Julie 1745 seil Charles na Skotland om 'n rebellie in die Hoogland te maak, met die hoop om Franse hulp aan te wakker. Totale selfvertroue, plus 'n beperkte begrip van die werklikheid en die uitstaande generaalskap van Lord George Murray, het hom deur 'n verowering van Skotland gedra en na Derby marsjeer, wat hom 'n held gemaak het. Sy wegkruipertyd ná sy nederlaag by Culloden het hom by romantici aangemoedig as ' Bonnie Prince Charlie '. Tog was hy 'n verleentheid vir Lodewyk XV (wat vrede gesoek het) by sy terugkeer na Frankryk, waaruit hy verdryf moes word. Die res van sy lewe was 'n uitgerekte anti-klimaks, vol mislukte verhoudings en alkoholisme. Hy sterf in 1788 in Rome.
JOHN CANNON "Stuart, Charles Edward." The Oxford Companion to British History. . Encyclopedia.com. 1 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.
JOHN CANNON "Stuart, Charles Edward." The Oxford Companion to British History. . Ontvang op 01 Junie 2021 van Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/stuart-charles-edward
Die woord "pretender" is geskep deur 'n -er aan die einde van die werkwoord voorgee. Hierdie woord is afgelei van Middel -Engels voorgee, uit Ou Frans voorgee, en uiteindelik uit Latyn praetendō (om 'n eis voor te lê).  Die Franse en Latynse woorde het geen pejoratiewe konnotasie nie. 
Antieke Rome ken baie pretenders aan die ampte wat die titel van Romeinse keiser uitmaak, veral tydens die krisis van die derde eeu.
Dit word gewoonlik die dertig tiranne genoem, wat 'n verwysing was na die dertig tiranne van Athene ongeveer vyfhonderd jaar tevore, hoewel die vergelyking twyfelagtig is, en die Romeine aparte aspirante was, nie (soos die Atheners was) 'n komitee vir openbare veiligheid . Die Loeb -vertaling van die toepaslike hoofstuk van die Augustaanse geskiedenis verteenwoordig dus die Latyn triginta tiranni deur "Thirty Pretenders" om hierdie kunsmatige en verwarrende parallel te vermy. Nie almal is daarna oorweeg nie voorgee verskeie was eintlik daarin geslaag om vir 'n kort tydperk keiser te word, ten minste in 'n deel van die ryk.
Bisantynse Ryk Redigeer
Omstrede opvolgings na die Romeinse (Bisantynse) Ryk het lank by Konstantinopel voortgeduur. Die ernstigste, na die val van Konstantinopel tot die Vierde Kruistog in 1204 en die uiteindelike herstel daarvan deur Michael VIII Palaiologos, was daar drie Bisantynse opvolgerstate, wat elkeen beweer dat hulle die Romeinse Ryk was, en verskeie Latynse eisers (insluitend die Republiek van Venesië en die huise van Montferrat en Courtenay) aan die Latynse Ryk wat die Kruisvaarders in die plek daarvan opgerig het. Soms is sommige van hierdie state en titels aan verskeie eise onderwerp.
Cypriotiese voorgee Redigeer
Na die nederlaag en dood van koning James III, koning van Ciprus in 1474, het sy jonger en buite -egtelike broer, Eugène Matteo de Lusignan, ook styl d'Arménie (oorlede 1523) na Sicilië, daarna na Malta. Hy word erken as die regmatige erfgenaam van die trone van Ciprus, Armenië, Jerusalem en Antiochië, hoewel hy nooit ernstige pogings aangewend het om die aansprake na te streef nie. Die titel "Barone de Baccari" is in 1508 vir Jacques Matteo (sewe Eugene Matteo) d'Armenia geskep, met die res vir ewig aan sy nageslag.  Eugene, buite -egtelike seun van koning Jacques II van Ciprus, het, toe sy familie in ballingskap was, eers na Napels gegaan, daarna Sicilië, daarna op Malta gevestig en met 'n Siciliaanse erfgenaam getrou, Donna Paola Mazzara ('n afstammeling van die koninklike huis van Aragon van Sicilië en Aragon), met probleem. 
Moderne Griekeland Edit
Die aanspraakmaker op die troon van die laaste Griekse koninkryk is Konstantyn II, wat as koning geheers het van 1964 tot 1973. Hy behoort aan die Huis van Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, die senior tak van die Huis van Oldenburg. Sy aangewese erfgenaam is sy seun Pavlos, kroonprins van Griekeland.
Die totstandkoming van die Eerste Republiek en die teregstelling van Lodewyk XVI in 1793 het daartoe gelei dat die seun van die koning voorgee dat hy die afgeskafte troon was, wat as Louis XVII genoem is. Aangesien Lodewyk XVII 'n kind was en deur die rewolusionêres in Parys gevange gehou is, verklaar sy oom, die Comte de Provence, homself as regent in die naam van sy neef. Nadat Lodewyk XVII in 1795 gesterf het, het die Comte de Provence self voorgee soos Louis XVIII.
Louis XVIII is in 1814 op die troon herstel, en is opgevolg deur sy broer Charles X in 1824.  Charles X is egter deur die Julie -rewolusie in ballingskap gedwing. Charles X en sy seun, Louis-Antoine, hertog van Angoulême, afstand doen van hul eise ten gunste van Charles se kleinseun, Henri, graaf van Chambord, maar hul neef, die hertog van Orléans, 'n afstammeling van Louis XIV se jonger broer, het die troon as Louis Philippe I, koning van die Franse.
Vir die grootste deel van die monargie in Julie was die legitimiste, soos ondersteuners van die ballingskap van die senior ballingskap bekend gestaan ​​het, onseker oor wie hulle sou ondersteun. Sommige het geglo dat die abdikasie van Charles en sy seun wettig was, en erken die jong Chambord as koning, terwyl ander beweer dat abdikasie in Frankryk ongrondwetlik was van die ancien régime, en het eers Charles X en daarna Louis-Antoine herken tot laasgenoemde se dood in 1844. By sy oom se dood het Chambord die kroon geëis, maar het in ballingskap geleef en na sy dood in 1883 die direkte manlike lyn van Louis XV. uitgesterf het.
In 1848 word Louis Philippe self deur die Februarie -rewolusie omvergewerp en die troon afsit ten gunste van sy jong kleinseun, Philippe, Comte de Paris. Daar is egter 'n republiek uitgeroep, wat Parys, net soos sy neef Chambord, net 'n voorgee van 'n nie -bestaande kroon gelaat het.  Oor die volgende dekades was daar verskeie pogings tot 'n sogenaamde 'samesmelting', om beide groepe monargiste te verenig ter ondersteuning van die kinderlose Chambord as koning, wat die graaf van Parys as sy erfgenaam sou erken. Hierdie pogings het in die 1850's misluk, maar na die totstandkoming van die Derde Republiek in 1870, toe 'n royalistiese meerderheid in die Kamer van Afgevaardigdes verkies is, word samesmelting weer die monargistiese strategie. As gevolg hiervan het die graaf van Parys in 1873 sy eie bod vir die troon teruggetrek en Chambord erken as 'n wettige voorgee van die Franse kroon.  Ten spyte van hierdie oënskynlike eenheid onder royalistiese magte, sou die herstel van die monargie nie wees nie, maar Chambord wou nie die Tricolor -vlag aanvaar nie, wat hom vir die meeste Fransmanne as 'n konstitusionele koning onaanvaarbaar gemaak het.  Die monargiste het gehoop dat hulle na die dood van Chambord die Orléanistiese kandidaat kon verenig en kroon. Maar Chambord het tot 1883 geleef, terwyl die koninklikes van Frankryk teen 1877 hul meerderheid in die parlement verloor het.
Teen 1883 aanvaar die meerderheid Franse monargiste die graaf van Parys as die regmatige voorgee van die Franse troon.  'n Minderheid reaksionêre, die sg Blancs d'Espagne ("Spaanse blankes"), het die steun van die Huis van Orléans weerhou en in plaas daarvan Juan, graaf van Montizon, die Carlist -voorgee van die Spaanse troon, gekies wat ook toevallig die senior manlike afstammeling van Louis XIV was. 
Die argumente is aan die een kant dat Louis XIV se jonger kleinseun, Philip de Bourbon, hertog van Anjou afstand gedoen het van enige toekomstige aanspraak op die Franse troon toe hy Frankryk verlaat om koning te word van Spanje as Philip V in 1700 (die afstanddoening is internasionaal bekragtig deur die Verdrag van Utrecht), wat die hertogte van Orléans oënskynlik as erfgename van die troon van Frankryk verlaat het in geval van uitsterwing van afstammelinge van Louis XIV se oudste kleinseun Louis, hertog van Bourgondië, wat plaasgevind het in 1883.  Aan die ander kant, Die afstanddoening van Anjou word as ongeldig beskou, want voor die revolusie was dit 'n fundamentele beginsel van die Franse monargie dat die kroon nooit afgewyk kon word van die regmatige (senior line) erfgenaam van Hugh Capet nie.  Alhoewel die Orléans na 1873 vrywillig was om hul mededingende aanspraak op die troon uit te stel, word beweer dat die regisidale stem van hul voorvader Philippe Égalité in 1789 en die gebruik van Louis Philippe in 1830 alle troonregte vir die troon uitgeskakel het Orléans tak.  Die skeuring het tot vandag toe voortgeduur, met ondersteuners van die senior lyn wat die titel "Legitimist" teruggeëis het, en laat hul teenstanders royaliste weer bekend staan ​​as "Orléanists". Die huidige verteenwoordiger van die senior lyn is Louis Alphonse, hertog van Anjou, die senior wettige afstammeling van Hugh Capet (en van Philip V d'Anjou van Spanje) wat in Spanje gebore en getoë is. Die Orléanist-lyn, wat teruggekeer het om in Frankryk te woon toe die verbodswet in 1950 herroep is, word verteenwoordig deur prins Jean, hertog van Vendôme, senior afstammeling van koning Louis Philippe.
Benewens hierdie twee aansprake op die historiese koninklike troon van Frankryk, was daar ook voorgee vir die keiserlike troon van Frankryk, eers geskep deur Napoleon Bonaparte in 1804 en herskep deur sy neef keiser Napoleon III in 1852 (afgeskaf 1870). Hierdie eis word vandag betwis tussen Jean-Christophe, prins Napoléon en sy eie vader, die selfversekerde republikeinse prins Charles Napoléon (wat as gevolg van 'n nie-dinastiese herhuwelik uitgesluit word), albei afstammelinge van Napoleon I se jongste broer, Jérôme Bonaparte.
Daar is baie debat oor wie die wettige erfgenaam van die Russiese troon is, en die bittere geskil in die gesin self.  Groothertogin Maria Vladimirovna word deur sommige as die wettige erfgenaam beskou.  Sy is die enigste kind van groothertog Vladimir wat in 1992 oorlede is, 'n agterkleinseun van tsaar Alexander II, wat sommige as die laaste manlike dinastie van die Huis Romanov beskou het. Sommige van haar teenstanders meen dat sy nie in aanmerking kom om die troon op te eis nie, omdat sy uit 'n huwelik gebore is wat as morganaties beskou sou word onder die monargie van Rusland, wat in 1917 afgeskaf is.  Ander weerstaan ​​haar om redes soortgelyk aan dié van die anti- Orleanistiese rede: haar grootvader se vermeende ontrouheid en dinastiese ambisie word beskou as die verwydering van enige regte wat andersins aan haar tak van die voormalige dinastie kon behoort.
Nog ander beweer dat die beperkende, pre-revolusionêre huweliksreëls van die Romanofs niemand agterlaat wat daarop aanspraak kan maak dat hy die erfgenaam van die dinastie is nie. Ander erken Nicholas Romanov, prins van Rusland as familiehoof,  'n afstammeling van keiser Nicholas I en die verkose president van die Romanov Family Association, wat bestaan ​​uit die meeste lewende manlike afstammelinge van die Romanov keisers. Nie hy of sy jonger broer, prins Dimitri Romanov, het seuns gehad nie en sedert hul dood is daar geen nuwe eise deur hierdie tak aangevoer nie.
Anna Anderson het probeer bewys dat sy die hertogin Anastasia Nikolaevna van Rusland was, die verlore dogter van Nicholas II, maar DNA -toetsing op haar oorskot het uiteindelik bewys dat sy 'n nabootser was.  Alhoewel sy nie die troon geëis het nie, op sigselfAangesien vroue nie op die Russiese troon kon slaag nie, solank enige manlike dinastie oorleef het, het sy meer bekend geword as enige van die verskillende Romanov -aanspraakmakers op die troon. 
Prins Karl Emich van Leiningen (gebore 1952), wat hom in 2013 tot die Oosterse Ortodoksie bekeer het,  is die jongste pretender op die Russiese troon onder die naam van prins Nikolai Kirillovich van Leiningen. Hy is die kleinseun van groothertogin Maria Cyrillovna van Rusland, (suster van Vladimir, en tante van Maria Vladimirovna), en agterkleinseun van Cyril Vladimirovich, groothertog van Rusland. Die Monargistiese Party van Rusland ondersteun prins Nikolai as die erfgenaam van die Russiese troon, aangesien hulle van mening is dat Maria Vladimirovna Romanova en Nicholas Romanov nie dinasties is nie.  Begin 2014 verklaar Nikolai Kirilovich homself Keiser Nikolaas III (opvolger van Nicholas II).
In 2007 trou Nicholas met gravin Isabelle von und zu Egloffstein en het in 2010 'n seun, Emich.
Engeland, Skotland en Ierland Wysig
Na die teregstelling deur Engeland van die Stuart King Charles I in 1649, word sy seun Charles II in Skotland (waar hy in 1651 gekroon is) en Ierland as koning uitgeroep, maar die twee lande is deur Engelse magte binnegeval en onder die Statebond van Engeland geannekseer. Oliver Cromwell in 1653. So was Charles II van 1649 tot 1660 tot die herstel van 1660 op die troon van Engeland, en het hy die koning van Skotte en koning van Ierland verban/afgesit, 1653 tot 1660. Hy sterf in 1685 en sy broer James II en VII op die troon gekom. Hy het hom tot Katolisisme bekeer, maar dit het eers kommer geword toe sy tweede vrou 'n seun baar wat sy twee Protestantse dogters sou voorafgaan. James is dus afgedank deur sy oudste dogter en sy skoonseun (wat ook sy neef, seun van sy suster Mary was) tydens die Glorious Revolution in Desember 1688, en is deur hul onderskeie parlemente formeel die Engelse en Skotse trone aangebied maand later - wat nog 1688 in Engeland was (waar Oujaarsdag 25 Maart tot 1752 was), maar reeds 1689 in Skotland was (wat 1 Januarie as Oujaarsdag in 1600 aangeneem het). James het verskeie pogings aangewend om die troon te herwin voor sy dood in 1701, waarvan die belangrikste 'n poging was wat hy met Ierse steun gedoen het - die land wat nog nie toegetree het tot die opvolging van William en Mary nie - wat gelei het tot die Slag van die Boyne en die Slag van Aughrim, en die weg gebaan vir die daaropvolgende opstandings (of rebellies) van Jakobiete. Dit was 'n reeks opstande of oorloë tussen 1688 en 1746 waarin ondersteuners van James, sy seun ("The Old Pretender") en kleinseun ("The Young Pretender") probeer het om sy direkte manlike troon op die troon te herstel.
, die Rooms -Katolieke seun van die afgesette Jakobus II en VII, is deur die Wet op Skikking 1701 van die opvolging van die troon belet. en Ierland, soos Jakobus III, tot met sy dood in 1766. In Jakobitiese terme het die parlementswette (van Engeland of Skotland) na 1688 (insluitend die Uniehandelinge) nie die vereiste koninklike instemming van die wettige Jakobitiese monarg ontvang nie en, was dus sonder regsgevolge. James was verantwoordelik vir 'n aantal sameswerings en opstand, veral in die Hoogland van Skotland. Die opvallendste was die Jakobitiese opgang van 1715–16. ("Bonnie Prince Charlie"), Die oudste seun van James Francis en die toekomstige Charles III, wat in sy vader se naam die laaste groot Jakobitiese rebellie gelei het, die Jacobiet-opgang van 1745–46. Hy sterf in 1788 sonder 'n wettige probleem. (veral bekend as die Kardinaal-hertog van York), die jonger broer van Charles Edward en 'n Rooms-Katolieke kardinaal, wat die aanspraak op die troon aangeneem het as die toekomstige Henry IX van Engeland, hoewel hy die laaste Jakobitiese erfgenaam was om dit in die openbaar te doen. Hy sterf in 1807 ongetroud.
Na 1807 het die lyn van Jakobus VII en II uitgesterf. Die Jakobiete het na die mislukking van die opstand in 1745 opgehou om baie politieke betekenis te hê, en die beweging het in wese heeltemal slapend geraak na Henry se dood. Genealogies was die volgende mees senior lyn vir die Engelse en Skotse trone deur James II se jongste suster, Henriette Anne, wie se dogter in die House of Savoy getrou het. In 'n baie beperkte mate dat Jakobitisme die dood van kardinaal York oorleef het, het hulle die bewerings van hierdie lyn ondersteun. Die huidige verteenwoordiger daarvan is Franz, hertog van Beiere, hoewel hy self nie die titel opeis nie, maar sy sekretaris het eenmaal aangekondig dat "HRM (sic) baie tevrede is om 'n Prins van Beiere te wees".
Ander troonvertrekkers het ingesluit:
(omstreeks 1477 - omstreeks 1525) was 'n voorganger van die troon van Engeland. Sy aanspraak op Edward Plantagenet, 17de graaf van Warwick in 1487, bedreig die nuut gevestigde bewind van koning Henry VII (regeer 1485–1509). Dit was net na The Wars of the Roses. Hy was maar net 'n seuntjie, maar is gebruik om die Koninkryk te probeer oorneem. , 'n Vlaming wat beweer het Richard van Shrewsbury, hertog van York, te wees en twee keer probeer het om Engeland binne te val en die troon in die laat 15de eeu te verower.
Owain Glyndŵr (1349–1416) is waarskynlik die bekendste Walliese voorgee, hoewel dit afhang van die bron van inligting of hy 'n pretender of prins van Wallis was. Llywelyn ap Gruffydd ap Llywelyn, wat in 1282 oorlede is, was die enigste prins van Wallis wie se status as heerser formeel deur die Engelse kroon erken is, hoewel drie van die vier mans wat die troon van Gwynedd opgeëis het tussen die aanvaarding van die titel deur Owain Gwynedd in die 1160's en die verlies van Walliese onafhanklikheid in 1283 gebruik ook die titel of soortgelyke. Madog ap Llywelyn het die titel ook kortliks gebruik tydens sy opstand van 1294–95. Sedert 1301 word die titel van Prins van Wallis gegee aan die oudste lewende seun van die koning of koningin Regnant van Engeland (daarna van Groot -Brittanje, 1707, en van die Verenigde Koninkryk, 1801). Die woord "lewe" is belangrik. By die dood van Arthur, prins van Wallis, belê Henry VII sy tweede seun, die toekomstige Henry VIII, met die titel. Die titel is egter nie outomaties nie, maar versmelt in die kroon wanneer 'n prins sterf of die troon toetree, en moet deur die soewerein oorgedra word.
Tog is dit Glyndŵr wat baie onthou as die laaste inheemse prins van Wallis. Hy is inderdaad op 16 September 1400 deur sy ondersteuners tot Prins van Wallis uitgeroep, en sy opstand in die strewe na Walliese onafhanklikheid is eers in 1409 deur Henry IV vernietig. Later sou een van Glyndŵr se neefs, Owain Tudor, egter trou met die weduwee van Henry V, en hul kleinseun sou Henry VII word, van wie die huidige Britse monarg afstam (deur sy dogter Margaret Tudor, wat met James IV van Skotland getroud is).
Die verskillende klein koninkryke wat saamgekom het tot wat vandag bekend staan ​​as die Prinsdom Wallis, het elkeen hul eie koninklike dinastie gehad. Die belangrikste van hierdie gebiede was Gwynedd, Powys en Deheubarth. Na 878 eis die heersende dinastieë in hierdie koninkryke elkeen afstammeling van die seuns van Rhodri Mawr wat hulle verower het of andersins hul trone behaal het tydens sy bewind. Merfyn Frych, die vader van Rhodri Mawr, het aan bewind gekom in Gwynedd omdat die inheemse dinastie, bekend as die Huis van Cunedda verval het. Merfyn was afstammelinge van koninklikes deur sy eie vader Gwriad en het voorouers geëis onder die heersers van Britse Rheged (veral Llywarch Hen). Dit is deur alle koninkryke van Wallis erken na die tyd van Rhodri Mawr dat die huis van Gwynedd (bekend as die House of Aberffraw) senior was en dat elkeen hulde moes bring aan die koning van Gwynedd. Na die bewind van Owain ap Gruffudd van Gwynedd het die koninkryk begin saamsmelt met die konsep van 'n Prinsdom van Wallis. Dit is besef deur Owain se afstammeling Llywelyn ap Gruffudd in 1267. Dit sou nie duur nie en hierdie nuwe Wallis is deur Engeland binnegeval en ontmantel tussen 1277 en 1284. Al die afstammelinge van Llywelyn "die laaste" en sy broers is óf gevange geneem óf gedood .
Die sake van Ierse pretenders is nogal ingewikkelder vanweë die aard van die koningskap in Ierland voor die Normandiese oorname van 1171. In Ierland en vroeg-Gaeliese Skotland was die opvolging van koningskap verkieslik, dikwels (indien nie gewoonlik) per wedstryd, volgens na 'n stelsel bekend as Tanistry.
Die hoë koning van Ierland (Ard Rí) was in wese 'n seremoniële, federale heerser, wat slegs daadwerklike mag uitgeoefen het binne die koninkryk wat sy dinastiese setel was. As gevolg van die opvolgingswette kan daar nie 'n voorgee van hierdie titel wees in die sin dat dit normaalweg verstaan ​​word nie. Vanaf die 5de eeu het die koningskap geneig om binne die dinastie van die Uí Néill te bly totdat Brian Boru van Munster die beheer oor 'n groot deel van Ierland van Máel Sechnaill mac Domnaill in 1002 afgeskaf het. Na sy dood in 1014 en dié van Máel Sechnaill in 1022, het die stryd om oorheersing het gelei tot Normandiese ingryping van Henry II van Engeland in 1171.
Daar was later pogings deur Ierse heersers wat teen die Normandiërs geveg het om die Hoë Koningskap te laat herleef, soos in 1258 toe Brian Ua Néill van Cenel Eoghan so erken is, in 1262 toe die kroon aangebied is aan Haakon IV van Noorweë en in 1315 toe 'n aanbod aangebied is gemaak aan die Skotse Edward Bruce. Die titel het effektief in die steek gelaat. Afgesien van die kroningseed, is die titel nie eers deur die Kings of England gebruik nie, wat elkeen homself gestileer het Heer van Ierland. In 1542 noem Henry VIII homself 'koning van Ierland'.
Sommige Ierse rebelle bespreek die offer van die Ierse troon aan prins Joachim van Pruise (seun van Kaiser Wilhelm II) voor die Paasfees 1916.   Na die mislukking van die opstand was die royaliste 'n minderheid onder die rebelle, en daarom is die aanbod nooit gemaak nie. [ aanhaling nodig ] Volgens Hugo O'Donnell, 7de hertog van Tetuan, het Éamon de Valera die idee van 'n Ierse monargie met sy oupagrootjie Juan O'Donnell geopper. 
Cem Sultan, die oudste van die seuns van Mehmet die Veroweraar wat tydens sy bewind gebore is, het na die dood van sy vader die Sultanaat geëis; hy is maande later in die geveg verslaan deur sy oudste broer (by geboorte) Bayezid II. Hy vlug na die eiland Rhodes, uiteindelik na die pouslike state. Sy afstammelinge het sy regte geëis totdat Malta die Ottomane in die 16de eeu verslaan het. Nadat die Ottomaanse Ryk afgeskaf is en die Republiek van Turkye aan bewind gekom het, het die opeenvolgende hoofde van die Ottomaanse familie die troon van die Turkse ryk geëis. Die laaste voorgee vir die keiserlike huis van Osman is Harun Osman, sedert 18 Januarie 2021.
Die keisers van Ethiopië het die titel "Koning van Sion" gehad deur hul aanspraak op afstamming uit die Bybelse Huis van Dawid deur sy seun koning Salomo. Menelik II het die gebruik van hierdie titel laat vaar. Die Ethiopiese keisers het voortgegaan om die eerbewys van 'Conquering Lion of the Tribe of Juda' te gebruik totdat die monargie geëindig het met die val van keiser Haile Selassie in 1974.
Sedert die val van die koninkryk van Jerusalem, het baie Europese heersers beweer dat hulle die regmatige erfgenaam is. Nie een hiervan het egter eintlik oor 'n deel van die voormalige Koninkryk geheers nie. Tans is daar verskeie moontlike Europese eisers op grond van die erfenis van die titel. Nie een van die eisers het mag oor die gebied van die voormalige Koninkryk nie. Sien die artikel Kings of Jerusalem vir 'n lys van moontlike eisers.
In die veertiende eeu het twee reëls van die keiserlike stam, die Northern Court en Southern Court, die troon opgeëis.  Hulle wedywering is in 1392 opgelos: terwyl elke keiser van die Suidelike Hof wat voor 1392 op die troon was, as wettig verklaar is, is die troon bepaal deur keiser Go-Komatsu van die Noordelike Hof en sy opvolgers.
Sedert 1911 het die Japannese regering verklaar dat die suidelike eisers eintlik die regmatige keisers was, ondanks die feit dat alle daaropvolgende keisers, waaronder die destydse keiser Meiji, van die Noordelike Hof afstam, met die rede dat die Suidelike Hof die besit van die Drie Heilige Skatte behou het en sodoende tot bekering gekom het die keisers van die voormalige Noordelike hof tot blote pretenders. Met ander woorde, ses voormalige keisers van die Noordelike Hof is sedertdien eerder as voorgee beskou. As gevolg van hierdie kompromie is die huidige Japannese keiserlike familie afstammelinge van die keiser van die Noordelike Hof.
Kumazawa Hiromichi daag keiser Hirohito in die openbaar uit en betwis die legitimiteit van sy bloedlyn.  Kumazawa beweer dat hy die 19de direkte afstammeling is van keiser Go-Kameyama,  die laaste keiser van die Suidelike Hof.
Sultan Hussein Shah van Johor het die gebied van Singapoer in die 19de eeu aan die Britte afgestaan, maar hul afstammelinge het in die voormalige koninklike paleis gewoon totdat hulle deur die regering verdryf is. Hulle leef nou in die duisternis. 
'N Aantal individue beweer dat hulle ontheemde monarge of erfgename is wat onder ietwat geheimsinnige omstandighede verdwyn of gesterf het:
Bertrand van Rais (of Ray), wat beweer dat hy Baldwin I van Konstantinopel was, wat beweer het dat hy Edward Plantagenet, 17de graaf van Warwick was, wat beweer het dat hy Richard van Shrewsbury, 1ste hertog van York, was wat beweer dat hy Peter III van Rusland was , het eintlik amper 'n jaar as tsaar van Rusland geheers voordat hy in 'n oproer dood is
Daar was ook individue wat beweer dat hulle afstammelinge van koninklikes is:
Inleiding tot die Jakobitiese saak
As seun van die eiser en erfgenaam van die troon van Groot -Brittanje, is Charles opgewek om te glo in sy goddelike reg op 'n absolute monargie. Dit was sy lewensdoel om na die troon van Skotland, Ierland en Engeland te klim, en dit was die oortuiging wat uiteindelik tot die nederlaag van die sogenaamde Young Pretender gelei het, omdat sy begeerte om Londen te verower nadat hy Edinburgh beveilig het, sy krimpende troepe en voorrade uitgeput het. in die winter van 1745.
Om die troon terug te kry, het James en Charles ondersteuning van 'n kragtige bondgenoot nodig gehad. Na die dood van Lodewyk XIV in 1715 het Frankryk sy steun aan die Jakobitiese saak herroep, maar in 1744, met die Oostenrykse opvolgingsoorlog wat oor die hele kontinent stry, het James daarin geslaag om finansiering, soldate en skepe van die Franse te bekom om na Skotland te vorder. . Terselfdertyd het die bejaarde James die 23-jarige Charles Prince Regent die naam gegee om die kroon terug te neem.
Charles Edward Stuart, the Young Pretender (1720-1788) - Geskiedenis
Olieverf op doek, Prins Charles Edward Stuart 'The Young Pretender ' (1720-1788) deur Cosmo Alexander (Aberdeen 1724-Edinburgh 1772), 1749. 'n Halflengte portret in swart pantser teen 'n groen hang. Charles Edward Stuart, in die volksmond bekend as Bonnie Prince Charlie, was die seun van die 'Old Pretender ', prins James Francis Edward, en die kleinseun van die verbanne koning James VII en II, wat in 1688 omvergewerp is. In 1745, om op 24 -jarige ouderdom beland hy in Skotland, vasbeslote om die troon te herwin. Ondanks die feit dat hy sy Highland -leër tot in die suide na Derby geneem het, het die rebellie van Charles in 'n nederlaag geëindig in die Slag van Culloden in 1746. Hy het na Frankryk ontsnap en die res van sy lewe in ballingskap gebly.
Charles is gebore in Palazzo Muti, Rome, Italië, op 20 Desember 1720, , waar sy vader deur pous Clement XI 'n woonplek gekry het. Hy het amper sy hele kinderjare in Rome en Bologna deurgebring. Hy was die seun van die Ou Pretender, James Francis Edward Stuart, seun van die verbanne Stuart King James II en VII, en Maria Clementina Sobieska, die kleindogter van John III Sobieski, die bekendste vir die oorwinning oor die Ottomaanse Turke in die Slag van 1683 van Wene. 
Charles Edward het 'n bevoorregte kinderjare in Rome gehad, waar hy in 'n liefdevolle, maar argumentatiewe gesin grootgemaak is. As die wettige erfgename van die trone van Engeland, Skotland en Ierland - volgens die opvolging van Jakobiete - het sy gesin met trots gevoel en in die goddelike reg van konings geglo. 
Charles Edward se oupa, James II van Engeland en Ierland en VII van Skotland, regeer die lande van 1685 tot 1688.  Hy is afgedank toe die parlement die Nederlandse protestant William III en sy vrou, prinses Mary, die oudste dogter van King James, genooi het om vervang hom in die Revolusie van 1688. Baie Protestante, waaronder 'n aantal prominente parlementslede, was bekommerd dat King James daarop gemik was om Engeland terug te keer na die Katolieke groep. Sedert die ballingskap van Jakobus, het die "Jacobite Cause" daarna gestreef om die Stuarts terug te keer na die trone van Engeland en Skotland, wat in 1603 verenig was onder James VI en I, met die parlemente wat by die Acts of Union in 1707 aangesluit het Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje. Charles Edward het 'n groot rol gespeel in die strewe na hierdie doel. [ aanhaling nodig ]
In 1734 het Charles Edward die Franse en Spaanse beleg van Gaeta waargeneem, sy eerste blootstelling aan oorlog. Sy vader het daarin geslaag om die hernieude steun van die Franse regering in 1744 te verkry, waarna Charles Edward na Frankryk gereis het met die uitsluitlike doel om 'n Franse leër te beveel wat hy sou lei tydens 'n inval in Engeland. Die inval het nooit gerealiseer nie, aangesien die invalsvloot deur 'n storm versprei is. Teen die tyd dat die vloot hergroepeer het, besef die Britse vloot die afleiding wat hulle mislei het en hervat hulle posisie in die kanaal.  Charles Edward was onverskrokke vasbeslote om sy soeke na die herstel van die Stuarts voort te sit. [ aanhaling nodig ]
In Desember 1743 noem Charles se pa hom Prins Regent, wat hom die gesag gee om in sy naam op te tree. Hy het 'n Frans-gesteunde opstand gelei 18 maande later met die bedoeling om sy pa op die trone van Engeland en Skotland te plaas. Hy het fondse ingesamel om die Elisabeth, 'n ou krygsman van 66 gewere, en die Du Teillay (soms genoem Doutelle), 'n 16-geweer privaat wat hom en sewe metgeselle op 23 Julie 1745 suksesvol by Eriskay laat beland het. Hy het gehoop op ondersteuning van 'n Franse vloot, maar dit is erg beskadig deur storms en hy moes 'n leër in Skotland oprig. [ aanhaling nodig ]
On 21 September 1745, Charles defeated the only government army in Scotland at the Battle of Prestonpans, led by General Sir John Cope, and their disastrous defence against the Jacobites is immortalised in the song "Johnnie Cope". By November, Charles was marching south at the head of approximately 6,000 men. Having taken Carlisle, his army progressed as far as Swarkestone Bridge in Derbyshire. Here, despite Charles's objections, his council decided to return to Scotland, given the lack of English and French support and rumours that large government forces were being amassed. The Jacobites marched north once more, winning the Battle of Falkirk Muir, but they were later pursued by George II's son Prince William, Duke of Cumberland, who caught up with them at the Battle of Culloden on 16 April 1746. [ aanhaling nodig ]
Charles ignored the advice of general Lord George Murray and chose to fight on flat, open, marshy ground where his forces would be exposed to superior government firepower. He commanded his army from a position behind his lines, where he could not see what was happening. He hoped that Cumberland's army would attack first, and he had his men stand exposed to the British Royal artillery. Seeing the error in this, he quickly ordered an attack, but his messenger was killed before the order could be delivered. The Jacobite attack was uncoordinated, charging into withering musket fire and grapeshot fired from the cannons, and it met with little success. [ aanhaling nodig ]
The Jacobites broke through the bayonets of the redcoats in one place, but they were shot down by a second line of soldiers, and the survivors fled. Cumberland's troops allegedly committed a number of atrocities as they hunted for the defeated Jacobite soldiers, earning him the title "the Butcher" from the Highlanders. Murray managed to lead a group of Jacobites to Ruthven, intending to continue the fight. Charles thought that he was betrayed, however, and decided to abandon the Jacobite cause. James, the Chevalier de Johnstone, acted as aide-de-camp for Murray during the campaign and briefly for Charles himself, and he provided a first-hand account of these events in his "Memoir of the Rebellion 1745–1746". [ aanhaling nodig ]
Charles's subsequent flight is commemorated in "The Skye Boat Song" by Sir Harold Edwin Boulton and the Irish song "Mo Ghile Mear" by Seán Clárach Mac Domhnaill. He hid in the moors of Scotland, always barely ahead of the government forces. Many Highlanders aided him, and none of them betrayed him for the £30,000 reward.  Charles was assisted by supporters such as pilot Donald Macleod of Galtrigill, Captain Con O'Neill who took him to Benbecula,  and Flora MacDonald who helped him escape to the Isle of Skye by taking him in a boat disguised as her maid "Betty Burke".   He ultimately evaded capture and left the country aboard the French frigate L'Heureux, arriving in France in September. The Prince's Cairn marks the traditional spot on the shores of Loch nan Uamh in Lochaber from which he made his final departure from Scotland. With the Jacobite cause lost, Charles spent the remainder of his life on the continent, except for one secret visit to London. [ aanhaling nodig ]
After his defeat, Charles indicated to the remaining supporters of the Jacobite cause in England that, accepting the impossibility of his recovering the English and Scots crowns while he remained a Roman Catholic, he was willing to commit himself to reigning as a Protestant.  Accordingly, he visited London incognito in 1750 and conformed to the Protestant faith by receiving Anglican communion, likely at one of the remaining non-juring chapels. Bishop Robert Gordon, a staunch Jacobite whose house in Theobald's Row was one of Charles's safe-houses for the visit, is the most likely to have celebrated the communion, and a chapel in Gray's Inn was suggested as the venue as early as 1788 [Gentleman's Magazine, 1788]. This rebutted David Hume's suggestion that it was a church in the Strand. 
In 1783, Charles signed an act of legitimation for his illegitimate daughter Charlotte, born in 1753 to Clementina Walkinshaw (later known as Countess von Alberstrof). Charles also gave Charlotte the title "Duchess of Albany" in the peerage of Scotland and the style "Her Royal Highness", but these honours did not give Charlotte any right of succession to the throne. Charlotte lived with her father in Florence and Rome for the next five years. [ aanhaling nodig ]
Ons standaard fotoafdrukke (ideaal vir raamwerk) word dieselfde of die volgende werkdag gestuur, met die meeste ander items 'n paar dae later gestuur.
Geraamde druk ($57.63 - $294.62)
Ons moderne afdrukke is professioneel gemaak en gereed om aan u muur te hang
Fotografiese druk ($8.95 - $192.14)
Ons fotoprints word gedruk op stewige argiefkwaliteitspapier vir lewendige reproduksie en is perfek vir die raamwerk.
Legkaart ($35.86 - $48.67)
Legkaarte is 'n ideale geskenk vir enige geleentheid
Seilafdruk ($38.42 - $320.24)
Doekafdrukke wat professioneel gemaak is en klaar is om op te hang, is 'n uitstekende manier om kleur, diepte en tekstuur by enige ruimte te voeg.
Plakaatdruk ($14.08 - $76.85)
Ons tassies is gemaak van sagte, duursame materiaal en bevat 'n band om dit maklik te dra.
Foto beker ($12.80)
Geniet u gunsteling drankie uit 'n beker versier met 'n beeld waarvan u hou. Sentimentele en praktiese, gepersonaliseerde foto bekers maak perfekte geskenke vir geliefdes, vriende of kollegas
Wenskaartjies geskik vir verjaarsdae, troues, herdenkings, gradeplegtighede, dankie en nog baie meer
Kussing ($32.01 - $57.63)
Versier u ruimte met dekoratiewe, sagte kussings
Metaalafdruk ($75.58 - $511.12)
Metaalafdrukke, vervaardig met duursame metaal en luukse druktegnieke, maak beelde lewendig en gee 'n moderne aanslag aan elke ruimte
Ons naaste beste ding om die oorspronklike kunswerk te besit, met 'n sagte natuurlike tekstuur, voldoen aan ons reproduksies van fyn kuns aan die standaard van die mees kritieke museumkurators.
Gemonteerde foto ($16.64 - $166.52)
Fotoafdrukke word voorsien in pasgemaakte gesnyde kaarthouer, gereed vir raamwerk
Glasraam ($29.45 - $88.39)
Gehard glashouers is ideaal vir muurskerms, en die kleiner groottes kan ook vrystaande via 'n geïntegreerde staander gebruik word.
Akriel Blox ($38.42 - $64.04)
Vaartbelynde, eensydige moderne en aantreklike tafelbladafdruk
Geraamde druk ($57.63 - $320.24)
Ons oorspronklike reeks Britse afdrukke met 'n afgeronde rand
Muis mat ($17.92)
Argiefkwaliteit fotografiese druk in 'n duursame, skoon, muismat met gladde agterkant. Werk met alle rekenaarmuise.
Matte van glas ($64.04)
Stel van 4 glasmatte. Elegante gepoleerde veiligheidsglas en hittebestand. Bypassende Onderleggers is ook beskikbaar
Glas Onderlegger ($10.24)
Individuele glasonderlegger. Elegante gepoleerde veiligheidsgeharde glas en hittebestande, bypassende Place Mats is ook beskikbaar