Papsmeer in tewe - Gesondheid Lees Meer
Hoof Gesondheid Papsmeer in tewe
Papsmeer in tewe
Dit is die mees toegepaste prosedure om die toestand van die voortplantingstelsel van tewe te verifieer
Geskryf en geverifieer deur die prokureur Francisco Maria Garcia op 16 Januarie 2018.
Laaste opdatering: 16 Januarie 2018
Die Papsmeer in tewe bestaan ​​uit 'n eenvoudige en effektiewe metode om die selle van die vaginale epiteel te bepaal. Die belangrikheid daarvan het mettertyd in veeartsenykunde toegeneem as 'n goedkoop en maklik uitgevoerde tegniek waarmee vinnige en volledige resultate verkry kan word.
Waarvoor word vaginale sitologie by tewe gebruik?
Papsmeer of vaginale depper Dit is die mees toegepaste prosedure om die toestand van die voortplantingstelsel van die tewe te verifieer. Ondanks die feit dat dit oud is, is dit die beste een te danke aan sy merkwaardige bereik, prakties, vinnig en goedkoop.
As 'n voorkomende studie, dit word gewoonlik toegepas om hormonale variasies uit te sluit en verseker die goeie gesondheid van epiteelselle. Dit is ook effektief in die ontleding van die estro- of hitte -siklus van seksueel aktiewe wyfies.
By wyse van diagnose, Papsmeer in tewe kan ontstekings, infeksies en neoplasmas van die voortplantingskanaal opspoor. Die doeltreffendheid daarvan kan vergelyk word met dié van 'n progesteroonbloedtoets.
Hoe word papsmeer uitgevoer?
Die Papsmeer in tewe Dit is maklik om uit te voer en kan deur enige veearts gedoen word gespesialiseerde. En dit is juis een van die belangrikste voordele in vergelyking met meer gesofistikeerde of ingewikkelde tegnieke.
Die studie bestaan ​​uit plaas 'n skoon depper –Gunstiglik gesteriliseer– in die wyfie se vagina. Groot omsigtigheid moet geneem word om die depper korrek in die rigting van die dorsale of oorsaaklike gebied van die vagina te oriënteer, en dit moet vermy word om die sentrale gebied daarvan aan te raak.
Baie professionele persone verkies om die depper vooraf in 'n soutoplossing te bevochtig. Dit sal selhechting bevorder en die ongemak van die pasiënt verminder.
Deur die regte punt te bereik en die materiaal saggies te plaas, die professionele persoon moet die streek palpeer en die depper verwyder. Dan is dit nodig om dieselfde depper op die voorheen bereide vel te rol.
Daarna, epiteelselle moet onder 'n mikroskoop ontleed word om die status van die vroulike voortplantingstelsel uit te vind.
Die selle van die vaginale epiteel
As dit goed gedoen is, sal die Papsmeer in tewe moet toelaat dat die volgende selle van die vaginale epiteel waargeneem en beoordeel word:
Parabasale selle: hul vorm is afgerond, met eenvormige groottes, en hulle val op deur 'n groot kern. Hulle word in groot getalle waargeneem by tewe wat nog nie puberteit bereik het nie, maar hulle is ook teenwoordig tydens die regter- en anestrus.
Die professionele persoon moet hulle kan onderskei van neoplastiese selle om 'n vals diagnose te vermy.
Tussenselle: dit is eintlik groter parabasalts, amper dubbel. Dit word gekenmerk deur 'n toename in die sitoplasma, maar nie in die kern nie; die 'groot kern ' tipies van die parabasalis verdwyn. As die wyfie die estro- of hitteperiode bereik, vertoon die sitoplasma van die intermediêre selle gewoonlik bleek skakerings van grysblou.
Oppervlakkige selle: dit is groot selle, met 'n klein kern en 'n oorvloed sitoplasma, waar voue en onreëlmatighede uitstaan. Wanneer die wyfie meer gevorderde ouderdomme bereik, word die oppervlakkige selle gekenmerk deur die afwesigheid van 'n kern.
Basale selle: hulle is baie klein en eenvormig, met 'n byna ronde vorm en 'n bietjie sitoplasma. Dit staan ​​bekend as voorlopers van parabasale selle, wat die periode van estrus by wyfies aandui. Hulle kan selde op 'n papsmeer gesien word.
Die voortplantingsiklus van tewe en die sitologiese stadiums daarvan
Tewe ervaar gedurende hul leeftyd verskillende stadiums van hul voortplantingsiklus: proestrus, estrus, regshandig en anestrus. Die skyfies wat uit die vaginale sitologie verkry word, stel ons in staat om hierdie verskillende fases uit te vind en abnormaliteite op te spoor.
Proestro- gekenmerk deur follikulêre rypwording en verhoogde estradiolvlakke in die bloed. Dit genereer 'n sitologiese beeld ryk aan parabasale en intermediêre selle, maar arm aan oppervlakteselle; sommige eritrosiete of neutrofiele kan ook teenwoordig wees. Die agtergrond van hierdie prent moet gewoonlik 'n baie dowwe blou kleur wees.
Oestrus: as die wyfie die estrostydperk bereik het, moet die sitologiese beeld bestaan ​​uit 90% tot 100% oppervlakkige selle. Die teenwoordigheid van neutrofiele in die laminaat dui gewoonlik op ontsteking van die epiteel.
Regshandig: gedurende hierdie tydperk word 'n afname in oppervlakteselle waargeneem. Die "ideale" sitologiese beeld bestaan ​​uit 50% / 60% deur oppervlakkige selle, en nog 40% / 50% deur parabasale en intermediêre selle; neutrofiele en eritrosiete kan herhaal word.
Anestrus: sy sitologiese beeld word gekenmerk deur die oorvloed parabasale en intermediêre selle. Baie dikwels word bakterieë en sommige neutrofiele opgespoor; en met die aankoms van die 'derde ouderdom ', die Papsmeer in tewe toon min oppervlakkige selle met afwesigheid van kern.