In Vers & kapittel is daar ’n skryfplesier wat blyk uit elke bydrae en dis boonop ’n nuttige gids om vir jong lesers die waarde van stiplees te leer, skryf Joan Hambidge.
“Die taal as muse” gee ’n interessante perspektief op “Winternag” met ’n digterlike reaksie van Hugo op hierdie klassieke vers.
In ’n kort huldeblyk aan die besonderse digter en biograaf J.C. Steyn word die toekoms van Afrikaans bespreek, terwyl die leser deeglik vertel word van die probleme rondom die vertaling van Omar Khajjam en die “Khajjam-industrie”. Hier word die leser ingelig oor die geskiedenis van die vertaling en welke digters dit al vir ons vertaal het.
Hugo plaas sy kaarte op die tafel. Hy bely dat hy van Komrij se poësie hou omdat hy ’n digter van die verstand is. Selfs al maak sy versvorm en taalgebruik ’n argaïese indruk, is die onderwerpe byderwets. Vernufs­poësie en speelse verse is immers Hugo se métier.
Hugo se rubrieke gee sy persoonlike sieninge van die digkuns weer en dit is altyd vir hierdie leser boeiend wanneer ’n digter sy eie werkwyse verklap.
Sy bydraes oor vernufspoësie en die limeriek (dalk eerder limerick?) is uitstekend. Hugo is ’n boeksnuffelaar en sy entoesiasme vir die skryf en lees van gedigte moet vermeld word.
Oor “Klipwerk” skryf hy besonder insigryk – met dank aan Christo van Rensburg wat volgens hierdie leser ’n uitstekende artikel oor dié reeks geskryf het naas T.T. Cloete se klassieke analise van ’n klein gedig. Kyk wat vertel hy oor Goethe se gedig en toe ’n hut gebrand het . . .