Die skrywer het verkies om sy boek 'n storie te noem. En die feit dat Solzhenitsyn se "Cancer Corps" gewoonlik die roman genoem word in hedendaagse literêre kritiek, spreek slegs van die konvensionaliteit van die grense van literêre vorme. Maar te veel betekenisse en beelde is in hierdie verhaal vasgebind in 'n enkele knoop om die skrywer se benaming van die genre van die werk te oorweeg om korrek te wees. Hierdie boek is een van diegene wat 'n terugkeer na hul bladsye benodig in 'n poging om te verstaan wat op die eerste kennismaking gegly het. Daar is geen twyfel dat hierdie werk multidimensioneel is nie. Solzhenitsyn se "Cancer Corps" is 'n boek oor lewe, dood en lot, maar met dit alles is dit maklik om te lees. Huishoudelike en storie reeks hier weerspreek nie filosofiese diepte en verbeeldingryke ekspressiwiteit nie.
Alexander Solzhenitsyn, "Cancer Corps". Gebeure en mense
In die middel van die storie is dokters en pasiënte. In 'n klein onkologie-eenheid, losstaande in die binnehof van die Tasjkent-stadshospitaal, was diegene wat bestem was om kanker te "swart merk" en diegene wat hulle probeer help, ooreengekom. Dit is geen geheim dat die skrywer deur alles wat hy in sy boek beskryf, deurgemaak het nie. 'N klein twee-verhaal kanker korps Solzhenitsyn en tot vandag toe is op dieselfde plek in dieselfde stad. Russiese skrywer het hom uit die natuur uiters herkenbaar gemaak, want dit is die ware deel van sy biografie. Die ironie van die lot het in dieselfde saal voor die hand liggende teenstanders gebring, wat gelyk was voor die dreigende dood. Dit is die hoofkarakter, voorste soldaat, voormalige gevangene en ballingskap Oleg Kostoglotov, waarin die skrywer self maklik kan raai.
Hy word gekonfronteer deur die klein, amptelike, Sowjet-beroepswenner Pavel Rusanov, wat sy posisie as 'n ernstige diens aan die stelsel bereik het en aan diegene wat met hom ingemeng het, skryf of eenvoudig nie van hom gehou het nie. Nou is hierdie mense in dieselfde kamer. Hoop vir herstel is baie kortstondig vir hulle. Baie dwelms is getoets en dit bly slegs afhanklik van die middele van tradisionele medisyne, soos die sampioen-chaga wat êrens in Siberië op berkies groei. Nie minder interessant is die lot van ander inwoners van die kamer nie, maar hulle word teruggesak in die agtergrond voor die konfrontasie van die twee hoofkarakters. Binne die kankeragtige liggaam gaan die lewe van al die inwoners tussen wanhoop en hoop. Ja, en die skrywer het self daarin geslaag om die siekte te verslaan toe dit blyk dat daar niks was om te hoop nie. Hy het 'n baie lang en interessante lewe geleef nadat hy die onkologie-afdeling van die Tasjkent-hospitaal verlaat het.
Geskiedenis van die boek
Solzhenitsyn se boek "Cancer Corps" is eers in 1990 gepubliseer, aan die einde van perestroika. Pogings om dit in die Sowjet-Unie te publiseer, is vroeër deur die outeur onderneem. Afsonderlike hoofstukke is voorberei vir publikasie in die joernalis Novy Mir in die vroeë 1960's, terwyl die Sowjet-sensuur nie die konseptuele artistieke ontwerp van die boek onderskei het nie. "Kankerkorps" Solzhenitsyn - is nie net 'n onkologiese departement van die hospitaal nie, dit is iets groter en onheilspellend. Sowjet-mense moes hierdie werk in Samizdat lees, maar dit was moontlik om baie daarvan te ly om dit te lees.