Geskryf deur Kim McKee
'N Ontstellende vooruitsig. Fizkes / Shutter.
Daar is nou meer as 4.5m huishoudings wat in die privaat gehuurde sektor in die Verenigde Koninkryk woon - dit is meer as verdubbel sedert die vorige dekade. Die uitdagings om hierdie duur en onsekere huismark te navigeer, het veral jong mense geval. In 2017, 35% van huurders in die privaatsektor is tussen 25 en 34 verouder.
Daar is baie aandag geskenk aan die lot van millennials - ook bekend "Generasie huur" - wie navorsing dui daarop is baie minder geneig om hul eie huis te besit as vorige generasies. Tog is die aantal ouer huurders ook toeneem - en baie minder is bekend oor hul ervarings.
Daarom, as deel van onlangse navorsing vir die Britse samewerkingsentrum vir bewyse van behuising, en my kollegas en ek het die ervarings van ouer privaat huurders - tussen die ouderdomme 35 en 54 - van verskillende dele van die Verenigde Koninkryk ondersoek, omdat hulle beoog om 'n ordentlike huis te vind.
Baie van ons navorsingsdeelnemers het hul ervarings van gedeelde akkommodasie, gedwonge verhuisings, slegte verhuurderpraktyke en periodes van haweloosheid vertel. Baie van hul verhale weerspieël dié van "Generasie huur"; van berigte oor onbekostigbare huurgeld, onsekerheid en behuising van swak gehalte, tot probleme in wortels neerlê en 'n huis maak.
Ons navorsing het benadruk dat hierdie ervarings nie tot jong mense beperk is nie. Hulle kom trouens meer voor onder huurinkomste as in enige spesifieke ouderdomsgroep.
Selfs in die middeljarige ouderdom vertrou sommige van die huurders met wie ons gepraat het "Bank van ma en pa". Gesinsondersteuning was baie belangrik om hulle huurgeld te betaal of om 'n verbanddeposito te spaar. Sommige het 'n familielid nodig om as borg te dien op hul huurkontrak. Maar nie almal het hierdie bron om aan te trek nie, en hulle wil ook nie altyd hul familie vra om hulp nie.
Geldprobleme. Fizkes / Shutter.
Jong mense wat moeilike lewensomstandighede ervaar, dink dikwels dat dinge beter gaan word. Daarteenoor het ons navorsing bevind dat huurders van die middeljarige ouderdom baie minder hoop vir die toekoms het. Sommige mense het verleë gevoel en 'n gevoel van 'mislukking' ervaar omdat hulle dit nie kon besef nie droom van huiseienaarskap.
Ander het hulself nou as 'n verband verouder. Leners kan wees huiwerig om lenings goed te keur wat strek verder as aftree-ouderdom wanneer die inkomste daal. Dit is veral 'n uitdaging vir huishoudings met 'n lae inkomste, wat sonder terugkeer van 'n privaat pensioen moontlik nie die terugbetalings kan dek sodra hulle afgetree het nie.
Soos jonger huurders in vorige studies, die middeljarige huurders met wie ons gepraat het, was gefrustreerd oor die betaling van "iemand anders se verband" - nie in die minste nie omdat dit hul vermoë om hul eie situasie te transformeer, beperk het.
Vir sommige was die enigste manier om hul begrotings te bestuur, om minder wenslike eiendomme te kies (dikwels in 'n slegter toestand), wat laer huur gehad het, of om met ander te deel. soos ander navorsing het opgemerk dat sulke finansiële druk negatiewe gevolge kan hê vir mense se geestesgesondheid en welstand.
Ouer huurders het ook verskillende kwessies teenoor hul jonger eweknieë. Ouers is bekommerd oor hoe geforseerde en onbeplande skuiwe hul kinders se vriendskappe en skoolonderrig sal ontwrig. In staat wees om verpersoonlik 'n eiendom en hou troeteldiere Dit is ook belangrik om kinders gevestig en veilig te laat voel, maar nie alle eienaars laat dit toe nie.
Sommige eienaars sal kinders nie eers toelaat om op hul eiendom te woon nie. Ander ouers (tipies geskeide pa's) bevind hulle in gedeelde akkommodasie wat nie altyd geskik was vir kinders om in te kuier of in te bly nie.
U het ruimte nodig om te speel. Jelena Stanojkovic / Shutterstock.
Die praktyk om 'n enkelkamer in 'n eiendom te deel en te huur word al hoe groter. Terwyl dit by jonger volwassenes dikwels as 'n leefstylkeuse, vir die ouer huurders in ons studie, is dit gedryf deur ekonomiese beperking: hulle kon eenvoudig nie bekostig om op hul eie te woon nie.
Ouer ouderdom kan ook swak gesondheid meebring, wat miskien nie so algemeen onder jonger mense voorkom nie. Tog is die sektor nie ingestel om in die ekstra behoeftes van verouderingsliggame te voorsien nie. Een deelnemer wat 'n langdurige gesondheidskwessie gehad het, het die uitdagings om te deel wanneer mobiliteitshulp nodig is en platmaats nie altyd verstaan ​​nie, beskryf.
Daar kan 'n geleentheid wees vir meer sosiaal-minderde private verhuurders om die ondersteuning te bied wat huurders nodig het, navorsing dui daarop hulle is min en ver tussenin.
'N Dieper krisis?
Die groeiende bevolking van ouer privaat huurders in die Verenigde Koninkryk staar duidelike uitdagings in die gesig, wat die land se huiskrisis kan vererger. Toegang tot sosiale behuising bly uitdagend, terwyl huiseienaarskap steeds bly buite bereik vir baie. Welvaarthervorming, soos die vries van behuisingsvoordele, het huurinkomstehuurders van alle behalwe die goedkoopste eiendomme uitgesluit.
Huurders van alle ouderdomme wil veilige, veilige en bekostigbare huise hê. Maar sonder die regering se optrede, sal daardie strewe onvervuld bly. hervorming van die privaat gehuurde sektor is belangrik en begin op verskillende maniere in verskillende dele van die Verenigde Koninkryk gebeur. Maar wetgewing kan net so ver gaan.
Huurders moet bewus gemaak word van hul regte deur openbare onderwysveldtogte. Die regering moet plaaslike owerhede voldoende befonds hulpbronhandhawingsaksie en aanpak skelm eienaars.
Maar bowenal moet die privaat gehuurde sektor nie in isolasie gesien word nie. Om die gebroke huismark reg te maak, moet daar voortgesette belegging in bekostigbare behuising, en dit moet gepaard gaan met 'n politieke wil om die groter ongelykhede wat die oorsaak van swak behuising is, aan te pak.
Kim McKee, Senior Lektor, Sosiale Beleid en Behuising, Universiteit van Stirling
Jy is hier: Tuis > Lewe > Finansies & Loopbane > Voorspoed en Finansies > Van die redakteurs > Ons is almal tuisonderrig ... op die aarde