Altyd by ons. Shutter
Nadat ek my studies voltooi het, het ek 'n paar maande as versorger vir bejaardes gewerk. Dit was 'n moeilike werk, maar daar is mense wat ek baie goed onthou. Een van hulle was 'n vrou in haar 90's met geheueverlies en gehoorprobleme. Ek sou middagete vir haar kook en dan sit en luister terwyl sy eet en stories oor haar lewe deel. Sy was getroud en het verskeie kinders gehad. Maar die mense met wie sy die meeste gepraat het, dat sy die beste gelyk het, was haar ouers.
Die gedagte maak my bang. Selfs as ons baie oud is en ons vergeet wat ons gister gedoen het of wie ons bure is, onthou ons ons ouers. Dit het my bang gemaak, want dit het getoon dat daar dinge is wat ons nooit kan agterlaat nie, dat herinneringe uit 'n verre verlede ons kan terugspook (of natuurlik verheug). Ons het nie beheer oor wat ons onthou nie. Tyd genees nie alles nie. Dit was nie alles weg soos 'n welwillende, verdowende golf nie.
Dit blyk dat ons mense soms nie kan agterlaat nie, veral mense wat dood is en wat ons miskien wil vergeet, want dit is seer. Dit kan seermaak omdat ons hulle mis en ons voortdurende liefde vir hulle is pynlik. Dit kan seermaak omdat ons skuldig voel omdat ons hulle nie meer waardeer nie. Of dit kan seermaak omdat ons hulle steeds nie kan vergewe nie.
Wat ook al die rede, ons wil miskien lewe in 'n wêreld waarin hulle nie bestaan ​​nie, nie eens in ons gedagtes nie, omdat ons nie die verlies kan voel van iets waaraan ons nooit dink nie. Ons glo dus dat, as ons net sou vergeet, daar geen verlies of pyn sou wees nie. Ons kan selfs glo dat vergeet van ons ouers ons op een of ander manier vry sal maak om uiteindelik onsself te wees.
Miskien is dit alles waar, maar miskien is dit ook die verkeerde manier om daaroor na te dink.
Hier is 'n gedagte wat u kalmerend of vreesaanjaend kan vind: ek dink nie dat dit ooit moontlik is om 'n wêreld te beleef waarin ons ouers heeltemal afwesig is nie. Om te begin met die ooglopende redes, is ons ouers biologies en sielkundig deel van ons. Ons is wie ons is as gevolg van wie hulle is, of was.
Daar sal altyd oomblikke wees wanneer ons in die spieël sal kyk en hul glimlag sal herken in die manier waarop ons glimlag, of die manier waarop hulle hul hande in die lug gewaai het in frustrasie kan onthou, want ons doen dit ook. Miskien het ons 'n humeur soos hulle; miskien is ons goed met kinders, net soos hulle was. Ons vertroue of onsekerheid, ons besondere vrees en die manier waarop ons lief is, word hierdeur beïnvloed.
Natuurlik het ons ook 'n mate van vryheid en onafhanklikheid, want daar is dele van onsself wat gevorm is deur faktore wat niks met ons ouers te doen het nie, en omdat ons deels kies wie ons is. Maar daar is altyd spore van ons ouers - sommige goed, ander minder.
Die meeste ouers laat 'n nalatenskap wat 'n mengsel van positiewe en negatiewe is. Dit is slegs 'n mens. En as ons kinders het, sal ons op dieselfde manier in hulle teenwoordig wees, ensovoorts. Dit is hoe die voortplanting van die lewe werk, en ons neem deel aan die dans.
Inderdaad, as ons wil, kan ons verder gaan en nadink oor die geskiedenis en geslagte en natuurlike faktore wat onsself tot stand gebring het. Dit is 'n bietjie duiselig, maar ook 'n ongelooflike uitgestrekte gedagte. Om te leen 'n lyn van Amerikaans transendentale digter Walt Whitman, jy kan sê: 'Ek bevat menigtes.'
Kinderherinneringe is veerkragtig. Shutter
Ons kan hieraan dink as 'n kwessie van biologie, 'n kwessie van kultuur, 'n filosofiese vraag na persoonlike identiteit of as 'n geestelike perspektief. Ek dink graag dat die skeiding tussen hierdie benaderings poreus is, en dat ons almal saam kan aanneem.
Niks hiervan ontken ons individualiteit nie. Dit gaan eerder daaroor om te erken dat ons individualiteit nie onafhanklik is van wat ons beskou as 'nie ons' nie, en dat ouers 'n groot deel uitmaak van die individu wat ons is.
Die aard van herinnering
Twee faktore verklaar sielkundig die deurdringende aard van herinneringe verwant aan ons ouers: een daarvan is die feit dat emosionele intense ervarings langer in ons geheue bly. Die ander is dat ons meer geneig is om herinneringe te skep as dinge nuut is - en die kinderjare is die tyd van ons lewens wanneer so baie is dinge wat ons ervaar, is nuut en belangrik.
Ouers is gewoonlik in albei gevalle sentraal. Ons eerste emosies vind by hulle plaas. Hulle is teenwoordig tydens ons eerste verkenning van die wêreld en van onsself. Dus as ons dit saamstel, word dit duidelik dat situasies wat deur ouer verband hou, 'n groter kans het om onder ons indruk te kom as byna iets anders.
Maar beteken dit dat ons vasstaan ​​by herinneringe aan ons ouers, soms pynlik, en ons heeltyd weer in die gedagtes speel? Glad nie.
Ek dink dat ons die onontkombare teenwoordigheid van ons ouers in ons kan gebruik as 'n lente om vorentoe te beweeg en as 'n bevrydende kennis om onsself na buite in die wêreld te projekteer. Dat iemand deel van ons is, beteken nie dat ons heeltyd aan hulle moet nadink nie. Of selfs glad nie. Dit beteken dat ons in werklikheid vry is om oor alles te dink, omdat ons nie ons gedagtes daaroor moet hou om aanwesig te wees nie. Dit is hulle, altyd.
Herinneringe ... Shutter
As ons vrede gemaak het met hierdie saamgestelde identiteit, as ons hul nalatenskap by ons opgeneem en toegelaat het op maniere wat ons dien en wat ons kan aanvaar, hoef ons dit nie te doen nie. Ons kan ons volle aandag vestig op die dinge wat dit in die wêreld benodig, sonder om die skuldgevoelens te ervaar om ons ouers te laat gaan. As daar iets is, dra ons hulle vorentoe.
Soms is die aspekte van onsself wat deur ons ouers gevorm word oorsake van lyding, en moet ons dit waarneem en daaraan werk. Daar kan spookagtige herinneringe - of erfenisse - wees wat ons nie kan ignoreer nie. Miskien het die Engelse digter Philip Larkin hierdie gevoel van negatiewe erfenis die mees gedenkwaardige vasgevang in sy vreesaanjaende eerlikheid Dit is die vers:
Hulle fok jou, jou ma en pa.
Hulle bedoel dit miskien nie, maar wel.
Hulle vul jou met die foute wat hulle gehad het
En voeg 'n paar ekstra, net vir jou.
As dit die geval is, moet ons miskien onthou om terug te gaan na die wortels van die lyding en dit te ondersoek, om dit te probeer oplos. Dit is dikwels die moeite werd om te doen, veral as ons sukkel om ons ouers te vergewe dat hulle ons kwaad aangedoen het. Dit is 'n diep bron van trauma om te betreur dat ons hulle nooit vergewe het nie, of om skaam te wees omdat ons nog steeds lief is vir die mense wat ons verneder en seergemaak het. Die maklike opsie is dikwels om daarvan te probeer vergeet.
Maar om die herinneringe te konfronteer, kan ons help om aan te gaan. Miskien is dit moontlik, soos Larkin ook daarop gewys hetdat hoe baie ons ook al ons ouers aangedoen het, dat hulle ook deur hul ouers in die steek gelaat is. Dit regverdig nie hul optrede nie. Maar om aan te neem dat hulle tot 'n sekere mate ook slagoffers was, of dat hulle ook 'n paar goeie eienskappe het, kan 'n manier wees om 'n donker kringloop te breek - 'n manier om te weier om sulke gedrag te beërf.
As ons donker herinneringe hanteer en dit saam met ons dra, kan dit ons uitsonderlike mense maak. En as ons ons ouers nog steeds nie kan vergewe nie, kan ons dit ten minste help om te aanvaar dat ons hulle nie kan vergewe nie. En dat aanvaarding ons herinneringe minder pynlik kan maak - vlugtige gedagtes van tyd tot tyd eerder as meedoënlose, toring golwe van pyn en angs.
Dieselfde geld skuldgevoelens. Sekerlik, ons kon almal ons ouers meer liefde en sorg toon. Maar die kans is goed dat hulle presies dieselfde voel oor hul ouers, en daarom altyd verstaan ​​dat ons meer van hulle gehou het as wat ons kon sê. Dit is 'n vertroostende gedagte.
Uiteindelik is ons verbind met die mense wat ons opgewek het en wat ons grootgemaak het (soms is hulle dieselfde, soms is hulle nie).
Maar ons kan kies waar ons moet kyk. Inteendeel, ek wil argumenteer dat dit juis as gevolg van die onvermydelike teenwoordigheid van hierdie mense is, dat ons 'n groter vryheid het om ons aandag elders, na buite, waarheen dit nodig is, te rig. En ons kan die versekering gee dat hulle op een of ander manier met ons sal wees, watter pad ons ook al kies.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Waarom kan ek nie ophou dink aan my dooie ouers nie?