Toe kry ons hierdie jaar n reuse kersboom as geskenk. Die ou groot stinkhoutboom in die tuin se een tak breek af sonder waarskuwing of opgaf van rede. Geen wind of storm of ander sigbare oorsaak vir die gevalle tak kon gevind word nie. Is net maar die ouderdom wat hom inhaal, soos dit met ons almal gaan. Ons verloor ons parte so stuk stuk tot net die geraamte oorbly.
“Toe ek en Lien hier weg is, het ons regtig nie ‘n idéé gehad waarheen ons nou eintlik wil gaan nie. Ons het by Jasmyn gestop vir ontbyt toe Lien sê sy wil Laeveld toe. Maar ek het gesê nee, daar is óók te veel mense. Ek soek stilte.
“‘Nou maar dan moet jy woestyn toe,’ sê sy toe half op rukkerig.’Die kans is goed dat dit net ek en jy sal wees’, en sy skud haar hare. As sy so maak moet ek weet: sy is nou krapperig.’
“Ons plan was om op Van Zylsrus te gaan slaap soos wat die ou op Vryburg vir ons beduie het, maar skielik het dit na ‘n bitter skrale moontlikheid gelyk. Ons was in ons kanon in verdwaal. Die son was besig om te sak. Dit was Oukersdagaand, en ons was in die middel van nêrens, maar vreemd genoeg, dit was asof daar ‘n groot kalmte oor my gekom het. Ek het vir Lien gekyk.
Intussen is ons boompie weer staangemaak soos elke vorige jaar vir die afgelope meer as 40 jaar. Die enigste verskil is dat ons vir die eerste maal ooit ook `n Kersfeeskransie gemaak en teen die deur opgehang het.