Versindaba » Blog Archive » Carina van der Walt. Elegie vir Mandela
Carina van der Walt. Elegie vir Mandela
Dankie Alister Sparks, dat jy in die laaste maande van Mandela se lewe soveel respek vir hom gehad het, dat jy geweier het om op ‘n persfoto saam met hom te staan. Jou eerbied vir hom in sy verswakte toestand keer die beeld van hardvogtige joernaliste op sy kop. Jy is die “gentleman” van die Suid-Afrikaanse joernalistiek. Dit was ‘n voorreg om jou hier in Tilburg te ontmoet. Net soos wat dit ’n voorreg was om die apartheidsfotograaf Alfred Khumalo jare gelede op ’n vlug tussen Kaapstad en Johannesburg te ontmoet. Die man wat foto’s van die wolke gemaak het, het vir my gevra waar kan hy my (tot op hede nog ongerealiseerde) digbundel koop. Dankie vir die inspirasie, meneer Khumalo – al is ook hierdie woorde van my te laat aan u gerig. En dankie aartsbiskop Desmond Tutu wat in Den Haag by die onthulling van Mandela se standbeeld verlede jaar die volgende eenvoudige woorde kon voorbid: “We love you, God. Thank you, God.” Niks hieraan het verander nie. Bid vir ons land. Ons treurende mense. Ek is stil. Share this: Versindaba VriendeEmailPrintMoreFacebookLike this:Like Loading...
Friday, December 6th, 2013 |
Buiteblik, Nuwe Stemme.
2 Kommentare op “Carina van der Walt. Elegie vir Mandela”
January 8th, 2014 at 9:26 am Baie dankie vir ‘n ontroerende gedig. Ook aan al die ander digters wie se woorde soos motreën oor ons neergestuif het na en tydens die begrafnis. Al hierdie verse neem my terug na Shelley se onvergeetlike Ozymandias. Al die Mandela-beelde laat my dink aan daardie king of kings se verbrokkelde nalatenskap in ‘n sandwoestyn. Mandela se idealisme is aan uitrafel en verval na groter klasse- en standverskille as ooit tevore. Ryk en arm staan reg teenoor mekaar en mag raak almeer gesentreer. Vir my, ‘n een-en-twintigste eeuse mens sou dit meer sin gemaak het as mnr Mandela sy lyk aan ‘n instituut vir navorsing geskenk het en die verlammende begrafniskultuur verbreek het. Sodat mense besef dat hulle verganklik is en dat selfs die grootste onder ons tot stof terugkeer. Maar veral sodat die kleinste onder ons kan besef dat hulle iets kan bydra al is dit na die dood, ‘n oog, ‘n skeenbeen, ‘n vodde vel, ‘n flentertjie weefsel om ‘n ander se pyn te verlig in plaas daarvan om met ‘n blink kis ‘n begrafnisondernemer te verryk en jou gewete te sus dat die poort dalk vir jou sal oopgaan as die gemeente mooi genoeg sing en die een wat tekens maak dit reg doen.
January 8th, 2014 at 10:59 pm @ sebra. Baie dankie vir die kompliment en deurdagte kommentaar. Ongelukkig groei die kloof tussen arm en ryk wêreldwyd. Dis nie net in SA ‘n tendens nie. En ja, daar’s niks edeler as om jou organe te skenk nie, maar in ag genome dat Mandela ruim twee dekades van sy lewe in ‘n beknopte sel moes deurbring, is dit seker verstaanbaar dat hy in die wydsheid van sy geboortegrond, die groen KwaZulu-Natalse heuwels, opgeneem wou word. Daar waar dit lyk asof die tyd stilstaan en die wind soos ‘n immer verliefde meisie deur die lang goue gras dans. En die sagte lag van ‘n stroompie nooit ver is nie.