PressReader - Baba & Kleuter: 2018-08-01 - Pa se stem
Dit is vreemd hoe ’n Fa­ce­book-in­skry­wing een dag nog geen re­ak­sie by jou ont­lok nie, ter­wyl jy ’n vol­gen­de keer diep mee­voel as jy iets soort­ge­lyks raak­lees.
Ie­mand op Fa­ce­book se in­skry­wing lui as volg: “Ons ba­ba het deur­ge­slaap.” Net dit. Tog is dít die een wat my aan­dag trek in ’n poel van sen­sa­si­o­ne­le op­sies soos ar­ti­kel­de­lings oor swaar po­li­tie­ke on­der­wer­pe met op­skrif­te so op­rui­end links of regs dat daar am­per kon­sen­sus is.
Ek kan ook kies om men­se se k­ri­tiek op skeids­reg­ters te lees, men­se wie se span­ne ver­loor het. En dan na­tuur­lik won­der waar­om wen­span- on­der­steu­ners die skeids­reg­ter nooit kom­pli­men­teer nie.
Op hier­die Fa­ce­book-tyd­lyn is daar ook die ge­po­seer­de en ge­ma­ni­pu­leer­de fo­to’s só per­fek dat jy won­der of die oor­kom­pen­sa­sie jou sim­pa­tie of ja­loe­sie ver­dien. En dan nog ’n in­skry­wing waar­in ie­mand kla: “ka­ni glo dit al weer mt my ge­beer ni” in die hoop dat ie­mand ge­noeg sal om­gee om te vra “wat?”.
Dit sê se­ker meer van my as van hul­le, maar die deur­slaap- bood­skap het my oog ge­vang. Deels om­dat ek as jong ou­er die im­pli­ka­sie be­gryp. Deels om­dat die per­soon ’n man is. Maar meest­al om­dat dit sy eer­ste in­skry­wing in twee jaar was.
Te ver­sta­ne. ’n Deur­slaap­nag is ’n deur­braak­dag in die huis van die vaak ou­er. Dit bly net een van baie ken­te­kens wat ’n mens in die bed­tyd- bord­spel ver­werf, maar dis ’n gro­te. En ’n be­drieg­li­ke een. Een aand se deur­slaap is nie per im­pli­ka­sie twee nie. Selfs ’n week s’n kan ge­volg word deur ’n week daar­son­der. Tan­de, ver­koue, nag­mer­ries, hon­ger, ’n doek – al­les kan daar­die sa­li­ge nu­we rit­me ver­steur, en jy’s weer te­rug waar jy was. Dis ’n slan­ge­tjies- en-leer­tjies- af­fê­re. Daar­die Fa­ce­book-in­skry­wing is ’n vie­ring of ’n in­skry­wing werd. Selfs ’n paar li­kes. Maar die blyd­skap is ty­de­lik.
Ons jong­ste deur­braak was toe klein Al­mi kort voor haar twee­de ver­jaar­dag suk­ses­vol van die kot na ’n en­kel­bed ge­trek het. Óp met die leer­tjie.
In die­self­de tyd­perk het die drie­ja­ri­ge Jan­co sy eie skuif ge­maak – snags kort ná mid­der­nag, sag­te speel­ding in die hand, sleep­voet van sý bed na sy ou­ers s’n. Hy be­skou dit nou as tra­di­sie. En met daar­die skuif is dit af met die slan­ge­tjie.
So gaan dit in hier­die won­der­li­ke, rus­te­lo­se ja­re. Sus­sie se skuif bed toe was vir óns ’n ge­beur­te­nis. Al­bei haar ou­ers het oor haar bed ge­staan en kyk hoe sy soos ’n groot kind slaap. “Ons ba­ba is nou groot,” dink ons met op­ge­won­den­heid en ’n tik­kie on­stel­te­nis.
As ons van daai Fa­ce­book­ers was, het ek ’n in­skry­wing ge­maak: “Ons ba­ba slaap nou al in ’n bed.” En as ons van dáái Fa­ce­book­ers was, dalk: “Kan nie glo dit het uit­ein­de­lik ge­beur nie…”. En as ie­mand “wat” sou vra, ’n selfs meer ge­heim­sin­ni­ge “… in­box my”.
Dis daar­om dalk be­ter om hier daar­oor te spog, hier in ’n ge­druk­te moe­ders­ka­mer waar­in die ge­meen­te van be­lang­stel­len­de ou­ers van ba­bas en kleu­ters mee­leef. Ek weet, jul­le weet. Daar­die klein goed­jies (dis nou die ge­beu­re én die kin­ders) sorg vir e­mo­sies gro­ter as die ses uit tien wat ’n neu­tra­le be­oor­de­laar dit sou gee.
Ons ba­ba slaap in ’n bed – erg in haar skik daar­mee, en reg­deur die nag. Ons vier dit ook, want dis ons twee­de kind en ons weet so ’n paar skui­we ná die leer wag ’n slang.
Want toe ons uit­ein­de­lik tot rus­te kom, was dit skaars ’n uur voor boe­tie sy ge­bruik­li­ke trek na óns bed maak. Oom­blik­ke la­ter is my deel van die bed son­der ver­goe­ding ont­ei­en, da­rem wel son­der ’n par­le­men­tê­re de­bat.
My kus­sing en my stuk­kie du­vet ook. Dan word ek die slaap­gim­nas vaar­dig op één sy, op die af­grond van die ma­tras en dank­baar vir die har­de rand­naat wat 'n kri­tie­ke ek­stra twee sen­ti­me­ter gee. My kus­sing is nou sy ted­die, my lyf op die ver­de­di­ging, wag­tend op klein, skerp elm­boë en knieë in die kwes­baar­ste de­le van die mon­de­ring.
So lui die kon­teks dan van ’n ou­er se blyd­skap wan­neer hy die dag voel hy moet vir die wê­reld ver­tel dat die nag rus­tig was.
Dit kry dalk min­der Fa­ce­book-lief­de as die fo­to van hoe jy daai me­dal­je tus­sen jou tan­de kners ná ’n eer­ste vol­tooi­de half­ma­ra­thon. Maar an­der soos jy sal dit met em­pa­tie lees, kin­der­lo­ses met sim­pa­tie en dié met twee­lin­ge, ja­loe­sie. En som­mi­ges kan nie min­der ge­pla wees nie.
Die wat weet, sal wéét: In die huis van die vaak ou­er ver­dien “pap­pa het deur­ge­slaap” vyf­ster- sta­tus.
Pie­ter Jor­daan saam met Jan­co (3) en Al­mi (2).