'N Groen dak bo-op die Global Centre for Academic & Spiritual Life. (Krediet: NYU)
In 2018 het New York die eerste stad in die VS geword wat geboue benodig om letterkuns in die openbaar te vertoon wat hul energie-doeltreffendheid aandui. As die wet dus in werking tree in 2020, sal u 'n A, B of C op voordeur sien, soortgelyk aan die manier waarop restaurante tans hul gesondheidswaardasies het.
New York doen ook pogings om die groen lig van die stad se skyline te verhoog deur onlangse wetgewing wat groter belastingverhoudings bied aan eienaars wat groen dakke installeer op plekke waar hulle die beste sosiale en omgewingswaarde kan bied. Hierdie aksies is deel van 'n aantal stedelike inisiatiewe om te bevorder en te versterk beskerming van die omgewing.
Beide die grade en die wysigings aan die vermindering van die belasting op die dak op groen dakke het inspirasie gekry uit navorsing deur Danielle Spiegel-Feld, uitvoerende direkteur van die Frank J. Guarini-sentrum vir wetgewing op die gebied van omgewings-, energie- en grondgebruik, New York University Law.
Sy en die adjunkdirekteur van die sentrum, Katrina Wyman, gee 'n uiteensetting van die opkoms van stede as omgewingsvangwaens in hul komende artikel, komende in Regsoorsig in Kalifornië, wat ondersoek hoe groot stede die afgelope dekades groeneringsmaatreëls versterk het, en hul pogings versnel het in reaksie op die federale regering se ongedaanstelling van regulasies in die Obama-era wat bedoel is om kweekhuisgasvrystellings te verminder en ander omgewingsverbeterings te verseker.
Die stuk vergelyk hierdie era met 'n periode tussen die vroeë 1800's en later 1900's, toe stede redelik onafhanklik van waterbestuur, sanitasie en kwaliteit van die lug. Dit het verander met die instelling van statutêre oriëntasies, waaronder die Wet op Skoon Lug en Skoon Water Wet, in die 1970's, aangesien die federale regering uiteindelik die voortou geneem het oor die omgewingstandaarde.
Hier verduidelik Spiegel-Feld en Wyman hierdie verskuiwing en hoe sommige stede hul historiese rol heroorweeg:
Waarom het stede weer as leiers op die gebied van omgewingskwessies verskyn?
Wyman: Daar is 'n aantal faktore wat daartoe gelei het dat sommige stede hul historiese rol in die ontwikkeling van omgewingsreg herleef het. Sommige faktore is ekonomies. Baie groot stede, veral dié langs die kusstreke, is aansienlik ryker as wat hulle in die 1970's gehad het, sodat hulle nou kan bekostig om in omgewingsbeskerming te belê.
Dit lyk ook asof stedelike ekonomiese groei van besoedeling ontkoppel is. Die nuwe welvaart in toonaangewende stede vloei nie van vervaardigingsbedrywe nie, wat in 'n sekere mate inherent besoedel is, maar uit diens- en kennisintensiewe bedrywe soos hoë-tegnologie, ingenieurswese en selfs finansies, wat minder direkte omgewingskoste oplê. Baie van die opgeleide werkers wat in kennisintensiewe bedrywe werk, blyk 'n waarde te hê aan gesonde omgewings en is bereid om daarvoor te betaal. Toonaangewende stede belê ook in die beskerming van die omgewing om nuwe werkers en nywerhede te bekom.
Daar is ook politieke redes vir die herlewing van plaaslike omgewingsleierskap. Die gebrek aan leierskap op die gebied van omgewingsake op federale vlak, veral sedert president Trump in sy pos aangestel het, het daartoe gelei dat baie stedelike bevolkings, wat geneig is om meer progressief as die land as geheel te wees, op soek is na alternatiewe maniere om die omgewingsagenda te bevorder.
Hoe sou u die pogings van New York in die afgelope jaar rakende die beskerming van die omgewing beskryf? Wat is van die doeltreffendste plaaslike omgewingsinisiatiewe wat hier beplan is?
Spiegel-Feld: In onlangse jare het New York 'n aantal innoverende beleidsinstrumente ontwikkel wat die vraag na groen produkte wil versterk. Terwyl die federale en tot 'n sekere mate staatsregerings die bevoegdheid het om industriële bronne van besoedeling soos kragsentrales en vervaardigers te reguleer, het stede, insluitend New York, oor die algemeen redelik beperkte bevoegdheid om hierdie bronne te reguleer.
Wat hulle egter kan doen, is om hul inwoners aan te spoor om minder produkte van sterk besoedelende nywerhede te koop en groen alternatiewe te kies waar hulle bestaan. Een manier om die digotomie op te stel, is om te sê dat hoewel die federale en staatsregerings oor die jare heen 'die aanbodkant' -beleid ontwikkel het, fokus stede op oplossings vir die vraagkant.
Die stad New York het die afgelope paar jaar verskeie noemenswaardige vraagbeleide aanvaar. In 2009 het die stad byvoorbeeld 'n vereiste aanvaar dat alle groot geboue inligting moet verskaf oor hoeveel energie hulle die vorige jaar gebruik het. Hierdie data word dan gebruik om te bereken hoe energie-intensief 'n gegewe gebou vergelyk is met soortgelyke eienskappe. Met die voorstel van die Guarini-sentrum wat in Januarie in 2016 uiteengesit is, word die jaarlikse energieverbruiksdata wat die stad insamel, vertaal in briefwaardes wat in geboue se ingange geplaas sal word, soortgelyk aan die manier waarop gesondheidsgrade geplaas word restaurante. Die idee van die wet is om bewustheid te skep van die relatiewe energie-intensiteit van verskillende geboue, wat die vraag na hoogs doeltreffende eiendomme hopelik sal verhoog.
Daar is talle ander voorbeelde van innoverende beleide wat ook hier geïmplementeer of oorweeg word. In April het die stad 'n handelsmerkpakket met rekenings, bekend as die 'Climate Mobilization Act', onderneem wat onder meer 'n vaste dak op die hoeveelheid energie wat geboue by die net kan koop of op die perseel verbrand sonder om 'n boete te betaal. New York City is die eerste jurisdiksie in die land om so 'n mandaat aan te neem.
Die staat New York het ook verlede maand wetgewing goedgekeur wat 'n eersteklas belastingbeperking vir groen dakke in die stad sal bied, wat die hoeveelheid finansiering beskikbaar is, afhangende van die ligging van die eiendom. Geboue in gebiede waar begroeide dakke die grootste sosiale waarde het - omdat die spesifieke gebied die dringendste behoefte het om stormwaterafloop te beheer, of die inwoners daarvan veral kwesbaar is vir die gevolge van die stedelike hitte-eiland - sal meer beduidende afmetings toegestaan ​​word as dakke in ander gebiede. Die Guarini-sentrum was ook nou betrokke by die ontwikkeling van hierdie voorstel, wat ons jarelange belangstelling in die ontwikkeling van stede help om markgerigte strategieë te ontwerp om omgewingsprobleme op te los.
Wat is van die mees dringende omgewingsprobleme vir digbevolkte stede soos New York, Philadelphia en San Francisco?
Spiegel-Feld: Soos die grootste deel van die wêreld, is klimaatsverandering die dominante omgewingskwessie op plaaslike vlak. Stede soos dié wat u geïdentifiseer het, het almal daartoe verbind om hul kweekhuisgasvrystellings aggressief te verminder. Maar hierdie stede weet ook dat hul pogings om die uitstoot van 'n wêreldwye besoedeling te verminder slegs 'n daling in die emmer kan beloop, gegewe hul beperkte jurisdiksionele bereik. As sodanig moet hulle dringend ook aksie neem om aan te pas by klimaatsverandering. Omdat stede meer dig is as ander gebiede en hoër eiendomswaardes het, hou die koste verbonde aan klimaatsveranderingsgebeurtenisse soos oorstromings baie ernstige uitdagings vir stedelike gebiede in.
Hoe stede die uitdagings gaan hanteer - en daarvoor betaal - sal ongetwyfeld in die komende jare aan die orde van die plaaslike leiers wees.
Is daar voorbeelde van omgewingsbeleide in die stad wat nie goed gewerk het nie?
Wyman: Daar is twee groot beperkings op die plaaslike omgewingsbeleid, wat die gebiede waarin dit ondoeltreffend was, inlig.
Eerstens het stede relatief klein voetspore en hulle kan nie die besoedelingsbronne buite hul jurisdiksie beheer nie. Dit het die munisipale pogings om plaaslike luggehalte te verbeter, histories bemoeilik, omdat baie van die lugbesoedeling in stede, insluitend New York, afkomstig is van bronne wat ver buite die grense van die stede is. En in werklikheid, tot in die laat negentiende eeu, toe Amerikaanse stede teen rookbesoedeling begin veg het, het baie stede gesukkel om plaaslike ordonnansies te ontwikkel wat die luggehalte wesenlik verbeter.
Tweedens is stede, deels as gevolg van hul klein skaal, veral kwesbaar vir die ekonomiese gevolge van regulering, omdat individue en ondernemings makliker oor munisipale grense kan beweeg as gevolg van stygende koste as oor die nasionale of nasionale lyne. Die kwesbaarheid van stede vir kapitaalmigrasies kan daartoe lei dat hulle verordeninge wat die plaaslike bedryf aansienlike koste in werking stel, vermy.
'N Laaste probleem waarmee stede gesukkel het, dikwels sonder groot resultate, is om te verseker dat omgewingsgeriewe, soos parkeen omgewings ongewenste fasiliteite, soos afvalwaterbehandelingsaanlegte, is redelik versprei onder minderbevoorregte en bevoordeelde gemeenskappe.
In New York, soos in baie ander stede in die hele land, is lae-inkomstegemeenskappe dikwels belas met 'n onevenredige hoeveelheid omgewingsverskille en te min geriewe.
U artikel dui aan dat namate die federale regering die omgewingstandaarde verslap het, het stadsregerings omgewingsbeleide toenemend geprioritiseer. Watter soort impak het die soort ontkoppeling op die samelewing?
Spiegel-Feld: Die eerste ding om daarop te let is dat nie alle stede leierskap op die gebied van omgewingsake getoon het nie; nie alle stede het die hulpbronne om vooruit te gaan oor hierdie kwessie nie en sommige stede is ook nie polities gemotiveerd om dit te doen nie. 'N Belangrike gevolg van die terugtog van die federale regering en die vooruitgang van die stede is dus dat daar toenemende verskille tussen die vlak van omgewingsbeskerming regoor die land kan wees. Een van die regverdigings vir die federasie van die omgewingswetgewing in die 1970's was om eenvormige minimum standaarde te verseker waaraan alle Amerikaanse burgers kon voldoen. 'N Munisipale geleide model ondermyn die doel.
Wyman: 'N Tweede groot nadeel om op munisipaliteite te vertrou om omgewingsbeleid op te stel, is dat stede nie dieselfde administratiewe en wetenskaplike hulpbronne as hoër regeringsvlakke het nie. As gevolg hiervan, kan stede moontlik nie die navorsing doen wat nodig is om beleid te ontwikkel wat gegrond is op die beste beskikbare wetenskap nie. Dus, kortom, terwyl die herlewing van stede as omgewingsreguleerders 'n belangrike geleentheid skep om beleide te ontwikkel wat die federale omgewingswetgewing komplementeer, moet dit nie verkeerd gedink word as die grondslag om die noodsaaklikheid van die ontwikkeling van sterk federale regulasies te verminder nie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Groot stede gaan groen om te veg teen klimaatsverandering