In 2003 verskyn sy eerste prosawerk, naamlik Lae wolke oor Mosambiek: ‘n Reisboek. Sy nuutste digbundel Diorama het vanjaar by Protea Boekhuis verskyn. Na skool het hy aan die Hoger Instituut voor Vertalers en Tolken in Antwerpen gaan studeer. In 1968 verhuis hy na Antwerpen waar hy as vryskut vertaler begin werk. Die benutting van – meestal ráák en suiwer – woordkeuses en natuurbeelde val dwarsdeur die bundel op; daarby die korter, dikwels enkelvoudige sinskonstruksies, soms mét kompakterende, suggestiewekkende weglatings van veronderstelde woorde. ‘n Sfeer van die magiese te midde van konkrete eenvoud word oortuigend geëvokeer. Mag die Here ons hiervan bewaar en ons geestelik toerus en bekragtig om onberispelik voor Hom te verskyn, sodat Hy op dié dag ook aan ons kan sê: “Jy het my Woord bewaar en my Naam nie verloën nie” (Op. 3:8). Talle liefdesgedigte het ‘n ingeboude geheim wat dalk juis bydra tot die hoogspanning van dié subgenre van die poësie. Die geheim lê hierin dat die en die jy van ‘n liefdesgedig nie altyd sonder meer identifiseerbaar is nie. Is dit ‘n man wat met ‘n vrou praat, of omgekeerd? Of is dit ‘n vrou wat met ‘n vrou praat; ‘n man wat met ‘n man praat?