Die harde herfs van die Unie (1861) - Verskeie - 2022
Met die verpletterende nederlaag by Bull Run (21 Julie 1861) het die hoop op 'n vinnige oorwinning vir die Noorde gevlieg. Vir president Abraham Lincoln het dit nou gegaan om die Unie in 'n posisie te plaas om 'n oorlog van uitputting te wen, 'n uitgerekte konflik, terwyl die noodsaaklikheid van interne politiek en verkiesingsperdatums bestuur word. Sy eerste taak sou wees om 'n man te vind wat die swaar taak opgedra het om die belangrikste Noord-leër te herorganiseer, wat sleg geraak het by Bull Run, en dit in 'n masjien te omskep. Sy keuse sou vinnig op George McClellan val.
Die voorsienige mens
George Brinton McClellan was in 186 35 jaar oud. Hy was 'n briljante student en het West Point binnegekom op die vroeë ouderdom van 16 en was tweede in sy klas in 1846. Hy was 'n ingenieur-offisier en het met lof in Mexiko gedien. Na die oorlog het hy die eerste keer opgeval deur 'n handleiding oor die gebruik van die bajonet uit Frans te vertaal voordat hy in 1855 as waarnemer tydens die Krimoorlog na Europa gestuur is. Sy verslae oor die evolusie van taktiek tydens die konflik sal hom 'n reputasie gee om te wees 'n belowende strateeg en heldersiende. 'N Bekendheid wat hy verder sal aangewakker deur 'n eie handleiding te skryf, hierdie keer vir die ruitery, en wat die federale leër sal aanneem. McClellan sal ook 'n saalmodel ontwerp wat sy naam dra, en daarna wyd gebruik sal word.
Die ingenieurskorps bied hom egter net baie ver vooruitsigte vir bevordering. Nadat hy reeds tydens sy diensplig in die weermag voornemende studies gedoen het vir toekomstige spoorlyne, het hy hierdie ervaring benut om te bedank en te word spoorwegingenieur, in 1857. Destyds het die Amerikaanse spoorwegnetwerk vinnig uitgebrei en die werksaamheid in hierdie bedryf was die versekering van 'n gemaklike salaris en 'n prominente sosiale posisie. Dit was ook omstreeks hierdie tyd dat hy die eerste keer die politiek teëgekom het en naby die Demokratiese kringe in Illinois, waar hy gewerk het, geword het.
Toe die burgeroorlog uitbreek, is die behoefte aan generaals om die leër van vrywilligers wat deur Lincoln grootgemaak is, aan te beveel. McClellan se reputasie as 'n strateeg het nie vervaag nie, en sy jong ouderdom word nie as 'n struikelblok gesien nie. Die goewerneur van Ohio, William Dennison, het hom die bevel oor sy staatsvrywilligers aangebied en McClellan het dit vroeg in Mei aanvaar. Hy spandeer die volgende weke om sy gunsteling oefening te ontwikkel strategiese planne, wat hy dan aan generaal Scott voorlê. Laasgenoemde verwerp hulle, nie sonder om hul skrywer geluk te wens nie.
In Junie het McClellan besluit om Wes-Virginia te verower en drie klein skermutselings by Philippi, Rich Mountain en Corrick's Ford gewen. Hierdie suksesse word met pompositeit in die Noorde gevier, waar die pers nie skroom om van McClellan 'n nuwe Napoleon te maak nie. In die nasleep van die verlies van McDowell op Bull Run is dit vir almal duidelik dat McClellan is Die man vir die werk om dit te vervang. Op 26 Julie ontvang George McClellan die bevel van die militêre departement van die Potomac van Lincoln.
Geboorte van 'n leër
McClellan se eerste taak was om die verslane regimente van McDowell se leër te herorganiseer in 'n mag wat die naam waardig was. Die federale regering het dit vir hom maklik gemaak: teen 22 Julie het Lincoln drie jaar lank 500 000 vrywilligers opgeroep, terwyl die Kongres die grootte van die gewone leër byna sou verdubbel. Nuwe regimente sal in die daaropvolgende weke en maande na Washington stroom. Op 20 Augustus sou hierdie troepe saamgevoeg word in 'n enkele mag, genaamd Leër van die Potomac. Laasgenoemde sou aan die einde van 1861 byna 200 000 man tel.
McClellan gehad 'n ongetwyfelde talent vir opleiding en organisasie. Hy het die Army of the Potomac 'n noukeurige struktuur gegee, waarvan die elemente die volgende paar maande pligsgetrou sou oefen. Die entoesiastiese vrywilligers het geleidelik regte soldate geword, by wie McClellan besonder gewild was. Die leërhoof van die Potomac het onvermoeid in die kampe rondom Washington rondgedwaal en verskeie inspeksies gedoen en was besorg oor hul welstand en hul moraal. Die mans het hom goed teruggegee en behandel met respek die een wat sy middelmatige gestalte en sy - noukeurig gekultiveerde - houding van 'n klein Napoleontiese korporaal hulle 'n liefdevolle bynaam gemaak het Klein mac.
Hy het egter twee groot foute gehad wat hy nooit gaan laat vaar nie. Die eerste was sy onredelike geneigdheid tot oorskat die krag van die leër wat hom in die gesig staar. Hierdie gebrek is vererger deur die nadruklike beramings van die Unie-inligtingsdienste onder leiding van Pinkerton. Gedurende sy bevel sou McClellan oortuig bly dat die suidelike leër van Joseph Johnston sy getal oortref het, terwyl dit in werklikheid nie meer as 60 000 troepe tel nie. Hierdie geloof was sodanig dat hy die neiging om grootskaalse aanstootlike operasies uit te voer, by hom verlam het.
McClellan het geglo dat die Suidlanders swaar gewere in Manassas geïnstalleer het en hulle gereedgemaak het om Washington te beleër. Hy het die stad daarom versterk, en die federale hoofstad het met honderde artilleriestukke gevul terwyl die ingenieurs dit met vyftig erdeforte omring het. Dit was eintlik net 'n bedrog van die Gekonfedereerdes : toe hulle Manassas in Februarie 1862 ontruim het, is besef dat die beroemde swaar gewere in werklikheid niks anders as eenvoudige stamme met gekapte bome en swart geverf was nie. Hulle is daarna met ironie gedoop Quaker gewere, met verwysing na die godsdiensbeweging, berug pasifisties, van die Quakers.
McClellan se ander fout was sy enorme ydelheid. Die hoof van die Army of the Potomac het baie aan homself gedink, en hy was ongetwyfeld ambisieus - selfs al het hy dit beïnvloed om anders te dink. Hy het ook die swakheid gehad om taamlik maklik aan sycophancy toe te gee; Toe die pers hom dus met dithyramb vergelyk het met Napoleon Bonaparte, was hy geneig om dit te glo. Dit sal sy verhouding met die regering en sy meerderes beïnvloed.
Sy eerste teiken was Generaal Scott. Die twee mans het 'n baie verskillende siening van die oorlogvoering gehad. Die ou generaal-generaal het 'n benadering gehad om die suidelike ekonomie te smoor: beheer oor die Mississippi-vallei en die blokkade van die kus. 'N Sekere strategie, maar met ver resultate en baie tyd in beslag. Scott se pragmatiese visie word betwis deur McClellan, wat soos 'n goeie teoretikus verkies om 'n beslissende veldtog in die suiwerste Napoleontiese styl te lewer. Hierdie meningsverskil het net met verloop van tyd gegroei en McClellan beskou Scott as 'n struikelblok vir die suksesvolle implementering van sy planne, wat hy met feitlik niemand agtergelaat het nie.
Uiteindelik wen hy sy saak. Die 75-jarige Winfield Scott was nie meer fisies geskik om bevel te voer nie. Sy stoutheid het hom verhinder om te ry, en hy het 'n irriterende neiging gehad om tydens vergaderings aan die slaap te raak. Uitgeput deur die herhaalde weiering van McClellan om hom van sy planne te vertel, het Scott uiteindelik sy bedanking aan Lincoln aangebied, terwyl McClellan toenemend sy wantroue teenoor sy baas getoon het. Nie in staat om dit te bekommer om die openbare mening te ontstel nie Klein mac, uiteindelik aanvaar die president, en Scott het die leër verlaat 1er November 1861 na 53 jaar diens.
Aangestel om hom op te volg as opperbevelhebber van die leër, kombineer McClellan die bevel met dié van die Army of the Potomac. As hy van Scott ontslae geraak het, het McClellan hom vinnig teen Lincoln bevind. Die president het ernstig begin raak ongeduldig in die aangesig van die gebrek aan daad van sy opperbevelhebber, terwyl laasgenoemde die militêre onervarenheid van die staatshoof, wat hy as onkundig van strategie beskou, verag het. Wat meer is, die nietigheid van McClellan het daartoe gelei dat hy glo dat hy in staat is om die opperbevelhebber en die Army of the Potomac, wat Lincoln ernstig betwyfel het, effektief aan te neem.
Noordelike vernedering by Ball's Bluff
Alhoewel dit gedurende die herfs van 1861 rondom Washington gebly het, het die Army of the Potomac nogtans 'n paar kleinskaalse operasies in die noorde van Virginia uitgevoer. Een van die grootste probleme wat generaals tydens die betrokke burgeroorlog ondervind het gebrek aan betroubare kaarte. In vredestyd was die korps topografiese ingenieurs in die gewone leër beperk tot 39 offisiere, wat te min was om so 'n groot land in kaart te bring terwyl die bestaande kaarte op datum was. Dikwels aan die begin van die oorlog moes ons tevrede wees met kommersiële kaarte, waarvan die presisie dikwels iets te wense gelaat het.
Dit was deels om Noord-Virginia beter in kaart te bring dat McClellan middel Oktober 1861 'n deel van sy leër - die afdelings van George McCall en Charles Stone - beveel om die Potomac oor te steek om 'n reeks klein operasies in Loudoun County en om Leesburg, ongeveer vyftig kilometer stroomop van Washington. Dit was ook 'n vraag om die reaksie van die konfederale magte in hierdie sektor te toets en om die rede vir die bewegings van die suidelike troepe gedurende die voorafgaande dae te ontdek.
Op 20 Oktober het Stone dus 'n klein betoging aan die oewer van Virginia gelei met slegs 'n fraksie van sy krag. As deel van hierdie operasie het 'n federale patrollie ontdek wat hulle glo 'n suidelike kamp was op die hoogtepunt van Ball's Bluff, 'n platorand wat oor die Potomac uitkyk. Met dagbreek die volgende dag stuur Stone een van sy regimente deur om die kamp aan te val, wat blykbaar 'n banale heining van bome was, verkeerdelik as 'n ry tente as gevolg van die donkerte. In kennis gestel van die fout het Stone een van sy brigadeleiers, kolonel Edward Baker, daarheen gestuur om 'n meer diepgaande verkenning van die gebied te doen.
Baker was 'n prominente politikus wat onder meer in die Illinois-wetgewer gedien het. Hy was daar Abraham Lincoln bevriend, wat soos hy die beroep van advokaat beoefen het. Baker het hom toe aan die Weskus gevestig, eers in Kalifornië, toe in Oregon. Hy is in 1860 tot die senator van die staat verkies, en hy was dus in Washington toe die oorlog uitgebreek het. Hy is angstig om Kalifornië en Oregon by die onderdrukking van die rebellie te betrek, en werf verskeie regimente in Pennsylvania. Hierdie eenhede, gewapen ten koste van die Kaliforniese regering, is dan weer in die Verenigde State hergroepeer Kaliforniese brigade, waarvan Baker die bevel gekry het.
Baker verneem vinnig dat die noordelike regiment wat die rivier oorgesteek het, verskeie skermutselings teen klein suidelike afdelings gehad het. Hy het enige eenhede wat hy in die omgewing kon vind, saamgevat en deur die Potomac gebring. Hy het egter nie die baie beperkte middele tot sy beskikking in ag geneem om dit te doen nie, omdat daar geen drif of brug was nie. Die paar beskikbare bote was spoedig onvoldoende. vertraag die operasie ernstig. Dit was reeds ver in die middag toe die laaste van Baker se 1 700 man voet op die suidelike oewer van die Potomac gesit het.
Intussen het die opeenvolgende skermutselings rondom Ball's Bluff die aandag getrek van Nathan Evans, wie se Gekonfedereerde brigade die gebied rondom Leesburg bewaak het. Evans het versterkings na die toneel gestuur totdat hulle 'n krag gehad het wat ongeveer gelykstaande was aan Baker s'n. Die geveg het tot onsekerheid gebly Baker vermoor word na twee uur se bakleiery. Die Noordelikes het toe probeer om hulself te bevry deur deur die Konfederale lyne te breek, maar het misluk. Hulle moes gou net oor die Potomac terugtrek, 'n beweging wat die tekort aan bote en die druk van die Suidlanders in 'n ramp verander het.
Washington in verleentheid
Altesaam het die Unie byna duisend van die 1700 verloofde mans verloor. Omdat die rivier nie meer kon oorsteek nie, is meer as 500 soldate gevange geneem. By die ongeveer vyftig sterftes wat getel is, is dosyne en tientalle verdrinkers bygevoeg, waarvan die lyke die volgende dae na Washington gedryf het, wat die inwoners van die hoofstad 'n makabere visuele bewys van die Ball's Bluff-fiasko. Alhoewel relatief hoog relatief hoog, het die konfederale verliese skraal gelyk in vergelyking: skaars 150 man.
By hierdie sterftes is die van Baker gevoeg. Dit was die eerste keer dat 'n sittende senator op die slagveld gesterf het. Na die dood van Elmer Ellsworth in Mei was Edward Baker s'n weer 'n knou vir Lincoln, wat 'n tweede vriend in minder as ses maande in die geveg verloor het. Maar hierdie keer het die politieke gevolge gaan baie ernstiger wees, want die Kongres was baie opgewonde oor die dood van een van sy lede. Die voer van die oorlog deur die uitvoerende gesag is bevraagteken, en die federale wetgewer het 'n verduideliking geëis.
Om dit te bekom, word op 9 Desember 1861 a Amerikaanse Kongreskomitee vir die voer van oorlog. Bestaande uit lede van die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers, beide Republikeine en Demokrate, het hy dadelik begin 'n reeks verhore om die redes vir die nederlae wat in 186 gely is, vas te stel. Vinnig oorheers deur radikale republikeine, het hy die verslaande of skugter generaals van ontrouheid aan die Unie vermoed en 'n nadelige atmosfeer in die noordelike opperbevel geskep.
Wat Ball's Bluff betref, dit was generaal Stone wat die prys betaal het. Hy is aanvanklik vrygespreek van enige skuld deur sy superieur McClellan, so duidelik dat Baker die skuld vir die verlies gehad het. Maar die komitee was op soek na 'n lewende sondebok, en teen Februarie 1862 het McClellan se posisie self beduidend geraak, en sy chroniese onbedrywigheid het hom in die oë van die komitee verdag gemaak. Hy het Stone, wat na willekeur gearresteer en gevange geneem is, sonder aanklag of verhoor, 'laat gaan' tot Oktober toe hy definitief skoongemaak is.
Op 20 Desember 1861 word Ball's Bluff se vernedering uiteindelik verlig deur a Noordelike sukses in Dranesville. J.E.B. Stuart, wat bevorder is tot generaal na sy optrede in Manassas in Julie, het die taak gehad om na die voorrade vir die Gekonfedereerde leër in Loudoun County te soek. Onderweg het hy Edward Ord se noordelike brigade teëgekom, wat sy pad versper het na 'n kort twee-uur-verlowing. Die Suidlanders het groot verliese gely, veral as gevolg van die uitruil van salvo's tussen twee van hul regimente, maar het daarin geslaag om te onttrek sonder om versteur te word. Nietemin het die Unie in beheer gebly en die jaar dus op 'n meer positiewe noot in die Virginiaanse teater van bedrywighede afgesluit.