Trailrider - Adventures and Ride Reports: Suidkaap Toer: Die Verhaal agter die Verhaal
Die volgende oggend is ek vroeg weg uit Oudtshoorn via Outeniquapas na George. Bly maar ‘n baie mooi stukkie om te ry. Ek dog toe, gedagtig aan TR se aggressiewe reaksie op my ontbyt vraagie, laat ek dan maar ‘n vinnige ontbyt inpak voor die ontmoeting en die volgende ses droeë ontbyt-stafie-oggende. Nou sal julle nie vir my glo nie – gelukkig julle weet ek praat altyd die waarheid – maar ek het nog nie mooi gesit nie toe bel TR en wil hy weet waar draai ek so. Ek het maar vinnig my ontbyt afgesluk en my na die Engen-motohawe gehaas waar ek my fiets moes aflaai. TR het my goed laat verstaan hys die TOERLEIER en nie daar is om harde arbeid te verrig nie. Ek moet nogals toegee dis hardewerk om ‘n BM op en af te laai. My grootste teleurstelling was natuurlik toe ek daar by daai hawe stop en hier staan die man met ‘n Honda – ‘n Transalp – Japcrab - en daai scooter se katalisator die is slegs ‘n paar sentimeters van die pad af. Wel al afleiding wat ek kon maak is dat die paaie waarop hy my gaan neem moet baie mooi wees – sonder hik of stoot. Wel al was ek nou heel vriendelik het ek die houding gehad van nouja Mr TR gooi my met dit wat jy in jou hoed het.
Wat ‘n lieflike oggend. Ek was uitgerus en lus vir die toer. Die uit die Hel uit was glad nie so moeilik en veeleisend as die in nie. Ek kon sommer weer die mooi in die lewe raaksien en inneem. Maar TR was dit met my eens dit is ietwat van ‘n sensoriese oorbelading. Die tweede helfte van die Swartbergpas was sprokie-mooi. Ek het so bietjie begin verstaan van die vorige aand se smile maar ek het hom noglank nie vergewe nie. Ons moes aanstoot want die Baviaans lê wyd. Dis Saterdag en ons kry verskeie ryers langs die pad. Mooikloof – ja dis ‘n mooie kloof en ek begin twyfel in my eie oë – is dit regtig waar! – is dit regtig so mooi of droom ek net. Nee sê ek, eks baie moeg, my waarneming is op ‘n laagtepunt, ek is sensories uitgeput en oorvol. Toe nog die mooie grot wat ons huis vir die volgende twee nagte gaan wees. As my vrou hierdie grot sien gaan sy liries daaroor wees.
Wat ‘n wonderlike voorreg om in ‘n grot in ‘n kloof binne in Baviaanskloof wakker te word. Die lekker het nie lank gehou nie want die besef van wat wag het my soos ‘n beker kouewater getref – van Heerden vandag moet jy oor Grasnek-, Holgat- en Combrinkpas en TR het gesê die Hel was kinderspeletjies teenoor wat vandag wag. Ek dink daar was ‘n groter holkol op die krop van my maag as die hele hokrans waarin ons geslaap het. TR pak ‘n lekker sny van die varsbrood en heuning weg voor ons die pad vat. Ons het alles van die fietse af gehaal behalwe my “topbox” sodat ons die pomp en noodhulpsakkie kon saam vat. Eerste stop is voor die Polisiestasie – dit is nie net die baviaans wat mooi is nie, ook die Polisiestasie is pragtif en baie netjies versorg. Ek sal wat wil gee om ‘n konstabel in hierdie kloof te wees. Volgens TR het hulle ‘n hele paarkeer die trofee vir die netjieste stasie gewen. Hier in my binneste jaag ek vir TR aan en elke keer wat hy stop om fotos te neem kan jy ‘n eier in my hol kook. Ek dwing myself om te vergeet van wat voorlê en eerder te konsentreer op al die mooi hier rondom my. Jy kan letterlik in enige rigting kyk – alles rondom jou is mooi – onbeskryflik mooi. Die nare gedagte aan HOLGAT wil egter nie wyk nie. Grasnek is glad nie so erg nie en die uitkykpunte is ‘n lafenis vir die oog en die siel. Wanneer ons die fietse afskakel is daar ‘n hemelse stilte. Ai TR was dit nodig om my te vertel wat voorlê en sê nou net ek kry dit nie reg om in daai pas te ry nie! So vorder ons tot aan die voet van HOLGAT. Luister nou hierna, ja en ek lieg nie: MR TR AAN DIE WOORD: “ luister van Heerden as ons wil omdraai moet ons nou hier omdraai (JA JA juig my hart)(nee! Nee! Sê my ego) want as ons eers in die pas is, is daar nie plek vir omdraai nie” en daar trek hy ek kry nie eens kans om te sê: “en daars niks waarvoor ek bang is”. Shit! Nou bly daar net een ding oor: stand-up, look-up and open-up. By meer as een geleentheid het ek op myself geskree om aan dit gestand te doen. Toe ons uiteindelik bo-op die plato kom toe loop die sweet my in strome af maar met die heerlike gedagte van ek het dit gemaak. Dit was ‘n salige gevoel van oorwinning. Die belangrikste les: as jy hier kon uit kan jy enige plek uit. Combrinkpas was sleg maar na Holgat is dit soos poeding. Ons is tot in Patensie om petrol te kry en sowaar wie loop ons daar raak – niemand anders as Tweetie en sy PEhonnepêlle. Wêreld is klein. Toe eet ons sommer so ietsie saam met hulle. Die terugtog na ons grothuis was peanuts behalwe vir die jong tollie wat my amper uit die aarde gehardloop het. Aan die einde van dag 3 het ek ‘n lied in my hart gehad – “en daaaars niks! Waarvoor ek bang is!”
TR het belowe dat dag 4 ‘n kort rustige dag gaan wees – ‘n rusdag as mens van so iets in TR se teenwoordigheid kan praat. Lewendige mannetjie, ek is net dankbaar dat hy nie my korporaal in die weermag was nie. Hy het by sy woord gehou – ons het rustig uit die kloof gery en kon al die mooi en grootsheid indrink en vasbrand in my geheue. Ek glo egter vas om hierdie mooi te maksimaliseer moet hierdie roete nog ‘n keer gedoen word, ‘n derdekeer sal geen skade doen nie en ‘n vierdekeer kan dalk die lekkerste wees. As jy dit vyfkeer gedoen het kan jy jouself as baie geseënd beskou.Nadat ons uit die kloof is het ons een van die karoo se mooiste paaie gery – ek moes myself meer as eenkeer beteuel om nie te vinnig te ry nie. Plek plek het ek so aan die 140km/pu geraak. Na my mening heeltemal te vinnig vir grond maar ai dis so lekker.
Wel uiteindelik was ons in die Prins Alfredspas, nadat ons deur Grootrivierpoort en Uniondalepoort is. Ek het al baie op die forum en in tydskrifte van die pas gelees Nou was ek hier om hom te beleef. Nie ver gery nie toe stop ons by ‘n plekkie met die naam van Angie”s……. Dink hulle hoop om ‘n tweede Ronnie’s sex shop of iets te wees maar ek weet nie so lekker nie. Ek het egter ‘n baie lekker hamburger daar geëet. Daarvandaan is ons na die Trout Farm wat net nog so kilo of wat verder is. Baie mooi en interessante plaas met ewe gawe gasheer en vrou. Seker omdat hulle ook bikers is en eko-vriendelik is. Ons slaap in TiPi-tente – indiaans. Anders en baie mooi – die enigste keer op die toer wat ons op voortreflike beddens geslaap het. Jy kan (as dit nodig is) vuur maak in die tent. Die boonste deel van die tent is oop en word slegs toe gemaak as dit reën. Ingo sê dat daar ook nie muskiete in die tent kom nie asgevolg van die vinnige lugsirkulasie binne. Alles is baie skoon en netjies – die badkamer voel soos my eie by die huis. Die warm water word verskaf deur ‘n kontrapsie wat met rots en parafien werk – ‘n vriendin van my noem dit Dr Snuggels. As julle die hele storie wil hoor moet julle haar maar bel. Dit werk egter soos ‘n bom.
Op die werf loop daar die mooiste perde en blesbokke. So teen vier-uur het ons gasvrou vir ons varsgebakte piesangbrood voorgesit met egte botter. Heerlik heerlik! Die aand het ons hout gehad om vuur te maak vir Afrika wat ons ook gedoen het. Lekker vark en wors gebraai met aartappels en uie as bykos. Ek was nou baie rustiger as op die eerste been van die toer en my ooglede het ook sommer vroeg aand swaar geraak. TR het gladnie geopera nie of het ek hom gladnie gehoor nie? Wel ek het soos ‘n soet baba geslaap – deurnag!
Vir die die dag was die volgende op die spyskaart: 60 km+ deur die res van Prins Alfreds pas, gevolg deur ‘n voorsmakie van die Nuwe Hemel – Kom-se Pad, mense as jy hier is wil jy nie verder gaan nie – jy wil hier bly, dis nie net mooi nie jy kan die Vrede op aarde… sien hoor en ruik. Hier is die lewe (mens, natuur en dier) in harmonie en die liefde gedy soos in ‘n jong bruid. Hulle sê sien is glo so gaan kyk maar gerus en ervaar dit aan jou lyf. TR in retrospeksie kan ek sê hierdie deel was die mees aangryplikste en heel mooiste deel vir my. Maar wag ek hardloop nou die storie vooruit. Die res van die spyskaart was: Phantompas, Homtinipas, Hoogekraalpas, Karatarapas,Touwsrivierpas, Silwerivierpas, Kaaimansrivierpas.
Die een is so mooi soos die ander – eintlik pas hulle soos ‘n legkaart in mekaar – dis jammer dat ons as mense net ten dele kan sien.
TR het meer as die helfte van sy bagasie by die huis in George afgegooi, – die GS is ook terstont herdoop na “mothership” en ek moes die nuwe vooraad aan boord neem. Mev TR het ons vinnig met ‘n middagetetjie bederf voordat ons die pad gevat het na Attakwaskloof waar ons op ‘n avontuurplaas oornag het. As jy ‘n loer vat op TR se blog sal jy gou opmerk dat hy nogal heel dikwels daar kamp – ek verstaan hoekom – want jy is teenaan moedernatuur se bors daar! Tyd is van geen belang.
Nog ‘n aand wat ek sal koester – nog ‘n stukkie ervaring wat as brandhout sal dien vir my oudag as ek koud en alleen voel. Dis oomblikke soos die wat die lewe vir my die meer as diemoeite werd maak en die feit dat ek dit op my fiets kon meemaak tel vir my dubbel die hoeveelheid punte. Ek het die aand vir ons ‘n potjie poetoepap gemaak en TR het weer twee van daai allemintige rumpsteaks gebraai. Dit het my egter gewen, ek het die orige stul die volgende oggend vir ontbyt geëet. Gedurende die nag het dit geweldig gereën – Mev TR het laat weet Meiringspoort het verspoel en is tydelik toe gemaak. TR was bekommerd dat Sewewekespoort dalk ook kon deurgeloop het. Gelukkig vir ons het dit nie gebeur nie.
TR verduidelik dat die grootste gedeelte van vandag se pad die eerste amptelike verbindings roete tussen George en Kaapstad was Ons ookry onderandere deur Gysmanshoek- en Tradouwspas. “n Besondere dag na die heerlike reën van die vorige nag. Alles lyk so skoon en vars. Ons gang is egter nie so heeltemal stewig nie, so hier en daar het dit maar wankelrig gegaan deur die modder. TR se geloof het teen die tyd al op my begin afsmeer. Hy het ‘n sê ding van “TKC’s makes you invincible”. Maar hier en daar waar ons te gerus geraak het, het moedernatuur ons gou gewaarsku soos toe ek ‘n plas water teen redelike hoë spoed tref en al twee my voete van die voetrus afgeruk is. “Scary moment”.
Ten spyte van die reën was die dag nog steed baie drukkend. Ons het iets lig by die Pumpkin Inn geëet en toe by Ronnie”s gestop vir ‘n bier. Daar het ek met my hele outfit (behalwe vir my stewels) in die swembad gespring om lekker af te koel. Dit het nie vir baie lank gehelp nie maar was nogtans ‘n lafenis. Ons laaste oornag plek was nie veel meer as ‘n kilo of twee van Ronnie’s af nie. Daar het ons die hele middag in die swembad gelê soos “gaar paddas” (TR se uitdrukking). Die aand het ons gaan uiteet. Dit was ook die enigste aand van die toer wat ek en hy in afsonderlike vertrekke geslaap het – het gesukkel om aan die slaap te raak sonder my wiegeliedjie. Die volgende oggend hoor ek hy het tot middernag soos ‘n oorgaar padda in die swembad gelê – weet nie hoekom kon hy nie slaap nie?
En toe! _ soos alle goeie dinge staan ons voor die deur van die LAASTEDAG, DAG 7:
Vandag Seweweekspoort, Boschluyskloofpas, Huisrivierpas en as die finale die Outeniquapas. Die Seweweekspoort wou ek al in die vroeë 80’s gedoen het maar hy het my bly ontwyk. Nou het ek hom in my sakkie! Negentien kilometer kronkel die pad deur die reuse berge aan weerskante en verskeiekere oor ‘n vars bergstroompie. In ‘n mate kan jy die poort met Meiringspoort vergelyk behalwe dat Meiringspoort ‘n teerpad is, dit raserig is van al die verkeer en daar die reuk van petrol en diesel dampe is. Daarteenoor is Seweweekspoort stil, dit ruik skoon en vars en onder jou hoor jy die geknars van die bande oor die grond oppervlakte. Dis aards, dis ru, dis ongeskonde en byna onaangeraak deur die mense hande. C J Langenhoven beskryf dit so mooi in sy boek Sonde met die bure (Versamelde Werke II): “ En die berglug, met die geure van blomme en kruie en speserye belaai…….. hierdie lug van die Swarte Berge is om al die tyd van te weet, om bewustelik te geniet soos ‘n lekkerny wat nie maar net kos is nie. Maar ‘n lekkerny waar geen satheid op volg nie. Soos die tempel sy orrel het, het hy sy wierook. En die wierook, soos die orrel, is die tempel waardig”. Gelukkig moet ons oppad terug weer deur hierdie beskawing voordat ons terugkeer na die barbaarse GAUTENG. Die laaste stukkie pad na die dam het plek plek lelik verspoel die vorige aand. Ek het ‘n paar benoude oomblikke beleef deur die dongas maar gelukkig het ek mos TKC onder my! Die dam was ietwat van ‘n teleurstelling want hy was lelik leeg. ‘n Interessantheid is dat sou jy van die dam se wal in die rigting van die Hel stap sou dit ongeveer 12km wees tot by die huisie van oom Hannes waar ons die eerste nag geslaap het. Daar lê ongeveer 1500km se ry vir ons tussen die twee punte, 4 klowe en 28 passe en ‘n wêreld se wedervaringe.
My storie is maar net ‘n kort opsomming of soos hulle in engels sal sê: “An executive summary”. Tog soos ek op aand een teenoor TR bely het: Hierdie toer is die hoogtepunt van my lewe! Ek het al baie honderde kilos op my fiets afgelê maar hierdie 1650 km was die mees vervullendste in my hele lewe. Die toer het nuwe visies geopen en betekenis aan my lewe as ‘n skepsel van God gegee. TR ek was nie elke oomblik van die toer so baie lief vir jou nie, daarvoor moes ek te veel sweet en water drink maar jy kan maar ‘n toer reël ou maat. Ook ‘n groot dankie aan Mev TR en die klein trtjies dat julle hom vir my ‘n paar dae geleen het sodat ek hierdie wonderlike ervaring kon meemaak en beleef.
Van Bikevettie @ ADVENTURERIDER @ Reinewaarheid Renier van Heerden
Posted by TR at 8:20 AM