Só sê die suigelinge | Mossel Bay Advertiser
Só sê die suigelinge
Ek wens ek had die onbesoedelde opregtheid van 'n kind om oor te stap na my buurman toe en vir hom te sê: "Jy maak geraas man en dis hinderlik."
Eintlik hou ek regtig van die ou, maar duidelik is ons ore op verskillende golflengtes. As dit nie 'n brullende motorfiets is nie, is dit 'n voertuig met 'n warmgemaakte enjin of 'n kwetterende voëlboerdery wat handuit ruk. Dis maar 'n kwessie van leef en laat leef, want ek weet my hond bring ook maar haar kant as dit by blaf kom.
Maar ek vermoed, as ek en hy nou beide kinders was, kon ons die ou geskilletjie maklik bylê sonder 'n omhaal van woorde en 'n kwaai vriendskap daarna.
Kinders maak mos nie 'n moordkuil van hulle harte nie. Veral nie as dit daarby kom om te verwoord wat hulle sien nie.
Ek onthou nog hoe ek my ouers in 'n verleentheid gebring het desjare, toe 'n BBP (baie belangrike persoon) in die hierargie van my pa se maatskappy by ons kom eet het. Met sy ligte vel, ruie winterwit wenkbroue, bakkebaarde, krom neus en gelerige uitstaantande wat wys wanneer hy blêrend lag, het hy vir my kompleet soos 'n mofskaap gelyk. En toe sê ek ook so. Verbeel ek my, of het dit daarna langer geduur vir my pa om bevordering te kry?
Later jare, piets die blinde sambok my oor daardie neerhalende opmerking toe ek 'n plaaslike skool besoek. Met 'n byderwetse keps op die kop, twee vlegsels en 'n sonbril wat sê "hier kom 'n ding", stap ek tussen die kinders deur. 'n Seun en dogter, ongeveer agt jaar oud loop verby. "Meisie…hey…meisie," roep die dogtertjie familiêr. Die seuntjie steek vas en pluk haar vererg aan die arm. "Kin djy nie sien nie? Issie 'n meisie nie….is 'n antie."
Op 'n keer kuier my nefie, nou al pasgetroud by ons in die Johannesburg. 'n Uitstappie na Westgate-winkelsentrum, stel hom vir die eerste keer in sy vierjarige lewetjie bloot aan die gesig van 'n Moslem-vrou in 'n burka. Toe die vrou voor ons in die ry beland om te betaal, kry die klein snip sy kans. Hy gaan staan handeviervoet op sy knietjies en lig versigtig die burka se soom op. Geskok keer ons en toe kom sy onskuldige antwoord: "Maar ek wil net sien wát hier binne is…"
Afrikaanse volksanger, Randall Wicomb, 'n jarelange huisvriend immer met sy kopdoek en oorringetjie, het vertel hoe 'n kind eendag toe hy in die supermark loop aan sy ma se rokspant pluk. Met 'n bewende wysvingertjie in Wicomb se rigting, rig hy dié waarskuwing aan sy ma: "Mammie, Mammie…kyk…ons moet versigtig wees. Dáár loop 'n seerower."
Kinders sê sonder sukkel bloot wat hulle sien. Superhelde en sprokieskarakters kry voor hulle onskuldige ogies beslag.
My moeder het 'n liefde vir pels. Wintertyd is haar pelsdratyd. Op besoek aan 'n plaaslike Chinese winkel, loop 'n jong ma en haar kleuterseuntjie my moeder raak, geklee in 'n bruin, knielengte pelsjas. Die seuntjie kan sy ogies beswaarlik van haar af hou. Toe hy uitstap, is sy voetjies in een koers op pad terwyl hy steeds omkyk. Sy ma is haastig, hou sy handjie styf vas, menend "kom nou". Sy verweer vir die getalm?
"Mamma, daar…daar, is 'n beertannie."
En die beertannie het nie gegrom nie, net dubbled gevou van die lag.
Posted on: 15:23 Thu, 11 July 2019