Uncategorized | Fynbos Letters
Vuyo Mbuli: A professional to the core
Posted on May 20, 2013 by Lisel Krige under Uncategorized
The death of Vuyo Mbuli leaves a tangible void in the media world.
Shocking and sad, it jerks you back to the painful reality of brevity, mortality, dispensability…
As a journalist by trade myself, my tribute to Vuyo Mbuli is this: The levels of professionalism and finesse maintained by him at all times, created a benchmark of rare dimensions. Hypercritical as I am of the conduct and performance of individuals who claim to be journalists or media practitioners – including myself – I salute him for being the best.
The loss is great and will be felt.
All sympathy to his loved ones – especially his precious children.
Hamba kahle, Vuyo Mbuli…
Najaar tussen berg en see
Posted on April 22, 2013 by Lisel Krige under Uncategorized
Dis nie dat verkleurende en vallende blare my aandag getrek het nie. Daarvan sien ons maar min.
Nee. Dit het hier iewers in my binneste begin. Soos elke jaar. Dan vroetel ek onwillekeurig tussen my cd’s op soek na die musiek van Dvorak en Grieg en Vivaldi… en my hart trek alkante toe: seer, vol, half eensaam.
Hierdie wye wasigheid is so bekend. So onmiskenbaar. Dis so mooi, maar so hartseer. En dan wonder ek of dit Vrydagnag kil en wasig en deinserig was daar waar Doepie se seun op die R43 gesterf het. Ek deel met julle, sy geliefdes wat agtergebly het, Pietro Mascagni se Intermezzo of “Cavalleria Rusticana” en my hart huil saam…
Ek weet nie hoe dit moet wees om ‘n kind op die diepste tyd van ‘n herfsnag te verloor nie. Die gedagte is ondraaglik.
Alles omheen is so mooi, so bo-menslik mooi. Streepwolke, klossiewolke, ylblou gewelf, groen – baie groen, lang, sedige skaduwees wat bergaf sluip. En blink blare, want die son kom skuins: retireer so half oor die ruwe riwwe van die Kogelberge terwyl hy (is die son manlik?) beduie ‘moenie ontsteld wees nie, dis tydelik’. Altyd tydelik. Dis ritmies, soos net die skepping kan ritmies wees. So klokslag en betroubaar, soos geen enkele mens wat ek ken of van weet nie.
Reelmatig ook, want dit is deel van die patroon en die kringloop waarmee ons alle menslike siklussen en seisoene vergelyk, waaraan ons dit meet en weet dat ons inpas en dat dit werk, maar dat ons nooit ten volle sal verstaan nie. Nie hier en nou nie.
Die see smelt vandag saam met die lug bo haar (is die see vroulik?): alles is staalblougrys, stil en subtiel. Die fynbos is geil soos altyd. Blombos en tolbos en fyn bessieblom-erica wat ek so kindergraag wil pluk maar nie mag nie…
Ja, die najaar is nooit luid nie. Dis sag en werk sagkens, maar ferm en beslis. Die somer is verby. (Soos Koos du Plessis ook met towerwoorde beduie in ‘Najaarsdroom’.)Somber is dit nie, daarvoor heeltemal te aanskoulik. Tog, hoekom lê hartseer so vlak? Waarom prik trane so maklik en so gereeld?
Dis waarlik herfs. Teen skemer soek tone en kuite en blaaie skuiling wanneer die gretige gees na bo en buite reik om soveel van die skoonheid as moontlik te oes…
Heeltemal te gou wyk son en lig, maar doen dit so dawerend lieflik dat jy maar liggies sug en langerwordende nagte gelate aanvaar. Want geen twee nagte is ooit ewe lank en ewe donker en ewe diep nie.
God sê altyd weer “Laat daar Lig wees.” En dan is daar Lig.