Dit is soms ’n seën dat die mens nie weet wat vir hom voorlê nie, maar ander kere sou jy darem báie daarby kon baat vind.
Met die restourasie van Die Groenhuis. het oud-skoolhoof, Jens Friis, 'n keer of wat gedink dit sou darem veel makliker gewees het om 'n nuwe plek te bou. 'n Restourasieprojek kos geld, tyd, kundigheid en hope geduld. Des te meer as ’n huis vir bykans 40 jaar as pakkamer gebruik is en daar nie eens lopende water of elektrisiteit was nie.
Die eindproduk is egter beloning genoeg vir die swoeg. Die oorspronklike houtvloere, plafonne en -vensters is sover moontlik behou. Vanweë al die hout voel die huis verstommend warm. Hope meubels is onnodig. Manie Barkhuizen van Jagersfontein, ‘n tennisvriend van die Friise, het gehelp met die restourasie van die vensters. Met die opknap van die plafon is afgekom op bladsye uit ’n 1940-Huisgenoot. Dit het gedien as isolasiemateriaal.
Die huis is op die rand van die dorp en herinner aan ‘n plaas. Gaan jy vir ’n laatmidagstappie kan jy enigiets van poue tot renosters en buffels raakloop. Om by die gees van die huis te pas is outydse blomme soos rose en riete geplant. Daartussen staan ‘n lekker houtbank van waar jy op die Karoo en klipkoppies kan uitkyk. Laatmiddag kom die Boeiing oor van Kaapstad na Johannesburg. In die tuin groei die kikoejoe ruig en die bloureën welig. ’n Peer- en suurlemoenboom is dankbaar vir die water wat dit deesdae kry. Die leidam is sy khoi’s kwyt nadat hulle reierkos geword het. Is dit ‘n geseënde reënjaar, dan word die Vaaljapie uit 1956 ingespan om te ploeg om die groentetuin voorteberei vir die nuwe plantseisoen.