Ons word genooi om in Buurman Bob se agterplaas op die kleinkinders se sleë te gaan ry; ek skraap met V se aanmoediging al my moed bymekaar en skiet soos blits teen die steil afdraandetjie af – dis heerlik opwindend, maar een keer is genoeg, dankie. Die sleë lyk kompleet soos die opblaasringe waarmee ons in die somer in die swembad gespeel het, maar die ring het ‘n bodem en twee stewige handvatsels waaraan mens om lewe en dood vasklou terwyl jy al gillende oor die gladde sneeu skiet.
Op hierdie foto is die herfskrans nog teen die deur, maar dit is later vervang deur die kolossale kerskrans wat V self gemaak het.
Jy is waaghalsig en dit lyk heerlik, my hart wil net nie teruggaan na sneeu nie. Smelt julle s’n ooit?
Ja, dis nie koud genoeg vir die sneeu om te hou nie. Op Geloftedag het hier 24cm sneeu geval en dit was teen Kersdag reeds weg, behalwe vir die groot hope bymekaargeskraapte sneeu wat ontstaan het soos wat parkeerareas by die winkelsentrums skoongeskraap is.
Ek ken dit, lekker koud as mens daar verby stap. Ek het die sneeu so gelief, maar ek wil nie teruggaan nie. Hoe staan jou sake? Sal jy kan terugkeer?
Ek het nou lekker gelees oor die sneeu and geniet jou fotos. Jy maak die meeste van jou tyd so ver van ons af 🙂
Ek gaan nou dadelik vir Skottie hierdie blog aanstuur. Sy is nou al deur baie sneeu maar kon nog nie een sneeuman bou nie!!! Sodra jy terug is moet ons kuier….