In haar eie lewe sou sy Nilander, die filoloog en persoon wat haar aan Orfeus bekend gestel het, soos ’n eietydse Euridike verwerp. Alexandr Blok was egter vir haar die groot Orfeus in haar lewe. Orfeus, met sy preokkupasie met Euridike se dood aktiveer die ander twee groot temas in Tswetajewa se werk, te wete Eros en die poësie. Die doodstematiek is deurlopend in Tswetajewa se outobiografiese werk en kom tot ’n konklusie as sy op 31 Augustus 1941 haarself ophang.
Die titel van Juanita Louw se debuut, In die grot van die sibille, sluit aan by Marina Tswetajewa se besluit om die Sibille in ’n grot te laat woon vanwaar sy nader aan die natuur kan wees, maar ook byna metafories tussen die aardse en hemelse sfere lewe. Louw dui in haar tesis aan dat die berg deurlopend ’n belangrike motief is in Tswetajewa se werk, synde ’n skakeling met haar persoonlike lyding. Haar Sibille-siklus ondersoek ook die transformering van ’n gewone mens tot profetes en mitopoëties tot digter. Anders as Orfeus word die Sibille se liggaam nie aan repe geskeur nie, maar krimp sy stelselmatig weg en bly net haar stem oor. In die onderhoud met Rene Bohnen (Versindaba) verwys Juanita Louw ook na die keuse vir die gebruik van die grot:
Die bundeltitel kom voor in die gedig “Fantoom” (87) wat deel uitmaak van die Kontrapuntaal-siklus. As vertrekpunt vir hierdie gedig dien ’n foto van Jackson Pollock voor die doek vir sy “Mural”. Aarselend begin die skilder sy doek bedrup en dan:
In die gedig “Op soek na Tswetajeva” (75-77) verwoord Juanita Louw haar soektog en speurtog na die lewe en werk van Marina Tswetajewa. Daar word verwys ba “’n boek in ’n vreemde skrif”, asook na die “sibille op die berg” – wat aansluit by die res van die bundel. Louw haal byvoorbeeld aan in die Cirilliese alfabet, wat net weer illustreer dat ons as lesers altyd op vertalings moet staat maak, wanneer die Russiese meesters gelees word. Tswetajeva word direk in hierdie gedig aangespreek en as ’n tipe waarsegster moet sy vir die spreker in haar “holte van vrae” antwoorde probeer verstrek.
Die wolf staan sentraal in Tswetajewa se werk en in “Wolf” word hy selfs as ’n broer aangespreek.  Die verwysing na die markplein skakel met die reël uit “ O tears that in eyes freeze” :
In ’n bundel wat so ingestem is op die digterskap, verwag die leser inderdaad ook verse waarin die kunsteorie verwoord word. Twee ars poetica-gedigte (36 en 55) word ingesluit. Vergelyk laasgenoemde:
Die Sibille van Cumae het haar laaste dae in ’n fles of ampulla deurgebring. Die digter se stem leef dus voort in die vers en die teks word ontliggaam van die digter – ’n letterlike vergestalting van Barthes se die dood van die outeur.
Die programgedig van die bundel heet “Berk en been” (13) met as onderskrif, “’n fabel”. In die holte van die boom vind die digter “”n ring: band van been”. Vervolgens word die bundel in vier afdelings rubriseer en voorsien van enkele eindnotas. Reeds in die eerste afdeling word die Klassieke betrek in die Gif-siklus (21-23) en word elk van die onderskeie gedigte gekoppel aan ’n rivier soos die Acheron, die Cocytus, die Phlegethon, die Lethe en die Styx. Die verslag van ’n relasie en reise word aan die hand van hierdie riviere (elk geassosieer met onder meer smart, rou, vuur, vergetelheid, haat) ondersoek.
Die tweede afdeling open met “Voedoelelie” waarin die digter die lelie, tradisioneel simbool van skoonheid en verganklikheid, nou geassosieer met “swartkuns” en word ’n grimoire. Die verwysing na die berk in die titelgedig het reeds die boomkode in die bundel aktiveer, wat ook aansluit by Tswetajewa en haar gebruik van bome en boommotiewe. Die oorspronklike manuskrip het Toorlelies geheet en dit verklaar waarskynlik hoekom in hierdie afdeling so baie na hierdie tipe blom verwys word. Ook in hierdie afdeling kom die gedig “Orfeus” (48) voor en word “sy klanklose lied” en sy soektog na skyndooies verwoord. “Dertien dae in Kaapstad” (45-47) is soortgelyk aan Tswetajewa se Poems about Moscow. Ook die gedig “Spoetnik-blues”( 30) het as subtitel: Na ’n satelietfoto van Moskou in die nag.
Die vierde afdeling word ingelei met ’n motto van Sylvia Plath – The Bell Jar, haar outobiografiese teks, speel ook in op die Sibille in die fles. Hier word verse oor die soektog na Tswetajewa aangetref, ekfratiese verse gebaseer op skilderye en foto’s en word die bundel afgesluit met die gedig”Metamorfose” – ’n toespeling op Ovidius wat die verhaal van die Sibille en haar metamorfose beskryf het:
So nou moet ek Sibille speel na dié snuffeltog deur Juanita Louw se debuutbundel: daar is goeie eksperimentering met poëtiese vorms (selfs al is die villanelle verdraai), knap metafore en beeldspraak. Al val die skadu van die Rus soos die gehangde man van die Tarot oor die bundel, laat Louw nie toe dat sy daardeur oordonder word nie. Gelukkig gee sy min eindnotas, so die leser moet steeds gaan naspoor en vergelyk. Ek sou wou sien hoe sy met langer versreëls werk – want sy kan.