Geskryf deur James Painter, Universiteit van Oxford
Elkeen van die 125-leiers wat hierdie week by die New York-klimaatberaad bygewoon het, het vier minute gevra om met die wêreld te praat. Hulle (of hul hulpmiddels) het dalk in die klimaat literatuur wetenskaplike ballast by hul toesprake by te voeg. Maar hulle mag nie so bekend wees met die groot verskeidenheid akademiese studies oor effektiewe kommunikasie oor klimaatsverandering nie.
Hulle moet wees. As wêreldleiers en klimaatvoorspellers regtig wil verbeter die kanse om politieke wil en burgeraksie agter 'n nuwe ooreenkoms te mobiliseer, moet hulle noukeurig dink oor watter soort sleutelboodskappe werklik werk.
Dit is duidelik dat daar 'n balans is om tussen doomverwerpde boodskappe en "helderkant" -geleenthede te slaan, en onsekerhede rondom die wetenskap en die verwagte gevolge van klimaatsverandering moet ook hierin ingesluit word. Kan taalhulp aanleiding gee?
Rampstories Maklik om aandag te gee
Deel van hul uitdaging is dat die wêreld se media nodig het - en gebruik - oorkoepelende verhale om die klimaatverandering "mega-storie" te beskryf. Alarmerende stories van meer hongersnood, seevlak stygings, vloede, orkane en droogtes is maklik om aandag te kry.
Hierdie "ramp" -verhaal is verreweg die mees algemene in die dekking van klimaatsverandering, soos getoon deur verskeie studies. Soms word hierdie "skrikwekkende" storie in die meer "wakker" taal van ramp, ramp of straf beskou.
A nuwe studie Ek het uitgevoer vir die Reuters Instituut vir die Studie van Joernalistiek toon dat in die televisieverslaggewing van die drie onlangse verslae van die Intergouvernementele Paneel oor Klimaatsverandering (IPCC) die rampverhaal nog verreweg die algemeenste in die ses lande was, is dit ondersoek.
Die studie het die dekking op televisie ondersoek, wat steeds in die meeste lande die mees gebruikte en betroubare bron van inligting vir nuus in die algemeen, en vir nuus oor die wetenskap.
Byvoorbeeld, net een aandnuusbulletin geniet dikwels meer gehoor as die sirkulasie van 'n nasionale koerant. Die kanale wat in die studie gemonitor word, het 'n gesamentlike gehoor van ongeveer 50m-kykers.
Dit is nie verbasend dat die ramp meer algemeen as die ander "rame" of vertellings van die studie ondervra moet word nie (onsekerheid, geleentheid en eksplisiete risiko). Die IPCC-verslae was vol van die negatiewe impak van weglopende kweekhuisgasvrystellings, wat dwingende nuus maak.
Maar dit is verbasend dat die risikoverhaal skaars gekyk het. In die persverklaring en kommunikasiepogings rondom die tweede verslag wat vroeg vanjaar bekend gemaak is, het die IPCC aansienlik gegaan om die uitdaging vir klimaatsverandering as een van die "risikobestuur" uit te beeld.
Die mede-voorsitter van die werkgroep wat verantwoordelik is vir die verslag, klimaatswetenskaplike Chris Field, het herhaaldelik en welsprekend gepraat oor die noodsaaklikheid om die risiko's van moontlike uitkomste op te los.
Deel van die verduideliking is dat televisie nuus foto's benodig om stories te vertel en is beter om stories te vertel as om probleme te hanteer. Die rampraamwerk leen hom tot 'n sterk verhaal, terwyl die risiko meer as 'n verhaal is.
Hoekom is dit belangrik? Doombelaaide afbeeldings van klimaatsverandering is alomteenwoordig in die media. maar resultate van fokusgroepe wys dat sulke rampverhale goed is om aandag te trek, maar nie so goed om regverdige persoonlike betrokkenheid of gedragsverandering te motiveer nie.
Sommige wetenskaplikes pak hierdie probleem hoofsaaklik aan. 'N Navraag hierdie jaar oor die kommunikasie van klimaat wetenskap gelei deur professor Chris Rapley by die UCL het dit uitgespel: sterk vrees vir vrees is onwaarskynlik om gevaar te voorkom en kan defensiewe vermyding genereer ("dit is te scary om oor na te dink") of bekommernisse om onder druk of ingewikkeld te wees hulle probeer my manipuleer ").
Soos die verslag sê, kan aanvanklike toestande van bekommernis en angs met verloop van tyd verander word aan gevoelloosheid, desensibilisering en ontkoppeling van die probleem heeltemal.
Maar of moet 'n mens spring in oordoen positiewe verhale oor klimaatsverandering as die teenmiddel vir al ramp vertellings die. 'N Balans moet gevind word.
Verlede week se Nuwe Klimaat Ekonomie verslag was 'n goeie voorbeeld van 'n nugtere assessering van die uitdagings (vinnige verstedeliking, groeiende bevolkings, hulpbronbeperkings, klimaatsverandering), gepaardgaande met 'n positiewe verhaal dat die vermindering van kweekhuise uitstoot lae koste kan wees en mense se lewens kan verbeter.
Versekering teen klimaatverandering
Baie politici en klimaatverslae praat nou oor risiko, wat vir sommige gehore werk - veral in die sakesektor - wat elke dag handel met die beoordeling van beleggings, versekering en ander vorme van onseker uitkomste.
Hulle was duidelik die teikengehoor vir 'n innoverende verslag in Junie vanjaar genoem Riskante besigheid, wat 'n risikobestuursperspektief gebruik het om die bedreiging vir landbou, energie en kusseiendom in die VSA uit te lê.
Een van die outeurs was die voormalige Republikeinse tesourie-sekretaris, Hank Paulson. soos het hy verduidelik: "Om 'n versigtige konserwatiewe houding te neem - dit is om te wag vir meer inligting voordat jy optree - is eintlik 'n baie radikale risiko."
Soos die Columbia Joernalistiek Review Opgemerk, die verslag het gehelp om die aard van die klimaatverandering storie in die media te verskuif. Dit het 'n besigheidsverhaal op die besigheidsbladsye geword, wat 'n nuwe en kragtige gehoor bereik het.
Nou is dit 'n storie.
James Painter is Hoof van die Joernalistiek Genootskapsprogram. Hy het eers na die RISJ as die BBC-joernalis in 2006 gekom en was daarna 'n besoekende genoot by die Instituut. Gedurende daardie tyd het hy die RISJ-uitdaging, counter-hegemoniese nuus geskryf: 'n gevallestudie van Al-Jazeera English en Telesur.
Openbaringsverklaring: James Painter ontvang befondsing van die Grantham Navorsingsinstituut oor klimaatsverandering en die omgewing by die Londense Skool vir Ekonomie en Politieke Wetenskap, en die Noorse Omgewingsministerie.
Die belangrikste boek van die skrywer van die internasionale bestseller Die Skok Doctrine, 'n briljante verduideliking waarom die klimaatkrisis ons uitdaag om die kern van die vrye mark se ideologie van ons tyd te laat vaar, die globale ekonomie te herstruktureer en ons politieke stelsels te herwin. Kortom, ons aanvaar ook radikale veranderinge of radikale veranderinge sal besoek word. ons fisiese wêreld. Die status quo is nie meer 'n opsie nie. in Dit verander alles Naomi Klein argumenteer dat klimaatsverandering is nie net nog 'n kwessie netjies neer te lê tussen belasting en gesondheidsorg. Dit is 'n alarm wat ons roep om 'n ekonomiese stelsel wat ons reeds faal in baie maniere op te los.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Hier is hoe om die klimaatverandering boodskap te verkoop