Rodney Tiffen, Universiteit van Sydney
Lees tyd: 28 minute
Die kinders kom skool toe om deur hul ma begroet te word, wat 'n voorskoot dra. Hulle gaan dan af om met hul buurtvriende te speel, van gesinne soos hul eie.
Na ete, en nadat man en vrou deeglik skottelgoed gewas het en die skottelgoed saamgedroog het, sit hulle almal rondom die familie-TV-kyk Vader weet die beste.
Vader weet die beste
Hierdie beeld van stabiliteit, sekuriteit en tevredenheid is net effens meer belaglik as die nostalgiese illusies wat soms deur politici en media gevoer word. Regse populistiese politici roep toenemend 'n denkbeeldige verlede aan, een wat selektief selektief is.
Die twee belangrikste en suksesvolle slagspreuke van 2016 - Donald Trump's Maak Amerika groot weer, en Brexit's Neem terugbeheer - Beide appelleer om te beweeg van 'n onbevredigende geskenk terug na 'n romanties onthou verlede.
Dit is verkeerd om hierdie sentimente as konserwatief te werp. Hul voorstanders is nie kampioene van die status quo nie, maar wil dit eerder omverwerp.
Conservatisme op sy beste is verstandig en vier die wysheid van die instellings en tradisies wat na ons toe gekom het, versigtig oor die moontlike onbedoelde gevolge van verreikende verandering. Dit kan maklik in traagheid en selfversekerdheid verander. Maar dit is 'n baie ander sentiment van die kwaadwillige afstanddoening van die bestaande samelewing.
"Watter politieke party is lief vir Amerika?" Op 'n vraag die veteraan Washington Post-rubriekskrywer EJ Dionne in 2015. "Nie die Verenigde State wat een keer bestaan ​​het nie, maar die vlees-en-bloed-nasie waar ons nou woon." Dit was nie die voorste Republikeinse kandidate Trump en Ted Cruz nie. Hulle gooi die huidige weergawe as 'n gevalle nasie. "Hulle verlang na die Verenigde State van Dan."
'Restorasie' en politiek
Ek wil die term "restaurateur" gebruik om hierdie sindroom te beskryf om die kompleksiteite en wrywings van die hede te ontduik en die onsekerhede en vrese oor die toekoms deur die appèlle van 'n mitiese verlede te omhels.
Ek het die eerste keer hierdie suggestiewe konsep in die werk van die groot geleerde ontmoet Robert Jay Lifton, wat in die vroeë 1950s as 'n Amerikaanse lugmag-psigiater in Korea en Japan gedien het.
Hy gebruik toe sy unieke mengsel van kundigheid - in Asiatiese studies, in oorlog en as psigiater - om verskeie baanbrekende boeke te skryf. Hulle het studies ingesluit van hoe Amerikaanse krygsgevangenes en Chinese gebrekkiges gereageer het op Chinese breinspoelingstegnieke; van die oorlewendes van Hiroshima, Dood in die lewe; van die langtermyn-effekte op Nazi-dokters wat aan die Holocaust deelgeneem het; en van die houdings en ervarings van Amerikaanse troepe wat terugkeer uit die Viëtnam-oorlog.
He gebruik die term "restorasie" in 1968 om die stemming in sommige kringe van die Amerikaanse samelewing te beskryf. In die tweede helfte van die 1960's het die winste van die burgerregtebeweging en toenemende selfkragtigheid onder Afro-Amerikaners, asook die ontnugtering met en toenemend kritiese teenstrydigheid van die Viëtnam-oorlog, asook die embrioniese feministiese beweging en studente-protes, die transformasie van die bui van die Amerikaanse politiek. Hy het geskryf:
Vandaar die spook van wit Amerikaners, hulself sielkundig ontwrig en dikwels finansieel beleërd, omstreeks [die rassistiese presidensiële kandidaat] George Wallace
... word geassosieer met 'n breër beeld van herstel - 'n drang, dikwels gewelddadig, om 'n verlede te herstel wat nooit was nie, 'n goue era van perfekte harmonie waartydens almal in liefdevolle eenvoud en skoonheid geleef het, 'n ouderdom toe agterwaartse mense agteruit en beter mense was beter.
Dit is nie 'n konsep wat wyd in die politieke wetenskap aanvaar is nie. Inderdaad, internet-soektogte sal waarskynlik materiaal op rehabilitatiewe meubels en 'n Christelike sekte opwek wat na die beginsels van die vroeë Kerk terugkeer.
Nietemin, as Lifton gedink het dat die konsep 'n belangrike element in die Amerikaanse stemming in die laat 1960's gevang het, is dit 'n halwe eeu later nog sterker in politieke veldtogte in baie demokrasieë.
In sy onlangse kwartaallikse opstel, Die Wit Koningin, David Marr praat van die "vurige nostalgie" van Pauline Hanson se een nasie ondersteuners.
Die sosiale navorser, Rebecca Huntley, het die verlies van vertroue en sekuriteit 'n sterk druk onder Hanson se ondersteuners in haar fokusgroepnavorsing aangetref:
Eendag kan jy jou deur oopmaak.
Jy kan na die kroeg gaan en jou beursie langs jou bier sit en na die buit gaan en jy sal omring word deur mense soos jy, mense wat nooit sal dink om jou beursie aan te raak nie. Maar nou kan jy dit nie doen nie.
Sy het gevind dat:
Wat bekommerd is dat hierdie groep die kulturele, sosiale glip wat hulle in hulle lewe ervaar. Hulle stel hulle voor dat hul vaders en oupa se lewens beter, sekerer, makliker was om te navigeer.
In haar terugkeer voor die 2016-verkiesing, Hanson aangekondig 'n Pauline Hanson se One Nation Fed Up-toer:
Soos ek oor die land gereis het, vertel mense my dat hulle die boerderysektor verloor, hulle is besig met buitelandse besit van ons land en die primêre landbougrond, hulle is vol met die bedreiging van terrorisme in ons land en die vryhandelsooreenkomste wat onderteken is, wat nie in ons beste belang is nie, en buitelandse werkers na Australië kom ... dus die Fed Up-toer.
Hierdie gevoel van 'n afwaartse skuif ontaard maklik in samesweringsteorieë en 'n verhaalling van verraad. Marr noem hierdie buitengewone gedeelte van Hanson se 2016 belasting- en ekonomiese beleid:
... Australië se grondwet herstel sodat ons ekonomie in die voordeel van Australiërs in plaas van die Verenigde Nasies en onverklaarbare vreemde liggame gestort word wat ons ekonomie bemoeilik het, aangesien die federale regering krag aan die Internasionale Monetêre Fonds in 1944 gegee het.
Populisme en agteruitgang
Daar is baie aandag gegee aan die wydverspreide herlewing van populisme. Restorasie in Westerse demokrasieë is 'n deel van hierdie. Die term "populisme" word dikwels losweg gebruik. Vir my is daar vier definisie eienskappe.
* Dit gooi 'n deugsame en homogene groep in teen 'n verskeidenheid buitegroepe. Die siening dat die mense 'n enkele stem en standpunt het, maak populisme onverdraaglik van diversiteit en meningsverskil.
* Die hoofbewegingskrag van populisme is woede, sowel teen die "elites" wat die mense verraai het, en teen die buitegroepe, veral immigrante, wat hulle bedreig.
* Populisme verwyder twyfel uit 'n ingewikkelde wêreld. Dit verander die kompleksiteite en dubbelsinnighede van politieke kontroversie in 'n soeke na vyande en skuldiges. Dit kampioen eenvoudige oplossings, wat geen redelike persoon kan saamstem nie.
* Populisme is soveel 'n politieke styl, aangesien dit 'n stel oortuigings is. Dit stem ooreen met die onverdraagsaamheid van verskillende groepe met 'n styl van argument en gedrag wat aandaggryp en konfronteerend is. Vir die volgelinge van populistiese leiers word offensiwiteit bewys van egtheid, van hul bereidwilligheid om die skynheiligheid van politieke korrektheid deur te breek.
Daar is 'n langdurige debat oor die vraag of die verklaring vir die onlangse dramatiese opkoms van populisme meer ekonomies of sosio-kultureel is, hoewel dit nie onderling uitsluitend is nie. Om dit aan te spreek, moet ons onthou dat ietwat verskillende faktore in verskillende lande by die werk kan wees en dat ondersteuning vir populistiese groepe geneig is om aansienlik te wissel.
En kandidate en partye in verskillende lande het baie verskillende vlakke van ondersteuning. troef gewen 46% van die presidensiële stem; Brexit behaal 52% in die EU-referendum, terwyl die Britse Onafhanklikheidsparty fluktueer rondom 10%; Marine Le Pen gewen 34% van die stemming in die Franse presidensiële verkiesing, terwyl Front National Support oor die algemeen aansienlik minder is as dit; en Pauline Hanson se een nasie wissel rondom 10%.
Die ekonomiese verklaring kry geloofwaardigheid in die feit dat 'n oplewing in die ondersteuning van populistiese groepe die wêreldwye finansiële krisis gevolg het.
Net so is daar 'n verband tussen gebiede van populistiese sentiment en streke in ekonomiese agteruitgang of stagnasie. Die sleutelstate wat Trump die presidentskap gegee het, was die tradisioneel demokratiese, maar nou rustbelt, state van Michigan, Pennsylvania en Noord-Carolina.
Die stem vir Brexit was hoër in die Engelse provinsies as in meer welvarende Londen, terwyl ondersteuning vir Le Pen in Parys en hoër in die streke minimaal was.
Dit is egter nie die armste groepe wat populistiese bewegings omhels nie, en daar is geen konsekwente data wat toon dat ondersteuning verband hou met ekonomiese onsekerheid nie. Meer vertel is die verband met ekonomiese pessimisme.
Marr noem data in sy opstel wat toon dat 68% van een-nasie-kiesers gedink het dinge is erger as 'n jaar gelede, verdubbel die verhouding in die res van die kiesers.
A reuse CNN afrit poll Op die verkiesingsdag in die VSA het ook getoon dat onder die een derde van die kiesers wat gedink het dat die lewe vir die volgende generasie erger sal wees as vandag, het Trump 63-31 gewen. Van die effens meer wat gedink het die lewe sal beter wees en onder diegene wat gedink het dit sal dieselfde wees, het hy onderskeidelik 38-59 en 39-54 verloor.
Dus, 'n vertelling van agteruitgang blyk om hierdie ondersteuners te animasie - of dit deel is van hul werklike ervaring.
Wat vir onsekerheid?
Aan die ander kant dui die prioriteit aan verskillende kwessiegebiede aan dat ekonomie nie Trump se primêre appèl was nie.
Onder diegene wat gedink het buitelandse beleid was die belangrikste probleem, en die helfte van die kiesers wat gedink het die ekonomie was die belangrikste, het Clinton maklik gewen. Maar onder diegene wat gedink het dat terrorisme of immigrasie die belangrikste kwessies was, het Trump net so nadruklik gewen.
Die bewyse vir die primaat van sosiokulturele faktore is meer dwingend. Die data toon 'n sterker verband tussen onderwysvlakke en ondersteuning vir Trump as wat dit vir inkomstevlakke beteken.
Dink ook aan dat Trump in die 2016-verkiesing 'n meerderheid van die meer godsdienstige en evangeliese kiesers gewen het, alhoewel hy die mees ooglopende irreligieuse kandidaat in die geheue was. Hy is die eerste president wat drie keer getroud is, met groot bewyse van sy "Pussy gryp", predatoriese houdings teenoor vroue en 'n lang rekord van onetiese sakepraktyke.
Wanneer hy sy godsdienstigheid probeer paradeer het, het sy fonigheid geskyn. Hy het gesê sy gunsteling vers in die Skrif was 'n oog vir 'n oog, en dat hy nooit geleentheid gehad het om God te vra vir vergifnis nie.
In een toespraak het hy moeiteloos tussen die glorie van God gespeel na 'n eiendomsooreenkoms wat hy gedoen het en weer terug. En tog, volgens die CNN-uittrede, onder mense wat een maal per maand by die kerk bywoon, het Trump 54-42 gewen. Onder diegene wat die kerk minder gereeld bygewoon het, het die goddelike Methodist Clinton 54-40 gewen.
Die verduideliking, volgens Dionne In die Washington Post is daardie wit evangeliese - 'n ietwat kleiner groepering as kerkgenote - nou "nostalgie-kiesers":
... geanimeer deur woede en angs wat voortspruit uit 'n gevoel dat die dominante kultuur wegbeweeg van hul waardes.
Die Trump-veldtog was vierkantig gerig op hierdie mense, wat gevoel het dat hulle "vreemdelinge in hul eie land geword het". Dit het die temas gehamer dat hulle deur hul regerende elite verraai is, wat korrup of onbevoeg was. Eweneens het dit gespeel in wreedhede wat hulle gevoel het teenoor buitestaanders; in Trump se geval, Meksikane, Chinese en Moslems.
In die ander groot verkiesingsbesnoeiing van 2016, waar Brittanje gestem het om die Europese Unie te verlaat, was daar ook terugvoerende sentimente. Die liberale rubriekskrywer Jonathan Freedland oorweeg:
Die stemming was minder oor die EU as wat dit 'n referendum oor hul eie lewens was, asof Remain and Leave synonieme was vir tevrede en ontevrede.
Net so het die konserwatiewe kommentator Peter Hitchens gesê die vraag is:
Hou jy daarvan om in 2016 te bly, en 52% van die bevolking het nee gesê, eintlik, nie veel nie.
Weereens het ondersteuners van die twee kante baie verskillende agendas gehad. Een opname het bevind dat ondervragers se vrae oor soewereiniteit (45%) en immigrasie (26%) veel meer prominent was as onder die oorblywende kiesers (onderskeidelik 20% en 2%). In teenstelling hiermee bly die kiesers baie meer besorg oor die ekonomie (40% in vergelyking met 5% van die Verlofkiesers).
Die Britse tabloids het die immigrasieprobleem besmet, met ten minste 30-vyandige voorbladspatsels in die Daily Mail in die maande wat tot die referendum gelei het, en 15 in The Sun. Voormalige sonredakteur Kelvin MacKenzie het gedink dat die referendum oor immigrasie "deur 1,000 miles" gewen is.
Brexit is die klassieke geval van waar die sukses in die mobilisering van populistiese wrewelings die teenoorgestelde bereik het van wat sy aanhangers gehoop het. Die meeste Brexit-ondersteuners het gesê hulle dink Remain sal wen, maar genoeg het "protes" -stemme ingedien om die uitslag te verander. Dit was eers na hul oorwinning dat daar ernstige aandag aan die werklike proses van ontkoppeling gegee is.
Die deeglike studie van die media-dekking van die referendum deur navorsers van die Universiteit van Loughborough het bevind dat in die ses weke wat aan die referendum gelei het, oor die media net 1.8-artikels 'n dag was oor die formele proses om onttrek uit die Verenigde Koninkryk deur artikel 50 te aktiveer; maar in die dae daarna was daar skielik 'n gemiddelde van 49.5-items per dag.
Die ironiese uitkoms was dat baie kiesers gedink het hulle stem vir eenvoud, toe hulle inderdaad die land op 'n veel langer uitgerekte, onseker en ingewikkelde koers gestel het as wat dit tydens die veldtog duidelik was.
Ondersteuners is selde die mees onderdrukte
Daar word dikwels gesê dat populisme goed is om 'n bui van opstand en ontevredenheid te bevorder, maar dat die oplossings wat dit bied, illusie is. Daar word egter aangevoer dat aandag aan die griewe van sy ondersteuners gegee moet word.
Dit mag nie wees dat die bou van 'n muur langs die Meksikaanse grens 'n effektiewe manier is om onwettige immigrasie te bekamp nie, maar die ontevredenheid met inkomende onwettige immigrante moet aangespreek word.
Hanson het dalk nie die antwoorde op hoekom haar ondersteuners "moeg" is nie, maar die politieke stelsel moet reageer op hoekom hulle moeg is.
Ek dink selfs hierdie siening is te toegeeflik. Diegene wat populistiese leiers ondersteun, is selde die mees onderdrukte in die samelewing. En baie van hulle houdings weerspieël nie hul direkte ervarings nie.
Neem immigrasie, byvoorbeeld, die kwessie wat bo alle ander mense regse populisme lyk. Marr het bevind dat 83% van een-nasie-kiesers wil hê dat immigrasienommers baie geknip word, in vergelyking met net 23% van die ander kiesers. Hulle was ook baie meer geneig om te dink dat immigrante misdaad verhoog (79% tot 38%) en werk van ander Australiërs neem (67% tot 30%).
Nietemin, wat ons in hierdie anti-immigrasie griewe hanteer, is nie regstreekse ervaring soveel as bemiddelde standpunte wat die populiste aangeneem het nie. Peter Scanlon van die Scanlon-stigting, wat die houding van immigrante en rasse in Australië aandui, het aan Marr gesê:
Ek is teleurgesteld oor die ouderdomsgroep in Australië, veral dié wat in streeksgebiede woon waar daar geen migrante is nie. Dit is vir my 'n wonderlike feit dat die meeste terugslag wat ons kry, is van mense wat geen ervaring met hulle het nie!
Nog 'n sosiale navorser het aan Marr gesê dat die houdings gebaseer was op vrese eerder as ondervinding:
Wanneer jy vir persoonlike ervarings oor alles wat hulle sê oor welsyn of immigrasie, sondes, is dit altyd tweede en derde hand.
In Brittanje, 'n 2014 Ipsos MORI poll bevind dat Die Britse publiek dink dat een uit vyf Britse mense Moslem is as dit in werklikheid een is in 20, en dat 24% van die bevolking immigrante is wanneer die amptelike figuur 13% is.
Ons het nie te doen met 'n spontane reaksie wat voortdurend ondervind het nie, maar met opinies en wanpersepsies wat in die wyer omgewing gekweek en versterk word, insluitend politici en media.
Sommige insig in hierdie prosesse kan gevind word in die pionierswerk van George Gerbner oor TV-geweld in die 1960s en '70s. Gerbner ontwikkel verbouingsteorie, wat aangevoer het dat die meer TV-mense gekyk het, hoe meer waarskynlik hulle die ware wêreld moes glo, lyk soos wat hulle op die skerm sien.
Gerbner se gehoorstudie het ontwikkel wat hy die "cultivation differential" genoem het. Hy het sosiodemografiese submonsters aangepas, en binne elkeen het verskille in die oortuigings tussen "swaar", "medium" en "lig" kykers gekyk. Gerbner het getoon dat - binne elke demografiese stratum - swaarkykers meer konserwatief en meer vreesaanjaend was.
Hy het die term "gemiddelde wêreldsindroom" geminster om die punt te illustreer dat swaar kykers meer geneig was om te dink hulle kon slagoffers van geweld wees, meer bang was om snags alleen te gaan, die hulpbronne in die samelewing wat aan wetstoepassing toegewy is, oorskat en meer uitgedruk wantroue van mense in die algemeen.
Gerbner se opnames het ook bevind dat vrees vir misdaad hoër was onder diegene wat minder geneig is om sy slagoffers te wees, maar wat TV baie gekyk het, soos ouer mense in klein dorpe en landelike gebiede. Vir Gerbner was dit die totale TV-ervaring wat eerder belangrik was as enige spesifieke program.
In die kweek van herstellende sentimente is daar 'n toeval tussen tendense in die nuusmedia en in dele van hul gehoor.
Watter rol speel die uitgesaai media?
In die digitale era, met verbruikers wat veel meer opsies het, ly die hoofstroom-nuusmedia aan 'n afname in die totale gehoor en ook van die versplintering.
Die vorige massamedia-ouderdom was een van die beperkte keuses. In die 1960s kan 'n adverteerder 80% van Amerikaanse vroue bereik met 'n primetime-plek op die drie nasionale netwerke. Maar deur 2006, om dieselfde bereik te bereik, sal die advertensie op 100 TV-kanale moet loop.
In die VSA in die 1970s het die gehoor vir die nuusprogramme op drie netwerke 46 miljoen, of 75% van diegene wat op daardie stadium TV gekyk het, opgetel. Ten spyte van aansienlike bevolkingsgroei in die volgende dekades, deur 2005 was hul totale gehoor tot 30 miljoen, of ongeveer een derde van die televisie-kykers. Deur 2013 het die gekombineerde gehoor verder geweier tot 22 miljoen.
Die mees suksesvolle nuusagentskap van die digitale era was Rupert Murdoch se Fox News, wat in 1996 bekend gestel is. Murdoch destyds verklaar:
Ons dink dit gaan oor tyd CNN is uitgedaag, veral omdat dit geneig is om verder en verder na links te dryf. Ons dink dit is tyd vir 'n werklik objektiewe nuus kanaal.
Volgens Roger Ailes, die persoon wat Fox News se hoof uitvoerende beampte vir sy eerste 20-jaar was:
Rupert [Murdoch] en ek, en terloops, die oorgrote meerderheid van die Amerikaanse mense, glo dat die meeste van die nuus aan die linkerkant skuins.
Fox News is die mees suksesvolle kabel nuus operasie in die VSA, maar dit verdien gewoonlik net 1% van die kykers, 'n breuk van wat die netwerknuusdienste kry, en 'n klein fraksie van wat hulle gebruik het. Sukses beteken iets anders in die gefragmenteerde mark van vandag.
Net so kan 'n sukses in 'n kommersiële praatradio 'n klein deel van die luisteraar beteken, laat staan ​​die totale bevolking.
Fragmentasie het gepaard gegaan met polarisasie, veral deur die vertroue tussen die Republikeinse kiesers teenoor die hoofnuusdienste te verminder. Een ontleder het dit opgesom as:
Demokrate vertrou alles behalwe Fox, en Republikeine vertrou niks anders as Fox nie.
Die nuwe marklogika is meer sektariese as in die ou, "massere" media.
Strukturaal is daar toenemende belonings vir sektariese joernalistiek. Die sosioloog Ernst Troeltsch, 'n kollega van Max Weber, onderskei tussen "Kerk" en "sekte".
Kerk verwys na 'n gevestigde godsdiens, wat redes bevat om inklusief te wees. Soos die Anglikaans, is politieke partye gretig om te verkondig hulle is 'n "breë kerk".
Afdelings aan die ander kant is in die minderheid, en dring daarop aan dat hul lede ware gelowiges moet wees, en meer verwerping van diegene wat verskil. Met die fragmentering en polarisasie van media-gehore word die markbelonings toenemend vir sektariese eerder as sentrale joernalistiek.
'N Algemene manier om die sukses van Fox News te beskryf, is om te sê dat dit voorsiening maak vir 'n meer konserwatiewe deel van die gehoorspektrum wat die meer liberale TV-netwerke verwaarloos het. Dit is in wese misleidend.
Fox het nie stories uit 'n konserwatiewe oogpunt gedek nie - dit het eenvoudig stories gekies wat sy agenda pas. Dit sou sy gekose verhale hamer en net ander ignoreer, soos wanneer die Amerikaanse betrokkenheid in Irak begin suur geword het. Dit het nie gepoog om debat te bevorder nie, maar om ander sienings te verwerp en te verag.
Byvoorbeeld, eerder as om die kompleksiteit van gesondheidsorgbeleid te dek, die afwegings tussen koste en die omvang en omvang van die sorg, het Fox News eenvoudig "Obamacare" veroordeel.
Fox se Sean Hannity het gesê dat Obamacare bedoel het om ou mense te vertel dat hulle dit dalk eerder wil gooi as om 'n las te wees. Voormalige Republikeinse vise-president kandidaat Sarah Palin beweer dat ou mense sou:
... moet voor Obama se "death panel" staan ​​sodat sy burokrate kan besluit ... of hulle gesondheidsorg waardig is.
Dit is die einde van welvaart in Amerika vir ewig as hierdie wetsontwerp verbygaan. Dit is die einde van Amerika soos jy dit ken.
'N Opmerklike kritikus van die politieke gevolge van hierdie tendens was die voormalige president Barack Obama. Hy het opgemerk dat 'n "Balkanised media" bygedra het tot die partydige rancor en politieke polarisasie wat hy erken het gedurende sy ampstyd vererger. Nuus verbruikers soek nou net wat hulle saamstem, en sodoende hul partydige ideologie versterk.
Obama het die afwesigheid van 'n gemeenskaplike basislyn van feite onderliggend aan die politieke debat beklemtoon en die Republikeine daarvan beskuldig dat hulle 'n alternatiewe werklikheid het.
Hanson het baie eise oor Moslems gemaak, selfs argumenteer dat die Islam se "godsdienstige aspek 'n bedrog is". Ten spyte van die ontkenning van die polisie, het sy voortgegaan om te beweer dat die halal-sertifisering die terrorisme finansier en dat Moslems na 9 / 11 op die strate van Sydney gevier en gevier het.
Sy het gevra:
Wil jy eerlik die wettige ouderdom sien vir die huwelik verlaag tot nege vir klein dogters? Wil jy sien dat hande en voete afgesny word as 'n vorm van straf? Wil jy sien dat jong meisies deur vroulike geslagsverminking gaan?
Selfs as terugvoering van hierdie eise in kwaliteit media plaasvind, mag hulle magteloos wees om die alternatiewe werklikheid wat deur haar ondersteuners onderskryf word, deur te dring.
Die afname van koerante
'N Verwante tendens is ook aan die gang in koerante. Die sirkulasie van gedrukte media het radikaal afgeneem.
In 1947 is amper vier metropolitaanse koerante vir elke tien Australiërs verkoop. By 2014 is slegs een vir elke 13-Australiërs verkoop. Die koerantpenetrasiekoers was dus minder as een vyfde van wat dit in 1947 was.
Alhoewel koerantverkope vir dekades agter bevolkingsgroei vertraag het, is dit eers in die 21ste eeu dat individuele titels in absolute terme gedaal het. En hulle sirkulasie is nou baie gekoppel aan 'n ouer demografiese.
'N Soortgelyke daling het ook in Brittanje sigbaar, veral onder die tabloids. Die grootsteverkopende koerant, Rupert Murdoch's Sun, verkoop nou net meer as 'n derde van die kopieë wat dit op sy hoogtepunt verkoop het.
In plaas daarvan om te poog om nuwe gehore aan te spreek, lyk die tabloids se strategie om te verdubbel om hul kerndemografiese aan te spreek deur steeds meer aggressief te word. Maar soms het die ou aanval honde nog steeds 'n bietjie.
Daar was 'n sterk oorvleueling tussen die tabloid-leserskap en diegene wat vir Brexit gestem het. Soos Katrin Bennhold het in The New York Times geskryf:
Hul lesers, baie van hulle oor 50, werkersklas en buite Londen, lyk opvallend soos die kiesers wat noodsaaklik was vir die uitslag van verlede jaar se referendum oor lidmaatskap in die Europese Unie.
Op die nag van die referendum het Tony Gallagher, die redakteur van The Sun, 'n Guardian-joernalis gesit:
Soveel vir die afnemende krag van die gedrukte media.
Tabloid-koerante, kommersiële praatradio en Fox News floreer almal op 'n deurlopende dieet van gekonfronteerde verontwaardiging. Die teikens is steeds veranderend, maar eindeloos - elites, politieke korrektheid, omgekeerde rassisme, terroriste gevare, sagte behandeling van misdadigers, ensovoorts.
In Maart 2016, die kopverhaal in The Daily Telegraph verklaar dat Universiteit van NSW-studente is aangesê om na Australië te verwys as "ingeval". Die koerant het die universiteit se "Diversity Toolkit" ontdek, 'n gids tot voorgestelde taal oor sommige aspekte van die Australiese geskiedenis. Dit het die historikus Keith Windschuttle en 'n mede-generaal van die Instituut van Openbare Sake geraadpleeg. Hy het gesê die riglyne het die vrye vloei van idees versmoor.
Daardie oggend het verskeie radio-kommentators by die veroordeling van die universiteit aangesluit. Kyle Sandilands, byvoorbeeld, het die universiteit se "bullshit" en die "wankers wat die geskiedenis probeer herskryf het, veroordeel".
Dit blyk dat die riglyne, wat nie verpligtend was nie, al vier jaar lank in plek was en geen klagtes gehad het nie. Wat het hulle dan so nuuswaardig gemaak? Dit is 'n tipiese "kultuuroorlog" storie. Die onderwerp het geen wesenlike belang gehad nie, maar het nie die lesers se onmiddellike lewens aangeraak nie, maar het die voorkeurversameling van 'politieke korrektheid' teen tradisionele sienings toegepas.
Kultuuroorloë maak 'n beroep op sektariese joernalistiek omdat hulle maklike kopie bied met min eise om getuienis te versamel en te verifieer. Hulle bied maklike ammunisie vir die risiko-vrye uitdrukking van verontwaardiging.
Beledigings teen patriotisme is 'n algemene teiken. Tydens die EU-referendum het The Sun 'n vooraangeleentheid gehad wat sy lesers aan "BeleavE in Brittanje" toespits.
Een jaarlikse storie wat deur Fox News nagestreef word, is die "oorlog teen Kersfees". In Desember 2010 het Fox berig dat 'n basisschool in Florida verbied het "tradisionele Kersfees kleure". Verskeie programme het die storie behandel, maar niemand het die skooldistrik genoem nie - die hele verhaal was 'n leuen; al die verskrikking en verontwaardiging het geen basis gehad nie.
In Desember 2012 het die O'Reilly Factor meer as drie keer soveel lugtyd aan die "oorlog teen Kersfees" geheg as wat dit aan die werklike oorloë in Irak, Afghanistan, Sirië, Libië en Gaza gedoen het.
'N Sleutel in die opkoms van herstel-sentimente is die verskuiwing in generasiepolitiek.
Die verouderende samelewing lewer 'n verouderende kiesers, sodat ouer kiesers proporsioneel belangriker is.
Geen generasie is polities homogeen nie. Terwyl ouer kiesers altyd geneig was om polities konserwatief te wees, kontrasteer diegene wat nou aftree, in vergelyking met diegene wat dit doen in die 1960s en 70s. Dié generasie het geleef deur 'n ekonomiese depressie en 'n wêreldoorlog, gevolg deur wat die ekonomiese historikus Angus Maddison gesê het, was die grootste tydperk van ekonomiese groei in die wêreldgeskiedenis, van die laat 1940 tot 1973.
En die voordele van die welvaart het gelei tot 'n tasbare verbetering in die kwaliteit van die lewe. Meer mense het hul eie huis as ooit tevore besit. Hulle was die eerste generasie waarin die voordele van 'n motor, 'n wasmasjien en 'n TV wyd versprei het. Hulle het 'n breë optimistiese siening van sosiale vooruitgang gehad en was vol vertroue oor hul kinders se vooruitsigte.
Alhoewel die laaste generasie ook een van die aansienlike ekonomiese groei was en die lewenstandaards oor die algemeen gestyg het, was dit ook 'n tyd van meer ekonomiese onsekerheid en verplasing, sowel as toenemende ongelykheid. Die groot "slagoffers" van baie van hierdie veranderinge was die jonger geslag, wat byvoorbeeld baie hoër behuisings- en kindersorgkoste ondervind.
Maar op baie maniere blyk dit dat dit die ouer geslag is wat meer pessimisties geword het. Miskien is dit die konstantheid van verandering, die bevraagtekening van ou sekerhede en 'n skynbaar veel meer onvoorspelbare wêreld wat in sommige van hulle 'n kulturele moegheid veroorsaak het.
VUCA is 'n akroniem wat deur die Amerikaanse weermag in die 1990s geskep staan ​​vir volatiliteit, onsekerheid, kompleksiteit en dubbelsinnigheid, om die radikale onvoorspelbaarheid van die hedendaagse wêreld vas te lê. VUCA is nou ook deel van bestuursjargon om uit te lig hoe die behoefte aan vinnige reaksie op onvoorsiene ontwikkelings 'n nuwe dringendheid tot organisatoriese reaksies bring.
Maar het die media en ons politieke prosesse aangepas by 'n VUCA-wêreld? Ons het 'n nuusmedia wat tegnologies wêreldwyd bereik, maar waar die nuuswaardes nog steeds baie parochiaal is. 'N wêreld wat werklik kompleks en moeilik is, lyk selfs meer bedreigend en onverklaarbaar deur hoe dit in die nuus gedek word.
Ons het politieke kontroversies wat gelei word deur die noue logika van partytjie voordeel, in 'n vurige skouspel wat baie vervreem. Baie burgers vind dit aanloklik om uit te skakel.
Sekerlik, dinge was makliker in die verlede.
Rodney Tiffen, Emeritus Professor, Departement van Regering en Internasionale Betrekkinge, Universiteit van Sydney.
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer op Die gesprek. Lees die oorspronklike artikel. Hierdie stuk is weer gepubliseer met toestemming van Gevare van Populisme, die 57th uitgawe van Griffith Review. Artikels is 'n bietjie langer as die meeste gepubliseer op The Conversation, en bied 'n diepgaande analise oor die opkoms van populisme regoor die wêreld.