Lettie en die Wietbieks troue - INK - INK Lettie en die Wietbieks troue - INK
Titel: Lettie en die Wietbieks troue
Datum gepubliseer: 29 Desember 2019 Aantal woorde: 1656 669 Kere gelees ♥4
Wanneer 'n danser dans, probeer sy nie op 'n spesifieke plek op die verhoog of dansvloer uitkom nie, maar om elke tree te geniet. Dit is eintlik ook hoe 'n mens die lewe moet leef.
Elke familie het mos maar so 'n gesin. Hulle is deel van die familie, maar as jy kan kies dan was hulle eerder iemand anders se familie. So was dit ook in die Wietbieks familie. Die Wietbieks familie was internasionaal bekend vir hul rykdom, klas, mag en invloed. Die familie het hul ryk gebou deur die verkope van 'n graankos wat se naam ek nie mag noem nie, oor ek bang is vir 'n dagvaardiging. Kom ons sê maar net dat dié graankos is basies lae dun karton wat saamgepers is, en in sulke reghoekige blokkies verkoop word. Jy't baie melk en suiker nodig om dit in jou lyf te kry. Tog het dit oneindige rykdom vir die Wietbieks familie beteken.
Die jongste dogter van sewe kinders, Sophia, moes op 17 trou met Johan Stapelberg. Sy't dit egter oor haarself gebring, want sy't nie na haar pa geluister nie. Hy't sy kinders altyd gewaarsku: "Jy beter na 11 uur die aand by die huis wees, want na 11 breek almal se wilskrag af." Sophia het so geskrik vir dié ongeluk dat sy sommer alles wat vrugbaar was laat uitsny het, en sommer Johan s'n ook. Deur 'n dokter, natuurlik.
Johan Stapelberg was in elke moontlike sin die teenoorgestelde van die Wietbieks familie. Sy bankrekening was soos 'n sif met water in. Sy redenasie was dat hy eerder enige geld so vinnig moontlik moet spandeer, voordat dit op is. En met die wat Johan 'n kettie tegnikus was, het dit beteken dat daar nie veel geld was om mee te begin nie. Johan het altyd met 'n kortbroek en 'n help-my-sterk-lyk-hemp rondgeloop, natuurlik nie sonder sy Crocs nie. (En jy sal mos nie iemand van die Wietbieks familie dóód in enige van die bogenoemde kry nie.) As Johan geglimlag het, het dit gelyk of hy 'n geel mieliestronk in sy mond het waarvan die helfte van die pitte al uitgeval het, asook 'n sigaretstompie wat halfmas in die hoek van sy mond hang. Maar Sophia was gelukkig. Sy was lief vir Johan en Johan was lief vir haar en dis al wat sy nodig gehad het. Saam het hulle in vrede in 'n karavaan gebly buite Venterskroon, met hul dogter Lettie wat nie van beter geweet het nie. En die Wietbieks familie het doodeenvoudig nie meer met Sophia gepraat nie. Ván haar, ja, maar nie mét haar nie.
Margaret Wietbieks, Sophia se ouer suster, was ordentlik en elke aand voor 11 by die huis. Maar teen die ouderdom van 25 kon sy ook nie meer uithou nie. Selfs die Wietbieks familie het drange gehad soos gewone mense. Margaret het onmiddellik ja gesê toe haar kêrel, John, op sy knie neersak. Hy wou eintlik net sy skoenveter vasmaak, maar met die idee van die Wietbieks rykdom het hy ook nie Margaret se fout reggestel nie. Oomblikke later is daar begin troureëlings tref. 'n Ontwerpers rok uit Frankryk, getooi met meer valletjies as 'n 'n gehekelde doilie, meer strikke as in 'n hele meisieskool se hare en meer kristalle as in iets met baie kristalle. Aanvanklik is die hele Sun City geboek vir die troue, totdat iemand onthou het dat 'n sekere berugte Indiese familie dieselfde gedoen het, so dit kan dalk as bourgeois gesien word. Die hele Kruger Wildtuin is toe nou maar geboek vir 'n naweek.
Daar is gewik en geweeg of die Stapelberg gesin genooi moet word en uiteindelik is daar besluit, familie is familie en die uitnodiging, op die witste Japanese papier geskryf in 24 karaat goud, is Venterskroon toe gestuur. (Sophia het op agterop 'n leë sigaret boksie geskryf sy kom en dít gepos, in stede van die poskaart wat bedoel was om te RSVP. Want sy het die goue letters afgekrap en verkoop vir sigaret geld.) Sophia het geduldig gewag vir instruksies. Dit is mos tradisioneel dat elke dogtertjie in die familie een of ander taak kry soos om pamfletjies met die gesange op by die kerkdeur uit te deel, of die ringe die kerk in te dra of verlepte roosblare in die paadjie te strooi voor die bruid instap. Maar die tyd het aangeloop en daar is geen taak aan Lettie Stapelberg toegeken nie. 6 maande voor die groot dag het Sophia se Wietbieks gene uiteindelik ingeskop, en het sy met 'n stofwolk gestap tot by die Venterskroon tiekieboks en Margaret gebel om te hoor wat gaan aan. (Interessant genoeg is Venterskroon die enigste plek waar jy nog 'n tiekieboks gaan kry wat met tiekies werk. 'n Ou 1-sent muntstuk doen dieselfde werk as 'n tiekie.) Margaret het eers dié kant toe en dáái kant toe probeer keer. Al die takies wat klein dogtertjies kon uitvoer was reeds uitgedeel. En daar kan nie 13 blommemeisies wees nie, want dis 'n ongelukkige getal. Wat Margaret nie hardop gesê het nie, was dat klein Lettie Stapelberg maar eerder in die agtergrond moes wees. Met te veel Stapelberg gene was die stomme kind nou nie presies prentjie mooi nie, en die feit dat sy so breed as wat sy lank was het nie die saak aangehelp nie. Maar Sophia het haar voet neergesit; tradisie is tradisie. Na hittige onderhandelinge is daar besluit klein Lettie Stapelberg sou voor die onthaal vir die gaste dans.
Lettie Stapelberg kon nie dans nie. As gevolg van haar pokkel lyfie en die sterkte van die aarde se swaartekrag kon sy net-net waggel tot waar sy moes wees. Maar Sophia was vasbeslote. Lettie sou die hoogtepunt van Margaret se troue wees. Dag in en dag uit is daar YouTube video's oor dans gekyk by Venterskroon se Internet kafee. Die biblioteek word gestroop van al wat 'n boek is waarin die woord "dans" voorkom. Lettie word sommer uit die skool gehaal om elke dag te oefen in die karavaan se tent – waaruit al die kampstoele geskuif is om plek te maak. Die dae word weke word maande en met die fisiese aktiwiteit raak Lettie se kenne minder en minder. Die spookasem-gevaarte van 'n Tutu (wat tweedehands op Gumtree gekoop is) se soom moet elke twee weke ingevat word. En een keer 'n maand word daar 'n nuwe paar plakkies vir Lettie gekoop soos sy die sole opdans.
Oplaas breek die groot dag aan. Die Ford Escort word gepak en die Stapelbergs sit af Wildtuin toe. Die diens self was pragtig en daar was nie 'n droë oog in die banke nie. Die Pous homself het die diens behartig, die Johannesburgse strykorkes het die instap en uitstap musiek behartig en die hele Oos-Rand se voorraad wit duiwe word losgelaat (wat die Wildtuin se ekologie totaal verinneweer het, maar dis 'n ander storie). Na die diens word konfetti uit kanonne oor die egpaar geskiet en 'n paar van die ouer gaste moet skoon onderklere gaan aantrek. Die gaste het maar lusteloos voor 'n groot markiestent aan pragtige, maar smaaklose, kanapees gewurg terwyl die egpaar in eksotiese posisies afgeneem word. Sophia was teen die tyd so opgewonde sy't skoon vibreer van die afwagting en Lettie het kalm al wat 'n spier was begin losmaak, in haar Tutu wat haar soos 'n pienk tossel laat lyk het.
Na 'n ewigheid kom die egpaar eindelik aangestap, die teken word vir die orkes gegee en hulle skop af met Laurika Rauch se "Mannetjies Roux". Lettie buig grasieus (soort van) en sy gaan aan die dans. (Ek gebruik die term dans maar baie losweg hier.) Lettie draai en swaai. Sy plie', sy releve', sy saute' en sy elance'. As jou naam Fred en jou van Astaire was, sou jy onder andere 'n paar fokstrot, tango, wals, Chacha en moontlik samba bewegings opgetel het. Die gaste staan verstom. Hier en daar verloor 'n kelner 'n skinkbord met duur Franse vonkelwyn soos hulle probeer drankies bedien en kyk te gelyke tyd. Elke keer as die orkes by "seën my ma en seën my pa" kom maak Lettie 'n wawiel. Iewers langs die pad verloor een van Lettie se plakkies. Iewers langs die pad beland 'n plakkie op Mevrou Rademeyer se hoed. Lettie dans en dans. Die orkes het naderhand opgehou speel, maar Sophia klap haar hande om Lettie te help ritme hou. Naderhand dans Lettie die bosse in, Sophia al klappend agterna. Die verbaasde gaste kyk rond, onseker wat nou moet gebeur. Margaret Malan (née Wietbieks) staan versteen met 'n uitdrukking op haar bakkies wat jy gewoonlik sien by iemand wat 'n grusame moord aanskou het. Die volgende oomblik kom Lettie weer uit die bosse met wat moontlik die grootste tourne' in die geskiedenis van tyd kon wees. Sophia klap-klap agterna. Lettie gooi haar lyf die lug in vir die finale pièce de résistance, maak 3 bollemakiesies in die lug en land met haar bene oopgesper reg voor Margaret.
Nie een van die gaste kan onthou hoe Margaret gelyk het, watter blomme in haar ruiker was of wat vir hoofgereg bedien is nie. Niemand kan onthou wat haar nuwe man se naam was nie. Maar almal is daar weg met Sophia se telefoonnommer. Of eerder Venterskroon se tiekieboks se nommer sodat hulle 'n boodskap kan los. 'n Jaar later moes Sophia 'n weermag tent langs die karavaan opslaan om plek te maak vir al die studente by Sophia se dansskool. TV reekse word verfilm met Sophia as beoordelaar. Russiese ballet instrukteurs kom vra raad. Skielik raak die geld nie meer op in die Stapelberg bankrekening nie en Johan Stapelberg kan uiteindelik sy eie kettie-herstelwerk winkel oopmaak. Hy dra nou hemde met krae en knope, maar dit het steeds nie moue nie. Die Wietbieks familie onthou skielik wanneer Sophia verjaar en stuur selfs kerskaartjies. Maar Sophia antwoord nie. Sy verwys maar net na dáái familie.