Sendbrief aan die Hebreërs - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Sendbrief aan die Hebreërs
Die Sendbrief aan die Hebreërs is een van die boeke in die Nuwe Testament. Alhoewel dit tradisioneel aan die apostel Paulus gekrediteer word, is die brief anoniem en is die meeste moderne geleerdes, beide konserwatief en krities, van mening dat die skrywer nie Paulus self was nie, maar 'n lid van die latere Pauliniese gemeenskap.
Geskryf om lesers aan te moedig om nie 'terug te krimp' om vir Jesus te getuig of na die Judaïsme terug te keer nie, Hebreërs is meer 'n preek as 'n brief. Dit beeld Jesus uit as die hoëpriester wat homself opgeoffer het om versoening te doen vir die mensdom se sondes en vervang die offers van die 'ou verbond' wat deur Moses bemiddel is, wat dit as 'verouderd' beskryf. Jesus word as 'n priester uitgebeeld 'volgens die orde van Melgisedek', waarvan die offer slegs een keer aangebied word, terwyl die offers van Levitiese priesters jaarliks ​​gedoen moet word en in elk geval ondoeltreffend is. Slegs deur die geloof in die versoeningsdood van Jesus en sy eie volharding deur lyding totdat hy weer verskyn, sal God se genade van verlossing verseker word.
Hebreërs leer ook die bestaan ​​van 'n geestelike sfeer waarvan die aardse wêreld slegs 'n weerspieëling is. Die kragtige retoriese styl van die brief aan die Hebreërs het dit een van die meer invloedryke boeke in die Nuwe Testament gemaak.
Die Tabernakel. 'Ons het ... 'n hoëpriester (Christus) wat aan die regterkant van die troon van die Majesteit in die hemel gaan sit en wat in die heiligdom dien, die ware tabernakel wat deur die Here opgerig is, nie deur die mens nie. " (Hebreërs 8: 1-2)
Paul van Tarsus, die tradisionele skrywer, soos uitgebeeld deur Rembrandt. Die meeste geleerdes glo vandag nie dat Paulus die skrywer van die brief aan die Hebreërs was nie, wat anoniem geskryf is.
Die skrywer van Hebreërs is nie bekend nie. Die teks soos dit nou oorgedra is, is intern anoniem, hoewel antieke titelopskrifte dit dikwels aan die apostel Paulus toeskryf.1 Selfs in die oudheid het daar egter twyfel ontstaan ​​oor die outeurskap van Paulus.
Die redes vir hierdie kontroversie is redelik duidelik. Eerstens bevat al die ander briewe van Paulus 'n inleiding wat beweer dat die outeurskap van Paulinië nog steeds is Hebreërs doen nie. Alhoewel baie van sy teologie en leringe as Paulinies beskou word, bevat Hebreërs baie idees wat skynbaar nie so 'n wortel het nie. Byvoorbeeld, dit wil voorkom asof redding nie ten tyde van die doop kom nie, maar slegs deur getrou te wag op Christus se wederkoms (9:28). Boonop gaan hierdie skrywer veel verder as Paulus om die Christendom van sy Joodse wortels te skei en verklaar nie net dat heidense Christene nie Jode hoef te word nie, maar dat die 'ou verbond' self gebrekkig en verouderd is. Boonop verskil die skryfstyl wesenlik van dié van Paulus se outentieke briewe, 'n kenmerk wat Clement van Alexandrië eers opgemerk het (ca. 210). Daarbenewens Hebreërs erken dat hy geskryf is deur iemand wat die Christelike boodskap van ander ontvang het,2 terwyl Paulus in sy brief aan die Galasiërs dringend daarop aandring dat hy sy evangelie direk van die opgestane Jesus self ontvang het.
Na aanleiding van die twyfel oor Paulus se betrokkenheid, is ander moontlike skrywers al voorgestel in die derde eeu C. C. Origen (ca. 240) het voorgestel dat Lukas, die Evangelis of Clement van Rome, die skrywer sou wees.3 Tertullianus stel Paulus se metgesel Barnabas voor.
The King James Bible 1611 ed. eindig die brief aan die Hebreërs met "Written to the Hebreërs, uit Italië, deur Timothie."
Nietemin het die kerk in die vierde eeu grotendeels ingestem om dit in te sluit Hebreërs as die veertiende brief van Paulus. Jerome en Augustinus van Hippo was van invloed op die outeurskap van Paulus, en die Katolieke Kerk het hierdie outeurskap bevestig tot die Hervorming en daarna. Argumente ten gunste van die outeurskap van Paulus is faktore soos die basiese Pauliniese teologie van die brief, baie Pauliniese temas, die gebruik van taal wat dikwels soortgelyk of dieselfde is as die van Paulus, en 'n verwysing na Paulus se gereelde metgesel Timoteus in die slotreëls.
Tydens die Hervorming het Martin Luther Apollos voorgestel: ''n geleerde man' (Handelinge 18:24), gewild in Korinte (1 Kor 1:12), en hy wil graag die Skrifte gebruik en vir die Christendom argumenteer terwyl hy 'die Jode weerlê' (Handelinge 18: 27-28) - soos sy skrywer. In meer onlangse tye het sommige geleerdes 'n saak voorgeskryf vir die outeurskap van Hebreërs wat aan Priscilla of Silas behoort.
Oor die algemeen het die getuienis teen Pauliniese outeurskap die meeste geleerdes oortuig dat die brief nie deur Paulus is nie, 'n houding wat deur konserwatiewe en kritiese wetenskaplikes gedeel word.
Gehoor en datum
Hebreërs is geskryf aan 'n gehoor wat baie spesifieke omstandighede ondervind:
Die oorspronklike lesers van die brief was blykbaar bekend in die Septuagint-vertaling van die Ou Testament, soos die gebruik van die skrywer toon.
Die soorte sondes wat in hoofstuk 13 genoem word, dui daarop dat hulle in 'n stad gewoon het.
Hulle het een keer vervolging gehad (10: 32-34), maar nie tot bloedvergieting nie (12: 4).
Sommige het opgehou om bymekaar te kom weens vervolging (10:25).
Soos die skrywer dit sien, het sommige van hulle in die versoeking gekom om ernstige vervolging te vermy deur 'terug te krimp' 10: 32-39 van die apostoliese getuie aan Jesus Christus. (Daar word bespreek of die verwagte vervolging van sekulêre (d.w.s. Romeinse) owerhede of Joodse owerhede of albei was).
In 13:24 sê die skrywer dat diegene uit Italië die lesers groet en deur baie geleerdes aangedui word dat die publiek in Rome gevestig was.
Daar word gereeld gedink dat die gehoor van die brief Joodse Christene is, hoewel onlangse wetenskap hierdie vermoede soms bevraagteken. In elke geval, Hebreërs bevestig dat nie-Joodse volgelinge van Jesus nie nodig het om hul tot die Judaïsme te bekeer om God se verbond te deel nie, maar dit is nog meer bekommerd om aan te toon dat die 'ou verbond' self verouderd is.
Hebreërs is gedateer kort nadat die Pauliniese briewe versamel is en begin sirkuleer het, c. 95 C.E., maar dit is ver van seker.
Hebreërs is 'n baie bewustelike 'literêre' dokument. Die suiwerheid van die Grieks word deur Clement van Alexandrië opgemerk, en Origen het aangevoer dat elke bekwame regter 'n groot verskil tussen hierdie brief en die van Paulus moet erken (Eusebius, VI, xxv). Hebreërs pas egter nie by die vorm van 'n tradisionele Hellenistiese brief nie en het nie 'n behoorlike voorskrif nie. Moderne geleerdes glo dat hierdie boek oorspronklik 'n preek of 'n huislike prediking was, hoewel dit moontlik verander is nadat dit afgelewer is om die reisplanne, groete en afsluiting in te sluit (13: 20-25).4 Ander stel egter voor dat dit moontlik 'n openingsgedeelte bevat wat meer tipies was vir 'n brief wat later verlore gegaan het.
Hierdie brief bestaan ​​uit twee stringe: 'n eksposisionele of leerstellige string (1: 1-14; 2: 5-18; 5: 1-14; 6: 13-9: 28; 13: 18-25), en 'n hortatorium of etiese onderbou wat die uiteensetting parenteties op sleutelpunte as waarskuwings aan die lesers leegmaak (2: 1-4; 3: 1-4: 16; 6: 1-12; 10: 1-13: 17).
In die verlede het God deur die profete gepraat, maar in hierdie 'laaste dae' praat hy deur sy Seun, wat aan God se regterhand sit en selfs hoër is as die engele. (Hoofstuk 1) Daar moet gewaak word om nie van die Seun 'weg te dryf' nie, want engele wat bloot 'bedieningsgeeste' is, en hulle leer is nie bindend nie. Alhoewel Jesus laer geword het as die engele toe hy op die aarde geleef het en selfs die dood gely het, het God nou alle dinge aan hom onderwerp. Jesus is ons verlosser, maar hy is ook ons ​​broer, want hy het ons almal een gesin gemaak. Hy is in alle opsigte soos sy broers gemaak, en het nie net die dood nie, maar ook in versoeking gely, om versoening te doen vir die sondes van sy broers. (Hoofstuk 2)
Melgisedek seën Abraham: Hebreërs noem Jesus 'n priester volgens die orde van Melgisedek.
As 'n getroue seun van God is Jesus 'n nog groter eer waardig as Moses. Diegene wat hom ken, moenie die geloof verloor en terugkeer soos die Israeliete wat teen Moses gerebelleer het en na Egipte wou terugkeer nie. (Hoofstuk 3) God het 'n sabbat beloof aan diegene wat getrou is, en vandag die belofte as dit vervul word aan diegene wat waardig is om in sy 'rus' in te gaan. Jesus is die groot hoëpriester van die huidige era, wat soos almal van ons versoek word wat nog sonder sonde gevind is, sodat ons God se troon kan nader met vertroue in sy genade. (Hoofstuk 4) Jesus se priesteramp is volgens die orde van Melgisedek. Die gehoor van die skrywer was te onvolwasse om veel meer hiervan te leer, soos babas wat "melk en nie vaste kos nodig het nie". (Hoofstuk 5) Nou is dit tyd vir meer gevorderde onderrig.
'N Harde leerstelling volg: Diegene wat van die geloof in die evangelie afvallig word nadat hulle geglo het, kan nooit weer tot bekering gebring word nie, want "hulle kruis die Seun van God weer en onderwerp hom aan openbare skande." Die skrywer is egter vol vertroue dat sy gehoor sal volhard. Verder is die beloftes van God - wat 'n eed in sy eie Naam aan Abraham gesweer en vervul het - getrou. (Hoofstuk 6)
Melgisedek was nie net 'n priester nie, maar die koning van Salem, wat koning van die vrede beteken; en aan hom het Abraham 'n tiende van sy plunder aangebied. Jesus, afkomstig van die stam van Juda, is nie van die Levitiese priesteramp nie, maar behoort tot die van Melgisedek, nie vanweë sy voorgeslag nie, maar "op die basis van die krag van 'n onvernietigbare lewe." Op hierdie manier is die voormalige levitiese wet ter syde gestel, omdat "dit swak en nutteloos was." Aardse priesters se ampte eindig as hulle sterf, maar Jesus leef vir ewig. Boonop word sy offer nie daagliks gemaak, soos by levitiese priesters nie, maar is eenmalig gemaak. (Hoofstuk 7)
Die hoëpriester wat in die tabernakel gedien het, het in die skaduwee van 'n hemelse heiligdom gedien. Verder, "as daar niks verkeerd was met die eerste verbond nie, sou daar nie na 'n ander plek gesoek word nie." Tog het God belowe dat hy 'n nuwe verbond met Israel en Juda sal sluit: "Ek sal my wette in hulle gedagtes plaas en op hulle harte skryf ... Ek sal hulle boosheid vergewe en aan hulle sondes nie meer dink nie." Die vorige verbond is dus 'verouderd'. (Hoofstuk 8) Onder die eerste verbond kon die hoëpriester alleen een maal per jaar in die Allerheiligste ingaan, en eers nadat hy eers 'n bloedoffer gebring het vir die sondes van homself en die volk. Christus se offer van sy eie bloed maak die weg oop vir diegene wat geroep word om gereinig te word in hul gewete en om God te dien, want "hy het gesterf as 'n losprys om hulle vry te laat van die sondes wat onder die eerste verbond gepleeg is." Sy offer is nie aangebied in 'n aardse tempel nie, maar in die hemel. Verder sal hy 'n tweede keer verskyn om nie hierdie keer sonde te dra nie, maar "om redding te bring aan diegene wat op hom wag." (Hoofstuk 9)
Aaron, die eerste hoëpriester, in die tabernakel
Die wet is bloot die skaduwee van die toekomstige dinge en kan nooit volmaaktheid bring nie; anders sou offers nie meer nodig wees nie. In werklikheid kan die bloed van bokke en bulle nie die sonde wegneem nie. Christus het geleer dat God nie tevrede is met brandoffers nie, maar deur sy wil. Dit is as gevolg van God se wil dat ons "eenmalig deur die offer van die liggaam van Jesus Christus geheilig is." Christus se liggaam is die 'gordyn' waardeur ons met vertroue die Heilige kan binnegaan, en ons harte word suiwer gemaak deur die besprenkeling van sy bloed, en ons liggame gesuiwer deur die was van die doop. Ons moet dus 'onwrikbaar hou by die hoop wat ons bely.' Diegene wat volhard in sonde of wat 'terugsak' vanweë die geloof, sal op die oordeelsdag 'n verskriklike lot in die gesig staar, maar 'diegene wat glo, sal gered word.' (Hoofstuk 10)
Geloof is "om seker te wees waarop ons hoop en seker te wees van wat ons nie sien nie." Dit is deur die geloof dat die voorsorgfigure van die verlede opgevolg het, mense soos Abel, Henog, Noag, Abraham, Sarah, Jacob, Moses, Rahab, die hoer, die beoordelaars, konings en profete. Tog het hulle nie die resultate van God se belofte ontvang nie, maar dit net van ver af gesien. 'God het iets beter vir ons beplan, sodat hulle net saam met ons perfek sou wees.' (Hoofstuk 11)
Hierdie 'wolk van getuies' omring ons, sodat ons die gewig van die twyfel 'ons oë op Jesus' moet neerwerp, wat die skande van die kruis om ons ontwil verduur, sowel as die vreugde wat hy sou ontvang as hy na God opgevaar het. en sy troon. Die lesers het moontlik gesukkel in hul stryd teen sonde, maar nog nie bloed nie. Wat ook al die swaarkry gaan kom, hulle moet dit getrou verduur as seuns wat dissipline van God, hul vader ontvang. Hulle moet dus "u slap arms en swak knieë versterk." Hulle moet diegene vermy wat seksueel immoreel is of wat God verloën, soos Esau, wat sy erfdeel vir 'n enkele maaltyd verkoop het.5 Christene het nie soos die vroeëre Israeliete na die fisiese berg Sion gekom nie, maar na die geestelike een, wat nie deur Moses bemiddel is nie, maar deur Jesus, wie se bloed nog beter praat as die van Abel. Ons moet hom nie weier nie, maar moet 'God aanneemlik aanbid met eerbied en ontsag, want ons God is 'n verterende vuur'. (Hoofstuk 12)
Die skrywer sluit af met 'n vermaning tot broederliefde, gasvryheid en besoeking aan diegene in die gevangenis. Die huwelik moet as eerlik beskou word, want die huweliksbed is suiwer (sommige vertalings lees 'moet suiwer gehou word'), maar God sal egbrekers straf. Christene moet nie geld begeer nie, maar tevrede wees met wat hulle het. Die vroeë leiers van die kerk moet onthou en nageboots word as voorbeelde van Christus, want "Jesus Christus is gister en vandag dieselfde en tot in ewigheid." Lede moet nie let op diegene wat leer van die eet van sekere "seremoniële kosse" nie, want "ons het 'n altaar waarvandaan diegene wat in die tabernakel bedien, geen reg het om te eet nie." Ons moet ons voorberei om selfs geoffer te word en om Jesus se naam te bely. Kerkleiers moet gehoorsaam word. Die skrywer vra om gebede dat hy 'binnekort na u toe herstel' kan word. Hy lig die lesers in dat Timothy vrygelaat is en dat hy moontlik by die skrywer sal aansluit om na die lesers te kom as Timothy binnekort opdaag. Ten slotte stuur die skrywer groetnis uit diegene uit Italië en bied 'n kort genade. (Hoofstuk 13)
Hebreërs teologies sowel as die sosiale impak daarvan, het 'n belangrike nalatenskap gelaat. Een van die bekendste verse is die definisie van geloof as 'die substansie van die dinge waarop ons hoop, die bewys van die dinge wat ons nie gesien het nie' (11: 1 KJV), wat baie nou verband hou met die Heilige Paulus, hoewel min wetenskaplikes vandag glo dit behoort aan hom. Dit word uitgebeeld deur Jesus as die hoëpriester wat homself aangebied het vir die verlossing van die sondes van diegene wat glo emblematies geword het in die Christelike teologie. So het Hebreërs ook die karakterisering van die onderskeid tussen die "ou" en "nuwe" verbonde gekenmerk. Sommige vind inderdaad die oorsprong van die term "Nuwe Testament" op hierdie skrif. In die uitbeelding van die 'ou verbond' as gebrekkig en verouderd, het die skrywer ook die weg gebaan vir die uiteindelike skeiding van die Christendom van die Jodendom. Net soos Hebreërs het Paulus se kritiek op die Joodse wet oordrewe, later sou die Christelike owerhede oordryf Hebreërs houding ten opsigte van die karakterisering van die Judaïsme soos deur God verwerp, die Christene verbied om met lede van die sinagoge te assosieer en selfs die vervolging van Jode te regverdig.
Hebreërs is ook belangrik vanweë die siening van die hemelse ryk. Hierdie houding het die latere ontwikkeling van die Christelike Neo-Platonisme beïnvloed, asook die geloof in die bewuste voortbestaan ​​van die bewuste mens in die hiernamaals bevorder. Die kragtige retoriese styl en duidelike samevatting van die Pauliniese temas, selfs al is dit te oordrewe, het dit tot een van die invloedrykste briewe van 'Paulus' in die tweede eeuse kerk en in die grootste deel van die Christelike geskiedenis gemaak.
↑ 'n Aantal manuskripte, naamlik die vroegste bestaande (P46), dra die titel bloot 'Vir die Hebreërs' sonder die naam van Paulus.
↑ Hebreërs 2: 3-4
↑ Eusebius, Kerkgeskiedenis 6.25.11-14.
↑ Dit kan 'n verwysing wees na diegene wat voedsel eet wat aan afgode geoffer is, 'n praktyk wat in die vroeë kerk verbied word.
Attridge, Harold W., en Helmut Koester. Hebreërs: 'n kommentaar op die brief aan die Hebreërs. (Hermeneia: 'n kritiese en historiese kommentaar op die Bybel). Augsburg Fortress Press, 1989. ISBN 978-0800660215
Ehrman, Bart D. Die Nuwe Testament: 'n Historiese inleiding tot die vroeë Christelike geskrifte. Oxford University Press, 2003. ISBN 978-0195154627
Heen, Erik M. en Krey, Philip D.W. (Eds.). Hebreërs: Antieke Christelike kommentaar op die Skrif. Intervarsity Press, 2005. ISBN 978-0830814954
Guthrie, Donald. Tyndale Nuwe-Testamentiese kommentaar: Die brief aan die Hebreërs. Wm. B. Eerdmans Publishing Co., 1983. ISBN 978-0802814272
M'Cheyne, Robert Murray. Die heerlikheid van die Christelike bedeling (Hebreërs 8 & 9). Diggory Press, 2007. ISBN 978-1846857034
Phillips, John. Verken Hebreërs (Hersien). Moody Press, 1977, 1988. ISBN 978-0802424068
manuskripte Septuagint · Samaritaanse Pentateug · Dooie See-rolle · Targum · Diatessaron · Muratoriese fragment · Peshitta · Vetus Latina · Masoretiese teks · Manuskripte uit die Nuwe Testament