8﻿“Sorg dat jy die sabbatdag heilig hou. 9﻿Ses dae moet jy werk en alles doen wat jy moet, 10﻿maar die sewende dag is die sabbat van die Here jou God. Dan mag jy geen werk doen nie, nie jy of jou seun of jou dogter of die man of vrou wat vir jou werk, of enige dier van jou of die vreemdeling by jou nie. 11﻿Die Here het in ses dae die hemel en alles daarin gemaak, die aarde en alles daarop, die see en alles daarin. Op die sewende dag het Hy gerus, en daarom het die Here dit as gereelde rusdag geheilig.
Dit is waarom Jesus hierdie reëlbeheptheid relativeer in die NT deur te sê dat die sabbat ter wille van die mens gemaak is, nie die mens ter wille van die sabbat nie. Hy herstel dus die oorspronklike betekenis daarvan as ‘n dag waar op God en mense gefokus kan word.
Maar die oorspronklike betekenis van ’n rusdag waar op God en die gemeenskap gefokus word, bly geldig.
Ons het by die vorige erediens nagedink oor omgee. Gesels gou ’n minuut of twee as jy iets het om te vertel oor jou beoefening van die geestelike gewoonte van omgee of vertel van iets wat iemand vir jou gedoen het wat vir jou baie goed was.
6﻿Daarna het hulle die hele eiland deurgegaan tot by Pafos, waar hulle ’n Joodse towenaar met die naam Barjesus teëgekom het, wat voorgegee het dat hy ’n profeet is. 7﻿Hy was by die goewerneur, Sergius Paulus, wat ’n verstandige man was. Die goewerneur het vir Barnabas en Saulus laat roep, want hy wou graag die woord van God hoor. 8﻿Die towenaar, Elimas, soos hy in Grieks genoem is, het hulle egter teëgestaan omdat hy wou verhoed dat die goewerneur in Jesus glo. 9﻿Maar Saulus, dit is Paulus, vol van die Heilige Gees, het hom skerp aangekyk 10﻿en gesê: “Duiwelskind! Deurtrapte skelm en bedrieër! Vyand van alles wat reg is! Sal jy ophou om in die pad van die Here te staan! 11﻿Die Here gaan jou nou straf. Jy sal blind word en die son ’n tyd lank nie sien nie.”
David Wilkerson was, soos gewoonlik, laatnag nog wakker, besig om TV te kyk toe hy vir die eerste keer die vraag vra: “Here, wat sal gebeur as ek die TV stel verkoop en die tyd in gebed spandeer?”
Nadat sy TV regtig verkoop is, het Wilkerson elke nag van 12 tot 2 aan gebed gewy. Een nag het sy gedagtes aanmekaar gefokus op ’n spesifieke uitgawe van die Life-tydskrif op sy lessenaar. Eers het hy dit beveg, maar naderhand gevra: “Here, is daar iets in dié tydskrif wat ek moet raaksien?”
Die sewe seuns was tieners. Hulle was almal lede van ’n bende wat bekendgestaan het as die drake. Die berig het vertel hoe hulle na Highbridgepark in New York gegaan het waar hulle ’n vyftienjarige polioslagoffer, Michael Farmer, brutaal aangeval en vermoor het. Hulle het hom in sy rug gesteek en oor die kop geslaan. Agterna het hulle sy bloed aan hulle hare afgevee en gesê: “Ons het hom goed bygekom.”
En belangrikste uiteindelik van alles, hy het God gehoorsaam toe hy Sy stem hoor. Dit is hoe dit gekom het dat hy na New York gestuur is. Die evangelie het op hierdie manier ’n genesende ontploffing in talle mense se lewens gehad.
Hierdie manier van werk is die manier waarop die Here nog altyd sy mense betrokke gekry het by sy koninkryk se koms in hierdie wêreld. Dit is wanneer ons fokus op wat Hy op ’n daaglikse basis doen, dat ons sy hart vir die wêreld begin raaksien, en wat ons daarby betrokke kan raak.
Dit is opvallend hoe die gemeente in gebed saamkom en hulle God se stem onderskei. En dit is interessant om te sien dat daar beide ’n voorbereidende gebed is – “toe hulle op ’n keer bymekaar was om die Here te dien en om te vas” – waarin hulle wag op wat God vir hulle sê, en wat hier inderdaad lei tot die duidelike leiding van die Heilige Gees aan Barnabas en Saulus om deur die gemeente uitgestuur te word vir die werk waarvoor Hy hulle geroep het (13:2,4).
Hierdie onderskeidende rol van gebed is lewensbelangrik om regtig effektief in God se koninkryk op te tree. Sonder sekerheid oor die roeping en plan van God vir die gemeente en sy bedienaars, kan daar nie met oorleg en oortuiging gewerk word nie. En sonder gebed sal die sekerheid nooit opdaag nie.
Dat gebed die manier is waarop God se wil onderskei word – beide in die ontvangs en bevestiging daarvan. En die gemeenskap van gelowiges speel as ’n groep daarin ’n belangrike rol. Sonder gebed is daar geen getuienis. Sonder gebed is daar geen effektiwiteit nie. Dit is na alles God se werk.
Ons het nou al ’n verskeidenheid aspekte van Barnabas se bediening en lewenstyl bekyk. In hierdie gedeelte sien ons veral die belangrike rol wat vas en gebed gespeel het in die ontvangs en uitvoering van God se wil vir die gemeente.
Hoewel ons nie presies seker is hoe hulle gevas en gebid het nie, is die feit dat gebed hoog op hulle agenda was vir ons genoeg. Een van die gebedspraktyke wat deur die eeue ontwikkel is om ’n mens te help om God se stem te herken, is die geestelike gewoonte wat die daaglikse ondersoek (daily examen) genoem word.
Die daaglikse ondersoek is ’n eeue-oue gebruik om God se teenwoordigheid in die alledaagse gebeure in my en ander se lewe te soek (Kol 1:9; Fil 1:9-10). Dit word veral verbind met Ignatius van Loyola van die Jesuïete wat ’n hele paar verskillende maniere daarvoor ontwikkel het wat ’n mens persoonlik en in ’n groep kan gebruik. Dit sluit in om van God se teenwoordigheid bewus te word; die gebeure van die afgelope dag te deurdink; op te let na jou emosies oor die gebeure – beide die positiewe en die negatiewe, wat jou getroos het en wat jou geruk het; te vra na God se perspektief daarop; na te dink oor waar jy die beste konneksie met God gehad het – en waar nie; jou begeertes na Hom te bring met gebed en smeking sodat sy vrede jou hart en gedagtes tot rus kan bring (Fil 4:6-7).
En onthou dat wat die Here in gebed vir jou sê, is iets waarvan jy daarna moet getuig. Daar is ’n intrinsieke verband tussen luister en leef!