Floting Pavilion, 'n konferensie ruimte in Rotterdam. Blue21, skrywer met dien verstande
Teen die einde van die eeu sal stygende see meer vloed as 500 kus stede, wat wêreldwyd 1.5 miljard mense beïnvloed. Sommige ramings voorspel stygende seevlak styging van twee meter deur 2100.
Lande soos Kiribati, 'n nasie van laagliggende koraalatole in die Stille Oseaan, sal waarskynlik heeltemal verdwyn. Daarom is Kiribati een van die lande wat die moontlikheid ondersoek het kunsmatige eilande die vervanging van natuurlike kinders.
Dit klink dalk teen-intuïtief, maar swaaiargitektuur bied twee groot voordele. Eerstens skep dit "land" wat met die golwe beweeg en so is veerkragtig in die gesig van oorstromings. Tweedens, dit laat stede om hul druk uit te brei kus stedelike ruimtes.
Swaaiende eilande is gewild deur Die Seasteading Instituut, wat pleit vir "seasteads" - polities outonome menslike nedersettings in internasionale waters. Die instituut is gestig deur die libertarian Patri Friedman en omstrede Facebook-belegger Peter Thiel. Gevolglik het sommige geleerdes die drywende eilande as die toneelstukke van Silicon Valley miljardêrs gekritiseer probeer om belasting te ontsnap.
Maar miskien is daar 'n ander kant na buitelandse behuising. Soos ek in my PhD gekyk het, kan drijvende argitektuur ook 'n groen en volhoubare tegnologie wees om aan te pas by klimaatsverandering.
Geen wonder dat die Global Center on Adaptation, 'n nuwe internasionale organisasie wat fokus op aanpassing aan klimaatsverandering, planne het vir a swaai kantoorruimte in Rotterdam. Nog 'n voorbeeld is die Floating Island Project in Frans-Polynesië, die fokus van my navorsing oor die afgelope drie jaar. Dit was bedoel om 'n dorp te wees met spesiale regulasies wat in 'n strandmeer dryf, maar die projek het die regering se steun verloor protes tydens die Polynesiese presidensiële verkiesings van 2018.
Daar is goeie redes om versigtig te wees oor die idee dat swaaiende argitektuur gemeenskappe kan help om by seevlakopkoms aan te pas. Die eerste hoëtegnologie-iterasies kan inderdaad te duur en ingewikkeld wees vir baie gebiede wat geraak word deur seevlak styging, maar die groei in son- en drywende tuis tegnologie dui daarop dat pryse mettertyd verminder.
Amfibiese argitektuur vs herwin land
Een van die belangrikste voordele van drijvende argitektuur is sy volhoubaarheid in vergelyking met landherwinning, wat kan verplaas natuurlike sedimente en benadeel die mariene ekosisteem, aangesien dit gewoonlik sand op die seebodem beteken, wat korale en plankton vernietig onderaan die voedselketting.
Swaai stede konsep deur die Nederlandse swaai argitektuur firma Blue21. Blue21, skrywer met dien verstande
In teenstelling hiermee kan swaai geboue kunsmatige riwwe skep, kos en skuiling verskaf mariene lewe. Herwonne lande is ook meer kwesbaar vir aardbewings - 'n uitstekende voorbeeld is Mexico City, wat oor 'n meer gebou is.
Mense woon al honderde jare op mensgemaakte eilande. Voorbeelde sluit in Nueva Veneciain Colombia, die Uros in die Titikaka-meer, Peru, of die nomades van Bajau Lautin Maleisië.
Kompong Luong swaai dorp, Kambodja. Paul Rawlingson / shutterstock
Toekomstige swaai stede is veral interessant omdat hulle 'n infrastruktuur leë leisteen verteenwoordig. In teorie hoef hulle nie aan landinfrastruktuur te koppel nie en kan hulle selfonderhoudend in 'n geslote lus met hul eie sonpanele en ontsoutingsaanlegte werk.
Vlottende geboue sal van twee tipes wees: sommige is halfdompelbaar, en het fondamente op die seebodem, soos olierigtings. Ander is pontons, soos die swaai huise in Ijburg, Amsterdam, Amsterdam wat ten volle op die wateroppervlak dryf en stabiel bly ligstelsels.
Baie groot drywende strukture kan tipies ruwe see beter as bote weerstaan, wat hulle vir langer tydperke gemakliker maak. Die voorkeur materiaal vir die bou van die swaai platforms is konkreet. Op die regte manier gevorm, kan dit bly dryf. Vir geboue is materiaal op individuele smaak en bekostigbaarheid.
Die blote hoeveelheid bestaande drywende infrastruktuur dui op die uiteindelike opkoms van swaaiende stede. Ons het alreeds swaai: sonplaas, windplase, landings, brûe, houer dokke, kernkragsentrales, plase, stadia, restaurante, hotelle, bergingsfasiliteite, studentehuise en huise. Daar is selfs 'n swaai gevangenis en swaai surf poele.
Ek het dus geen twyfel dat drijvende stede moontlik is en op hierdie punt 'n realiteit word. Die grootste uitdagings sal wettig en politiek wees - nie tegnies nie.
In my navorsing het ek eiendomsbesit in swaaiende stede ondersoek. Regsraamwerke is van kardinale belang omdat swaaiende stede private geboue oor oseane beteken grensoverschrijdende commons. Sal huiseienaars ook die plot van water besit? Sal hulle hul huise eerder besit, maar eis tydelike eienaarskap van die ruimte, soos in sleepwaens? En as geboue publiek is, moet ons oseane regspersoonlikheid gee om hoër beskerming van die omgewing te verseker?
Daar is geen finale antwoord op hierdie vrae nie, aangesien elke stad uniek en kompleks op sy eie manier sal wees en die buitelandse lewe net begin.
Nathalie Mezza-Garcia, PhD Kandidaat wat werk op swaaiende stede en spesiale ekonomiese seeones, Universiteit van Warwick
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Kon swaai stede help om mense aan te pas by stygende seevlakke?