Die speurroman, die genre wat die meeste deur huidige lesers verslind word Huidige literatuur
Die speurroman is een van die bekendste literêre genres met die grootste aantal volgelinge van vandag. Maar dit was nie altyd so nie. Formeel gebore gedurende die negentiende eeu - amper parallel met die wetenskapfiksieroman en romantiek - het die publiek van sy tyd dit nie gunstig gesien nie. Alhoewel, die bogenoemde stelling meer 'n "oppervlakstroom" is as 'n konkrete feit.
Trouens, diegene wat teen hierdie soort literatuur beswaar gemaak het, was lede van (die selfvormende literêre elite) 'die groot publiek'. Wel van die begin af is die speurroman entoesiasties deur baie lesers verslind. Menigte mans en vroue was vasgevang in verslawende verhale gelaai met intriges en misterie.
1 Die oorsprong van 'n genre wat onooglik bestempel word
1.1 Misdaad as 'n omstrede protagonis
2 Voor en na Auguste Dupin
2.1 Van Griekeland
3 Algemene kenmerke
3.1 Geloofwaardigheid bo alles
4 Hange van die speurroman en enkele kenmerke
4.1 Engelse skool
4.2 Noord-Amerikaanse skool
4.3 Vergelykings tussen beide skole van die speurroman
4.4 Die regte wêreld?
4.5 Die misdaadroman en sy verhouding tussen liefde en haat met romantiek
5 Essensiële outeurs
5.1 Die eweknie, ook noodsaaklik
6 Die 'omgekeerde' polisieman
7 Nuwe millennium
7.1 'N Plofbare styl
8 Polisieroman in Spaans (sommige outeurs)
8.1 Voorbeelde uit Latyns-Amerika
Die oorsprong van 'n genre wat onooglik bestempel word
Vir die "geleerdes" —Met al die pejoratiewe heffing wat subjektief in hierdie byvoeglike naamwoord opgeneem is— dit was 'subliteratuur'. Produkte sonder belangstelling wat slegs geskep is om die massas te vermaak. Niks nuttig om die menslike gees te versterk nie. Ter vergelyking het die resensies van hierdie 'kundiges' wetenskapsfiksieliteratuur en bowenal romantiese heldhaftige avonture geprys.
Misdaad as 'n omstrede protagonis
Die misdade, synde die protagoniste van die verhale, het outomaties enige voorgee van transendensie belemmer. Vermoedelik het die siel (van die lesers) nie gegroei nie, dit het nie op 'n positiewe manier getransformeer nie. Daar was slegs toegang tot 'n onskadelike tydelike genot. Hierdie tipe kritiek het tot die Tweede Wêreldoorlog grotendeels voortgeduur.
In elk geval - gelukkig vir die outeurs van die genre - die vyandigheid van die destydse literêre kritiek sou nooit die enorme sukses daarvan kon benadeel nie. Selfs baie van hierdie skrywers word nie net vandag as ware genieë erken nie. In die lewe is sy werk wyd gevier.
Voor en na Auguste Dupin
Edgar Allan Poe Hy is een van daardie 'off-road' skrywers. Miskien is die definisie uiters kru. Maar dit is steeds 'n geldige term om die breedte van die werk van hierdie beroemde Amerikaner te definieer. Net soos sy skrywes deel uitmaak van die nalatenskap van die Amerikaanse romantiek, word hy toegeskryf aan die formele geboorte van misdaadromans.
Auguste Dupin was die eerste franchise-karakter (met die kommersiële konnotasie wat tans gebruik word) van die literatuur. Boonop het hierdie speurder die grondslag gelê waarop een van die bekendste name in die wêreldliteratuur gebou sou word: Sherlock Holmes. Sonder twyfel is Sir Arthur Conan Doyle se karakter die nie plus ultra soos vir ondersoekers en onthullers van raaisels.
Alhoewel die verhale met die polisie "airs" nog altyd aanwesig was, Sophocles en sy Oedipus Rex dit kan beskou word as die oudste voorloper van hierdie soort plot. In hierdie tragedie moet die protagonis ondersoek instel om 'n raaisel op te los en 'n skuldige te vind.
Dit sou nie tot Die misdade van lykshuisstraat (1841) toe hierdie genre 'n 'voorafbepaalde' vorm en eienskappe behaal het. Sedertdien het speurverhale natuurlik ontwikkel. Maar uiteindelik gaan al die speurders terug na Poe.
Die speurroman het nog altyd aan die rand van grense, fantasie en terreur bestaan. Die belangrikste punt van hierdie genre is dat daar net een aksie (van misdade) is Homo sapiens. Sonder hulp of dwang van demoniese of goddelike wesens. Terselfdertyd speel die intrige af in omgewings wat vir lesers perfek herkenbaar is.
Die protagonis is iemand wat onderskei word deur sy vindingrykheid, sowel as sy wonderlike vermoë tot waarneming en analise om enigmas op te los. Alle karakters - behalwe die ondersoeker en sy assistent, as u een het - is verdagtes. Gevolglik word die lesing 'n woes ras van die lesers met die doel om die misdaad voor die speurder op te los.
Geloofwaardigheid bo alles
'N Goeie misdaadroman moet die skuldige tot die einde toe verborge hou. Maar sonder te veel uitgebreide verduidelikings of onwaarskynlike beskrywings tydens die resolusie. As Sherlock Holmes homself 'verbied' om te raai, neem elkeen wat sy avonture lees, 'n aansienlike risiko om die einde te profeteer.
Hange van die speurroman en enkele kenmerke
Die speurliteratuur word in twee groot groepe verdeel. Alhoewel dit nie die enigstes is nie, dien dit as die belangrikste bakens wat alle skrywers lei wat gretig is om hul eie raaisels voor te stel. Aan die ander kant, Anders as wat met die romantiese roman gebeur het, het die kruising van die waters van die Atlantiese Oseaan van Amerika na Europa gegaan.
Sodra Auguste Dupin en Edgar Allan Poe in Londen aankom, is 'n subbeweging of subgenre wat bekend staan ​​as die Engelse Skool, gestig. Behalwe vir Sir Arthur Conan Doyle en Sherlock Holmes, die ander fundamentele stuk binne hierdie struktuur word deur Agatha Christie met haar karakter Hercule Poirot voorgestel.
Dit is 'n soort wiskundige verhaal; van oorsaak en gevolg. Die feite word chronologies aangebied, terwyl die (byna altyd) onverstoorbare protagonis optelling en aftrekking toepas om tot die resultaat te kom. 'N Resolusie wat - om Holmes aan te haal -' elementêr 'is. Duidelik slegs in die oë van die ondersoeker; ondenkbaar vir die res van die karakters en vir die leser.
In die Verenigde State, tot ver in die twintigste eeu, is die belangrikste 'subgenre' in die polisieliteratuur gebore.. Daar kan selfs gesê word dat dit die enigste is wat erken word as deel van hierdie vertelstyl: die misdaadroman. As die tweede groot stroom blyk dit dat dit die dominante styl tot in die 1920's weerstaan.
Vergelykings tussen beide skole van die speurroman
Die Engelse verhale is gestileer. Die intrige het meestal in burgerlike kringe plaasgevind. Die instellings was groot en luukse kastele, waar grawe, here en hertoginne as slagoffers en oortreders verskyn het. Die misdade was 'n kwessie van 'n hoë samelewing.
Sonder om tweedimensioneel te wees (Sherlock Holmes openbaar uiteindelik 'n paar nate van sy persoonlikheid), die karakters van die Engelse Skool is heeltemal argetipies. Die speurder is goed, eerlik, onkreukbaar; die slegte ouens is "baie sleg", Machiavellian. Dit is 'n stryd tussen goed en kwaad, die waarheid teen die leuen, met baie min halwe maatreëls.
Die regte wêreld?
Die misdaadroman het die polisiekronieke na "die onderwêreld" geneem, na die strate van die mees agtergeblewe woonbuurte, tot ellendige, donker omgewings. Gevolglik was die outeurs geïnteresseerd in die motivering van die misdadigers en het hulle die idee van die onberispelike protagoniste (speurders) gebreek.
Dus, die "antiheroes" van die literatuur het ontstaan. Karakters met 'n baie ingewikkelde stryd, omdat hulle - afgesien van 'n misdadiger - die samelewing en 'n vrot stelsel in die gesig staar. Gevolglik tree hulle byna altyd op hul eie op en gee hulle nie veel om die moraliteit van hul strategieë nie. Vir hulle regverdig die doel die middele.
Die misdaadroman en sy verhouding tussen liefde en haat met romantiek
Met die misdaadroman het misdade opgehou om 'n 'chique' ding te wees, wat uitgebeeld moet word sonder die geringste wenk van romantiek. Daarbenewens die Amerikaanse skool het teen hom opgestaan status quo, om (paradoksaal) 'n protestantse literatuur te word. Wat - gegewe sy historiese konteks, die jare voor en na die Groot Depressie - eintlik romanties geword het.
Dit is onmoontlik om die speurroman te verstaan ​​sonder om die bydraes van Edgar Allan Poe, Arthur Conan Doyle en Agatha Christie te hersien. 'N Lees wat eers objektief (sover moontlik) gedoen moet word. Of probeer ten minste om nie persoonlike smaak op te lê tydens die ontleding nie. Dit, ongeag of die sensasies wat deur die lees oorgedra word, positief of negatief is.
Die eweknie, ook noodsaaklik
Die misdaadroman is nog 'n fundamentele deel van die literatuurgeskiedenis. Met die toevoeging van die registrasie van 'n effens meer betwiste oorsprong in vergelyking met die British School (van speurromans). Baie van die Amerikaanse skrywers van die subgenre wat hul verhale gedurende die tussenoorlogse periode gepubliseer het, het teenstrydige menings gewek.
Edgar Allan Poe-aanhaling.
Die entoesiastiesste beklemtoon hul gehegtheid aan die werklikheid. In plaas daarvan, baie bevraagteken sy diepe pessimisme en die gebrek aan absolute gelukkige eindes. Die rede vir so 'n bewering? Ondanks die oplossing van die misdaad, kry die skuldige nie altyd die gepaste straf nie. Van die prominentste outeurs in hierdie kategorie is:
Dashiell Hammlet, met sy protagonis Sam Spade (Die Maltese Valk, 1930).
Raymond Chandler, met sy speurder Philip Marlowe (Die ewige droom, 1939).
Die 'omgekeerde' polisieman
Die 'normale' ding is dat 'n speurroman vanuit die perspektief van die goeie waargeneem word. Maar, daar is die 'teenoorgestelde weergawe': skurke wat planne uitvoer om hul wandade te pleeg en vry te bly. Die klassieke voorbeeld om hierdie subkategorie te illustreer, is Die talentvolle meneer Ripley deur Patricia Highsmith.
Tom Ripley, die 'franchise-karakter' van die boekereeks, is nie 'n speurder nie. Hy is 'n moordenaar en medemens wat hom voordoen as sy slagoffer. As dit in die "klassieke weergawe" van misdaadromans die doel is om die raaisel te onthul, dan is die "opwindende" ding om waar te neem hoe leuens saamgestel word.. Dit is, die punt is om te sien hoe die misdadiger 'daarmee wegkom'.
Stieg Larsson is waarskynlik een van die mees tragiese skrywers van alle tye. Nie vir sy skrywes nie, maar vir sy lewe. Behalwe die ongelukke en sy vroeë dood, het hierdie Sweedse joernalis egter tyd gehad om die eerste groot speurfranchise van die XNUMXste eeu te begin. Dit gaan oor die Saga Millennium.
'N Plofbare styl
Mans wat nie lief is vir vroue nie.
Mans wat nie lief was vir vroue nie, Die meisie met 'n vuurhoutjie en 'n blikkie petrol y Die koningin in die paleis van konsepte—Alle gepubliseer in 2005— hulle verteenwoordig al sy werk. 'N Bom-mengsel (diegene wat hierdie tekste gelees het, verstaan ​​die rede vir hierdie term) tussen die klassieke Britse styl en die Amerikaanse misdaadroman.
Twee speurders vorm "die as van die goeie" in die verhale van Larsson. Hulle name: Mikael Blomkvist (joernalis) en Lisbeth Salander (haker). Soos die omstandighede dit vereis, kan hierdie karakters uiters analities en korrek wees, sowel as uiters impulsief en immoreel.
Polisieroman in Spaans (sommige outeurs)
Die speurroman in Spanje en in Latyns-Amerika verdien 'n aparte artikel om voldoende daaroor te kan kommentaar lewer. Van die Iberiese skiereiland is Manuel Vázquez Montalbán, een van die mees tekenende skrywers. Sy speurder: Pepe Carvalho, 'n karakter so idealisties soos hy sinies is; Hy gaan van 'n jeugkommunis na 'n CIA-agent om uiteindelik as 'n private speurder te eindig.
Voorbeelde uit Latyns-Amerika
In Colombia staan ​​die naam Mario Mendoza op, geïnspireer deur die infernale en die goddelike van die ondergrondse Bogota. Satan (2002) is waarskynlik sy 'fundamentele' werk. Ten slotte speel Norberto José Olivar hom af in Maracaibo, Venezuela, 'n speurverhaal wat grens aan die gebiede van die fantastiese.
'N Vampier in Maracaibo (2008), is gepubliseer in tye van maksimum gewildheid van romans met paranormale adolessente. Die speurder in hierdie verhaal - 'n afgetrede polisiebeampte - wonder voortdurend oor die bestaan ​​van 'n verborge wêreld buite die voor die hand liggende.