Terug op my voete - ná egskeiding
JY LEES NOU Terug op my voete - ná egskeiding
Die SARIE-possak het gebult in reaksie op ons artikel oor egskeiding. Lesers het van heinde en ver van hulle laat hoor – om hul seer te deel, maar ook om hoop te gee
Roerend, ontstellend, pynlik eerlik. Maar ook positief. Selfs humoristies. Die reaksie van SARIE-lesers ná ons artikel "Egskeiding - ’n nuwe begin" in September verlede jaar was baie insiggewend - en oorweldigend.
“En ekke? Ek was nog nooit getroud nie, en sal ook nie trou nie. Ek het reeds op 17 - toe ek preggies geraak het (my dogter is al 30) - besluit trou is nie vir my nie. Ek is al ses jaar in ’n verhouding en ons woon saam. Nou is ek die houvrou . . . daai vieslike woord wat mense wat nie verstaan nie, vir my gegee het. Gelukkig is hy my houman, so ons hou aan mekaar en dis lekker. Amanda hoop steeds. Wie is ek om haar hoop te breek? Ek kan haar net vashou en troos.”
'n Egte lewe van getrouheid aan jouself is moontlik
"Alle nare reuke verdwyn binne ’n paar weke. En die geharde ‘kakkerlak’ kom weldra weer terug. Intussen sit ons met ’n kookprobleem. Want Pappa het elke aand gekook. Rosinah sê sy sal probeer, maar die kos is ’n feestelike ramp. Haar spierwit Venda-glimlag soggens te midde van die oorvloed drank vir gisteraand se ete maak die bleikmiddel in die tandepasta onnodig. Ouma bring die kinders se toebroodjies en pak koeldrank vir skool. Vóór die egskeiding was die helfte van haar woordeskat gekrui. Sy praat nou weer suiwerder Afrikaans. Buurvrou het te midde van die hele skeiery ’n knievervanging gehad. Kon sy nie maar net so ’n bietjie beter beplan nie? Maar daar is net mooi niks wat Judy nie oor ’n telefoon vir jou kan reël, organiseer of afpers nie.
“Soms vergeet jy jou kinders by die skool. Dan bring juffrou Lelanie hulle huis toe. By die werk het jy iemand wat jou teen die kop klap as jy deur die venster tuur en agter raak met jou werk. Dis soos kits-skokterapie. Bedags is sy kwaai met jou en saans bid sy vir jou. Sy was ’n engel in al haar lewens. Nig Elmari kyk in haar kristalbal voor sy bel," skryf Tanya verder. “Ek luister na haar raad, want sy is groter as ek en sy kon nog altyd vinniger as ek hardloop. Sussie krop nie haar frustrasies op nie en skree teen so 120 desibels op ons. Ek laat haar maar skree, want wat doen jy met jou woede as jy ses jaar oud is en magteloos voel? Haar boetie van nege jaar laat haar ook maar begaan. Of dalk het hy teen dié tyd ’n gebarste oortrom. Ons is nog nie op ons voete nie, maar die engele dra ons.”
“Dis één om ding om te sê jy’t iemand vergewe, maar heeltemal iets anders om werklik vergifnis te vóél,” sê die Oos-Kaapse sielkundige Shani Grové. “Volkome aanvaarding en vergifnis is wel met verloop van tyd moontlik, maar jy móét eers die trauma verwerk."
’n Sielkundige of ’n berader kan jou hiermee help - dis immers deel van die genesingsproses om oor jou gevoelens te kan praat. “Maar dan moet jy aanbeweeg en nie knaend oor jou pyn praat nie, anders kan jy ’n slagoffer-mentaliteit ontwikkel. Solank jy wroeg, skakel jy by jou pyn en ellende in en ontmagtig jy jouself. Dis belangrik dat jy jou egskeiding ter wille van jou kinders verwerk, omdat hulle deur jou stemtoon, gesigsuitdrukking en liggaamstaal jou pyn kan aanvoel, en dít verklap baie meer as wat woorde sê.”
“My man, met sy suig-aan-die-agterspeen persoonlikheid, is die een wat uitpraat, asof hy stemwerwing doen. Hy bespreek ons situasie met almal - of hulle wil luister, of nie. Ek wil nie hê mense moet my bespreek asof hulle in my binnekring is, terwyl hulle geen benul het wat werklik gebeur het nie. En ek is nie bereid om daaroor te praat nie, want dit voel asof ek hom diskrediteer. My man bly tog die pa van ons twee pragtige kinders en ons deel ’n historisiteit wat ek altyd sal respekteer. Ek sou graag ter wille van die kinders van hom ’n vriend wou maak.