Vir byna elke paar, die gedagte om 'n kind (of 'n ander kind) in hierdie wêreld te bring, lei tot 'n hele reeks emosies. Daar kan 'n geweldige opwinding van vreugde wees, en baie paartjies is hiervan bewus; maar al te dikwels is hierdie vreugde gedek deur vrees, twyfel of verdriet. Waarom ervaar soveel swaarkry rondom een ​​van die rykdom die lewe om 'n paartjie aan te bied?
Noudat ons eie kinders het, is ons baie bewus van die verskeie universele kwessies wat ons eie, baie diep begeerte om kinders te hê, gesaboteer het - kwessies wat ons gesien het, is van toepassing op baie ander paartjies. Ek het vrees, twyfel en hartseer genoem, maar aanvanklik is daar eintlik net twyfel, en twyfel is vrees en hartseer.
Wat is die groot twyfel? En waar kom hulle vandaan?
Een van die diepste twyfel ontstaan ​​as gevolg van al die pyn en hartseer wat ons in die lewe ervaar het, ons herinnering aan die 'donker' kant van ons geboorte, kinderskoene, kinderjare, puberteit, adolessensie, ensovoorts. Ons het die goedheid, die liefde, die sielegroei in verskillende grade geblokkeer.
Ja, ons onthou selfs ons geboorte, hoewel die herinneringe miskien onbewustelik is. En ons het toegelaat dat die "negatiewe" beelde van pyn, of die geknars van ons sintuie, oorheers oor die veel dieper en edeler gevoelens van byvoorbeeld triomf of bemeestering.
Hierdie negatiewe 'aanpak' van die lewe, hoewel dit regtig oppervlakkig is, hang ons op en verhinder ons om ons dieper gevoelens raak te sien, sowel as die ongelooflike geleentheid vir groei, bemeestering en liefde wat die lewe bied. Ons verdwaal ook dikwels in die pyn en hartseer, eerder as om hulle in perspektief te sien as trapklippe op die pad na waar ons nou is.
Persoonlik was ons bang vir die geweldige verantwoordelikheid om 'n gesin te hê. Ons het die illusie gehad (soveel mense) dat ons ons vryheid sou verloor. Ons het gesigte van swaar kettings gehad wat ons op die aarde verbind en ons met die wêreldse weeg afweeg. Ons het nie geweet dan dat ons illusie van vryheid regtig onverantwoordelikheid en luiheid was nie. Ons het nie verstaan ​​dat ware vryheid en geluk die gevolg is van die dankbaarheid van die verantwoordelikheid nie.
Soms begaan diegene van ons op die pad van bewussyn die fout om geestelike waarheid om te draai in rasionalisasies omdat ons nie kinders het nie. Ons onthou dat ons een keer besluit het om nooit eie kinders te hê nie, want dit was baie beter om te voel dat alle kinders ons kinders was. In werklikheid was ons besig om diep geestelike waarheid te benut, maar ons vrees tog te rasionaliseer.
Ons ander briljante argument was: 'Ons is almal kinders, so hoekom kinders hê?' En dit is waar, ons diepste begeerte is om kinders te word, om alles te word wat kinderlik is: oop, vertrou eenvoudig entoesiasties en liefdevol. Maar helaas ontdek dat hierdie argumente almal twyfel, vrees en selfsug agter hulle gehad het.
"Dit is in die gee wat ons ontvang"
Ons het voortgegaan om kinders lank te hê. Ons eerste verskoning was ons opleiding en professionele opleiding. Toe was daar 'n jaar en 'n half geestelike bedevaart. Uiteindelik was daar geen verskonings nie. Ons moes die feit aanvaar dat ons begeerte om kinders te hê, geblokkeer is. Ons het baie kinders baie lief gehad en het lewendige drome gehad oor ouerskap, maar iets was in die pad. Vir een wyse het ons probeer verduidelik hoe mooi ons lewe was, hoe ons dit regtig nie wou verander nie. Hy het in volmaakte eenvoud gereageer dat niks konstant is nie, dat ons lewe in elk geval sal verander. Daardie stelling het ons baie diep geraak.
In ons geestelike soeke kan ons baie selfsugtig word en net dink aan ons eie groei of ons verhouding as 'n paartjie. Ons misluk keer op keer om te besef, soos Saint Francis sê: "Dit is in gee wat ons ontvang." Ons wil selfsugtig bevryding, of verligting, of liefde hê, maar die enigste manier om dit te kry, is om ons begeertes daarvoor op te offer deur die 'vreemdelinge op die trappe onder ons' te help.
In haar boek, Bekendstelling, Elizabeth Haich, beskryf hoe sy tydens een van haar inisiasies tot 'n onmoontlike hoë stap gekom het. Sy sien geen manier om dit te monteer nie. Dit het hopeloos gelyk. Sy sien toe iemand anders naby haar probeer om dieselfde stappe te vergroot. Sy vergeet haarself vir 'n oomblik en help die vreemdeling met die trappies op. Stel jou haar verbasing voor toe sy ontdek dat sy bo was! Die hulp van 'n ander het haar opgehef sonder dat sy dit eens weet.
Ouerskap is baie werk
Soms sit ons vas net deur die werk van alles te sien - die doeke, die tugtiging, opstaan ​​in die middel van die nag. Dit is dan dat ons wonder waarom mense ouerskap so verheerlik. Maar as ons dieper kyk en alles terugkry wat ons ontvang, weet ons dat dit een van die mees vervullende pogings in die lewe is. Ons kinders het 'n nabyheid tussen ons twee gebring wat ons nooit moontlik gedink het nie. Die dag nadat Rami gebore is, het ons mekaar vir die eerste keer aangekyk. 'N Hele nuwe aspek van ons wesens het vir elkeen van ons oopgegaan om lief te hê - die vader en moeder.
Ons het gesien dat soveel individue en paartjies belangriker is vir werk, loopbane en sukses as om kinders te hê. Die wêreld (ons wêreldse verstand, dit wil sê) vertel ons dat roem, seks en mag belangriker is.
Op 'n baie subtieler vlak sê ons ego dat ons geestelike groei belangriker is as om kinders te hê. Daar is baie verwarring en misverstand tussen die ou leerstellings wat sê dat ons ons gesin, ons man of ons vrou moet verlaat. Dit was bedoel om te beteken dat ons ons gehegtheid aan ons gesin moet oorlaat. Dan, sowel as nou, word ons gevra om ons houding ten opsigte van die gesinslewe te verander, nie ons fisiese betrokkenheid nie.
Maak ons ​​geheg aan die hele lewe los
Op dieselfde manier word ons gevra om ons gehegtheid aan die hele lewe los te maak, maar slegs terwyl ons ten volle aan die lewe deelneem. Baie van ons besef nie dat ons 'n gesin met liefde opvoed nie, dit is 'n manier wat ons geestelike groei en diens aan die mensdom verdiep.
As 'n paartjie toegewyd is, as hulle bewustelik besluit om hul verhouding 'n gedeelde pad na God te maak, sal die koms van 'n kind altyd hul liefde uitbrei. Hul verhouding sal altyd verdiep, verbreed word. Ons kinders het vir ons nuwe geleenthede vir uitbreiding in ons verhouding gegee.
Deur liefde aan ons kinders te gee, het ons vinnig getransformeer. Wat ons so 'n plegtige offer was, word die opwinding van gee. Wat ons gevrees het, sou 'n swaar verantwoordelikheid word, is dat dit ons ware vryheid is.
Wat ons gevrees het, sou ons meer wêrelds en materialisties maak, is om ons te balanseer, ons te stabiliseer en ons voete stewiger te plant op die pad van ware geestelike ontvouing. Met God se hulp het ons onsself minder geïnteresseerd in ons 'geestelike vooruitgang' en meer daarin belanggestel om die innerlike skoonheid en krag van ons kinders na die oppervlak te bring, om hulle te help om ware dienaars van God te word. Dit is ons wat ook transformeer!
Herdruk met toestemming. © 1984,
uitgegee deur Ramira Publishing,
Posbus 1707, Aptos, CA. 95001.
Die Gedeelde Hart: Verhoudingsinisiatiewe en Vieringe
Hierdie boek is vir diegene onder ons wat die skoonheid en krag van die monogame of toegewyde verhouding leer. Hoe dieper ons met een persoon gaan, hoe meer leer ons oor onsself. Daarbenewens, hoe minder ons in onsself wegkruip, hoe meer is ons hart beskikbaar vir ander, en hoe dieper is ons vermoë tot vreugde. Deur middel van hierdie boek bied ons u die vrugte van negentien jaar van mekaar liefhê en tien jaar om paartjies deur hul eie inisiasies te lei. Ons hoop dat hierdie gedagtes, gevoelens en verhale u harte wek tot u eie innerlike kennis en die ideaal van die liefdesverhouding. Terwyl ons almal daarna streef om pure liefde te wees, om alles te word wat ons bedoel is, help ons om die lig van bewussyn te versprei en die mensdom te dien. Mag u hart oop wees vir die waarheid in u binneste.