om studente, veral deur middel van die onderrig van die bybelse tale, voldoende voor te berei vir wêreldklas wetenskaplike navorsing, asook vir hulle werksaamhede binne die Kerk;
Hierdie konstruktiewe houding ten opsigte van die studie van die Bybelwetenskappe (met die beklemtoning van die bybelse tale) het groot vrug gedra in die RKK. Reeds in sy ensikliek Divino Afflante Spiritu (30 September 1943) het pous Pius XII die katolieke eksegete aangemoedig om die nuutste metodes van Bybelverstaan te gebruik ten einde tot groter Skrifverstaan te kan kom. Eksegete is aangemoedig om hulle te verdiep in die histories-kritiese metode van Bybeluitleg, asook in die literêre genres wat in die Bybeltekste voorkom. Hy het hom so sterk hieroor verwoord, dat hy gesê het die teendeel sal beteken dat ernstige skade aan die katolieke eksegese gedoen sal word. Daarom moet die teks in sy histories, kulturele en literêre konteks verstaan word ten einde vir die kerk diensbaar te wees.
Pous Johannes Paulus II stel dit in sy voorwoord van die verslag van die Pouslike Bybelkommissie oor die interpretasie van die Bybel in die Kerk dat dit noodsaaklik is (eintlik die voorwaarde is) vir eksegete om die diakroniese en die sinkroniese met mekaar in gesprek te laat tree. Dit is noodsaaklik dat hierdie twee metodes komplementêr tot mekaar hanteer moet word ten einde die teks te kan interpreteer en sodoende aan die eise van die moderne leser en gelowige te kan beantwoord (PBC 1993:23).