And They Stoned Me: The Joy Of Fietsry Ethiopië - Versamelings
'N Groep kinders, Ethiopië / Photo Dave Bouskill
Om kinders op die pad te ontmoet is een van die vreugdes om te reis ... tensy hulle 'n buitengewone pynlike manier het om hul toegeneentheid te toon.
'Jy, jy, jy, gee my geld, gee my geld. "
Nadat ek deur die Oos-Afrikaanse land Ethiopië gery het, sal hierdie frases vir ewig in my brein ingebed word.
In die tagtigerjare deur Live Aid onder die wêreld se aandag gebring, word Ethiopië grootliks in die Weste onthou vir sy droogte en hongersnood.
Daar is geen manier om voor te berei vir die duisende kinders wat u sal gebruik vir teikenoefeninge terwyl u die land deurry nie.
Vandag is dit 'n welige en lewendige land gevul met mere, oerwoude en bergagtige uitsigte wat deur die Rift Valley val. Die Nyl loop suid na sy oorsprong by die Tana-meer en huisves die ongelooflike pragtige Blue Nile Gorge.
Dit is presies hierdie eienskappe wat dit een van die moeilikste lande in Afrika maak om deur te ry.
Die paaie is rotsagtig en soms nie-bestaan, die bergklimme is verraderlik en die uiterste hitte en hoogte kan almal se prys neem. Dit is 'n ernstige uitdaging, maar met genoeg opleiding en voorbereiding kan 'n mens die elemente hanteer.
Daar is egter geen manier om voor te berei vir die duisende kinders wat u sal gebruik vir teikenoefeninge terwyl u die land binnekom nie.
Voorwaardes vir aanbieding
Hard fiets, vermy rotse / Photo Dave Bouskill
Gedurende my 23 dae in Ethiopië is ek met 'n koeëlskip geslaan, met 'n kapmes afgekap, gruis in my gesig gegooi, en rotse van verskillende groottes het my van alle rigtings afgewaai.
Miskien was dit 'n term van waardering. Miskien was dit hul manier om te sê ek hou van jou... soos 'n klein seuntjie 'n meisie se hare trek om te wys dat hy 'n druk op haar het.
Hoe dit ook al sy, daar was geen ontkoming aan hul toorn nie, geen redenasie met die klein seuntjies wat niks opgelewer het nie - en geen manier om te weet wanneer die volgende pak gaan staak nie.
Maar hoe kan jy hulle blameer - hulle moes gedink het ons is moerig. In Ethiopië word fietse gery weens noodsaaklikheid en werk. Dit kry hulle van punt A na punt B.
'Waarom martel hierdie mal buitelanders hulself deur ondraaglike hitte en klim op waansinnige berge geklee in hul dom spandex en fietshelms?'
Ek moes die talent en perfekte doel van die kinders bewonder. Hulle kon met 'n groot afstand en akkuraatheid 'n rots deur die lug maak. Vergeet om na die Dominikaanse Republiek of Japan te gaan. Major League Baseball scouts moet na Ethiopië gaan vir hul volgende konsepseisoen.
Daar is 'n sterpruiker in elke dorpie wat ons deurgemaak het.
Drang van verligting
Die berge van Ethiopië kan meer as 4000 meter hoog wees. Ek sukkel ure lank op 'n skrale 6 km per uur teen die steil hellings.
Die gevreesde personeel / Photo Dave Bouskill
Kinders hardloop langs my en lyk nooit of hulle moeg word nie. Ek was gefrustreerd, maar nog meer verleë. Hier was ek op 'n hoë-tegnologie masjien en hierdie kinders kon vinniger agteruit hardloop as wat ek my pedale kon draai.
Ek het na stilte gesoek om alleen in my ellende te verdwyn, maar in plaas daarvan het die groep kinders hul berugte gejubel geskree. 'Jy, jy, jy, gee my geld, gee my geld.' Hulle gryp na my pak, trek aan my wiel en probeer hardloop.
Hulle het my boude verskeie kere geklap voordat ek besef dat dit die manier is om die materiaal van my fietsrybroek uit te vind.
Selfs die voltooiing van 'n klim kan nie verligting bring nie.
In Ethiopië straf die afdraandes meer as die klim self. Die rowwe paaie sou my lyf soos 'n hamer skud ... en altyd moes ek wag vir nog kinders.
Dit het gelyk asof elke kind 'n personeel dra om hul beeste beeste te beheer. Hulle het nie gehuiwer om hul eie wapen deur die speke van my bande te probeer plak nie.
Klein dogtertjies spring voor my uit terwyl ek vinnig versorg en my dwing om wild te swaai om 'n botsing te vermy. Hulle het nie die gevaar dat hulle hulself insit, verstaan ​​nie. Hulle sou net lag en weghardloop.
Vriendskap in baie vorme
Met groot verligting het ek in een stuk tot by die Keniaanse grens gekom. Ek kan nie sê dat ek in Ethiopië gaan fietsry nie, maar ek wil graag met plaaslike vervoer terugry en in die dorpies gaan bly.
Ek sou stop en die tyd neem om die mense beter te leer ken. Deur op 'n fiets te ry het my nie die kans gegee om regtig met iemand te skakel nie. Ek was te besig om te probeer kampeer voordat die son ondergaan.
Ek het nooit uitgevind waarom die kinders klippe na ons toe sou gooi nie.
Miskien wou hulle hê dat ons moet stop en hallo sê ... of miskien is hulle net verveeld. Miskien wou hulle deel wees van wat ons doen.
Ek wens net dat hul vriendskap nie so pynlik was nie.
Het u pynlike of ongewone ervarings met plaaslike kinders gehad? Deel jou stories in die kommentaar!