Pfeiffer se klierkoors
Posted on Julie 29, 2019
Pfeiffer se klierkoors (mononukleose) is 'n virussiekte wat byna almal in die loop van die lewe aantas. Dit word gewoonlik deur die speeksel oorgedra en word ook kussiekte genoem. Dikwels breek die siekte nie uit nie of word daar ongemerk. By volwassenes is die simptome dikwels baie ernstig en kan dit gesien word in seer keel, geswelde limfkliere, koors en dofheid. Lees hier die belangrikste tekens, maniere van infeksie en terapieë.
Pfeiffer se klierkoors: kort oorsig
Belangrikste simptome: Seer keel, geswelde limfknope, moegheid, koors, vergrote milt
besmetting: Oor die speeksel tydens soen of oor liggaamsvloeistowwe (omgang, bloed)
diagnose: Bloedtoets vir Epstein-Barr virus (EBV) en EBV teenliggaampies, keel depper, milt en limfknoop scan
behandeling: Simptomatiese behandeling van pyn en koors, ernstige kortisoon
komplikasies: Dreigende geswelde keel, miltige traan, hepatitis, breinvliesontsteking, verlamming, uitslag
Pfeiffer se klierkoors: simptome
Pfeiffer se klierkoors (aansteeklike mononukleose, mononucleosis infectiosa, monocyt angina) word veroorsaak deur die Epstein-Barr-virus (EBV). Die siekte manifesteer hoofsaaklik in die vorm van mangelontsteking en faringitis met erg geswelde limfkliere, koors en moegheid deur Pfeiffer se klierkoors.
By kinders is die infeksie dikwels simptoom swak, aangesien hul immuunstelsel nog nie sterk reageer op die patogeen nie. By volwassenes kan ligter gebeure as 'n griepinfeksie beskou word. Maar daar is ook ernstige kursusse met komplikasies moontlik.
Pfeiffer se klierkoors: belangrikste simptome
Bacterie keel: Algemeen by Pfeiffer se klierkoors is ernstige seer keel met intense rooiheid van die slymvlies van die faringea en uitgesproke disfagie. Die mangels en die limfknope swel, sommige pasiënte kry 'n hoë koors.
Uitgesproke taalgebruik: Pasiënte voel baie geslaan en magteloos in die akute fase van die siekte. Die meeste van hulle herstel binne 'n week of twee.
In ander kan moegheid, lusteloosheid en algemene ongemak egter lank duur, selfs sonder die tipiese simptome van klierkoors.
Veral by atlete is 'n skielike swakheid dikwels die eerste en soms die enigste teken van die siekte. In sommige gevalle duur die uitgesproke moegheid enkele maande aan.
Geswelde milt (miltmegali): Die milt speel 'n belangrike rol in die verdediging van die siekte en filtreer dooie bloedselle uit die bloed. Dit word veral uitgedaag tydens die infeksie van die Epstein-Barr-virus. In die loop van die siekte kan dit dus swel en soms selfs breek.
Tipiese simptome van dysenterie-klierkoors
Pfeiffer se klierkoors veroorsaak die simptome wat aangebied word. Ander sistemiese simptome sluit in koors, bewing, hoofpyn en moegheid.
Pfeiffer se klierkoors: komplikasies
Pfeiffer se klierkoors is meestal ongekompliseerd. Maar dit kan ook ernstige, soms lewensgevaarlike komplikasies veroorsaak.
Swaar geswel keel: Dit raak gevaarlik as die immuunstelsel so sterk op die virus reageer dat die slymvlies van die farinks baie swel. Dit kan sluk onmoontlik maak en selfs asemhaling kan belemmer.
gebars milt: 'N Ernstige geswelde milt kan deur klop of druppels geskeur word. Dan skep die sterk interne bloeding 'n lewensgevaarlike situasie. Pasiënte moet dus die risiko van kneusing in hierdie toestand streng vermy.
Lewerontsteking (hepatitis): Die virus kan ook die lewer beïnvloed en lewerontsteking veroorsaak. As dit ernstig is, word die vel geel (geelsug) as gevolg van verswakte lewerfunksie by klierkoors.
uitslag: By ongeveer vyf tot tien persent van die pasiënte vorm 'n vlekkige, verhoogde (gehobbde) veluitslag, die sogenaamde maculopapular exanthem.
verlamming: As die virus die senuweestelsel bereik, kan dit inflammasie veroorsaak met simptome van verlamming, wat ook asemhaling kan bedreig.
Inflammasies van die brein: Die virus kan die brein bereik. Daar kan dit 'n brein of breinvliesontsteking veroorsaak.
Pfeiffer se klierkoors: infeksie en oorsake
Pfeiffer se klierkoors is besmet. Dit word veroorsaak deur die Epstein-Barr-virus (EBV). Die patogeen versprei in die limfosiete en slymvatselle in die keel. Buiten die menslike liggaam kan die virus nie lank oorleef nie.
Die Epstein-Barr-virus veroorsaak die klierkoors van die Pfeiffer. Dit word via liggaamsvloeistowwe oorgedra – veral via die speeksel.
roetes van besmetting
EBV word via liggaamsvloeistowwe oorgedra. Aangesien die virus hoofsaaklik in speeksel voorkom, is dit veral maklik om in kontak met noue kontak met die liggaam en soene te kom. In Engelssprekende lande word daar dus na Pfeiffer se klierkoors verwys as "Kissing Disease", ook in Duits bekend as "Kiss Disease".
'N Besondere algemene manier van infeksie is by babas, soos in die kleuterskool, waar speelgoed dikwels in die mond beland en omruilbaar is. Veral 'kusaktiewe' bevolkings soos jong volwassenes raak ook meer besmet ('studentekoors'). 95 persent van mense ouer as 30 is besmet met die patogeen van die klierkoors.
Ander maniere van infeksie, soos seksuele omgang, bloedoortappings of orgaanskenking, is moontlik, maar baie skaars.
Klierkoors van Pfeiffer: inkubasietydperk
Die inkubasietydperk, dit wil sê die periode tussen die infeksie en die aanvang van die siekte, is lank in Pfeiffer se klierkoors. Tussen infeksie en die uitbreek van die siekte is dit gewoonlik vier tot ses weke. Mettertyd kan die besmette persoon egter reeds ander mense besmet, sonder om te vermoed dat hy self siek is.
Hoe lank is die klierkoors van Pfeiffer aansteeklik?
Pers wat maklik geïnfekteer is, dra die virus veral maklik oor. In hierdie fase word veral baie patogene in die speeksel uitgeskei. Dit is ook die geval vir 'n lang tyd nadat die simptome opgelos het. Om ander nie te besmet nie, moet 'n mens dus in die eerste maande na die eerste infeksie met soen gesoek word en om onbeskermde omgang te vermy.
Pfeiffer se klierkoors – hoe lank is dit aansteeklik?
'N Persoon wat eens met die klierkoorsbesmetting besmet was, bly 'n lewenslange draer van die virus. Alhoewel die immuunstelsel die patogeen in toom hou, breek die siekte gewoonlik nie weer uit nie.
Van tyd tot tyd word die virus egter toenemend in die speeksel vrygestel. Daarom kan alle virusdraers ander lewenslank besmet, selfs nadat die simptome opgelos het.
Besmettingskursus in die klierkoors van Pfeifferschen
Die Epstein-Barr-virus besmet slymvatselle en witbloedselle. Die liggaam produseer teenliggaampies teen die virus, wat gereeld deur die lewe in die liggaam bly.
Besmetting met dysenterie-klierkoors tydens swangerskap
Daar is bewyse dat primêre infeksie tydens swangerskap geassosieer word met 'n hoër mate van miskrame of geboortedefekte. Die meeste vroue met 'n potensiële bevrugting is egter lank voor swangerskap besmet met die Epstein-Barr-virus. Daarom raak slegs 'n paar mense die eerste keer tydens swangerskap besmet.
As die moeder reeds 'n EBV-infeksie ondergaan het, dra sy ook haar beskerming teen die virus aan die pasgeborene oor. Dit sal die eerste halfjaar van die baba se lewe duur. In die reël kan die kind eers daarna besmet word.
Klierkoors van Pfeiffer: ondersoeke en diagnose
Die diagnose van klierkoors is dikwels moeilik. Hoof simptome soos keelpyn, koors en swelling in limfknope kom ook voor by eenvoudige griepagtige infeksies en verkoues. In baie gevalle word die klierkoors van Pfeiffer dus glad nie erken nie, of eers laat.
Die aandag van Pfeiffer se klierkoors is gewoonlik slegs wanneer die koors nie afneem nie, of die pasiënt vir weke van uitputting kla of 'n sterk faringitis nie bedaar nie.
Die hoofdoel van die studie is om vas te stel of virusse soos die Epstein-Barr-virus of bakterieë soos streptokokke die simptome veroorsaak. Antibiotika help slegs met bakteriële infeksies, maar nie virale infeksies nie. Hulle sal die pasiënt selfs onnodig belas.
Keel Eksamen: Tydens die fisiese ondersoek sal die dokter eers die keel en die mangels ondersoek. By klierkoors is hulle rooi en dikwels geswel. 'N Aanduiding van die soort infeksie bied ook die bedekkings: Terwyl hulle taamlik stippchenartig lyk in die bakteriële streptokokkale mangelontsteking, lyk hulle wit en plat in Pfeiffer se klierkoors.
Palpasie van limfknope: Deur palpasie van die nek onder die hoek van die mandibel, die oksels en die inguinale streek, kan die dokter bepaal of en watter limfknope geswel is.
Palpasie van die milt: By klierkoors swel die milt soveel dat die dokter dit van buite af kan voel.
Keel depper: Met 'n keelpen kan 'n depper in die laboratorium bepaal word, of bakterieë die sneller van die siekte is. As die smeer die Epstein-Barr-virus bevat, is dit egter nie genoeg om Pfeiffer se klierkoors te diagnoseer nie. Die patogeen kan nie net by 'n akute infeksie in die slymvlies aangetref word nie. Dit kan ook opgespoor word as die virus langer in die liggaam is en slegs weer geaktiveer word.
Diagnose deur bloedtoets
teenliggaam: Vir 'n betroubare diagnose van die klierkoors van Pfeiffer, kan spesifieke teenliggaampies teen die Epstein-Barr-virus in die bloed opgespoor word.
Vormde limfosiete: 'N Bloedtoets kan ook gebruik word om te bepaal of hierdie witbloedselle verander het. Aangesien hulle tydens die infeksie massa-hervorm moet word, word baie van hulle aanvanklik 'n bietjie vervorm. Om hierdie rede word hulle ook Pfeiffer-selle of atipiese limfosiete genoem.
Verhoogde lewerwaardes: As die lewer deur die virus aangeval word, toon 'n bloedtoets ook 'n verhoogde konsentrasie lewerensieme (transaminases).
Pfeiffer se klierkoors: behandeling
Pfeiffer se klierkoors is 'n virussiekte. Antibiotika help dus nie omdat dit slegs teen bakteriële infeksies werk nie.
Die behandeling fokus op die verligting van kwale soos pyn, disfagie en koors. Vir hierdie doel gebruik 'n mens die algemene middele soos ibuprofen, asetielsalisielsuur of parasetamol.
Fisiese rus is 'n belangrike behandelingsbeginsel in die klierkoors van Pfeiffer. Dit verminder die risiko van ernstige komplikasies aansienlik. Verligting, wat 'n streng sportverbod insluit, moet 'n geruime tyd langer behou word as die akute simptome van siektes bestaan.
As komplikasies voorkom, kan verdere behandeling nodig wees. As die slymvlies van die keel tot 'n dreigende mate swel, of as simptome soos moegheid en koors baie duidelik is, word dit ook behandel met kortisoon of ander aktiewe bestanddele wat die werking van die immuunstelsel verminder.
Daar moet onmiddellik na 'n miltale breuk gewerk word, anders dreig die pasiënt om te bloei.
Wat nog steeds belangrik is by die behandeling van Pfeiffer-klierkoors, lees in die artikel Pfeiffer-klierkoors – behandeling.
Klierkoors van Pfeiffer: siekteverloop en prognose
Pfeiffer se klierkoors duur tot drie weke. Dit genees gewoonlik sonder blywende gevolge. As daar egter die vermoede bestaan ​​dat komplikasies voorkom of die bloedvlakke dramaties agteruitgaan, word pasiënte in die hospitaal vir toesig behandel.
In baie seldsame gevalle word die klierkoors van die Pfeiffer chronies. Dit wil sê, die simptome duur maande of selfs jare. Aan die ander kant lei Pfeiffer se klierkoors net selde tot blywende skade as gevolg van komplikasies soos lewerontsteking en breinvliesontsteking.
Daar word vermoed dat EBV-infeksie die risiko van sommige bloedkanker verhoog (byvoorbeeld B-sel limfome, Burkitt-limfoom, M. Hodgkin se siekte).
Pfeiffer se klierkoors: wat jy self kan doen
Aangesien die Epstein-Barr-virus in die bevolking baie wydverspreid voorkom (die "Durchseuchungsrate" is 95 persent), kan u beswaarlik daarteen beskerm. In die geval van 'n siekte kan u egter baie doen om 'n ernstige kursus in klierkoors te voorkom.
Die infeksie belas ook dikwels die lewer aansienlik. Daarom moet u alkohol in die siektefase streng vermy om die lewer nie verder te belas nie. In sommige gevalle word die lewerwaardes oor maande verhoog, sodat gereelde bloedkontroles nodig is, en u moet u van alkohol hou, selfs nadat die simptome besluit het om permanente lewerskade te vermy.
Pas medikasie aan
Aangesien baie medisyne in die lewer afgebreek word, moet sommige medisyne vir die duur van die siekte in oorleg met die dokter vervang word deur minder lewerskadelike stowwe.
Pasop vir sport!
In die akute fase of in die geval van ernstige infeksies, moet u heeltemal van sport hou, en later in konsultasie met die dokter kan 'n geringe oefeningsoefening moontlik wees.
As die milt sterk swel in die geval van klierkoors, bestaan ​​die gevaar dat die baie bloedryke orgaan sal breek as hy aan fisieke inspanning of uitwendige geweld onderwerp word. Die resultaat is erge interne bloeding wat lewensgevaarlik kan wees. Daarom moet kontak- en vegkuns in die akute fase van die siekte streng vermy word.
Die onderskat Epstein Barr-virus: wat om te doen in geval van chroniese EBV-infeksie? (Sigrid Nesterenko, ersa Verlag, 2016)