Ek maak myself soms moedeloos. Wat is dit met my?
En seker met party ander mense ook…
Waneer daar 'n vurk in die pad kom is daar gewoonlik twee opsies. Die een pad is gelyk, reguit, en glad geteer. Aan die einde van die pad sien ek als wat ek amper seker is my gelukig sal maak. Ek weet die pad het nie dorings nie, en dat as ek net op die pad bly sal alles oraaierig uit draai.
Die probleem is, daar is ook altyd 'n ander pad. Nee ek jok. Meer 'n paar plat getrapte graspolle wat aandui dat iemand voor jou al wel die moontlikheid gaan ondersoek het. Om hierdie paar plat getrapte graspolle is dit bebos, baie struike, en as jy staan waar ek staan sien jy nie wat 10m verder lê nie.
Die vraag wat ek het: Waarom sal ons altyd deur die bos neuk? Of altans ek…
Nee…ek het nog nie 'n tree gegee in enige rigting nie. Ek staan en kyk nou maar net na die twee opsies met die wete dat die kronkel pad my hart viniger laat pomp. Ek weet daar is 'n 99% kans dat ek sal spyt wees as ek hierdie kant toe dôner, maar daar is ook die 1% kans dat hierdie paadjie dalk lei na iets soveel beter is as dit wat ek dink my gelukig sal maak.
Dit maak my moedeloos at ek weet waneer ek klaar gestaan en kyk en oorweeg het, ek die bospad gaan kies, en dat ek GAAN spyt wees. Dit maak my moedeloos dat hierdie keer nie die laaste keer gaan wees nie. Dit maak my moedeloos dat ek WEET dit is 'n fout…