Pollux vertel verlede week dat Moeletsi Mbeki by die gedenkdiens van wyle dr. Frederik Van Zyl Slabbert by Wits vertel het dat hy my ’n paar jaar gelede gepols het oor die redes vir die NP-regering se bereidwilligheid om oor ’n nuwe bedeling in Suid-Afrika te onderhandel terwyl daar nog ’n weermag-ystervuis beskikbaar was.
Ek sou toe geantwoord het dat dit nie uit vrees vir die ANC se gewapende stryd was nie, maar omdat die wittes ons die skuld sou gee indien die land ekonomies verwoes sou word as gevolg van apartheid..
Dis minder maklik om die angs en emosie in woorde te bring, die gevoel wanneer die koeëls om jou ore fluit. Wanneer jy weet ’n vyandelike snelvuurkanon kan jou Ratel of Eland soos botter deurboor. Wanneer jou makkers, wat tydens opleiding soveel sakke sout saam met jou opgeëet het, dood en vermink rondom jou lê.
Die operasie waarin Louw baie vinnig volwasse moes word (op ’n manier wat eintlik van geen normale mens verwag mag word nie) was die gevolg van die feit dat die SA Weermag besig was om die oorlog teen Swapo in die destydse Suidwes-Afrika te verloor.
Die Suid-Afrikaners moes suid van die grens lê en wag vir Swapo-vegters om oor die grens te kom, wat aan die guerrillas die inisiatief gegee het.
Soos die latere hoof van die leër, genl. Jannie Geldenhuys, jare later geskryf het: Diegene wat die inisiatief het, wen gewoonlik die oorlog. Dus, moenie wag totdat hy jóú aanval nie; val eerste aan en ontwrig sy aanvalsvermoë voordat hy die eerste hou kan inkry.
Teen Mei 1980 het die Suid-Afrikaners se inligting daarop gedui dat die Sowjet-Unie druk op Swapo toegepas het om sy infiltrasie van Suidwes te intensiveer. Altesame 800 vegters is vir dié doel van Zambië na Angola oorgeplaas.
Die Suid-Afrikaners wou dié beplande Swapo-offensief ontwrig voordat dit kon begin en ’n mag van drie veggroepe is saamgestel om die basisse te gaan aanval.