Hoe werk optiese illusies?
Hoe hulle werk en wat hulle onthul oor die brein
Wat is 'n optiese illusie? Optiese illusies, meer toepaslik bekend as visuele illusies, behels visuele misleiding. As gevolg van die rangskikking van beelde, effek van kleure, impak van ligbron of ander veranderlike, kan 'n wye reeks misleidende visuele effekte gesien word.
As jy ooit gesukkel het om die verborge prentjie in 'n enkelbeeld-stereogram te sien, het jy dalk ontdek dat nie almal op dieselfde manier visuele illusies ervaar nie. Vir sommige illusies kan sommige mense eenvoudig nie die effek sien nie.
Alhoewel optiese illusies pret en interessant kan wees, openbaar hulle ook baie oor die werking van die brein . Kom meer te wete oor sommige van die bekendste optiese illusie en ontdek presies hoe en hoekom hierdie visuele illusies voorkom.
In die Hermann Grid Illusion lyk die wit kolle in die middel van elke vierkant van wit na grys.
Die Hermann-rooster is eers in 1870 deur 'n fisioloog genaamd Ludimar Hermann ontdek. Wanneer die kyker na die rooster kyk, lyk die wit kolle en die middel van elke 'gang' tussen wit en grys. Wanneer die kyker sy of haar aandag op 'n spesifieke punt fokus, is dit duidelik dat dit wit is. Maar sodra aandag verskuif word, skuif die punt na 'n grys kleur.
Hoe werk die Hermann Grid Illusion Work?
So hoekom sien mense grys waar daar wit moet wees? Waarom sien ons iets so anders as die werklikheid?
Navorsers het tradisioneel gebruik wat bekend staan ​​as laterale inhibisie om te verduidelik hoekom mense hierdie grys areas sien. Hierdie verskynsel toon 'n baie belangrike beginsel van persepsie: ons sien nie altyd wat regtig daar is nie. Ons persepsies hang af van hoe ons visuele stelsel reageer op omgewingsprikkels en hoe ons brein hierdie inligting dan interpreteer.
Daar is egter bewyse wat daarop dui dat hierdie verduideliking waarskynlik onakkuraat is. Die feit dat die illusie nie van grootte afhanklik is nie, kan gesien word met kontras omkering en kan ontken word deur effens verwring. Die lyne is aangehaal as redes waarom die klassieke teorie verkeerd is. Een moontlike verduideliking wat voorgestel word, staan ​​bekend as die S1-enkelselteorie.
2 - Die Spinning Dancer Illusion
Die spin danser illusie toon 'n dubbelsinnige silhoeët wat blyk te verander skielik rigting. Kom meer te wete oor hoe hierdie illusie werk.
In hierdie prent sien jy die silhoeët van 'n vrou wat spin. Watter rigting draai sy? Jy mag verbaas wees om te leer dat dit moontlik is om haar te sien draai, sowel kloksgewys as teen die klok. Hoe? Alhoewel dit baie moeilik kan wees, kan jy haar waarskynlik spontaan verander. Probeer kyk na die figuur en blink dan; sy mag dalk aanwysings wysig onmiddellik nadat jy geblink het. Nog 'n strategie is om op 'n spesifieke deel van die figuur te fokus.
Hoe werk die Spinning Dancer Illusion Work?
Nadat dit oorspronklik deur Nobuyuki Kayahara geskep is, is die illusie verkeerdelik na verwys as 'n wetenskaplike persoonlikheidstoets van regterbrein / linkerbrein oorheersing deur talle webwerwe en blogs. In werklikheid is die spindanser illusie verwant aan bistable persepsie waarin 'n dubbelsinnige tweedimensionele figuur vanuit twee verskillende perspektiewe gesien kan word. Omdat daar geen derde dimensie is nie, probeer ons brein om ruimte rondom die figuur te bou. Soortgelyke illusies sluit in die Necker Cube en die Reversible Face / Vase Illusion.
In 'n New York Times- kolom het Thomas C. Toppino, voorsitter van die Departement Sielkunde aan die Universiteit van Villanova, voorgestel: "Wat hier gebeur om die flip te laat gebeur, is iets wat heeltemal binne die visuele stelsel gebeur. As ons kan verstaan ​​hoekom dit hierdie syfers omgekeerd is dan is ons in staat om iets redelik fundamenteel te verstaan ​​vir hoe die visuele stelsel bydra tot die bewuste ervaring. "
3 - Zöllner illusie
In die Zöllner-illusie blyk reguit lyne te beweeg al is hulle staties.
Die Zöllner-illusie is 'n ander algemeen optiese illusie. Die eerste ontdekking in 1860 deur 'n Duitse astrofisikus genaamd Johann Karl Friedrich Zöllner, bied hierdie illusie 'n reeks skuins lyne gekruis met oorvleuelende kort lyne. Die skuins lyne lyk asof hulle krom is en sal afwyk. In werklikheid is al die skuins lyne parallel.
Soos die Muller-Lyer en Herring illusies, demonstreer hierdie optiese illusie hoe die agtergrond van 'n beeld die voorkoms van reguit lyne kan verdraai. Verskeie verskillende verduidelikings vir die Zöllner-illusie is voorgestel. Eerstens skep die hoek van die kort lyne in vergelyking met die langer lyne 'n indruk van diepte. Een van die lyne blyk nader aan ons te wees; die ander verder weg. Nog 'n moontlike verduideliking is dat die brein poog om die hoeke tussen die lang en kort lyne te verhoog. Dit lei tot 'n vervorming, want die brein probeer om die lyne weg en na mekaar te buig.
Interessant genoeg, as die kleur van die lyne groen oorgeskakel word en die agtergrond rooi, verdwyn die effek heeltemal solank die twee kleure ewe helder is.
4 - Die Ames-kamer Illusie
Beeld met vergunning Mosso
In die Ames-kamer illusie, lyk twee mense wat in 'n kamer staan, dramaties verskillende groottes, al is hulle dieselfde grootte.
Die foto hierbo is vasgelê deur 'n besoeker aan die "Ames-kamer" in Vilette-wetenskapmuseum in Parys, Frankryk en opgelaai na Flickr, 'n foto-sharing webwerf. In die kamer blyk die individu aan die linkerkant baie lank, terwyl die persoon regs baie klein lyk. In werklikheid is albei mense van ongeveer dieselfde hoogte en grootte.
Hoe werk die Ames-kamer illusie?
Die effek werk deur 'n verwronge kamer te gebruik om die illusie van 'n dramatiese ongelykheid in grootte te skep. Terwyl die kamer vierkantig uit die kykersperspektief voorkom, het dit eintlik 'n trapezformale vorm. Die vrou aan die regterkant van die bogenoemde beeld staan ​​eintlik in 'n hoek wat veel verder weg is as die vrou aan die linkerkant.
Die illusie lei die kyker om te glo dat die twee individue in dieselfde diepte van die veld staan, wanneer die vak in werklikheid baie nader staan. Die vrou aan die linkerkant in die beeld hierbo verskyn op 'n veel groter visuele hoek, maar die feit dat sy op dieselfde diepte van die veld lyk as die figuur aan die regterkant, maak die nader individuele voorkoms baie groter.
Die effek kan waargeneem word in 'n aantal films, insluitend The Lord of the Rings- trilogie. Let op die vroeë tonele in The Community of the Ring, waar die effek prominent gebruik word om Gandalf groter te maak as die hobbits.
Jy kan meer voorbeelde van Ames-kamers in hierdie YouTube-video's sien.
5 - Die Ponzo Illusie
Beeld van Wikimedia Commons
In die Ponzo-illusie blyk twee identies-grootte lyne om verskillende groottes te wees wanneer hulle oor parallelle lyne geplaas word wat lyk asof hulle konvergeer soos hulle in die verte terugkom.
In die beeld hierbo wat die Ponzo-illusie illustreer, is die twee geel lyne presies dieselfde grootte. Omdat hulle oor parallelle lyne geplaas word wat in die verte voorkom, lyk die boonste geel lyn eintlik langer as die onderste een.
Hoe werk die Ponzo Illusion Work?
Die Ponzo-illusie is eers in 1913 gedemonstreer deur 'n Italiaanse sielkundige genaamd Mario Ponzo. Die rede waarom die boonste horisontale lyn langer lyk, is omdat ons die toneel interpreteer deur lineêre perspektief te gebruik. Aangesien die vertikale parallelle lyne nader groei as hulle verder beweeg, interpreteer ons die boonste lyn verder in die verte. 'N Voorwerp in die verte moet langer wees sodat dit dieselfde grootte as 'n nabye voorwerp kan vertoon. Die boonste "verre lyn" word gesien as langer as die onderste "nabye" lyn, alhoewel hulle dieselfde is. grootte.
6 - Die Kanizsa Driehoek Illusie
Beeld van die Wikimedia Commons
Die Kanizsa Driehoek is 'n optiese illusie waarin 'n driehoek waargeneem word, alhoewel dit nie eintlik daar is nie.
Die Kanizsa Driehoek-illusie is eers in 1955 beskryf deur 'n Italiaanse sielkundige genaamd Gaetano Kanizsa. In die illusie kan 'n wit ewewydige driehoek in die beeld gesien word, alhoewel daar nie eintlik 'n driehoek is nie. Die effek word veroorsaak deur illusoriese of vakkontoer.
Gestalt-sielkundiges gebruik hierdie illusie om die sluitingstowe te beskryf, een van die gestaltes van perseptuele organisasie . Volgens hierdie beginsel word voorwerpe wat gegroepeer word, geneig om gesien te word as deel van 'n geheel. Ons is geneig om gapings te ignoreer en die kontoerlyne te beskou om die beeld as 'n samehangende geheel te laat verskyn.