Gedig: Di steweltjiis fan SanniArgieffoto Pas altyd fer ŉ froumens op; Dit help jou net gen stuk ni, Steek jy jou nek eers in di strop, Dan kan jy nooit los ruk ni. So is dit oek met my gewees; Ek was ni reg fan plan ni, Toen was dit al lank klaar met Kees; Ek was geknoop an Sanni. Skaars was ek agtiin jare oud, Toen fry ek al na Sanni, Myn sakhorlosi was fan goud, En ‘k gé pad fer gen man ni. Haar ouers het ons uitgelag, Hul seg ons is mar fulletjiis, En ek moet nog ŉ bitji wag Met sulke kinderspulletjiis. Mar neef, ek moet jou tog ferhaal, Hoe dit met my gebeur is; Jou tyd di kom oek nog een maal, Foor jy mooi reg daardeur is. Ek droom mos dat sy foor my staat, Met splinter-nuwe stewels, Hul mag fyn klyne foetjiis praat, Mar Sannie het twe knewels. Ek trek my an di oggend froê, “Saal op di skimmel daar!” toen ry ek reg-uit Sanni toe, Om t’ hoor hoe sy nog faar. “Goei morre, Tante – morre, Oom!” – En waar is Sanni dan” Daar kom sy net soos in myn droom, Met di selfde stewels an. Wel ek sal jou mar kortaf sê, Ek het haar toen gefra, Of sy my fer ŉ man wil hê, toen seg sy somar “Ja!” ŉ Mens di bly tog mar ŉ mens, Ek weet ni wat’s di rede, Mar soos hy kry net wat hy wens, Dan word hy ontefrede. Dit help nou wynig om te huil, Al het ek spyt fan Sanni, Kon ek di ou ding mar ferruil, Dan sou ek – mar ek kan ni.