Wie neem vir Oupa hierdie naweek?
Christoffel se impak op sy sosiale omgewing is groot. As skoolhoof dra sy stem gesag, deure word vir hom oopgemaak, hy word alom as voorsitter op verskeie forums verkies en is 'n eregas by funksies. In die kerk is hy 'n voorprater en leier van verskillende kommissies. As hy by die winkel inloop groet kennisse en leerlinge hom gedienstig en menigeen probeer 'n gesprekkie aanknoop. Sy vrou en kinders aanvaar sy gesag en oordeel, en skik hulle volgens sy planne.
Dis tien jaar later. By die skool is daar nuwe, jonger stemme wat, as draers van nuwe insigte en idees, aanspraak maak op ou leiersposisies en nuwe denkrigtings. Christoffel vind dat hy kundiges moet raadpleeg voordat hy besluite kan neem. By die kerk word hy wel nog weens sy ervaring op kommissies verkies maar hy vind dat hy nie meer met al die inisiatiewe aanklank kan vind nie. Dinge en aksies wat voorheen ondenkbaar was, is nou alledaagse praktyk en selfs fundamentele ou standpunte word bevraagteken en soms verwerp. As hy wel 'n mening sou uitspreek, word dit hoflikheidshalwe aangehoor, en soms word hy selfs geterg oor dinge wat hy as heilig beleef het. Nuwe mense het die winkels oorgeneem, almal is haastig en niemand groet hom meer nie. Sy kinders het ontdek dat ander bronne meer gesag dra en dat sy menings in elk geval verouderd is.
Dis nog tien jaar later. Christoffel het al 'n rukkie afgetree. Die skool nooi hom nog nou en dan vir 'n funksie, solank hy net nie iets wil sê nie. Die jong dominee by die kerk noem hom op sy naam en behandel hom soos 'n kostelike ou imbesiel. Sy kinders het hulle eie belange, hulle eie kinders en 'n eie lewe. Hulle kom knoop soms 'n gesprekkie aan as dit hulle pas. By die winkel is hy stadig en in die pad. Hy verstaan nie al die nuwe elektroniese hulpmiddels nie en gesprekke handel oor sake waaraan hy geen deel gehad het nie.
Saans sit hy en sy vrou en kyk heelaand televisie. Hy volg op die skerm die lewens van andere, van fiktiewe karakters en wildvreemde bekendes. Elke program is 'n parodie, 'n konstante herinnering aan 'n lewe buite en sy eie, omvattende irrelevansie.
Oktoberfest in mineur
Waaraan laat die woord jou dink? Fraai, buustige, gespierde dametjies wat armsvol bierbekers aandra; groot Brezels met bepeperde Emmentalerkaas; 'n verveelde oempa-orkes wat somehow jolige musiek uitkarring; grootoogtoeriste wat op tafels probeer dans terwyl rustige Duitsers hulle kopskuddend toekyk; leepoog tafelgenote wat hulle eie weergawe van die lirieke probeer deursing…?
Dis seker omtrent hoe dit behoort te wees.
Wel, nee. Nie hier nie.
Ek kan niemand kwalik neem nie – ek moes per slot van rekening die waarskuliggies gesien het.
Ek was genooi na die plaaslike rolbalklub se Oktoberfest-ete Vrydagaand. Laat my die toneel beskrywe en let asseblief op die subtiele kontraste met die beskrywing bo.
'n Lang, lang gedekte tafel, weliswaar met Beierse vlaggies op. 'n Eensame cd-spelertjie eenkant wat ewe dapper, outydse Duitse popmusiek uitkrys. Gawe, dierbare bejaardes wat hulleself probeer hoorbaar maak bo die geroesemoes. 'n Vriendelike tannie met 'n kort rok wat urelank een-een persoon stelselmatig bedien met 'n bord gekookte Duitse kos. Wyn en Diet Coke.
Welkom dan aan wat waarskynlik my toekoms is. Soos Koning Arthur se Guinevere vra: "Where are the simple joys of maidenhood?" sal ek seker moet vrede maak dat daardie benewelde Vrydagaande in die Braukeller of Zillertal my net kopseer, sooibrand en spierpyn sal besôre. Miskien selfs 'n gebreekte arm. En, dat ek voortaan waarskynlik die Oktoberfest vanuit my Lazyboy sal aanskou, soos wat dit êrens, ver oor die waters afspeel.