Twee swartes swaar gestraf | Die Vryburger
Inwoners van Vereeniging en De Deur het geslaak van verligting nadat twee swart mans wat mense aangeval, ontvoer en verkrag het, gesamentlik tot 880 jaar tronkstraf gevonnis is.
Boitumelo Galubetse and Bongani Madlala is in die streekhof gevonnis. Kol. Sonja Slabbert, bevelvoerder van die De Deur-polisiekantoor, het met haar span die twee skurke reeds in Augustus 2008 gearresteer.
Galubetse en Madlala het elk 49 en 51 jaar tronkstraf gekry en nóg 780 jaar tronkstraf weens roof, aanranding met verswarende omstandighede, ontvoering, gewapende roof en seksuele aanranding. PressReader - Weg!: 2018-09-01 - Met my eie oë
Met my eie oë
Dis De­sem­ber 2016, en ons is op pad na Verneukpan. K­nie­hoog­te Ka­roo­bos­sies strek van ho­ri­son tot ho­ri­son. Hoe na­der ons eg­ter aan ons be­stem­ming kom, hoe meer sien jy grond en hoe min­der sien jy plan­te. Dis droog.
Links van my, ver op die vlak­te, sien ek ’n dwar­rel­wind. En dan nog een. Ek word sta­dig­aan be­wus van iets wat in die at­mos­feer ver­an­der. Die ho­ri­son aan my kant is baie blou­er as die een an­der kant. Daar is ’n don­der­storm aan die broei, en ek neem ’n paar fo­to’s met my Ni­kon D7000 en Ni­kon 18-140 mm-lens
. Dis nie al­dag dat dit in die Ka­roo re­ën nie, wat nog te sê Verneukpan!
Ek het nog nooit so baie dwar­rel­win­de ge­sien nie. Ons hou la­ter op met tel. Dis as­of hul­le pro­beer weg­hard­loop van die s­torm af, want weer­lig soek die hoog­ste punt en op hier­die vlak­tes, waar ons die en­ke­le bo­me al lank­al ag­ter­ge­los het, is dwar­rel­win­de die hoog­ste punt.
Dis laat­mid­dag wan­neer ons op Verneukpan aan­kom. Ons en die s­torm kom ge­lyk by die laas­te hek aan. Al wat dwar­rel­wind is, word deur die wind­storm ver­swelg. Bui­te die laas­te hek is die grond wit .
Ons staan op die kurk­droë pan en kyk hoe die eer­ste drup­pels val. Ek wil voel hoe die pan voel wan­neer die drup­pels daar­op val. Ek gaan lê op die grond en groot, koel drup­pels val op my droë vel. On­der my word Verneukpan se vel al glad­der.
Dit be­gin har­der re­ën. Soos ’n ver­hoog­gor­dyn skuif die re­ën oor die pan en met­eens is ons in ’n spro­kie van klank en kleur, reuk en sen­sa­sie. Die kin­ders dans in die re­ën, op net die rit­me van die s­torm .
Die s­torm trek oor ons, maar op Verneukpan kan ons hom nog lank volg. Links van die kamp­plek sak die son o­ran­je, pers, pienk, rooi. Regs is die blou s­torm be­sig om ver­by te trek. Geel stra­le kleur die lug voor ons in – o­ral is re­ën­boë . Ag­ter ons sluip die nag in ’n stuk­kie oop lug na­der – ’n paar ster­re is reeds sig­baar... Ons is op die mooi­ste oom­blik op die mooi­ste plek.