Dit is die onlangse koolstofvrystellings van die Arktiese gebied wat ons moet vrees vir klimaatsverandering - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Joshua Dean, skrywer met dien verstande
Die Arktiese gebied word voorspel dat dit vinniger sal warm word as elders in die wêreld hierdie eeu, miskien tot 7 ° C. Hierdie stygende temperature bedreig een van die grootste langtermyn-koolstofopbergings op die land: permafrost.
Permafrost is permanent bevrore grond. Die algemeen koue temperatuur in die Arktiese gebied hou gronde jaar-tot-jaar daar gevries. Plante groei gedurende die kort somers in die boonste grondlae en verval dan in die grond, wat vries as die wintersneeu opdaag.
Oor die duisende jare het koolstof in hierdie bevrore grond opgebou, en dit word nou geskat twee keer die koolstof tans in die atmosfeer. Sommige van hierdie koolstofstowwe is meer as 50,000 50,000 jaar oud, wat beteken dat die plante wat ontbind is om daardie grond te produseer, meer as XNUMX XNUMX jaar gelede gegroei het. Hierdie grondafsettings staan ​​bekend as "Yedoma", Wat hoofsaaklik in die Oos-Siberiese Arktiese gebied voorkom, maar ook in dele van Alaska en Kanada.
Terwyl die streek warm word, ontdooi die permafrost, en word hierdie bevrore koolstof as koolstofdioksied en metaan in die atmosfeer vrygestel. Metaanvrystelling is veral kommerwekkend, aangesien dit 'n baie sterk kweekhuisgas is.
Arktiese landskappe verander vinnig namate die streek warm word. Joshua Dean, skrywer met dien verstande
maar 'n onlangse studie het gesuggereer dat die vrystelling van metaan uit antieke koolstofbronne - soms die Arktiese metaanbom genoem word - nie veel bydra tot die opwarming wat plaasgevind het tydens die laaste ontgroening nie - die periode na die laaste ystydperk. Dit het 18,000 tot 8,000 jaar gelede plaasgevind, 'n tydperk wat klimaatwetenskaplikes deeglik bestudeer, want dit is die laaste keer dat wêreldtemperature met 4 ° C gestyg het, wat rofweg wat voorspel word vir die wêreld teen 2100.
Hierdie studie het vir baie mense voorgestel dat antieke metaanvrystellings nie iets is waaroor ons ons moet bekommer nie hierdie eeu. Maar in nuwe navorsing, het ons gevind dat hierdie optimisme verkeerd geplaas kan word.
'Jong' teenoor 'ou' koolstof
Ons is na die Oos-Siberiese Arktiese gebied om die ouderdom van verskillende vorme van koolstof in die damme, riviere en mere te vergelyk. Hierdie waters ontdooi gedurende die somer en lek kweekhuisgasse uit die omliggende permafrost. Ons het die ouderdom van die koolstofdioksied, metaan en organiese materiaal wat in hierdie waters aangetref is, met behulp van radiokoolstofdatering gemeet en gevind dat die meeste koolstofdioksied wat vrygestel word in die atmosfeer oorweldigend "jonk" was. Waar daar intense permafrost ontdooi was, het ons gevind dat die oudste metaan 4,800 jaar oud was, en die oudste koolstofdioksied 6,000 jaar oud was. Maar oor hierdie uitgestrekte Arktiese landskap kom die koolstof wat vrygestel is hoofsaaklik uit organiese plantmateriaal van jong plante.
Dit beteken dat die koolstof wat geproduseer word deur plante wat gedurende elke somer-groeiseisoen groei, oor die volgende paar somers vinnig vrygestel word. Hierdie vinnige omset vrystel baie meer koolstof as die ontdooiing van ouer permafrost, selfs waar ernstige ontdooiing voorkom.
Wat beteken dit dan vir toekomstige klimaatsverandering? Dit beteken dat koolstofvrystellings van 'n warm Arktiese gebied nie moontlik is deur die ontdooiing van 'n antieke bevrore koolstofbom nie, soos dit gereeld beskryf word. In plaas daarvan kan die meeste emissies relatief nuwe koolstof wees wat geproduseer word deur plante wat redelik onlangs gegroei het.
Arktiese mere groei metale-uitlaatgasse in die atmosfeer. Joshua Dean, skrywer met dien verstande
Wat hieruit blyk, is dat die ouderdom van die koolstof wat vrygestel word uit die warm Arktiese gebied minder belangrik is as die hoeveelheid en vorm wat dit neem. Metaan is 34 keer sterker as koolstofdioksied as kweekhuisgas oor a 100-jarige tydsraamwerk. Die Oos-Siberiese Noordpool is 'n algemeen plat en nat landskap, en dit is toestande wat baie metaan lewer, aangesien daar minder suurstof in gronde is wat andersins koolstofdioksied tydens ontdooie kan veroorsaak. Gevolglik kan sterk metaan die kweekhuisgasvrystellings uit die streek oorheers.
Aangesien die meeste van die emissies uit die Arktiese gebied hierdie eeu waarskynlik uit 'jong' koolstof gaan, hoef ons ons nie te bekommer oor die antieke permafrost wat die moderne klimaatsverandering aansienlik sal toevoeg nie. Maar die Arktiese gebied sal steeds 'n groot bron van koolstofvrystellings wees, aangesien koolstof wat slegs 'n paar honderd jaar gelede grond- of plantmateriaal was, na die atmosfeer log. Dit sal toeneem namate warmer temperature die groeiseisoene in die Arktiese somer verleng.
Die vervaagende spook van 'n antieke metaan-tydbom is koue troos. Die nuwe navorsing moet die wêreld aanmoedig om met vrymoedigheid teen klimaatsverandering op te tree, om te beperk hoeveel natuurlike prosesse in die Arktiese gebied tot die probleem kan bydra.