Hoe naby was Hitler daaraan om 'n A-bom te lanseer? - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hoe naby was die leier van die Derde Ryk daaraan om 'n atoombom te hê om teen die Geallieerdes in die Tweede Wêreldoorlog te ontplooi? Nadat Hitler 'n ballistiese V2 -missiel ontwikkel het wat tot by New York kon kom, het Hitler kernontwikkeling sy hoogste prioriteit gemaak. Kyk om die minste bekende nabye oproep in die moderne geskiedenis te ontdek.
Hitler was moontlik naby aan die bou van 'n atoombom
Volgens Duitse media was dit die oorsaak van die eerste keer 'n onbeskryflike, maar blink stuk metaal.
Daarna het die 64-jarige stokperdjie, Bernd Thälmann, 'n vinnige toets gedoen.
Dit was vreemd. Thälmann het 'n geruime tyd op die terrein rondom Oranienburg in Brandenberg gesoek. Hy het ondervinding in wat om te verwag om te vind.
Nadat hy dit huis toe gebring het en dit 'n paar dae lank laat lê het, het hy en sy kinders begin grawe oor die eiendomme van verskillende metale.
Wat hulle gevind het, het veroorsaak dat hulle ietwat angstig geword het. Hy het die owerhede daarvan in kennis gestel.
Hy word skielik die middelpunt van 'n groot poging tot nooddienste - insluitend die ontruiming en afsluiting van omliggende huise.
Mans in pakke met pakke trek in sy huis in en pak sy vonds sorgvuldig in 'n spesiale houer met lood, wat self in 'n beskermende tas gesit is.
Nou word Thälmann ondersoek vir die besit van " ongemagtigde radioaktiewe stowwe. "
Die polisie het bevestig dat Thälmann se metaalvondsel radioaktief is. En hulle het ook na bewering 'n bron voorgestel.
Oranienburg was tydens die Tweede Wêreldoorlog die plek van 'n geheime navorsingsfasiliteit.
Dit werk aan die verryking van uraanoksied wat uit Suid -Amerika afkomstig is.
Die doel was om plutonium van wapengraad te vervaardig. Dit sou die kern van 'n Nazi -atoombom wees.
Die navorsingsfasiliteit is lankal verby.
Maar dit lyk asof daar nogal spore is wat sprekend is.
Brittanje en die Verenigde State was deeglik bewus van Hitler se atoombom -ambisies.
Hulle streef daarna om dit te ontwrig.
Verskeie boeke en rolprente was die onderwerp van die gewaagde aanvalle deur Britse Mosquito-vegvliegtuie en Britse-Noorse saboteurs om 'n kernnavorsingsaanleg in Noorweë te vernietig.
Maar ongeveer 16 000 bomme is tydens die oorlog op die Oranienburg -fasiliteit gegooi.
Dit is heeltemal vernietig.
Ten spyte van die feit dat die Sowjets die terrein versigtig gesoek het nadat hulle in 1945 deur Duitsland gestoom het, is daar heel waarskynlik meer radioaktiewe materiaal onder die verspreide puin.
Maar Thälmann wil nie aan die polisie sê waar hy sy stuk gekry het nie.
Hy wil daarheen teruggaan om meer bewyse van die Nazi-bomprojek te vind.
'Die vinder weier om inligting oor die presiese ligging te verskaf,' lui 'n verklaring van die polisie.
Dit het Thälmann in swaar water laat beland.
Aangesien sy vonds 'n "ongemagtigde radioaktiewe stof" was, is 'n ondersoek ingestel en die vonds in beslag geneem as deel van 'n voortgesette strafregtelike ondersoek.
Die aanklagte moet egter nog ingedruk word.
Dokumente wat vroeër vanjaar deur die Amerikaanse nasionale argief bekend gemaak is, onthul hoe naby Nazi-wetenskaplikes daaraan gekom het om die oorlogswinnende atoombom te ontwikkel.
Die APO 696 -lêer is 'n opname van Nazi -navorsing wat tot die gevolgtrekking gekom het dat Hitler in 1944 naby 'n basiese kernkop was.
Dit bevat getuienis dat so 'n wapen selfs getoets kon word.
Die lêerverslae van die Duitse proefvlieënier Hans Zinsser het geglo dat hy in 1944 'n 'sampioenwolk' naby 'n kernnavorsingsfasiliteit by Ludwgslust gesien het.
Sy logboek-wat as bewys by die geallieerde ondersoekers ingedien is-lui: "Begin Oktober 1944 vlieg ek 12-15 km van 'n kerntoetsstasie naby Ludwigslust (suid van Lübeck.)
'' N Wolk in die vorm van 'n sampioen met onstuimige, golwende gedeeltes (ongeveer vier myl) staan, sonder enige skynbare verbindings oor die plek waar die ontploffing plaasgevind het. Sterk elektriese versteurings en die onmoontlikheid om radiokommunikasie voort te sit soos deur beligting. "
'N Tweede vlieënier het na bewering dieselfde ding 'n uur later waargeneem, en 'n Italiaanse korrespondent wat die ontploffing gesien het, het sy waarnemings by Mussolini aangemeld.
Van Hitler tot Stalin: Die geheime verhaal hoe Duitse wetenskaplikes gehelp het om die Sowjet-A-bom te bou
Aan die einde van die veertigerjare het Sowjet -wetenskaplikes hard gewerk aan hul eie atoomprojek, en die hulp van gevange (of genooide) Duitse kollegas was van groot hulp.
Sowjet -soldate was dalk nogal verbaas toe hulle in 1945 die huis van Baron Manfred von Ardenne & rsquos naby Berlyn nader. Soos beskryf deur 'n ooggetuie, is die & halwe herehuis, halfkasteel & rdquo versier met 'n teken in Russiese gesegde, & ldquoDobro pojalovat!& rdquo (& lsquoWelcome & rsquo). & ldquoArdenne het goed begryp hoe die wind nou waai, en die beamptes het geskerts.
Ardenne, 'n wetenskaplike wat die eerste breëbandversterker ontwikkel het, het bygedra tot die vestiging van 'n stabiele radiostelsel in Hitler en Duitsland, en hy het ook aan die Nazi & rsquos -kernprojek gewerk. Gevang in die Sowjet -besettingsgebied, het hy geweet dat hy nou vir Moskou moes werk. En so ook baie van sy kollegas.
Brein as trofeë
Die eerste Sowjet -atoombom toets.
In die lente van 1945 was dit duidelik dat die Tweede Wêreldoorlog tot 'n einde kom, en beide die Weste en die USSR berei hulle reeds voor vir die komende Koue Oorlog, terwyl elke kant beplan om ongelooflike nuwe wapens te ontwikkel. Beide kante wou wetenskaplikes uit Nazi -Duitsland gebruik om hul eie nuwe tegnologie te bevorder.
Die VSA het Wernher von Braun en Werner Heisenberg, twee belangrike wetenskaplikes in die Duitse kernprojek, genoop om saam te werk. Maar Moskou het ook 'n paar prominente spesialiste gevang. Soos Vladimir Gubarev, 'n joernalis wat 'n boek oor die Sowjet -kernprogram geskryf het, beklemtoon het: 'n Mens moet nie die Duitse bydrae tot die ontwikkeling van die Sowjet -kernbedryf onderskat nie, dit was beduidend.
Die Baron en die Kommuniste
Baron Manfred von Ardenne in sy jonger jare.
Een van die Duitse wetenskaplikes, Manfred von Ardenne, het 'n uitstekende lewe gehad. Die baron, gebore uit 'n edele gesin, maar dan 'n uitval op hoërskool, het 'n uiters suksesvolle uitvinder geword met 'n totaal van 600 patente, waaronder die eerste skanderingelektronmikroskoop met 'n hoë resolusie. Ardenne was egter gedoem om saam met drie totalitêre leiers te werk: Adolf Hitler, Joseph Stalin en Erich Honecker.
Nadat die Sowjets in Berlyn aangekom het, het Stalin & rsquos-amptenaar wat verantwoordelik was vir die Sowjet-atoomprogram, Lavrenty Beria, Ardenne 'n aanbod gemaak wat hy nie kon weier nie: laat val die elektronika en werk aan die Sowjet-A-bom.
Van Berlyn na Sukhumi
Ardenne het gevra om toegelaat te word om te konsentreer op die ontwikkeling van die isotoopskeidingsproses vir die verkryging van kernplofstof, soos uraan-235 (en nie op die bom self nie). Beria het ingestem. Later het die wetenskaplike sy rol in die Sowjet-kernprogram genoem, en die belangrikste daad waarop fortuin en naoorlogse gebeure my gelei het.
Ardenne, werk in sy laboratorium.
Nie dat Ardenne bekend was met uraan nie. Soos Vadim Gorelik dit in 'n artikel gestel het vir Neue ZeitenGedurende die Tweede Wêreldoorlog het gevangenes vir Ardenne 'n siklotron en 'n uraan -sentrifuge gebou wat materiaal vir die kernbom van Fuhrer en rsquos sou geskep het. op die splitsing van isotope en was in beheer van meer as 100 mense.
Ardenne & rsquos se werk was suksesvol, en hy is versier met die Stalin -prys in 1947, en dan weer in 1953 met 'n eerste klas Stalin -prys. In 1955 keer hy terug na Oos -Duitsland. Talentvol en onversinkbaar, het Ardenne nog 42 jaar geleef en belangrike navorsing gedoen oor fisika en medisyne.
Held van sosialistiese arbeid
Fisikus Nikolas Riehl - miskien nie so skerp soos Baron von Ardenne nie, maar nog belangriker vir die Sowjet -kernprogram.
Ardenne was nie die enigste prominente Duitse wetenskaplike wat uitgenooi is om aan die Sowjet -kernprogram te werk nie. Daar was ook die fisikus Gustav Hertz wat die Nobelprys vir die fisiese chemikus Max Volmer gewen het, wat later aan die hoof was van Oos -Duitsland en die Akademie vir Wetenskap Max Steenbeck, wat 'n baanbreker was in die ontwikkeling van superkritiese sentrifuges en vele ander (ongeveer 300 in totaal).
Nikolaus Riehl het moontlik die interessantste lot van hulle almal gehad. Hierdie fisikus is in 1901 in die tsaristiese Sint Petersburg gebore, in die 1920's na Duitsland verhuis en 20 jaar later moes hy terugkeer. Sy Sowjet -kollegas noem hom Nikolai Vasilyevich, en rdquo as gevolg van sy Russiese wortels.
Vladimir Gubarev onthou: Sowel die Amerikaanse as die Sowjetse geheime dienste het Riehl agtervolg na die oorlog, en ons was gelukkig genoeg en hy werk in die USSR. nodig vir die maak van 'n bom. Daarvoor is hy bekroon met die titel & ldquoHero of Socialist Labor & rdquo & ndash die enigste Duitse wetenskaplike wat so 'n eer behaal het.
Nikolas Riehl was lief daarvoor om sy medalje te dra en het dit gedemonstreer wanneer hy kon, & rdquo Gubarev het geskryf. Al die geld wat hy ontvang het, het hy aan die Duitse krygsgevangenes wat in Elektrostal werk, gegee, en hulle het dit selfs dekades later onthou, soos hul memoires getuig. & rdquo
In 1949 het die USSR sy eie atoombom gehad, en in die vyftigerjare, nadat die werk van die Duitse wetenskaplikes voltooi is, het die meeste na Oos -Duitsland vertrek. Sommige, soos Riehl, het selfs daarin geslaag om na Wes -Duitsland te gaan en die sosialistiese hoofstuk in hul lewens agter te laat.
Met die aanvang van die Koue Oorlog was mededingende kernprojekte nie die enigste geval waarin die USSR en die VSA mekaar uitgedaag het nie: lees ons teks oor hoe die wêreldwye supermoondhede mekaar in die Koreaanse skiereiland konfronteer.
So naby: hoe hierdie leiers Hitler amper uitgehaal het
Die moordplot kon 'n vroeë einde van die oorlog beteken het.
Kernpunt: Die komplot was goed, maar die ontploffing het Hitler nie doodgemaak nie. As gevolg hiervan kon hy weer beheer kry en die versenders verpletter.
Vir die Nazi -party Führer (leier) en die Duitse Rykskanselier Adolf Hitler, het 20 Julie 1944 as 'n gewone werksdag aangebreek by sy belangrikste militêre hoofkwartier in die oorlog, die Wolfsschanze (Fort Wolf) in die Oos -Pruisiese woud van Rastenburg, ongeveer driehonderd lugmyl uit Berlyn, in die huidige Pole. Hy sou sy daaglikse militêre situasie -konferensie om 13:00 hê.
Daardie somer was die nuus wat hom tydens daardie sessies gebring het, altyd sleg, aangesien beide die Westerse Geallieerde leërs en die van die Sowjetunie meedoënloos op die lang veilige grense van die "Duisendjarige" Nazi Derde Ryk wat Hitler in 1933 geskep het, ingedruk het. , skaars 11 jaar vroeër.
Sou Mussolini se trein betyds wees?
Die wapenvennoot van die Führer's Axis Pact-voormalige Duce (leier) van die fascistiese Italië Benito Mussolini-word verwag vir 'n ontmoeting met Hitler. Sy hangende besoek - die laaste wat die twee diktators ooit sou gehad het - het beteken dat die Duitse offisiere se inligtingsessie van die Führer om 12:30 in plaas van om 1:00 belê sou word om sake af te handel in die geval van 'n vroeë aankoms van die Duce se trein by die nabygeleë Gorlitz -spoorwegplatform.
Daarbenewens was daar geen rede om iets buitengewoons te verwag nie-laat staan ​​dat Hitler self daardie dag byna gedood sou word deur 'n tydbomontploffing wat deur sy eie offisiere ontwerp is!
Op die vlug, maar steeds dodelik
Die belangrikheid van die mislukte bombardement teen Hitler van 20 Julie 1944 kan kwalik oorskat word. Soos die voormalige professor in die geskiedenis van die Wehrmachtsoldier en die Towson -universiteit, Armin Mruck, geskryf het: "Die meeste Amerikaanse GI's wat in die Tweede Wêreldoorlog gesterf het, sterf na 20 Julie 1944. Die grootste deel van die materiële vernietiging in Europa het plaasgevind na 20 Julie 1944. Terwyl die Duitse leërs in die Ooste terugtrek, was hulle steeds in staat om die Sowjet -leër doeltreffende weerstand te bied. In werklikheid was die Duitse troepe steeds in beheer van 'n groot deel van Europa.
As die plot geslaag het en Hitler vermoor of verwyder is, of die Nazi's omvergewerp is sonder sy dood, sou die geskiedenis heel anders gewees het. Die oorlog sou moontlik geëindig het sonder dat daar vyandelike troepe op Duitse bodem was, die Russe alleen in Oos-Europa en nog duisende meer Jode, politieke geïnterneerdes en geallieerde krygsgevangenes wat bevry is uit verskillende Nazi-kampe wat oor die lengte en breedte van die besette Europa versprei is .
Maar dit sou nie gebeur nie, en die mislukking van die anti-Hitler-plot het een van die grootste tragedies van die moderne geskiedenis geword.
Fort Wolf-sogenaamd vanweë die Führer se voorliefde vir die wolf-was geleë in 'n klam, troebel, muskietgeteisterde dennebos aan die oostelike rand van die Duitse Ryk. Hitler se oorlog is daar gevoer onder die hoë, verbiedende bome in 'n aura van geheimhouding en afsondering, 'n soort verborge Nazi -kamp David.
Daar was drie konsentrieke veiligheidsringe in die omgewing, met ingange bewaak deur gestasioneerde SS -troepe gewapen met masjiengewere. Behalwe vir die nazi-party en die Wehrmacht (weermag) se amptenare, was daar 'n kombuis, teater, skuilings en 'n teehuis, alles omhul in beton en bo-nie onder nie (vanweë die vlak, waterige grond).
Dit was die situasie en die omgewing by Rastenburg op 20 Julie om 10:15, toe 'n vliegtuig met luitenant -kolonel Claus Schenck von Stauffenberg wat van Berlyn af reis om by die Führer aan te meld, op 'n militêre vliegveld met die naam Rangsdorf nege kilometer van Fort Wolf af beland.
Sou Hitlers geluk uiteindelik opraak?
Die aantreklike von Stauffenberg was die dryfveer agter 'n groot militêre en burgerlike sameswering teen Hitler, wat reeds in 1938 begin het, en bevat verskeie byna suksesvolle pogings om die Führer te arresteer of dood te maak. Die planne het egter altyd misluk, óf vanweë Hitler se byna ongelooflike geluk (soos om sy reisplanne op die laaste oomblik te verander, óf die geleentheid in 1943, toe 'n bom aan boord van sy Kondor -vliegtuig nie kon ontplof nie), óf die onwilligheid van enigiemand om hom eintlik met 'n pistool te nader en hom eenvoudig te skiet. Laasgenoemde koers het natuurlik die dood beteken - óf deur die SS -wagte ter plaatse geskiet as iemand gelukkig was, óf later stadige marteling, indien nie.
Von Stauffenberg was 'n onwaarskynlike kandidaat vir die melodramatiese rol van politieke moordenaar. Die telg van 'n landelike heersende militêre familie, die graaf, op 37, het sy regtervoorarm, sy linkeroog en twee vingers van sy linkerhand verloor, plus beserings aan sy linkerknie en oor in 'n vyandelike landmynontploffing in 1942 in Noord -Afrika as deel van veldmaarskalk Erwin Rommel se beroemde Afrika Korps.
'N Verswakte bondgenoot van moordenaars
Soos ander samesweerders, het von Stauffenberg egter geglo dat slegs Hitler se moord hul lank beplande putsch aan die gang sou kry teen die Nazi-regime wat hulle almal verafsku. Hy, net soos hulle, het geglo dat Adolf Hitler Duitsland tot vernietiging lei, en hulle was vasbeslote om hom en sy berugte regime te vervang deur 'n meer gematigde regering wat 'n redelike vrede van die Westerse bondgenote kon wen, en sodoende die Rooi Leër van Die Sowjet -diktator Josef Stalin het hul land, en ook die res van Europa, oorheers.
Die sameswering om Hitler en sy trawante af te sit, het verskeie verskillende stamme in die Duitse samelewing ingesluit: soldate, arbeidsleiers, kerkmanne en intellektuele.
Onder die soldate was daar veldmaarskalms Erwin von Witzleben en "Clever Hans" von Kluge -generaals Ludwig Beck, Friedrich Olbricht, Hans Oster, Karl Heinrich von Stulpnagel, Friedrich Fromm, Erich Fellgiebel en Helmuth Stieff. Al hierdie mans het geglo dat Duitsland die oorlog reeds militêr verloor het.
Die samesweerders, wat saamgesluit het in 'n losse alliansie teen die Nazi's wat voortdurend die gevaar was om deur die SS en Gestapo ontdek te word (soos hierdie skrywer inderdaad glo), het nie 'n leier gehad om al die drade na die een kant toe te trek nie - die moord op die Führer. In die aantreklike von Stauffenberg het hulle daardie man uiteindelik gevind, en so het hy die warm en bedompige oggend by Rastenburg aangekom om sy lot te bereik.
(Dit is die mening van hierdie skrywer-na dekades van navorsing oor hierdie onderwerp en die relevante persoonlikhede daarvan-dat beide SS Reichsfuhrer [Nasionale leier] Heinrich Himmler en sy mededinger, Reich Marshal en Luftwaffe, hoofkommandant Hermann Goring, vooraf geweet het dat iets Himmler het die hele beveiligingsapparaat van die Derde Ryk op sy bevel gehad, terwyl Goring sy Navorsingskantoor deur hom in 1933 laat oprig het en nie die volgende jaar saam met die Gestapo aan Himmler oorgegee het nie. dat die oorlog verlore was en die opvolger van Hitler wou word. die nuus oor die moordpoging. Dr. Josef Goebbels en Albert Speer was destyds ook nie by Fort Wolf teenwoordig nie.)
Vandag: Maak 'n diktator dood, lei 'n nuwe regering
Om Hitler te vernietig, moes von Stauffenberg na Oos-Pruise vlieg, die konferensiekamer binnegaan en-met behulp van 'n ystang 'n suurkapsel breek wat 'n 10-minute-lont sou bied-die tydbom (toegedraai in 'n hemp) ) in sy aktetas so na as moontlik aan Hitler.
Na die ontploffing (wat hy op een of ander manier moet vermy), sou hy dan 'n manier vind om Fort Wolf te verlaat, terug te vlieg na Berlyn en persoonlik die opstand te lei! Op een dag sou von Stauffenberg dus die een regering omverwerp en 'n ander begin - of so het die plan gegaan totdat die noodlot ingegryp het.
'N Verandering van plek en lot
Die graaf het by sy aankoms in Rastenburg geleer van die verandering van die konferensiekedule, en daarbenewens ('n deurslaggewende feit) dat die vergaderplek self verskuif is van 'n groot betonbunker - die eie van Hitler - na die Lagebaracke, of Conference Hut. As gevolg van 'n ontploffing in die bunker, sou almal onmiddellik weens die ingeslote, omheinde gebied doodgemaak word, terwyl die konferensiehut met 'n dun muur met ingang en vensters 'n groot deel van die druk van die ontploffing kon laat ontsnap en sodoende die insittendes 'n redelike kans op oorlewing. Dit is eintlik wat gebeur het.
Om 12:30 staan ​​Hitler saam met 23 generaals, offisiere en assistente oor kaarte wat op 'n swaar eikehout tafelblad lê, en luister na verskeie berigte. Om 12:32 breek von Stauffenberg die suurkapsel van die twee-pond bom en plaas die aktetas aan die onderkant van die tafelsteun 'n paar meter van die Führer af. Om 12:35 het hy die hut verlaat om 'n denkbeeldige oproep te maak. Om 12:42 het die bom ontplof.
Tel nie u dooie Führers totdat die rook verdwyn het nie
Vir die kykende von Stauffenberg buite het dit gelyk asof 'n 150 mm-haubitsdop die hut direk getref het.Deur gebruik te maak van die gevolglike verwarring, bluf hy sy pad verby die geskrikte wagte, uit Rastenburg, en word om 13:15 in die lug na Berlyn gebring, oortuig dat hy inderdaad Adolf Hitler vermoor het. Maar Hitler het gelewe.
So naby: hoe het die Duitse generaals Hitler amper doodgemaak en ontelbare lewens gered
Toe die bom ontplof, lê Hitler byna neigend oor die tafel, na 'n gedetailleerde verslag oor Russiese troepebewegings wat deur genl Adolf Heusinger gegee is. Die feit dat 'n offisier die aktetas na die ander kant van die eikehouttafelsteun geskuif het (waardeur die steun tussen die bom en Hitler geplaas is), plus die oop vensters en dun mure en dak, het Hitler se lewe gered.
Die bom het met 'n oorverdowende gebrul afgegaan. Die vensters is uitgeblaas, die dak het gespan en 'n deel daarvan het ineengestort. Een beampte is eintlik heeltemal uit die gebou geblaas, op sy voete beland en gehelp om hulp! Rook en puin vermeng in die lug met die gehuil van die gewondes en sterwendes.
Binne het die veldmaarskalk van die weermag Wilhelm Keitel begin roep: "Wo ist der Führer?" (Waar is die leier?) In sy uitstekende boek uit 1964, Nemesis of Power: The German Army in Politics, 1918-45, gee die Britse skrywer sir John W. Wheeler-Bennett 'n gedetailleerde weergawe van wat met Hitler gebeur het:
'Sy hare is aan die brand gesteek, sy regterarm is tydelik en gedeeltelik verlam, sy regterbeen is erg verbrand. Beide oordromme is beskadig en sy gehoor is aangetas. Sy broekspype is teen die gordel afgewaai, en 'n swaar voorwerp van die dak het oor sy rug en boude geval, 'n groot lap lap uit sy tuniek geskeur en hom gekneus dat, soos hy later aangekondig het, 'n agterkant soos 'n bobbejaan. '
'Hitler se eerste indruk was dat hulle uit die lug gebombardeer is, dat 'n bom van buite deur die venster gegooi is of dat dit onder die vloer geplant is. Volgens alle verslae het hy hom kalm gedra. Nadat hy homself uit die puin van die tafel verwyder het en die vlamme in sy hare en klere gedoof het, het hy hom deur Keitel uit die gebroke hut na sy eie woonplekke laat lei, sy regterarm hang slap aan sy sy, sy hare sing en 'n skarlakenrooi brand op die grys bleekheid van sy gesig. "
Hier moet onthou word dat Hitler as infanteris in die Duitse weermag tydens die Eerste Wêreldoorlog aan die Westelike Front 'n volle vier jaar van intensiewe beskieting en ander gevegstoestande beleef het, en die eerste en tweede klas van die Ysterkruis gewen het.
Gebrande broek en baadjie word as heilige oorblyfsels beskou
Ten tyde van die ontploffing was 24 mense in die hut teenwoordig. Een sterf ter plaatse, drie ander sterf later aan hul wonde, twee ernstig gewond en ander lig, soos Hitler self en genl. (Amerikaanse ekwivalent aan 'n vierster-generaal) Alfred Jodl, wat verskyn op verskeie foto's later die dag met sy kop verbind.
Toe Hitler uit die vernielde hut kom, hoor een van die Nazi's, minister van propaganda, dr. Josef Goebbels, wat daar was, die Führer mompel: "O! My beste broek! Ek het hulle eers gister aangetrek! " Hierdie broek - sowel as Hitler se geskeurde tuniekbaadjie - is later deur die Nazi's as heilige oorblyfsels beskou, en die Führer het dit vir bewaring na sy minnares, Eva Braun, gestuur. Aan die einde van die oorlog, toe Hitler se bergchalet, The Berghof, deur die Amerikaanse weermag se troepe oorval is, is sy gedeeltelik vernietigde uniform ontdek. Twee jaar later is dit verbrand.
Die Duce's Train is op tyd Hitler mis nie 'n maat nie
Later die selfde middag, reg op skedule, gly die Duce se trein uit Italië tot by die Gorlitz -spoorwegplatform, en Hitler - skoongemaak en verander, sy hare geknip om die brand te verberg en 'n kappie oor sy skouers gegooi (ondanks die verstikkende hitte) na sy toestand verberg - begroet Mussolini met die verbysterende nuus. Die Duce - wat die vorige Julie in 'n paleisgreep in Italië omvergewerp is - was verstom en het opgemerk dat die Führer met sy linkerhand hande skud.
Die twee mans het saam met Heinrich Himmler, Hermann Goring, Reichsleiter, sekretaris van die Führer Martin Bormann, die Nazi -minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop en 'n groep ander ander hulpverleners na die teehuis van die kompleks gestap.
'N Minder as gesellige teepartytjie
Om 5 die aand, saam met die Duitse vloot se groot adm. Karl Donitz, het die bisarre teepartytjie begin. Terwyl Mussolini en die verleë Italiaanse Fascistiese gevolg verwonderd opkyk, en terwyl Hitler stil en moedeloos sit, begin die Nazi -leiers mekaar berispe oor hul individuele mislukkings in die oorlogsleierskap, en Goring het selfs na bewering 'n swaai na von Ribbentrop geswaai met sy swagger stick Reich Marshal se stok.
Per toeval noem iemand die anti-Storm Troop van 1934, "Blood Purge", byna 'n presiese dekade voor hierdie dag se gebeure, en Hitler het woedend opgespring. "Ek sal hulle geen genade bewys nie! Ek sal hul vrouens en kinders in konsentrasiekampe sit! " Hy het Himmler beveel om onmiddellik na Berlyn te vlieg en die nou ontmaskerde militêre opstand daar neer te sit. 'As iemand weerstand bied, skiet hom, ongeag wie dit is! Wees genadeloos, 'skreeu hy op die Reichsfuhrer, wat maar al te gelukkig en bereid was om saam te stem, vasgevang was soos hy self - soos ek glo - vooraf in die kennis van hierdie gebeurtenis.
Na afloop van hierdie spektrale toneel, begelei Hitler en sy gevolg die vertrekkende Duce en sy groep terug na hul trein vir die terugreis na Duits-besette Noord-Italië, die Fascistiese Salo-republiek waarvan die Duce die hoof was as Hitler se marionette liniaal. Die twee mans sou nooit weer persoonlik ontmoet nie. Die einde van die oorlog sou minder as 'n jaar later die Duce vermoor en die Führer deur selfmoord doodmaak.
Operasie Valkyrie in volle swang
Intussen-in Berlyn, Parys en aan die Westelike Front in Frankryk-is die kodewoord van die sameswering, Valkyrie, gegee en die lang beplande poging om die Nazi-regime omver te werp en die oorlog te beëindig, was goed aan die gang ondanks wat destyds was gebeur by die verre Rastenburg.
In die hoofstad van die Ryk het genl. Ludwig Beck en die ander samesweerders van die dissidente by die oorlogsbedieningsgebou in hegtenis geneem die generaal van die binnelandse weermag, Fritz Fromm (wat wankel tussen lojaliteit aan Hitler en die plotters) en sy assistente. Von Stauffenberg het per vliegtuig uit Oos -Pruise aangekom, beweer dat die Führer dood is, en die bevel is gegee vir die arrestasie van dr. Joseph Goebbels.
In Parys beveel die Duitse militêre goewerneur, genl Karl von Stulpnagel, die arrestasie van die plaaslike SS- en Gestapo -amptenare, wat in werklikheid vinnig en met verbasing bewerkstellig is. Ten spyte van al hierdie verwikkelinge, weier die Duitse opperbevelhebber van die Westerse leërs, veldmaarskalk Hans von Kluge, om sy troepe aan die Westerse bondgenote oor te gee sonder amptelike bevestiging van die dood van die Führer. Die plotters in Berlyn het gesê dat dit inderdaad die geval was, en sy eie stafoffisiere het hom aangemoedig om op te tree al was dit nie, maar die telefoonlyne van Rastenburg - ongelooflik ongesny - het kategories gesê dat Hitler leef.
Ongeknipte telefoondrade en wat moontlik was
En so was dit dat die samesweerders se planne om veldmaarskalk Erwin Rommel as die nuwe Rykspresident te installeer, veldmaarskalk Erwin von Witzleben as die nuwe Wehrmacht (gewapende magte), en dr. Karl Goerdeler as die volgende Rykskanselier op niks uitgeloop het nie, want van ononderbroke kommunikasie van Fort Wolf na die buitewêreld. Sommige historici het gemeen dat as die Rommel nie ernstig gewond was deur die vuur van die geallieerde vliegtuie op die 17de - net drie dae voor die bomontploffing - die plot in elk geval sou slaag nie, maar dit kan nog steeds vermoed word.
Wat eintlik gebeur het, is egter bekend, en soos Goebbels later minagtend gesnou het, 'het hulle nie eens genoeg geweet om die telefoondrade af te sny nie!' Hierdie feit en die oorlewing van die Führer was die twee sleutelelemente in die totale mislukking van die plot.
Ergens omstreeks 7 die aand in Berlyn is 'n weermagbataljon wat getrou was aan die plotters aan die ministerie van propaganda beveel om dr. Goebbels in beslag te neem, wat toe in gesprek was met Albert Speer, Hitler se argitek en Nazi -minister van bewapening en oorlogsproduksie. Majoor Otto Remer beveel die troepe en eis dr. Goebbels, wat weer daarop aandring dat Hitler leef en dat Remer, nie hy nie, 'n verraaier is as hy die opdragte van die rebelle gehoorsaam om hom te arresteer.
"Herken u my stem?"
Daarna het Goebbels gevra of Remer met die Führer wou praat. Verbysterd stem die majoor saam, en dr Goebbels bel dadelik Rastenburg. Hitler vra vir Remer: "Herken jy my stem?" Die majoor het dit gedoen, en vanaf daardie oomblik was die plotters gedoem. Hitler het Remer beveel om slegs Goebbels en Himmler, wat omstreeks 20:00 in Berlyn aangekom het, te gehoorsaam. Saam met die SS -generaal Ernst Kaltenbrunner en SS -kolonel Otto Skorzeny, het die Nazi's nou hul eie teenaanval teen die plotters geloods.
Intussen was die nuus van Hitler se voortbestaan ​​en von Kluge se weiering om by die stigteropstand aan te sluit by die oorlogsbediening aan die Bendlerstrasse in Berlyn bekend, en die samesweerders wankel. Fromm en sy offisiere is vrygelaat en het die gebou self oorgeneem.
Generaal Beck het selfmoord gepleeg, en om sy eie medepligtigheid te verberg, het generaal Fromm von Stauffenberg en ander samesweerders die aand voor 'n muur in die tuin neergesit en deur 'n vuurpeloton geskiet. In Parys is die aangehoue ​​Nazi -amptenare ook vrygelaat, en die komplot het ineengestort. Teen 23:30 was alles verby.
Hitler en die bom
Deur McGeorge Bundy: McGeorge Bundy, professor in geskiedenis aan die Universiteit van New York, was 'n spesiale assistent van die president vir nasionale veiligheidsake van 1961 tot 1966. Sy nuwe boek, gevaar en oorlewing: keuses oor die bom in die eerste vyftig jaar, waaruit Hierdie artikel is aangepas, word volgende maand gepubliseer.
IN DESEMBER 1938, net 50 jaar gelede die volgende maand, het TWEE Duitse chemici kernsplitsing ontdek. Dit was die navorsing van Duitse wetenskaplikes - werkend in 'n land wie se diktator reeds oor oorlog in Europa besluit het - wat die weg na die atoombom oopgemaak het en dit was die gevolglike vrees dat Hitler die eerste sou wees wat 'n bom het wat na Franklin gelei het Roosevelt se besluit in Oktober 1941 - twee maande voor Pearl Harbor, op 'n tydstip waarop die materiaal waaruit 'n bom gemaak kan word nog nie bestaan ​​het nie - om die Manhattan -projek te begin.
Drie jaar en 10 maande later het 'n Amerikaanse B-29 die eerste atoombom op Japan laat val. Ten spyte van 'n volgehoue ​​openbare indruk dat Amerikaanse wetenskaplikes die Duitsers die hele pad gejaag het, en ondanks die ware vrees van die geallieerde leiers destyds, was die Duitsers nooit naby 'n bom nie. Hierdie mislukking was nie toevallig nie, dit was die gevolg van diepgaande realiteite in die Duitse fisika, Duitse politiek en die Duitse militêre situasie.
Die fisici van Duitsland in 1938 was talle en bekwame. Hulle was net so geïnteresseerd as hul kollegas in die buiteland in die wetenskaplike revolusie wat die aptekers Otto Hahn en Fritz Strassmann begin het. Maar van die eerste tot die laaste was hul belangstelling hoofsaaklik wetenskaplik. Die Duitsers het beslis nooit die hoeveelheid en kwaliteit van die ontleding van die bom geproduseer as 'n spesifieke doel wat in 1940 en 1941 in Engeland en Amerika vervaardig is nie.
In 1945 is die voorste Duitse natuurkundiges bymekaargemaak en in Engeland aangehou, waar hulle van Hiroshima verneem het en hul reaksies met verborge Britse mikrofone gedeel het. Sommige was van mening dat hulle nie 'n bom gemaak het nie omdat hulle nooit wou probeer nie, terwyl ander gedink het dat hulle eenvoudig nie 'n belowende manier kon vind om die werk te doen nie.
Wat seker is, is dat Adolf Hitler nooit die noue band tot eersteklas wetenskaplike leierskap gevestig het wat Churchill en Roosevelt geniet het nie. Inderdaad, deur 'n eienaardige ironie, was Hitler se deurslaggewende bydrae tot die ouderdom van atoomwapens die vrees wat hy by ander uitgelok het vir wat hy sou doen. Alhoewel hierdie vrees deurslaggewend was vir die besluit van Roosevelt om 'n bom te maak, toon die historiese verslag dat Hitler se Duitsland nooit eens probeer het nie.
KOM ONS TERUG NA DIE GROOT DIS-dekking van Hahn en Strassmann. Dit was nie 'n Duitse nasionale ontdekking nie, glad nie 'n produk van kommer van die regering nie. Dit was open science, wat onmiddellik gepubliseer is, en dit was die klimaatsgebeurtenis in 'n aanval van 30 jaar op die kern van die atoom wat reuse soos Enrico Fermi in Rome, Frederic Joliot en Irene Curie in Parys, James Chadwick in Cambridge betrek het. , Engeland, en Ernest Lawrence in Berkeley, Kalifornië. Wat Hahn en Strassmann gedoen het, was om teen alle aannames van die fisika van die dag te demonstreer -dat die kern van die uraanatoom verdeel kan word.
Enrico Fermi het reeds getoon dat byna elke element in die periodieke tabel 'n kerntransformasie kan ondergaan wanneer dit deur neutrone gebombardeer word. Uranium het, toe dit so gebombardeer is, heeltemal nuwe stowwe geproduseer, wat die fisika van die dag nie kon verklaar nie. Fermi het tot die gevolgtrekking gekom dat hy waarskynlik nuwe radioaktiewe elemente ontdek het wat nog swaarder is as uraan, elemente wat hy '#trans27' genoem het.
In 1938 het Hahn en Strass-mann begin werk aan hierdie 'problematiese' probleem. later. ' 'Toe ons barium as die draer gebruik het, drie radioaktiewe isotope. . . kom af met die barium. . . . Nou moes die neerslae óf barium óf radium wees. . . ' '
Maar die verskil was van kardinale belang, want barium is element 56, naby die middel van die tafel met elemente, en Hahn het geweet dat as hulle inderdaad barium uit uraan vervaardig het (element 92), hulle iets gedoen het wat fisici nog steeds as onmoontlik beskou het - hulle het die atoomkern werklik verdeel. Maar het hulle radium of barium geproduseer? Hahn en Strassmann het nog twee eksperimente probeer en het klein hoeveelhede radium bygevoeg wat hulle weet radium was. Hierdie nuut bygevoegde radium het geskei van die barium, maar in dieselfde omstandighede het die raaiselagtige radioaktiewe isotope dit nie gedoen nie. Die gevolgtrekking dwing hulself letterlik op: ' ' Ons kunsmatige 'radium ' kon nie van barium geskei word nie, om die eenvoudige rede dat dit barium was! ' '
In hul eerste verslag erken Hahn en Strassmann dat hul eksperimente in stryd was met alle vorige ervaring van kernfisika. vir hul vriende in kernfisika. En so was dit toe hulle hul resultate publiseer (en vir hierdie werk ontvang Hahn later die Nobelprys).
Binne weke was dit vir die hele wêreld van die wetenskap duidelik dat hul verslag die begin was van 'n heeltemal nuwe avontuur in kernfisika, vol allerhande intellektuele uitdagings. Namate die nuus versprei het, het dit duidelik geword dat die mens nou vir die eerste keer 'n manier kan vind om die massiewe energie in die atoom los te maak.
Baie gou, in Engeland vroeg in 1940, was daar 'n tweede beslissende insig. Twee vlugtelinge van Hitler, Otto Frisch en Rudolf Peierls, wat self uitgegaan het van 'n insig van Niels Bohr van Kopenhagen, het 'n elegante teoretiese demonstrasie gelewer dat 'n ontploffing van groot krag sou ontstaan ​​as suiwer metaal lig uraan -U -235 -in klein hoeveelhede gebring word vinnig saam om 'n sfeer ' ' van kritieke grootte te maak. ' '
Die Frisch-Peierls-memorandum is geskryf nadat die oorlog van Hitler begin het, en dit is 'n jaar lank diep geheim gehou terwyl dit deur Britse wetenskaplikes beoordeel is. Die Amerikaners het intussen slegs 'n beskeie regeringspoging aangewend, gestimuleer deur Einstein se beroemde brief aan Roosevelt laat in 1939 waarsku oor die moontlike gevolge van kernsplitsing. In 1941 het die Britte hul beoordeling van die Frisch-Peierls-memorandum met die Amerikaners gedeel, en dit het die onmiddellike oorsaak geword van die groot besluit van Franklin Roosevelt in Oktober.
DAAR WAS NOOIT 'n parallelle keusemoment in Hitler se Duitsland nie. Bekwame natuurkundiges het wel die aandag van burgerlike en militêre owerhede gevestig op die moontlikhede wat deur die ontdekking van splitsing geopen word, en hoewel hierdie owerhede dikwels teen hulself verdeeld was, het hulle wel pogings aangewend om 'n gekoördineerde navorsingsprogram te ontwikkel.
Maar in Duitsland het die fisici self dikwels hierdie burokratiese pogings weerstaan. 'N Oortuigende voorbeeld, wat veral kontrasteer met wat uiteindelik in die Verenigde State gebeur het, was die mislukking van 'n oorlogskantoorplan om al die betrokke wetenskaplikes na Berlyn te bring. Alhoewel oorlog begin het en die gesag van die oorlogskantoor nominaal voltooi was, het die plan ineengestort teen die hardnekkigheid van byna alle wetenskaplikes, soos die historikus David Irving dit gestel het.
Terwyl die wetenskaplikes ingestem het om die projek te help, was hulle motiewe dié van wetenskaplikes, nie van oorlogsmakers nie. Die wetenskaplike probleme self was immers van eersteklas belang, en die militêre borgskap van die navorsing was nuttig omdat dit beskerming bied teen die oproep van hul jong manne.
Onder hierdie militêre beskerming het die geskeide Duitse wetenskaplikes individuele beheer gehou oor die aanwysings van hul werk met uraan. In 1939 was dit die situasie in elke land. Maar anders as hul eweknieë in die Verenigde State en in Brittanje, is die Duitse fisici nooit in 'n gekoördineerde oorlogspoging gebring nie. Alhoewel Duitsland 'n totalitêre staat was, bly sy kernwetenskaplikes baie meer los van politieke gesag as hul kollegas in Brittanje en die Verenigde State.
Sommige van die beste van hulle het eenvoudig met hul werk voortgegaan en vakke gekies sonder om moontlike resultate uit die oorlog te sien. So het Otto Hahn self voortgegaan om die verskillende fragmente wat deur splitsing geproduseer word, te ondersoek en te analiseer. Gegewe die beskeie grootte van sy laboratorium, was sy resultate indrukwekkend, hoewel baie minder uitgebreid as die wat Glenn Seaborg en ander gedurende die Amerikaanse poging geproduseer het. Maar wat Hahn besig was om te doen, het geen verband met enige Duitse poging om enigsins iets vir oorlogstyd te vervaardig nie. Hy wou dit so hê. Inderdaad, sy kollega Werner Heisenberg onthou Hahn later as ' 'loud in sy waarskuwings en advies teen enige pogings om atoomenergie in oorlog te gebruik. ' '
Tog behou Hahn, net soos ander uraanwetenskaplikes, sy beskermde posisie en toegang tot benodigde materiaal. Sy werk is aangewys as '#besluitwekkend vir die oorlogspoging' - en gee hom voorkeur toegang tot geld, personeel en materiaal - hoewel dit in werklikheid niks van die aard was nie. En hoewel daar in 1939 heel moontlik kon geargumenteer word dat sulke suiwer wetenskap ten minste op 'n beskeie skaal steun verdien het (en die werk van Hahn op sy hoogtepunt slegs $ 60 000 per jaar ontvang het), het dit in die laaste deel van die oorlog was duidelik vir almal wat geweet het wat aangaan, dat die doel van werk soos Hahn die behoud van die Duitse wetenskap was, nie die vervolging van Hitler se oorlog nie.
Op laboratoriumvlak het die Duitse wetenskaplikes, onafhanklik en verdeeld soos hulle was, baie vordering gemaak.Hulle het vroeg al die belangrikheid van die geskeide U -235 en die moontlikheid van wat ander gevind het en plutonium gekry het, begryp - hulle het dus die twee belangrikste bronne van 'n kernontploffing geïdentifiseer. Tog het hulle nooit gedink dat een van hulle binne die beperkings van dringendheid en moeilikheid in die oorlog was nie.
Hulle het gedink dat die produksie van krag 'n meer waarskynlike praktiese resultaat was, en hulle het hul aandag gevestig op die bereiking van 'n kettingreaksie wat kan lei tot 'n ' 'uranium -enjin. ' ' In hierdie werk het hulle belangrike foute begaan wat moontlik is reggestel deur 'n groter en meer kollegiale poging, en daarom het hulle 'n verkeerde eksperimentele gevolgtrekking aanvaar dat grafiet nie in 'n reaktor sou werk nie en het dus heeltemal afhanklik geraak van swaar water, wat hulle slegs kon kry van 'n fabriek in Noorweë wat later die teiken geword het intensiewe geallieerde bombardemente.
Die belangrikste figuur in die Duitse poging was Werner Heisenberg, slegs 40 jaar oud in 1941. Hy was 25 toe hy die beginsel van onsekerheid uitgespreek het - 'n buitengewoon subtiele verklaring van wat wel en nie oor fisiese verskynsels bekend kan wees nie. Heisenberg - sy land se voorste kernteoretikus, 'n Nobelpryswenner, 'n bekende verdediger van die destydse veroordeelde dekaan van ' ' Joodse fisika, ' ' Albert Einstein, en 'n toonaangewende lid van die Duitse aristokrasie van talent en intelligensie - was ongeëwenaard onder die Duitse uraanwetenskaplikes. Om sy optrede gedurende 1941 en 1942 te verstaan, is om te verstaan ​​waarom Duitse wetenskaplikes nooit hul regering aangespoor het om 'n kernwapen te maak nie.
Heisenberg is deur die militêre bevele tydens die uitbreek van die oorlog in 1939 deur militêre bevele aan die uraanprobleem gewerk. Soos alle atoomfisici het hy die belangrikheid van die Hahn-Strassmann-ontdekking erken, maar hy het daardie jaar aan Enrico Fermi gesê dat hy dit gedoen het dink nie daar sal betyds wapens wees om die komende oorlog te beïnvloed nie. Met die aanvaarding van die oproep om met uraan te werk, is hy van die begin af getroos deur hierdie oortuiging, en hy het homself gesien as 'n poging om sy land 'n leidende rol te gee in die vreedsame gebruik van atoomenergie in die toekoms. Tot Hiroshima het hy geen rede gevind om te twyfel dat die doel bereik is nie, en hy glo dat die Duitse uraanwetenskaplikes nog voorlê.
Reeds in Desember 1939 het Heisenberg by die Oorlogskantoor aangemeld dat die splytingsproses op die huidige bewyse gebruik kan word vir grootskaalse energieproduksie en dat die sekerste manier om 'n reaktor te bou Dit is in staat om die uraan 235 isotoop ' ' te verryk - en sodoende die karakter van die eerste kommersiële reaktore wat die Amerikaners sou bou, met 20 jaar voorspel. Net soos Hahn het Heisenberg gedink dat die skeiding van uraan 235 in bruikbare hoeveelhede buite die oorlogstydperk van Duitsland was, en hy was tevrede om die poging aan ander oor te laat.
Teen die einde van 1941, het Heisenberg later gesê, was hy vol vertroue dat die pad na kernkrag oop lê, en net so vol vertroue dat daar geen vooruitsig is om 'n bom in Duitsland te maak nie. Daarom kon ons die owerhede met graagte 'n eerlike weergawe gee van die jongste ontwikkeling, en tog voel ons seker dat daar geen ernstige poging sou wees om atoombomme te bou in Duitsland nie. . . ' '
Ons moet die selfbeheersing van Heisenberg se posisie nie te hoog ag nie, want dit berus deels op mislukkings in wetenskaplike begrip. Heisenberg self toon 'n bron van so 'n swakheid -die skeiding van die teoretiese natuurkundiges van hul eksperimentele kollegas. Selfs in sy werk oor die kettingreaksie vir kernkrag, het Heisenberg foute begaan wat te wyte is aan sy gewoonte om afstand te hou van die eksperimentele kant van die fisika.
Hierin kontrasteer Heisenberg se styl sterk met dié van J. Robert Oppenheimer, die direkteur van Los Alamos, wat 'n eksperimenteelman was voordat hy hom tot die teoretiese fisika wend. In Los Alamos, soos die Harvard -fisikus Gerald Holton onlangs geskryf het, was die vervleging van die teoretiese en eksperimentele aspekte onder Oppenheimer se invloed natuurlik en natuurlik vir almal wat saam met hom gewerk het. in Duitsland.
IN 1941 word die gedagtes van HEISENBERG oorheers deur 'n heel ander bekommernis: was daar nie 'n gevaar dat kollegas in Amerika, met 'n baie verstaanbare siening van Hitler, op volle spoed na 'n bom sou gaan nie? Met inagneming van hierdie gevaar, besluit Heisenberg in Oktober 1941 om na Kopenhagen te gaan en met Niels Bohr te praat, 'n voormalige onderwyser van hom en 'n fisikus met voldoende uitnemendheid om kollegas wat in die geallieerde state werk, te beïnvloed.
Ons was daarvan oortuig dat (Vervolg op bladsy 59) die vervaardiging van atoombomme slegs moontlik was met enorme tegniese hulpbronne, ' ' Heisenberg verduidelik na die oorlog, ' '. . . Hierdie situasie het die fisici destyds 'n beslissende invloed op verdere ontwikkelings gegee, aangesien hulle met die regering kon redeneer dat atoombomme waarskynlik nie tydens die oorlog beskikbaar sou wees nie. Aan die ander kant is daar 'n moontlikheid om hierdie projek uit te voer as daar groot moeite gedoen word. ' '
Toe Heisenberg in Oktober na Bohr gaan, was sy waarskynlike bedoeling om die moontlikheid te ondersoek dat die natuurkundiges instem om 'n oorlogsbom te weerhou. Kan die Britte en Amerikaners spesifiek terughou as hulle seker kan wees dat die Duitsers nie deelneem nie?
Ons hoef nie hier te veronderstel dat die doel van Heisenberg suiwer humanitêr was nie. Na die oorlog het hy vir vriende gesê dat hy gehoop het op 'n Duitse oorwinning, waarna die goeie Duitsers na die Nazi's sou omsien. gebruik dit eers in Duitsland. Sy weduwee het geskryf dat hy voortdurend gemartel is deur hierdie idee, en sy glo dat die vae hoop ' ' om so 'n aanval af te weer ' ' waarskynlik die sterkste motivering vir sy reis. ' '
Wat ook al sy presiese doel was, hy het dit volgens sy eie erkenning nie nagekom nie. Die meester en 'n voormalige gunsteling student is nou geskei deur Hitler se oorlog, en op meer as een manier. Bohr die Deen was versigtig vir die Duitse Heisenberg, wat volgens hom gesê is dat hy die Nazi-inval in Pole verdedig het, en wat in Duits-besette Denemarke was om 'n Duits-geborgde lesing te hou wat die Deense wetenskaplikes nie bygewoon het nie. Heisenberg was ewe beperk; die verkennende bespreking wat hy gesoek het, kon deur enige Nazi gelees word as 'n poging om 'n geheime winskopie met die vyande van Duitsland te maak. Ek het probeer om hierdie toespraak so te voer dat dit verhinder dat ek my lewe in 'n onmiddellike gevaar stel, en Heisenberg onthou in 'n brief wat in 1956 gepubliseer is. ' ' of dit reg is dat fisici hulself in oorlogstyd toegewy het aan die uraanprobleem - aangesien die moontlikheid bestaan ​​dat vordering op hierdie gebied tot ernstige gevolge in die oorlogstegniek kan lei.
' ɻohr het die betekenis van hierdie vraag onmiddellik verstaan, soos ek besef het uit sy effens bang reaksie. Hy antwoord so ver ek kan onthou met 'n teenvraag. Dink u regtig dat uraanfitting vir die konstruksie van wapens gebruik kan word? '
Ek het moontlik geantwoord: 'Ek weet dat dit in beginsel moontlik is, maar dit sal 'n geweldige tegniese inspanning verg, wat 'n mens maar kan hoop dat dit nie in hierdie oorlog kan realiseer nie. ' Bohr was geskok my antwoord, klaarblyklik in die veronderstelling dat ek van plan was om aan hom te deel dat Duitsland groot vordering gemaak het met die vervaardiging van atoomwapens. Alhoewel ek daarna probeer het om hierdie verkeerde indruk reg te stel, het ek waarskynlik nie daarin geslaag om Bohr se volle vertroue te wen nie, veral omdat ek dit net waag om versigtig te praat (wat beslis 'n fout van my kant was). . . ' '
Heisenberg het reg oor sy ' ' -fout, ' ' en hy onderskat die gevolge daarvan. Soos dit was, het die gesprek heeltemal misluk, en nog erger. Bohr het geen voorstel vir internasionale wetenskaplike terughouding gehoor nie, en in plaas daarvan het hy die taamlik verkeerde indruk geskep dat die Duitsers hard probeer om 'n bom te maak. Toe hy hierdie indruk in 1943 aan sy Britse redders rapporteer, het dit net die vrees van die Engelssprekende Geallieerdes bygevoeg - 'n ironiese gevolg, want totdat hy uit die eerste hand van die geallieerde poging verneem het, het Bohr self nog steeds getwyfel oor die uitvoerbaarheid van 'n oorlogstyd. bom.
Maar die perverse gevolg van die ekspedisie van Heisenberg na Kopenhagen verminder nie die feit dat dit lyk asof hy en die Duitse kollegas wat hy geraadpleeg het, die enigste wetenskaplikes was om in enige land die moontlikheid te ondersoek dat wetenskaplikes van alle lande kan die bom weerhou. Heel waarskynlik sou selfs 'n baie meer eksplisiete demarche misluk het. As Bohr kon aflei, soos hy blykbaar gedoen het, dat Heisenberg se vae verkenning nie meer as 'n Duitse poging was om die gevreesde Amerikaanse oppergesag in kernfisika te vernietig nie, sou dit ook nie die reaksie gewees het nie van natuurkundiges in Engeland en die Verenigde State, wat op die oomblik hul eie gevolgtrekking gemaak het dat daar 'n algehele poging van die Geallieerde moet wees?
Tog het Heisenberg ten minste probeer om te probeer, en miskien is 'n meer soekende vraag: Wat sou gebeur het as so 'n ondersoek of verkenning van die Geallieerdes na hom gekom het? Het hy dalk effektiewe maniere gevind om hulle vertroue te gee in wat die waarheid was: dat die Duitsers geen plan gehad het om 'n bom te maak nie. En, indien wel, sou die program van die Geallieerde, wat Roosevelt begin het net weke voordat Heisenberg en Bohr hul toespraak in Kopenhagen gehad het, werklik ontspoor kon word?
WAAROM was die Duitse natuurkundiges huiwerig om na 'n bom te druk? Die antwoord lê grootliks soos byna alles wat in Duitsland tydens die oorlog gevolg het - by die persoonlikheid van een man: Adolf Hitler. Want in die onwilligheid van senior Duitse natuurkundiges om hul meester om ondersteuning te vra, was daar 'n sekere omsigtigheid. As hulle Hitler sou oorreed om hulle te help om 'n wonderwapen te volg, sou hulle resultate moes lewer wat ooreenstem met sy gevoel van dringendheid of sy woede in die gesig staar. Dit was beter om nie sy aandag te trek nie.
Die Fuhrer, in een deel van sy wilde en listige verstand, was 'n gelowige in wonderwapens, maar meestal vertrou hy net op wat hy geleer het om as korporaal in die Eerste Wêreldoorlog te vertrou: tenks, U-bote, en binne perke die vliegtuig waarna Goring gestoot het. Albert Speer, Hitler se argitek en vanaf 1942 sy minister van bewapening, onthou hom as 'n fundamentele wantroue van alle innovasies wat, net soos in die geval van straalvliegtuie of atoombomme, verder gegaan het as die tegniese ervaring van die Eerste Wêreldoorlog -generasie en het 'n era voorgehou wat hy nie kon ken nie. ' '
In hierdie opsig, indien geen ander nie, was Hitler van konvensionele denke. Hy was ook baie versigtig vir allerhande kundiges en nog meer wantrouig teenoor akademiese mense. Veral sy siening van kernfisika is hopeloos deur die patologiese anti-semitisme Joodse fisika verwar, het hy dit genoem.
Hangers-on het die atomiese moontlikheid by Hitler vreemd gedruk, dit was sy posmeester-generaal, Wilhelm Ohnesorge, wat die hardste probeer het, en dit lyk asof hy die byna voorspelbare goedkoop bespotting verdien het: Kyk wie probeer om die oorlog te wen!
Diegene wat die leier ernstiger moes hanteer, was meer versigtig. Die belangrikste was Speer, wat met groot tevredenheid vir ons sê dat die vraag oor kernsplitsing slegs een keer verskyn onder al die 2 200 inskrywings in die protokolle van sy amptelike vergaderings met Hitler. Speer was nie gretig om sy meester op te wek nie: Ek was bekend met Hitler se neiging om fantastiese projekte aan te dryf deur sinnelose eise te stel.
Speer het geweet sy man Hitler kan inderdaad van verdagte skeptisisme na absurde oorverwagting gaan. Hy het presies dit gedoen in die geval van die V-2-vuurpyle, wat in 1944 teen Londen gebruik is. Maar die uraanprojek was 'n ander saak. Beide Speer en die wetenskaplikes wou dit weghou van Hitler se onvoorspelbare aandag, en hulle het daarin geslaag. Die een en 'n baie kort amptelike protokol berig dat daar tydens 'n konferensie middel 1942 besluit is dat daar geen waarde in die uraanprojek is nie, maar dat Speer van plan is om die klein hoeveelheid navorsing aan sy wetenskaplikes te gee. geld wat hulle vra. Speer wou geen reaksie hê nie, en hy het sy verslag gereël om nie een te kry nie. Hy vertel ons dat Hitler soms oor die saak gepraat het, maar die idee het sy intellektuele vermoë baie duidelik gespanne. #x27daar was nie veel wins nie. ' '
Die beslissende aanbeveling van Speer het gevolg op 'n lang ontmoeting met Heisenberg en ander fisici vroeg in Junie. ' ' Na hierdie vergadering herinner ' ' Heisenberg in 1947, ' ' wat deurslaggewend was vir die toekoms van die projek, het Speer beslis dat die werk op relatief klein skaal moet voortgaan. Die enigste doel wat bereik kon word, was dus die ontwikkeling van 'n uraanstapel wat energie as 'n primêre drywer produseer - in werklikheid is toekomstige werk geheel en al gerig op hierdie een doel. ' '
Die herinnering van Speer is ietwat anders: ' '. . . Ek het Heisenberg gevra hoe kernfisika toegepas kan word vir die vervaardiging van atoombomme. Sy antwoord was geensins bemoedigend nie. Hy het beslis verklaar dat die wetenskaplike oplossing reeds gevind is en dat teoreties niks in die pad staan ​​om so 'n bom te bou nie. Maar die tegniese voorvereistes vir produksie sal jare neem om te ontwikkel. . . . ' '
Speer het die wetenskaplikes gevra om 'n lys te maak van wat hulle nodig het vir verdere navorsing en is eerder deur die beskeidenheid van hul versoeke uitgedruk. Hy het voorgestel dat hulle een of twee miljoen punte neem - hulle het honderde duisende gevra - maar meer kon blykbaar nie vir die huidige gebruik word nie, en ek was in elk geval onder die indruk dat die atoombom nie meer 'n invloed kan hê op die verloop van die oorlog nie. ' '
So het die twee skoolhoofde, Speer en Heisenberg, 'n nie-Faustiaanse winskopie gesluit. Die fisici het oorheersende prioriteite gekry, maar slegs vir werk op navorsingsvlak. Die naoorlogse skatting was dat uitgawes vir alle aspekte van die Duitse uraanprojek minder as een duisendste van die Amerikaanse inspanning was.
Vanaf 1939 was die belangrikste motief van die meeste Duitse natuurkundiges om die beskerming van sowel hul wetenskap as hul wetenskaplikes teen die oorlog van Hitler te verseker. Met die kennis van Speer se hulp, het hulle daarin geslaag. Daar is 'n sekere ordentlikheid in wat hulle gedoen het en nie gedoen het nie.
MAAR HEERLIKHEID, selfs al het Speer en die wetenskaplikes Hitler oortuig dat kernwapens die enigste weg na oorwinning is, en selfs as hy hulle 'n soort simpatieke en geduldige ondersteuning gegee het wat vreemd aan sy aard was, sou hulle nooit die betyds werk. Hulle was reeds agter die Amerikaners, wat agt maande tevore die besluit geneem het om voort te gaan, en op die beste sou hulle baie stadiger gewees het om die werk te kry.
Die Duitse wetenskaplikes was in elke kritieke opsig swakker: in getalle en kwaliteit van wetenskaplikes en ingenieurs in die beskikbaarheid van groot navorsingsinstrumente (hulle het geen siklotron gehad om hulle te leer oor plutonium nie) in die breedte en diepte van industriële hulpbronne in organisatoriese buigsaamheid, en die duidelikste van alles in hul kwesbaarheid vir lugaanvalle. Na die oorlog, met die oog daarop om hom te verdedig teen moontlike Duitse kritiek op mislukking, het Heisenberg die situasie oortuigend opgesom:
Ons word gereeld gevra, nie net deur Duitsers nie, maar ook deur Britte en Amerikaners, waarom Duitsland geen poging aangewend het om atoombomme te vervaardig nie. Die eenvoudigste antwoord wat 'n mens kan gee. . . is dit: omdat die projek onder Duitse oorlogstoestande nie kon slaag nie. . . .
' '. . .In 1942 was die Duitse nywerheid reeds tot die uiterste gestrek, die Duitse leër het in die winter van 1941-42 ernstige terugslae in Rusland ondergaan, en die vyandelike lug superioriteit het begin voel. Die onmiddellike vervaardiging van wapens kan nie van personeel of van grondstowwe beroof word nie, en die enorme plante wat benodig word, kon ook nie effektief teen lugaanvalle beskerm gewees het nie. ' '
Heisenberg vervolg: ' ɿinally. . . die onderneming kon nie eers begin word teen die sielkundige agtergrond van die mans wat verantwoordelik was vir die Duitse oorlogsbeleid nie. Hierdie manne het 'n vroeë besluit van die oorlog verwag, selfs in 1942, en enige groot projek wat nie 'n vinnige terugkeer beloof nie, was spesifiek verbied. Om die nodige ondersteuning te verkry, sou die kundiges verplig gewees het om vroeë resultate te belowe, wetende dat hierdie beloftes nie nagekom kon word nie. Gekonfronteer met hierdie situasie, het die kenners nie probeer om met die opperbevel 'n groot industriële poging vir die projeksie van atoombomme te bepleit nie. . . . ' '
Die Duitse kwesbaarheid vir bombardemente is op sigself deurslaggewend. Verwerkingsaanlegte van die nodige grootte kon nooit weggesteek gewees het nie, en die doel daarvan kon nie effektief vermom word nie. Die Geallieerdes het immers die klein swaarwateraanleg in Noorweë die doelwit gemaak van herhaalde en grootliks suksesvolle aanvalle deur sowel bomwerpers as kommando's. Die kwesbaarheid van groot produksie-aanlegte sou inderdaad baie groot gewees het in vergelyking met olieraffinaderye of kogellagers, kerninstallasies is broos.
OMDAT HUL BESTE natuurkundiges nie ywerig was vir wapens nie, omdat hulle ongekorrigeerde foute begaan het, omdat Hitler Hitler was, en omdat mans soos Speer altyd dringender produksieprioriteite gehad het, het die Duitsers nooit regtig 'n atoombom probeer maak nie, maar as hulle het, het hulle sou misluk het. Hulle land was op die verkeerde tyd op die verkeerde plek.
Uiteindelik was dit die demokraat Roosevelt wat die besluite geneem het wat gelei het tot die eerste bom en die buitengewone poging wat hy tot stand gebring het twee maande voordat Pearl Harbor gelei het tot die wapens wat amper gereed was vir gebruik toe hy in April 1945 sterf.
Vir Roosevelt was dit absoluut duidelik dat as die ding gedoen kon word, dit noodsaaklik was dat Hitler dit nie eers doen nie. Roosevelt se regering het geen goeie bewyse gehad van wat die Duitsers was nie, en was nie in staat om Amerika te verstaan ​​nie, maar was primitief in 1941 en het dit nog drie jaar so gebly. Maar in so 'n geval was geen nuus slegte nuus nie.
Die Hitler wat Roosevelt in 1941 in gedagte gehad het, was nie die man wat ons gesien het nie: hoofsaaklik afhanklik van die wapens wat hy reeds vertrou het, traag om werklike nuwigheid te ondersteun, minagtend vir Joodse natuurkundiges en vreeslik vermy deur natuurkundiges self. Hy was eerder die briljante beoefenaar van militêre en politieke verrassing, die oorwinnaar op alle fronte wat nog nie duidelik op sy pad na Moskou gestop het nie, en die oënskynlik onbetwiste meester van die hulpbronne, materieel en menslik, industrieel en wetenskaplik, in die grootste deel van Europa.Waarom sou hy in hierdie saak nie goed vooruit wees as hy sou verkies nie? Waarom sou hy nie so kies nie? Die geskiedenis moet vorentoe geleef word, en ek kan nie verkeerd vind dat Roosevelt sy basiese keuse gemaak het om voort te gaan nie. Tog, as ons terugkyk, is dit goed om te onthou dat die Duitsers nooit die wedloop om die bom betree het nie, dat Adolf Hitler nooit die vooruitsig verstaan ​​het nie en dat die beste van die Duitse natuurkundiges nooit regtig probeer het nie.
Die wetenskap agter Hitler se atoombom en hoe ons dit stopgesit het
In die dertigerjare, toe Europa op die afgrond van die Tweede Wêreldoorlog gestaan ​​het, word oral 'n rits natuurgeheime aan wetenskaplikes onthul. Daar is ontdek dat die atoomkern verskeie komponente het - protone en neutrone - met verskillende bindingsenergieë binne. Sommige atome was van nature radioaktief en het heliumkerne (α -verval) of elektrone (β -verval) uitgespoeg terwyl dit in verskillende, meer stabiele elemente verval het, maar ander kan kernreaksies veroorsaak deur dit te lok om neutrone vas te vang. Terwyl die son die ligste elemente opgeneem het en dit in swaarder saamgesmelt het, het hulle energie vrygelaat, maar die swaarste elemente kon deur die kernsplitsingsproses in ligter elemente verdeel word, wat ook geweldige energie vrystel. Toe die eerste splitsbare element (Uranium-235) ontdek word, is onmiddellik erken dat die reaksie wat elke Uraniumatoom ondergaan, meer as 100,000 keer die energie van 'n ekwivalente massa TNT ontplof.
Die manier om 'n splitsingsreaksie te laat plaasvind, was eenvoudig: bombardeer u splitsbare materiaal met neutrone. Wil u die splitsingsreaksie meer doeltreffend maak? Daar is baie dinge wat jy kan doen:
In die Verenigde State het die Manhattan -projekwetenskaplikes dit alles erken en 'n aantal paaie afgelê om die sukses van hul splitsingsbomme te verseker.
Verrykte monsters van Uranium-235 en Plutonium-239 is vervaardig: splisbare materiale wat ontsaglike hoeveelhede energie vrystel wanneer dit deur neutrone geaktiveer word, maar wat ook addisionele neutrone produseer om 'n kettingreaksie voort te sit. Beide water en grafiet was uitstekende mediums om neutrone te vertraag, aangesien die botsings tussen neutrone en die kerne energie uitruil en die neutrone vertraag. Normale water (H2O) was egter nie goed nie, aangesien die vrye protone in die waterstofkerne neutrone maklik geabsorbeer het, wat deuterium veroorsaak. Maar as u 'swaar water' gebruik, gemaak van deuterium (HDO) of selfs 'dubbel swaar water' (D2O) in plaas van water, sal die neutronabsorpsie aansienlik verminder word, wat u in staat stel om 'n splitsingsbom met 'n geweldige doeltreffendheid te bou. In die veertigerjare het Amerikaanse wetenskaplikes onder leiding van J. Robert Oppenheimer, Edward Teller en ander dit alles agtergekom en uiteindelik in hul strewe geslaag. Maar terselfdertyd in Nazi -Duitsland het die relatiewe onbekende Kurt Diebner en die teoretiese titaan Werner Heisenberg presies dieselfde fisika agtergekom en besig om 'n eie atoombom te bou.
Teen die vroeë veertigerjare was die Duitsers die bondgenote ver vooruit in hul pogings, nadat hulle al die bestanddele wat vir die bom nodig was, verkry het, behalwe een: die swaar water, wat slegs in Noorweë beskikbaar was in een spesifieke plant: Vemork. Dit was meer as enige ander rede die dryfveer vir die Nazi -inval van 1940 in Noorweë, wat die wetenskaplikes van Norsk Hydro genoodsaak het om die produksie van hierdie geheimsinnige stof te versnel wat - dit is 'n grap - net goed was vir verbeterde ysbane (aangesien dit gevries het by 4º C in plaas van 0º C), teen 1942, is meer as 'n ton daarvan na Duitsland gestuur. Volgens die berekeninge van Heisenberg en ander was drie tot ses metrieke ton nodig vir 'n werkende splitsingsbom.
Tog het die Nazi's nooit hul bom voltooi nie, danksy die gesamentlike pogings van die Noorse verset en die geallieerde hulp van die British Special Operations Executive (SOE) om die swaarwaterproduksie by Vemork te saboteer. Onder die leiding van Leif Tronstad, die Noorse wetenskaplike wat die Nazi -plan uitgevind het en uit sy besette land ontsnap het om die bondgenote te waarsku, het die reis alles behels, van besmetting van die swaar water met lewertraan tot meer as 500 pond toerusting deur die bevrore Noorse winter, net om deur die ys te val en met 'n dooie battery te veg. Teen die einde van 1942 is 'n briljante poging aangewend om die aanleg op te blaas, maar 'n sweeftuigongeluk het gelei tot die vang en teregstelling van die saboteurs deur die Gestapo in die nazi-besette Noorweë. Tog, in Februarie 1943, stuur 'n tweede poging, bekend as Operation Gunnerside, 'n SOE-opgeleide span Noorse kommando's in, en hulle slaag daarin om die aanleg te vernietig. Saam met die Nazi -nederlaag by Stalingrad was dit werklik 'n beslissende keerpunt in die oorlog. Die vernietiging van die aanleg by Vemork het bekend gestaan ​​as die suksesvolste sabotasie in die Tweede Wêreldoorlog.
Die verhaal eindig egter nie daar in 1944 nie; die Nazi's het probeer om die stoom aangedrewe spoorwegveerboot, SF Hydro (of DF Hydro) te gebruik om die oorblywende swaar water na Duitsland te stuur in 'n laaste poging om die nodige swaar water te kry vir 'n atoombom. Die sink van die veerboot - tot by die bodem van 'n meer van 400 meter (1400 voet) - was miskien die belangrikste oorwinning om Nazi -Duitsland te verhinder om die materiaal te kry wat hulle nodig gehad het vir die atoombom. As dit nie was vir die Noorse verset nie, Leif Tronstad en die Britse SOE, het die hele res van die Tweede Wêreldoorlog (om nie te praat van die toekoms van die wêreld sedertdien nie) heel anders verloop. Op die oomblik is die stryd om die grootste produksie-aanleg van swaar water ter wêreld een van die belangrikste, en tog een van die mees ondervertelde verhale in die hele Tweede Wêreldoorlog.
Ek is bly om te kan rapporteer dat die volledige verhaal van die plan om Hitler se atoombom te saboteer nou met historiese en wetenskaplike akkuraatheid in die nuwe boek van Neal Bascomb: The Winter Fortress vertel word. As iemand wat 'n aantal boeke oor die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog baie geniet het, het hierdie boek my pantheon van die grootste spanningsverhale oor daardie era, saam met die 900 dae van Harrison Salisbury, oor die verhaal van oorlewing tydens die beleg van Leningrad, en The Colditz Story, oor die suksesvolste krygsgevangenskap gevangenisbreuk waar meer as 300 mans uit die Nazi -gevangenis met die hoogste veiligheid ontsnap het.
Daar is miskien geen beter erfenis uit die geskiedenis van hierdie planeet nie, maar Heisenberg word onthou vir sy onsekerheidsbeginsel - oor die inherente onbepaalde verhouding tussen veranderlikes soos posisie en momentum of energie en tyd - eerder as vir sy ontwerp van die wapen wat die Nazi's toegelaat het die wêreld te verower. In plaas daarvan, slegs vier maande na die sink van die SF Hydro, het die D-Day-inval plaasgevind. 11 maande later het Duitsland oorgegee. Dit is 'n seldsame geval dat die verband tussen wetenskap, oorlog en geskiedenis so duidelik is, en tog is dit redelik te betwyfel dat ons slegs hier is in relatiewe vrede en vryheid op aarde, vanweë die dapper optrede wat in die veertigerjare deur 'n groep saboteurs wat die wêreld gered het.
Die V-2-vuurpyl was een van verskeie innoverende langafstand wapens wat deur die Duitsers ontwikkel is nadat die Luftwaffe nie 'n beslissende slag teen Brittanje geslaan het nie. Dit was 'n revolusionêre wapen - die wêreld se eerste operasionele SRBM - wat ontwikkel is in 'n geheime program wat in 1936 begin is. Die Duitse leierskap het gehoop dat 'n stortvloed vuurpyle wat teen Londen losgemaak is, Brittanje uit die oorlog sou dwing.  Alhoewel Adolf Hitler aanvanklik ambivalent was, het hy uiteindelik 'n entoesiastiese ondersteuner van die V-2-program geword, aangesien die geallieerde lugmagte toenemend verwoestende aanvalle op Duitse stede uitgevoer het. 
Die missiel van 12,5 ton, wat 14 meter hoog op sy lanseerplatform gestaan ​​het, is hoofsaaklik aangevuur deur vloeibare suurstof (LOX) en etanol. Om die V-2 op groot skaal te implementeer, verg baie meer LOX as wat beskikbaar was by bestaande produksieterreine in Duitsland en die besette lande. Nuwe bronne van LOX is nodig, naby die raketlanseerplekke, om die verlies aan dryfmiddel deur verdamping so ver moontlik te verminder. Die operasionele reikwydte van die missiel van 320 kilometer (200 myl) het beteken dat die lanseerplekke redelik naby die Engelse kanaal of die suidelike kus van die Noordsee moes wees, in die noorde van Frankryk, België of Wes -Nederland. 
Vanweë die kompleksiteit van die missiel en die noodsaaklikheid van uitgebreide toetse voor die lanseer, het die ontwerpers van die V-2 by die Peenemünde Army Research Center die voorkeur gegee aan die gebruik van swaar verdedigde vaste plekke waar die missiele gestoor, gewapen en aangevuur kan word vanaf 'n terrein LOX -produksie -aanleg voordat dit van stapel gestuur word. Maar die Duitse weermag en die hoof van die V-2-projek, generaal-majoor Walter Dornberger, was bekommerd dat die plekke kwesbaar sou wees vir lugaanvalle deur die Geallieerdes. Die weermag se voorkeuropsie was om te gebruik Meillerwagens, mobiele batterye, wat 'n baie kleiner doelwit vir die Geallieerde lugmag bied. 
Die weermag is nietemin oorheers deur Hitler, wat 'n jarelange voorkeur gehad het vir groot, grandiose konstruksies. Hy het voorkeur gegee aan vaste installasies in die rigting van die feitlik onneembare U-boothokke wat gebou is om die U-bootvloot van Duitsland te beskerm. In Maart 1943  beveel hy die bou van 'n massiewe bunker (nou bekend as die Blockhaus d'Éperlecques) in die Forest of Éperlecques naby Watten, noord van Saint-Omer. Die bunker is gou opgemerk deur geallieerde verkenning, en op 27 Augustus 1943 het 'n aanval deur 187 Boeing B-17 Flying Fortress-bomwerpers die konstruksieterrein verwoes voordat dit voltooi kon word. 'N Oorlewende gedeelte is deur die Duitsers hergebruik as 'n LOX -produksiefasiliteit. 
Die suksesvolle aanval op die Watten -bunker het die Duitse weermag genoop om 'n alternatiewe plek vir 'n lanseerplek in die omgewing te vind. Hulle het reeds 'n ou steengroef in besit geneem tussen die dorpe Helfaut en Wizernes, suidwes van Saint-Omer en ongeveer 12 kilometer suid van die Watten-bunker, naby die Aa-rivier langs die spoor Boulogne-Saint-Omer. lyn, ongeveer 1 km (0,62 myl) van Wizernes -stasie af. Die steengroef is aangewys vir gebruik as 'n raketopbergplek waar V-2's in tonnels gehuisves sou word wat in die kalkheuwel geboor is voordat dit vervoer word vir die opskiet.  Die Duitsers het in Augustus 1943 groot werk onderneem om uitgebreide spoorpaadjies aan te lê om die steengroef met die hooflyn te verbind. 
Op 30 September 1943 ontmoet Hitler met Albert Speer, die minister van wapentuig en oorlogsproduksie, en Franz Xaver Dorsch, die hoofingenieur van die Todt-organisasie, om planne te bespreek vir 'n plaasvervanger vir die buite-kommissie Watten-fasiliteit. Dorsch het voorgestel om die Wizernes-depot te omskep in 'n groot bomvaste ondergrondse kompleks wat 'n miljoen ton beton benodig om te bou. Dit sou gebou word in 'n netwerk van tonnels wat op die heuwel aan die rand van die steengroef gegrawe moet word. 'N Betonkoepel, 5 m (16 voet) dik, 71 meter (233 voet) in deursnee en 'n gewig van 55 000 ton, sou bo -op die bokant van die sentrale deel van die fasiliteit gebou word om dit te beskerm teen bombardemente van die geallieerde. Daaronder sou ongeveer 7 kilometer tonnels in die krytheuwel gegrawe word om werkswinkels, stoorkamers, brandstofvoorrade, 'n LOX -vervaardigingsaanleg, kragopwekkers, kaserne en 'n hospitaal te huisves. 
Fotokaart van die gebied rondom die terrein voor die bomaanval
Plan van die Wizernes -kompleks soos gebou teen September 1944 
1944 vermoedelike rekonstruksie van die vuurpylvoorbereidingskamer en tonnels (met die veronderstelling dat A4 -vuurpyle hanteer sou word) 
'N Standaard spoorwegtunnel met kodenaam Ida, sou gebou word op 'n geboë pad wat dit met beide die oostelike en westelike spoorlyn verbind, sodat treine reguit deur die kompleks kon ry sonder om om te draai of omgedraai te word. Dit sou dien as die belangrikste aflaaistasie, waar missiele en voorrade op trollies afgelaai word wat dit na die verbindende galerye sou vervoer Mathilde en Hugo. Hugo op sy beurt verbind met Sophie, 'n doodloopstraat-tonnel wat van die hooflyn af vertrek Ida. Elkeen van die hooftonnels het 'n aantal naamlose sytonnels van dieselfde afmetings as die hooftonnels gehad en tot 90 meter lank. Die sentrale kenmerk van die kompleks was 'n groot agtkantige vuurpylvoorbereidingskamer direk onder die koepel. Dit is nooit voltooi nie, maar sou 41 meter (135 voet) in deursnee en tot 33 meter (108 voet) hoog gewees het. 'N Aantal tussenvloere, moontlik tot tien, sou aan die kante van die kamer opgebou gewees het. 
Die westekant van die kamer het oopgemaak op twee hoë gange, oopgemaak op twee spore na die buitestartplatforms, met die ritte en gangbane met die naam Gustav (die suidelike pad) en Gretchen (die pad wat noordelik geleë is), albei aan die westekant van die koepelkompleks. Elkeen moes beskerm word deur bomvaste deure van staal en beton. Die gange moes 4 meter (13 voet) breed en ten minste 17 meter (56 voet) hoog wees en in 'n Y-vorm skuins wees, wat albei weswaarts in die steengroef uitloop. Die buiteblokke vir die V-2-vuurpyle sou aan die einde van elke gang gewees het. Die twee gange was onderskeidelik skuins 64 ° 50 'en 99 ° 50' wes van noord-nie in lyn met 'n waarskynlike teiken nie, maar het slegs toegelaat dat die vuurpyle na die een of die ander van hul paar voldoende geskei lanseerblokke vervoer kan word . 
Die fasiliteit is, net soos sy voorganger in Watten, ontwerp om V-2-vuurpyle teen 'n hoë tempo te ontvang, te verwerk en af ​​te skiet. Treine met V-2's sal deur die Ida spoor tonnel, waar hulle afgelaai sou word. 'N Groot aantal V-2's kan in die sytonnels gestoor word, en LOX word ook gereed gemaak vir gebruik op die perseel. Toe die tyd aangebreek het, sou die vuurpyle na die agthoekige voorbereidingskamer gebring word, waar dit na 'n vertikale posisie opgehef sou word vir brandstof en bewapening. Van daar af word hulle op gemotoriseerde lanseerwaens, steeds in 'n vertikale posisie, deur die Gustav en Gretchen gange. Die lanseerblokkies was aan die einde van die baan op die vloer van die steengroef geleë, vanwaar die missiele afgevuur sou word. 
Die prioriteitsdoelwit vir die V-2's was 188 kilometer daarvandaan: Londen, wat Hitler teen die einde van 1943 wou laat verpulver word. 'n halwe graad van die Great Circle-rigting op New York, en die toerusting was groot genoeg om 'n vuurpyl wat twee keer die grootte van die V-2 was: die "America Rocket", die voorgestelde A10 interkontinentale ballistiese missiel, te huisves. 
Alhoewel dit fisies apart was, was 'n ander fasiliteit wat in die nabygeleë Roquetoire gebou is, 'n integrale deel van die Wizernes -kompleks. Umspannwerk C is gebou om 'n Leitstrahl-radiokommando-leidingstelsel te huisves wat gebruik kan word om kursusregstellings te stuur na missiele wat vanaf Wizernes gelanseer is om hul baan tydens die aanvangsfase te verfyn. 
Die Geallieerdes het middel Augustus 1943 vir die eerste keer die konstruksieaktiwiteit op Wizernes opgemerk toe die Duitsers begin het met die bou van spoorlyne en die aflaai van winkels in die ou steengroef.  Nadat Hitler die besluit goedgekeur het om die depot in 'n raketlanseerplek te verander, is die bouwerk versterk. Werk aan die koepel het in November 1943 begin  en tonnels in die onderkant van die krans het in Desember begin. Aan die begin van Januarie het geallieerde verkenningsvliegtuie 'n uitgebreide kamoefleringstelsel op die heuweltop waargeneem om die koepel te verberg.  Die bouwerke is grootliks belemmer deur die konstante waarskuwings oor lugaanvalle, wat slegs in Mei 1944 229 keer gestaak het. In reaksie op Hitler se begeerte om die perseel te sien voltooi, is die arbeidsmag aansienlik uitgebrei van 1 100 in April 1944 tot byna 1 400 teen Junie.  Ongeveer 60% van die werkers was Duitse vaardige werkers, soos mynwerkers uit Westfalen, is gewerf om die tonnels uit te grawe en die koepel te bou.  Die res was hoofsaaklik Fransmanne wat dienspligtig was deur die Service du travail obligatoire (STO), plus Sowjet -krygsgevangenes.  Die projek is onder toesig van verskeie groot Duitse konstruksiemaatskappye, met Philipp Holzman AG van Frankfurt am Main en die Grossdeutsche Schachtbau en Tiefbohr GmbH wat as die hoofkontrakteurs gedien het. 
Een van die moeilikste uitdagings wat die Duitsers in die gesig gestaar het, was om die groot koepel te bou terwyl hy gereeld onder 'n lugaanval was. Die ontwerper van die koepel, die ingenieur van Todt Organization, Werner Flos, het 'n plan bedink waaronder die koepel eers plat op die grond gebou sou word en die grond daaronder opgegrawe sou word, sodat die bouwerke hieronder beskerm sou word teen lugaanvalle. 'N Sirkelgraaf is op die top van die heuwel bo die steengroef opgegrawe tot 'n buitedeursnee van 84 meter (276 voet). Die koepel is binne hierdie sloot gebou en die galerye en agtkantige voorbereidingskamer is hieronder opgegrawe.  
As 'n addisionele bomwerende metode was die koepel omring deur 'n bomvaste "romp" of Zerschellerplatte van staalversterkte beton, 14 meter breed en 2 meter dik. Dit is ondersteun deur 'n reeks steunpunte, wat nie bo -aan die ingange tot die koepel self vasgemaak was nie Gustav en Gretchen tonnels. 'N Ander betonstruktuur is in die romp vasgebind in die noordweste van die koepel, wat moontlik bedoel was om as 'n uitkyk- en beheertoring gebruik te word. 'N Afsonderlike ondergrondse gebou is aan die westekant van die steengroef gebou om as hospitaal en as kantoor vir die ingenieurs te dien.  'n Smalspoor in Decauville is op die steengroefvloer aangebring om voorrade van die hooflyn na die bouperseel te vervoer. 
'N Kubusvormige betongebou is bo-op die heuwel, langs die koepel, gebou. Dit was bedoel om gebruik te word as die bomvaste uitlaat vir 'n ventilasie- en lugversorgingsas. Dit was 'n noodsaaklike komponent van 'n fasiliteit waar daagliks gevaarlike en plofbare gasse in groot hoeveelhede gebruik sou word. Dit was nooit klaar nie, en die Geallieerdes het by die vaslegging van die terrein gevind dat die ventilasie -as nie volledig opgegrawe is nie. Die gebou het die bombardement ongeskonde oorleef en is vandag nog prominent sigbaar. 
Anders as sy susterterrein by Watten, was daar geen kragstasie ter plaatse nie. Elektrisiteit by Wizernes is verskaf deur 'n verbinding met die hoof elektriese net, met 'n kragverbruik van tussen 5 000 en 6 000 kVA. 
Die Geallieerdes het in Augustus 1943 van die Wizernes -terrein bewus geword toe die Duitsers uitgebreide nuwe spoorpaadjies begin lê het wat deur RAF -verkenningsvlugte opgemerk is.  Laat 1943 het 'n Belg, Jacques de Duve, ondersteun deur Duitse teenstanders, MI5 ingelig oor die bestaan ​​van 'n vuurpylproduksieterrein in Saint-Omer. MI5 het de Duve, wat vir die res van die oorlog in Latchmere House geïnterneer was, nie geglo nie.  In November 1943 het die Allied Central Interpretation Unit berig dat die Duitsers begin het met die bou van die betonkoepel en dat hulle tonnelwerk aan die oostekant van die steengroef onderneem.Die geallieerdes het egter eers in die daaropvolgende Maart die webwerf by die lys van teikens vir die bomaanvalveldtog teen V-wapen-terreine gevoeg wat reeds die Watten-bunker en talle V-1-vlieënde bomlanseerplekke vernietig het. In die volgende paar maande het die USAAF en RAF 16 lugaanvalle uitgevoer met 811 bomwerpers wat ongeveer 4,260 ton bomme laat val het.  Die bombardement het verwoesting oor 'n wye gebied veroorsaak en 55 inwoners van die nabygeleë dorpie Helfault is dood. 
Konvensionele bomaanvalle het slegs 'n enkele bom op die koepel self getref, wat onbeduidende skade aangerig het. In Junie en Julie 1944 het die RAF egter begin om die terrein aan te val met 12.000 pond (5.400 kg), gronddeurdringende Tallboy-bomme.  Die buitebouwerke is heeltemal verwoes deur die bombardement en een Tallboy land net langs die koepel, blaas die hele steengroefkant uit en begrawe die ingange na die Gustav en Gretchen tonnels. Die ingang na Sophie is ook begrawe en vertrek Ida as die enigste ingang na die fasiliteit. Die koepel was ongedeerd, maar die steunpunte ondersteun die beskermende Zerschellerplatte is losgemaak en gedeeltelik in die steengroef afgegly. Ernstige skade is ook aangerig aan die tonnels onder die koepel. Die skade het dit onmoontlik gemaak om met die werf voort te gaan. Dornberger kla: "Aanhoudende lugaanval met swaar en super-swaar bomme het die rots rondom so geteister dat grondverskuiwings in die lente van 1944 verdere werk onmoontlik gemaak het."  Sy personeel het op 28 Julie 1944 berig dat, alhoewel die koepel nie deur die Tallboys getref is nie, "die hele gebied so omgeslaan is dat dit nie toeganklik is nie en dat die bunker van onder af in die gedrang kom." 
Alhoewel drie lanseringsbataljons aan die einde van 1943 deur die Duitsers gevorm is,  het hulle nooit die kans gekry om na die V-wapens-lanseerplekke by Watten en Wizernes te ontplooi nie. Op 3 Julie 1944 het die Oberkommando -Wes toestemming gegee dat die bou op die erg beskadigde terreine gestaak word. Op 18 Julie 1944 het Hitler die planne laat vaar om V-2's uit bunkers  te lanseer en die afgradering van die Wizernes-bunker gemagtig om dit 'n LOX-produksiefasiliteit te maak.  Hierdie planne is egter ingehaal deur die geallieerde bevryding van Noord -Frankryk na die landing in Normandië. Die terrein is uiteindelik verlaat enkele dae voordat die Geallieerdes dit begin September bereik het tydens die vinnige bevryding van die gebied deur Britse, Amerikaanse, Kanadese en Poolse troepe.  Britse ingenieurs het dit op 5 September ondersoek. 
Kort nadat die Wizernes-terrein in September 1944 vasgelê is, beveel Duncan Sandys, die hoof van die Britse "Kruisboogkomitee" wat die V-wapenprogram ondersoek, die oprigting van 'n Tegniese Inter-Dienstesending onder kolonel T. R. B. Sanders. Dit het die taak gekry om die terreine by Mimoyecques, Siracourt, Watten en Wizernes te ondersoek, wat gesamentlik aan die Geallieerdes bekend was as die "Heavy Crossbow" -terreine. Sanders se verslag is op 19 Maart 1945 by die Oorlogskabinet ingedien. 
Die doel van die Wizernes-terrein was onduidelik voordat dit gevang is, maar Sanders kon die verband met die V-2 aflei uit die afmetings van die kompleks en 'n paar intelligensie-inligting wat sy span kon opspoor. Sanders se verslag het tot die gevolgtrekking gekom dat dit ''n vergaderplek vir lang projektiele is wat die maklikste in 'n vertikale posisie hanteer en voorberei word'. Hy het die geskatte lengte van die projektiele van die hoogte van die Gustav en Gretchen tonnels, alhoewel hy opgemerk het dat daar twyfel bestaan ​​oor die hoogte van die deure by die ingange van die tonnel. Segmente van die deure is gevind uit 'n opberging naby Watten -treinstasie, maar was onvolledig. Te oordeel na die grootte van die tonnel -ingang, kon die maksimum grootte van die projektiel tussen 17 meter (56 voet) en 24 meter (79 voet) lank en 4 meter (13 voet) in breedte gewees het.  (Dit was aansienlik groter as die V-2, wat 14 meter lank was en 3,55 meter breed.) Twee getuies wat deur die Sanders-span ondervra is, het berig "'n voorneme om 'n projektiel van 18 meter af te vuur lank".  Sanders het opgemerk dat "die afmetings van die terrein dit geskik maak vir die A.4 (V-2) vuurpyl, maar die moontlikheid van 'n nuwe vuurpyl tot weer so half as die A.4 en twee keer die gewig kan nie uitgesluit word. "  [Notas 1] Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat 'n groot deel van die terrein onveilig word as gevolg van die geleidelike ineenstorting van hout, en het aanbeveel dat die tonnels en werkings onder die koepel vernietig word om daaropvolgende ongelukke of misbruik te voorkom. 
Die terrein het na die oorlog in privaatbesit teruggekeer. Aangesien die steengroef lankal uitgewerk is, is dit laat vaar.  Die tonnels is nie vernietig nie, maar is afgesluit, alhoewel dit op 'n stadium deur die plaaslike bevolking oopgemaak is en kon ingaan dat die agthoek afgesluit bly met 'n plafon-tot-vloer versperring. Die steengroef self bly in byna dieselfde toestand as in 1944, met gedeeltes spoorweë nog op die steengroefvloer. Die hospitaalafdeling het relatief ongeskonde gebly en is deur die plaaslike gendarmes as 'n skietbaan gebruik. 
In 1986 het die Espace Naturel Régional in Lille 10 miljoen frank geoormerk om die terrein te ontwikkel as 'n toeristeaantreklikheid vir die Nord-Pas-de-Calais-streek met die doel om daar 'n museum van die Tweede Wêreldoorlog te vestig. Die plan is bekend gemaak in 'n spesiale oop naweek op 20-21 Junie 1987, bygewoon deur meer as 20 000 mense, waarin die ontwerper van die koepel Werner Flos professor Reginald Victor Jones, 'n oorlewende lid van die "Kruisboogkomitee", by Wizernes ontmoet het. Die Ida tonnel- en sykamers is vir die publiek oopgemaak en gebruik vir 'n oudiovisuele uitstalling van die geskiedenis van die terrein. 
Die plaaslike historikus Yves le Maner het die taak gehad om die projek te ontwikkel, terwyl 'n uitvoerbaarheidstudie gedoen is oor die moontlikheid om 'n paar van die oorspronklike opgrawings te voltooi om die terrein veilig te maak vir openbare toegang. Die planne is in 1993 goedgekeur en die perseel is deur die Commune de Helfaut gekoop. Die jaar daarna het die Conseil Général du Pas-de-Calais die perseel verkry. Die projek van 69 miljoen frank (£ 7,5 miljoen teen 1997-pryse) is grootliks onderskryf deur die Conseil Général, wat 35 miljoen frank verskaf het, en nog 17 miljoen kom van die streekraad. Die Europese Unie het nog 12 miljoen voorsien, die Franse staat het 3 miljoen voorsien en die munisipale administrasie van Saint-Omer het die oorblywende 1 miljoen frank befonds, en 'n aantal private aandeelhouers was ook betrokke. Die Societé d'Equipement du Pas-de-Calais is gekontrakteer om die ontwikkelingswerk uit te voer, wat behels dat nog twee meter onder die koepel opgegrawe word, die onvoltooide beton van sommige van die tonnels opgerig en voltooi is, uitstallingsentrum en parkeerterrein op die steengroefvloer en die installering van 'n hysbak om besoekers van die agthoek na die koepel te vervoer. 
Die museum word in Mei 1997 geopen. Besoekers gaan deur die Ida spoorwegtunnel, alhoewel die relings verwyder is en die vloer gelykgemaak is. Kort takktunnels loop aan weerskante af wat oorspronklik vir stoor gebruik is; dit vertoon nou voorwerpe uit die oorlog. Koptelefoon staan ​​langs die pad en bied veeltalige weergawes van die konstruksie en doel van die fasiliteit aan. Die toer duur voort langs die Mathilde tonnel om 'n hysbak te bereik wat geïnstalleer is om besoekers na die ruimte onder die koepel te bring, waar die belangrikste uitstallingsarea geleë is.  Met die fokus op die verhaal van die V-wapens, die lewe in die besette Frankryk en die verowering van ruimte na die oorlog, bied die toer oudiovisuele uitstallings in Engels, Frans, Nederlands en Duits. Die museum huisves 'n groot aantal oorspronklike artefakte, waaronder 'n V-1 wat deur die Londense Science Museum en 'n V-2 verskaf is deur die Smithsonian Institution,  en bevat 'n gedenkteken vir die 8 000 mense wat geskiet is of uit die Nord gedeporteer is -Pas-de-Calais-streek tydens die oorlog rekenaarterminale volg die paaie van honderde van die gedeporteerdes.  In 2011 het die museum 120 000 besoekers verwelkom.  In Julie 2012 het die museum 'n planetarium geopen as deel van Cerendac, 'n nuutgestigte Sentrum vir hulpbronne vir die ontwikkeling van l'accès à la connaissance (Hulpbronsentrum vir die ontwikkeling van digitale toegang tot kennis). Die sentrum van € 6 miljoen word befonds deur die Pas-de-Calais departement, die Nord-Pas-de-Calais-streek, die Franse staat, die Europese Unie en die interkommunaliteit Saint-Omer.  Sedert 2010 bestuur die museum ook die V-3-terrein van die vesting van Mimoyecques. 
Die ballistiese raket A-4 (vanaf September 1944 na verwys as die V-2) is tussen 1939 en 1944 deur die Duitsers ontwikkel. Dit word deur Adolf Hitler beskou as 'n Wunderwaffe (wonderwapen) wat volgens hom in staat was om die gety van die oorlog te keer. Die operasionele ontplooiing daarvan is deur verskeie faktore beperk. Groot toevoer van kryogene vloeibare suurstof (LOX) was nodig as die oksideermiddel om die missiele aan te dryf. LOX verdamp vinnig, wat 'n bron redelik naby die vuurplek benodig om verlies deur verdamping te verminder. Duitsland en die besette lande het destyds nie oor voldoende produksievermoë beskik vir die hoeveelheid LOX wat nodig was vir 'n volskaalse A-4-veldtog nie; die totale produksievermoë in 1941 en 1942 was ongeveer 215 ton per dag, maar elke A-4-bekendstelling benodig ongeveer 15 ton.
Aangesien die missiel bedoel was vir gebruik teen Londen en Suid -Engeland,  het die operasionele omvang van 320 kilometer (200 myl) beteken dat die lanseerplekke redelik naby die Engelse kanaal of die suidelike kus van die Noordsee in die noorde van Frankryk geleë moes wees , België of Wes -Nederland. Dit was binne die bereik van die geallieerde magte, sodat elke plek die verwagte lugbombarde kon weerstaan ​​of ontwyk. 
In 'n studie van Maart 1942 deur Walter Dornberger, die hoof van die A-4-ontwikkelingsprojek by die Peenemünde Army Research Center, is verskillende konsepte aangewys vir die ontplooiing van die A-4. Hy het voorgestel dat die missiele gebaseer moet wees op swaar verdedigde vaste plekke met 'n bunkerstyl-ontwerp soortgelyk aan die massiewe duikboothokke wat toe in die besette Frankryk en Noorweë gebou is. Die vuurpyle kan op sulke terreine gebêre word, gewapen, van 'n LOX-produksie-aanleg op die perseel aangevuur word en gelanseer word. Dit het aansienlike tegniese voordele gebied, nie net sou die LOX-verlies tot die minimum beperk word nie, maar die ingewikkelde proses van voorafbekendstellingstoetse sou vereenvoudig word. 'N Hoë vuurtempo kan voortduur, aangesien die fasiliteit effektief soos 'n produksielyn kan funksioneer, wat 'n bestendige vloei van missiele na die lanseerbolle stuur. 
Die duikboothokke en ander versterkings van die Atlantiese Muur is in 1940 en 1941 gebou, toe die Duitsers meerderwaardig was as lug en die geallieerde aanvalle van die Geallieerde kon afskrik. Teen 1942 was hierdie voordeel verlore vir die Amerikaanse weermag, wat in Mei 1942 na Engeland begin het  en 'n sterk uitgebreide Royal Air Force.  Die Duitse weermag verkies 'n alternatiewe benadering wat gebruik sou word vir die opstel van platforms vir mobiele lanseerders Meillerwagen vergesel van toets- en brandstoftoerusting wat op spoorwaens of vragmotors gemonteer is. Alhoewel hierdie konfigurasie baie minder doeltreffend was en 'n baie laer vuurtempo sou hê, sou dit die groot voordeel hê dat dit 'n baie kleiner teiken vir die Geallieerde lugmagte bied. Die weermag was nie oortuig dat vaste bunkers herhaalde lugaanvalle kon weerstaan ​​nie, en was veral bekommerd oor die kwesbaarheid van die lanseringsplekke se pad- en spoorverbindings, wat noodsaaklik was om missiele en brandstof aan hulle te voorsien. 
In November 1942 bespreek Hitler en minister van ammunisie, Albert Speer, moontlike lanseringskonfigurasies en ondersoek modelle en planne van die voorgestelde bunkers en mobiele lanseerders. Hitler het die bunker-opsie ten sterkste verkies, alhoewel hy ook die deurslag gegee het vir die vervaardiging van mobiele lanseerders. Twee verskillende bunkerontwerpe is voorberei: die ontwerp van die B.III-2a was om die missiel voor te berei om binne die bunker te lanseer, om dit dan na 'n lanseerplatform te vervoer, terwyl die B.III-2b-ontwerp die raket van binne sou verhef die bunker na 'n lanseerplank op die dak. 
Speer het beveel dat twee bunkers deur die organisasie Todt -konstruksiegroep volgens 'n "spesiale versterkingsstandaard" (Sonderbaustärke), wat 'n staalversterkte betonplafon benodig wat 5 meter (16 voet) dik en mure 3,5 meter (11 voet) dik is. Hulle sou naby die kus oorkant Engeland gebou word, een aan die Côte d'Opale naby Boulogne-sur-Mer en die ander op die Cotentin-skiereiland naby Cherbourg. Elkeen kan 36 missiele per dag afskiet, genoeg vuurpyle en brandstof bevat om drie dae te hou en sal deur 250 troepe beman word. 
In Desember 1942 beveel Speer Peenemünde-offisiere en ingenieurs (insluitend kolonel Gerhard Stegmair,  dr Ernst Steinhoff en luitenant-kolonel Georg Thom) om die Artois-streek in Noordwes-Frankryk te besoek en 'n geskikte plek vir 'n A-4-lanseerfasiliteit op te spoor. Die gekose plek was net wes van die klein dorpie Watten,  in die Forest of Éperlecques, naby Saint-Omer in die Pas-de-Calais-departement.  Dit het die voornaam van Kraftwerk Nord West (Noordwes Kragsentrale).   
Die ligging was gerieflik naby die hoofspoorlyn tussen Calais en Saint-Omer, die gekanaliseerde rivier Aa, hoofpaaie en elektriese netlyne.  Dit was 177 kilometer (110 myl) van Londen af, dit was ver genoeg in die binneland om veilig te wees vir vlootgewere, en dit was tot 'n mate beskut deur 'n rant wat tot 'n hoogte van 90 meter (300 voet) noordwaarts styg. 
In die nabygeleë Saint-Omer was daar 'n belangrike Luftwaffe-basis wat lugverdediging vir die gebied kon bied. Daar was bestaande gruis- en sandgroewe, asook sementwerke in die omgewing, wat sou help met die enorme hoeveelheid materiaal wat nodig sou wees vir die bouwerk. Die benodigde hoeveelhede was baie groot, inderdaad 200 000 ton beton en 20 000 ton staal sou nodig wees om die fasiliteit te bou.  Toe generaal -generaal Lewis H. Brereton, die Amerikaanse weermag, die terrein inspekteer nadat dit deur die Geallieerdes gevange geneem is, beskryf hy die bunker as 'meer uitgebreid as enige betonkonstruksies wat ons in die Verenigde State het, met die moontlike uitsondering van die Boulderdam . " 
Die Watten-bunker sou gebou word volgens 'n ontwerp gebaseer op die B.III-2a-bunker, hoewel aansienlik groter. Die Duitsers het oorspronklik beplan om 'n aparte LOX -aanleg in Stenay te bou, maar hierdie opsie is laat vaar ten gunste van die installering van 'n LOX -produksiefasiliteit in die Watten -bunker. 
Die bunker het uit drie hoofelemente bestaan. Die belangrikste deel van die gebou was 'n reuse -struktuur van ongeveer 92 meter breed en 28 meter hoog, wat die LOX -aanleg huisves en 'n gewelf waar missiele bymekaargemaak en voorberei kon word.  Die mure was tot 7 meter dik  en die werkvlak van die bunker het 6 meter (20 voet) onder die grond gedaal.  Die fabriek sou vyf Heylandt -kompressors huisves, wat elk ongeveer 10 ton LOX per dag kan produseer. Ongeveer 150 ton LOX moes ter plaatse in geïsoleerde tenks gestoor word.  Die fasiliteit was bedoel om tot 108 missiele en genoeg brandstof op te slaan om drie dae se lanseerplekke te lewer. Die Duitsers het beplan om tot 36 vuurpyle per dag van die perseel af te vuur. 
Aan die noordekant van die gebou was 'n versterkte standaardspoorwegstasie, gekoppel aan die hooflyn Calais-Saint-Omer by Watten via 'n spoorlyn van 1,2 kilometer (0,75 myl). Rakette, kernkoppe en ander komponente sou na die stasie gestuur word en op vragmotors na die hoofgebied van die bunker vervoer word. Hier moes die vuurpyle saamgestel word, in 'n vertikale posisie opgehef en aangevuur en gewapen word. Vanuit die bewapensale word hulle deur middel van draaideure van 18 meter (59 voet) na elke kant van die gebou verskuif. Hulle sou deur die suidekant van die gebou uitgaan en op spore na die lanseerblokke verskuif word. Daar was geen deure op die uitgangportale nie, so daar is chicanes in die uitgang geplaas om die ontploffing van vuurpyle wat van buite af gelanseer is, af te buig.  Uitvoerings word onder toesig gehou vanaf 'n bevelstoring in die middel van die suidekant van die bunker, met uitsig op die lanseerblokkies. 
Ten noorde van die bunker het die Duitsers 'n bomvaste kragstasie opgerig met 'n 2000 pk (1,5 MW) opwekkingsvermoë. Die webwerf is aanvanklik van die hoof elektrisiteitsnet voorsien, maar die bedoeling was dat dit sy eie onafhanklike kragbron sou hê om die waarskynlikheid van onderbreking te verminder.  'n Radaropsporingsplek by Prédefin, 29 kilometer suid van Saint-Omer, was ook verbonde aan die Watten-kompleks. 'N Giant Würzburg-radarstelsel is daar geïnstalleer om die bane van V-2's wat vanaf Watten gelanseer is, te volg. Die bedoeling was om die baan so lank as moontlik te volg sodat die akkuraatheid van die raketlanserings bepaal kon word. 
Die webwerf is in Januarie en Februarie 1943 ontwerp deur ingenieurs van die Peenemünde -navorsingsfasiliteit en die Organisasie Todt.  Op 25 Maart 1943 is die bouplanne aan Hitler voorgelê, wat onmiddellik die vooruitgang gegee het vir die aanvang van die projek.  Die konstruksiefirma Holzman & Polanski het die kontrak gekry  en 6 000 werkers van Building Battalion 434 het dieselfde maand begin bou  met behulp van planne van Franz Xaver Dorsch, konstruksiedirekteur van die Organisasie Todt.    Daar word beoog dat die struktuur teen einde Julie 1943 gereed sou wees, hoewel nie die bedrading en aanleg nie, en dit was die bedoeling dat dit teen 1 November 1943 volledig in werking sou wees. 
Die arbeidsmag bestaan ​​uit 'n mengsel van Duitse spesialiste en met geweld ingeroepte Fransmanne uit die Service du Travail Obligatoire (STO). Hulle is aangevul deur Belgiese, Nederlandse, Franse, Poolse, Tsjeggiese en Sowjet -krygsgevangenes en burgerlike dienspligtiges, wat as slawe -arbeid gebruik is.  Die arbeidsmag het ook baie Franse politieke gevangenes en Spaanse Republikeine ingesluit wat na generaal Franco se oorwinning in die Spaanse burgeroorlog na Frankryk gevlug het, maar toe deur die indringende Duitsers geïnterneer is.  Die nie-Duitse werkers het in twee kampe gewoon wat amptelik bekend staan ​​as Organisasie Todt Watten Zwangsarbeitslager 62 (dwangarbeidskamp 62)  ongeveer 2 kilometer (1,2 myl) ver van die perseel, naby die dorp Éperlecques.
Die kampe is bewaak deur die Franse burgerlike polisie met die hulp van Belgiese en Nederlandse Nazi's en Russiese krygsgevangenes wat as vrywillige diens aan diens was. Alhoewel ontsnappingspogings gestraf is deur onmiddellike teregstelling, was daar daagliks tot drie ontsnappings met eksterne hulp. Daar word gesê dat die kommandant van die kamp gekla het dat dit makliker sou gewees het om "'n sak vlooie te bewaak".  Meer as 35 000 buitelandse werkers het deur die kampe gegaan gedurende die tydperk waarin hulle in werking was. 
Die arbeiders het in 12-uur-skofte van 3 000–4 000 mans gewerk, met drie 20 minute pouses tydens elke skof.Die werk het gedurende die nag, sewe dae per week, onder reuse -spreiligte gedurende die nag voortgegaan. Die lewens- en werksomstandighede was uiters streng, veral vir die politieke gevangenes en die Oos -Europeërs, wat veral straf ontvang het vanweë hul status as die mees betaalbare personeellede.  Vir die nie-Duitse werkers was siek word of as gevolg van 'n besering nie die ekwivalent van 'n doodsvonnis nie, want hulle sou óf laat sterf óf na die konsentrasiekampe vervoer word waaruit hulle gebring is.  'n Duitse kommissie wat die arbeidskampe in die omgewing aan die einde van 1943 geïnspekteer het, het gesê: "Die Oos -Europese werker is baie taai. Hy werk by sy werk totdat hy plat op sy gesig val in die modder, en dit alles Die dokter moet die doodsertifikaat uitreik. " 
'N Groot voorraad storting is by Watten langs die rivier die Aa gevestig. Hierdie webwerf is uiteindelik gebruik om materiaal te stoor wat nodig is vir al die V-wapen-terreine in die Saint-Omer-omgewing.  Boumateriaal is deur akte en treine daarheen gebring waar dit op 'n smalspoorweg in Decauville afgelaai is vir vervoer na die bouperseel, waar betonmengers dag en nag gewerk het.  'n Kraglyn van 90 kV wat na 'n transformator by Holque noord van Watten loop, het elektrisiteit verskaf.  'n Ou steengroef by Wizernes met die kodenaam Schotterwerk Nordwest (Gravel Quarry Northwest), ongeveer 12 kilometer suid van Watten, is ook omskep in 'n opbergingsterrein om die Watten -fasiliteit te voorsien. 
Begin April 1943 het 'n geallieerde agent gerapporteer dat 'enorme slote' op die Watten -terrein opgegrawe is, en op 16 Mei 1943 het 'n RAF -verkenningsmissie daartoe gelei dat geallieerde fotografiese tolke ongemerkte aktiwiteite daar opgemerk het.  Ander groot fasiliteite is elders in die Pas-de-Calais in aanbou. Die doel van die bouwerke was baie onduidelik  Lord Cherwell, Winston Churchill se wetenskaplike adviseur, het erken dat hy nie 'n idee gehad het wat 'hierdie baie groot strukture soortgelyk aan geweerplasings' is nie, maar hy het geglo dat 'as dit die vyand se moeite werd is' om die moeite te doen om dit te bou, lyk ons ​​s'n die moeite werd om dit te vernietig. " 
Einde Mei het die Britse stafhoofde beveel dat lugaanvalle uitgevoer moet word teen die sogenaamde 'swaar plekke' wat deur die Duitsers gebou word.  Op 6 Augustus het Duncan Sandys, wat aan die hoof was van 'n hoë kabinetskomitee om die Britse verdediging teen die Duitse V-wapens te koördineer, aanbeveel dat die Watten-terrein ook aangeval moet word vanweë die vordering wat met die bou daarvan gemaak is.  Die Britse stafhoofde het opgemerk dat 'n dagaanval deur Amerikaanse bomwerpers oorweeg word, maar hulle maak besware teen die voorstel, aangesien die lugpersoneel dink dat Watten niks met vuurpyle te doen het nie, wat daarop dui dat dit eerder 'n " beskermde operasiekamer ". 
Die tydsberekening van die eerste aanval is beïnvloed deur advies van sir Malcolm McAlpine, die voorsitter van die konstruksiemaatskappy Sir Robert McAlpine, wat voorgestel het dat die Watten -terrein aangeval moet word terwyl die beton nog vasmaak. Op 27 Augustus 1943 val 187 B-17 Vliegvestings van die Amerikaanse 8ste Lugmag die terrein met 'n verwoestende effek aan. Die versterkte treinstasie aan die noordekant van die bunker is veral erg beskadig, aangesien daar sopas beton gestort is. Dornberger het later geskryf dat die terrein na die aanval ''n verlate hoop beton, staal, rekwisiete en plank was. Die beton verhard. Na 'n paar dae was die skuiling onbesparend. ander werk. "  Die bombardement het honderde slawewerkers op die terrein doodgemaak en beseer, hoewel die Geallieerdes gesukkel het om ongevalle te vermy deur die aanval te beplan met wat hulle gedink het 'n verandering van skofte was, maar die verskuiwingspatroon is op die laaste minuut deur die Duitsers verander om die dag se werkkwota te bereik. 
Slegs 35% van die Watten -bunker was teen hierdie tyd voltooi.  Dit was duidelik nie meer moontlik om dit as 'n lanseerplek te gebruik nie, maar die Duitsers het nog steeds LOX-produksiefasiliteite nodig gehad om V-2-terreine elders te voorsien. Na die ondersoek van die terrein in September en Oktober 1943, het die ingenieurs van Organization Todt vasgestel dat die noordelike deel van die fasiliteit onherstelbaar beskadig is, maar besluit om daarop te fokus om die suidelike deel te voltooi om as 'n LOX -fabriek te dien.
Een van die ingenieurs van OT, Werner Flos, het 'n idee gekry om die bunker teen bombardement te beskerm deur dit eers van die dak af op te bou.  Dit is gedoen deur aanvanklik 'n betonplaat, plat op die grond, te bou wat 5 meter dik was en 37 000 ton geweeg het. Dit is geleidelik verhoog deur hidrouliese domkragte en dan ondersteun deur mure wat daaronder gebou is terwyl dit opgelig is, en word die dak. Die gevolglike betongrot was bedoel om deur die Duitsers as 'n bomvaste fabriek vir vloeibare suurstof gebruik te word. Die dikte van die dak is gekies met die veronderstelling dat geallieerde bomme nie in staat was om so 'n diepte van beton binne te dring nie, maar die Duitsers was nie bewus van die Britse ontwikkeling van aardbewingsbomme nie. 
Die aandag van die Duitsers se hooffokus is eerder oorgedra na Schotterwerk Nordwest, die voormalige steengroef in die nabygeleë Wizernes, waar werk aan die gang was om 'n bomvaste V-2-opbergingsfasiliteit te bou. Hierdie projek is uitgebrei om die steengroef in 'n vaste lanseerfasiliteit te omskep. Planne is in werking gestel om 'n groot betonkoepel te bou - nou oop vir die publiek as die museum van La Coupole - waaronder missiele aangevuur en in 'n netwerk van tonnels gewapen sou word voordat dit na die buiteland vervoer kon word.  Die Geallieerdes het verdere hewige bombardemente op die Watten- en Wizernes -terreine uitgevoer met min aanvanklike uitwerking op die geboue self, hoewel die spoor- en padnetwerk rondom hulle stelselmatig vernietig is. 
Op 3 Julie 1944 het Oberkommando West toestemming gegee om die bouwerk op albei terreine te stop, wat deur ontploffing so ontwrig is dat werk nie meer kan voortgaan nie.  Drie dae later het 'n geallieerde aanval dit reggekry om die binnekant van die Watten -bunker te verwoes met 'n Tallboy -bom wat 'n deel van die dak neergeslaan het.  Uiteindelik, op 18 Julie 1944, het Hitler besluit dat planne om missiele van bunkers af te skiet nie meer gevolg hoef te word nie.  Die personeel van Dornberger het daarna besluit om die geringe konstruksie by Watten voort te sit "vir bedrogdoeleindes". Die webwerf self was nou nutteloos, soos die Duitsers herken het toe hulle dit met 'n wrede naam gegee het Betonklont, en die vloeibare suurstofopwekkers en masjinerie is oorgeplaas na die Mittelwerk V-2-fabriek in Sentraal-Duitsland, ver weg van die geallieerde bomwerpers. 
Die Watten -terrein is op 4 September 1944 deur Kanadese magte ingeneem. Die Duitsers het dit 'n paar dae tevore ontruim en die pompe verwyder wat die grotkelder nie lank daarna van water vry gehou het nie. Dit het 'n aansienlike hoeveelheid van die bunker ontoeganklik vir die Geallieerdes gemaak. 
Die bunker is op 10 September 1944 deur die Franse atoomwetenskaplike Frédéric Joliot-Curie, vergesel van Sandys, geïnspekteer.  Na die besoek beveel Sandys 'n Tegniese Inter-Dienstesending onder kolonel T.R.B. Sanders om die terreine by Mimoyecques, Siracourt, Watten en Wizernes te ondersoek, wat gesamentlik aan die Geallieerdes bekend staan ​​as die 'Heavy Crossbow' -terreine. Sanders se verslag is op 19 Maart 1945 by die Oorlogskabinet ingedien. 
Ondanks die vaslegging van Watten, was dit nog nie bekend waarvoor die webwerf bedoel was nie. Sanders het opgemerk dat "die doel van die strukture nooit bekend was gedurende die tydperk van intensiewe verkenning en aanval nie".  Op grond van die ontdekking van groot aluminiumtenks wat in die hoofgedeelte van die bunker geïnstalleer is, meen hy dat die Duitsers van plan was om dit as 'n fabriek te gebruik vir die vervaardiging van waterstofperoksied vir die brandstof van V-1 en V -2 missiele. Hy het die moontlikheid uitgesluit dat dit vir LOX -produksie gebruik kon word, en het verkeerdelik tot die gevolgtrekking gekom dat 'die webwerf geen aanstootlike rol speel nie'.  Hy het aanbeveel dat (in teenstelling met die Mimoyecques- en Wizernes -terreine) die Watten -bunker geen bedreiging vir die veiligheid van die VK inhou nie en "daar is dus geen noodsaaklike noodsaaklikheid om die vernietiging van die werking te verseker nie." 
Die geallieerdes het in Februarie 1945 weer die bunker geteiken, hierdie keer om die nuut ontwikkelde CP/RA Disney-bom te toets-'n raket-gesteunde bom van 4500 lb (40 kg) wat ontwerp is om die normale botsnelheid te verdubbel en sodoende te verhoog die penetrasie, van die projektiel.  Die terrein is in Oktober 1944 vir toetsdoeleindes gekies, aangesien dit die grootste toeganklike binnegebied van die teikens gehad het en die verste van 'n bewoonde stad was.
Op 3 Februarie 1945 het 'n B-17 van die Amerikaanse Agtste Lugmag 'n Disney-bom op die Watten-bunker laat val en 'n treffer oor die muurgedeelte behaal, maar die uitslae was onoortuigend en die Lugmag kon nie vasstel hoe goed die bom was nie het die beton binnegedring. Alhoewel Disney -bomme verskeie kere operasioneel gebruik is, was die bekendstelling van die wapen te laat om van betekenis te wees in die oorlogspoging.  In Januarie 2009 is die liggaam van die Disney -bom uit die dak gehaal, waar dit ingebed is.  ​​
Die Watten-bunker is weer op 20 Junie 1951 deur 'n Anglo-Franse kommissie ondersoek om vas te stel of dit vir militêre doeleindes hergebruik kan word. Die Britse Assistent Militêre Attaché, majoor W.C. Morgan, het aan die direkteur van militêre intelligensie by die oorlogskantoor gerapporteer dat die grootste deel van die bunker nie aansienlik beskadig is deur bomaanvalle nie, en dat dit, hoewel dit oorstroom is, vinnig gebou kan word om dit te ontvang suurstof-vloeibare plantmasjinerie, of vir enige ander doel wat 'n groot en feitlik bomvaste gebou benodig. " 
Geen verdere militêre gebruik is gemaak van die bunker en die grond waarop dit staan, is teruggekeer na privaatbesit nie. Dit is jare lank verlate gelaat voordat die eienaars besluit het om die perseel te herontwikkel. In 1973 is die bunker vir die eerste keer vir die publiek oopgemaak onder die naam van Le Blockhaus d'Éperlecques. Die eienaarskap is oorgeneem deur Hubert de Mégille in die middel van die 1980's  en op 3 September 1986 verklaar die Franse staat dit as 'n monument historique.  Die gebied rondom die bunker is herbos, hoewel dit nog steeds erg geskiet is deur bomkraters, en verskillende items van militêre toerusting van die Tweede Wêreldoorlog (insluitend 'n V-1 op 'n oprit) word langs paaie rondom vertoon die webwerf. 'N Buitelugroete lei na en om die bunker met interpretatiewe tekens wat op verskillende punte aangebring is om die verhaal van die terrein en die Duitse V-wapenprogram te vertel. In 2009 het die museum 45 000 besoekers verwelkom. 
62 gedagtes oor & ldquo Die Nazi -kernprogram – Hoe naby was die Nazi's om 'n atoombom te ontwikkel? & rdquo
Hierdie ontleding van hierdie artikel is redelik korrek, maar daar kom nog verrassings uit die argief.
'N Span wetenskaplikes uit Wene het byvoorbeeld vir Kammler SS Fuhrungsstab B-9 by Melk gewerk aan 'n verrykingsaanleg sowel as 'n reaktorontwerp wat nie swaar water benodig nie.
In Maart 1944 bestel Harteck, Jensen en Heinz-Hocker uraan vir twee reaktore waarvan daar geen rekord is nie.
Een van die G-III blyk 1,6 ton ligte water te bevat as moderator en die gebruik van uraanbrandstofstawe eerder as blokkies. Die ander, die G-II was 'n lae temperatuur reaktor met parrafien. moderator, afgekoel deur Methyl Butene.
Harteck het ook twee sentrifuge -verrykingsaanlegte gebou, dr Bagge het 'n isotoopsluisverrykingsaanleg gebou en dit lyk asof dr Martin 'n sentrifuge ontwikkel het wat verwarming en verkoeling gebruik het om konvektiewe strome binne 'n sentrifuge te skep, volgens 'n metode wat nou verband hou met die Zippe -sentrifuge. Daar is geen rekords van die werk van Dr Martin in die openbare domein nie, maar my persoonlike idee is dat dit een van die twee ondergrondse kernprojekte by Melk was.
Daar was ook 'n ander projek in Silesië, waarna dikwels verwys word as die Nazi -klok wat deur Heinz Ewald ontwikkel is om Uranium uit Thorium te teel of Uranium te verryk in 'n homogene plasmaveld wat deur kwik gegenereer word.
Omdat ons nog steeds nie weet wat ons nie weet oor hierdie ander projekte wat in die geheim van die Tweede Wêreldoorlog verborge bly nie, is dit nie veilig om te sê dat die Nazi's nie genoeg uraan verryk het vir 'n bom nie. Sommige ALSOS -dokumente bly tot vandag toe uiters geheim.
Bewerings dat 'n kernwapen in Oktober 1944 by Rugen getoets is en weer in Ohrdruf in Maart 1945, laat 'n vraag oop, het hulle dit nie gedoen nie?
Geagte meneer Gunson, ek het u belangstellende artikel oor swaarwaterproduksie in Duitsland tydens die oorlog gelees. My pa het gewerk in 'n berg wat in 'n alpiene berg ingebou is. Ek dink nie iemand weet nou van hierdie webwerf nie. Weet jy iets daarvan. Ek wil graag die presiese ligging daarvan ontdek. Groete, Paul Strausa
Geagte Paul, nee, ek het nog nie van u pa se fasiliteit gehoor nie, maar ek sal graag meer leidrade wil leer?
Ek is bewus van die seun van die Poolse Joodse konsentrasiekampgevangene uit 'n kamp naby Hannover oor 'n verborge ondergrondse swaarwaterfasiliteit daar.
Wat ek bewus is, is dat die Duitse firma BAMAG Meguin AG vanaf middel 1942 verbeterde Pechkranz -elektroliseerders vervaardig het om die bestaande by Vermork te vervang en daarna nog 9 elektrisiteitsapparate in Saheim naby vermork geïnstalleer het.
Toe het die Duitsers onder leiding van dr Wilhem Suess en dr Paul Harteck verdere Pechkranz -elektroliseerders laat installeer by twee Montecatini elektrolitiese aanlegte in Italië, een naby Merano en die ander by Cotrone, in Tirol.
Tensy u meer spesifieke inligting het, sou ek dink dat die alpiene fasiliteit wat u noem óf op een van die twee plekke is, óf in Oostenryk êrens in spoorwegkontak met hierdie twee Italiaanse fabrieke.
Ek weet dat die Nazi's 'n kernfasiliteit gehad het in Zell am See in Tirol, nie ver van die terugtog van Hitler by Berteschgarten nie. Dit was 'n SS -fasiliteit. In September 1944 wou die SS 'n Tritium -fasiliteit vir termonukleêre wapens vestig. Die Zell am See -fasiliteit is beheer deur die SS 13de afdeling, ek verstaan.
Daar is nog 'n ander ondergrondse swaarwaterfasiliteit waarmee dr Karl Wirtz betrokke was, en dit was in Silesië.
Min mense besef dat ná die sink van die Hydro -veerboot by die Tinnso -meer in Noorweë, beweer dr. Harteck, 618 kg swaar water (Deuterium), 'n verdere 6 200 kg suksesvol na Duitsland per pad van Saheim af ontruim is. In totaal het Duitsland tydens die oorlog 7.120 kg swaar water uit Noorweë gerepatrieer.
Ek hoop dat u Paul weer sal plaas met nog iets wat u ons van u pa se ervaring kan vertel?
Ek dink dit is belangrik om die leemtes in ons historiese rekord in te vul wat leeg gelaat is weens redes vir politieke sensitiwiteit na die oorlog.
Hallo Simon, ek was verbaas oor u reaksie, want ek dink hy het waarskynlik in Zell am See gewerk, en dit het 'n groot persoonlike betekenis vir my. Ek sal kortliks probeer om u te vertel wat ek weet, en miskien kan u verder byvoeg en reageer. Ek is baie geïnteresseerd om saam te werk waar my pa was tydens die oorlog. My pa het in 1943 by die Duitse weermag aangesluit toe kos skaars geword het en sodoende huisvesting en kos vir sy gesin verseker het. Hy het 'n vrou en 'n kind gehad. Ek glo dat hy op hierdie werf waarskynlik as 'n timmerman gewerk het, wat sy vak was. Ek vermoed dat almal wat daar gewerk het, in die weermag was. Miskien kan jy my anders vertel. Hy het vir my gesê dat jy van bo af nie sou weet dat die plant daar was nie, want dit was ingebou in die kant van 'n berg, sodat dit nooit gebombardeer is nie. Al die pypwerk was goud om produksie te vergemaklik. Toe die bombardement in die gebied die plant onbruikbaar maak, was hy betrokke by die verdediging van Hongarye. Toe dinge buite beheer geraak het en die Duitse weermag in wanorde was, het hy en 'n paar vriende 'n ambulans bevry en dit na die werf gery om te sien of hulle die goud in die hande kon kry. Toe hulle daar aankom, was dit egter heeltemal weg en is hulle meegedeel dat die SS alles geneem het wat by u begrip pas. Hy is uiteindelik deur die Amerikaners gevange geneem en in 'n gevangenes- of oorlogskamp naby Saltzburg geplaas, wat volgens my inpas by die ligging. Ek sal baie belangstel om meer inligting oor die fabriek uit te vind oor hoe dit uitgevoer is, ens. Is dit moontlik om hom daar op te spoor as 'n lid van die militêre arbeidsmag? Sien met groot afwagting uit na u reaksie. Paul
Miskien vergis ek my watter SS-afdeling daar was, miskien was dit die SS 8ste Kavalleriedivisie-Florian by Fischorn-kasteel. Ek onthou egter verwysing elders na die SS 13th Div. Hierdie kasteel was waar Goering probeer het om met die Amerikaners in die laaste weke van die oorlog te praat.
Die 8ste afdeling is in 1945 in Boedapest vernietig, so ek vermoed dat u pa nie in die Whermacht (weermag) was nie, maar eerder in die Waffen SS. Miskien was hy te skaam om jou alles te vertel?
Hierdie regiment was ook nou verbonde aan Hitler deur sy SS-adjudant SS-Gruppenführer Hermann Fegelein.
Ek neem 'n eenvoudige aanname hier, maar moontlik is die tonnels waarna u verwys onder die kasteel.
Andersins is ek nie heeltemal seker nie, maar die laboratorium van dr Ing. Mario Zippermayer was in die volgende stad Lofer.
Daar is 'n uitstekende verwysing na Goering in die kasteel Fischorn in 1945 deur David Irving, wie se webwerf in Duitsland moontlik nie verkrygbaar is nie:
Ek stel voor dat u probeer om veterane van hierdie afdeling of 'n oorlewende gesin op te spoor om meer te ondersoek vir u gemoedsrus. As u nog iets agterkom, stuur dit terug en plaas dit vir ons almal, aangesien ek die meeste sou belangstel.
Kan u onthou of u pa verwys het na 'n tonnel -ingang onder 'n kasteel (Zell am See) of die ingang in 'n alpiene weide (Lofer) was?
Dit is wonderlik! Die enigste probleem is dat die Verenigde State nie die bom sou ontwikkel het as dit nie was vir Albert Einstein, 'n DUITSER, wat 'n brief aan FDR geskryf het nie! Kak! Ons moes die Duitsers deur ons in 'n Duitser verslaan!
Snaaks, nè? Die geskiedenis is vol interessante klein kinkels soos hierdie.
Ja, maar nie so snaaks nie. Wie het dr Albert Einstein oorreed om die brief te skryf nadat hy in 1934 'n geheime patent verkry het? Wie was Ida Noddack, en wanneer het Italië 'n bondgenoot geword van Duitsland en sy antisemitiese beleid?
Wie het 'n grap gemaak oor 'n dwaas wat die heelal vernietig en baie keer in die openbaar gesê het dat praatjies oor die kommersialisering van kernenergie onsin is.
Wat die idee betref dat Einstein, 'n Duitser, 'n brief aan FDR skryf, wat vermoedelik die Manhattan-projek begin het, is dit gedeeltelik so.
Eerstens was Einstein 'n Jood uit Duitsland, en daarom moes hy uit Duitsland vlug en 'n nuwe tuiste in die VSA vind.
Tweedens is hy deur ander aangemoedig, sowel as fisici en nie -#8211, om sy gesag te gebruik, en dit was 'n aanvaarde standpunt dat die VSA voor die as moet wees in die ontwikkeling van 'n kernwapen.
Derdens was die feit dat Duitsland agter geraak het in die A-bomwedren 'n verlenging van die NAZI-beleid in baie aspekte. Daarom kan dit eerder as 'n historiese eienaardigheid as 'n logiese gevolg van hul beleid beskou word
Einstein het min rol gespeel in die ontwikkeling van die atoombom. Hy is in 1939 deur Teller en Szilard genader om te skryf aan die koningin van België met wie Einstein gereeld gekorrespondeer het om die Belgiese regering te vra om geen uraan van die Kongo aan Duitsland te verskaf nie. As België die volgende jaar binnegeval word en 'n groot voorraad in elk geval gevang is. Einstein het volgehou dat die protokol vereis dat 'n brief eers aan die Amerikaanse staatsdepartement gestuur word vir toestemming om so 'n versoek te rig. Dit het onverwags gelei tot 'n uitnodiging om FDR in kennis te stel. Daarom het Einstein die krediet geweier. Hy het 'n cameo -rol gespeel vir Teller en Szliard.
Duitsland val nie agter die VSA nie. Volgens OSS-intelligensieverslae uit Zürich wat in die Woods-memorandum aan Cordell Hull gevind is (sien Hull-vraestelle), was daar drie ondergrondse kerntoetse in die Schwabiese Alpe in Julie 1943, naby Bisingen/Tubingen, waar baie van die werklike A-bomnavorsing plaasgevind het.
Daarbenewens het 'n sportduiker met die e -posnaam PLouise (moontlik Patricia Louise Gray van Kalifornië) 'n paar jaar gelede op 'n aanlynforum gesê dat sy op 'n plek 2,5 seemyl SW van Owls Head, Maine, geduik het, waar sy die konstrukteursplaat van die wrak van 'n sesmotorige vliegtuig. Die bord kom van Junkerswerke, wat aandui dat dit 'n sesmotorige Ju-390 moes gewees het, waarvan bekend is dat hy die bereik gehad het om die VSA te bereik. 'N Ander bydraer het geantwoord op die Twelve O 'Clock High (TOUCH) -forum waarin hy onthul het dat sy gesin in Rockport Maine gewoon het toe 'n sesmotorige vliegtuig ongeveer 17/18 September 1944 in die see neergedaal het. Vier verdrinkte Luftwaffe -vlieëniers is later uit die see gehaal en die voorval was stil. Dit kenmerk 'n mislukte aanval op New York met 'n atoomwapen.
Volgens 'n geheime opgetekende gesprek tussen kernwetenskaplikes in Farm Hall in 1945, is daar genoem dat die VSA Hitler met 'n kernaanval op Dresden gedreig het as hy nie binne ses weke om vrede dagvaar nie. In Augustus het Churchill Hitler via Roemenië, Marshall Antonescu, gewaarsku dat die RAF miltsiekte -spore oor die hele Duitsland sal lewer as 'n enkele Duitse kernwapen teen die Britse eilande gebruik word. Rainer Karlsch onthul in sy boek dat Schumann in Julie 1944 gewaarsku is om alle werk aan die Nazi -atoombom te stop.
Wat daarna gebeur het, was die poging tot moord op bom (Valkarie) teen Hitler, waarna die SS die atoombomprojek van die Duitse weermag oorgeneem het en dit in onderhandelinge gebruik het. Himler het 'n wapenstilstand met die westelike bondgenote gesoek, sodat Duitsland teen die Sowjette kon veg. Dit sou in stryd wees met die groot alliansie wat in 1942 in San Francisco onderteken is (bekend as die Verenigde Nasies), maar dit lyk asof die VSA 'n vorm van begrip aangegaan het wat gelei het tot 'n geheime vredesooreenkoms met die SS.
Die Nazi's was ongeveer 2 jaar voor die Manhattan -projek, maar is gedreig met Anthrax -aanvalle voordat hulle 'n geloofwaardige voorraad kon voorberei. Die Duitse bedoeling was om V-2 vuurpyle te bewapen met 'n opbrengs van 0,5 kiloton. 'N Gedeklassifiseerde gedecodeerde diplomatieke sein van die Japannese ambassade in Stockholm in Desember 1944 verwys na die Duitse "Uranium -atoomsplitsende wapen en#8221 van verwoestende effek.
Die probleem is dat die geskiedenis verkeerd geskryf is om Amerikaanse dubbele handel agter die Sowjetunie in 1944 te verberg. Vanuit die Amerikaanse en Britse oogpunt het hulle probeer om tyd te koop en 'n kernaanval op Engeland in 1944 af te weer. my navorsing lei my is die ware verhaal van hoe WW2 geëindig het.
Simon, met betrekking tot u antwoord op "Timothy ", ek vind u alternatiewe geskiedenis baie oortuigend, en u gevolgtrekkings stem baie goed ooreen met my eie, behalwe dat u baie van die spasies invul en baie van die kolletjies tussen die algemene gevolgtrekkings / vermoedens waartoe ek gekom het, onafhanklik van u eie, duidelik meer omvattende navorsing. U inligting oor die ongeluk van die sesmotorige Junkers-vliegtuig is plofbaar. Ek het hieroor op 'n ander webwerf gelees (eintlik een van u), maar was nie bewus daarvan dat iemand werklik die wrak geduik het nie, nog minder dit opgehaal en na die oppervlak teruggebring. Ek sal dit baie geniet om u bronne te sien, dit wil sê die forums waarop die mense wat u genoem het (die duiker en die ooggetuie -familie) skryf. As u omgee om die inligting bekend te maak, sal ek dankbaar wees.
Ek het nog nooit van die ondergrondse toetse gehoor nie. BTW, ek het gesien hoe die MAGIC onderskep waarna u verwys op hierdie webwerf bo -aan die besprekingsdraad op 'n ander webwerf. Ek het eintlik 'n paar maande gelede self na die National Archives gegaan, gedeeltelik om die spesifieke dokument te vind. Ek het dit gevind en afgeneem en dit op die besprekingsdraad geplaas. Ek het ook vanaf daardie stadium my eie denkrigtings en navorsing ontwikkel, en ek het tot dieselfde gevolgtrekkings gekom as wat u weer het, net nie met soveel spesifieke besonderhede oor watter SS -figure wat doen en waar nie. Ek vind u proefskrif baie oortuigend en vind dat SS die oorname van die einde van die oorlogskip van die staat in Duitsland (die SS wat sake doen en nie eintlik Hitler self nie) 'n baie aanneemlike idee is. Nogal soortgelyk aan wat in Japan gebeur het, ten minste met die Japannese atoombomprogram op die vasteland by die RIKEN -instituut, waar luitenant -kolonel (en kernfisikus) Tatsusaburo Suzuki die direkte beheer oor Projek NI geneem het en die vorige projekhoof begin het, Dr Yoshio Nishina, aan die randsteen.
In elk geval, ek vermoed ook al 'n geruime tyd dat die VSA transaksies met sekere hooggeplaaste Duitsers / SS / Nazi's gesluit het, en dat Duitsland Japan in die rug gesteek het deur uraan in 'n vorm te verhandel aan die VSA en#8212 uraan op pad na Japan, maar het waarskynlik in die Little Boy -bom oor Japan gebars. Lt.-kolonel John Landsdale ("a berugte ou spook, om Robert Wilcox se beskrywing van hom te gebruik) het voor sy dood volgehou dat die uraanvrag van die Duitse duikboot U-234 direk na Oak Ridge geneem is vir verwerking en byeenkoms in Little Boy. Uiteraard verwerp die ahem, "mainstream " sy kamera op groot skaal vir die rekordgetuienis in hierdie aangeleentheid, maar ek weet nie en ek weet dat u dit nie kan doen nie.
Die prentjie word dus: Duitsland het ten minste 'n nominale kernwapenvermoë, maar word daarvan weerhou om dit te gebruik deur die Doomsday -toestel van Engeland, Churchill se miltsiekte -biowapen. Duitsland besef dat dit nie genoeg vuurwapens het om te dobbel nie, sodat dit Engeland (saam met enige Amerikaanse magte wat daar gevestig is of, na die inval, op die vasteland) kan uitwis sonder om alles terug te vernietig in ruil vir miltsiekte. Dus, hulle het die bom of 'n weergawe daarvan, maar kan nie genoeg daarvan maak nie, vinnig genoeg, om die oorlog te wen. Intussen is daar samewerking met Japan, insluitend ten minste twee afleweringsmissies per uraan wat ons tot dusver ken. Die laaste van hierdie missies is op pad na Japan wanneer Duitsland oorgee. Die vraag word dus nou: is dit meer waarskynlik dat Duitsland na oorgawe baat by 'n geallieerde beroep, of om alles in gevaar te stel wat Japan in Japan teen November Operasie OLYMPIC in November 1945 betref? Sou Duitsland hul uraan na Japan stuur en hoop dat Japannese nukes die oorlog teen die VSA in die Stille Oseaan wen, en dat die besetting deur die Geallieerdes van Duitsland verwyder word of dat Duitsland Japan in die rug steek, in wese saam met die Geallieerdes in die eerste daad van die Koue Oorlog ingedeel het as 'n boodskap aan die Sowjets? As hierdie scenario korrek is, sou Duitsland of ten minste Wes -Duitsland natuurlik (volgens my reg) meer baat vind as hy hom met die VSA verbind teen die Sowjetunie as om die Japannese te ondersteun met miskien genoeg uraan vir 'n paar bomme en #8212 wapens wat op sy beste massa -ongevalle teen OLYMPIC sou veroorsaak het, maar wat nie genoeg sou gewees het om die uiteindelike geallieerde oorwinning omver te werp nie, sou dit nie realisties op 'n teiken teen 'n Amerikaanse stad gelewer kon word nie, behalwe miskien deur kamikaze -duikboot. Hoogs onwaarskynlik. So word Japan, net soos sy twee verteenwoordigers aan boord van die U-234, oorboord gegooi, die uraan gaan na die VSA, Japan word ontplof, Wes-Duitsland vestig in die geallieerde baan, die Sowjetunie kry die boodskap, The End.
Albert Einstein het hoegenaamd geen rol gespeel in die ontwikkeling van die atoombom vir die Manhattan -projek nie. As u anders glo, noem dan sy rol en 'n bron?
Interessant, maar glad nie oortuigend of gerusstellend nie. Om nie iets te probeer doen nie en nie meer tyd het nie, beteken nie onmoontlik nie. As Japan nie Pearl Harbor gebombardeer het nie, sou hulle meer tyd gehad het en kon hulle hul prioriteite te eniger tyd verander het. Al wat nodig was, is een persoon wat oortuigend was om die potensiaal van die bom aan Hitler te verduidelik op 'n manier wat hom opgewonde maak. Of die program 'n rasionele gebruik van beperkte hulpbronne was of nie, sou dan irrelevant geword het.
Hitler was berug daarvoor dat hy opgewonde geraak het oor Projek A, nie vinnig genoeg resultate gesien het nie en geld na Projek B oorgeplaas het. Soms was die ontkenning van fondse vir 'n sekere projek in die Nazi -burokrasie te wyte aan politieke / persoonlike redes. Die waarskynlikheid dat Duitsland 'n atoombom voor 1945 sou kon geskep het, bestaan ​​nie, maar laat ons almal hoopvol wees daaroor.
Dit is 'n syspoor Albert Einstein, 'n Jood gebore, het Duitsland verlaat en van sy burgerskap afstand gedoen om 'n persoon sonder 'n land te word, of jy kan 'n burger van die wêreld onder die mensdom wees. Eers 'n rukkie daarna het hy na die Verenigde State gekom om te woon. Nog baie later besluit hy om 'n burger van die Verenigde State te word, wat u as 'n groot kompliment kan beskou vir wat die Amerikaanse stelsel bedoel is.
'Ons moes die Duitsers verslaan deur 'n Duitser te gebruik. '. Dit is slegs gedeeltelik waar, soos ander reeds aangedui het. Die Nazi's het die Jode nie as Duitsers beskou nie. Die Neurenberg -wette van 1935 het die Joodse burgerskap herroep. Vanaf 1935 was Duitse Jode destyds onder die Duitse wet nie meer burgers van Duitsland nie. Einstein het vroeër sy burgerskap in 1896 laat vaar, maar het dit in 1914 teruggekry toe hy in Berlyn klas gegee het. Einstein het in 1933 'n tweede keer afstand gedoen van sy Duitse burgerskap toe hy die land na Switserland verlaat het. Hy het in 1940 'n Amerikaanse burger geword.
die bom kom uit die nazi -duitsland. in teorie, dit is ontwikkel in die Grotinger -universiteit waar openhaimer in 1926 gaan studeer het.
Die ondergang van die tekening hierbo is dat die meganisme self nie werk nie, aangesien Plutonium nie sal ontplof met 'n eenvoudige ontploffingsmetode nie. Die splitsing van plutonium is so vinnig dat die splitsbare materiaal homself vinniger uitmekaar sou waai as wat dit 'n kritieke massa kon bereik.
Die tweede rede waarom hierdie tekening vals is, is dat Nazi -wetenskaplikes nooit Element 94 Plutonium genoem het nie. Duitse wetenskaplikes het altyd na Plutonium verwys as óf Element 94 óf as Eka-Osmium.
Jammer, maar die tekening self is net 'n nep
Die moeite werd om by te voeg oor die diagram hierbo dat Nazi-wetenskaplikes Plutonium Eka-Osmium genoem het en niks geweet het van die naam Plutonium wat deur die wetenskaplikes van die Manhaatan-projek aan die element gegee is nie.
Die werklike Nazi-atoombom word gevind in die patente van Schumann en Trinks vir 'n tweekoniese taktiese kernwapen met litiumvoering-holladingsplofstof. Deur twee hol aanklagte teen mekaar te ontplof met 'n skeurende uraan 233 tussen hulle, is gesmelte slakke van litium teen Lithium Deuteride bedek wat die 233U bedek. Dit het 'n plasmaknyp veroorsaak en die stormloop van neutrone wat veroorsaak het, plus die intense druk het 'n hoogs doeltreffende kettingreaksie verseker, maar die opbrengs was minder as 1 kiloton. die kernkop weeg net 5 kilogram.
Gunson, ek vermoed dat u Rainer Karlsch se boek Hitler se bom gelees het, of u het toegang tot baie van sy bronne. Ek is vertroud met die ontwerp wat u bespreek, maar ek het gedink dat daar 'n vraag was of dit werklik tydens die Tweede Wêreldoorlog of kort daarna ontstaan ​​het, asof die geheue die patent waarna u verwys eers in 1954 geregistreer is, en dat ( ironies) in Frankryk. Ek word meegedeel dat die gebruik van U233 sou wees omdat dit makliker was om in bom-bruikbare hoeveelhede te produseer uit thorium, wat relatief groot was in Europa. Dit, in teenstelling met die poging om U235 uit U238 te vervaardig. Wat 'n geweer-ontploffing vir plutonium betref, word my vertel deur 'n kennis van my wat kontak het by Los Alamos dat 'n geweer-tipe plutoniumbom nou haalbaar is. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was dit waarskynlik nie, alhoewel ek seker is dat die Manhattan-projek 'n aantal bomomhulsels vervaardig het vir wat die bom sou wees genoem, wat 'n plutonium-geweertipe ontwerp was. Thin Man is laat vaar ten gunste van die implosiemetode "Fat Man ".
Is u van mening dat dit is wat by Ohrdurf getoets is, terug na die Schumann – Trinks -wapen? En was die opbrengs laer omdat U233 in die algemeen steeds nie so doeltreffend is as U235 nie? Of was dit meer te wyte aan die klein grootte van die toestel? En was die Duitsers van die begin af so klein, of wou hulle in 'n kleiner wapen dwing weens skaars materiaal (veral uraan van enige isotoop)?
Hallo Sal my asseblief net Simon noem. Ek was nog nie terug hier sedert ek dit geplaas het nie, so jammer om jou te verwaarloos. Ek is nie 'n kernfisikus nie, net 'n passievolle historikus. Ek het gedeeltes van Hitlers Bombe gelees, maar ek sukkel om te vertaal. Dit is 'n groot skande dat dit nie ook in Engels gedruk word nie.
Soos ek dit verstaan, het dr. Walter Trinks, 'n ballistiese kenner, 'n veertig+ patentaansoeke in die oorlog in sy persoonlike vraestelle gelaat waartoe Karlsh toegang gehad het. Schumann het na die oorlog na die Franse gegaan en hulle die beginsel van kernwapens van die derde generasie (dws versterkte splitsing) geleer. Dit is dieselfde beginsel wat Pakistan, Indië, Isreal, ens.
Die antwoord is ja, ek glo dat ten minste twee kernwapens in Bug Isthmus getoets is in Oktober 1944, een in die nag, en 'n ander later op 12 Oktober 1944 in daglig, deur Luigi Romersa en Elisabeth Mestlin, inwoner van Rugen. Dit was ongetwyfeld die Schumann Trinks -laai -toestel.
Hierdie ontwerp het 'n sferiese Litium-6-dop met 'n vakuumholte. In die middel van die middel was 'n klein Uranium 233 -teiken, bedek met 'n laag Berylliumoksied en litiumdeuteried.
As gesmelte litium en deuterium teen hoë druk en temperatuur bots, vorm dit X-strale wat 'n groot neutronvloei deur die uraan veroorsaak, wat die effek van 'n kritieke massa herhaal.
Die kernwapen wat in Maart 1945 by Ohrdruf ontplof het, was egter 'n aanpassing van dr Ing Mario Zippermayer se steenkoolstof/vloeibare suurstofbom vir die SS as deel van Operasie Hexenkessel. Die SS Standartenfuhrer dr Alfred Klemm het radioaktiewe isotope by die bom van Zippermayer gevoeg, wat die vorige straalradius met faktor tien of meer verhoog het. Die isotope wat bygevoeg word, bevat uraanstof en 'n pienk wasagtige vloeistof. Ek weet dat die SS laat in 1944 aan die vervaardiging van Trittium gewerk het, so ek vermoed dat die Ohrdruf -bom Trittium bygevoeg het. Ek vermoed dat dit die Fuel Air -effek gebruik het om die kompressie te kry wat nodig is om samesmelting in Trittium te ontplof.
Die Rugen -bom en die Ohrdruf -bom was twee verskillende ontwerpe.
Die Rugen-bom blyk uit geheime opnames van Dornberger in 'n Britse gevangeniskamp, ​​wat verband hou met 'n voorneme om die V-2-vuurpyl daarmee te bewapen.
Die werklike probleem met die Schumann Trinks -bom is die moeilikheid om die kompressie te vergroot. Deuterium moet 100-300 keer die normale digtheid eenvormig saamgepers word om samesmelting te begin. Die probleme styg eksponensieel, hoe groter die teiken wat geïmpliseer moet word.
Die H-bom vergroot egter die probleem op 'n manier wat die Nazi's nie ondersoek het nie. Hoop dit help. Ek sal later terugkeer om meer te antwoord. groete
Dankie vir die uiters insiggewende antwoord, Simon! My aanvanklike reaksie is dat dit lyk asof hulle 'n tipiese Duitse benadering tot hul bomontwerp gehad het, dit wil sê dat hulle dit te veel ontwerp het. Met ander woorde, dit wil voorkom asof hulle reguit wou spring oor die eerste generasie atoomsplitsingsbomme en direk na die tweede of selfs derde generasie ontwerpe oorgaan (soos ons dit nou ken), wat 'n vorm van kernsmelting insluit. Daar kan egter ander faktore wees wat die rigting van hul R & ampD beïnvloed. Byvoorbeeld: die wydverspreide en toenemend katastrofale skade aan die industriële infrastruktuur van Duitsland wat op daardie stadium deur die Geallieerdes deur die Geallieerdes se strategiese bombardement aangerig is. Miskien het dit beteken dat meer " mondane " materiaal soos hoogs verrykte uraan nie beskikbaar was nie of nie in voldoende hoeveelhede beskikbaar sou wees om genoeg bomme te laat afskiet om die oorlog te verander nie.
Vanuit my oogpunt is daar 'n aantal probleme met wat algemeen beskou word as die " konvensionele geskiedenis " van die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Ek het 'n paar sterk vermoedens oor sommige —nie almal nie, maar sommige aspekte van die geskiedenis soos dit op ons neergekom het. Die SS -bomprogramme maak deel uit van die rede waarom ek sommige van die standaardvertellings bevraagteken. Ek sal die geleentheid verwelkom om direk hieroor met u te reageer, as u dit wil doen.
Intussen, weereens, ek dank u vir u antwoord, meneer! Hou so aan!
'N Ander vraag kom by u op nadat u u berig herlees het. U sê dat Schumann na die oorlog na Frankryk gegaan het en basies die Franse " derde generasie kernwapens geleer het of fisiebomme versterk het. Lyk my ek het iewers gelees dat Frankryk die kragtigste "pure fission " bomme wat ooit gebou is, gebou het, met 'n opbrengs iewers in die 60kt reeks. Ek vermoed dit is wat u hier bespreek? Om nie te ver van die onderwerp van die Duitse wapens van die Tweede Wêreldoorlog te kom nie, maar kan u 'n kort opsomming gee van wat die tweede en derde generasie atoom- of kernwapens is? En volg u enige formele definisies (soos die Manhattan Project se definisie van die plofbare krag wat 'n bom moes bereik voordat dit as 'n ware atoomwapen beskou is), of is u beskrywing van die derde generasie wapens gebaseer op wapens? op u eie breë oorsig van die geskiedenis van hierdie bomme?
Hi Will wat die kwessie van Uranium 233 aanspreek, het Heisenberg voorgestaan ​​tydens die Harnak Haus -konferensie van Junie 1942, waar die tweede Uranverin -groep relevante wetenskaplikes gevorm is. Dit was 'n byeenkoms van burgerlike wetenskaplikes om aan Uranium -navorsing te werk. Karlsch het hierdie feit onthul uit voorheen geklassifiseerde KGB -lêers. Heisenberg verwys na drie metodes om splisbare materiaal te ontwikkel vir 'n bom wat U235, Element 94 (Plutonium) verryk deur 'n reaktor, of "oogst " Protactinium.
Protactinium is skaars van aard. Dit word geoes deur Thorium 232 met bestraling te bestook. Thorium in die natuur is 99,8% suiwer Th232, die res is onskadelik Th230.Protactinium 233 vorm oor 'n gemiddelde halfleeftyd van 22 minute, en verval dan self oor 27 dae van Beta -verval tot feitlik suiwer bomgraad Uranium 233.
As u Thorium binne 24 uur chemies van Protactinium skei, is daar geen besmetting van Pa231 nie, wat na heropname van 'n ander neutron in Pa232 verander. Dit verval dan tot U232.
U232 is baie meer spontaan splitsbaar en in mengsel met U233 maak enigiets meer as 0,5% dit nutteloos vir 'n bom. Dit verwoes die U233 omdat dit die kern verhit deur Alpha-uitstoot wat die plofbare vermoë verswak, dit raak radioaktief deur middel van Gamma-uitstoot om te hanteer en kan ook spontane pre-ontploffing in gevaar stel. U benodig in werklikheid nul ppm U233 om 'n waardevolle splisbare materiaal te maak.
Amerika het na die oorlog gesukkel om Protactinium in U233 om te sit, omdat dit kernreaktore gebruik het wat verskeie nadele het wat tot U232 -besmetting kan lei.
Die Nazi's het siklotrone (deeltjieversnellers) gebruik en het toegang daartoe gehad in Parys, Wene, Copehagen en het een op Heidelberg gebou. Hulle het ook ten minste vier Tokamak -tipe stellerators gebou, waarvan een in Bisingen deur ALSOS gevang is. Dit kan Thorium omskakel in Protactinium en selfs Plutonium van Uranium 238 op kragtiger masjiene.
Terug na u vraag, ja, baie makliker as om U235 te verryk en ook baie goedkoper. Hulle het nie 'n groot Manhattan -projek nodig gehad nie. U233 het 'n paar nadele van U232, maar dit kan vermy word. As dit die geval is, het U233 al die eienskappe en voordele van Plutonium 239.
Dit het nog 'n voordeel bo Uranium 235, naamlik dat die suiwerheid van 99,8% wat met siklotrone bereik kan word, tot 'n kilogram daal. Vir hoogs verrykte U235 (93%) is die laagste kritieke massa ongeveer 54kg. Die gebruik van versterkte splitsing laat ook toe dat kritieke hoeveelhede ontplof word.
Ek lees ook in die uitstekende artikel van Carey Sublette "Introduction to Nuclear Weapons Design " op die FAS -webwerf dat die ontwerp van Schumann – baie ooreenstem met 'n ontploffingsmeganisme wat deur die Verenigde State in sommige van sy wapens. In die VSA het dit bekend gestaan ​​as "the Swan Device ". Sublette beweer dat geen nasie nog ooit 'n bom afgevuur het wat U233 as brandstof gebruik het nie, maar ek weet van ten minste een Amerikaanse bomtoets wat U233 gebruik het. Dit was 'n ontploffing in die middel van die vyftigerjare wat deel was van "Operation Teacup ", so genoem, omdat die doel was om baie kleiner wapens te vervaardig as die wat voorheen gebou is. Ek raai in elk geval aan dat die Duitse bom van die Tweede Wêreldoorlog eintlik 'n U233 -toestel was. Dit wil voorkom asof die ontploffingsmetode wat deur die Duitsers gebruik is, minstens so doeltreffend (indien nie meer nie) werk as enige ander metode, of ten minste, as enige ander metode van daardie tyd. Ek is nie besonder goed ingelig in die stand van die tegniek soos dit tans is nie, en ek is nuuskierig of hierdie spesifieke pad nog steeds gevolg word. Een van die groot voordele van die Schumann – Trinks / Swan Device -ontwerp is dat dit op eenvoudige hitte staatmaak om 'n groot aantal neutrone uit litium vry te stel, 'n stof wat begin splyt by slegs 900 grade C. Duitse wapenwetenskaplikes het dit geweet van litium so lank gelede as in die twintigerjare, toe het hulle aansienlike sukses behaal met die vervaardiging van buitengewoon hoë hitte deur die gebruik van plofstof met hol lading. Ek kan nie nou onthou waar ek hieroor gelees het nie en of dit die Duitse weermag of vloot was wat die proefnemings gedoen het, maar dit lyk my of hulle hitte tot in die duisende grade C kon produseer net met chemiese plofstof en #8212 duidelik bo die splitsingsdrempel van litium. Dus die ketting van navorsing wat gelei het tot die ontwerp van Schumann – Trinks.
Is die metodologie van die Swan Device gebaseer op die Schumann Trinks-toestel, maar in plaas van om 'n splisbare teiken met deuteried te bedek, het Plutonium 'n klein hoeveelheid Trittium (waterstof-3) in 'n holte ontplof.
Trittium lewer tienvoudig meer neutrone as deuterium. Andersins, sover ek weet, steur niemand my nou aan Uranium 233 as gevolg van die inherente probleme daarvan nie. Kernwetenskaplikes sal nie werklik die voordele bespreek nie, maar praat dikwels omgekeerd oor die risiko's van kernverspreiding van suiwer U233.
Ja, die samedrukking van gesmelte warm litium-6 in Deuterium genereer 'n flits van X-strale wat 'n neutronvloei genereer deur sub-kritieke splisbare teikens. Met hierdie metode kan dus selfs lae verrykte uraan- of reaktorgraadplutonium wat deur Plutonium 240 besmet is, steeds ontplof word. dit is ook die rede waarom wetenskaplikes nie wil onthul hoe die splitsing van die derde generasie werk nie. Die Hiroshima- en Nagasaki -bomme was groot ru -eerste -generasie kernwapens met ontwerpe wat nou in die onguns is.
Die brief aan FDR is saamgestel deur Szilard en mede-onderteken deur Einstein, wat geen eer daarvoor aanvaar het nie.
Hey, Simon, ek was bewus daarvan dat subkritieke hoeveelhede splitsbare materiaal ontplof kon word, maar voordat ek u inligting oor Schumann-Trinks gelees het, het ek nie presies geweet hoe dit bereik is nie. In wese skep hierdie metode (onder andere) dieselfde of baie soortgelyke toestande as wat u in die hart van die eerste Amerikaanse wapens vind, maar dit doen dit op 'n heeltemal ander manier. Om splisbare materiaal te laat ontplof, benodig u 'n superkritiese oorlading van neutrone in dieselfde, hoogs saamgeperste ruimte as die bombrandstof. In plaas daarvan om die uraan of plutonium self te gebruik om die oorlading van neutrone te verskaf wat die ontploffing veroorsaak, gebruik die metodes wat u bespreek eenvoudig ander materiale (deuteride, tritium) wat spontaan op 'n spesifieke manier gestimuleer word en groot getalle. neutrone in dieselfde onmiddellike omgewing as die bombrandstof, en veroorsaak dus ontploffing, net via 'n ander ontstekingsmeganisme.
Wat U-233 betref, het ek gewonder wat dit met die meeste produksiemetodes was, wat veroorsaak het dat dit op sommige maniere minder wenslik was as U-235. Ek was nie bewus daarvan dat dit U-232 was as 'n vervalproduk van proaktinium wat U-233 tipies besoedel nie. 'N Paar vrae kom by my op. Eerstens, is dit die U-232 wat die alfa- en gammastraling uitstraal wat U-233 so moeilik maak om te gebruik, of is dit die U-233 self, of albei elemente? Die uiters deeglike artikel van Carey Sublette het 'n uitgebreide afdeling oor U-233, en hy het gesê dat die probleme met besmetting deur ander elemente opgelos kan word, maar dat selfs na die verwydering van hierdie elemente, U-233 steeds sterker radioaktief was as U- 235 of P-239 en dit was dus moeiliker om 'n bom daaruit te vervaardig, hoewel dit nie onmoontlik was nie, soos Operation Teacup bewys het. Begryp u dat bomvervaardiging met U-233 nie verder as Teacup gevolg is nie (sover ons weet) omdat die Amerikaanse produksiemetodes van U-233 — vermoedelik telersreaktore — te veel onsuiwerhede in die finale produk gelaat het, of omdat die U-233, selfs nadat onsuiwerhede verwyder is, vuiler en gevaarliker is om mee te werk en nie die moeite werd is as daar genoeg U-235 en P-239 beskikbaar was nie? Wat die Duitse metodes betref, ja, siklotrone kan gebruik word om U-233 uit Th-232 te vervaardig, en ek weet dat die Manhattan-projek siklotrone gebruik het om buitengewoon suiwer P-239 te produseer, maar slegs in laboratoriumhoeveelhede. Sê u dat die Duitse metodes meer as laboratoriumhoeveelhede U-233 kon produseer? Was hierdie metodes werklik geskik vir massaproduksie van bombrandstof? Enige spesifieke inligting oor die hoeveelheid wat eintlik vervaardig is, en oor die hoeveelhede wat in 'n industriële omgewing via die Duitse metodes geproduseer kon word? En waarom sou die proaktinium-231 binne 24 uur nadat dit uit Th-232 geskep is, (ek vermoed op chemiese wyse) van die U-233 geskei moet word? Ek raai omdat proactinium-231 'n baie kort halfleeftyd moet hê, en dus moet jy vinnig daarvan ontslae raak voordat dit deur die vervalsketting gaan wat jy beskryf en eindig as U-232. Is U-232 besmetting die enigste nadeel van U-233, of is daar ander probleme? Sublette was redelik entoesiasties oor die eiendom van U-233 as moontlike bombrandstof, en ek stem saam met hom. Dit is nader aan plutonium in sy eienskappe en is natuurlik, net soos plutonium, baie makliker om in massa te produseer as U-235. Dit wil dus op die oog af 'n baie meer logiese manier wees om te aanvaar dat die onsuiwerhede in 'n voldoende mate verwyder kan word.
Dit alles gesê, die vermoë van moderne wapens om veel kleiner as kritieke massa -hoeveelhede splitsbare materiaal te laat ontplof, maak hierdie denkrigting beslis nie irrelevant nie, maar minder relevant as wat dit eens was. Eintlik sal enige soort bombrandstof werk as u 'n taktiese of klein strategiese wapen wil hê en voldoende kennis van fisika, chemie en metallurgie het, tensy u 'n topwapen wil hê, dit wil sê 100kt of meer. In hierdie geval moet die ingenieurswese baie meer presies en kompleks wees. Maar nie vir kleiner wapens nie. Tussen twee en twintig kyk Indië byna seker na die wapening van U-233 vanweë hul planne om die thorium-brandstofsiklus in baie van hul kernkragaanlegte te benut.
Eerstens stuur ek net 'n vriendskapsversoek en 'n inleidende nota op facebook na "sy gunson " as u verdere kommunikasie wil hê.
Nee, dit is nie so eenvoudig soos die opwekking van 'n groot neutronvloei nie, dit is die helfte van die verhaal. Die ander helfte is dat u ook deuterium terselfdertyd moet druk met 'n faktor van 100-300 keer normaal (variasie volgens verskillende faktore). Omdat swaar waterstof baie volume inneem, kry u 'n groot hoeveelheid neutrone (deuteronstraal), maar om 'n waardevolle opbrengs te kry, moet u ook 'n paar kompakte splitsbare materiaal aansteek (dws Uranium of Plutonium).
Eerste generasie kernwapens sluit die Hiroshima Mk.1 -bom en Nagasaki Mark III -bom in. Hulle is die eerste generasie omdat hulle staatmaak op die bereiking van 'n natuurlike kritiese massa. Vanaf die merk IV -bom in 1948 was daar 'n verskuiwing na 'n hupstoot met Trittium in 'n hol sfeer van skaars subkritiese Plutonium wat 'n Christie -kern genoem word, maar steeds in wese 'n afhanklikheid van kritieke massa.
Die tweede generasie was die gebruik van konvensionele Plutonium implosie A-bom om 'n Hohlraum ('n lang tapse buis om 'n plasmaskokgolf in deuterium te versterk) te aktiveer, vandaar die naam Waterstofbom. Dit was die sogenaamde "super " -ontwerp waaraan Teller vanaf 1942 by Berkley gewerk het.
Die volgende stap was in 1952 met die ontwikkeling van fusie-versterkte splitsing van sub-kritieke splitsbare massas. Dit het voortgespruit uit die onderrig van dr Kurt Diebner, hoof van die WW2 Duitse weermag A-bomprojek wat die Schumann Trinks-wapen bevorder het. Daar is nou baie variasies van hierdie tema en hierdie wapens kan uraan of plutonium vervang deur die splitsbare massa en die isotopiese suiwerheid is nie 'n kritieke faktor nie, want die stormloop van neutrone by ontploffing is so groot dat dit nie saak maak nie.
Die Schumann Trinks-wapen het Lithium-6 na 'n deuteried-bedekte Uranium 233-teiken toegeswaai. Met Deuterium word die neutrone weggestuur van die plasma wat dit tref, daarom is dit rigtinggewend en kan dit op die Uranium gerig word.
Met Trittium is die uitgestraalde neutrone meerrigting (dws in alle rigtings), daarom is die beste metode om trittiumneutrone op te vang, die trittium in 'n hol skulp van Plutonium ens.
Sublette se opmerkings oor U233 -besmetting met respek is steeds gebaseer op die oes van Protatcinium 233 uit 'n telerreaktor. Die probleem is dat Pa233 binne slegs 22 minute H/L gevorm word, maar as fetale torium nie binne 25 uur verwyder en geskei word nie, kan Thorium 231 gevorm word en 'n ander neutron begin neem om U232 te word.
Die ander manier waarop U232 vorm, is die neutronverval van Uranium 233 terug in Uranium 232, in elk geval as gevolg van ekstra ongewenste bestralingsaktiwiteit. die ekstra radioaktiwiteit in 'n kernreaktor kan nie voorkom word nie.
In 'n siklotron (deeltjieversneller) is die blootstelling egter beperk en chemiese skeiding binne 24 uur sal die vorming van U232 heeltemal voorkom, dus kan 'n mens nul of byna nul besmetting per miljoen verkry. in nul ppm besmette U233 is die materiaal nie moeiliker as Plutonium 239 van wapengraad nie.
Selfs in die suiwerste U233 sal daar uiteindelik oor dekades inheemse U232 begin vorm, maar dit is hanteerbaar.
Die Duitse wetenskaplike prof Baron Manfred von Ardenne Ardenne het geglo dat hy 1,5 g Uranium 235 tot 15% in 'n uur met sy Betatron kon verryk. Die Amerikaanse Calutron -operasie in Manhattan lewer daagliks 100 g van 10% verryk. Uraan 235.
Wat U233 betref, verryk u nie Thorium nie, maar uit die wenke wat ek gelees het, sou ek verwag dat 'n halwe kilogram (1 lb) per dag in die regte apparaat moontlik was. As dit chemies onmiddellik van die Thorium geskei word, kan dit oor 'n maand of meer in uraan 233 verval. U kan elke dag dieselfde proses herhaal. Die nazi's was baie meer geïnteresseerd in Thorium wat in 1944 uit Frankryk en monazitiese sand van die Swartsee -kus beslag gelê het as om Uranium 235 te verryk.
Indië en Pakistan gebruik nou albei derde generasie nukes om H-bomme in die missiele te veroorsaak. As u 'n klein, derde generasie, 'n splitsingskern neem om 'n sekondêre Hohlraum gevul met deuterium aan te steek, is daar geen werklike beperking op die megatonopbrengs nie. Die W78/mk12 -kernkop wat op die minuteman III -raket gebruik word, gebruik 'n versterkte splitsing van litium/deuterium om 'n waterstofbom sekondêr te ontplof om 'n opbrengs van 330 kt te verkry.
Ek moet die res van u berig lees om te kyk wat ek nie kon beantwoord nie, maar niks van hierdie tegnologie behalwe die sekondêre H-bom was voor die Nazi's in WW2 nie. Die Duitsers wou oorspronklik 'n klein opbrengs-kop vir die V-2-vuurpyl hê. Die SS het op een of ander manier Zippermayer se steenkoolstof Fuel Air Explosive aangepas om teen die einde 'n vuurwapen te skep met 'n straalradius van 4,5 kilometer. Voorheen het dieselfde Zippermayer -bom met net steenkoolstof en vloeibare suurstof 'n straalstraal van slegs 600 m gehad toe dit in Augustus 1943 getoets is.
U233 wat deur U232 besmet is, is moeilik om te gebruik as gevolg van verskeie probleme. Spontane splitsing van U232 kan vooraf 'n kernontploffing begin, wat 'n gis veroorsaak waar die U232 brand voordat 'n kettingreaksie in die U233 kan plaasvind. Die volgende kwessie is die alfa -uitstoot van U232 om die kern te verhit, wat die neutrondigtheid verminder en sodoende weer die opbrengs verswak. Die volgende kwessie is gamma -uitlatings wat die kernkop te gevaarlik maak om te hanteer. U233 met 0 ppm U232 sal minder gammastraling afgee as Plutonium van wapengraad. Hoe meer besmetting hoe meer gamma -uitstoot. Met 0,4% U232 -besmetting na vyftien jaar, sal die Gamma -uitstoot 38rad/uur op 'n meter van die kern wees. Die Amerikaners het 'n Molten Salt Breeder Reactor gebruik en 'n vinnige chemiese skeiding van die kernafval, maar selfs hierdie metode was nie vinnig genoeg nie, want ekstra neutronbombardeer wat tot Thorium 231 lei of deur neutronverval van U233 direk na U232 kon nie uitgeskakel word nie. Siklotrone vermy die probleem. Daar moet ook op gelet word dat 'n terroristebom wat uit U233 gebou is, soos 'n baken in die ruimte sou skyn as gevolg van Gamma -uitstoot en dit deur satelliet opspoorbaar sou maak. Dit kan beslis nie gesmokkel word nie, tensy die U233 besonder suiwer en goed bedek was.
PS Lees net 'n deel van Sublette se werk weer deur. Hy noem die nominale kritieke massa van U-233 as ongeveer 16 kg, U-235 as 48 kg en P-239 as 10,5 kg. Weereens, U-233 is in hierdie verband baie nader aan P-239 as aan U-235. As u een kg noem in samewerking met U-233, neem ek aan dat u bedoel dat so min as een kg hoogs verrykte U-233 teoreties met sekere tegnieke ontplof kon word. Sublette noem die figuur van een kg in verhouding tot plutonium in hierdie gedeelte:
Met 'n gevorderde ontwerp vir vlieënde plate is dit moontlik om 'n massa van 1 kg plutonium voldoende saam te pers om 'n opbrengs in die 100 ton -reeks te lewer. Hierdie ontwerp het 'n belangrike implikasie vir die tipe splitsbare materiaal wat gebruik kan word. Die hoë kompressie impliseer vinnige invoegtye, terwyl die lae massa 'n lae Pu-240-inhoud impliseer. Saam beteken dit dat 'n veel hoër Pu-240-inhoud as normale wapengraadplutonium in hierdie tipe ontwerp gebruik kan word sonder om prestasie te beïnvloed. Gewoonlik sou gewone reaktorplutonium net so effektief wees as materiaal vir wapengraad vir hierdie gebruik. Fusieverbetering kan opbrengste van meer as 1 kt met hierdie stelsel oplewer. "
As ek in gedagte hou dat die nominale kritieke massa van U-233 effens groter is as dié van P-239, neem ek aan dat dit 'n bietjie meer as een kg U-233 sal neem om af te gaan, met behulp van een van die verskillende eksotiese tegnieke wat sedert die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel is om sub-kritieke hoeveelhede splitsbare materiaal te ontplof. Dit is slegs 'n raaiskoot.
In elk geval, terug na die Duitse wapens R & ampD tydens WWII. In teorie sou 'n baie kleiner hoeveelheid U-233 nodig gewees het om 'n bom te vervaardig as die deel van die U-235 of P-239 wat deur die Amerikaners gebruik is, mits die Duitsers enigiets het wat die gevorderde ingenieurswese sou nader nodig. Dit lyk asof die Schumann-Trinks-benadering geloof het in die idee dat die Duitse ingenieurswese in die Tweede Wêreldoorlog in beginsel gevorderd genoeg was om ontploffing van 'n subkritiese massa bombrandstof te bewerkstellig. Ek is nie so duidelik oor die ander metode (s) wat Diebner, Zippermeyer en Klemm ondersoek het nie. Ek het nog nooit tevore gehoor van Operasie Hexenkessel nie. Kan u 'n paar boeke en ander bronne aanbeveel waar ek dit alles dieper kan verdiep? Ek was mal oor die KGB -lêers, ek was bewus daarvan dat Karlsch in Russiese lêers rondgesnuffel het. Hy is een van die min Westerlinge wat dit ooit reggekry het. Noudat die klimaat in Rusland weer meer nasionalisties geword het, betwyfel ek of sulke lêers nog beskikbaar is vir ondersoek deur iemand anders as Poetin en sy spooks.
Wow baie om Will te lees en te assimileer voordat ek behoorlik kan antwoord. Groete Sublette, wat 16 kg noem, moet u daarvan bewus wees dat Sublette Amerikaanse ervaring opgedoen het met Uranium 233 wat in 'n teler -kernreaktor geteel is met Thorium 232 gemeng met Uranium 238. In so 'n reaktor kan u slegs tot 7% ​​Thorium laai voordat u die ketting versmoor. reaksie, daarom het uraan 233 ook chemies onttrek uraan 238 daarmee gemeng.
Daarom is die kritieke massa in hierdie geval 16 kg, sien Kang & amp; Von Hippel (U232 en die verspreidingsweerstand van U233 in verbruikte brandstof)
In Rusland moet 'n mens 'n Russiese onderdaan as 'n argiefnavorser betaal om die inligting te vind, net soos ek persoonlik nie Amerikaanse lêers kan ondersoek nie, want ek is 'n Britse persoon wat in Nieu -Seeland woon, maar elke Amerikaner kan toegang tot die Amerikaanse lêers kry via die Freedom of Inligtingswet. Ek vermoed dat u steeds KGB -lêers kan deursoek as u dit op die regte manier doen. In sowel Rusland as die VSA moet u ook die dokument aan hulle identifiseer. Nie een van die twee lande bied vrywillig aan om iets te vind nie.
Nog 'n goeie boek is "Two Against Hitler, " deur Frank von Hippel. " Hy onthul byvoorbeeld dat Erwin Respondek, 'n Duitse amptenaar van die tesourie van die Ryksdag, in die geheim besonderhede van die Nazi Atomic -projek aan Sam Woods in Switserland uitgelek het totdat hy gearresteer is. deur die Gestapo. Hy is bevry van sy doodsvonnis toe die SS die kernprojek oorgeneem het en saam met die Geallieerdes gestuur het.
Respondek het byvoorbeeld die drie ondergrondse toetse in Julie 1943 aan die OSS bekend gemaak: Woods memorandum pp.18-19 Hull papers. Reeks aardbewings in die Schwabiese Alpe 4de en 14de Julie 1943 op 9 grade oos, 48,2 grade noord, naby Bisingen waar Duitse atoomwetenskaplikes verhuis het. (1943 intelligensieverslae van Woods in NA, RG 59)
Dit verg baie om rond te krap om hierdie feite te vind en patrone daarin te herken.
Vroeër het u my geantwoord oor 'n plasing deur Timothy. Ek het die Ju-390 genoem. As u my webwerf op die Ju-390 gevind het, gaan daarheen en u sal agterkom dat ek my e-posadres aan die voet van die tuisblad was (dink ek).
As u die gesprek oor die wrak van die Ju-390 van die uil se kop wil lees, Google dan die volgende: (uboat.net uilkop) en dit moet direk lei tot 'n gesprek deur David M Brown wat nou in Burlington Vermont woon. Hy het 'n versamelaarswinkel genaamd die goudmyn of soortgelyk. Die persoon "plouise " wat in die vliegtuigwrak geduik het, is moontlik Patricia Louise Gray van Kalifornië wat 'n meubelonderneming besit.
U het elders genoem oor Carter Hydrick se teorie dat Uranium uit die uboat U-234 gebruik is vir die Hiroshima-bom. Ek onderskryf nie die teorie nie, maar dit is interessant om van die inligting daar te lees. Die afgetrede Japannese majoor -generaal Touransouke Kawashima het in 1982 op NHK TV onthul dat slegs 2000 kg uraanoksied Japan ooit bereik het.
In Oktober 1944 het Japan die planne vir 'n Schumann Trinks -wapen uit Duitsland ontvang en dadelik die pogings om uraan te verryk laat vaar 235. Duisende Koreane is na die berge gestuur om na Thorium (Monazite) te soek. By Konan (moderne Hungnam) het die Japanners 'n raffinadery gebou om Thorium van die erts te skei en op 'n heuwel daar naby het hulle 'n kragtige siklotron gebou vir die oes van Protactinium 233. Toe die Sowjette op 24 Augustus 1944 per valskerm land jare daarna, totdat 'n spoorlyn na Vladivostok gebou is, het hulle kaste met uraan 233 per duikboot gestuur. Dit word onthul deur die gedeklassifiseerde briewe van majoor Shytkov aan Stalin 1945-1948.
Ek het 'n dokument genaamd "German Technical Aid to Japan a Survey", gedateer 15 Junie 1945, gelees deur die Combined Arms Research Library in Fort Levenworth, verwysing# 3 1695 00561 5885. In daardie dokument op Hoofstuk 14, bladsy 177, dit verklaar dat die Japannese krygsgevangene in November 1944 by sy bevelvoerder van die peloton (in die Filippyne) verneem het dat Japan 'n planne vir die "Duitse atoombom" in 1944 ontvang het. vuurhoutjiedosie met 'n straalradius van 1000 meter. Die radioman van U-234 Wolfgang Hirschfeld het ook voor sy dood in 2003 gesê dat die bemanning van die U-2345 oor die algemeen geglo het dat Japan reeds 'n kernwapen getref het voordat hulle uit Duitsland vertrek het. Dit is geneig om die MAGIC -ontsyfer in die diplomatieke sein van Stockholm te bevestig. Die Magic decrypt het 'n kernkop van 5 kg genoem.
'N Bol van Uranium 233 wat 5 kg weeg, het 'n radius van 3,87 cm of ongeveer 6,2 cm in deursnee, wat ongeveer die grootte van 'n vuurhoutjiedosie is.
Ek moet my eie pos hierbo regstel, want 6,2 cm is die radius van 'n 16 kg bol U233, jammer daarvoor. Ek werk by 'n openbare internetfasiliteit. Ek struikel oor my eie data en verwar myself.
Met Uranium 233 geteel in 'n kernreaktor, wat die Amerikaanse metode is, word die vrugbare Thorium wat oorgedra moet word, in 'n Plutonium -telerreaktor gelaai met Uranium 238 teen 'n verhouding van 7% Thorium. Meer en die Thorium versmoor die kettingreaksie deur absorpsie. Dit is hierdie 238U gemeng met die Thorium wat die kritieke massa van 233U wat uit die proses geneem is, afbreek. Die resultaat is dus nie 99,8% isotopies suiwer 233U nie, maar 'n baie verswakte mengsel.
Kritieke massa is 'n verouderde konsep as 'n mens splitsingsverhoging deur Deuterium-, of Tritium-, of Lithium-6-deuteriedreaksies gebruik om die splitsingsdoelwit met 'n oormaat neutrone te verswelg.
Sal ek aanhou soek na u boodskappe. Stuur vir my 'n nuwe boodskap as u my e -pos het, want ek gesels graag,
Simon, nog 'n paar vrae, as u nie omgee nie. Is u oortuiging dat die Duitse toetsontploffing van 1945 die gevolg was van Project Hexenkessel, dit wil sê 'n brandstof-lugbom wat op 'n manier versterk is deur die toevoeging van 'n soort splitsbare materiaal tot chemiese plofstof? Dit sou op 'n heel ander baan gewees het as die Schumann-Trinks-ontwerp wat u op ander plekke bespreek het. 'N Brandstof-lugbom wat aangevul word deur hierdie soort qusti-atoombenadering, sal baie min radioaktiewe reste agterlaat, wat beide die oënskynlike gebrek aan radioaktiwiteit wat deur onlangse ondersoeke op die toetsplek gevind is, kan verklaar, sowel as die feit dat twee ooggetuies het gedink dat hulle 'n atoombom sien ontplof het. Miskien is dit wat hulle werklik sien, 'n brandstof-lugbom wat al dan nie kragtiger gemaak is deur die toevoeging van splisbare elemente. As dit die geval is, sou ons praat oor 'n baie interessante benadering tot 'n massiewe ontploffing, en een wat ook dramaties goedkoper sou gewees het om te vervaardig, alhoewel ek nie weet hoe prakties of lewerbaar of massaproduseerbaar hierdie bom was nie, weet ek nie . Dit is ook moeilik om te sê hoe sterk die Hexenkessel – Zipprmayr -bom was in terme van sy plofbare opbrengs. Dit sou beslis baie sterker gewees het as enige van die konvensionele chemiese plofstof van sy tyd, maar ek kan nie ten minste op hierdie stadium glo dat dit die vuurkrag van 'n ware superkritiese splitsingsbom sou genader het nie.
In elk geval, ek dink net hardop hier. Terloops, ek het u 'n e-pos gestuur nadat ek u e-posadres op die webwerf oor die Ju-399 gevind het, en ek hoop dat u die boodskap ontvang het. Weereens baie dankie vir al die uitstekende inligting wat u hier gedeel het.
Nee, ek gee glad nie om nie, dit is 'n onderwerp wat my fassineer
Ja Hexenkessel (vertaal: Devil's Cauldron) was 'n heel ander baan as die hol lading -nuke wat by Ohrdruf getoets is, wat twee keer in Oktober 1944 getoets is.
Die Schumann Trinks -wapen volgens 'n getuie het 'n vuurbal van 100 meter gehad, wat ek na raming gelyk het aan 0,814 kiloton. Duitsland was van plan om hierdie kernkop vir die V-2-vuurpyl te gebruik, maar moes hierdie plan laat vaar.
Die tweekoniese inploffingskop wat deur Schumann en Trinks ontwikkel is, noem ons nou 'n derde geslag, 'n versterkte splitsingskop. As u meer wil leer oor die eerste, tweede derde en vierde generasie kernwapens, moet u Google: "Die fisiese beginsels van termonukleêre plofstowwe, traagheidsversmelting en die soeke na vierde generasie kernwapens," deur Andre Gsponer en Jean-Pierre Hurni.
Carly Sublette het ook 'n aanlyn beskrywing van hoe moderne kernwapens werk. Die bomtegnologie van Nagasaki Mark III is in 1948 agtergelaat.
Die Hexenkessel -bom wat twee keer by Ohrdruf getoets is, was 'n hibriede kernapparaat wat gebaseer was op 'n vroeëre brandstoflugplofstof ("FAE ") steenkoolstofbom, wat in Augustus 1943 op Doberitz -toetsveld getoets is. By Doberitz het hierdie wapen 'n straalradius van 600 m (700 m). Dit was aanvanklik die Luftwaffe wat die meeste geïnteresseerd was in die gebruik van die steenkoolstofbom om formasies van geallieerde bomwerpers te ontwrig.
Zippermayer was baie duidelik dat sy toestel begin lewe het as 'n brandstoflugplofstof ('FAE'). Hy was ewe duidelik dat die SS dit verander het met radioaktiewe isotope. Daar was geen verwarring in die Duitse beskrywings tussen FAE en kernwapens nie. Sommige het probeer om aan te dui dat hierdie groot toetsontploffings eenvoudig met kernontploffings verwar word, maar dit is onwaar.
Die oorspronklike steenkoolstofbom is in die Allied Intelligence-verslae deur vier afsonderlike geallieerde agente genoem en is in Julie 1943 deur die Britse oorlogskabinet oorweeg. In die verslag word melding gemaak van '…, maar daar was ook 'n V-3-wapen, 'n groter weergawe van die V-1 met 'n brandende kop in plaas van die hoë plofstof wat normaalweg gebruik word', wat vermoedelik 'n afstand van 3500 myl het. Daar word ook verwys na hierdie 'Super -1' wat deur die Flodtmann -aanleg in Breslau ontwikkel is. Ek het gelees dat Duitse kommentators aanlyn verwys na 'n verslag getiteld: "Atomic Target New York" gedateer 13 Desember 1944, wat woedend nie 'n verwysingsnommer van die lêer noem nie, maar wel 'n ondervraging van 'n Duitse krygsgevangene oor planne en tekeninge wat by die Flodtmann -aanleg gesien is. Volgens die verslag word dr Ferdinand Trendleberg van Seimens Schukert Werke, plasma-fisikus Max Steenbeck en kernfisikus Barwell, ook verbind met 'n nuwe atoombom vir die Super V-1. Die verslag noem na bewering die vervaardiging van 'n nuwe waterstofbomkop vir die Super V-1 wat by 'n ondergrondse laboratorium in Pulverhof by Rastow (Schwerin) plaasgevind het.
Volgens onderhoude met Zippermayer wat nie die kernfisika verstaan ​​nie, is 'n pienkerige radioaktiewe wasagtige middel laat in 1944 by sy steenkoolstofkopwapen gevoeg.
Rob Ardnt was moontlik die persoon wat ek 'n paar jaar gelede aanlyn gelees het en gesê het dat Uranium in poeiermelk bygevoeg is. Ek het geen idee meer as die oorspronklike bron van die bewering dat Uranium bygevoeg is nie, net dat ek bewerings gesien het van mense wat oor die algemeen goed ingelig is dat uraanpoeier by die steenkoolstofbom gevoeg is. Zippermayer het opgemerk dat die pienkerige vloeistof kort voor gebruik bygevoeg moet word, aangesien dit vinnig agteruitgaan. Omdat ek weet dat prof Gerlach opgemerk het dat die SS in September 1944 Tritium vir kernwapens wou ontwikkel en dat dit redelik maklik gedoen kon word deur Litium met X-strale te bestraal, laat dit my aanneem dat Tritium en Uraniumoksied bygevoeg is. Dit sal sinvol wees om ook Berilliumoksied by te voeg, aangesien dit neutrone afgee wanneer dit plofbaar saamgepers word of blootgestel word aan Alpha -straling en die Nazi's Beryllium inderdaad besig was om te verfyn in die Degaussa -raffinadery in Orienberg, waar Uranium ook verfyn word. Ek het geen idee of die uraan toevoeging verryk is of nie. Dit was moontlik in vloeibare oplossing saam met die Tritium.
As ek aanneem dat dit die belangrikste toevoegings is, kan ek net aanvaar dat die steenkoolstofbom die nodige kompressie bied om 'n versterkte splitsingsontploffing aan te steek.
Vir meer inligting, waarom nie Google, 'Hitler se onderdrukte en steeds geheime wapens, wetenskap en tegnologie' deur Henry Stevens, wat aanlyn gelees kan word?
Stevens het ondersoek ingestel na drie onderhoude wat deur die SS Ober-Scharfuhrer, dr Ing Mario Zippermayer, na die oorlog aan die Amerikaanse weermag se intelligensie in Salzburg gegee is. Zippermayer was ook 'n kaptein in die Luftwaffe en het gewerk aan die ontwikkeling van 'n brandstoflugplofstof vir die HS-117 geleide oppervlak na lugmissiel met die doel om bomwerpers te breek, toe die SS hom nader om sy wapen vir hulle te ontwikkel.
Een van die verslae oor Zippermayer is beskikbaar by die Imperial War Museum, Londen:
CIOS -verslag, item nr. 1,4, & amp 5, lêer nr. 32−109, bladsy 22, ondervraging van dr. Hans Friedrich Golg (aka Gotte), 17 Januarie 1946, afdeling G -2, SHAEF (Reer) APO .
Gotte, Klemm en Zippermayer was die drie mans wat verantwoordelik was vir die aanpassing van die steenkoolstofbom by 'n hibriede atoomwapen vir die SS. Die operasie Hexenkessel-wapen het 'Tesla-metodologie' gebruik, wat plasmafisika of die kompressie van Tritium impliseer om 'n röntgenplasma te vorm.
Dr Arthur Klemm was blykbaar die werklike uitvinder van die Hexenkessel -bom en navorsers moet fokus op verslae van sy ondervragings. Die bom is deur 'n vliegtuig uit 'n vliegtuig bo 'n bos bokant Starnberger See, SW van München, laat val, wat ook in die BIOS -finale verslag 142G verskyn. Hierdie ontploffing het 'n ontploffingsradius van 4,5 kilometer gehad en skade tot 12,5 km, wat dit in die kategorie van ekwivalent aan die Hiroshima -bom plaas.
Ja, 'n versterkte splitsingsbom bevat gewoonlik 'n volledige verbranding van die splitsbare massa (dws Uranium). Dit is omdat versadiging deur eksterne neutrone verseker dat min ontbrand word. Miskien is dit in die geval van verrykte U235 moontlik Cesium 137, en sommige U238 val teenwoordig. Die ontploffings by Ohrdruf was onder die beheer van die SS en operasie Hexenkessel het formeel op 8 Maart 1945 begin tydens die Ohrdruf -toetsontploffings. Hexenkessel is self voorafgegaan deur Operasie Humus.
By Hiroshima teen 1983 was U235 onopspoorbaar bo normale omgewingsvlakke. Kernuitval is byna heeltemal weg drie maande na 'n konvensionele ontploffing. As radioaktiewe uitval so onopspoorbaar was in Hiroshima in die jare na die Tweede Wêreldoorlog, dan is dit geen verrassing hoe min bewyse by Ohrdruf, of Rugen-toetsplekke oorbly nie, maar die bestaan ​​van Cs137 op beide terreine is nog steeds opvallend. By Rugen word twee watergevulde kraters op Bug Isthmus besmet deur Cs137.
Die Duitse PTB -verslag van die grondmonsters op die Ohrdruf -terrein van 2006 het nie die verhouding tussen Cs137 en Cs135 ontleed nie. Hierdie verhouding sou chronologies die gebeurtenis wat die Cs137 veroorsaak het, dateer, maar onverklaarbaar het die PTB nooit hierdie eenvoudige aspek bereken nie.
Om u reg te stel, gaan my webwerf oor die Ju-390 en ek het ander geskep oor die Nazi-atoombom en die Nazi-klok.
Woops, ja, ek bedoel "Ju-390 ". Jammer vir die verkeerde modelnommer!
Met betrekking tot Schumann-Trinks: is dit u oortuiging dat ten minste 'n paar van hierdie wapens en die ekwivalent in plofbare opbrengs tot moderne 'n slagvelde en#8221 of taktiese kernwapens tydens die Tweede Wêreldoorlog teen die Russe aan die Oosfront gebruik is? As dit die geval is, kan ek net aanvaar dat die enigste redes waarom meer daarvan nie gebruik is nie, óf 1) Duitsland nie genoeg bombrandstof vinnig genoeg sou produseer om meer as 'n handvol van hierdie wapens te bou nie, en/of 2) dat die Geallieerdes in staat is om geloofwaardige dreigemente van massiewe vergelding deur gifgas en biowapens te veroorsaak, sodat die Duitsers afgeskrik is, hoewel hulle natuurlik aan ander tegnologie bly werk het om die oorwinning uit die kake van 'n nederlaag te haal met 'n soort massiewe bomme in die laaste sekonde.
Natuurlik praat ons nie net van die Duitse poging nie, maar ook van hoe dit moontlik met Japan se kernwapenprogramme gekruis het. Daar is 'n MAGIC -afsnypunt (wat u elders noem en wat ek persoonlik by die Amerikaanse nasionale argief gesien het) waarin 'n Japannese leër -attaché in Stockholm terug na Tokio rapporteer dat die Duitsers letterlik 'n "genshai hakai dan " — gebruik het " element bom ", of so het 'n paar moedertaal Japannese sprekers my ingelig. In elk geval beteken die Japannese term " atoombom ". U verklaar op die hoogte dat die Japannese planne vir die Schumann-Trinks-toestel gekry het. Ek het in 'n onlangse gesprek met 'n ander navorser bespiegel dat dit moontlik die geval was, maar ek het nie gesien dat u die spesifieke bewering maak nie, behalwe in hierdie draad. Het u spesifieke dokumentasie vir hierdie eis?
Ek was mal oor die inligting oor Cs-137 en hoe dit met die Duitse ontploffings verband hou. Ek het 'n Engelse vertaling gelees van 'n verslag van 'n Duitse tegniese instituut oor toetse wat in Ohrdurf gedoen is, waarin beweer word dat geen radioaktiewe besmetting in ooreenstemming met 'n kernontploffing gevind is nie, maar ek het my afgevra oor die metodiek en deeglikheid daarvan, om niks te sê van die politieke klimaat in Europa, wat alles moontlik tot minder as betroubare gevolgtrekkings kon lei.
Ongelukkig is ek dringend hier, Simon, maar laat my asseblief weer u uitnooi om persoonlik te korrespondeer. Ek het u per e-pos gestuur met behulp van die kontakinligting van u Ju-390-webwerf, en ek sou graag 'n meer diepgaande korrespondensie wou hê as u wil. Ek verstaan ​​as dit nie vir u werk nie, en ek dank u in elk geval dat u alles gedeel het wat u hier gedeel het.
Sorry Will as ek jou e -pos uitnodiging gemis het. Ek sal dit ook soek as ek 'n kans het. Ek is hier op 'n openbare internetfasiliteit. Ek korrespondeer graag. Stuur 'n e -pos aan my as jy kan, ek moes dit gemis het.
Die PTB het ook in 1986 'n lek van bestraling uit 'n Duitse navorsingsreaktor bedek en probeer om die skuld op Tsjernobil af te lê, toe daaropvolgende onafhanklike ontledings toon dat die leukemie-uitbraak eintlik veroorsaak word deur hoëtegnologie-krale van 'n verbinding bestaande uit Plutonium, Americum en Curium, bedek met titanium, wat niks met Tsjernobil te doen gehad het nie. Ek vertrou die PTB nie om die waarheid te vertel nie.
'N Man genaamd Doug deitrich, 'n voormalige Amerikaanse DoD -argivaris van San Francisco, het op Duitse WW2 -lêers afgekom wat melding maak van die gebruik van Duitse nukes teen die Sowjets in Pommere, wat volgens Deitrich is beveel om te vernietig.
Twee Duitse skrywers Meyer en Mehner het 'n brief gepubliseer van 'n dr Lachner wat in Argentinië woon, wat vertel dat Duitsland gedurende die oorlog 15 sulke nukes gebou het waarvan twee volgens hom in Sowjet -hande geval het en daarna deur die Sowjetunie getoets is na die oorlog. Dit kan verklaar hoe die Sowjette redelik vinnig in staat was om kernwapens in ballistiese missiele te omskep, aangesien dit 'n groot sprong is van die Nagasaki Mark III -bom na die derde generasie nukes. tegnologie in die Swan -toestel.
Later toe ek die kans kry, maar daar was 'n USN -verslag van 15 Junie 1945, wat dit noem.
Op 12 September 1986 het 'n brand op die GKSS -terrein radioaktiewe materiaal naby Garching in Duitsland sintetiese radioaktiewe krale vrygestel wat die skuld op Tsjernobil was. Dit is die verwysing wat ek in my laaste pos gemaak het. Later ontledings het bewys dat dit niks met Tsjernobil te doen het nie, waarna die Duitse owerhede streng lippe gebly het en verdere kommentaar geweier het. Die sintetiese radioaktiewe krale was deel van eksperimente met vierde generasie kernwapens. Dit wil sê wapens wat uiters swaar sintetiese elemente buite Plutonium gebruik, of wapens wat anti-materie gebruik. Die CERN-kompleks versamel teen-materie met die groot Halidron-botser vir ontwikkeling in ongelooflik geminiaturiseerde ligte neutronbomme met 'n ongelooflike opbrengspotensiaal in vergelyking met Plutonium. Die ironie is dat Europese belastingbetalers CERN befonds het vir vreedsame kernnavorsing.
Terug na die USN Intelligence-verslag van 1945: 14, bladsy 117) waarin die ondervraging van 'n krygsgevangene in die Filippyne, wat Duitsland bekend gemaak het, in detail beskryf word, het Japan tegnologie gegee vir 'n Uranium -atoomsplitsbom in 1944.
'N Vriend van my wat oor die kernkragaanleg van Japan in Konan skryf, het my onlangs laat weet dat daar binnekort verdere herleidings sal wees wat die Geallieerdes in 1944 bewus was van atoombomtegnologie -kontakte tussen Japan en Duitsland.
Sowjet -majoor -generaal Shytkov het verskeie briewe aan Stalin geskryf oor 'n Thorium -raffinadery by Konan en 'n siklotronfasiliteit daar vir die oes van Uranium 233. Die Sowjette het die fabriek 'n paar jaar na die oorlog in Noord -Korea voortgesit. Die Noord -Koreane swem feitlik in die spul.
Wat Ohdruf betref, kom die verslag tot die gevolgtrekking dat dit nie kan bepaal of daar 'n atoomontploffing by Ohrdruf was of nie, wat 'n taamlik onomwonde antwoord was.Daar word gesê dat Uranium 235 of Uranium 238 nie daar opgespoor kan word nie, maar die oes van U233 uit Thorium in 'n siklotron -toestel behels nie U235 of U238 nie. Boonop was U235 teen 1983 onopspoorbaar bo die agtergrondvlakke in Hiroshima, so dit bewys absoluut niks in hul verslag nie.
Die hartseerste van hierdie hele webblad vir my is hoe dit 'n beweerde oorlogstydtekening van 'n Plutonium -wapen (vanaf 1941) bevat, wat natuurlik 'n valse was en ongelukkig is Karlsch in die gedrang gebring deur sy geloof daarin. In alle ander opsigte was Karlsch heeltemal korrek en moes hy meer ag geslaan het op die Schumann Trinks -wapen.
Die PTB -verslag oor grondontleding by Ohrdruf is diep gebrekkig omdat dit verwys na geen poging tot splytingsanalise om die val daar chronologies te dateer nie. As Cesium 137 gevind het dat dit deur 'n gebeurtenis van 1945 veroorsaak is, sou u dit op 'n diepte van 3 sentimeter in ongestoorde grond vind. Die toetse van die Sowjet -era sou 'n laag van 137Cs op 2cm laat, en die afsettings van Tsjernobil sou nie dieper as 0,5cm gevind word nie. Die verslag is stil oor enige poging om dit te ontleed. As daar verder 137Cs op 3cm diep was, sou u die verhouding van 137Cs met 137Ba nagaan, aangesien Barium die stabiele vervalproduk is. As die verhouding op 3 cm diep 18% Cesium tot Barium -137 was.
Die PTB weier om die werklike verslag bekend te maak en die rou data daarvan is dus nie beskikbaar vir onafhanklike hersiening nie.
Weereens hallo, Simon! Hou van die inligting wat u hier plaas. Terloops, ek het weer 'n e-pos na u gmail-rekening gestuur, die een waarin u u naam met 'n "y " spel. (Ek plaas dit nie in hierdie draad as u dit eerder privaat wil hou nie.) Laat weet my asseblief as u dit ontvang het, en kyk natuurlik na u strooiposvouer. Oor die algemeen blyk dit dat u op 'n paar verskillende plekke soek en ook baie produktief is vir inligting oor dit alles as waar ek gegrawe het. In die algemeen wil dit voorkom asof die meeste van u inligting afkomstig is van militêre en militêre inligtingsbronne, waar die meeste van my afkomstig is van die regering en bronne, naamlik OSS en MAGIC. Net om jou te wys hoe die populêre kultuur jou persepsies kan verdraai as jy nie versigtig is nie, het ek altyd aan die OSS – MAGIC -einde van die spektrum meer krediet gegee, want (ek besef nou) van die oor die algemeen meer 'xxy' seksuele reputasie OSS, CIA en KGB geniet in baie hoeke van fiksie en geskiedenis. U het egter beslis my persepsie reggestel en my teruggewys na militêre intelligensie as 'n baie goeie plek om na te kyk. U het natuurlik ook toegang gehad tot 'n paar Russiese – Sowjet -bronne, wat ek ook graag wou deurblaai, maar ek het nooit die hulpbronne of die konneksies daarvoor gehad nie. Ek is bly dat u en Karlsch een van die min mense in die Weste is wat ooit 'n gedetailleerde ondersoek na die bronne gemaak het.
Dus, ja, ek verwelkom die geleentheid om te korrespondeer en hoop om dit in die nabye toekoms te doen.
Het ek nie besonder goeie toegang tot Sowjet -bronne nie? sleep dan en tref die treffers terug uit Russies. Lande agter die voormalige ystergordyn het verskillende bronmateriaal uit die weste ontwikkel.
Nee, ek kan nie u e -pos in een van my gewone e -posrekeninge vind of herken nie. Verwys u na my symngun -rekening?
Dit verwar my. Ek is gewoond aan tonne spam, en ek gee nie om om die begin van my adres te publiseer nie.
Hou aan om Will te probeer, ek geniet ook die geselsie. Ek vermoed dat u William JP is van die forum vir militêre foto's waar ek na 'n lang pouse weer begin plaas het.