Dit word algemeen aanvaar dat die meeste volwassenes in die VSA nie genoeg vitamien D kry nie, maar hoe dit hul spiermassa en funksie op die lang termyn beinvloed, word nie goed verstaan ​​nie.
"... 'n geskatte 50-70 persent van die nasionale bevolking is óf vitamien D-tekort of onvoldoende ..."
Navorsers in die veld is verdeel oor die belangrikheid van vitamien D's in fisiese en kognitiewe funksie gedurende die verouderingsproses. 'N Deel van die uitdaging het te make met die feit dat die bestudering van mense vir 'n paar dekades moeilik is.
Terwyl die nuwe studie muise, nie mense nie, het navorsers gesê dat dit sommige van die konfronterings wat in menslike studies voorkom, uitgeskakel het, soos genetiese of lewenstylfaktore, soos dieet en oefening, wat die resultate bemoeilik.
"Die bevindings van ons studie dui daarop dat die relatiewe korttermyn- een-tot-tweejaarstudie wat nie die verskille in uitkomste met vitamien D-aanvulling gevind het nie, nie voldoende sal wees om deeglik te assesseer of vitamien D 'n belangrike rol speel nie in fisieke vertoning soos ons oud word, "sê senior skrywer Bruce R. Troen, professor en hoof van die geriatrie- en palliatiewe medisyne afdeling in die departement van medisyne in die Jacobs Skool vir Geneeskunde en Biomediese Wetenskappe aan die Universiteit van Buffalo. Troen is ook die direkteur van die Universiteit se Sentrum vir Suksesvolle Veroudering en 'n dokter met UBMD Interne Geneeskunde.
"Die tuisboodskap van hierdie studie is dat hoewel lae serum vitamien D vir 'n maand of selfs 'n jaar of twee dalk nie vir 'n persoon saak maak nie, maar oor 'n paar dekades dit dalk kliniese gevolge kan hê," verduidelik die skrywer Kenneth L. Seldeen, navorsingsassistent professor in medisyne in die Jacobs-skool.
"Dit gaan veral om aangesien 'n geskatte 50-70 persent van die nasionale bevolking óf vitamien D gebrekkig of onvoldoende is," sê hy.
Terwyl die meeste dierestudies behels volledige dieetuitskakeling van die vitamien- of uitklopdiere, wat nie die reseptore vir die vitamien het nie, het die nuwe studie vitamien D-insuffisiënt ondersoek wat die vlak van serum-vitamien D in die algemene bevolking meer akkuraat weerspieël.
"Vitamien D-tekort, gedefinieer as 12 nanogram per milliliter of minder, is relatief ongereeld vandag, terwyl vitamien D-insuffisiënt, minder as 30 ng / ml, wyd voorkom en waarskynlik duur vir dekades," sê Troen.
Vitamien D-insuffisiënt is geïnduseer in muise van ses maande, die ekwivalent van 'n 20-25-jarige mens vir een volle jaar, wat die ekwivalent van 'n addisionele 25-30-menslike jaar is. 'N Kontrolegroep het vitamien D op normale vlakke ontvang.
Na twee weke het die muise met lae vitamien D 'n vinnige afname in hul serum vitamien D-vlakke tot 11-15 ng / ml vertoon, waar hulle vir die duur van die studie gebly het.
Hierdie muise is erger as kontroles op verskeie maatreëls, insluitend die uithoudings van die gryp, wat die vermoë het om krag in 'n greep, spoedspoed en skuiflengte te handhaaf, wat beteken dat die muise korter stappe geneem het, wat moontlik 'n stadige spoedspoed kan aandui, 'n belangrike kliniese parameter in geriatriese medisyne.
Die geloof dui daarop dat daar geen verskil in greepsterkte tussen die twee groepe was nie, maar dat die verskil wat in die uithoudingsvermogen aangetref word, betekenisvol kan wees.
"Die afname in grypuitstoting verteenwoordig waarskynlik 'n afname in anaërobiese kapasiteit, die vermoë om piekprestasie te behou," sê Troen. "Dit is versterk deur die ooreenstemmende afname wat ons in opdraande sprintkapasiteit waargeneem het. Saam, hierdie toetse impliseer dat vitamien D status 'n belangrike faktor is vir die handhawing van hierdie kritieke aspek van fisiese prestasie. "
Die navorsers was geïntrigeer deur die bevinding dat na agt maande die lae vitamien D-muise minder ligte liggaamsmassa as die kontroles het, maar die verskil het na 12 maande weggetrek.
"Die verlies aan maer liggaamsmassa met veroudering is uiters belangrik en onverbiddelik," sê Troen. "Ons data dui daarop dat vitamien D status 'n rol speel in maer liggaamsmassa, maar meer studies - beide op geriatriese muise en ouer mense - is nodig."Lae vitamien D kan die risiko van blaaskanker verhoog
Die navorsing verskyn in die joernaal Veroudering. Befondsing het gekom van die Veterane Sake-rehabilitasie Navorsings- en Ontwikkelingsubsidie ​​en die Indian Trail Foundation.
Beide Troen en Seldeen en sommige van hul mede-skrywers is ook by die Veterane Sake Wes-New York Gesondheidsorgstelsel.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Kruie en aanvullings > Waarom antioxidantaanvullings kan werklik Kanker erger maak
Tradisionele medisyne moet in gesondheid geïntegreer word ...