Ek mis hom baie en daar gaan seker nie ‘n dag verby wat ek nie met hom praat nie. Ek praat ook baie van hom – in die begin het die mense ongemaklik geraak as ek iets oor Skippie sê – ek dink hulle was seker bang ek sal in trane uitbars, of iets.
Baie maal – voordat ek self ‘n weduwee was – het ek my verstom as die mense so verlang na iemand wat dood is. Veral as hulle en die oorledene nou nie eintlik oor die weg gekom nie. Skielik was hy dan die wonderlikste man op twee bene, soveel so dat ek lus gehad het om te sê: “Maar net nou die dag het jy hom weggewens!”
Dit is maar sy geaardheid wat sy lewe telkens gered het. Hy het hom so min aan my gesteur (juis omdat hy my so goed geken het) dat Marina, een keer toe ek stoom afblaas in die kombuis, gevra het: “Weet Pa Ma is kwaad vir hom?”
Ek praat nou nie van goeters wat gebreek het nie, die het hy heelgemaak. Vindingryk en handig met dit wat hy tot sy beskikking gehad het.
Ek praat van groot dinge soos finansies, toekomsdrome, verhoudinge, krisisse. Hy het geglo hy was reg – alles het reggekom.
Min mense weet van die vars brood en koek wat hulle bak, die sementstene, tuinfonteintjies en planthouers wat hulle maak en die groente wat hulle kweek. Ons weet nie dat ons kan help om die krag-rekening te betaal, of die potte aan die kook kan hou, of die skoolbussie vol brandstof kan gooi deur hierdie produkte te koop nie.
Daarom wil ek baie mooi vra: Is daar nie nog ‘n klein plekkie in jou hart vir Oasis nie? Is daar nie ‘n diensorganisasie wat hulle onder die vlerk wil neem nie? Ek vra mooi asseblief, want waarheen sal al hierdie mense gaan as hier nie meer vir hulle ‘n heenkome is nie? Klim in jou motor en gaan kyk hoe netjies is die werf en die geboue, hoe gedissiplineerd is die kinders, hoeveel gee die opvoeders om.
Het jy al gedink hoe sou die wêreld gewees het as daar nie soveel verskillende soorte mense was nie? Daar is niks wat ons so vies maak soos ‘n ander mens nie, want as jy mooi dink, is dit altyd mense – direk of indirek – wat jou omkrap.