Die diepste waarheid van die heelal is dat liefde ewig is; ons verhoudings tot mekaar en die hele gaan vir ewig aan. Ons is altyd saam (al vergeet ons dit op Aarde), altyd verenig in liefde, altyd en onherroeplik verbonde aan die hele bewussyn.
Hereniging is 'n mite wat gebore is in ons fisiese lewens. Reünie is bloot 'n seremonie waar geïnkarneerde sieleenergie terugkeer na gees, en ons sielegroep en vriende op die trom slaan om ons by die huis te verwelkom. Maar in werklikheid het ons hulle nooit verlaat nie. Ons kollektiewe liefde het ons nog altyd vasgehou asof ons een asem was.
Ons voel so alleen op hierdie planeet, en die liefde vir vleesgewasse is so gering en voorwaardelik dat isolasie normaal lyk. Die leegte van ons diepste self onsigbaar (verborge in 'n liggaam en 'n persoonlikheid) is die wortel van menslike hartseer, en dit is die rede waarom die hoop op vereniging al ons verhoudings - met die lewendes en die dooies - bevorder. Ons kan nie op hierdie plek weet dat ons alleenheid 'n illusie is wat vir ons eie groei geskep word nie.
Terwyl ons die dood nader ...
Wanneer ons die dood nader, lyk die gedagte aan hereniging dikwels soeter. Ons het geliefdes verloor, en selfs in ons intiemste verhoudings kan ons 'n afstand bly voel - asof ons nog altyd 'n bietjie uitmekaar geleef het - verder as om vasgehou te word, en nie om bekend te wees nie. En omdat die samesmelting in liefde hier so moeilik is, smag ons des te meer daarna soos die lewe sy einde bereik. Instinktief ...