Soos ons die Augustus Bank Holiday en 'n drie-dag naweek nader, is dit die moeite werd om n herwaardering van die bedrag van die tyd wat ons wy om te werk. Wat gebeur as al naweke kan duur vir drie of selfs vier dae? Wat gebeur as die meerderheid van die week oor kan gegee word aan ander as werksaktiwiteite? Wat gebeur as die meeste van ons tyd kan gewy word aan nie-werksaktiwiteite van ons eie keuse?
Om selfs hierdie vrae te stel, is om die kritiek van Utopiese denke uit te nooi. Terwyl 'n goeie idee in beginsel, werk minder ure is nie haalbaar in die praktyk nie. Inderdaad, sy prestasie sal kom ten koste van laer verbruik en verhoogde ekonomiese swaarkry.
vir sommige advokate van die werksetiekDie pad na gesondheid en geluk lê by die voortsetting van die werk, nie met sy vermindering. Werk maak ons ​​gesonder en gelukkiger. Sulke pro-werk ideologie word gebruik om wettig te wees welsyns hervormings wat poog om te dwing die nie-aanstellings na werk, ongeag die pryse van betaal en kwalitatiewe eienskappe. Dit bied ook 'n ideologiese hindernis vir die saak vir minder tyd spandeer by die werk. Werk minder word as 'n bedreiging vir ons gesondheid en geluk, nie 'n manier om dit te verbeter.
Tog, die idee van die werk minder is nie net haalbaar is, Dit is ook die basis vir 'n beter lewenstandaard. Dit is 'n teken van hoe ons gekom het om werk en sy dominante invloed in ons lewens dat ons hierdie idee nie meer geredelik doen begryp nie.
Die koste van die werk Meer
A groeiende aantal studies wys die menslike koste van 'n langer werksure. Dit sluit in 'n laer fisiese en geestelike gesondheid. Werk lang ure kan dra by tot die risiko van 'n beroerte, Koronêre hartsiekte en ontwikkeling van tipe 2 diabetes.
Deur die meeste van die tyd te werk verloor ons ook tyd saam met familie en vriende. En meer as dit verloor ons die vermoë om te wees en dinge te doen wat die lewe waardevol maak en die moeite werd is om te lewe. Ons lewe is dikwels te veel vasgebind in die werk wat ons doen, dat ons min tyd en energie het om alternatiewe maniere van lewe te vind. Kortom, ons vermoë om ons talente en potensiaal te besef, word beperk deur die werk wat ons doen. Werk stel ons nie vry nie, maar dit maak ons ​​moeiliker om onsself te besef.
Al hierdie praat met die behoefte om minder te werk. Ons moet die werksetiek uitdaag en alternatiewe leefwyses bevorder wat minder werksgesentreerd is. En as hierdie vermindering van tyd wat by die werk spandeer word, gefokus word op die uitskakeling van drukkende werk, kan ons ook die interne voordele van die werk self beter realiseer. Werk minder kan 'n manier wees om nie net beter te werk nie, maar ook om meer lewe te geniet.
Hindernisse tot minder werk
Tegnologiese vooruitgang het die afgelope eeu deurgaans gevorder en produktiwiteit gestoot. Maar nie al die winste in produktiwiteit het tot korter werksure gelei nie. Ten minste in die moderne tyd, is hierdie winste gebruik om die opbrengs van die eienaars van kapitaal te verhoog, dikwels ten koste van flatlining vir werkers.
Die gebrek aan vooruitgang in die vermindering van tyd wat by die werk spandeer word in moderne kapitalistiese ekonomieë, weerspieël eerder die invloed van ideologie sowel as van krag. Aan die een kant het die gevolge van verbruikerswese sterk magte geskep ten gunste van langer werksure. Werkers word voortdurend oorreed om meer te koop en op sy beurt word hulle meer werk, om tred te hou met die nuutste modder of mode en om voor hul eweknieë te bly.
Aan die ander kant het die verswakte krag van arbeid relatief tot kapitaal 'n omgewing geskep wat die uitbreiding van werksure pas. Die onlangse ontbloot werkpraktyke by Amazon praat met die krag van kapitaal om swak werksomstandighede op te stel, insluitende oormatige werksure, op werkers. Die gevolge van stygende ongelykheid het ook 'n lang werksure kultuur gevoer deur die verhoging van die ekonomiese noodsaaklikheid om meer werk nie.
David Graeber maak die provokerende eis daardie tegnologie het gevorder op dieselfde tyd as wat hy noem "bullshit" of nutteloos werk het vermenigvuldig. Daarom het ons Keynes se voorspelling nie besef dat ons almal 15-uur weke in die 21ste eeu sal werk as gevolg van tegnologiese vooruitgang nie.
In plaas daarvan woon ons in 'n samelewing waar werk geskep word wat nie van sosiale waarde is nie. Die rede hiervoor is volgens Graeber die behoefte van die regerende klas om werkers in die werk te hou. Terwyl tegnologie met die potensiaal om arbeidstyd te verminder, die politieke uitdaging van 'n werkende bevolking met tyd op sy hande die regerende klas onwillig maak om hierdie potensiaal te verwesenlik. Werk minder, terwyl dit haalbaar en wenslik is, deur politieke faktore geblokkeer word.
Werk vir verandering
Die koste van 'n lang werksure, soos hierbo genoem, is armer gesondheid en laer welstand vir werkers. Maar vir werkgewers ook daar is koste in terme van laer produktiwiteit en laer winsgewendheid. Maar die volgende koste lyk ongesiens te gaan ten spyte van bewyse wat dui op die bestaan. Weereens politiek kan verduidelik waarom korter werktyd is nie aangegryp deur baie werkgewers.
Eksperimente in korter werk bestaan, om seker te wees. Uniqlo, 'n Japannese klerehandelaar, is om sy werknemers toe te laat om 'n vierdaagse week te werk. Dit is wyd gerapporteer op 'n positiewe manier. Werkers sal voordeel trek uit 'n beter balans tussen werk en lewe, terwyl die firma die voordele van laer arbeidskoste sal oes as gevolg van laer omsetkoste.
Tog, by nadere ondersoek, het die nuwe skema wat Uniqlo ingestel het, sy nadele. In ruil vir 'n werksdag van vier dae, sal daar van werkers verwag word om tien uur skofte te werk gedurende die dae wat hulle werk ('n werksweek van 40-uur sal in vier dae ingeperk word).
Dit is nie net 'n verlenging van die normale lengte van die werksdag nie; Dit stel ook die potensiële belonings om vier dae in die week te werk, in gevaar. Werkers mag so uitgeput wees na die werk van 'n vierdaagse werkweek. Hulle benodig 'n volle dag om van hul vorige inspanning te herstel. In hierdie geval mag hulle kwaliteit van werk en lewe glad nie verbeter word nie; Inderdaad, dit kan verminder word as hulle die slegte gevolge van oorwerk ly.
Ironies genoeg illustreer skemas soos die een wat Uniqlo moet instel, die struikelblokke wat bly om minder werk te behaal. Slegs 'n afname in die werksweek tot 30 uur of minder kan gesien word as ware vordering in die bereiking van korter werksure.
Vir ons om 'n drie of ideaal vierdaagse naweek te bereik - en geniet dit, moet ons die samelewing hervorm op maniere wat die heersende werksetiek ondermyn. Ons moet die idee omarm as 'n middel om 'n lewe wat goed geleef het, omhels. Ons moet die lewenswyse verwerp wat werk sien as die allen en die einde van die hele lewe.
So geniet die bankvakansie terwyl jy kan. Sien dit as 'n herinnering aan 'n lewe wat kan wees - 'n lewe wat ons moet bereik, deur te besluit om die hindernisse, sowel ekonomies as ideologies en politiek, te oorkom, om minder te werk.
David Spencer is professor in ekonomie en politieke ekonomie aan die Universiteit van Leeds. Sy belange lê in die ekonomie en politieke ekonomie van werk, indiensnemingsverhoudinge / werkstudies, die geskiedenis van ekonomiese denke en politieke ekonomie.