Januarie 1963- Bylae van president Kennedy - Inligting
1 Die president en die presidentsvrou het die kerk in St Mary's bygewoon. In die namiddag woon president Kennedy die voetbalwedstryd van die Universiteit van Alabama - Universiteit van Oklahoma by. Miami, Florida.
2 President en mev. Kennedy vaar aan boord van die Honey Fitz en eet middagete op die landgoed Vanderbilt. Lantana, Florida.
3 Vergadering met minister van landbou, Orville Freeman. Palm Beach, Florida.
4 President Kennedy woon die begrafnis by van senator Robert Kerr van Oklahoma, Oklahoma City.
5 Ontmoeting met minister van buitelandse sake en ambassadeur by die NAVO Thomas K. Finletter, Palm Beach, Florida. Die president en die presidentsvrou het die aand by die huis van ambassadeur Earl Smith deurgebring.
6 President en mev. Kennedy, Caroline Kennedy, en gaste vaar aan boord van die Honey Fitz, Palm Beach, Florida.
7 President Kennedy, vise -president Johnson en party gaan op 'n vaart. Palm Beach, Florida.
8 Die oggend het die president 'n laaste vaart op die Honey Fitz onderneem. Die middag keer hy terug na Washington. Sy eerste ontmoeting was met LBJ, Douglas Dillon, Henry Fowler, Lawrence O'Brien en Theodore Sorensen. Daarna ontmoet hy Dillon, Gordon en Sorensen. Hy het die ontmoeting gevolg met een met Rusk, McNamara en McCone. Daarna ontmoet hy 'n tweeledige groep kongreslede en senatore. Die president en die presidentsvrou eet toe om 22:00 by die Franse ambassade en gaan na die National Gallery of Art vir die onthulling van die skildery van die Mona Lisa.
9 Die president het sy dag begin met 'n ontbyt saam met wetgewende leiers. Daarna het hy deelgeneem aan die sweer tydens die seremonie van Kathryn Granahan om die Tesourier van die VSA te wees. Die president het daarna met Eugerie Anderson, die Amerikaanse ambassadeur in Bulgarye, vergader. Die president ontmoet toe met kongreslid Herbert Bonner en daarna met kongreslid Wirtz. Die president het die Distinguished Service -medalje aan generaal Laure Norsted oorhandig. Na middagete ontmoet die president Raymond Hare, die Amerikaanse ambassadeur in Turkye. Daarna ontmoet hy Llewellyn Thompson en McGeorge Bundy. Die president vergader vervolgens met die ontmoeting met die Sowjet -adjunkminister van buitelandse sake, Vasiliy Kuznetsov en die ambassadeur van die Sowjetunie, Anatoly Dobrynin. Later die aand het die president met Robert Kennedy vergader.
10 Die president het sy dag begin met 'n vergadering met senator en mev Daniel Inouye. President Kennedy het daarna 'n kabinetsvergadering aangebied. Die president het vervolgens 'n vergadering gehad met president-uitverkore Juan Bosch van die Dominikaanse Republiek. Na middagete ontmoet die president David Lawrence. Daarna ontmoet hy goewerneur Terry Sanford. Die president het daarna met Chester Bowles vergader. Die president het saam met Joseph Alsop en Arthur Schlesinger geëet.
11 Die president het sy dag begin met 'n ontmoeting met Douglas Mac Arthur II, die Amerikaanse ambassadeur in België. Die president het 'n ontmoeting met George Meany en Willard Wirtz gehad. Die president het daarna 'n vergadering gehou oor buitelandse landbouverhoudinge. Die president ontmoet Amjad Ali, die hoof van die Pakistan se beleggingsbevorderingsraad. Die president het daarna met Jack Bell van Associated Press vergader.
12 Die president het sy dag begin met 'n vergadering oor Kuba. Die vergadering is bygewoon deur LBJ, Rusk, McNamara, Taylor, McCone, Nitze, Tyler, Kitcher, McNaughton en Bundy. Dieselfde mense bly toe vir 'n vergadering op NASA. Daarna het die president 'n vergadering gehad met Rusk, Foster, Fisher, Wiesner en Bundy oor kerntoetsing. Die president het laat in die dag na Glen Ora gereis.
13 President en mev Kennedy woon die mis by in die Middleburg, Virginia, gemeenskapsentrum.
14 Die president keer terug na die Withuis en vergader met sy adviseurs. Die president en mev Kennedy vertrek om 12:10 uit die Withuis en gaan na die hoofstad. Om 12:33 het die president die staatsrede gelewer. Die president ontmoet Jo Grimond, leier van die Britse Liberale Party. Die aand het die president 'n ete bygewoon in die Mayflower Hotel ter ere van generaal Norstad, wat as die bevelvoerder van die NAVO uittree.
15 Die president het sy dag begin met 'n ontbyt saam met wetgewende leiers. Die president vergader met August R Lindt, die ambassadeur van Switserland. Na middagete ontmoet die president die gesamentlike stafhoofde. Die president het vervolgens met Anthony Celebrezze, Francis Keppel, Wilubr Cohen, Lawrence O'Brien en Theodore Sorensen vergader. Daarna het die president 'n vergadering gehad met Dean Rusk, Robert McNamara en McGeorge Bundy om Viëtnam, Kuba, NAVO en die multilaterale mag te bespreek. Die president het sy amptelike dag afgesluit na 'n vergadering wat om 07:45 met Walter Heller geëindig het.
16 President Kennedy het sy dag begin met 'n ontmoeting met dr Robert Cohen, die president van die Princeton -universiteit. Daarna ontmoet hy met McGeorge Bundy. Die president het daarna 'n ontmoeting gehad met premier Amintore Fanfani van Italië. Die president het daarna 'n middagete vir die Italiaanse premier aangebied. Die middag het die president met Chrissian Herter vergader. Daarna ontmoet hy John Tuthill, die Amerikaanse verteenwoordiger van die Europese Gemeenskap. Die president het met George Kennan vergader. Die president het toe met David Bell en Bundy vergader. Kennedy het ook met Rusk, McNamara en Bundy vergader. Die president eindig sy amptelike dag om 7:10 na 'n ontmoeting met McGeorge Bundy.
17 Die president het die dag begin met die ondertekening van die begrotings. Hy het daarna nog 'n ontmoeting gehad met die eerste minister, Amintore Fanfani, van Italië. Daarna het die president mense ontmoet wat betrokke was by die Mariner II -program by NASA. Na middagete ontmoet die president Charles Canon, Robert Jackson, William Ruffing en Myer Feldman. Die president ontmoet toe deelnemers met Plans for Progress.
18 Die president het sy dag begin ontmoet met Minnie Miles, die president van die National Federation of Business and Professional Women's Clubs. President Kennedy het met die Gesamentlike Komitee vir Atoomenergie vergader. Die president het daarna met Senators Church, McGee, Muskie, Pastore en Talmadge vergader. Daarna het die president die nuwe ambassadeur van Bo -Volta ontvang. President Kennedy het daarna met die uitvoerende komitee van die Amerikaanse konferensie van burgemeesters vergader. Die president het daarna 'n middagete in die Withuis aangebied. Die president het daarna met John Steeves, die Amerikaanse ambassadeur in Afghanistan, vergader. Die president ontmoet daarna LB, Douglas Dillon, Henry Fowler, Lawrence O'Brien, Myer Feldman, Myer Feldman, Theodore Sorensen. Die president en presidentsvrou het na die International Inn gegaan vir 'n tweede inhuldigingsgroetete. Die president en mev Kennedy woon die tweede inhuldigingsgroet aan die president by. Nadat die Salute Party die president en die presidentsvrou na die pos Inaugural Anniversary Salute by die huis van vise -president en mev. Johnson gegaan het, het die partytjie om 02:35 geëindig.
19 Die president het 'n brunch vir goewerneurs in die Withuis aangebied. Hy het met sy adviseurs vergader totdat hy om 13:20 na die swembad vertrek het.
20 President Kennedy woon die mis by die St. Stephen's Church by.
21 Die president het met Edward McDermott vergader. Die president het daarna met die adviesraad vir buitelandse intelligensie vergader. Die president het vervolgens met Clark Clifford vergader. Die president het daarna 'n vergadering gehou oor die Longshoreman -staking. Na middagete ontmoet die president Douglas Dillon. Fe ontmoet toe met Dean Rusk William Foster en Jerome Wiesner. Daarna het die president met hooggeregshofregter Arthur Goldberg vergader. Die president en presidentsvrou het 'n ete gehou ter ere van die vise -president, die speaker van die huis en die hoofregter van die hooggeregshof.
22 Die president het sy dag begin met 'n vergadering met die bevelvoerder van die VFW. Daarna ontmoet hy die minister van buitelandse sake van Argentinië. Daarna ontmoet hy Elmer Brock en woon 'n Food for Peace -uitstalling by. In die namiddag het die president vergader met 'n vergadering oor Haïti en Guatemala met Edwin Martin, John Crimmins, Lansing Collins en Ralph Dungan.
23 Die president het sy dag begin met 'n vergadering met die komitee vir gelyke geleenthede in die weermag. Daarna ontmoet hy Dean Rusk. Die president ontmoet daarna met Karl Heinrich Knappstein, die ambassadeur van Duitsland. Die president ontmoet toe ambassadeur van die Republiek van Guinee, Saidou Conte. Die president het toe met sy ekonomiese span vergader. Na middagete ontmoet die president John McCone en Richard Holmes van die CIA. Die president het die dag afgesluit met 'n ontmoeting met Fletcher Knebel.
24 President Kennedy het 'n ontbytvergadering gehou ter voorbereiding van sy perskonferensie. Sowel die vise -president as Rusk het die ontbyt bygewoon. Die president vergader dan met die komitee ter versterking van die vrye wêreld, onder voorsitterskap van generaal Lucius Clay. Die president het toe met Dean Rusk, George Ball en McGeorge Bundy vergader. President Kennedy ontmoet toe Walt Muller, die ambassadeur van Chili. Die president het daarna sy perskonferensie gehou. Die president het toe met Jock Whtner, Art Buchewald en Bob Donovan vergader. Die president en mev Kennedy het by die huis van Franklin D Roosevelt geëet.
25 Die president het met McGeorge Bundy vergader. Die president vergader toe 'n uur lank met die afvaardiging van die Verenigde State na die konferensie oor toepassing van wetenskap en tegnologie ten bate van die minder ontwikkelde gebied. Die president het toe met Roger Hilsman en Michael Forrestal vergader. Daarna ontmoet die president Wesley Jones, die nuwe ambassadeur in Peru. Na middagete het die president 'n vergadering gehou met die EXCOMM om Kuba te bespreek, en Europese beleid Die president het sy amptelike dag afgesluit met 'n vergadering met Douglas Dillon.
26 Die president het sy dag begin met 'n vergadering met die voorsitter van die Federale Reserweraad, William McChesney Martin. Daarna ontmoet hy Philip Kaiser, die Amerikaanse ambassadeur in Senegal. Die president het met die ambassadeur van Groot -Brittanje vergader. Die president vlieg daarna na Glen Ora, Middleburg Virginia.
27 President en mev Kennedy woon die mis by in die Middleburg, Virginia, gemeenskapsentrum en keer terug na Glen Ora.
28 Die president keer terug na Washington. Die president het daarna met die Presidents Advisory Commission on Narcotics and Drug Abuse vergader. Die president het daarna met kongreslid Adam Clayton Powell, kongreslid Edith Green en kongreslid Carl Perkins vergader. Die president het met Anthony Celebrezze, dr Frank Keppell, vergader. Onderwyskommissie en ander oor onderwys. Na middagete onderteken die president 'n wetsontwerp vir die Columbia River Basin. Die president het met senator Clinton Anderson vergader. Die president het vervolgens met die Amerikaanse advieskommissie vir inligting vergader. Die president het toe 'n vergadering op NASA gehad met Rusk, McNamara, Acheson, Kitchen, generaal Taylor, Ball en Bundy. Die president het met Rusk en daarna met Wiesner vergader voordat hy om 7:25 na die swembad gegaan het.
29 Die president het die dag begin met 'n wetgewende leiersontbyt. Daarna het hy 'n vergadering van Aviation met Najeeb Halaby, Frank Loy, George McGhee, Elmer Staats, Dan Martin en Myer Feldman gehad. Die president het 'n vergadering gehou oor onderwyswetgewing met demokratiese leiers van die Senaat. Die president het daarna 'n ontmoeting gehad met Henry Laboouisse, die Amerikaanse ambassadeur in Griekeland. Na middagete het die president met sy adviseurs vergader. Op 6 ontmoet hy die Raad van Direkteure van die Hearst Magazines.
30 Die president het die dag begin met 'n koffietyd vir demokratiese senatore. Sy eerste ontmoeting van die dag was met senator Ralph Yarborough, waarna hy met Mennen Williams, die assistent -minister van buitelandse sake, vergader het. Die president het daarna 'n vergadering oor landboubeleid gehou. Na middagete ontmoet die president Newton Minnow, die hoof van die FCC. Daarna ontmoet hy Asst AG Nicholas Katzenbach met Ken O'Donnel en Lee White. Die president het met die Britse politikus Roy Jenkins vergader. Die president se laaste vergadering van die dag was met Orville Freeman, Ralph Dungan en McGeorge Bundy. Die president en presidentsvrou het in die huis van die minister van finansies, Douglas Dillon, geëet. Die Kennedys het om 8:36 by die huis van Dillon aangekom en om 23:55 vertrek.
31 Die president het sy dag begin met 'n koffietyd vir die demokratiese kongreslid. Daarna ontmoet hy met Walter Heller. Die president het daarna met die verbruikersadviesraad vergader. Die president het 'n off -record ontmoeting met senator Herman Talmadge gehad. Die president oorhandig daarna aan generaal Lauris Nortstad die American Heart Associations Heart of the Year -toekenning. Die president het vervolgens met Walt Rostow vergader. Die president het daarna die Boston Celtics -basketbalspan gegroet. Die president het daarna 'n vergadering met die EXCOMM gehou om die Europese beleid en die NAVO te bespreek. Saans het die president die 50ste bestaansete van Bnai Brith toegespreek.
Die geskiedenis van die 1960's
Die 1960's het vir die meeste Amerikaners begin as 'n goue era. Op 20 Januarie 1961 word die aantreklike en charismatiese John F. Kennedy president van die Verenigde State. Sy vertroue dat, soos 'n historikus dit gestel het, dat die regering groot antwoorde op groot probleme gehad het, en dat dit blykbaar die toon was vir die res van die dekade. Die goue era het egter nooit gerealiseer nie. Inteendeel, teen die einde van die 1960's het dit gelyk asof die nasie uitmekaar val. Lyndon Johnson 's "Great Society " het versplinter toe die Demokratiese Party verdeel is en Amerika toenemend in die Viëtnam -oorlog vasgevang was.
Die president van die Verenigde State is die staatshoof en regeringshoof van die Verenigde State, indirek deur die Amerikaanse volk verkies deur 'n verkiesingskollege vir 'n termyn van vier jaar. Die ampsdraer lei die uitvoerende tak van die federale regering en is die opperbevelhebber van die Amerikaanse weermag.
Sedert die kantoor in 1789 gestig is, het 45 mense in 46 presidentskappe gedien. Die eerste president, George Washington, het 'n eenparige stem gekry van die Electoral College een, Grover Cleveland, het twee nie-opeenvolgende termyne gedien en word dus gereken as die 22ste en 24ste president van die Verenigde State (wat aanleiding gee tot die verskil tussen die aantal presidente en die aantal persone wat as president gedien het).
Die presidentskap van William Henry Harrison, wat 31 dae oorlede is nadat hy in 1841 sy amp aangeneem het, was die kortste in die Amerikaanse geskiedenis. Franklin D. Roosevelt dien die langste, meer as twaalf jaar, voordat hy vroeg in sy vierde termyn in 1945 sterf. Hy is die enigste Amerikaanse president wat meer as twee termyne gedien het. Sedert die bekragtiging van die Tweede-en-twintigste wysiging van die Grondwet van die Verenigde State in 1951, mag niemand meer as twee keer tot president verkies word nie, en niemand wat meer as twee jaar van 'n termyn gedien het waarvoor iemand anders verkies is, mag meer verkies word nie as een keer. 
Vier presidente sterf in die amp van natuurlike redes (William Henry Harrison, Zachary Taylor, Warren G. Harding en Franklin D. Roosevelt), vier word vermoor (Abraham Lincoln, James A. Garfield, William McKinley en John F. Kennedy), en een bedank (Richard Nixon, wat teregstaan ​​op beskuldiging). John Tyler was die eerste vise -president wat die presidentskap tydens 'n presidensiële termyn aanvaar het, en het die presedent geskep dat 'n vise -president wat dit doen, die volle funksionerende president word met sy presidentskap, in teenstelling met 'n opsigterspresident. Die vyf-en-twintigste wysiging van die Grondwet het Tyler se presedent in 1967 in die wet gebring. Dit het ook 'n meganisme daargestel waarmee 'n vakature binne die visepresidensie vervul kan word. Richard Nixon was die eerste president wat 'n vakature ingevolge hierdie bepaling ingevul het toe hy Gerald Ford vir die amp gekies het nadat Spiro Agnew in 1973 bedank het. aan die presidensie. Aangesien daar geen meganisme bestaan ​​om 'n vakature binne 1967 in die vise-presidentskap te vul nie, is die kantoor vakant gelaat totdat dit gevul is deur die volgende daaropvolgende presidentsverkiesing en die daaropvolgende inhuldiging.
Die kopieregwet van die Verenigde State (titel 17, kode van die Verenigde State) is van toepassing op die maak van fotostate of ander reproduksies van materiaal wat kopiereg beskerm. Onder sekere voorwaardes in die wet, is biblioteke en argiewe gemagtig om 'n fotokopie of ander reproduksie te verskaf.
Een van hierdie gespesifiseerde voorwaardes is dat die fotokopie of reproduksie nie vir ander doeleindes as privaatstudie, studiebeurse of navorsing aangewys mag word nie. & Quot van 'billike gebruik', 'kan die gebruiker aanspreeklik wees vir inbreuk op outeursreg. Hierdie instelling behou die reg voor om te weier om 'n kopiebevel te aanvaar indien die vervulling van die bevel na die oordeel 'n skending van die kopieregwet sou inhou. Die kopieregwet brei die beskerming uit tot ongepubliseerde werke vanaf die oomblik van skepping in 'n tasbare vorm.
John F. Kennedy (14 Januarie 1963)
Ek wens u almal geluk, nie net met u verkiesingsoorwinning nie, maar met u geselekteerde rol in die geskiedenis. Ek en u is bevoorreg om die groot Republiek te dien in die belangrikste dekade in sy lang geskiedenis. Die keuses wat ons maak, ten goede of siek, kan die toestand van die Unie nog baie jare lank bepaal.
Bietjie meer as 100 weke gelede het ek die amp van president van die Verenigde State aangeneem. Toe ek die hulp van die kongres en ons landgenote soek, het ek geen maklike antwoorde belowe nie. Ek het belowe en gevra: slegs moeite en toewyding. Dit het die kongres en die mense in goeie mate gegee. En vandag, nadat ek die afgelope maande 'n groter respek vir ons nasionale doel en mag gesien het, 'n moedige kalmte van 'n verenigde volk in 'n gevaarlike uur gesien het en 'n konstante verbetering van die geleenthede en welsyn van ons burgers gesien het? kan aan u rapporteer dat die toestand van hierdie ou maar jeugdige Unie in die 175ste lewensjaar goed is.
In die wêreld buite ons grense is daar bestendige vordering gemaak met die bou van 'n wêreld van orde. Die mense van Wes -Berlyn bly vry en veilig. 'N Skikking, hoewel dit nog steeds onseker is, is in Laos bereik. Die speerpunt van aggressie is in Vietnam afgestomp. Die einde van pyn kan in die Kongo sigbaar wees. Die leer van trojka is dood. En terwyl die gevaar voortduur, is 'n dodelike bedreiging in Kuba verwyder.
By die huis is die resessie agter die rug. Meer as 'n miljoen meer mans en vroue werk vandag as twee jaar gelede. Die gemiddelde fabriekswerkweek is weereens meer as 40 uur, en ons nywerhede lewer meer goedere as ooit tevore, en meer as die helfte van die vervaardigingskapasiteit wat 100 weke gelede stil en vermors is, is besig met bedrywighede.
Kortom, tuis en in die buiteland, kan daar nou 'n versoeking wees om te ontspan. Want die pad was lank, die las swaar en die pas konsekwent dringend.
Maar ons kan nie tevrede wees om hier te rus nie. Dit is die kant van die heuwel, nie die top nie. Die blote afwesigheid van oorlog is nie vrede nie. Die blote afwesigheid van resessie is nie groei nie.Ons het 'n begin gemaak, maar ons het eers begin.
Nou het die tyd aangebreek om die meeste uit ons winste te put? Om die vernuwing van ons nasionale krag te vertaal in die bereiking van ons nasionale doel.
Amerika het 22 maande se ononderbroke ekonomiese herstel beleef. Maar herstel is nie genoeg nie. As ons op die lange duur wil seëvier, moet ons die sterkte van ons ekonomie op lang termyn uitbrei. Ons moet op pad wees na 'n hoër groeikoers en volle werk.
Want dit sou jaarliks ​​tientalle miljarde dollars meer in produksie, winste, lone en openbare inkomste beteken. Dit beteken 'n einde aan die aanhoudende verslapping wat ons werkloosheid gedurende die afgelope 62 maande op of bo 5 persent gehou het? arbeidskoste per uur met soveel as 14 persent, begin 'n nuwe inflasiespiraal en onderbreek ons ​​pogings om met ander lande mee te ding.
Om hierdie groter winste te behaal, is veral 'n stap noodsaaklik: die inwerkingtreding van hierdie jaar van 'n aansienlike verlaging en hersiening van die federale inkomstebelasting.
Want dit word al hoe duideliker? Vir diegene in die regering, die sakewêreld en die werknemers wat verantwoordelik is vir die sukses van ons ekonomie? Dit is ontwerp om inflasie vroeër jare te kontroleer, maar kyk nou eerder na groei. Dit ontmoedig ekstra moeite en risiko. Dit verdraai die gebruik van hulpbronne. Dit nooi herhalende resessies, onderdruk ons ​​federale inkomste en veroorsaak chroniese begrotingstekorte.
As die inflasiedruk van die oorlog en die naoorlogse jare nie meer dreig nie en die dollar nuwe respek afdwing, nou, as geen militêre krisis ons hulpbronne onderdruk nie, is dit nou die tyd om op te tree. Ons kan nie bekostig om skugter of traag te wees nie. Dit is die dringendste taak wat die kongres in 1963 konfronteer.
In 'n vroeë boodskap stel ek 'n permanente verlaging van belastingkoerse voor, wat die laste met $ 13,5 miljard sal verlaag. Hiervan is $ 11 miljard die gevolg van die verlaging van individuele belastingkoerse, wat nou tussen 20 en 91 persent is, tot 'n meer verstandige reeks van 14 tot 65 persent, met 'n verdeling in die huidige eerste klas. Twee en 'n half miljard dollar is die gevolg van die verlaging van korporatiewe belastingkoerse, van 52 persent-wat die regering vandag 'n meerderheidsbelang in winste gee-tot die permanente pre-Koreaanse vlak van 47 persent. Dit is bo en behalwe die verlaging van meer as $ 2 miljard in korporatiewe belastingverpligtinge as gevolg van verlede jaar se beleggingskrediet en waardevermindering.
Om hierdie vermindering binne die perke van 'n hanteerbare begrotingstekort te bewerkstellig, dring ek daarop aan: eerstens dat hierdie besnoeiings oor drie kalenderjare gefaseer word, wat in 1963 begin met 'n besnoeiing van ongeveer $ 6 miljard teen jaarlikse tariewe, dat hierdie verlagings gekombineer moet word met geselekteerde strukturele veranderinge, begin in 1964, wat die belastingbasis sal verbreed, onregverdige of onnodige voorkeure sal beëindig, sekere ontberings sal verwyder of verlig, en in die netto sal ongeveer $ 3,5 miljard van die inkomsteverlies verreken word, en ten derde dat die begrotingsontvangste aan die begin verhoog word met $ 1,5 miljard per jaar, sonder enige verandering in belastingaanspreeklikhede, deur die belastingbetalings van groot ondernemings geleidelik na 'n meer aktuele tydskedule te verskuif. Hierdie gekombineerde program, deur die verhoging van ons nasionale inkomste, sal mettertyd nog hoër federale inkomste tot gevolg hê. Dit is 'n fiskaal verantwoordelike program - die sekerste en mees gesonde manier om betyds 'n gebalanseerde begroting in 'n gebalanseerde volle indiensnemingsekonomie te bewerkstellig.
Hierdie netto vermindering van belastingaanspreeklikhede van $ 10 miljard sal die koopkrag van Amerikaanse gesinne en sakeondernemings in elke belastingklas verhoog, met die grootste toename van ons verbruikers met 'n lae inkomste. Dit sal ook die inisiatief en risiko-aansporing wat ons gratis stelsel afhanklik is, aanmoedig, meer belegging, produksie en kapasiteitsverbruik veroorsaak, die 2 miljoen nuwe werkgeleenthede wat ons elke jaar benodig, versterk en die Amerikaanse beginsel van ekstra beloning versterk vir ekstra moeite.
Ek sê nie dat 'n maatreël vir belastingverlaging en hervorming die enigste manier is om hierdie doelwitte te bereik nie.
Ongetwyfeld kan 'n massiewe toename in die federale besteding ook werk en groei skep, maar in die huidige omgewing moet private verbruikers, werkgewers en beleggers eers die volle geleentheid kry.
'N Tydelike belastingverlaging kan ongetwyfeld 'n aansporing vir ons ekonomie wees, maar 'n langtermynprobleem is 'n langtermynoplossing.
Ongetwyfeld sou 'n verlaging van die individuele belasting of die maatskappybelasting alleen baie help, maar korporasies het kliënte nodig en werksoekers werk nodig.
Belastingverlaging sonder hervorming sou vir baie mense eenvoudiger en aantrekliker klink, maar ons groei word ook belemmer deur 'n magdom belastingongelykhede en spesiale voorkeure wat die beleggingsvloei verdraai het.
En ten slotte is daar ongetwyfeld sommige wat 'n belastingverlaging wil afskort in die hoop dat 'n einde aan die koue oorlog uiteindelik 'n gelyke besnoeiing in uitgawes moontlik sal maak? duur en selfvernietigend wees.
By die indiening van 'n belastingprogram wat die tekort natuurlik tydelik sal verhoog, maar dit uiteindelik kan beëindig? En ter erkenning van die noodsaaklikheid om uitgawes te beheer? ruimte en vaste rentekoste, hou totale uitgawes vir alle ander doeleindes onder die vlak van vanjaar.
Dit vereis die vermindering of uitstel van baie gewenste programme, die opname van 'n groot deel van die federale salarisverhoging van verlede jaar deur personeel en ander ekonomieë, die beëindiging van sekere installasies en projekte, en die vervanging van openbare krediete in verskeie privaatprogramme. Maar ek is oortuig dat die inwerkingtreding van hierdie jaar van belastingverlaging en belastinghervorming alle ander huishoudelike probleme in hierdie kongres oorskadu. Want ons kan nie lank die oorsaak van vrede en vryheid lei nie, as ons ooit ophou om die pas hier tuis te bepaal.
Belastingverlaging alleen is egter nie genoeg om ons samelewing te versterk nie, om geleenthede te bied vir die vier miljoen Amerikaners wat elke jaar gebore word, om die lewens van 32 miljoen Amerikaners wat aan die buitewyke van armoede leef, te verbeter.
Die kwaliteit van die Amerikaanse lewe moet tred hou met die hoeveelheid Amerikaanse goedere.
Hierdie land kan nie bekostig om materieel ryk en geestelik arm te wees nie.
Deur die begrotingskoste van bestaande programme te beperk om binne die beperkings wat ek gestel het, te hou, is dit dus noodsaaklik om ander nuwe maatreëls te tref wat ons nie kan bekostig om uit te stel nie.
Hierdie maatreëls is gebaseer op 'n reeks fundamentele uitgangspunte, gegroepeer onder vier verwante opskrifte:
Eerstens moet ons ons nasie versterk deur te belê in ons jeug.
Die toekoms van enige land wat afhanklik is van die wil en wysheid van sy burgers, word beskadig en onherstelbaar beskadig wanneer enige van sy kinders nie tot die volle omvang van sy talent geleer word nie, van die laerskool tot die nagraadse skool. Vandag sal ongeveer 4 uit elke 10 studente in die 5de klas nie eers die hoërskool voltooi nie, en dit is 'n vermorsing wat ons nie kan bekostig nie.
Daarbenewens is daar geen rede waarom 'n miljoen jong Amerikaners, sonder skool en sonder werk nie, almal ongewens en dikwels onopgeleid moet bly in ons stadsstrate wanneer hulle hul krag kan gebruik.
Laastens dui die sukses van die buiteland van ons vrywilligers van die Peace Corps, die meeste van hulle jong mans en vroue wat vaardighede en idees aan behoeftige mense dra, op die verdienste van 'n soortgelyke korps wat in ons eie gemeenskapsbehoeftes dien: in geesteshospitale, op Indiese besprekings, in sentrums vir bejaardes of jong misdadigers, in skole vir ongeletterdes of gestremdes. Aangesien die idealisme van ons jeug wêreldvrede gedien het, kan dit ook die huislike rustigheid dien.
Tweedens moet ons ons nasie versterk deur die gesondheid daarvan te beskerm.
Ons werkende mans en vroue, in plaas daarvan om gedwing te word om hulp van openbare liefdadigheid as hulle oud en siek is, moet nou begin bydra tot hul eie pensioengesondheidsprogram deur die Social Security System.
Boonop sal al ons wonderwerke van mediese navorsing min te doen hê as ons nie die groeiende landwye tekort aan dokters, tandartse en verpleegsters en die wydverspreide tekorte aan verpleeginrigtings en moderne stedelike hospitaalgeriewe kan keer nie. Om die huidige verhouding tussen dokters en tandartse nie verder te laat daal nie, moet ons die kapasiteit van ons mediese skole oor die volgende tien jaar met 50 persent verhoog en ons tandheelkundige skole met 100 persent.
Ten slotte, en van groot kommer, glo ek dat die oorgawe van geestesongesteldes en verstandelik gestremdes tot die grimmige barmhartigheid van bewaardingsinstellings hulle en hul gesinne te dikwels 'n onnodige wreedheid toedien wat hierdie nasie nie moet verduur nie. Die voorkoms van verstandelike gestremdheid in hierdie land is byvoorbeeld drie keer so hoog as dié van Swede? En die syfer kan en moet verminder word.
Derdens moet ons ons nasie versterk deur die basiese regte van sy burgers te beskerm.
Die reg op bevoegde advokaat moet verseker word by elke man wat in die federale hof van misdaad beskuldig word, ongeag sy vermoë.
En die kosbaarste en magtigste reg ter wêreld, die reg om in 'n vrye Amerikaanse verkiesing te stem, mag aan geen burger geweier word op grond van sy ras of kleur nie. Ek wens dat alle gekwalifiseerde Amerikaners wat toegelaat is om te stem, bereid was om te stem, maar in hierdie eeufeesjaar van emansipasie moet almal wat bereid is om te stem, altyd toegelaat word.
Ten vierde moet ons ons nasie versterk deur die beste en mees ekonomiese benutting van sy hulpbronne en fasiliteite te gebruik.
Ons ekonomiese gesondheid hang af van gesonde vervoersoorte, en ek glo dat die weg na 'n meer moderne, ekonomiese keuse van nasionale vervoerdiens deur verhoogde mededinging en verminderde regulering is. Plaaslike massavervoer, wat nog erger gaan, is net so 'n noodsaaklike gemeenskapsdiens as hospitale en snelweë. Byna driekwart van ons burgers woon in stedelike gebiede, wat slegs 2 persent van ons grond beslaan?
Vervolgens is hierdie regering in die stoor- en voorraadbedryf ter waarde van meer as $ 16 miljard. Ons moet voortgaan om plaasinkomste te ondersteun, maar ons moenie meer boerdery -oorskotte ophoop bo die $ 7,5 miljard wat ons reeds besit nie. Ons moet 'n voorraad strategiese materiaal byhou, maar die $ 8,5 miljard wat ons gekry het, om goeie sowel as slegte redes, is baie meer as wat ons nodig het, en ons moet die mag hê om van die oortollige ontslae te raak op 'n manier wat nie markontwrigting veroorsaak nie.
Uiteindelik sal ons reeds oorvol nasionale parke en ontspanningsgebiede oor tien jaar twee keer soveel besoekers hê as vandag. As ons nie vandag beplan vir die toekomstige groei van hierdie en ander groot natuurbates nie net parke en woude nie, maar natuurlewe en natuurreservate en allerhande waterprojekte, sal ons kinders en hul kinders in elke sin van die woord armer wees. .
Dit is nie alleen huishoudelike bekommernisse nie. Want by die bereiking van groter vitaliteit en krag hier tuis hang ons lot en toekoms in die wêreld: ons vermoë om die veiligheid van vrye mense en nasies te handhaaf en te voorsien, ons vermoë om hul respek vir ons leierskap af te dwing, ons vermoë om ons handel sonder bedreiging vir ons betalingsbalans, en ons vermoë om aan te pas by die veranderende eise van koue oorlogskompetisie en uitdaging.
Ons sal meer beoordeel word deur wat ons tuis doen as deur wat ons in die buiteland preek. Niks wat ons kon doen om die ontwikkelende lande te help nie, sou hulle die helfte soveel help as 'n bloeiende Amerikaanse ekonomie. En niks wat ons teenstanders kon doen om hul eie ambisies aan te moedig, sou hulle die helfte soveel aanmoedig as 'n chroniese, agtergeblewe Amerikaanse ekonomie nie. Hierdie huistake lei nie energie van ons veiligheid af nie; dit is die grondslag vir vryheid se voortbestaan ​​en sukses.
Met die oog op die buitewêreld, was dit slegs 'n paar jaar gelede - in Suidoos -Asië, Afrika, Oos -Europa, Latyns -Amerika, selfs die buitenste ruimte - dat die kommunisme probeer het om die beeld van 'n verenigde, selfversekerde en uitbreidende ryk oor te dra. 'n trae Amerika en 'n vrye wêreld in wanorde. Maar min mense sou vandag by die prentjie hou.
Ons het die afgelope maande die wetenskaplike en militêre meerderwaardigheid van vryheid bevestig. Ons het ons pogings in die ruimte verdubbel om ons te verseker dat ons eerste in die toekoms sal wees. Ons het die mees ingrypende verdedigingsverbeterings in die vredestydgeskiedenis van hierdie land onderneem. En ons handhaaf die grense van vryheid van Viëtnam tot Wes-Berlyn.
Maar selfvoldaanheid of gelukwensing kan ons veiligheid in gevaar stel net soos die wapens van tirannie. 'N Oomblik van stilte is nie 'n belofte van vrede nie. Gevaarlike probleme bly van Kuba tot by die Suid -Chinese See. Die prognose van die wêreld skryf kortliks nie 'n jaar se vakansie vir ons voor nie, maar 'n jaar van verpligting en geleenthede.
Vier spesiale geleenthede val uit: die Atlantiese Alliansie, die ontwikkelende lande, die nuwe Sino-Sowjet-probleme en die soeke na wêreldwye vrede.
Eerstens, hoe vaar die groot alliansie? Free Europe betree 'n nuwe fase van sy lang en briljante geskiedenis. Die era van koloniale uitbreiding het verby gegaan, die era van nasionale wedywering word vervaag en 'n nuwe era van onderlinge afhanklikheid en eenheid neem vorm aan. Die vrye nasies van Europa, wat die ou profesieë van Marx trotseer en toestem tot wat geen oorwinnaar ooit kon dwing nie, beweeg na 'n eenheid van doel en mag en beleid in elke aktiwiteitsfeer.
Hierdie beweging het al 17 jaar ons konsekwente steun, polities sowel as ekonomies. Ons beskou haar as 'n welkome vennoot, nie as 'n mededinger nie. Want die pad na wêreldvrede en vryheid is nog lank, en daar is laste wat slegs volle vennote kan deel om die gemeenskaplike verdediging te ondersteun, die wêreldhandel uit te brei, ons betalingsbalans aan te pas, om die opkomende nasies te help, om politieke en ekonomiese beleid, en om ander geïndustrialiseerde lande, veral Japan, te verwelkom by ons gesamentlike pogings, wie se merkwaardige ekonomiese en politieke ontwikkeling van die 1950's dit nou toelaat om 'n belangrike konstruktiewe rol op die wêreldtoneel te speel.
Ongetwyfeld sal meningsverskille steeds meer aandag kry as ooreenkomste oor aksie, aangesien Europa van onafhanklikheid na meer formele onderlinge afhanklikheid beweeg. Maar dit is eerlike verskille tussen agbare medewerkers, meer werklik en gereeld onder ons Wes -Europese bondgenote as tussen hulle en die Verenigde State. Want die eenheid van vryheid het nog nooit staatgemaak op eenvormigheid van mening nie. Maar die basiese ooreenkoms van hierdie alliansie oor fundamentele aangeleenthede duur voort.
Die eerste taak van die alliansie bly die algemene verdediging. Verlede maand het premier Macmillan en ek planne beraam vir 'n nuwe fase in ons lang samewerkingspoging, wat daarop gemik is om te help met die groter taak om 'n gemeenskaplike kernverdediging vir die hele alliansie op te stel.
Die Nassau -ooreenkoms erken dat die veiligheid van die Weste ondeelbaar is, en ons verdediging moet dit ook wees. Maar dit erken ook dat dit 'n alliansie is van trotse en soewereine nasies, en werk die beste as ons dit nie vergeet nie. Dit erken verder dat die kernverdediging van die Weste nie die huidige kernmagte alleen is nie, dat Frankryk in die toekoms so 'n mag sal wees? En dat maniere gevind moet word sonder om die risiko's van kernverspreiding te verhoog, om die rol te verhoog van ons ander vennote in die beplanning, bemanning en leiding van 'n werklik multilaterale kernkrag in 'n toenemend intieme NAVO -alliansie. Laastens erken die Nassau -ooreenkoms dat kernverdediging nie genoeg is nie, dat die ooreengekome NAVO -vlakke van konvensionele sterkte nagekom moet word en dat die alliansie dit nie kan bekostig om elke bedreiging met kernwapens of niks te beantwoord nie.
Ons bly te naby die Nassau -besluite, en te ver van hul volle besef, om hul plek in die geskiedenis te ken. Maar ek glo dat die deur vir die eerste keer oop is vir die kernverdediging van die alliansie om 'n bron van vertroue te word, in plaas van 'n saak van twis.
Die volgende dringendste saak van die alliansie is ons algemene ekonomiese doelwitte van handel en groei. Hierdie nasie is steeds bekommerd oor die tekort op sy betalingsbalans, wat ondanks die afname steeds 'n hardnekkige en lastige probleem is. Ons glo ook dat nouer ekonomiese bande tussen alle vrye nasies noodsaaklik is vir voorspoed en vrede. En nóg ons, nóg die lede van die Europese gemeenskaplike mark, is so ryk dat ons dit lankal kan bekostig om hoë plase of fabrieke te beskerm teen die wind van buitelandse mededinging, of om handelskanale met ander lande van die vrye wêreld te beperk. As die gemeenskaplike mark in die rigting van proteksionisme en beperkings sou beweeg, sou dit sy eie basiese beginsels ondermyn. Hierdie regering wil die gesag wat die kongres verlede jaar verleen het, gebruik om handelsuitbreiding aan beide kante van die Atlantiese Oseaan en oor die hele wêreld aan te moedig.
Tweedens, wat van die ontwikkelende en nie-verbonde nasies? Hulle was geskok oor die skielike en geheime poging van die Sowjette om Kuba in 'n kernaanvalbasis te omskep? En deur die arrogante inval van Kommunistiese China in Indië. Hulle is gerusgestel deur ons vinnige hulp aan Indië, deur ons ondersteuning deur die Verenigde Nasies van die vereniging van die Kongo, deur ons geduldige soeke na ontwapening en deur die verbetering van ons behandeling van burgers en besoekers wie se vel nie wit is nie. En namate die ouer kolonialisme terugtrek en die neo-kolonialisme van die kommunistiese moondhede skerper uitstaan ​​as ooit, besef hulle duideliker dat die kwessie in die wêreldstryd nie kommunisme versus kapitalisme is nie, maar dwang versus vrye keuse.
Hulle begin besef dat die verlange na onafhanklikheid dieselfde is oor die hele wêreld, of dit nou die onafhanklikheid van Wes-Berlyn of Viëtnam is. Hulle begin besef dat sulke onafhanklikheid alle kommunistiese ambisies teëkom, maar in ooreenstemming is met ons eie?
Tog is dit moeilik vir enige nasie om hom te toespits op 'n eksterne of subversiewe bedreiging vir sy onafhanklikheid as sy kragte in die daaglikse bestryding van armoede en wanhoop ontgin word. Dit het min sin dat ons in toesprake en resolusies die gruwels van kommunisme aanval, om $ 50 miljard per jaar te bestee om sy militêre vooruitgang te voorkom? ander nasies te help om hul onafhanklikheid te versterk en die sosiale chaos waarin kommunisme nog altyd gedy het, te genees.
Ek is trots en ek dink die meeste Amerikaners is trots op 'n onderlinge verdedigings- en bystandsprogram, ontwikkel met tweeledige ondersteuning in drie administrasies, wat met al sy erkende probleme daartoe bygedra het dat nie een van die byna vyftig VN -lede om onafhanklikheid te verkry sedert die Tweede Wêreldoorlog het voor Kommunistiese beheer geswig.
Ek is trots op 'n program wat gehelp het om miljoene mense wat op die voorste linies van vryheid leef, te bewapen en te voed.
Ek is veral trots daarop dat hierdie land vir die 60's 'n groot samewerkingspoging voorgelê het om ekonomiese groei en sosiale vooruitgang in die hele Amerikas te bereik, die Alliance for Progress.
Ek onderskat nie die probleme waarmee ons ondervind in hierdie wedersydse poging onder ons naaste bure nie, maar die vrye state van hierdie halfrond, wat in noue samewerking werk, het begin om hierdie alliansie 'n lewende werklikheid te maak. Vandag voed dit een uit elke vier skoolgaande kinders in Latyns -Amerika 'n ekstra voedselrantsoen van ons boerdery -oorskot. Dit het 1,5 miljoen skoolboeke versprei en bou 17 000 klaskamers. Dit het gehelp om tienduisende plaasgesinne te hervestig op grond wat hulle hul eie kan noem. Dit stimuleer ons goeie bure tot meer selfhelp en selfhervorming? Fiskale, sosiale, institusionele en grondhervormings. Dit bring nuwe huisvesting en hoop, nuwe gesondheid en waardigheid aan miljoene wat vergeet is. Die mans en vroue van hierdie halfrond weet dat die alliansie nie kan slaag as dit net 'n ander naam is vir die uitdeel van die Verenigde State nie; dat dit slegs kan slaag omdat die Latyns -Amerikaanse nasies self hul bes doen om sy doelwitte te bereik.
Hierdie verhaal is dieselfde in Afrika, in die Midde -Ooste en in Asië. Waar nasies ook al bereid is om hulself te help, staan ​​ons gereed om hulle te help om nuwe skanse van vryheid te bou. Ons koop nie stemme vir die koue oorlog wat ons te hulp gekom het in die bevryding van nasies, neutrale en bondgenote nie. Wat ons wel vra, en alles wat ons vra?
Ondanks al sy prestasies in die verlede, vereis die voortgesette vordering van die Mutual Assistance -program 'n volgehoue ​​ontevredenheid met die huidige prestasie. Ons het hierdie program herorganiseer om dit 'n doeltreffender en doeltreffender instrument te maak, en die proses sal hierdie jaar voortgaan.
Maar vrye wêreldontwikkeling sal steeds 'n opdraande stryd wees. Staatshulp kan slegs die rol van private belegging, handelsuitbreiding, kommoditeitsstabilisering en veral interne selfverbetering aanvul. Die groeiprosesse dra geleidelik vrugte af in 'n dekade, nie 'n dag nie. Ons suksesse sal nie vinnig of dramaties wees nie. Maar as hierdie programme ooit beëindig sou word, sou ons mislukkings in 'n dosyn lande skielik en seker wees.
Nóg geld nóg tegniese bystand kan egter ons enigste wapen teen armoede wees. Uiteindelik is die deurslaggewende poging 'n doelwit, wat finansiering benodig, maar ook 'n fakkel van idealisme. En niks dra die gees van hierdie Amerikaanse idealisme meer effektief na die uithoeke van die aarde as die Amerikaanse Peace Corps nie.
'N Jaar gelede was minder as 900 vrywilligers van die Peace Corps aan die werk. Oor 'n jaar sal hulle meer as 9000 mans en vroue, tussen 18 en 79 jaar oud, bereid wees om 2 jaar van hul lewens te gee om mense in ander lande te help.
Daar is in werklikheid byna 'n miljoen Amerikaners wat hul land bedien en die oorsaak van vryheid in buitelandse poste, 'n rekord wat geen ander mense kan pas nie. Ons wat tuis bly, moet beslis indirek help deur ons hulpprogramme te ondersteun. Deur ons deure oop te maak vir buitelandse besoekers en diplomate en studente en deur dag vir dag, deur daad sowel as woord, te bewys dat ons 'n regverdige en vrygewige mense.
Derdens, watter troos kan ons put uit die toenemende spanning en spanning in die kommunistiese blok? Hier moet hoop versigtig getemper word. Want die Sowjet-Chinese meningsverskil is oor middele, nie eindes nie. 'N Geskil oor hoe om die vrye wêreld die beste te begrawe, is geen rede vir Westerse blydskap nie.
Alhoewel 'n spanning nie 'n breuk is nie, is dit duidelik dat die kragte van diversiteit in die kommunistiese kamp werk, ondanks al die yster dissiplines van regimentasie en al die yster dogmatisme van ideologie. Marx word weereens verkeerd bewys: want dit is die geslote Kommunistiese samelewings, nie die vrye en oop samelewings wat die saad van innerlike verbrokkeling in hulself dra nie.
Die wanorde van die kommunistiese ryk is versterk deur twee ander formidabele magte. Die een is die historiese krag van nasionalisme en die hunkering van alle mense om vry te wees. Die ander is die growwe ondoeltreffendheid van hul ekonomieë. Want 'n geslote samelewing is nie oop vir idees van vooruitgang nie? En 'n polisiestaat vind dat hy nie die graan kan laat groei nie.
Nuwe lande wat gevra word om tussen twee mededingende stelsels te kies, hoef slegs toestande in Oos- en Wes-Duitsland, Oos- en Wes-Europa, Noord- en Suid-Viëtnam te vergelyk. Hulle hoef net die ontnugtering van Kommunistiese Kuba te vergelyk met die belofte van die Alliance for Progress. En die hele wêreld weet dat geen suksesvolle stelsel 'n muur bou om sy mense binne en vryheid weg te hou nie? En die muur van skaamte wat Berlyn verdeel, is 'n simbool van kommunistiese mislukking.
Wat kan ons ten slotte doen om van die huidige pouse na vrede te gaan? Weereens sou ek versigtig wees. Ek voorsien geen skouspelagtige ommekeer in kommunistiese metodes of doelwitte nie. Maar as al hierdie tendense en ontwikkelinge die Sowjetunie kan oorreed om die pad van vrede te loop, laat haar weet dat alle vrye nasies saam met haar sal reis. Maar totdat die keuse gemaak is, en totdat die wêreld 'n betroubare stelsel van internasionale veiligheid kan ontwikkel, het die vrye mense geen ander keuse as om hul arms naby te hou nie.
Hierdie land vereis dus steeds die beste verdediging ter wêreld - 'n verdediging wat geskik is vir die sestigerjare. Dit beteken ongelukkig 'n stygende verdedigingsbegroting? Want daar is geen plaasvervanger vir voldoende verdediging nie, en geen 'winskopiekelder' manier om dit te bereik nie. Dit beteken die besteding van meer as $ 15 miljard vanjaar slegs op kernwapensisteme, 'n bedrag wat ongeveer gelyk is aan die gesamentlike verdedigingsbegrotings van ons Europese bondgenote.
Maar dit beteken ook verbeterde lug- en missielverdediging, verbeterde burgerlike verdediging, 'n versterkte anti-guerrilla-kapasiteit en, van die allergrootste belang, meer kragtige en buigsame nie-kernmagte. Want dreigemente van massiewe vergelding mag nie stuk-stuk aggressie afskrik nie? En 'n reeks vernietigers in kwarantyn, of 'n afdeling goed toegeruste mans op 'n grens, kan vir ons werklike veiligheid nuttiger wees as die vermeerdering van ontsagwekkende wapens bo alle rasionele behoeftes .
Maar ons verbintenis tot nasionale veiligheid is nie 'n verbintenis om ons militêre instelling onbepaald uit te brei nie. Ons maak ontwapening nie as 'n ledige droom nie. Want ons glo dat dit uiteindelik die enigste manier is om die veiligheid van almal te verseker sonder om die belange van iemand te benadeel. Ons verwar ook nie eerbare onderhandeling as versoening nie. Alhoewel ons nooit moeg sal wees in die verdediging van vryheid nie, sal ons nooit die strewe na vrede laat vaar nie.
In hierdie soeke vereis die Verenigde Nasies ons volle en volgehoue ​​ondersteuning. Die waarde daarvan om die saak vir vrede te dien, is opnuut getoon in sy rol in die vestiging van Wes -Nieu -Guinee, in die gebruik daarvan as 'n forum vir die Kubaanse krisis en in die taak van eenwording in die Kongo. Vandag is die Verenigde Nasies hoofsaaklik die beskermer van die klein en die swakke, en 'n veiligheidsklep vir die sterkes. Môre kan dit die raamwerk vorm vir 'n regswêreld - 'n wêreld waarin geen nasie die lot van 'n ander bepaal nie, en waarin die groot hulpbronne wat nou aan vernietigende middele bestee word, konstruktiewe doeleindes sal dien.
In kort, laat ons teëstanders kies. As hulle vreedsame mededinging kies, sal hulle dit hê. As hulle besef dat hul ambisies nie kan slaag nie, as hulle sien dat hul 'vryheidsoorloë' en ondergrawing uiteindelik sal misluk, as hulle erken dat daar meer veiligheid is om inspeksie te aanvaar as om nuwe nasies toe te laat om die swart kunste van kernoorlog te bemeester. ? en as hulle bereid is om, soos ons, hul kragte te wend tot die groot onvoltooide take van ons eie mense? dan kan die gebiede van ooreenkoms inderdaad baie wyd wees: 'n duidelike begrip van Berlyn, stabiliteit in Suidoos -Asië, 'n einde aan kerntoetse, nuwe ondersoeke na verrassing of toevallige aanval, en uiteindelik algemene en volledige ontwapening.
Want ons soek nie die wêreldwye oorwinning van een nasie of stelsel nie, maar 'n wêreldwye oorwinning van die mens. Die moderne aardbol is te klein, sy wapens is te vernietigend en sy afwykings is te aansteeklik om enige ander oorwinning toe te laat.
Om hierdie doel te bereik, sal die Verenigde State 'n groter deel van sy nasionale produksie bestee as enige ander in die vrye wêreld. Vir 15 jaar het geen ander vrye nasie soveel van homself geëis nie. Deur warm oorloë en koue, deur 'n resessie en voorspoed, deur die eeue van die atoom en die buitenste ruimte, het die Amerikaanse volk nog nooit gewankel nie en het hulle geloof nooit geteken nie. As ons optrede soms die lewe vir ander moeilik maak, is dit net omdat die geskiedenis die lewe vir ons almal moeilik gemaak het.
Maar moeilike dae hoef nie donker te wees nie. Ek dink dit is trotse en onvergeetlike dae ter wille van vrede en vryheid. Ons is byvoorbeeld trots op majoor Rudolf Anderson wat sy lewe oor die eiland Kuba gegee het. Ons groet die spesialis James Allen Johnson wat op die grens van Suid -Korea gesterf het. Ons eer sersant Gerald Pendell wat in Viëtnam vermoor is. Hulle is een van die vele wat in hierdie eeu, ver van die huis, vir ons land gesterf het. Ons taak, en die taak van alle Amerikaners, is om hul toewyding na te kom.
My vriende: Ek sluit 'n noot van hoop af. Ons word nie bedwelm deur die tydelike kalmte van die see of die ietwat duideliker lug daarbo nie. Ons ken die onstuimigheid wat onder lê, en die storms wat hierdie jaar buite die horison is. Maar nou blyk die winde van verandering sterker as ooit te waai, in die wêreld van kommunisme sowel as ons eie. Ons vaar al 175 jaar lank met die winde agter ons en met die getye van menslike vryheid in ons guns. Ons stuur ons skip met hoop, soos Thomas Jefferson gesê het, en laat die vrees vreeslik agter.
Vandag verwelkom ons nog steeds die winde van verandering? En ons het alle rede om te glo dat ons gety sterk loop. Met dank aan die Almagtige God dat Hy ons deur 'n gevaarlike gang gesien het, vra ons Sy hulp opnuut om die 'Good Ship Union' te lei.
Menigtes opgewonde mense loop deur die strate en waai na die Kennedys. Die motor het omstreeks 12:30 van Mainstraat by Dealey Plaza afgedraai. Toe dit by die Texas School Book Depository verbybeweeg, het skote skielik op die plein weerklink.
Kogels het die president se nek en kop getref en hy het na mev. Kennedy geval. Die goewerneur is in sy rug geskiet.
Die motor het net 'n paar minute na die Parkland Memorial -hospitaal gegaan. Maar min kon vir die president gedoen word. 'N Katolieke priester is ontbied om die laaste rites te bedien, en om 13:00. John F. Kennedy is dood verklaar. Alhoewel ernstig gewond, sou goewerneur Connally herstel.
Die president se lyk is na Love Field gebring en op Air Force One geplaas. Voordat die vliegtuig opstyg, het 'n grimmige gesig Lyndon B. Johnson in die nou, oorvol kompartement gestaan ​​en die eed afgelê deur die Amerikaanse distrikshofregter Sarah Hughes. Die kort seremonie het om 14:38 plaasgevind.
Minder as 'n uur vroeër het die polisie Lee Harvey Oswald, 'n werknemer wat onlangs by die Texas School Book Depository aangestel is, gearresteer. Hy is aangehou vir die moord op president Kennedy en die noodlottige skietery, kort daarna, op patrollier JD Tippit in 'n straat in Dallas.
Op Sondagoggend, 24 November, sou Oswald van die polisie se hoofkwartier na die tronk oorgeplaas word. Kykers regoor Amerika kyk na die regstreekse televisie -dekking en sien skielik hoe 'n man 'n pistool mik en op 'n blitsvuur skiet. Die aanvaller is geïdentifiseer as Jack Ruby, 'n plaaslike eienaar van die nagklub. Oswald is twee uur later in die Parkland -hospitaal dood.
Ontwerp deur John Trumpy en gebou deur die beroemde John H. Mathis & amp; Company Shipbuilders in Camden, New Jersey, Sequoia is teen 'n koste van ongeveer $ 200 000 voltooi en op 27 Oktober 1925 bekendgestel.  Oorspronklik die naam Sequoia II, sy was die tweede van vier agtereenvolgens groter seiljagte wat tussen 1924 en 1931 vir die heer en mev Richard McCall Cadwalader van Philadelphia gebou is.  Die derde en vierde seiljagte van die Cadwalader is genoem Savarona en Savarona II, onderskeidelik. 
Op 104 voet lank, Sequoia II's die romp is oorspronklik gemaak van langblaargeel denne op wit eikehoutrame en haar dekhuis van mahonie en teak. Sy het gemaklik slaapplek vir agt gaste in haar drie dubbel- en twee enkelkamers, sy het ruim personeellede en sitplek vir 22 vir formele etes.  
Richard M. Cadwalader en Emily Roebling Cadwalader Edit
Richard Cadwalader was 'n prominente bankier in Philadelphia en sy vrou, Emily Roebling Cadwalader, was 'n erfgenaam van die Roebling -fortuin. Emily was die kleindogter van John Augustus Roebling, hoofingenieur en oorspronklike ontwerper van die Brooklyn Bridge, en is vernoem na haar tante van vaderskant, Emily Warren Roebling. 
Emily Roebling Cadwalader het die dryfveer geword agter die vier uitsonderlike seiljagte wat vir die Cadwaladers gebou is, met 'n hoogtepunt van 1931 met die 446 voet Savarona II.
Sequoia II se doop en vroeë gebruik Redigeer
Plaaslike koerante vertel dat mevrou Cadwalader op 26 Oktober 1925, nadat sy saam met haar partytjie in twee Rolls-Royce-motors aangekom het, 'n bottel sjampanje teen die boog van die boog gebreek het. Sequoia II ter herdenking van die diens aan haar gesin. Vreemd genoeg, hierdie rekeninge van Sequoia II By die doop word geen melding gemaak van die verbod tydens die bespreking van die sjampanje nie.  Die Cadwaladers het geseil Sequoia II op verskillende hoëprofielreise na die kus van Florida gedurende 1925 en 1926, insluitend na West Palm Beach en Miami.  
Drie jaar nadat dit vir die Cadwaladers gebou is, Sequoia II is verkoop aan William Dunning, 'n oliebestuurder in Houston, wat die vaartuig gebruik het vir verskeie dobbelreise na Kuba en besigheidsverwante reise langs die Mexikaanse kuslyn.  Dunning is gedwing om te verkoop Sequoia II tydens die Groot Depressie.
Op 24 Maart 1931 koop die Amerikaanse Navorsingsburo in die Departement van Handel Sequoia II van Dunning vir ongeveer $ 40,000.  Sequoia II aanvanklik gebruik om die Chesapeake en Delaware Bays te patrolleer as 'n lokboot om voornemende bootleggers te lok.  In die hoop om onwettige drank te verkoop, sou bootleggers saam met 'n seiljag van 'n welgestelde gesin kom om net gearresteer te word.
Presidensiële diens Redigeer
Hoover Administrasie Redigeer
Dit was bekend dat Herbert Hoover 'n liefde vir Mathis-Trumpy huisbote het, soos Sequoia, en het tyd bestee tussen sy verkiesingsoorwinning en inhuldiging en tydens die vroeë deel van sy administrasie om aan boord van die seiljag te vaar en te hengel in Florida Saunterer,  'n Mathis-Trumpy huisboot van 98 voet wat besit word deur sy vriend, Jeremiah Milbank.
Nadat hy die voormalige presidensiële seiljag laat vaar het Die Mayflower in 1929 begin Herbert Hoover Sequoia II se presidensiële diens deur haar tydens die laaste jare van sy administrasie by verskeie geleenthede te gebruik. Dit bevat vier gedokumenteerde reise van 1931 tot 1933 vir amptelike presidensiële sake sowel as vir plesiervaart.  Verskeie nuusblaaie berig oor die status van Hoover se visreise aan boord Sequoia.  Gedurende 1932 het president en mev. Hoover beide Kersfees en Oujaarsaand aan boord deurgebring Sequoia II as deel van 'n hengelreis van tien dae langs die kuslyne van Georgia en Florida.  Hoover gebruik 'n foto van die toegeeflike seiljag op sy Kerskaartjie van die Withuis in 1932, toe baie Amerikaners swaarkry onder die depressie en sukkel om basiese benodigdhede.
Roosevelt Administrasie Redigeer
President Franklin D. Roosevelt gebruik die seiljag meer gereeld, met meer as vyftig aangeteken uitstappies tussen 1933 en 1935.  Op 25 Maart 1933, wat nou bloot bekend gestaan ​​het as Sequoia en nie meer nie Sequoia II, het die amptelike presidensiële seiljag geword nadat dit van die departement van handel na die vlootafdeling oorgeplaas is.  'n Hysbak is geïnstalleer om toegang te verkry vir die poliogeteisterde president, wat, net soos Hoover voor hom, dit geniet het om aan boord van Sequoia te hengel en die vaartuig ook gebruik het vir belangrike vergaderings en beraad. 
Op 23 April 1933 het president Roosevelt die Britse premier James Ramsay MacDonald as sy eerste gas op die Sequoia gehuisves. Tydens 'n vaart na Mount Vernon bespreek hulle die Groot Depressie, demilitarisering, die opkoms van Adolf Hitler en strategieë om die bedreiging van 'n moontlike nuwe oorlog met Duitsland te voorkom.   Toe dit duidelik word, misluk hierdie pogings en kry die oorlog nader, die hout Sequoia is as onveilig geag vir die president, en op 9 Desember 1935, Sequoia is amptelik oorgedra aan die Sekretaris van die Vloot en die USS met staalomhulsel Potomac is aangewys as die presidensiële seiljag.  Vir die volgende drie dekades, Sequoia dien in die genot van die Amerikaanse minister van vloot tot die herbediening daarvan in 1969 as 'n presidensiële seiljag. 
Truman Administrasie Redigeer
Terwyl hulle as seiljag vir die Sekretaris van die Vloot gedien het, het Amerikaanse presidente en lede van die kabinet steeds die Sequoia gebruik, wat dikwels die agtergrond was vir kritieke oomblikke in die Amerikaanse geskiedenis.
President Harry S. Truman wat die USS gebruik het Williamsburg as sy amptelike seiljag, nogtans versoek Sequoia om die eerste gesprekke oor die beheer van atoomwapens aan te bied. Slegs drie maande nadat die atoombomme op Hiroshima en Nagasaki neergegooi is, was dit aan boord van die Sequoia tydens 'n vaart in November 1945 oor die Potomac verby Mount Vernon dat Truman die belofte van atoomkrag en die noodsaaklikheid om atoomwapens te beheer, eers bespreek het met die naaste geallieerde leiers van die Verenigde State, premier Clement Attlee van Groot -Brittanje en Mackenzie King van Kanada.  Op 16 September 1946 wys die generaal Dwight David Eisenhower se kalender dat hy aan boord van die Sequoia met die Amerikaanse vloot -admiraal Chester W. Nimitz, generaal Carl Spaatz en die Britse veldmaarskalk Bernard Law Montgomery. Hierdie vergadering, onder die dekmantel van 'n vaart na Mount Vernon, het 'n reeks hoogs geklassifiseerde politieke en militêre besprekings begin, waaruit die Wes -Europese Unie ontstaan ​​het, wat in 1948 gevorm is, gevolg deur die NAVO 'n jaar later. Generaal Eisenhower dien later van 1951 tot 1952 as die eerste opperbevelvoerder van die NAVO.
Eisenhower Administrasie Wysig
By die verkiesing tot die presidentskap beveel Eisenhower sy gesamentlike stafhoofde (insluitend admiraal Arthur W. Radford, die voorsitter van die gesamentlike hoofde) om oor die Sequoia om 'n plan vir die implementering van Eisenhower se verdedigingsbeleid "New Look" verder te formuleer en te ontwikkel. Op 6 Augustus 1953 vaar admiraal Radford en sy mede -kapteins in die Chesapeakebaai aan boord van die Sequoia. Die militêre leiers het besef dat die president konsensus wil hê, en eers op 8 Augustus, nadat die Chiefs almal onderteken het wat die 'Sequoia -verslag' genoem sou word, het die Sequoia teruggekeer na Washington.  Die Sequoia -verslag het gehelp om 'n defensiewe strategie in te stel om die algehele grootte en koste van die weermag te verminder en sterk afhanklik te wees van kernafskrik, 'n leerstelling wat as 'n bepalende keerpunt in die Amerikaanse strategie tydens die Koue Oorlog sou dien. 
Kennedy -administrasie wysig
President Kennedy se gebruik van Sequoia is nie so goed gedokumenteer as dié van ander presidente nie. Regeringsfotograwe het hom nie op die seiljag vergesel nie, en vreemd genoeg, onmiddellik na sy moord, is 'n bevel gegee om alle persoonlike logboeke wat verband hou met Sequoia se gebruik tydens die Kennedy -administrasie.  Destyds was Paul "Red" Fay, een van Kennedy se naaste vriende en vertrouelinge, waarnemende sekretaris van die vloot.
Gedurende Oktober 1962 het president Kennedy strategiese vergaderings gehou oor Sequoia om die Kubaanse missielkrisis te bespreek.  Op 29 Mei 1963 het die Kennedys 'n vaart gehou om die president se 46ste en laaste verjaardag te vier. Om 20:00 het die egpaar geklim Sequoia op die musiek van twee orkeste. Met 25 vriende en familie dans die president en sy gaste na 'n ete gebraaide filet en Dom Perignon.   In die woorde van Clement Norton, 'n goeie familievriend van Kennedy wat daardie aand aan boord was, "Jy kan jou nooit iets gelukkiger of meer normaal of lekker voorstel nie."  Die ikoniese foto's wat die president se laaste verjaardag beskryf, is nie deur 'n amptelike fotograaf van die Withuis geneem nie, maar deur die vlootbeampte in beheer van Sequoia met sy eie Kodak Instamatic -kamera. Mary Pinchot Meyer se teenwoordigheid by die intieme viering en haar moord die daaropvolgende jaar was baie bespiegelings.
Teen die tyd dat president Kennedy op 22 November 1963 in Dallas vermoor is, sou hy en die First Lady vriende huisves vir 'n Sondagvaart aan boord Sequoia, twee dae later, op 24 November 1963.  In April 1964 het die weduwee mev Kennedy 'n aand aan boord deurgebring Sequoia saam met 'n groep van president Kennedy se naaste vriende. Frank Gannon, die klavierspeler aan boord daardie dag, vertel 'n aangrypend hartseer verhaal van mev Kennedy wat hom versoek het om 'Me and My Shadow' 'n liedjie oor alleenwees te speel.  Op 27 Mei 1964, twee dae voor Kennedy se 47ste verjaardag, het sy naaste familie en 'n paar vriende weer aan boord vergader Sequoia vir 'n aandete wat deur Kennedy se spraakskrywer en presidensiële historikus, Arthur Schlesinger Jr.
In 'n onderhoud nadat haar man die amp verlaat het, onthou die voormalige presidentsvrou, Lady Bird Johnson, die Johnson se "liefdesverhouding met die Sequoia gaan inderdaad terug na 1949. "  Nadat hy vriende geword het met die destydse sekretaris van die vloot en binnekort sekretaris van verdediging, James Forrestal, is die toekomstige president en presidentsvrou tydens die Roosevelt- en Truman -administrasie by verskeie geleenthede genooi om aan boord van die skip te gaan. 
As vise -president van Kennedy het Johnson agt aangeteken reise aan boord gemaak Sequoia. As president het Johnson se gebruik van Sequoia sou toeneem, met meer as 35 aangeteken reise gedurende sy 5 jaar in die amp.  Gedurende 1964 het president Johnson beveel dat FDR se hysbak verwyder moet word en 'n kroeg in die plek daarvan geïnstalleer moet word.  Johnson gebruik Sequoia lede van die kongres om kritieke wetgewende aangeleenthede, insluitend burgerregte, te beoefen en met sy adviseurs strategiese strategieë te tref oor belangrike besluite, waaronder die eskalasie van die Viëtnam -oorlog.  Sequoia is gebruik vir die ontvangs van buitelandse ambassadeurs, sowel as die leiers van Turkye en Griekeland wat die voortgaande kwessie van Ciprus bespreek het.  President Johnson word gereeld gebruik Sequoia as 'n plek om te ontspan en na 'n film te kyk.
Nixon Administrasie Wysig
Sequoia Die mees algemene presidensiële passasier was Johnson se opvolger, Richard Nixon. President Nixon het meer as 80 reise aan boord van die seiljag aangeteken terwyl hy op kantoor was.
Op 19 Junie 1973, toe 'n groep Amerikaanse en Sowjet -diplomate die president en generaalsekretaris Leonid Brezjnev vergesel het tydens 'n werkende ete aan boord van die seiljag. Tydens hul vaart bespreek die leiers 'n ooreenkoms tussen die VSA en die USSR rakende die voorkoming van kernoorlog, wat twee dae later op 22 Junie 1973 tydens die beraad in Washington onderteken is deur president Nixon en hoofsekretaris Brezjnev.  Dit was aan boord van die Sequoia dat president Nixon besluit het om te bedank en sy familie daarvan in kennis gestel het.  In 'n onderhoud van 1983 deur Frank Gannon van die Nixon Foundation met die titel "The Smoking Gun and the Sequoia" beskryf die voormalige president Nixon die vaart van 5 Augustus 1974 aan boord van die Sequoia waartydens hy verneem dat 'n hof hom beveel het om vry te laat-die transkripsie van 'n bandopname wat toon dat hy die sluiting van die Watergate-inbraak goedgekeur het. 
Ford Administrasie Redigeer
Na die bedanking van president Nixon op 9 Augustus 1974 neem Gerald Ford die presidentskap aan. Ford gebruik Sequoia minder as Nixon. In Mei 1975 was Ford die eerste bekende president wat 'n kabinetsvergadering aan boord van die vaartuig gehou het. Die president en sy kabinet het vier uur lank uitgebreide kwessies bespreek wat die Verenigde State in die gesig staar, waaronder 'n bespreking oor die betrekkinge van die Kongres, die kwessie van Viëtnamese vlugtelinge en die status van die Amerikaanse energieprogram in die lig van die oliekrisis in 1973. 
Later die somer het mev. Nelson Rockefeller, vrou van vise -president Nelson Rockefeller, mev. Takeo Miki (vrou van die premier van Japan) tydens 'n staatsbesoek op 'n vaart langs die Potomac vermaak.  Net so sou die seiljag in Oktober 1975 langs die Potomac vaar om keiser Hirohito en die gepaardgaande afvaardiging uit Japan te vermaak. 'N Ander noemenswaardige besoeker aan boord van die Sequoia gedurende die Ford -jare was die premier van Kanada, Pierre Trudeau, wat in 1976 'n werkende ete saam met die president aan boord gehad het Sequoia. 
President Ford het sy 62ste verjaardag op die Sequoia gevier kort na 'n verrassingspartytjie wat personeel van die Withuis gehou het.  In 1975 het Susan Ford saam met 'n groep vriende 'n pre-prom-partytjie aan boord van die seiljag gehou, en die jaar daarna haar 19de verjaardag aan boord van Sequoia gevier.  First Lady Betty Ford het 'n sequoia -vaart van 9 Junie 1976 aangebied ter viering van Happy Rockefeller se 50ste verjaardag. 
Carter Administration Redigeer
Na 46 jaar van staatsdiens, met verwysing na koste -kommer - die Sequoia belastingbetalers jaarliks ​​na raming $ 800 000 kos - president Carter het beveel dat Sequoia op 'n veiling verkoop word. Carter sou later onthou dat hy die seiljag as 'n fout verkoop het. In 'n gesprek met die omroeper Ray Suarez het Carter gesê: 'Mense het gedink dat ek nie eerbiedig genoeg was teenoor die kantoor wat ek beklee het nie, dat ek te veel van 'n grondboontjieboer was, nie 'n aristokraat of so iets nie. So ek dink dit wys dat die Amerikaanse volk iets van 'n element van 'n beeld van die monargie in die Withuis wil hê.  In sy outobiografie van 2015 "'N Vol lewe: besinning op 90 " President Carter het geskryf oor verkoop Sequoia, "Ek was vasbeslote om streng te hou met die uitgawes vir die land en om 'n voorbeeld te stel in my persoonlike lewe. Ek het besluit om die presidensiële seiljag te verkoop Sequoia, en om die speel van "Ruffles and Flourishes" tot die minimum te beperk toe ek by openbare vergaderings kom. Ek was verbaas toe sommige van hierdie veranderinge redelik ongewild blyk te wees en om te leer hoeveel die publiek die prag en seremonie van die presidentskap waardeer. "
Winston Churchill en die Sequoia Redigeer
Sequoia dien as toevlugsoord vir presidente om saam met vriende te ontspan en sake buite die openbare kollig te doen. Gevolglik bestaan ​​daar geen amptelike dokumentêre bewyse vir baie gebeure aan boord van die seiljag nie, en het sekere kennis ontwikkel, veral oor die aktiwiteite van die Britse premier Winston Churchill aan boord Sequoia. Dit sluit in, maar is nie beperk nie tot, Churchill en Roosevelt wat D-dag saam beplan op die groot tafel in Sequoia se hoofsalon, Churchill geskenkstoele van die Koningin Mary vir Sequoia se boonste dek en Churchill die dryfveer agter Roosevelt se staking van die USS Sequoia sodat die twee leiers aan boord kon drink - alkoholiese drank is verbied aan boord van vlootvaartuie. Ten spyte van hierdie aanhoudende legendes, is Churchill nooit gedokumenteer as aan boord van die seiljag nie.
Sequoia het 7 eienaars gehad sedert hy in 1977 deur die Amerikaanse regering verkoop is. Sequoia vir privaat handves, en ander was groepe sonder winsbejag wat haar om historiese redes wou onderhou en/of terugkeer na die presidensiële diens.
Thomas Malloy gekoop Sequoia van die Amerikaanse regering in Mei 1977 vir $ 286,000.   Drie maande later verkoop Malloy weer Sequoia aan 'n vennootskap onder leiding van Norman Pulliam vir $ 355,000. Mnr. Pulliam handhaaf Sequoia in Myrtle Beach SC en verkoop haar daarna in Maart 1980 vir $ 750,000 aan The Ocean Learning Institute of Palm Beach, FL. Die instituut gebruik Sequoia potensiële skenkers te vermaak. 
Die Presidential Yacht Trust, 'n organisasie sonder winsoogmerk, verkry Sequoia van die Instituut vir ongeveer $ 1,1 miljoen in 1980 en gebring Sequoia terug na DC vir gebruik deur die president en sy kabinet. President en mev. Reagan het laat weet '' Daar is 'n gevoel in die Withuis dat [die president] nie op 'n seiljag van 'n miljoen dollar moet wees as hy programme soos voedselstempels en so meer moet sny nie. '' [48 ] Alhoewel, Reagan verkies om te perd te verskyn, het hy toestemming gegee dat die kabinet dit gebruik Sequoia. Tydens 'n middagete in Augustus 1982 aan boord Sequoia, E.P.A. administrateur Anne Gorsuch Burford (moeder van toekomstige Hooggeregshofregter Neil Gorsuch) het aan agt amptenare van die Reagan -administrasie aangekondig dat sy federale fondse terughou om 'n giftige afvalplek naby Los Angeles op te ruim om te verhoed dat die Senaat -veldtog van die voormalige goewerneur van Kalifornië, Brown, 'n Demokraat.  Toe die kongres aangekla het dat die EPA sulke giftige afvalstowwe in Superfund -terreine verkeerd hanteer het en rekords eis, het Gorsuch geweier en word hy die eerste agentskapdirekteur in die Amerikaanse geskiedenis wat vir minagting van die kongres aangehaal word. Gedurende 1984 Sequoia het 'n welkome held ontvang toe sy op 'n toer van agt maande en 'n reis van 6 000 myl deur die land geneem is.
'N Kongresresolusie wat geskryf is om die Trust by te staan Sequoia weer in staatsdiens, in Desember 1985 geslaag. Sequoia het in 1986 'n herstel van $ 2 miljoen ondergaan voordat hy op 4 Julie 1986 deelgeneem het aan die vloot van vaartuie wat die honderdjarige bestaan ​​van die Statue of Liberty vier. Bush gebruik Sequoia in Mei 1987 om 'n dag van vergaderings met Yang Shangkun aan te bied, wat daarna van 1988 tot 1993 as president van die Volksrepubliek China gedien het.   Sequoia is in Maart 1988 aangewys as 'n National Historic Landmark. Politieke oorwegings het bepaal dat as die Sequoia aan die regering teruggestuur sou word vir gebruik deur die president, die koste nie deur die Amerikaanse regering gebore moes word nie. Die Trust was verbaas oor die vloot se vereiste dat die trust nie net die seiljag en sy werksaamhede moet betaal nie, maar ook die sekuriteit wat die president sou vereis. Die eienaar van die seiljag kon nie 'n herstelrekening van $ 2 miljoen betaal nie, maar is na die skeepswerf van Virginia oorgeplaas en Sequoia het ses jaar gestoor. 
By sy aanstelling het die Clinton Withuis gedurende 1993 en 1994 nou saamgewerk met die Trust om Koeweit te koop Sequoia van die Virginia -werf waar sy geberg is en die titel aan die Trust oorhandig as 'n geskenk aan die Amerikaanse volk en 'n gebaar van dankbaarheid aan die VSA omdat hulle 'n koalisie van 34 provinsies gelei het in die bevryding van Koeweit na Saddam Hussein se Irakse inval in 1990. 
'N Japannese koper was op die punt om te koop Sequoia en verhuis haar na Tokio, toe The Sequoia Presidential Yacht Group LLC dit gekoop het Sequoia van die skeepswerf van Virginia in September 2000 vir ongeveer $ 2,0 miljoen en het haar beskikbaar gestel in Washington, DC vir privaat charters tot 2014. 
President Clinton het een van hierdie geleenthede aan boord bygewoon Sequoia op 17 Oktober 2000  - wat hom die 10de persoon gemaak het wat as Amerikaanse president gedien het om op te loop Sequoia's dekke - die volledige lys bevat: Herbert C. Hoover, Franklin D. Roosevelt, Harry S. Truman, Dwight D. Eisenhower, John F. Kennedy, Lyndon B. Johnson, Richard M. Nixon, Gerald R. Ford, George HW Bush (terwyl vise -president) en William J. Clinton.
Gedurende 2005 het The Mystic Seaport Museum (geleë in Mystic, Connecticut) 'n eksklusiewe 6-maande lange opsie-ooreenkoms aangegaan om Sequoia van die Sequoia Presidential Yacht Group te koop, maar kon nie die $ 20 miljoen insamel wat nodig was om die vaartuig te koop, te herstel en te onderhou nie. Toe die opsie verstryk het, het die president van die museum aan die New York Times gesê: "[Hy] was teleurgesteld omdat die Sequoia, 'n nasionale historiese baken, waarskynlik die gewildste vaartuig in private hande is." 
Sequoia is tans in besit van FE Partners, 'n portefeuljemaatskappy van die Washington DC -gebaseerde Equator Capital Group wat dit gekoop het Sequoia in Oktober 2016 vir $ 7,8 miljoen. Equator Capital word beheer deur L. Michael Cantor en is besig om die Sequoia by 'n herstelwerf in Belfast Maine. Toe hy gevra is oor toekomstige planne deur MegaYacht News, het Cantor gesê: 'Sodra dit herstel is, is ons bedoeling om te bring Sequoia terug na Washington, waar sy sal dien as 'n plek om die Amerikaanse presidensiële geskiedenis te onderrig en oorsake van die behoud van die oseaan te bevorder "
FE Partners gekoop Sequoia na 'n uitgerekte geskil met The Sequoia Presidential Yacht Group, die voormalige eienaar wat geglo het Sequoia beduidend meer werd as die koopprys van $ 7,8 miljoen en het in Januarie 2013 'n regsgeding teen FE Partners ingedien om die verkoop te blokkeer. As deel van 'n leningsooreenkoms het die voormalige eienaar aan FE Partners 'n opsie gebied om Sequoia vir $ 13 miljoen te koop of in geval van 'n wanbetaling ingevolge die leningsooreenkoms vir $ 7,8 miljoen.   Op 29 Augustus 2013 het 'n Delaware -hof 'n standaarduitspraak teen die voormalige eienaar gelê en FE Partner se kontraktuele koopreg bevestig Sequoia vir $ 7,8 miljoen. Op 14 November 2017 het dieselfde Delaware -hof die totale bedrag geld gevind wat FE Partners aan die voormalige eienaar geleen het, regskoste, Sequoia's Skuld in die derde deel en die herstelkoste Sequoia die koopprys van $ 7,8 miljoen oorskry. Gevolglik het die hof ook beslis dat FE Partners geen ekstra geld aan die voormalige eienaar moes betaal nie. 
By aankoop Sequoia in Oktober 2016 het FE Partners 'n saak aanhangig gemaak teen Chesapeake Boat Works van Deltaville, Virginia  wat Sequoia terwyl sy haar gedurende Desember 2014 uit die water op 'n seespoor haal. FE Partners het 'n vereffeningstoekenning van $ 700,000 teen die werf van Virginia op 22 Februarie 2019  gewen en daarna begin met die verwydering Sequoia van die spoorlyn af, haar op 'n skuit geplaas en die skuit van Virginia na Maine vervoer. In September 2019 het die Sequoia is eers per boot van Deltaville, Virginia, na Cambridge, Maryland, verskuif.  en dan gedurende Oktober, van Cambridge, Maryland tot Belfast, Maine, waar Sequoia het op 22 Oktober 2019 aangekom om die herstel deur French & Webb Inc te begin vir 'n onbekende prys.
Volgens MegaYacht News het die Sequoia herstel sal 9 tot 10 maande se deeglike beplanning verg voordat die opknapping self kan begin.  French en sy span verkry hout om haar langblaargeel denne, mahonie en teak aan te vul en/of te vervang.
Die eerste gesin die ster-up-komediant en nabootser Vaughn Meader as Kennedy en Naomi Brossart as die presidentsvrou. Meader se vaardigheid om Kennedy voor te stel, is op die stand-up-baan geslyp-met sy New England-aksent wat natuurlik naby die bekende Harvard-aksent van Kennedy was, wat hy nodig gehad het om sy stem net effens aan te pas om soos die president te klink. Brossart was 'n teateraktrise en model wat haar opnames maak. 
Die eerste gesin is geskryf en vervaardig deur Bob Booker, Earle Doud en George Foster Booker en Doud was ook in die rolverdeling en het faktuur op die voorblad gekry, aangesien die album amptelik getitel is Bob Booker en Earle Doud bied die eerste gesin aan. Die album bevat ook die stemtalent van Jim Lehner, Bradley Bolke, Chuck McCann, Bob McFadden en Norma MacMillan. Dit is opgeneem voor 'n lewendige ateljee -gehoor.
Meader onthul later: 'Baie mense weet dit nie, maar ons het dit opgeneem Die eerste gesin op die nag van 22 Oktober 1962, dieselfde nag as John F. Kennedy se Cuban Missile Crisis Speech. Die gehoor was in die ateljee en het geen idee gehad van die drama wat afspeel nie. Maar die rolverdeling het die toespraak gehoor en ons keel het amper op ons tone geval, want as die gehoor die Cuban Missile Speech gehoor het, sou ons nie die reaksie ontvang het nie. "Tydens die Cuban Missile Crisis het Cadence Records die verspreiding byna gekanselleer van die rekord, met die veronderstelling dat Amerika oorlog toe sou gaan.
Alhoewel die oplewing van die komedie -album teen 1962 begin groei het, het die vervaardiging van 'n plaat wat die president naboots, sterk teenstand gekry. James Hagerty, 'n hoofbestuurder van ABC-Paramount Records en die voormalige perssekretaris van president Dwight D. Eisenhower, het gesê dat die voorgestelde album 'afbrekend vir die presidentskap' sou wees en verklaar dat 'elke kommunistiese land ter wêreld hierdie rekord sal geniet'. Na ander verwerpings het Cadence Records ingestem om die album te versprei, en binne 'n maand verskyn die rekord op die winkelrakke, en daar is flink verkope.Twee weke later het dit meer as 1 miljoen eksemplare verkoop en die debuutalbum van Peter, Paul en Mary verbygesteek. 
Binne weke kon baie Amerikaners gunstelingreëls uit die rekord opsê, insluitend 'die rubber schwan [swan] is myne' en 'voortgaan. Met groot vigah [krag]', terwyl laasgenoemde die president se eie woorde laat sien. Die album het pret gemaak met Kennedy se PT-109-geskiedenis, met die wiegstoele wat hy gebruik het vir sy pynlike rug op die bekende atletiek van Kennedy, sokkerwedstryde en gesinsgeselligheid in die Withuis en die saggeaarde aard van Jackie Kennedy en haar opknapping van die Wit Huis en vele ander stukkies kennis wat die publiek gretig wou gebruik. Kennedy self het afskrifte van die albums as kersgeskenke gegee, en het 'n groep van die Demokratiese Nasionale Komitee eenkeer begroet deur te sê: "Vaughn Meader was vanaand besig, so ek het self gekom."  Volgens UPI -verslaggewer Merriman Smith het Kennedy tydens 'n kabinetsvergadering die hele rekord vir almal gespeel. Op 'n perskonferensie is Kennedy gevra of die album 'irritasie (genot) of genot' veroorsaak het. Hy het grappenderwys geantwoord: "Ek het na die opname van mnr. Meader geluister en eerlikwaar het ek gedink dit klink meer na Teddy as vir my. So, nou hy is vererg. "
Die eerste gesin album het die Grammy -toekenning vir Album van die Jaar in 1963 gewen.  In Maart het die meeste van dieselfde rolverdeling 'n vervolgalbum opgeneem, Die Eerste Gesin Deel twee, 'n kombinasie van gesproke komedie en liedjies. Vrystelling in die lente van 1963, Deel twee was ook suksesvol en bereik 'n hoogtepunt van 4 op die albumkaart in Junie 1963. 
Onmiddellik na die sluipmoord op Kennedy op 22 November 1963, het die vervaardigers Booker en Doud, saam met die president van Cadence, Archie Bleyer, albei albums uit die verkoop gehaal en alle onverkoopte kopieë vernietig om nie oënskynlik 'geld te verdien' met die dood van die president nie. Albei albums was uit druk totdat hulle uiteindelik weer saam op CD uitgereik is in 1999.
In 1962 is twee soortgelyke albums ook vrygestel:
Die ander gesin het die Nikita Chroesjtsjov -regime van die Sowjetunie bedrieg en Buck Henry, Joan Rivers en George Segal verskyn.
Die president slaan terug! was 'n verbeelde reaksie van president Kennedy op Die eerste gesin, geskryf deur die toekomstige medewerker van Mel Brooks, Ron Clark.
Tydens die administrasie van Lyndon Johnson het Doud en Alen Robin 'n reeks van twee komedie -albums vrygestel met die werklike opnames van Johnson en ander politieke figure om komiese gesimuleerde onderhoude te skep: Welkom by die LBJ Ranch (1965)  en Lyndon Johnson se Lonely Hearts Club Band (1967). 
In 1966, The New First Family 1968: 'n Futuristiese sprokie is uitgegee, saam vervaardig deur Bob Booker en George Foster, en met die impressioniste en komiese Will Jordan as die nuutverkose president Cary Grant in hierdie politieke fantasie. Twee ander bekende impressioniste verskyn ook op die album - John Byner en David Frye. Frye se indruk van Richard Nixon sou later op die Elektra Records -albums verskyn Ek is die president en Radiovry Nixon, onder andere. Sal Jordan se bekendste indruk - dié van die TV -gasheer en koerantskrywer Ed Sullivan - nie gebruik word nie? The New First Family 1968. Die Ed Sullivan -indruk wat op die album gehoor is, is eerder deur Byner gedoen.
In 1981 het 'n nuwe album getiteld Die eerste gesin ry weer is uitgegee, saam vervaardig deur Doud en met die impressionis Rich Little as destydse president Ronald Reagan. 
'N ONGERONDE LEWE deur Robert Dallek PRESIDENT KENNEDY: PROFIEL VAN KRAG deur Richard Reeves MAAK VAN DIE PRESIDENT: 1960 deur Theodore H. White
Gemeenskapswet op Geestesgesondheid
Op 31 Oktober 1963 onderteken president John F. Kennedy die Wet op Gemeenskaplike Geestesgesondheid (ook bekend as die Wet op Konstruksie van Geestesvertraging en Gemeenskaplike Geestesgesondheid van 1963), wat die lewering van geestesgesondheidsdienste drasties verander het en 'n nuwe era van optimisme in geestesgesondheid. Hierdie wet het gelei tot die oprigting van omvattende gemeenskapsgesondheidsorgsentrums regoor die land. Dit het mense met geestesongesteldhede wat in hospitale en instellings gehuisves is, gehelp om terug te keer na hul gemeenskappe.
Saam met hierdie wet het die ontwikkeling van meer effektiewe psigotropiese medisyne en nuwe benaderings tot psigoterapie die versorging van mense met geestesongesteldhede op 'n gemeenskapsbasis moontlik gemaak. 'N Toenemende hoeveelheid bewyse het destyds getoon dat geestesongesteldhede doeltreffender en goedkoper in gemeenskapsomgewings behandel kan word as in tradisionele psigiatriese hospitale.
Namate dienste aan mense met geestesongesteldhede meer uiteenlopend en omvattend geword het, het dit ook duidelik geword dat die byvoeging van behandelingsdienste vir verslawingstoornisse nodig sou wees om mense op optimale vlakke te help funksioneer. Hierdie gekoördineerde handelsmerk is gemerk as 'gedragsgesondheidsorg'-en die verskaffing van omvattende dienste vir geestesgesondheid en verslawing is die doel van gemeenskapsgebaseerde gedragsgesondheidsorganisasies.
Gemeenskapsgebaseerde geestesgesondheid en verslawingsversorging is steeds 'n meer effektiewe opsie as institusionalisering-wat toegang tot kwaliteit gesondheidsorg betref en die koste vir die belastingbetaler en die private betaler. Die organisasies wat sulke sorg bied, het egter ver verder ontwikkel as die oorspronklike sentrums vir geestesgesondheid in die gemeenskap.
Gedragsgesondheidsorg wat deur die gemeenskap gebaseer is, word gelewer deur 'n mengsel van organisasies wat deur die regering en provinsies bedryf word, sowel as private organisasies sonder winsoogmerk en winsgewende organisasies. Hierdie dienste vir geestesgesondheid en verslawing word befonds deur 'n lappie van bronne, insluitend Medicaid Medicare-provinsie, staats- en federale programme, private versekering en selfbetaling.
Kyk na ons infografika wat die mylpale en oomblikke beklemtoon wat belangrik is vir gemeenskappe vir geestesgesondheid en middelmisbruik sedert die wet onderteken is.