Australië erken nie die reg om te staak nie en die reg bevat slegs 'n kort definisie oor wat as 'n noodsaaklike diens beskou moet word wat meer gerig is op effektiewe funksionering van industrieë as die welsyn van die gemeenskap. Die land se reg beskryf egter strenger gevolge in die geval van nie-nakoming van wetgewing as in die geval van Suid-Afrika, veral met betrekking tot stakings deur noodsaaklike dienste werknemers.
Volgens artikel 90 van die ERA sal 'n staking deur werknemers van 'n noodsaaklike diens wettig wees as hierdie werknemers, wat aan 'n wettige staking wil deelneem wat die openbare belang, gesondheid of veiligheid sal beïnvloed, binne 28 dae voor sodanige staking 'n skriftelike kennisgewing wat hul voorneme om te staak uiteensit aan hul werkgewer en die hoof uitvoerende beampte van die Departement van Arbeid oorhandig. Hierdie kennisgewing moet die tydperk van kennisgewing, aard van die staking en die datum, duur en plek van die staking uiteensit.
Indien bogenoemde vereistes nie nagekom word nie mag die werkgewer die Arbeidshof nader vir 'n bevel om die staking te stop.105 Of die staking onwettig is en permanent gestop moet word, hang van die hof se diskresie af. Die hof sal die belange van die publiek, die relevante prosedures wat gevolg moes word en die betrokke bepalings van geregtigheid in die saak in ag neem.
In die saak van Golden Bay Cement v New Zealand Merchant Service Guild106 het die hof vir die eerste keer oorweging geskenk aan wat presies die vereiste behels dat 'n staking die openbare belang moet beïnvloed voordat 'n kennis­gewing van die staking benodig word (ingevolge artikel 90 van die ERA):