Italiaanse pizza resep - Nuwe resepte - 2021
U kan die koek van die begin af met die hand maak, maar ek sit dit in die robot (!) Waar ek dit ongeveer 3 minute gelos het, totdat al die bestanddele gemeng is en dit nie taai was nie. Haal dit uit die robot en werk dit met die hand op 'n bord bedek met meel vir ongeveer 5 minute. Sit dit in 'n groter bak en bedek met 'n skoon servet. Laat dit ongeveer 'n uur op 'n warm plek staan ​​(die volume moet verdriedubbel).
Verhit die oond tot hoë temperatuur (220 grade Celsius)
Haal die kors na 'n uur uit die bak en laat dit vir nog 5 minute werk. Smeer dit goed met die faset sodat dit nie dikker as 1 cm is nie (dit groei in die oond). Sit die deeg in 'n groot skinkbord of 'n paar klein bakkies. Ek maak verskeie kleiner stukke, sit dit op aluminiumfoelie en bak dit gelyktydig in die oond, op 2 vlakke.
Smeer tamatiesous op elke stuk deeg (ek sit in 'n dikker laag) en strooi oregano oor. En nou voeg almal by watter bestanddele hulle verkies. Ek het net 'n pizza geëet met kaas (mozzarella, parmesaan, kaas), een met salami en mozzarella, een met kersietamaties. En natuurlik, 'n bietjie vars basiliekruid.
Sit dit goed in die warm oond en laat dit vir ongeveer 15 minute.
Hierdie webwerf gebruik coockie om u ervaring te verbeter. As u met hierdie aspek saamstem, kan u aanhou blaai. U kan die instellings te eniger tyd verander. U keuse beïnvloed nie die navigasie van die webwerf nie.
Hierdie webwerf gebruik coockie om u ervaring te verbeter. As u met hierdie aspek saamstem, kan u aanhou blaai.
Oor Pizza Margherita & # 8211 die eenvoudigste pizza
Die geskiedenis van die pizza Margherita begin omstreeks 1889. Die skepper daarvan word gesê dat dit Raffaele Esposito van Pizzeria Brandi in Napels was. Daar word gesê dat hy dit voorberei het ter ere van koningin Margherita van Savoye, wat op 'n amptelike besoek was saam met haar man, koning Umberto I. Vandaar die naam & # 8222Margherita & # 8221. Boonop vier hierdie pizza die kleure van die Italiaanse vlag: rooi, wit en groen. Mooi storie
Sedert 2009 is Pizza Margherita deel van die drieluik van tradisionele Napolitaanse pizza's STG (gewaarborgde tradisionele spesialiteite), saam met seekospizza (tamaties, knoffel, oregano) en pizza Margherita Extra (met mozzarella di Bufala Campana DOP, tamaties en basiliekruid).
Die deegresep word ook gereguleer, asook die suurdeeg- en modelleringstegniek (sonder om net met die hand te draai) of die dikte daarvan (3-4 mm in die middel en 1-2 cm aan die rand). Tradisionele bak word in baksteen -oonde wat 90 sekondes lank tot 450 ° C (ja, celsius) verhit word. Bron: Italy Magazine.
U kan natuurlik nie sulke temperature tuis bereik nie (as u nie 'n baksteenoond het nie), maar daar is spesiale klippe om pizza te bak. In hierdie geval neem die bak 6-8 minute (by 250 C). Ek het so iets en ek gebruik dit elke keer vir pizza en brood. Hou in elk geval in gedagte dat u dit moet doen verhit die oond tot maksimum!
In die & # 8222sos & # 8221 hoofstuk kan u die klassieke weergawe van geblikte tamatiepuree (gekruid met 'n bietjie sout) gebruik, of u kan kies weergawe van tamatiesous met knoffel en basiliekruid & # 8211 resep hier.
Die Internasionale Regulasie is 'n stel gekodifiseerde reëls, mondelings oorgedra deur die generasie pizzamaker van Napolitaan, wat van vader op seun oorgedra is.
In 1984 herenig Antonio Pace en Lello Surace die belangrikste en beroemde pizzamaker van destyds om die fundamentele reëls neer te skryf om die ware Napolitaanse pizza te herken en te onderskei van die ander pizza, wat dit die maksimum waardigheid gee. Sedertdien was die Internasionale Regulasie die hart van die Associazione Verace Pizza Napoletana, wat die tradisie van hierdie ou resep beskerm en die geheime daarvan versprei en die uniekheid en eienaardigheid daarvan verdedig.
Hoe berei ek die ware Napolitaanse pizza voor?
Uiteindelik het ons die oorspronklike repice opgeskryf deur die ou generasie pizzamaker.
Kom ons ontleed die laaste aspek van die ware Napolitaanse pizza nadat dit in die houtoond gaargemaak is:
1. Die Napolitaanse pizza is rond, met 'n deursnee van maksimum 35 cm
2. Die Napolitaanse pizza bied 'n verhoogde rand (die beroemde "cornicione"), geswel en vry van brandwonde, 1-2 cm
3. Die Napolitaanse pizza moet sag en geurig wees
Kom ons gaan nou verder en ontleed die bestanddele om die deeg van die ware Napolitaanse pizza voor te berei.
Die volgende dosisse is gebaseer op 1 liter (1000 ml) water:
- Water: 1 liter (1000 ml)
- Spring: 40-60 gram
- Gis (gebaseer op temperatuur en humiditeit):
Gis vars bier 0,1-3 gram
Moedergis 5-20% meel gebruik
Droë gis 1/3 vars gis gebruik (1 gram droë vir 3 gram vars)
- Meel: 1.600 / 1.800 (afhangende van die absorpsiegraad).
Meel, water, sout en gis word saam gemengbegin met die water en sorg dat die kontak tussen sout en gis nie langer as 5 minute plaasvind nie, anders sal die sout die gisselle beskadig. Giet 'n liter water in 'n menger, los tussen 40 en 60g sout op, voeg 10% van die totale hoeveelheid meel by en voeg dan gis by.
Begin die menger, voeg die res van die meel geleidelik by totdat die konsekwentheid van die deeg verkry word (optimale deegpunt). Die deeg moet in die vurkmenger, spiraalvormig, met dompelarms (mandjie met afgeronde en afgeronde hoeke) gewerk word totdat 'n enkele kompakte massa verkry word. Die hoeveelheid water wat 'n meel kan absorbeer (hidrasie) is baie belangrik om 'n optimale konsekwentheid van die deeg te verkry.
Fermentasie en rypwording
Nadat dit uit die knie -masjien gehaal is, word dit op 'n werktafel in die pizzeria geplaas, waar dit laat rus bedek met 'n klam lap sodat die oppervlak nie hard kan word nie, wat 'n soort kors vorm wat veroorsaak word deur die verdamping van die vog wat deur die deeg vrygestel word. Na die tyd wat nodig geag word om te vestig en te rus, het die deeg gevorm word, tradisioneel met die hand. Met behulp van 'n spatel word 'n gedeelte gesuurde deeg gesny uit die deeg wat op die werkbank geplaas is en dan 'n deegvorm gegee. In die Napolitaanse tegniek, in die tradisionele handgemaakte stuk, word die deeg gevorm (staglio) in die vorm van balle met 'n tegniek wat herinner aan die bereiding van mozzarellas (mozzatura).
Vir "Verace Pizza Napoletana" - (Vera Pizza Napoletana) moet die deegballetjies tussen 200 en 280 g weeg om 'n pizza met 'n deursnee tussen 22 - 35 cm. Sodra die brode gevorm is, vind 'n tweede suurdeeg in bokse plaas vir kos van wisselende duur, afhangende van die temperatuur en humiditeit van die omgewing en die opname van die meel wat gebruik word. Volwassenheid bestaan ​​uit 'n reeks biochemiese en ensiematiese prosesse wat die mees komplekse strukture, proteïene en stysels in eenvoudiger elemente verdeel. Aanbevole leweringstyd Min 8 - maksimum 24 uur (met ekstra ure knie - 4 uur).
Die vorming van die pizzabasis
Met 'n beweging van die middel na buite, en met die druk van die vingers van albei hande op die deegbal, word die basis baie keer omgedraai. Hierdeur vorm die '' pizza maker '' 'n deeg deeg. Van die middel af is die dikte nie meer as 0,25 cm afwyking ± 10% verdra).
Die ware Napolitaanse pizza moet versier word met bestanddele, verkieslik van Kampanië streke.
Die geskilde tamatie met die hand geknak hoef nie te dig, maar dik te lyk nie.
In die geval van vars tamatie, dit moet in skywe gesny word.
Die buffelmozzarella (in skywe gesny) of die blom van melk (in repies gesny) moet eenvormig op die pizza versprei word.
Die gerasperde kaas (indien gebruik) moet met 'n sirkelvormige en eenvormige beweging van die hand op die pizza gesmeer word.
Die vars basiliekruid blare word net op die speserye gesit.
Die Ekstra fynfilteerde olyfolie word met 'n spiraalbeweging gegiet.
Kook moet uitsluitlik in 'n houtoond, wat 'n temperatuur tussen 430-480 ° C bereik het. Met hierdie temperature, plaas die pizza vir 60-90 sekondes. Die pizza kook eweredig oor die hele omtrek.
Hier het ons ons Napolitaanse pizza, pasop vir nabootsings en geniet u pizza!
Heerlike tuisgemaakte pizza
Heerlik die pizza, wat wêreldwyd bekend is en verbruik word, is 'n Italiaanse spesialiteit waarvan die oorsprong teruggaan in die tyd, tot in die veertiende eeu toe in Italië destyds "pissa" begin word, 'n plat brood bedek met tamatiesous en kaas. Alhoewel dit aanvanklik as die voedsel van die armes beskou is, word die heerlike pizza mettertyd meer en meer waardeer, en word dit op enige tyd van die dag en by elke geleentheid geëet. Met die toenemende gewildheid van die gereg, het pizza -resepte gediversifiseer en bereik dat elke streek sy eie resep het. pizza Margherita, pizza Vier seisoene, Wispelturige pizza, Vier kaas pizza, pizza Calzone, pizza Marinara, Tuna en uie pizza, pizza sampioene, pizza salami of Ham ham Daar is slegs 'n paar soorte pizza wat wêreldwyd waardeer word.
Roemeniërs, fynproewers, het ook groot pizza -verbruikers geword; in alle stede is daar plekke waar u die heerlike gereg kan eet. Soos verwag, was so 'n lekker gereg 'n uitdaging vir huisvroue wat probeer het om die resep in hul eie kombuis weer te gee. Die mees ervare huisvroue in die kookkuns het hul eie idees bedink wat unieke bestanddele kombineer en 'n verrassende smaak kry. Die Roemeense pizza -resep hou verband met haar suster uit Italië, maar het ook sy eie elemente. Roemeense pizza is 'n soort tuisgemaakte pizza, die huisvrou gebruik alles wat sy in die yskas het, begin met vleisgeregte. tip kaizer, ham, salami, worsies en eindig met kaas kaas, Parmesaan of mozzarella. Afhangende van die seisoen, word dit ook gebruik groente: tamaties, rissies, sampioene en uie. Hulle kan bygevoeg word olywe, blokkies van hoender vleis en mieliekorrels. Roemeniërs hou egter van konsekwente geregte, dus hoe meer bestanddele daar op die pizzabank is, hoe beter.
Tamatiesous vir die geurmiddels kan die voorbereiding verkry word by ryp vars tamaties of van tamatiepasta, van tipe sous. Die pizza sal 'n spesiale smaak hê as dit by die sous gevoeg word vars of gedroogde basiliekruidblare en 'n druppel olyf olie.
Ongeag die resep wat gebruik word, die pizza is 'n lekkernye voorberei bekend vir die krag om gesinne en vriende bymekaar te bring, is niks lekkerder as om te geniet nie snye pizza intr - 'n kwaliteit onderneming.
Tradisionele Italiaanse pizza dit is nie presies maklik nie, maar die resultaat is so lekker dat dit ons moeite werd is. Die bolaag kan natuurlik wissel na gelang van almal se voorkeure. In plaas daarvan moet die deeg gemaak word sonder om die resep te verander (ek bedoel die bestanddele, gewig en suurdeeg, wat 9 uur is). Voordat ek na die resep self gaan, wil ek die belangrikste reëls vir 'n suksesvolle tradisionele Italiaanse pizza aandui:
Bestanddele vir a tradisionele Italiaanse pizza heerlik moet van onberispelike kwaliteit wees. Ek weet dat ons in die versoeking is om byna alles wat ons vind in die yskas te plaas, wat heeltemal verkeerd is. Verrassend, maar 'n eenvoudige pizza en blykbaar arm aan bestanddele, bied 'n baie ryker en beter gedefinieerde smaak as 'n baie gelaaide een. Gevolgtrekking: u verkies kwaliteit en nie kwantiteit nie.
'N Ander ding wat ons moet in ag neem en wat baie belangrik is vir die sukses van 'n baie lekker pizza, is die gebruik van die facaletto. MOENIE DIE FACALET GEBRUIK NIE, want deur dit te gebruik, word die lug uit die deeg heeltemal verwyder en word die gluten doodgemaak en gee dit nie meer elastisiteit nie. Daar moet 'n hoeveelheid lug in die deeg bly omdat die lug wat in aanraking kom met die hitte van die oond, die pizza help om van binne na buite te bak. Smeer die deeg dus uitsluitlik met u hande (meer presies met u vingerpunte), van die middel tot die rande. Dit is glad nie moeilik nie (die tegniek kom onmiddellik agter). Ek waarborg u dat u nie eers die smaak van 'n handgerekte pizza kan vergelyk met die smaak en konsekwentheid van 'n handgerekte pizza nie.
Die water wat gebruik word, mag nie kalk of te veel chloor bevat nie (sodanige water voorkom dat die fermentasie korrek is). As u weet dat die water uit u kraan hierdie eienskappe het, het u 2 oplossings: kook die water of laat dit afkoel, of gebruik gewone water.
MOENIE KETCHUP GEBRUIK NIE! Ongelukkig gebruik ons ​​pizzeria's ketchup in plaas van vars tamatiesap, wat absoluut verbode is vir 'n regte pizza.
Die beste sout vir pizza is seesout, waarvan die eienskappe 'n behoorlike fermentasie help.
'N Ander baie belangrike reël is & # 8222dubbele fermentasie & # 8221. Dit wil sê, na die eerste suurdeeg word die pizza in die vorm versprei en dan laat dit in die algemeen tussen een uur en drie uur suurdeeg.
Dit is die belangrikste reëls vir die sukses van 'n baie lekker pizza. As ek iets onthou, sal ek die artikel voltooi.
Die bolaag is soortgelyk aan dié van die madeliefie -pizza; slegs die deeg verskil.
Klassieke deeg vir Italiaanse pizza. Nou maak ek elke naweek my gunsteling pizza!
Die tradisionele Italiaanse pizzadeeg is baie maklik om uit 'n minimum aantal bestanddele voor te berei. Die deeg is sag en lugtig en smaak heerlik. Met hierdie uitstekende deeg kry jy dun pizza soos in Italiaanse pizzeria's. As u wil, kan u meer deeg berei, wat u kan vries en gebruik as u lus is vir pizza. Maak seker dat u hierdie suksesvolle resep voorberei!
-1 pakkie droë gis (10 g)
1. U kan 'n dubbele porsie deeg voorberei en eenkant in die vrieskas sit. As dit nodig is, ontdooi dit by kamertemperatuur.
2. Los die sout, suiker en gis in warm water op. Voeg 1/2 van die meel by en meng.
3. Vir egte Italiaanse deeg moet u durumkoringmeel of griesmeel gebruik. As u nie sulke meel het nie, kan u 1-2 eetlepels semolina byvoeg.
4. Voeg die olyfolie by en voeg die res van die meel geleidelik by.
5. Knie 'n taamlik dik deeg en sit dit op 'n warm plek om te rys. Bedek dit met 'n klam deksel of handdoek.