The absence of a system of internal controls in South African Administrative Law, in light of Section 7(2) of the Promotion of Administrative Justice Act 3 of 2000
Heydenrych, Ernst (2020-12)
Thesis (LLM)--Stellenbosch University, 2020.
AFRIKAANSE OPSOMMING: Artikel 33 van die Grondwet poog om te verseker dat administratiewe geregtigheid geskied op 'n wyse wat regmatig, redelik en prosedureel bilik is. Tesame met die projek van Transformatiewe Grondwetlikheid wat 'n kultuur van regverdiging tot stand wil bring, was die hoop dat die publieke administrasie meer toeganklik, aanspreeklik en doeltreffend sou funksioneer. Die primêre meganisme om die bogenoemde te bereik, is geregtelike hersiening. Tog, die tyd- en duursame wyse daarvan beteken dat 'n groot deel van die Suid-Afrikaanse publiek sukkel om toegang tot die regsisteem te kry. Verder het howe ook reeds bevind dat die publieke administrasie meer geskik is om sekere probleme op te los, aangesien howe soms nie die nodige kennis het om sekere administratiewe kwessies suksesvol op te los nie. Alternatiewe metodes moet dus gevind word om die publieke administrasie verantwoordelik te hou. Een so metode is by wyse van die uitputting van interne remedies. Artikel 7(2)(a) van die Promotion of Administrative Justice Act 3 van 2000 vereis dat 'n applikant vir geregtelike hersiening eers beskikbare interne remedies moet uitput voor die hof genader word. Sou die applikant dit nie doen nie, moet die hof weier om die saak aan te hoor todat relevante interne remedies uitgeput is (artikel 7(2)(b)), tensy die hof 'n uitsondering toestaan (artikel 7(2)(c)). Ten spyte van die bogenoemde, het die publiek steeds geen algemene reg tot 'n interne remedie nie, en daar is ook geen plig op die staat om 'n gegriefde party met een te verskaf nie. Die Suid-Afrikaanse administratiefreg het tans geen uniforme sisteem van interne kontrole (remedies) nie. Dit beteken dat die beskikbaarheid van interne remedies streng sal afhang van die konteks van elke saak. Gevolglik is hierdie tesis ten gunste van die skepping en implementering van 'n uniforme sisteem van interne kontrole deur die staat, en steun op vier hoof argumente daarvoor: (a) artikel 33 van die Grondwet; (b) die projek van Transformatiewe Grondwetlikheid; (c) die impak van armoede op administratiewe geregtelikheid; en (d) die plig onder internasionale reg om binnelandse remedies uit te put. Sou die bogenoemde argument aanvaar word, moet fokus skuif na die inhoud en omvang van 'n effektiewe interne remedie. By wyse van 'n analise van 'n aantal statutêre raamwerke wat bestaande interne remedies bevat, word nege kriteria geïdentifiseer waarop die staat kan steun wanneer die inhoud en omvang van 'n effektiewe interne remedie bepaal word.
Please refer to this item in SUNScholar by using the following persistent URL: http://hdl.handle.net/10019.1/109141