Ons noem sulke dinge soos lewe en dood "opposites", maar dit is nie heeltemal 'n bevredigende naam nie, aangesien dit 'n opposisie en dus teenstand impliseer. Maar lewe en dood is net in konflik in die gedagtes wat 'n oorlog tussen hulle uit sy eie begeertes en vrese skep.
In werklikheid is lewe en dood nie teenstrydig nie, maar komplementêr. Dit is die twee noodsaaklike faktore van 'n groter lewe wat bestaan ​​uit lewende en sterwende net soos melodie geproduseer word deur die klank en stilmaak van individuele aantekeninge.
Lewe voed op die dood, sy beweging is slegs moontlik en duidelik as gevolg van die voortdurende geboorte en dood van selle, die opname van voeding en die wegdoen van afval, wat op sy beurt 'n vrugbare grond verskaf waaruit die nuwe lewe kan spring. Vir lewenskragtigheid is 'n siklus waarvan die voltooiing sowel opwaartse beweging as afwaartse beweging vereis, net soos lig nie self kan manifesteer sonder die hele beweging van die liggolf van begin tot einde nie. as hierdie golwe in die helfte of kwartgolwe verdeel kan word, sal die lig verdwyn.
So ook in die biologiese gebied het ons twee teenoorgestelde, maar komplementêre geslagte, manlik en vroulik; wesens word op hierdie manier verdeel om hulleself te herproduseer en die betekenis van man en vrou is die kind waarsonder daar geen sin sal wees om twee geslagte te hê nie. So is hulle die twee bene waarop ons lewe staan, en wanneer 'n mens weggesny word, val die hele inmekaar.
Hierdie sogenaamde teenstellings bied die mens 'n moeilike probleem aan, want daar is 'n verlange in sy hart vir ewigheid en oorwinning oor die dood, 'n verlange wat verkeerd bestuur word, want in die lewe soos hy dit weet, is hy self een van daardie opposiete en dus blykbaar teen iets gestel waaroor hy nooit kan sege nie. Vir die grondslag van ons lewe soos ons weet, is dit die opposisie tussen onsself en die heelal, tussen wat ek is en wat nie 'ek' is nie.
Hier is weer twee dinge wat komplementêr eerder as gekant is, want dit is duidelik dat die self nie sonder die heelal kan bestaan ​​nie en dat die heelal nie kan bestaan ​​sonder die menigte self en entiteite waarvan dit saamgestel is nie. Maar uit die oogpunt van lyding, sukkelende man, is hierdie feit egter voor die hand liggend suiwer abstrak.
Daarbenewens hang die bestaan ​​van die heelal blykbaar net op die onpersoonlike menigte self waarvan daar 'n onuitputlike toevoer is; Dit is nie afhanklik van enige spesifieke self nie. Inderdaad, die natuur blyk verbasend en verkwistend in die hantering van individuele self, en dit is dus nie verbasend dat die mens moet rebelleer wanneer hy met dieselfde onverskilligheid vir individualiteit behandel word soos die insek nie.
Dit blyk selfs dat daar 'n werklike konflik bestaan ​​wat nie net in die gedagte bestaan ​​nie, want die een is die een van die wonderlikste vaardighede op die skepping van individue en selfs op hul bewaring, terwyl dit met die ander behandel word asof hulle was nie meer as die stof waaruit hulle opgestaan ​​het nie.
Maar as die een of die ander van die hande van die natuur vasgebind was, sou die wêreld hom uit die oorvloed van die lewe verstik of heeltemal ontheilig word. Nietemin is die proses van die individuele oogpunt verkwistend en onbeskaamd. Die mens kan die natuur by 'n groter ekonomie help deur die voortplanting van sy eie soort te reguleer en deur homself aan die natuur aan te pas in plaas daarvan om dit te beveg.
Wat ook al gesê word oor die noodsaaklikheid om 'n mens se houding teenoor die lewe op 'n universele te baseer, afgesien van 'n persoonlike oogpunt, is die probleem dat die mens op die gewone manier nie universeel voel nie. Sy sentrum is homself en sy bewussyn peep uit deur vensters in 'n muur van vlees; hy voel nie sy bewussyn as wat hy in dinge buite homself besit nie, deur ander se oë te sien of met ander se ledemate te beweeg. En die wêreld buite daardie muur is dreigend, soveel dat hy alles moontlik doen om homself daardeur te versterk, om homself te vermy met 'n toevlug van besittings en illusies om homself van die wêreld en die wêreld van hom weg te steek.
Binne hierdie fort probeer hy die ding waarna hy sy lewe roep, te bewaar en te bewaar, maar hy kan ook die sonlig in 'n kamer in die hande kry deur die blinde of val wind af te sluit deur die deur te sluit. Om wind te geniet moet jy dit oor jou laat blaas en dit teen kaal vlees voel; Dieselfde is waar van tyd, want die oomblik het nog altyd gegaan voordat dit aangegryp kan word, en dit geld ook vir die lewe wat nie eens hierdie muur van vlees vir ewig kan hou nie. Om dit te voel en te verstaan, moet jy dit soos 'n wind oor jou laat wegbeweeg, van leegte tot leegte.
Maar dit is ondraaglik. Dit beteken om die barricade te verskeur, elke sekuriteit op te gee, die vensters van albei kante van die vertrek oop te maak sodat die ontwerp deurdring, die vase stamp, ons koerante verstrooi en die meubels ontstel. Dit is te groot om te betaal omdat die stof en spinnerakke uit ons siele geblaas word. Daarbenewens sal ons koud kry en sit bewe en nies totdat ons mal word.
Van jou nes elke kuit
Sal verrot en jou arend-huis
Laat jou naak na die lag
Tot blare val en koue winde kom.
So hou ons die vensters gesluit en gesluit tot ons doodgaan van versmoring, oorweldig deur stilstaande lug.
Die Vrees van Vrees
Dit is 'n siekte wat so oud is as die lewe, gebore uit wat Keyserling noem, "Oorspronklike Vrees", wie se uiterlike aspekte sielkundiges die "plesierpynbeginsel" noem. Want soos die slak en die skilpad in hul skulpe kom, trek die man sy illusiekasteel af. .
Maar dit is nuuskierig dat, terwyl die slak en die skilpad dikwels uit hul skulpe kom, kom die mens nooit uit sy kasteel uit nie, omdat hy 'n baie meer akute gevoel van sy persoonlike identiteit het, van sy onderskeid van die res van die heelal. Hoe groter die sin van onderskeiding, hoe groter die spanning tussen die twee en hoe meer die pare opposiete saam in die siel saamstaan.
Hierdie spanning noem ons ongelukkigheid, maar dit word nie voorgestel dat dit oorkom word deur die afskaffing van "Oorspronklike Vrees", wat op sigself die mees waardevolle instink is nie. As ons pyn net soveel plesier gehad het, kan ons binnekort uitgesterf word, want dit is net hierdie oorspronklike vrees vir pyn wat ons dring aan selfbehoud.
Hier het ons weer 'n paar teenstrydighede, liefde en vrees, of soos en hou nie van mekaar nie, wesenlik noodsaaklike komponente van die fakulteit van gevoel, want wie vrees nie lief en voel nie. Maar let op die term oorspronklike vrees. Die mens se probleem is dat sy vrees selde oorspronklik is; Dit is een of baie keer verwyder van oorspronklikheid, nie net eenvoudige vrees nie, maar die vrees om bang te wees.
Kreatiewe Spanning vs Destruktiewe Spanning
Daar is twee soorte spanning, kreatief en vernietigend, die eerste as wanneer 'n tou vasgemaak word om musiek te produseer en die tweede as wanneer dit vasgespyker word om gebreek te word. Tussen die teenkantjies moet daar ook spanning wees as hulle die lewe moet produseer. Van hulle aard moet hulle in teenoorgestelde rigtings beweeg, en tog moet hulle saam gehou word deur 'n verhouding en 'n betekenis.
Deur middel van sentrifugale krag spoed die aarde weg van die son af; deur swaartekrag word dit daarop getrek, en daarom beweeg dit om 'n sirkel en word dit nie gevries of verbrand nie. So is die beweging van die teenoorgestelde van mekaar af, oorspronklike vrees, terwyl die das wat hulle bind, oorspronklike liefde is. Die resultaat is kreatiewe spanning.
Maar die mens is nie net bang nie; hy vrees die spanning van sy oorspronklike vrees, sodat sy vrees verhoog word. Die spanning word ook verhoog, en word al hoe meer vreesaanjaend totdat dit vernietigend in plaas van kreatief word. Die das word uitgesteek tot breekpunt, waar die opponente geneig is om uitmekaar te skiet in absolute isolasie.
So wanneer die spanning van oorspronklike vrees aanvaar word, kan die mens gelukkig op sy baan swaai; maar as hy van daardie vrees probeer ontsnap, voeg hy net een vrees vir 'n ander en een spanning by die ander, dit is 'n proses wat vir ewig aan die gang kan kom. Soos 'n vlieg wat in 'n spinnekop se web gevang word, hoe meer sukkel hy, hoe meer raak hy betrokke.
Op hierdie manier word die spanning van die teenoorgestelde deur die mens in vernietigende konflik verander. Hy skreeu na die een en vlug van die ander af, maar net die een wat hy vlug, aanhits om die meer te beweer.
Om die dood en die verandering te haat, probeer om die lewe doodloos en onveranderlik te maak, en dit is 'n stewige, doodse, lewende dood. Daarom sê die lafaards 'n duisend sterftes sterf, maar die dapperste sterf maar een maal. "Om die pyn in pyn te hou, begin die spanning, maar die werklike moeilikheid begin wanneer hy probeer om nie net van die pyn ontslae te raak nie. van die spanning ook, en gee homself twee vyande in plaas van een.
Dat pyn vrees moet opwek, is so natuurlik soos dat die vuur warmte moet opwek. Maar laat dit daar bly, want as ons uit vrees hardloop, word dit paniek, en dit is die ingang na 'n bodemlose afgrond van selfbedrog en ellende.
Toegang tot en aanvaarding van vrees
Die mens hou nie daarvan om homself te erken dat hy bang is nie, want dit verswak sy selfbeeld en skud sy geloof in die veiligheid van sy ego. Om vrees te aanvaar, sal wees soos om die dood te aanvaar, so hy loop daaruit, en dit is die groot ongelukkigheid. Soms word dit uitgedruk in pure ongebreidelde terreur, maar meer dikwels is dit 'n half-verborge, knie-angs wat in 'n bose kringloop beweeg tot 'n steeds groter intensiteit. Dit sou beter gewees het om te sê in die eerste plek: "Ek is bang, maar nie skaam nie."
Daarom mislei die mens hom met die teenoorgestelde. Die pryse wat hy probeer om van die lewe af te pluk en uitsluitlik vir sy persoonlike gebruik te hou, word skraal, omdat hy hulle van hul wortels afgesny het, en niks wat geïsoleer is, kan leef nie, aangesien die twee belangrikste eienskappe van die lewe sirkulasie en verandering is.
Aan die ander kant is die probleme wat hy probeer vermy, die enigste dinge wat hom bewus maak van sy seëninge, en as hy van laasgenoemde hou, moet hy eersgenoemde vrees. Maar hy is bang vir vrees.
Hierdie twee dinge maak hom onderskeidelik gefrustreerd en bekommerd, hom steeds meer in 'n gesindheid van isolasie, van afsonderlikheid en vijandigheid teenoor die res van die lewe, staan ​​verstom en ellendig tussen die duiwel van omstandighede en die diepsee van sy eie onvoorspelbare en onroerende emosies.
En in hierdie isolasie vergaan sy gees. Hy verstaan ​​nie dat hy wat vry is om lief te hê, nie regtig vry is nie, tensy hy ook vry is om te vrees, en dit is die vryheid van geluk.