Roei kano's 2600 kilometer regoor Kanada - Interessant
Vandat ek op 16-jarige ouderdom met kano begin het, was my kop vol roetes. Droomuitstappies en emmerlyste met die name van klassieke Kanadese riviere. Ek het bowenal daarvan gehou om lang roetes uit te dink wat verskeie waterskeidings met mekaar verbind het. Die beste kanovaart kruis altyd 'n hoogte.
Ek het 'n gewoonte ontwikkel om na kaarte te kyk, soos mense na raaisels kyk. Die uitdaging is om van punt A na punt B. te kom. Hiervoor het ek 'n paar leidrade, soos bekende riviere en waterweë - dan is dit my verbeelding om die res van die werk te doen.
Ek het eendag aan een van hierdie raaisels gewerk. Ek was nuuskierig of 'n mens kano vanaf die Alaskan-kus, oor Kanada se noordelike gebiede, tot by die Hudsonbaai. Ek het riviere saamgevat, e-posse geskryf, kaarte gekyk. Die grootste struikelblok sou ongetwyfeld wees om in 'n kano teen die Rotsgebergte op te reis. Ek het 'n paar waterweë gekyk en myself oortuig dat dit moontlik was. In 'n paar uur het ek 'n roete opgespoor wat die see na die oseaan oorsteek en die Rockies oorsteek. Dit was die grootste kanovaart wat ek ooit bedink het.
Maar dit was 'n droom van 'n droom. Ek het geen idee gehad wanneer ek hierdie reis sou kon doen of of ek dit ooit sou doen nie. Dit is miskien nie eens moontlik nie. Toe ek my soms roeiende maat Winchell Delano van die roete vertel, was sy antwoord dat ons dit moes doen. Die gedagte om eintlik met hierdie geweldige droom te begin, was absurd. Winchell het dit egter tot die werklikheid gebring. Ons het begin beplan, nog twee vriende en kollegas gewerf, logistiek uitgesorteer, en op 8 Mei 2012, Winchell Delano, Steve Keaveny, Matt Harren, en ek vertrek op ons 2.600-kilometer lange, 130 dae lange ekspedisie.
Op in die goue trappe
Die kano-ekspedisie het sonder kano's begin. Ons twee bote en roetoerusting het aan die oorkant van die berge, by die oewer van die Yukonrivier, op ons gewag. Om hulle te bereik, stap ons deur die Chilkootpas en volg dieselfde roete wat duisende goudmyners meer as honderd jaar gelede afgelê het. Terwyl ons geklim het, het ons bo-op 25 voet sneeu gesweef, oor lawine-versierde hellings geklim en deur die Kanadese doeanekantoor gesluip, wat onbemande en in sneeu begrawe was.
Narresmeer, kopwater van die Yukonrivier
Na 'n week se trekking deur die berge het ons by ons kano's aangekom, opgewonde om te ry. Maar dit sou nie gebeur nie. Die reeks mere wat die kopwater van die Yukon in gevaar stel, was verstop met ys, te dik om deur te breek of deur te spoel, maar te bros om op te kan staan. Ons is toegerus met Kokatat Expedition Drysuits, wat ons in staat stel om oor die onstabiele ys te beweeg en droog te bly, ondanks die vele kere wat ons deurgebreek het.
Sleep op Marsh Lake
Toe ek die reis beplan, het ek geweet dat ons 'n klein venster het om die roete te voltooi. Soos die Marines, moes ons eerste in en laaste uit wees. Dit beteken om te vroeg te begin en laat te eindig in 'n waagstuk teen die eerste storms van die winter. Nege dae na die reis het ons wakker geword tot twaalf duim sneeu. Dit het ons vordering aansienlik vertraag. In die komende week het ons die Yukonrivier bereik, wat vry van ys was en 'n stroom gehad het wat ons vinnig aangedryf het tot waar die grootste uitdaging van die ekspedisie gewag het.
Gaan die Pelly op
Toe ek eers die roete in die vooruitsig gestel het, het ek geweet dat die moeilikste deel van die reis sou wees om teen die rivier op te ry om die kontinentale skeiding te bereik. Ek het nie besef hoe moeilik dit sou wees totdat ons met die reis na die Pellyrivier begin het nie. Ons werk teen 'n rivier wat voortdurend vyf myl per uur vloei. Ons het besig geraak met 'n absurde taak, en oor en oor sou ons heen en weer oor die rivier vaar, op soek na daardie kort stuk slakke water in die binnekant.
Toe ons begin, het sneeu die omliggende berge pragtig bedek. Nou het daardie sneeu gesmelt. Elke aand het ek 'n stok in die waterlyn gesit en soggens het die water 4-6 duim gestyg. Kuslyne het verdwyn en woude is langs die rivier ingesluk. Nodeloos om te sê, dit het die reis net moeiliker gemaak.
Na 25 dae op die Pelly draai ons noord na sy sytak, die Rossrivier. Alhoewel die Ross aansienlik minder water gehad het, was dit baie steiler. Die meeste van die dae is deur die bote deurgebring, deur stroomverspreide stroomversnellings gewandel en met gewelddadige witwater opgejaag.
Die vordering het vertraag. Ons het daarop gewag om ten minste tien kilometer per dag te verdien, en dit was swaarverdiende kilometers. Maar toe ons dieper in die berge reis, word die rivier steiler en het ons gesukkel om ses of agt te maak.
Namate reis moeiliker geraak het, het die weer agteruitgegaan. Ons het in die reën gaan slaap en in die reën wakker geword. Die temperatuur het gedaal tot net bokant vriespunt en 'n nat koue skoot deur ons bene. Wat meer is, ons het in water gedompel wat 20 uur tevore in 'n gletser of 'n sneeuveld gevries is. Die stadige, koue reis het ons uitgeput. Maar ons kom elke dag nader aan die kontinentale skeiding, waar swaartekrag met ons sou begin werk.
Rock Gardens, Suid-Nahannirivier
10 Julie 2012, was een van die beste dae van my lewe. Dit was die dag waarop ons drie kilometer oor die Divide gedraai het en die kloofwater van die Suid-Nahannirivier bereik het. Nie alleen was ons op die punt om na een van die beroemdste en mooiste riviere ter wêreld af te gaan nie, maar na 43 dae se stroomoprit sou ons uiteindelik stroomaf gaan. Die boonste Nahanni, hier afgebeeld, was 50 myl van byna aanhoudende Klas II-III-stroomversnellings wat gemiddeld 30 voet per myl gedaal het.
Na drie dae van groot witwater en 'n uitputtende hoeveelheid adrenalien, het ons die South Nahanni gevolg in 'n pragtige bergvallei. Die rivier is met reg beroemd en op die meeste lys van elke roeier. Ten opsigte van noordelike riviere is dit vol vlot- en kanovaartjies. Soos Steve gesê het, is daar 'n groot hoeveelheid buitensporige lof op die Nahanni, maar al die lof skiet net hoe ongelooflik die rivier is.
Eerste canyon, South Nahannirivier
Na Virginia Falls, wat op 300ft twee keer die hoogte is van Niagara, loop die South Nahanni deur 'n reeks canyons. Vir ons was die rivier des te meer majestueus omdat dit ons 58 moeilike dae geneem het om te bereik. Die Nahanni het ons herleef. Dit het ons gevoel vernuwe waarom ons hier was, en ons vasberadenheid om die roete suksesvol te voltooi, versterk. Toe ons van die Nahanni af padgejaag het, was dit amper Augustus, en ons het nog steeds 1.300 myl gehad om te ry.
Ons het die Nahanni en die berge verlaat na die plat, kontinentale woude. 'N Fantastiese landskap van modder en groot water. Ons het pad gevat na die Great Slave Lake, die tiende grootste varswaterwater ter wêreld. Ons het die hele oost-wes-afstand, meer as 300 myl, gedraai. Swelsels in die oseaan kan binne enkele minute opduik; afwisselend kan die meer heeltemal stil word en in 'n spieëlagtige kalmte gaan.
In die onvrugbare lande
Van die oostelike oewers van die Groot Slawe-meer af het ons na die onvrugbare lande oorgedra. Laat in die seisoen het die temperatuur skerp gedaal en ons het gedurig gevaar deur 'n storm wat deur die winter kan duur. 109 dae nadat ons vertrek het, het ons na die Hanbury-rivier oorgedra. Dit was die derde en laaste hoogte van die land op die roete. Die Hanbury het in die Thelon gevloei, en die Thelon in Chesterfield Inlet aan die Hudsonbaai. Nadat ons op en af ​​gegaan het, dan weer op en af, kon ons uiteindelik sê dat dit alles afdraande was van hierdie punt af.
In die tweede week van September het ons 200 myl deur Chesterfield Inlet getrap. Die land was helder, gedrapeer in die rooi en geel val en die ryp van die komende winter. 100 myl van die baai af het ons getye van 14 voet teëgekom. Ons het wakker geword voordat die son opgekom het en in die donker kamp opgeslaan het. Die weer het gehou en ons het lang dae gemaak, wat na 125 dae op die spoor seer hande en die steeds seer boude beteken het. Op 14 September 2012 het ons geswot oor die swellings wat van die baai af rimpel en by die klein stad Chesterfield Inlet aangekom. Vir die laaste keer klim ons uit ons bote. Die reis het tot 'n einde gekom.