Foto's deur Saksiese Holt. Illustrasies deur Enkhbayar Munkh-Erdene
Toe ons die grond vir 'n tuin in ons 80-jaar-oue huis in die middel van Seattle gebreek het, het ons die voor die hand liggendste ding aanvaar. Weereens en weer het ons die tuin om ons nuwe huis omring, en ons verbeel waar ons bome plant om ons van die straat en bure te skerm. Ons het gef fantasieer oor waar ons op warm someraande gaan sit. Ons het gekyk hoe die son en die wind deur die seisoene oor die tuin beweeg het voordat ons 'n plek vir ons veggie bed gekies het. Ons het maande lank elke klein detail bestudeer, maar ons het die grootste een oor die hoof gesien: ons grond.
Hoe het dit met ons gebeur? My ryk is biologie. Ek is die een met 'n slegte geval van plantgierigheid, om te sien, raak, eet en ruik alle dinge groen en gewortel. Dave se ryk is geologie. Hy was destyds besig met 'n boek oor vuil en hoe die ploeg gehelp het om beskawings af te bring. Uiteindelik sal ons die wêreld reis om boere en tuiniers te ontmoet wat die gesondheid en vrugbaarheid van hul grond herbou. Maar ons reis het met die vuil in ons eie tuin begin. En ons het dit vergeet, tot 'n te warm dag in die middel van Augustus.
Dit was 2001, en dosyne plante het gestaan ​​in swart plastiekpotte wat oor die kaal aarde van ons vars gekwakte lot versprei is, wat in die son gebak het. Na 'n gebroke waterlyn en maande vertraging het hulle uit hul potte en in die grond nodig gehad.
Dave het gekyk toe die skop wat ek in die grond ingedruk het, skielik gestop en 'n paar keer pyn in my pols gestuur het. Ek het weer op 'n ander plek probeer en dieselfde het gebeur. "Umm, hoe gaan dit jy probeer?" Het ek gesê. Hy het op een plek gegrawe, en dan nog een. Elke keer het 'n klinkende geluid uitgekyk terwyl die skop van 'n vlak ondeurdringbare laag afgestorm het. Al ons beplanning en nou was die damse vuil in staking?
Deel van ons uitdaging was voor die hand liggend. Onder ons anemiese vuiligheid, iewers tussen die kleur van die strand sand en 'n verslindende paar khaki broek, lê die ys tot. Dit was die betonagtige geologie wat my skopblok aangehou het. Maar miskien is die grootste probleem die gebrek aan lewe in ons grond. Sonder hierdie kritiese bestanddeel, sou ons nooit die soort grond hê wat die weelderige tuin waaroor ons gedroom het sal ondersteun nie.
Deur die res van Augustus en in die val het ons gesukkel met plant en aanvaar ons enigste opsie-doen wat ons kon met die grond wat ons gehad het. Ons sal nooit van die gletser tot diep af ontslae raak nie, maar ons kan die lewe op die grond bokant dit herstel. Om ons grond in die lewe te bring, het beteken dat ons dodelike dinge aan organiese materiaal moes byvoeg. Grond is immers die derm van die Aarde, en organiese materiaal is die lewensbloed wat hierdie groot dermwerk maak.
Die reuse van die grondlewe - die gladde, lewendige gekleurde erdwurms en swaar insekte met groot kake - neem die eerste keer om organiese materiaal af te breek. Hulle maal, kap, kou en sny dit in stukkies, wat hulle en kleiner grondbewoners voed, tot in die kleinste wesens op aarde: bakterieë en ander mikrobes.
Hierdie eet-of-geëetde wêreld in die grond sirkuleer die basiese verbindings en molekules van die lewe uit die dood na die lewendes en terug na die dood. Kan ons die krakende wiel van die lewe onder ons voete herleef? Kan organiese materiaal dit weer spoel en dompel?
As die aspirant tuinier het ek begin met 'n missie om organiese materiaal te vind en dit huis toe te bring. Die staccato bars uit 'n arborist's chipper in die buurt, sit my brein in die radar modus. Ek sal te voet in die rigting van die geluide kom, op my teiken nul. Ek het die arborists gevra of hulle nie hul houtskyfies in ons oprit sou stort nie. Die meeste van die tyd het dit gewerk. Hulle het weggooiegeld vermy, en ek het gratis organiese materiaal.
My ander tellings sluit in koffiegronde van nabygeleë winkels, gevalle blare van bure se wyke, en soms 'n stapel weggooide oester of mosselskulp uit 'n vriend se tafel. Ek het my buit in emmers en sakke gelaai en in ons Subaru-luikrug gepak. En alhoewel ons geen plaasdiere vir mis gehad het nie, het ek 'n "dierentuin doo" gekomponeer, die vergelykende ekwivalent van olifante, sebras en ander plantluise by die Seattle-bospark-dieretuin. Dit is gelukkig ongeveer 'n myl van ons huis.
Met hierdie oorvloed van organiese materiaal het ek deklaagmiddels gemaak wat ek op al die nuwe tuinbeddens gelaag het. Vorige tuinmaak avonture het my geleer hoe terugbreekbaar en tydrowend dit is om dinge in die grond te meng. Plus, ek wou die grondlewe kweek. Hoe meer ek gegrawe en die grond gedraai het, hoe meer waarskynlik sal ek landwurms en kleiner organismes soos voordelige aalwurms en myte maim of doodmaak.
Later in ons reis het ons begin om die gevolge van tuinbou- en landboupraktyke op grondgesondheid te ondersoek en om saam met boere te besoek wat op die ploeg en chemikalieë teruggekeer het. Die les-huisles was redelik duidelik en oortuigend. Of dit nou tuiniers is wat skoppe of boere gebruik met skyfies en ploeë, hierdie praktyke ontwrig sommige van die grootste simbiose op die planeet. Om die wortels van plante wat groei in gesonde, lewensgevulde gronde, word 'n biologiese basaar besig met aktiwiteite wat die welsyn van die botaniese wêreld ondersteun.
Terwyl Anne die hoofstrateeg en -dokter in ons tuin is, het ek begin om die kumulatiewe effekte van wat sy gedoen het, in ag te neem. Eendag het sy gekla dat haar mulke verdwyn. Ten spyte van die dik lae het hulle bo-op die plantbeddens gesit, het hulle onvermydelik na 'n paar maande uitgedun. Ek het onder die deklaag vasgejaag en opgemerk dat die oppervlak van die grond verander het na 'n melk-sjokolade-kleur, nie meer die ligte vuil wat ek onthou aanvanklik gegrawe het nie. Nou het 'n dun, donker laag by die koppelvlak van die grond en die deklaag dit moeilik gemaak om regtig te sê waar die deklaag geëindig het en die grond het begin.
Ongeveer vier jaar nadat ons die tuin ingeplaas het, het ek gehelp dat Anne plante van een bed na 'n ander beweeg. Ons was verbaas om 'n paar duim donker grond in albei beddings te vind, net bo-op die oorspronklike khaki-vuil. Die aarde was reg voor ons oë en reg onder ons neuse - net te stadig om van dag tot dag te sien.
Die donker laag bevat humus, 'n menigte van die organiese verbindings en molekules wat 'n belangrike deel is van wat imbues grond met vrugbaarheid. Die verduisterende kleur en toenemende hoeveelheid humus het beteken dat die koolstofinhoud van die grond toeneem en daarmee die vrugbaarheid van ons grond.
Om die grond met kompos en deklaag te bedek, is 'n manier om 'n probleem wat die samelewings deur die geskiedenis geteister het, te keer. Af en toe, van antieke Griekeland na die Amerikaanse Stofkom, afname in grondvrugbaarheid en erosie bogrond as gevolg van ploeging wat tot die ondergang van beskawings bygedra het. Maar dit is nie net 'n probleem van die verlede nie. Noord-Amerikaanse landbougrond het verlore gegaan ongeveer die helfte van hul oorspronklike aanvulling van organiese materiaal-sover.
Nog in ons tuin het Anne hierdie eeue-oue probleem opgelos, een kruiwa van deklaag op 'n slag. Sy bou nuwe grond baie vinniger as natuur-wat eeue neem om 'n duim te bouEn saam met dit, meer en meer lewe.
By die derde jaar van die tuin het sampioene onder die aantreklike trio van jong Persiese ysterhout in ons agterplaas gespring. Fyn wit matte van swammycelia het deur die ontbindende klompe van verlede jaar se houtbodemdeklaag gehardloop. Gewone spinnekoppe gespring webs wat waterdruppels gevang en die tuin omskep het in 'n magiese omgewing op drupige val dae. Teen middernag het bierbosse en ander insekbestuiwers om die tuin gebommel en oor die beddens gesweef om blom stuifmeel en nektar te voed. Dragonflies gepatrolleer, jag vir middagete.
Namate die tuin volwasse geword het, het groter diere ook begin verskyn. Kraaie en Steller se jays het hul voete en snawels gebruik om 'n smorgasbord van stukkies in die deklaag en grond te ontgin. 'N Kolletjie-vinnige Cooper's hawk het deur een herfsaand gekruis en nagereg geëet. Hy het 'n klein hoop sagte bruin vere van sy prooi agtergelaat, 'n kleiner voël. Bandit-gemaskeerde wasplase het hul eis die hele jaar deur gestamp.
Die herstel van die lewe aan ons grond het ons 'n ritsstoel gegee aan die lewensmars in die rowwe volgorde waarin dit op aarde ontwikkel het - van mikrobes en swamme tot wurms, spinnekoppe, kewers, voëls en uiteindelik soogdiere. Hierdie parallel het aan die lig gebring hoe grond lewe die grondslag vorm van ekosisteme op land.
Met die bloei van die lewe bo die grond, het ons weer in die wêreld onder ons voete gedraai.
Om te verstaan ​​wat die grondbewoners in ons ondergrondse menagerie dryf, het ons na 'n plek met die rhizosfeer gelei. Hierdie halolike-sone strek 'n paar millimeter of so om elke wortel- en wortelhaar. Terwyl Anne se mulke gronderosie verhoed het en die grootste grondbewoners gevoed het, het ons geleer dat die kleinste wesens hul deklaagmiddels met ander kos aangevul het.
Ons het gegaan in die onlangse navorsing deur plantwetenskaplikes om meer oor die rhizosfeer en die wilde en lewende biologiese basaar binne sy grense te leer. Bakterieë en swamme kom hier om te eet op kos wat lewende plante uit hul wortels ontketen. Die kos, genoem uitskeidings, is 'n tuisgemaakte brouw van voedingstowwe, insluitend suikers, aminosure en vette.
Plante hardloop 'n pop-up restaurant in die grond, en soos menslike diners, moet die gemeenskappe van mikrobes wat deel neem, betaal vir wat hulle eet. Plante is oop vir verskillende soorte geldeenhede. Sommige mikrobes bring gereedskap wat reeds in die grond teenwoordig is, soos sink en ander minerale elemente wat belangrik is vir plantgesondheid. Ander spesialiseer in die maak van verbindings wat plante nodig het, soos groeihormone, of dit dui op 'n plant wat 'n patogeen in die biologiese basaar betree het. So lank as wat die geldeenheid in voordele vertaal word, dien die botaniese wêreld ekssudate.
Die onophoudelike uitruil van plantuitdrukkings vir mikrobiese goedere beïnvloed ook die voedingsprofiel van voedselgewasse. 'N Welfunksionele biologiese basaar is die sleutel tot die versnelling van ons dieet met die minerale, vitamiene en ander voedingstowwe wat ons nodig het vir lewenslange gesondheid.
Wat ons geleer het, het ons meer oor die grond in ons groentebed en die kale gewasse wat dit geproduseer het, gedink. Teen hierdie tyd was die hooftuin sowat nege jaar oud terwyl die groentesbeddings al drie jaar lank was. Ons het gewonder hoe die voedingswaarde van ons groente gestapel is teen die USDA-nutriëntdatabasis, 'n wydverspreide verwysing vir standaard vlakke van voedingstowwe in voedsel. Ons het vermoed dat die rhizospheres van ons kale plante, indien hulle biologiese basaars bloei, deurdring in hul voedingsprofiele.
Ons het besig om bruisende gemeenskappe van bakterieë rondom die wortels van ons kale plante uit te beeld, wat uitbroei. Kale en ander lede van die koolkoolfamilie produseer ryp swamme, waarop sekere bakterieë floreer. In ruil hiervoor verander hierdie bakterieë fosfor in 'n vorm wat die plante maklik kan opneem.
Toe ons die laboratorium teruggekry het, het ons geleer dat ons kaal redelik goed gedoen het. Alhoewel ons nie sintetiese kunsmis met fosfor gebruik het nie, was die vlak in ons kaal soortgelyk aan die USDA-verwysingswaarde. En, in terme van kalsium en sink, het ons kaal twee keer so veel as die verwysingswaarde en vier keer die hoeveelheid foliensuur gehad.
Miskien is die mees intieme verhouding wat in baie biologiese basaars plaasvind, een waar sekere bakterieë die rhizosfeer verlaat en binne die wortels van hul plant gasheer beweeg. Hierdie bakterieë tree op soos 'n plant se persoonlike chemikus. Omskep stikstof uit die lug in 'n vorm wat hul gasheer kan gebruik. Voldoende bevolkings van hierdie stikstofbevattende bakterieë kan tuiniers en boere vrystel om sintetiese kunsmis te koop.
Grond word dikwels beskou as die mees biodiverse plek op die planeet. 'N Verskeidenheid organiese materiaal en plantuitdrukkings is die grootste faktor vir die groei en instandhouding van grondbiodiversiteit. En dit maak saak - baie. Die kweek van lewende grond bied plante in tuine en op plase met 'n robuuste en betroubare ingeboude gesondheidsplan.
Die botaniese wêreld het daarin geslaag om die vastelande lank voor mense te bedek. Toe ons in hierdie ou wysheid ingepak het, het ons die gemeenskaplike grond wat ons met die eerste takkige landplante gedeel het, gesien. Soos Anne en ek, het hulle hulself omring deur vuilheid wanneer dit regtig nodig was om grond te hê. Die pogings van die botaniese wêreld om hul lot in die lewe te verbeter het miljoene jare geneem. Gelukkig het ons pogings begin om vrugte te dra in 'n geologiese oomblik. Dankie aan kruiwaens vol organiese materiaal, teen die einde van drie groeiseisoene, was die lewe van ons grond terug op sy spreekwoordelike voete en die transformasie van ons dooie vuilheid in vrugbare grond was goed aan die gang.
Verandering van ons grond het ons wêreld verander. Die byvoeging van organiese materiaal het tonne koolstof ondergronds gestort. In ons geval het ons begin met ongeveer 1 persent koolstof en het dit tot byna 10 persentasie in min meer as 'n dekade toegeneem. Dit mag nie soos 'n groot verskil klink nie, maar selfs baie vrugbare inheemse grond bevat selde 10 persent koolstof. Die addisionele koolstof het die vrugbaarheid van ons grond en die kwaliteit van ons kaal verbeter.
Vandag is ons ruw 2,500-vierkante-tuin tuin vir beddens vir byna 30-bome, dosyne struike en blom-meerjariges en groente. Kom val, die tuin is 'n spektrum van kleur, van goue geel tot diep lemoene, rooi en burgundy. In die somer skop ons terug op die patio omring deur die tuin. En natuurlik, ons het 'n werksarea vir die berging en meng van organiese materiaal in deklaagse.
Regenererende grond om die stukkie van die planeet te verander waar jy woon, is moontlik op verskeie skale. Dit is dalk 'n stadswerf soos ons s'n, dak tuin, gemeenskap tuin of werk plaas. Voeg hierdie pogings bymekaar, en ons kan vrugbaarheid aan gedegradeerde gronde herstel, hongersnood, en trek koolstof uit die lug. Boere kan hulself van landbouchemikalieë afvreet en een van hul grootste uitgawes sny. En ons kan almal meer lewe geniet in meter, stadsparke en plaasvelde. Om lewende grond te kweek, is iets wat iemand kan doen om die wêreld van die grond af te verander.
Anne Bikle en David R. Montgomery het hierdie artikel geskryf vir The Dirt Issue, die lente 2019-uitgawe van JA! Magazine. Anne en David is skrywers van die vuiltrilogie-Vuil: Die Erosie van Beskawings, Die Versteekte helfte van die natuur: Die mikrobiese wortels van lewe en gesondheid, en Groei van 'n Revolusie: Bring Ons Grond Terug na die Lewe.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Tuinmaak > Eenvoudige stappe om 'n revolusie in jou agterplaas te bewerkstellig