Gepubliseer op 15/05/2019 03/06/2019 by Dr Christa van Staden
Vanoggend kry ek op Facebook 'n boodskappie van ons predikant, Ds. Kobus Pienaar. Met 'n versoek om so bietjie meer oor die lewe hier in Qazaqstan te vertel. Ons is steeds deel van die gemeente, selfs al gaan ons in drie jaar seker nooit daar uitkom nie. Omdat beide van ons, as ons iets sou oorkom, verkies dat ds. Pienaar ons begrafnisse sal lei. Ds. het laat weet dat die preke vir ons opgeneem sal word sodat ons steeds kan luister.
In Desember 2018 het my man op LinkedIn 'n lang e-pos van 'n Afrikaanssprekende man in Qazaqstan (skuus, maar ek sukkel nog self om aan die nuwe spelling van Kazakhstan gewoond te raak) gekry. Met 'n posbeskrywing en 'n aanbod om by 'n myn in die Oostelike Provinsie van Qazaqstan te kom werk. Ek het heftig daarteen geskop, ons is naby aan aftrede, my kinders bly naby my en ek kan my kleinkinders sien wanneer ek wil. En daar was geen manier waarop ek in Rusland sou wou kom bly nie.
My navraag: "Waarom ons?" het 'n antwoord gekry wat my oortuig het dat die Here se hand in die aanbod is. Die persoon wat ons gekontak het, het gesê dat hy die aand gebid het dat die Here hom help om die regte persoon vir die werk te kry. Op LinkedIn. Wat is die kans dat dit juis my man moes wees as die Here dit nie so beplan het nie?