‘n Ruk gelede het ek taamlik afgeskaal op ‘n klomp goed. Hulle noem dit “minimalism”, waar jy ontslae raak van die goed in jou lewe wat geld kos en spasie opneem, sonder dat dit jou werklik gelukkig maak. Hier is die link, sommer vir interessantheid.
Die kleingeit is egter nie altyd so sleg nie. Ek kan byvoorbeeld gemaklik op die halwe parkeerplek by Spar stop en met sy klein enjin is dit baie moeilik om die spoedgrens oor te steek. Mens moet net positief bly!
Die ander dag toe moet ek na werk vir ‘n afspraak gaan by ‘n winkelsentrum daar in die suide. Net om die vorige sin hardop te sê maak my sommer bietjie benoud. Kyk, ek is gewoond aan die noorde se breë paaie en duidelike aanwysigings van hoe om in ‘n parkeerarea in te kom. Nie die doolhof speletjies en super nou paaie in die suide nie. Maar ek is mooi beduie van regs daar, links daar en dan weer regs… en met daai aanwysigings behoort ek blykbaar reg binne in ‘n perfekte parkeerplek in te ry.
Ek draai toe maar om, en gaan weer die New World binne… Die keer waai een van die skare vir my, die res lyk of hulle lag. En ek? Ek maak asof dit alles doodnormaal is, en hou aan met ry.
Nou teen die tyd dink jy seker al dat ek die kluts kwyt is, of baie gedrink het voor ek hierdie storie geskryf het. Wel, nee. Sien, almal maak seker maar iewers in hulle lewe ‘n fout (veral in jou kar) wat jy eers weke later oor kan praat. Daai fout wat jou ‘bliksem’ (of iets ergers) laat sê net nadat jy dit gemaak het. Party mense stamp hulle kar, ander ry ingedagte oor ‘n rooi lig en party beland verkeerd om in ‘n one-way.
Ek doen nie daai nie, altans, nie wat ek van weet nie. Ek? Ek ry by ‘n Jeep dealership se voordeur in, dwarsdeur die showroom, dwarsdeur die workshop (dis waar die mense opgestaan het) reguit tot in die agterplaas waar die gevaartes gewas word… met my baba karretjie.