Janine is terug op die strand van haar kinderdae. Sy lig haar ken en kyk oor die see tot sy nie meer kan sien waar die water eindig en die lug begin nie. Daar agter die horison, het sy gedink, sal haar grootmenslewe begin. Dit het, maar nie soos sy gedroom het nie. Sy is een en twintig jaar en ses maande oud, moeg geleef en afhanklik van aalmoese. Nogtans is sy dankbaar en tel sy haar seëninge: “Dankie, Here! Dankie vir Jenny en Riekie en dat U ons huis toe gebring het. Dankie vir oupa Koen, ouma Leen en Jessie.”
Ek gee die zol vir my boetie terug en kyk hoe hy dit stewig tussen sy duim en wysvinger vasvat voor hy dit na sy mond toe lig. Sy oë is op skrefies en sy wange trek hol terwyl hy die rook diep in sy longe intrek, ŉ rukkie inhou, en dan stadig uitblaas.
“Sophie! Sophie, word wakker!” Sy word traag wakker. Die beddegoed is knus en warm en sy kruip dieper onder die komberse in. Vaagweg, tussen slaap en wakker, hoor sy die wind raas in die melkhoutbome, die reën op die klipstoep neerstort en die veraf gedreun van die donderweer. Sy voel hoe haar voete die grond verlaat. Sy vlieg weer. Lig soos ŉ veertjie dwarrel sy hoër en hoër bokant die plaaswerf, oor die Prampiesberge na die binneland. Swaai oor die blink streep van die Uylenkraalsrivier, oor die hoë duin na die sandstrand van Holbaai. Die seewind roer haar hare, die seesproei ysig teen haar gesig.
Ek skat ek is aanspreeklik. Dis ŉ lastige vermoede, die soort wat ŉ mens voortydig met verwagtinge van verpligting opsaal, en tog ook die soort gedagte wat nie vreemd behoort te wees vir ŉ vyftigjarige man nie. Met die jare stapel die slegte gevoelens immers op, saam met slegte herinneringe.
Tjoef-tjaf, tjoef-tjaf klink my voetstappe op die nat gruis. Ek trek die mus dieper oor my kop sodat my ore heeltemal toe is. Ek is nou spyt ek het die kortpaadjie gevat oor dit korter is.
Ons het die hele nag oor die blou stasiewa gestry. ’n Voertuig was vir ons ’n noodsaaklike skakel met die buitewêreld en ons het saam besluit om dit aan te skaf. Dit was ’n winskopie en in ’n puik toestand. Maar die stasiewa het ook nuwe probleme gebring. “Sê nou net die wa gaan staan,” roer ek die aand die ding aan wat my nou al bewerig van bekommernis het. “Ons is meer as 30 kilometer van die naaste motorhawe.”
Ek is op 29 Oktober 1970 in Boksburg, oos van Johannesburg, gebore en ek is nie gelos om te sterf nie, maar om iets goeds van my lewe te maak, soos die meeste babas wat die wêreld binnekom.
Liora kyk stip na die lang, reguit gruispad wat deur die woestyn sny, haar hande styf om die toue van die skoppelmaai geklem. In die verte slaan stof op. ŉ Warrelwind? Nee, dit kom te reguit nader, soos ŉ ryding. Laat dit asseblief tog ŉ lorrie wees, een van dié wat oom Moshe altyd naby die kasbah in Algiers gaan huur wanneer sy volstruisvere by die hawe afgelaai word. En laat hom asseblief tog dié keer ŉ bietjie langer as gewoonlik bly, tot sy oor ŉ paar dae sewe word.