250 – Allegaartjie | Maanlig Waansin
250 – Allegaartjie
30 Julie 2019 / Maljan
So lees die persverklaring van die body corporate van Korrelkop inc. gisteraand op bakkiesboek. Die lieftallige vroutjie het dit gelike en hoewel ek dink sy is bevooroordeeld – sy bied ook lesse aan in hoe om 'n man se ego te streel . EGO! Ek het gesê ego. Hou nou maar op met bloos – dink ek ook dat sy sou verstaan wat ek wou sê. Die blêrrie dominee van alle mense het 'n kommentaar gelos, vir die moeite sal ek nou maar nie met hom verder skoor vandag nie. Hierso preacher man, hier is jou vrugterol: vandag sit jy in die soet hoekie.
Ek kan niemand kwalik neem wat nie die woorde herken het nie, maar ek neem eksepsie indien iemand in vandag se tyd nie google kan gebruik nie. Die woorde is die eerste salvo van Pink Floyd se Comfortably Numb, wat by implikasie is waar ek nou is: Comfortably numb, en dit is 'n baie gevaarlike plek vir my om te wees. Normaalweg is ek 'n vreeslik vredeliewende ou, sommige beweer selfs ek is 'n aartspasifis. NEE ek is NIE die Stig nie , hoewel the Prick somtyds genoem word. Wanneer ek in hierdie staat van pis en asyn is raak ek ongelukkig heel skorerig en het 'n opinie oor alles en almal. Byvoorbaat verskoning.
Aanvanklik was die gorrel se titel smorgasbord, maar eerstens het ek self eers gedink dit is 'n tipe kaas en boonop weet ek nie of dit anglisisties is nie. Netnoumaar kom loop spring die taalpuriste saam met die spelpoelieste op my rug. Wanneer dit eendag my streslysie haal sal ek weet dat die lewe my goed behandel. Moving on… Toe ek weer begin blog het as Korrelkop was dit met die beste intensie om dinge lekker lig en onpersoonlik te hou, maar blogging het so verander, deels as gevolg van tegnologie, dat 'n mens dit deesdae netsowel vir die oorspronklike doel kan gebruik : As aanlyn dagboek eerder as kuierplek.
Ek sit hier in die suide in die mak wêreld waar die paaie heel is en die rugbyspanne stukkend. Praat van rugby: Verbeel ek my of word die klonge al groter? Toe ek unversiteitsrugby gepleeg het was ek op eenhonderd en sewe kilogram 'n groot haker, deesdae is die reserwe lemoen uitdeler groter as dit. Ewenwel, dit was tot dusver 'n uiters frustrerende week, soveel so dat as ek 'n kinners was het ek sekerlik my tande in iets geslaan. Verkieslik iets wat 'n benoude gil sal gee in respons. Ons klasifiseer hierdie een as 'n standbeeld week, en in die parkie waar my standbeeld staan word daar hierdie week gratis vlieglesse vir die koeie en die varke uitgedeel. Verskoon ook maar die kort onsamehangende sinne. My sin en die enigste mens op my golflengte is presies 1460km van hier af, en ek het nou nogal nodig om deur haar vertel te word ek issie mal nie…al weet ek sy lieg oopoë en al pes ek dit wanneer sy my sinne klaarmaak.
Laasweek het ek vir 'n ander blogger beduie dat ek 'n paar idees het rondom die vraagstuk van of 'n mens nog kinders in hierdie wêreld moet inbring. Grootbek ekke, maar daai idees is nou weg soos laasmaand se salaries. So nou los ek maar net een. Onlangs vra die lieftallige vroutjie vir my of ek steeds met haar sou trou as ek vooraf kennis gehad het van die depressie en kinderloosheid en al die ander peste wat ons al bogeval het. Dit was natuurlik een van daardie strikvrae soos of die broek haar wegstap duideliker maak, en ek het pens en pootjies in die strik geval. Ek het nee geantwoord, want ek sou dit nie met voorbedagte rade aan haar wou doen nie. Na 'n aansienlike skrobbering het sy my laat verstaan dat sy, en nie ek nie, die een moet wees om daardie besluit te maak. Ek dink dieselfde argument behoort te geld vir kinders. Hoewel hulle nie vra om gebore te word nie, moet hulle die besluit kan maak later in die lewe of hulle hier wou wees al dan nie…
Ons het eergister besluit dat deel van die feesprogram wanneer die lieftallige vroutjie se twintigste verjaarsdag vir die tweede rondte verbykom 'n padlangse vakansie deur Namibië sal insluit. Sy is so opgewonde dat sy nie eers die implikasie besef het toe ek die road trip persent no #3 gedoop het nie. [evil laugh]