#JongStemme: Ek hoor dit daagliks – jy is “net” ŉ onderwyserDeur Adriaan Dekker Adriaan Dekker Ek is nie ŉ bekende persoon, ŉ uitvoerende hoof of ŉ politieke kandidaat nie. Ek is “net” ŉ onderwyser. Oor die afgelope twee jaar wat ek skool hou, het die samelewing vir my ontelbare boodskappe gestuur wat my aan daardie feit herinner het − die feit dat ek “net” ŉ onderwyser is. Dit het al in my voorgraadse dae begin, toe baie van my vriende my besluit om ŉ onderwysgraad te volg, gedevalueer het. Hulle gunsteling-eenlyner was natuurlik: “Jou punte is goed… nou hoekom ŉ onderwyser?” Ek het die boodskap verstaan. Ek was nie in staat tot sukses in enige ander beroep nie − ek was bestem om “net” ŉ onderwyser te wees. Volwassenes was ŉ bietjie meer subtiel en respekvol in hul benadering tot my loopbaanplanne. Hulle gesprekke het gewoonlik so verloop: “Adriaan, ek hoor jy woon universiteit by, wat studeer jy?” Die woord “onderwys” het nog nie eers behoorlik afgekoel nie, dan sal daar ŉ krap van die kop of ŉ vryf oor die ken wees en die persoon sal byvoeg: “Ek het my net verbeel dat jy met jou vermoëns ŉ ander doelwit sou hê.” Ek het daardie boodskap ook verstaan. Die publiek het ook sterk boodskappe oor my waarde as onderwyser gestuur. Ek het vinnig geleer, toe ek my eerste kontrak onderteken het, dat ek ŉ gelofte van armoede gaan aflê. Maar vir my was enige geld wat ek verdien het, beter as die macaroni-en-kaas-begroting van my universiteitsdae. Tydens my universiteitsdae het ek in die aande in my koshuisbed geswoeg en gesweet en gewonder of ek nie dalk my rigting moet verander na iets wat my drie keer my onderwyssalaris gaan nie. En ek sou nie oor naweke moes werk by hokkiewedstryde en toesig hou in die eetsale en daarna nog vraestelle merk nie. Ek het my oë toegemaak en geglimlag en vir myself gesê: “Ek wil maar ‘net’ ŉ onderwyser wees” soos die samelewing ons brandmerk… “maar ‘net’ ŉ onderwyser”. Baie van my vriende wat ná universiteit die sakewêreld betree het, woon nou in hul luukse verbandvrye huise en praat oor aftree-inkomste wat hulle huidige verdienste sal oorskry. Ek eet steeds macaroni-en-kaas. Die openbare boodskap wat ek in my en my vriende se salarisverskil hoor, is: “Adriaan, dit was jou keuse.” Ja, dit is my keuse om elke dag op te staan, ŉ klein salaris te verdien en lief te wees vir dit wat ek doen, eerder as om ŉ groot salaris te verdien en die jare om te bid. Die boodskap wat soos hamers teen my ore slaan is die voortdurende geïmpliseerde beskuldiging dat ek en my kollegas op een of ander manier die skuld dra vir omtrent elke akademiese, sosiale, ekonomiese en politieke probleem in Suid-Afrika. My kind druip: Blameer die onderwyser. Suid-Afrikaanse kinders is oneerbiedig: Blameer die onderwyser. Die Suid-Afrikaanse werksetiek het verslap: Blameer die onderwyser. Suid-Afrikaners is polities apaties: Blameer die onderwyser. Ja, ek is “net” ŉ onderwyser in ŉ samelewing waarin ongeveer een derde van die kinders hul enigste warm maaltyd van die dag by die skool eet. Ek is net ŉ onderwyser in ŉ land waar, uit 11,3 miljoen openbare skoolleerlinge, ses miljoen spesiale behoeftes het, ŉ halfmiljoen mishandel word en meer as ŉ halfmiljoen huisloos is. Soos al my kollegas, werk ek in ŉ sosiale omgewing waarin een uit elke vier studente in armoede of verwaarlosing leef. Net ŉ onderwyser sê jy? Wie anders sal onder sulke omstandighede en met ŉ amper-nul vlak van waardering, steeds ŉ vyfde van Suid-Afrika se bevolking lei, koester en onderrig – die deel wat 100 persent van ons kollektiewe toekoms verteenwoordig? Elke dag kom onderwysers kinders teë wat stilweg sê: “My ma is siek, kan ek een dag uitstel vir my taak kry?”. “Ek wil hê meneer moet van my hou, maar ek doen te veel dinge wat meneer kwaad maak.” “Ek kon nie my huiswerk doen nie, mamma het nie geld vir ŉ passerstel nie.” “Moet asseblief nie opgee met my nie, almal anders het.” Onderwysers verstaan ​​die praatjies oor nuwe en beter kurrikulums. Maar hulle weet leerders sal eerder die beste onderwyser met ŉ ou kurrikulum hê as die swakste onderwyser met die jongste kurrikulum. Ek het al dikwels gewonder hoeveel lewens ek op een of ander manier aangeraak het gedurende my twee jaar as hoërskoolonderwyser. Deur my beste wiskundevaardighede en ŉ sakrekenaar te gebruik, het ek vasgestel dat die antwoord iewers rondom 600 studente is. Dit is en was ŉ voorreg om deel te wees van die groei- en leerervaring vir hierdie jongmense. Ja, ek eet steeds macaroni-en-kaas, maar onderwysers is in ŉ beroep waar hulle ŉ ander mens se gees kan maak of breek. Hulle moet weet dat dit ŉ swaar rol is, maar ook een so edel, so vol belonings, alhoewel hoeveel stemme ons peper met “Jy is ‘net’ ŉ onderwyser.” Jy kan jou “net” maar terugvat − ek is nie net ŉ onderwyser nie… ek is ŉ onderwyser! #JongStemme is ŉ projek deur Maroela Media en Solidariteit Jeug wat die jeug se stem in die openbare domein wil beklemtoon. Besoek Solidariteit Jeug se webblad by www.jeug.co.za vir hulp en raad met jou loopbaan.