Hawker Hunter Mark 59 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Hawker Hunter Mark 59 was die benaming wat 46 Jagters in die middel van die sestigerjare aan Irak verkoop het tydens die ontdooiing van die betrekkinge tussen die land en Brittanje.
Irak het die Hunter vir die eerste keer in 1957 ontvang toe sestien F.Mark 6's uit RAF -aandele verskaf is met behulp van Amerikaanse befondsing. Hierdie vliegtuie het moontlik 'n rol gespeel in die staatsgreep in Julie 1958 wat koning Faisal II omvergewerp het en 'n linkse regering onder leiding van brigadier-generaal Abdul Karim Qassim ingestel het. Qassim het Irak nader aan die Sowjetunie gebring, en gevolglik het die wapenverkope uit Brittanje tot 'n einde gekom.
Qassim is in Februarie 1963 omvergewerp en vervang deur kolonel Abdul Salam Arif. Hy was meer aanvaarbaar in die weste, en sy regering kon suksesvol onderhandel oor die aankoop van meer Jagters. Die eerste bestelling was dat vyftien oud-RAF F.Mk 6's as die FGAMk 59 afgelewer sou word. die FGAMk 59A tussen November 1965 en Mei 1967. Terselfdertyd is 'n bevel geplaas dat vier vliegtuie as FRMk.59B's tussen Mei en September 1966 afgelewer sou word. vegvliegtuie, asook vyf T.Mk.59s.
Die Irakse Jagters het in die Sesdaagse Oorlog van 1967 en die Yom Kippur -oorlog van 1973 geveg, wat in beide gevalle as boonste dekking gedien het vir ander vliegtuie wat grondaanval -missies vlieg. Hulle is ook gebruik as grondaanvalvliegtuie tydens die Yom Kippur-oorlog en tydens die vroeë stadiums van die Iran-Irak-oorlog, waar hulle vermoedelik chemiese wapens laat val het.
Geoffrey de Havilland, eienaar en stigter van die onderneming, het probeer om 'n ligte vliegtuig te vervaardig wat beter is as twee van sy vorige ontwerpe, de de Havilland Humming Bird en de Havilland DH.51.  Uit vroeëre ervaring het de Havilland die moeilikheid en belangrikheid van die korrekte grootte van so 'n vliegtuig geken om 'n beroep op die burgerlike mark te hê, soos toer-, afrigter-, vliegklub- en private lugvaartklante wat die firma groot sukses behaal het met 'n afgeskaalde weergawe van die DH.51, de de Havilland DH.60 mot. 
Die beginpunt vir die DH.82 Tiger Moth was die de Havilland DH.71 Tiger Moth.  de Havilland het agtereenvolgens meer bekwame Gipsy-enjins ontwikkel, en die maatskappy het 'n nuwe laagvlerkige eenvliegtuig vervaardig om dit te toets. Hierdie vliegtuig het die eerste vliegtuig geword waarna verwys word as die Tiger Moth.  Verbeterings aangebring op die Tiger Moth -eenvliegtuig is opgeneem in 'n militêre afrigtervariant van die DH.60 mot, die DH.60T mot - die T Benewens 'Trainer' staan ​​ook 'Tiger'. 
Die DH.60T -mot het verskeie tekortkominge gehad, en was dus onderhewig aan verskeie wysigings, soos die aanneming van verkorte ondervliegtuie om die vlerkpunte te verhoog nadat onvoldoende grondvryhoogte ontdek is tydens proefnemings by RAF Martlesham Heath.  As gevolg van die Martlesham -proewe is 'n gunstige verslag vir die tipe opgestel, wat weer daartoe gelei het dat die tipe binnekort formeel aangeneem is as die nuwe basiese afrigter van die Royal Air Force (RAF). 'N Enkele prototipe, aangedui as die DH.82 Tiger Moth, is beveel deur die Britse lugministerie onder spesifikasie 15/31, wat 'n geskikte gesoek het ab-initio opleidingsvliegtuie. 
Een van die belangrikste veranderinge wat in die vorige Moth -reeks aangebring is, was verbeterde toegang tot die voorste kajuit, aangesien die opleidingsvereiste spesifiseer dat die voorste sitplekbewoner maklik moet kan ontsnap, veral as hy 'n valskerm dra.   Toegang tot die voorste kajuit van die motte se voorgangers is beperk deur die nabyheid van die brandstoftenk van die vliegtuig, direk bokant die voorste kajuit, en die agterste kajuitstutte vir die boonste vleuel. Die oplossing was om die boonste vleuel vorentoe te skuif, maar die vlerke terug te vee om dieselfde hefpunt te behou.   Ander veranderings sluit in 'n versterkte struktuur, neerklapdeure aan beide kante van die kajuit en 'n hersiene uitlaatstelsel. 
Op 26 Oktober 1931 is die eerste 'ware' Tiger Moth, die prototipe E6, het sy eerste vlug uitgevoer by Stag Lane Aerodrome, Edgware, London de Havilland Hooftoetsvlieënier Hubert Broad was tydens die eerste vlug onder beheer.   Kort daarna is die bou van die eerste 35 produksievliegtuie vir die POF aangewys K2567-K2601, begin na die uitreiking van spesifikasie T.23/31, en twee vlootvliegtuie wat toegerus is, S1675 en S1676, is gebou volgens spesifikasie T.6/33. 
Die Tiger Moth het vinnig 'n kommersiële sukses geword, en verskillende modelle is na meer as 25 lugmag van verskillende lande uitgevoer.  Benewens die militêre vraag, is daar ook vliegtuie vir die burgerlike mark vervaardig. Op 'n stadium het die bestellingsvloei vir die Tiger Moth feitlik die hele kapasiteit van De Havilland beslaan om vliegtuie te vervaardig, en daar kon min kapasiteit gespaar word om huishoudelike kliënte te huisves.  In 1932 ontwikkel de Havilland ook 'n bekostigbare lugtaxi van die Tiger Moth met byna al die hoofkomponente van die voormalige in kombinasie met 'n nuwe laaghoutkroes wat vier mense in 'n omheinde kajuit sit, en dit word bemark as die de Havilland Fox Mot.  Na die beëindiging van alle vervaardiging sou derde partye af en toe Tiger Moths herbou tot 'n soortgelyke opset as die Fox Moth, soos die Thruxton Jackaroo. 
Aan die einde van 1934 is 50 Tiger Moths van 'n meer verfynde ontwerp, soms na verwys as die Tiger Moth II, is by die RAF afgelewer. Met hierdie vliegtuie is die de Havilland Gipsy Major -enjin aangeneem, wat 130 pk kan genereer, en die gebruik van laaghoutdekke op die agterste romp in plaas van tradisionele weefsels wat die stringers bedek.  Gedurende die periode 1934–1936 was die produksieaktiwiteit daarop gerig om aan die vraag na militêre opleiers te voldoen, insluitend verskeie kontrakte wat die RAF gesluit het aan spesifikasie T.7/35, asook uitvoeropdragte deur sewe oorsese operateurs.  In hierdie tyd word ook burgerlike voorbeelde gelewer, sowel vir Britse private kliënte as vir uitvoerkliënte in lande soos Ceylon, Griekeland, Litaue, Rhodesië, Peru en Switserland. 
Na 1936 het die geleidelike versnelling van die vervaardiging van Tiger Moth die punt bereik dat produksievermoë uiteindelik die eise van militêre kliënte alleen kon oorskry.  Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is 'n totaal van 1,424 Tiger Moths voltooi deur sowel plaaslike as oorsese vervaardigingspogings.  In 1941 het de Havilland die belangrikste vervaardigingsaktiwiteite vir die Tiger Moth van sy Hatfield -fabriek na Morris Motors Limited by hul fasiliteit in Cowley, Oxford, oorgeplaas. 
In 1945 is die produksie van British Tiger Moth op hierdie punt beëindig; Morris Motors het 'n totaal van 3,433 Tiger Moths voltooi. 
Oorsese vervaardiging van die tipe het in 1937 begin, die eerste sodanige buitelandse bouer was de Havilland Canada by sy fabriek in Downsview, Ontario. Benewens 'n aanvanklike groep van 25 Tiger Moths wat vir die Royal Canadian Air Force (RCAF) gebou is, het die Kanadese firma begin om rompskepe te bou wat na voltooiing na die VK uitgevoer is.  Tiger Moths wat in Kanada gebou is, het modifikasies om die plaaslike klimaat beter aan te pas, saam met 'n versterkte stertwiel, handbediende remme (gebou deur Bendix Corporation), korter onderstelradiusstawe en die bene van die hoofbene van die landingsrat wat gehark word vorentoe as 'n veiligheidsmaatreël om vooruit te kantel tydens rem. Daarbenewens was daar 'n groot skuifdak in die kajuit, asook verwarming op uitlaatgasse, en verskillende alternatiewe onderstelreëlings is ook aangebied.  Teen die einde van die Kanadese produksie het de Havilland Canada altesaam 1,548 van alle weergawes vervaardig, insluitend die DH.82C en Amerikaanse Menasco Pirate-motorvariante (met teenoorgestelde "regter"/"teen die kloksgewyse" draai na die links/linksom gipsy major) bekend as die Menasco mot Dit sluit ook 200 Tiger Moths in wat tydens die oorlogstyd van die United States Army Air Forces (USAAF) se leninghuur-bevele gebou is, wat vir papierwerk aangewys is as die PT-24, voordat dit by die RCAF afgelewer word.
Bykomende vervaardigingsaktiwiteite in die buiteland het ook plaasgevind, waarvan die meeste tydens oorlogstyd plaasgevind het. de Havilland Australië het 'n aanvanklike bondel van 20 vliegtuie saamgestel uit onderdele wat uit die Verenigde Koninkryk gestuur is voordat hulle hul eie groot produksieveldtog van die DH.82A begin het, wat gelei het tot 'n totaal van 1 070 Tiger Moths in Australië.  Aan die einde van 1940 het die eerste Australiese vergaderde Tiger Moth sy eerste vlug in Bankstown, Sydney, uitgevoer. Die meeste Australiese vliegtuie is by die Royal Australian Air Force (RAAF) afgelewer, maar verskeie groepe is uitgevoer, waaronder 18 vir die USAAF en 41 vir die Royal Indian Air Force (RIAF). 
132 Tiger Moths is in Nieu -Seeland voltooi deur de Havilland Aircraft van Nieu -Seeland.  23 is in Swede gebou as die Sk.11 deur AB Svenska Järnvägsverkstädernas Aeroplanavdelning, 91 is gebou in Portugal deur OGMA, en nog 38 in Noorweë deur Kjeller Flyfabrikk (sommige bronne sê 37, dus die eerste is moontlik uit 'n stel saamgestel) benewens 'n groot aantal vliegtuie wat uit kits wat uit die Verenigde Koninkryk gestuur word.   
Die de Havilland DH.82 Tiger Moth is 'n enkelmotorige tweevliegvliegtuig. Dit is hoofsaaklik ontwikkel om gebruik te word vir privaat toerklante sowel as vir vlieënieronderrig vir sowel militêre as burgerlike operateurs. Dit word tipies aangedryf deur 'n de Havilland Gipsy III 120 pk-enjin, maar later word modelle toegerus met kragtiger modelle van hierdie enjin, terwyl sommige deur derdeparty-ondernemings herontwerp is.
Een kenmerkende kenmerk van die Tiger Moth -ontwerp is die differensiële opstelling van die aileron -beheer. Die ailerons (slegs op die onderste vleuel) op 'n Tiger Moth word bestuur deur 'n ekstern gemonteerde sirkelvormige klok, wat gelyk is aan die onderkant van die onderste vleuel. Hierdie sirkelvormige klokkie word deur metaalkabels en kettings van die stuurkolomme van die kajuit gedraai, en die ekstern gemonteerde aileron -stangstang is vasgemaak op 'n punt van 45 ° buiteboord en voor die middel van die klok, wanneer die ailerons albei in hul neutrale posisie is. Dit lei daartoe dat 'n aileron -beheerstelsel met amper geen beweging op die vleuel aan die buitekant van die draai werk nie, terwyl die aileron aan die binnekant 'n groot hoeveelheid opwaarts beweeg om nadelige gaai teë te werk.
Van die begin af was die Tiger Moth 'n ideale afrigter, eenvoudig en goedkoop om te besit en te onderhou, hoewel beheerbewegings 'n positiewe en seker hand nodig het, aangesien daar 'n traagheid was om insette te beheer. Sommige instrukteurs het hierdie vliegkenmerke verkies as gevolg van die effek dat die onbekwame studentevlieënier uitgevee word. 
Die RAF het 35 dubbele beheer bestel Tiger Moth Is wat die maatskappy se aanwysing gehad het DH.82.  'n Volgende bestelling is geplaas vir 50 vliegtuie aangedryf deur die de Havilland Gipsy Major I -enjin (130 pk), wat die DH.82A of aan die RAF Tiger Moth II. Die Tiger Moth het in Februarie 1932 diens gedoen by die RAF Central Flying School. Gedurende die vooroorlogse jare is toenemende getalle Tiger Moths vir die RAF aangeskaf en deur oorsese kliënte teen 1939 is byna 40 vliegskole wat die tipe bedryf het, gestig, nege van wat ook modelle van siviele registers bedryf het. 
Vanaf 1937 is die Tiger Moth beskikbaar gestel aan algemene vliegklubs, wat voorheen deur militêre kliënte beset is. Die tipe is vinnig gebruik om ouer vliegtuie in die burgerlike afrigterskap te vervang, soos die ouer de Havilland Cirrus Moth en Gipsy Moth.  Teen die begin van die Tweede Wêreldoorlog het die RAF ongeveer 500 Tiger Moths in diens gehad. Bykomend is byna alle Tiger Moths wat deur die burgerlike bedryf in die Gemenebest bestuur word, vinnig in hul onderskeie lugmagte beïndruk om aan die strawwe vraag na treinvliegtuie in die oorlog te voldoen. 
Die Tiger Moth het die primêre afrigter in die Statebond en elders geword. Dit was die belangrikste tipe wat in die British Commonwealth Air Training Plan gebruik is, waar duisende militêre vlieëniers hul eerste voorsmakie in hierdie robuuste masjien gekry het. Die RAF het die hantering van die Tiger Moth gevind as ideaal vir die opleiding van toekomstige vegvlieëniers. Oor die algemeen gemaklik en vergewensgesind in die normale vlugfases wat tydens die aanvanklike opleiding teëgekom het, toe die Tiger Moth beslis vaardigheid en konsentrasie vereis het om goed te presteer - 'n mislukte maneuver kan maklik veroorsaak dat die vliegtuig gaan staan ​​of draai. Vanaf 1941 was alle militêre en baie burgerlike Tiger Moths toegerus met anti-spin strakes op die aansluiting tussen die romp en die voorkant van die stertvliegtuig, bekend as Mod 112 later is die massa -balanse van die aileron verwyder vir verbeterde spinherwinningsprestasie. 
Gunnery target drone Edit
In 1935 het die DH.82 Queen Bee, 'n vlieënierlose, radiobeheerde variant van die Tiger Moth verskyn, vir gebruik by die opleiding van vliegtuigskutters. Die gebruik van die woord drone, as 'n algemene term vir vlieënde vliegtuie, is blykbaar afkomstig van die naam en rol van die koninginby (dws die woord drone is 'n verwysing na die manlike by wat een vlug maak op soek na die vroulike koninginby en dan sterf daarna).   Die DH.82 het 'n houtromp, gebaseer op die van die DH.60 Gipsy Moth (met gepaste strukturele veranderinge wat verband hou met die plasing van kabaanstutte) en die vlerke van die Tiger Moth II.  Queen Bees het 'n normale voorste kajuit behou vir toetsvliegtuie of veerbootvlugte, maar het 'n radiobeheerstelsel in die agterste kajuit om die bedieningspanele te bestuur met behulp van pneumaties aangedrewe servo's.
'N Totaal van 400 is deur de Havilland op Hatfield gebou en 'n verdere 70 deur Scottish Aviation.  Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog was daar byna 300 in diens.
In Desember 1939, weens 'n tekort aan maritieme patrollievliegtuie, is ses vlugte Tiger Moths deur die RAF Coastal Command uitgevoer vir toesigvlugte oor kuswaters, bekend as "voëlverskrikke". Die vliegtuig werk in pare en was slegs met 'n baie pistool gewapen. Die bedoeling was om 'n inbreukmakende U-boot te dwing om een ​​vliegtuig te duik, wat dan in die omgewing sou bly, terwyl die ander sou soek na 'n vlootpatrollievaartuig wat na die plek teruggebring kon word.  Omdat hulle nie radio -toegerus was nie, het elke vliegtuig ook 'n paar huisduiwe in 'n vlegmandjie gedra om hulp te ontbied in geval van gedwonge landing op see. Soms is 'n bom van 11,5 kilogram (11,5 kilogram) gedra, maar daar is geen rekord dat een in aksie geval het nie. 
Anti-inval voorbereidings Redigeer
In die nadraai van Brittanje se rampspoedige veldtog in Frankryk, in Augustus 1940, is drie voorstelle vir strandverdedigingstelsels voorgelê. 350 Tiger Moths was toegerus met bomrakke om as ligte bomwerpers te dien as deel van Operation Banquet. 'N Meer radikale omskakeling behels die "paraslaser", 'n seelagtige lem wat op 'n tiermot aangebring is en bedoel was om die afdakke van valskermspringers te sny terwyl hulle op die aarde neerdaal. Vlugtoetse het die idee bewys, maar dit is nie amptelik aanvaar nie. Die Tiger Moth is ook getoets as 'n dispenser van Paris Green rotgif vir gebruik teen grondtroepe, met poeierdispensers onder die vlerke. 
In die naoorlogse klimaat is indrukwekkende Tiger Moths herstel na hul voormalige burgerlike bedrywighede en eienaars.  Gevolglik is 'n groot aantal oortollige Tiger Moths beskikbaar gestel vir verkoop aan vliegklubs en individue. Daar is destyds ook relatief min nuwe ligte vliegtuie vervaardig om die plek daarvan in te neem.  Omdat die tipe relatief goedkoop is om te bedryf en die bogenoemde faktore, het die Tiger Moth 'n entoesiastiese ontvangs oor die hele burgerlike mark gekry. Boonop is dit onmiddellik in gebruik geneem vir verskillende nuwe rolle, insluitend lugreklame, lugambulans, aërobatiese kunstenaars, afstofbespuiting en sleepvaart. 
In die lugwedrenmark is 'n hoeveelheid Tiger Moths omskep in 'n enkel-sitplek-opset, dikwels tydelik.  Verskeie vliegtuie is omvattend aangepas vir groter spoed, insluitend veranderinge soos die verwydering van die brandstoftenk in die middelste gedeelte, alternatiewe brandstoftenk-konfigurasies, heeltemal nuwe hysbakke, spesiaal ontwerpte brandstofinspuiters en die herstel van die romp met stof van ligter gewig.  Drie spesifieke vliegtuie, G-APDZ, G-ANZZ en G-ANMZ, is dienooreenkomstig herbou en is gereeld gebruik in internasionale kompetisies, die ontwerpveranderinge het gelei tot aansienlik verbeterde prestasie tydens omgekeerde vlug. 
Baie oud-RAF-voorbeelde is gedurende die naoorlogse tydperk na Nederland ingevoer en die Nederlandse nasionale vliegskool op Ypenburg toegerus.  Hierdie vliegtuie moes deur die Nederlandse burgerlike lugvaartowerhede 'n groter rugvin met 'n verlengde filet aan die vin bevat, om 'n ekstra oppervlakte te bied. Hierdie vereiste is ook uitgebrei na Tiger Moths in privaat besit in Nederland. 
Die Tiger Moth kan op die eerste oogopslag verwar word met die Belgiese ontwerpte Stampe SV.4-aërobatiese vliegtuie met 'n baie soortgelyke ontwerpuitleg, beide vliegtuie het gebruik gemaak van 'n soortgelyke hooflandingsgestel, 'n effens terugwaartse vleuel en 'n gelyke enjin/motor. ontwerp. Verskeie Tiger Moths is gedurende die 1950's omskep in 'n Koepee standaard, wat die installering van 'n skuifkap oor albei bemanningsposisies behels, nie anders as die Kanadese geboude Fleet Finch tweedekker-opleiers wat tydens die tipe oorlogstyd langs die Tiger Moth in RCAF-diens as afrigters in Kanada gewerk het nie. 
Na die ontwikkeling van lugversiering in Nieu-Seeland, is 'n groot aantal voormalige Royal New Zealand Air Force Tiger Moths wat in daardie land en in die Verenigde Koninkryk gebou is, omskep in landbouvliegtuie, aangesien dit 'n baanbrekerswerk was vir vliegtuie.  In hierdie rol is die voorste sitplek gewoonlik vervang met 'n houer om superfosfaat te bevat vir lugdoek. 'N Groot aantal is ook gebruik om insekdoders in die gewasbespuiterrol te gebruik, waarvoor verskeie alternatiewe reëlings, waaronder geperforeerde pype onder die hoofvliegtuie of die plasing van roterende verstuivers op die onderste hoofvliegtuig, gebruik is. 
Royal Navy Tiger Moths wat as sleepbote gebruik is en 'lugervaring'-masjiene het die laaste militêre voorbeelde geword toe die diens in 1956 'n bondel opgeknapte voormalige siviele voorbeelde gekoop het. Arend) in die Engelse kanaal gedurende die somer van 1967. Met die opstyg het die wind oor die dek die vliegtuig toegelaat om te vlieg, maar dit was stadiger as die karweier, wat hard na stuurboord gedraai het om 'n moontlike botsing te vermy. [ aanhaling nodig ] Hierdie vliegtuie het tot in die vroeë sewentigerjare in diens gebly. [ aanhaling nodig ]
Die Tiger Moth (en, in mindere mate, die soortgelyke Belgiese Stampe-Vertongen SV.4) is dikwels gebruik as 'n stand-in vir seldsame vliegtuie in films, soms baie omvattend aangepas om na buite te lyk soos die vliegtuig wat dit uitgebeeld het.  'n Drie vliegtuie is omskep deur Film Aviation Services Ltd, gebaseer op Croydon, vir gebruik tydens die verfilming van die film Lawrence of Arabia uit 1962. Tiger Moth het 'n replika van 'n Fokker D.VII geword terwyl twee vliegtuie op die Rumpler CV gelyk het om uit te beeld hierdie tipe vir die film.  Verskeie Tiger Moths is in die ongelukstonele gebruik Die Groot Waldo -peper, staan ​​in vir die Curtiss JN-1. [ aanhaling nodig ] Danksy die gewildheid van die ontwerp en die stygende koste van voorbeelde wat gevlieg kan word, is 'n aantal replika's (skaal en grootte) ontwerp vir die huisbouer, waaronder die Fisher R-80 Tiger Moth en die RagWing RW22 Tiger Moth. [ aanhaling nodig ]
Die Tiger Moth reageer goed op die beheer van insette en is redelik maklik om te vlieg vir 'n stert-sleeper. Sy groot "valskerm" -vlerke is baie vergewensgesind, en dit stop met 'n snelheid van so stadig as 25 knope met krag. Sy stal- en draaiseienskappe is goedaardig. Dit het 'n paar ongunstige gaaie en benodig daarom roerinvoer tydens draaie.  Die Tiger Moth vertoon die fundamentele vereistes van 'n oefenvliegtuig, omdat dit 'maklik om te vlieg, maar moeilik is om goed te vlieg', die goedaardige hantering van die vliegtuig wanneer dit binne die perke dit vir die beginner maklik maak om die basiese vaardighede van vlug aan te leer. Terselfdertyd moet tegnieke soos gekoördineerde vlug aangeleer en effektief gebruik word, en die vliegtuig sal verkeerd hanteer word vir 'n oplettende instrukteur of oplettende leerling. Namate opleiding vorder na meer gevorderde gebiede, veral aerobatics, neem die vaardigheid toe wat 'n Tiger Moth -vlieënier benodig. Die vliegtuig sal nie, soos sommige opleidingsvliegtuie, 'uit die moeilikheid vlieg' nie, maar sal eerder stop of draai as dit verkeerd hanteer word. Die stalletjie en draai bly egter goedaardig en vertoon weer 'n gebrekkige vlieënier sonder om die vliegtuig of die bemanning in gevaar te stel. Hierdie kenmerke was van onskatbare waarde vir militêre operateurs, wat moet identifiseer tussen vlieëniers met die potensiaal om vegvliegtuie te vlieg, diegene wat meer geskik is vir masjiene met 'n laer werkverrigting en diegene wat na 'n nie-vlieëniervliegtuigposisie verplaas moet word. [ aanhaling nodig ]
Omdat die Tiger Moth geen elektriese stelsel het nie, moet dit met die hand begin word. Dit moet met omsigtigheid gedoen word om te voorkom dat die skroef getref word, wat ernstige beserings tot gevolg kan hê. Aangesien 'n tweedekker met 'n stert sleep, moet u ook sorg. Die vlieënier kan nie direk vorentoe sien nie, dus kan die onderste vleuel obstruksies tref, en dit is vatbaar vir rukwinde op sy skuins, groot boonste vleuel. 
Die opstyg is sonder probleme en het 'n redelike styging. Die volle krag moet egter nie langer as 'n minuut gehandhaaf word om skade aan die enjin te voorkom nie. 
Die Tiger Moth se tweedekkerontwerp maak dit sterk en is volledig aërobaties. Dit het egter slegs ailerons op die onderste vleuel, wat sy roltempo relatief traag maak vir 'n tweedekker, en, soos voorheen genoem, werk die ailerons op 'n Tiger Moth gewoonlik met 'n swaar ingeboude differensiële werking (meestal afbuiging, byna glad nie afwaarts) om nadelige gapingsprobleme tydens normale vlug te vermy. Die meeste maneuvers begin met ongeveer 90 tot 110 knope, en dit het 'n snelheid wat nooit oorskry is nie (VNE) van 140 knope. Dit is belangrik om die outomatiese latte (voorste kleppe) tydens aerobatiese maneuvers te sluit. 
Daar is twee metodes om te land. "Wheeler" -landing behels dat die vliegtuig teen 'n matige spoed op die aanloopbaan gestoot word met net die hoofwiele op die grond, met die stert omhoog totdat die spoed verminder. Dit is nie geneig om te bons nie. In teenstelling met die meeste stertrekkers, is driepuntlandings met 'n stadige spoed redelik moeilik, want daar is nie genoeg hysbak om die stert in die regte driepunt-houding te bring nie. [ oorspronklike navorsing? ] Dit beteken dat die stert teen die regte spoed skerp moet sak om die hoekmomentum [ oorspronklike navorsing? ] om dit voldoende af te dra. 
Die oop kajuit laat vlieëniers toe om hul koppe oor die kant te beweeg om die aanloopbaan te sien tydens aanloop en landing. Aangesien die vliegtuig 'n stert sleep is, is dit noodsaaklik om dit reguit te land sonder om sywaarts te beweeg, om grondlusse te vermy. 
'N Kenmerk wat dikwels nie gedokumenteer is nie, is dat die ontdooiingsmeganisme van die vergasser outomaties geaktiveer word wanneer die versneller verminder word. Dit beteken dat as 'n enjin weens ys swak loop, die vlieënier die krag nog verder moet verminder en dan moet wag totdat die ys smelt. 
Hawker Hunter Mark 59 - Geskiedenis
(Variante/ander name: Kraan 1A AT-8 AT-17 C-78 JRC-1)
N65809, 'n 1943 UC-78 wat geverf is om 'n AT-8 voor te stel, en destyds in besit van Ron Huckins.
Geskiedenis: Die eerste keer in 1939, die Cessna T-50 was die maatskappy se bod vir 'n suksesvolle kommersiële vervoer met vyf sitplekke, tipies van baie ander vliegtuie wat in die laat dertigerjare gebou is. Terwyl die vlerke en stert-eenheid van hout was, was die romp 'n gesweisde staalbuis-ontwerp met stof oor houtvel. Dit was 'n monoplane met 'n lae vleuel en het 'n unieke intrekbare stertwiel en agtervleuelvleuels, beide elektries bediend.
Die behoefte aan 'n opleidingsvliegtuig om vlieëniers te help omskakel van enkel- na tweemotorige vliegtuie, het Cessna in staat gestel om 550 vliegtuie vir hierdie doel aan Kanada te verkoop (onder die benaming Hyskraan), gevolg deur 33 T-50 ''s na die US Army Air Corps onder die benaming AT-8. In 1942 het die USAAF gemeen dat die T-50's goed sou werk as ligte personeelvervoer en vir skakeling/kommunikasie. 1 287 AT-17 Bobcats (later aangewys as UC-78s) afgelewer en bedien in alle oorlogsteaters. Om nie te vergeet nie, het die Amerikaanse vloot in 1942-43 67 vliegtuie gekoop wat hulle aangewys het JRC-1s, om vlieëniers tussen afleweringshawe te vervoer en vlootvlieëniers na nuwe diensstasies te vervoer. Die T-50 het etlike jare na die oorlog in hierdie verskillende rolle gedien. Meer as twee dosyn Bobcats dwaal steeds deur die lug van die VSA, Kanada en Australië/Nieu -Seeland.
Byname: Die bamboesbomwerper Useless-78, The Wichita Wobbler Brasshat Double-Breasted Cub Boxkite Rhapsody in Glue San Joaquin Beaufighter
Motore: Twee 245-pk Jacobs R-755-9 radiale suier-enjins van 245 pk
Gewig: leeg 3,500 lbs., Max opstyg 5,700 lbs.
Vleuel span: 41 voet. 11in.
Lengte: 32 voet. 9in.
Hoogte: 9 voet. 11in.
Kruissnelheid: 175 mph
Plafon: 22.000 voet.
Bereik: 750 myl
Nommer steeds lugwaardig:
en die Cessnas beïndruk in militêre diens
Deur Walt Shiel
Hierdie boek beskryf die ontstaan ​​en evolusie van die Cessna T-50 Bobcat vanaf sy inkarnasie as 'n burgerlike vliegtuig gedurende sy militêre geskiedenis. Persoonlike herinneringe van vlieëniers wat tydens die Tweede Wêreldoorlog met die vliegtuig gevlieg het, 'n magdom foto's (sommige in kleur), diagramme wat uit die vlieëniershandleiding geneem is, en 'n versameling Cessna-verwante oorlogstydadvertensies bied 'n unieke diepte van materiaal. Dit beskryf ook die vooroorlogse enkelmotorige Cessnas wat beïndruk was met militêre diens. Die boek bevat 'n geïllustreerde oorsig van Clyde Cessna, die man, die vliegtuig wat hy ontwerp het en die maatskappye wat hy geskep het.
U besoek Fidelity.com van buite die Verenigde State en u moet die internasionale gebruiksooreenkoms aanvaar voordat u kan voortgaan.
Hierdie webwerf is bedoel om slegs beskikbaar te wees vir individue in die Verenigde State. Niks op hierdie webwerf word beskou as 'n werwing of 'n aanbod om 'n sekuriteit of 'n ander produk of diens aan enige persoon in 'n jurisdiksie te verkoop nie, waar sodanige aanbod, werwing, koop of verkoop onwettig sou wees ingevolge die wette van sodanige jurisdiksie en geen van die sekuriteite, produkte of dienste wat hierin beskryf word, is gemagtig om buite die Verenigde State van Amerika aangevra, aangebied, gekoop of verkoop te word nie. Deur hierdie webwerf te gebruik, gee u toestemming vir die gebruik van koekies wat inligting oor besoekers van die webwerf versamel. Om na hierdie webwerf te gaan, moet u erken dat u hierdie gebruiksvoorwaardes verstaan ​​en instem deur op 'Ek aanvaar' hieronder te klik.
Hul kort vate en algehele kort lengte maak hulle gunstelinge in enige toepassing waar wendbaarheid en gemaklike hantering prioriteite is.
Eenvoudige, robuuste aksie in die Garand-styl met grendelsluitstelsel, 'n vaste suier-gassisteem en selfreinigende gassilinder bied ongeëwenaarde betroubaarheid onder moeilike omstandighede.
Koue hamer-gesmee vat lei tot ultra-presiese geweer wat uitstekende akkuraatheid en lang lewe bied.
Integrale omhulsels, direk gemasjineer op die soliede ontvanger van staal, bied 'n stabiele monteeroppervlak vir ingesluit omvangringe, wat 'n moontlike bron van losheid en onakkuraatheid in die veld uitskakel.
Akkurate waarnemingstelsel met 'n spookring-agteropening en 'n nie-glansende, beskermde voorblad.
Ontvanger word geboor en getik vir die montering van die meegeleverde Picatinny -spoor.
Bevat ook: twee tydskrifte Picatinny spoorringe.
Bogenoemde funksies is beskikbaar op alle standaardmodelle, maar mag nie op Exclusive Distributor -modelle verskyn nie. Sien individuele spesifikasieblaaie vir modelspesifieke kenmerke.
Vermont Drug Task Force maak 59 arrestasies
Vermont Business Magazine Die Vermont Drug Task Force kondig 'n arrestasie-staking van twee weke aan wat afgehandel is met die arrestasies van talle mense wat daarvan beskuldig word dat hulle dwelms dwarsdeur Vermont verhandel het. Die Vermont Drug Task Force het die afgelope paar weke 59 verdagtes gearresteer op aanklagte van die verkoop en verspreiding van heroïen, fentaniel, kokaïen en crack -kokaïen. Die ondersoeke het onder meer 53 individuele aanklagte van die verkoop van heroïne en 43 individuele aanklagte van die verkoop van crack -kokaïen tot gevolg gehad.
Alle verdagtes word aangekla van dwelmmisdrywe in die staat en is aangehaal en vrygelaat met toekomstige datums om in die kriminele afdeling van die hooggeregshowe in Vermont in die staat te verskyn. 'N Lys van verdagtes en die aanklagte wat hulle in die gesig staar, is aan die einde van hierdie uitgawe ingesluit.
Die Drug Task Force doen jaarliks ​​honderde ondersoeke na verskillende vlakke van onwettige dwelmaktiwiteite en is daartoe verbind om die mense wat hierdie giftige dwelms verkoop of versprei, aggressief te vervolg, of om individue te help wat dit verkoop. Hierdie middels is gevaarlik vir die persoon wat dit neem en nooi geweld uit na ons gemeenskappe.
Terselfdertyd is die staatspolisie in Vermont ook daartoe verbind om individue te help om behandeling vir hul verslawing te vind en om hulle te help op hul pad na herstel. Tydens hierdie operasie werk die taakspan saam met die departement van gesondheid in Vermont om inligting te verskaf oor behandelings- en hersteldienste aan diegene wat 'n dwelmafhanklikheid het.
Wetstoepassing, openbare gesondheid, opvoeding, behandeling, herstelondersteuning en gemeenskapsbetrokkenheid loop hand aan hand om die probleme wat deur opioïedgebruik veroorsaak word, te voorkom, te verminder en uit te skakel.
Die Vermont -staatspolisie het ook 'n wenk en vra die publiek om hulp by die aanmelding van dwelmhandelaars in hul gemeenskappe. Wenke kan aanlyn ingedien word by https://vsp.vermont.gov/tipsubmit.
Die departement van gesondheid van Vermont bied ook aanlynhulpbronne aan sodat mense hulp en 'n pad na herstel kan vind: https://www.healthvermont.gov/alcohol-drugs.
Die volgende agentskappe het bygestaan ​​in hierdie operasie Vermont State Police, Brattleboro PD, Winchester NH PD, Bellows Falls PD, Springfield PD, Bennington PD, Rutland City PD, Bennington County Sheriff's Dept., South Burlington PD, Burlington PD, Grand Isle Sheriff's Dept. , Franklin County Sherriff's Dept., Essex PD, St. Johnsbury PD en Newport PD.
Lys van verweerders Klik HIER vir bekerfoto's
Ondanks die feit dat 'n geskatte sesde van die wêreld se manne besny is [1,2], is dit lankal vergete waar of waarom hierdie interessantste operasie begin het. The procedure has been performed for religious, cultural and medical reasons, although the last has only become fashionable since the rise of modern surgery in the 19th century. Accordingly, the indications for surgery have surfaced, submerged and altered with the trends of the day. In this review we explore the origins of circumcision, and discuss the techniques and controversies that have evolved since the event has become `medicalized'.
Fig. 3 Attendants await to collect the circumcision blood this is to be mixed with maize and eaten in a harvest ceremony. Reproduced with permission of the Wellcome Institute.
Mirroring the metaphorical representation of the group as a twelve-legged spider, the Phantom Troupe is composed of 13 members, one "head" and 12 "legs". ⎖] All the "legs" are equal in ranking and decisional power, and tasks are assigned based on each member's individual skills or volunteering. ⎘] The "head" is the leader, whose orders are to be considered the utmost priority however, their life is not, since even the "head" can be replaced. The "legs" are expected to always adhere to the governing principle that the prosperity of the group as a whole trumps the survival of any one of its individuals, even taking matters into their own hands should the interests of the group and of the "head" clash. ⎖] In Chrollo's case, however, several members had come to be so reliant on him that his life was in fact elevated to the status of priority of the group. ⎙ ]
The Phantom Troupe does not assemble frequently but gathers at the "head"'s request, which can be discretionary or mandatory. Skipping a mandatory meeting could result in a "leg" being punished by the "head". ⎚] Only the "head" has the authority to add new members, although a "leg" can recommend candidates they deem suitable. ⎛] Defeating a current member is a viable way to replace them, which may not be subjected to the "head"'s approval. Γ ]
Other than following the "head"'s directives, there are no specific lines of conduct that "legs" are expected to follow. Although some members believe buying and bidding to be against the ways of the group, ⎜] others have no qualms about resorting to legal, non-violent channels and transactions, ⎚] with at least two of them becoming Hunters for the associated benefits. ⎝] ⎞] It has been noted that two "legs" are always by the "head"'s side when the Phantom Troupe gathers, but it is unknown if that is an official rule. Γ ]
Phantom Troupe members are assigned to or volunteer for certain activities in the group based on their aptitude. ⎘ ]
Acting Leader (団長代理, "Leader Substitute"): The interim leader of the Spiders when the leader is absent. This position was granted to whoever killed Zazan first. ⎟] Formerly held by Feitan Portor. ⎠ ]
Commando Team (特攻 ⎘] or 実行部隊, Ζ] "Vanguard/Attack Squad" or "Execution Squad"): Volunteers for this unit are frontline fighters. One of their main responsibilities consists in protecting the recon and cleanup groups. Formerly held by Nobunaga Hazama and Uvogin ⎘] currently held by Nobunaga Hazama, Phinks Magcub, and Feitan Portor. Ζ ]
Recon (情報, "Intelligence"): Members in charge of information gathering. Formerly held by Shalnark and Pakunoda. ⎘ ]
Cleanup (処理部隊, "Disposing Squad"): Members in charge of removing the evidence of the group's criminal activity. Currently held by Shizuku. ⎘ ]
Members of the Phantom Troupe, with the possible exception of Chrollo, sport a tattoo of a twelve-legged spider somewhere on their body. Inside the spider, there is a number, ranging from 1 to 12 for the "legs", which differs for each member. ⎘] It is unknown how these numbers are assigned. Although the twelve-legged spider is instantly recognizable as the symbol of the Troupe, the fact it is numbered is not as widely known. Β ]