Vakbonde en Nazi-Duitsland - Verloop van Geskiedenis - 2021
Toe Hitler in Januarie 1933 aan bewind kom, het hy gesien dat vakbonde meer mag oor die werkers uitoefen as wat hy kon. Daarom is vakbonde gesien as 'n uitdaging om mee weg te doen. Hitler het geweet dat hy die werkers nodig het om aan sy kant te wees, maar hy kan nie toelaat dat vakbonde hul potensiële mag uitoefen nie. Daarom is vakbonde in Nazi-Duitsland verbied en die staat het die rol oorgeneem om na die werkersklas om te sien.
Enkele maande nadat Hitler as kanselier aangestel is, het hy die besluit geneem om vakbonde in Nazi-Duitsland te beëindig. Op 2 Meind, 1933, het polisie-eenhede alle hoofkantore van die vakbonde beset en vakbondamptenare en -leiers is gearresteer. Die fondse wat aan die vakbonde behoort het - dis eintlik werkersgeld - is gekonfiskeer. Hitler moes egter versigtig wees. Hy was slegs 'n paar maande aan die bewind en daar was baie lede van die werkersklas waarmee hy te kampe gehad het. As die werkersklasbeweging in Duitsland homself georganiseer het, sou dit die nuwe kanselier baie belangrike kwessies voorgehou het wat hanteer moes word. Die verwydering van vakbondleiers het dit gehelp, maar dit het nie heeltemal gewaarborg dat die werkersklas homself sou "gedra" nie. Hitler moes die werkers iets meer aanbied. Hitler het aangekondig dat die Duitse arbeidsmag, onder leiding van Robert Ley, alle vakbonde sou vervang en na die werkersklas sou omsien. Die titel is noukeurig gekies. Die nuwe organisasie is doelbewus beklee met patriotisme, aangesien dit nou 'n Duitse entiteit was soos in die titel gesien. Die werkersklas was nou 'n 'arbeidsmag'. Die Nazi-party het alles in sy vermoë gedoen om te verseker dat die werkers van die Duitse Arbeidsfront onder die leiding van die Nazi-party beter gevaar het.
Hulle moes na die kant van die Nazi's gebring word, aangesien Hitler groot planne vir die werkers gehad het. Daar was eenvoudig te veel van hulle om tot onderdanigheid te verduister, sodat die werkers die 'Strength Through Joy'-beweging (Kraft durch Freude) aangebied het wat hulle gesubsidieerde vakansiedae, goedkoop teaterreise, ens. Aangebied het.
Hitler het die werkersklas in die een hand 'n verbeterde ontspanningslewe aangebied en hul tradisionele regte in die ander hand weggeneem. Stakings - die tradisionele manier vir die werkersklas om hul woede oor 'n kwessie uit te vent - is verbied. Stakings was in die laaste jare 'n doring in die kant van Weimar-Duitsland. In 1928 het die ekwivalent van 20.339.000 dae verlore gegaan as gevolg van stakings. In 1930 het 4.029.000 dae verlore gegaan. In 1933 was dit net 96,000 dae en van 1934 tot 1939 was daar niemand nie. Na die afbrand van die Reichstag is nuwe wette ingestel en een het 'on-Duitse aktiwiteite' gedek en stakings is as on-Duits geklassifiseer. In Januarie 1934 het die Wet op die regulering van nasionale arbeid (die 'Handves van Arbeid') stakings op statutêre vlak verbied.
Vakbonde het omgesien na die regte van die werkersklas. Die Duitse Arbeidsfront het dit nou gedoen. Hitler was egter steeds bang vir 'n groot groep werklose mans wat in die nuwe Nazi-staat bestaan. In Januarie 1933 het hy 'n werkloosheidsyfer van 26,3% geërf. Dit het die potensiaal vir langtermynprobleme gehad. Daarom is werkskeppingskemas ingestel. 'N Persoon het geen keuse gehad oor 'n pos nie, want iemand wat' werksaam 'was, is tronk toe gestuur. Maar so 'n benadering het werkloosheidsyfers laat daal. Teen 1936 het dit gedaal tot 8,3% - 'n daling van 18%. Tussen 1936 en 1939 sou hierdie 8,3% deur diensplig opgemaak word. Ook vroue is nie meer by die syfers vir indiensneming / werkloosheid opgeneem nie, dus moes die syfer tuimel.
Diegene wat na die Arbeidsfront gebring is om aan werkskeppingskemas deel te neem, is byna net soveel gereël asof dit in die weermag was. 'N Lied wat deur lede van die GFL gesing is, het soos volg verloop:
'Ons eis van onsself diens tot die einde, selfs as daar geen oë op ons is nie.
Ons weet dat ons ons vaderland meer lief moet hê as ons eie lewe.
Ons belowe dat niemand ons in lojaliteit sal oortref nie,
Dat ons lewe 'n groot arbeidsdiens vir Duitsland sal wees.
Dus bid ons op hierdie plegtige uur vir seën oor die eed wat ons aflê,
Ons dank U, Fuhrer, dat ons U nou gesien het,
Sien u ons as u eie skepping?
Mag ons harte ooit klop met die pulse van u hart, dat ons lewens inspirasie kan vind in u liefde,
Kyk hier! U Duitsland is ons. '
Hul werk- en loonvoorwaardes is deur die Duitse Arbeidsfront beheer en bepaal en die GLF het die werkers verteenwoordig toe daar geskille tussen bestuur en werkers ontstaan ​​het. Tussen 1933 en 1939 het die loon wat aan die GLF uitbetaal is, effens gedaal. Die lewenskoste het in dieselfde tyd met 25% gestyg. Die greep van Hitler teen die werkersklas teen 1939 was egter so groot dat hulle geen ander keuse gehad het as om op hierdie manier voort te gaan nie.
Kyk die video: Words at War: Apartment in Athens They Left the Back Door Open Brave Men (Oktober 2021).