Selma Maart - Inligting
Na die moord op Jimmie Lee Jackson tydens die kieserregistrasie deur die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC), is besluit om die behoefte aan 'n federale registrasiewet te dramatiseer. Met die hulp van Martin Luther King en Ralph David Abernathy van die Southern Christian Leadership Conference (SCLC), het leiers van die SCCC 'n protesoptog van Selma na die hoofstad se gebou in Montgomery, Alabama, gereël. Die eerste optog op 1 Februarie 1965 het gelei tot die arrestasie van 770 mense. 'N Tweede optog, gelei deur John Lewis en Hosea Williams, op 7 Maart, is deur berede polisie aangeval. Die aanskoue van staatstroepe wat nagstokkies en traangas gebruik, is deur televisiekameras opgeneem en die geleentheid het as Bloody Sunday bekend geword.
Martin Luther King het twee dae later nog 'n optog van 1500 mense gelei. Nadat hulle die Pettus -brug oorgesteek het, het die optoggangers 'n versperring van staatstroepe gehad. King het baie van sy jonger volgelinge teleurgestel toe hy besluit om terug te keer om 'n konfrontasie met die troepe te vermy. Kort daarna is een van die wit predikante op die optog, James J. Reeb, vermoor.
President Lyndon B. Johnson besluit nou om aksie te neem en stuur troepe, marshalle en FBI -agente om die betogers te beskerm. Op Donderdag 25 Maart het King 25 000 mense na die Alabama State Capitol gelei en 'n petisie aan goewerneur George Wallace oorhandig waarin hy stemreg vir Afro -Amerikaners eis. Daardie aand vermoor die Ku Klux Klan Viola Liuzzo terwyl hy van die optog terugkeer.
Op 6 Augustus 1965 onderteken Lyndon B. Johnson die stemregwet. Dit het die reg van state verwyder om beperkings op te lê aan wie in verkiesings mag stem. Johnson het verduidelik hoe: "Elke Amerikaanse burger 'n gelyke stemreg moet hê. Tog is die harde feit dat op baie plekke in hierdie land mans en vroue verhinder word om te stem bloot omdat hulle negers is." Die wetgewing het die nasionale regering nou gemagtig om diegene te registreer wat die state geweier het om op die stemlys te plaas.
Nou wil ek 'n vraag aan die blanke burgers van Alabama stel. Hoe lank kan u aanhou om die luukse van 'n politieke stelsel en openbare amptenare te bekostig wat deur hul styfheid en vulgêre rassisme vandag verantwoordelik was vir die inbring van federale beheerde troepe? Wie vandag en môre nog meer, sal hierdie staat miljoene dollars kos vir federale fondse vir onderwys, gesondheid, welsyn, landbou, ens. Hoe lank, hoe lank sal u aanhou om die slagoffers te wees van hierdie selfvernietigende dwaasheid? Ek sê dat u nie hierdie luukse kan bekostig nie.
Die belangrikste funksie van die huidige negerbeweging was om die gewete van 'n land wakker te maak.
So 'n ontwaking is pynlik. Dit kan jare neem om die lae van selfbedrog wat die werklikheid uitsluit, weg te trek. Maar daar is oomblikke tydens hierdie proses wanneer die sintuie van 'n hele nasie skielik skerper word, wanneer pyn instroom en die gevolglike verontwaardiging tot aksie oorgaan. Een van hierdie oomblikke kom, nie op Sondag 7 Maart nie, toe 'n groep negers by Selma vergas, geklouter en vertrap word deur perde, maar die volgende dag toe films van die gebeurtenis op nasionale televisie verskyn.
Die foto's was nie besonder goed nie. Omdat die kameras nogal ver verwyderd was van die aksie en die lug gedeeltelik bewolk het, het alles wat gebeur het die kwaliteit van 'n ou nuusverhaal aangeneem. Tog het hierdie einste kwaliteit, vaag en half gesilhouet, die toneel die heftigheid en onmiddellikheid van 'n droom gegee. Die TV -skerm wys 'n kolom negers wat langs 'n snelweg staan. 'N Mag van die staatstroepe in Alabama het hul pad versper. Terwyl die negers tot stilstand kom, trek 'n toonlose stem 'n bevel van 'n luidspreker: In die belang van 'openbare veiligheid' word die optoggangers aangesê om terug te draai. 'N Paar oomblikke gaan verby, gemeet in stilte, terwyl sommige van die soldate hul gesig met gasmaskers bedek. Daar was 'n swaai beweging aan die linkerkant van die skerm; 'n swaar gekwalifiseerde troepe het reguit in die kolom gelaai en die optoggangers geboul.
'N Skrillende kreet van verskrikking, anders as enige geluid wat deur 'n TV -toestel gegaan het, het opgestaan ​​terwyl die troepe vorentoe wankel en soms op gevalle lyke struikel. Die toneel het begin om perde te laai, met hul hoewe oor die gevalle. Nog 'n vinnige snit: 'n wolk traangas woel oor die snelweg. Van tyd tot tyd kom die bokant van 'n helmkop uit die wolk, gevolg deur 'n klub wat opwaarts was. Die klub en die kop sou in die gaswolk verdwyn en 'n ander klub sou op en af ​​skommel.
Onmenslik. Geen ander woord kan die bewegings beskryf nie. Die prentjie skuif vinnig na 'n negerkerk. Die bloeding, gebroke en bewusteloos het oor die skerm gegaan, sommige van hulle mank alleen, ander ondersteun aan weerskante, nog ander gedra in arms of op brakke. Dit was op hierdie punt dat my vrou snikkend omdraai en wegstap en sê: "Ek kan nie meer kyk nie."
Daar was nooit 'n oomblik in die Amerikaanse geskiedenis eerbiediger en inspirerender as die pelgrimstog van predikante en leke van elke ras en geloof wat in Selma stort nie en die gevaar in die gesig staar aan die kant van sy negers.
Konfrontasie van goed en kwaad wat in die klein Selma -gemeenskap saamgeperste is, het die enorme krag genereer om die hele nasie na 'n nuwe weg te keer. 'N President gebore in die Suide het die sensitiwiteit om die wil van die land te voel, en in 'n toespraak wat in die geskiedenis sal lewe as een van die mees passievolle pleidooie vir menseregte wat ooit deur 'n president van ons land gemaak is, het hy die mag van die federale regering om die eeue-oue roes weg te gooi. President Johnson het tereg die moed van die neger geprys omdat hy die gewete van die land wakker gemaak het.
Van ons kant moet ons die blanke Amerikaners wat hul demokratiese tradisies koester oor die lelike gebruike en voorregte van generasies baie diep respekteer en met vrymoedigheid na vore kom om ons hande te vat. Van Montgomery tot Birmingham, van Birmingham tot Selma, van Selma terug na Montgomery, 'n spoorwond in 'n sirkel en dikwels bloedig, maar dit het 'n snelweg geword uit die duisternis. Alabama het probeer om die kwaad te koester en te verdedig, maar die euwel verstik dood in die stofpaaie en strate van hierdie staat.
Ek staan ​​dus vanmiddag voor u met die oortuiging dat segregasie op sy sterfbed in Alabama is, en die enigste ding wat onseker is, is hoe duur die segregasie en Wallace die begrafnis sal wees.
Ons hele veldtog in Alabama was rondom die stemreg gefokus. Deur die aandag van die nasie en die wêreld vandag te vestig op die flagrante ontkenning van die stemreg, onthul ons die oorsprong, die oorsaak, van rasseskeiding in die Suidland.
Hierdie ikoniese foto's van die Selma -mars van 1965 gee 'n kragtige blik op die historiese protes
Die rassespanning wat Alabama in die sestigerjare aangegryp het, het gelei tot sommige van die mees ikoniese oomblikke van die burgerregtebeweging wat mettertyd vasgelê en oorvertel is.
Die optog van 1965 van Selma na Montgomery was waarskynlik een van die meer historiese gebeure - en dit het hernieude fokus op en bewustheid van die ongelooflike stryd om stemreg veroorsaak, wat onlangs deur die lens van regisseur Ava Duvernay en haar film "Selma. "
Nou wil 'n ander kunstenaar ook meer insig uit die voorste linies van dieselfde protes deel, wat 'n hoogtepunt was in die stryd om rassegelykheid en sosiale geregtigheid.
Fotograaf Stephen Somerstein het die Selma-demonstrasie beskryf deur 'n reeks beelde wat die gebeure wat tydens die optog van 54 myl plaasgevind het, outentiek beskryf.
"Toe dr King die Amerikaners versoek het om saam met hom 'n massiewe protesoptog na Montgomery te neem, het ek geweet dat 'n belangrike, nasieveranderende geskiedenis besig was om te ontvou en ek wou die krag en betekenis daarvan met my kamera vasvang," het Somerstein gesê. die besturende redakteur en prentredakteur van die studentekoerant van die City College van New York.
Somerstein het meer as 400 foto's geneem tydens die vyf dae lange optog. 'N Spesiale vertoonvenster van die New-York Historical Society, wat verlede jaar te sien was, bevat 'n seleksie van 46 van die ikoniese beelde.
Intussen het die historiese samelewing 'n paar van die foto's van die optog uitsluitlik met The Huffington Post gedeel om u 'n blik te gee op die destydse werklikheid en die kragtige oomblikke wat plaasgevind het:
Selma na Montgomery March
Op 25 Maart 1965 het Martin Luther King duisende gewelddadige betogers na die trappe van die hoofstad in Montgomery, Alabama, gelei na 'n optog van 5 dae van 54 myl van Selma, Alabama, waar plaaslike Afro-Amerikaners, die Koördinerende komitee vir studente (SNCC), en die Suider -Christelike leierskapskonferensie (SCLC) het hom beywer vir stemreg. King het aan die versamelde skare gesê: "Daar was nog nooit 'n oomblik in die Amerikaanse geskiedenis meer eerbaar en inspirerender as die pelgrimstog van predikante en leke van elke ras en geloof wat in Selma stort om gevaar in die gesig te staar aan die kant van sy negers nie" (King, Address by die afsluiting van die Selma na Montgomery -mars, 121).
Op 2 Januarie 1965 het King en SCLC by SNCC, die Dallas County Voters League en ander plaaslike Afro -Amerikaanse aktiviste aangesluit in 'n stemregveldtog in Selma, waar, ondanks herhaalde registrasiepogings deur plaaslike swartes, slegs twee persent op die stemrolle was. SCLC het gekies om sy pogings in Selma te vestig omdat hulle verwag het dat die berugte wreedheid van plaaslike wetstoepassers onder balju Jim Clark sou nasionale aandag trek en druk op president Lyndon B. Johnson en die kongres om nuwe nasionale stemregwetgewing in te stel.
Die veldtog in Selma en die nabygeleë Marion, Alabama, vorder met massa -arrestasies, maar min geweld die eerste maand. Dit het egter in Februarie verander toe die polisie se aanvalle op gewelddadige betogers toegeneem het. Op die nag van 18 Februarie het die staatstroepe van Alabama by die plaaslike polisie aangesluit om 'n aandmars in Marion te verbreek. In die daaropvolgende geveg het 'n staatstroeper Jimmie Lee geskiet Jackson, 'n 26-jarige kerkdiaken van Marion, terwyl hy probeer het om sy ma te beskerm teen die troepe se nagstok. Jackson is agt dae later in 'n Selma -hospitaal dood.
In reaksie op Jackson se dood het aktiviste in Selma en Marion op 7 Maart van plan om van Selma na die staatshoofstad in Montgomery te marsjeer. Terwyl King in Atlanta was, was sy SCLC -kollega Hosea Williams en die SNCC -leier John Lewis die optog gelei. Die optoggangers het deur Selma oor die Edmund Pettus -brug gegaan, waar hulle gekonfronteer is met 'n blokkade van staatstroepe en plaaslike regsleiers onder bevel van Clark en majoor John Cloud, wat die optoggangers beveel het om te versprei. As hulle dit nie gedoen het nie, beveel Cloud sy manne om te vorder. Onder die blik van toeskouers het die soldate die skare met stokke en traangas aangeval. Die berede polisie het terugtrekkende optoggangers agternagesit en aanhou slaan.
Televisie -dekking van 'Bloody Sunday', soos die gebeurtenis bekend geword het, het nasionale woede veroorsaak. Lewis, wat ernstig op die kop geslaan is, het gesê: 'Ek sien nie hoe president Johnson troepe na Viëtnam kan stuur nie - ek sien nie hoe hy troepe na die Kongo kan stuur nie - ek sien nie hoe hy kan stuur nie troepe na Afrika en kan nie troepe na Selma stuur nie (Reed, "Alabama Police Use Gas").
Daardie aand het King 'n blits telegramme en openbare verklarings begin "wat 'n beroep op godsdienstige leiers uit die hele land doen om Dinsdag by ons aan te sluit in ons vreedsame, gewelddadige optog vir vryheid" (King, 7 Maart 1965). Terwyl aktiviste van King en Selma beplan het om die optog twee dae later weer te probeer, het regter Frank M. Johnson, die federale distrikshof, die bewegingsadvokaat in kennis gestel. Grys dat hy van voorneme was om 'n beperkingsbevel uit te reik wat die optog tot ten minste 11 Maart verbied, en president Johnson het King onder druk geplaas om die optog uit te skakel totdat 'n federale hofbevel beskerming vir die optoggangers kon bied.
Nadat hy laat in die nag en vroegoggend met ander burgerregte -leiers en John Doar, die adjunkhoof van die burgerregte -afdeling van die departement van justisie, oorweeg het om die hangende hofbevel te verontagsaam, het hy die middag na die Edmund Pettus -brug gegaan. van 9 Maart. Hy het meer as 2 000 optoggangers, waaronder honderde geestelikes wat die oproep van King op kort kennisgewing beantwoord het, na die plek van die aanval van Sondag gelei, en toe gestop en hulle gevra om te kniel en te bid. Na gebede het hulle opgestaan ​​en die opmars teruggedraai na Selma, om weer 'n konfrontasie met die staatstroepe te vermy en die vraag of regter Johnson se hofbevel gehoorsaam moet word, te vermy. Baie optoggangers was krities oor die onverwagte besluit van King om nie deur te gaan na Montgomery nie, maar die terughouding het steun gekry van president Johnson, wat 'n openbare verklaring uitgereik het: 'Amerikaners is oral by om die brutaliteit waarmee 'n aantal negers van Alabama behandel is, te betreur toe hulle het probeer om hul diepe en opregte belangstelling in die bereiking van die kosbare stemreg te dramatiseer (Johnson, "Verklaring deur die president"). Johnson het belowe om binne 'n paar dae 'n wetsontwerp op stemreg aan die kongres voor te lê.
Die aand het verskeie plaaslike blankes James aangeval Reeb, 'n blanke Unitarian minister wat uit Massachusetts gekom het om by die protes aan te sluit. Sy dood twee dae later het bygedra tot die toenemende nasionale kommer oor die situasie in Alabama. Johnson het persoonlik sy meegevoel met die weduwee van Reeb gebel en met die goewerneur van Alabama, George, vergader Wallacedruk op hom om optoggangers te beskerm en algemene stemreg te ondersteun.
Op 15 Maart het Johnson die kongres toegespreek en hom geïdentifiseer met die betogers in Selma in 'n televisietoespraak: 'Hulle saak moet ook ons ​​saak wees. Omdat dit nie net negers is nie, maar eintlik is dit ons almal wat die verlammende nalatenskap van dwaasheid en onreg moet oorkom. En ons sal oorwin "(Johnson," Spesiale boodskap "). Die volgende dag het Selma -betogers 'n gedetailleerde optogplan aan regter Johnson voorgelê, wat die betoging goedgekeur het en goewerneur Wallace en plaaslike wetstoepassers beveel het om optogters te teister of te dreig. Op 17 Maart het Johnson stemregwetgewing aan die kongres voorgelê.
Die optog wat federaal goedgekeur is, het Selma op 21 Maart verlaat. Beskerm deur honderde gefederaliseerde Alabama National Guardsmen en Federale Buro vir Ondersoek agente, het die betogers tussen 7 en 17 myl per dag afgelê. Hulle het snags in ondersteuners se werwe kampeer, en hulle is vermaak deur bekendes soos Harry Belafonte en Lena Horne. Beperk deur bevel van regter Johnson tot 300 optoggangers oor 'n stuk tweespoorweg, het die aantal betogers op die laaste dag tot 25,000 toegeneem, vergesel van assistent-prokureur-generaal John Doar en Ramsey Clark, en voormalige assistent-prokureur-generaal Burke Marshall, onder andere.
Tydens die laaste byeenkoms, gehou op die trappe van die hoofstad in Montgomery, het King uitgeroep: 'Die doel wat ons soek, is 'n samelewing wat in vrede is met homself, 'n samelewing wat met sy gewete kan lewe. En dit sal 'n dag wees, nie van die witman nie, nie van die swartman nie. Dit sal die dag van die mens as mens wees "(King," Address, "130). Daarna het 'n afvaardiging van optogleiers probeer om 'n versoekskrif aan goewerneur Wallace te lewer, maar is afgewys. Viola Liuzzo, 'n huisvrou uit Michigan wat as vrywilliger na Alabama gekom het, is dieselfde aand tydens vier van die Ku Klux Klan doodgeskiet terwyl sy Selma -betogers terugkeer vanuit Montgomery. Doar het later drie Klansmen vervolg weens sameswering om haar burgerregte te skend.
Op 6 Augustus, in die teenwoordigheid van King en ander leiers van burgerregte, onderteken president Johnson die Wet op stemreg van 1965. Johnson herinner aan die "verontwaardiging van Selma" en noem die stemreg "die magtigste instrument wat ooit deur die mens bedink is om onreg te breek en die verskriklike mure te vernietig wat mans in die tronk sit omdat hulle anders is as ander mans" (Johnson, "Opmerkings") . In sy jaarlikse toespraak aan SCLC 'n paar dae later het King opgemerk dat "Montgomery gelei het tot die Civil Rights Act van 1957 en 1960 dat Birmingham die Civil Rights Act van 1964 geïnspireer het en Selma die stemregwetgewing van 1965 opgestel het" (King, 11 Augustus 1965 ).
Hierdie seldsame foto's van die Selma -mars plaas u in die geskiedenis
James Barker was 'n tegniese fotograaf en werk saam met die Washington State University se afdeling van industriële navorsing in Pullman, Washington, toe hy 'n onverwagse oproep van 'n kollega ontvang het: die universiteit het noodfondse bymekaargemaak om drie verteenwoordigers na Selma, Alabama, te stuur , in afwagting van die derde optog wat deur dr Martin Luther King, Jr., en die Suidelike Christelike Leierskapskonferensie (SCLC) gereël is. Die WSU -groep sou by tienduisende ander van regoor die land aansluit, genoodsaak om by King en burgerregte -optoggangers aan te sluit ná die gewelddadige uitkoms van die eerste optog, genaamd Bloody Sunday, het 17 optoggangers deur die staat en die plaaslike polisie beseer . Barker, wat sy naweke en vakansies deurgebring het met fotografiese studies van mense (trekarbeiders in byvoorbeeld Yakima, of 'n herontwikkelingsgebied in San Francisco) was op die kortlys. As hy gekies is om die optog by te woon, kollega het hom vertel dat hy die aand op 'n vliegtuig sou ry na die diep suide.
'Ek was bewus van die soort geweld wat op die poging van die eerste optog uitgebeeld word, maar dit was natuurlik ver,' sê Barker. "Dit het alles buitengewoon vinnig gebeur. Die eerste ding wat ek gedoen het [na die oproep] was om na die yskas te gaan en te kyk of daar genoeg film was.#160 Ek was in 'n totale waansin besig en het gewonder wat ek moet dra om te kan wees. draagbaar en baie vinnig kan beweeg. "
Later die dag het Barker agtergekom dat hy deur die universiteit gekies is om na Selma te reis. Hy neem a single Leica met 'n matige groothoeklens, wat hom in staat stel om van binne die optog van naby te neem. 'My betrokkenheid was meer 'n deelnemer -waarnemer, nie 'n perspersoon wat van buite gekyk het en gedink het watter soort storie 'n foto kan genereer nie,' sê hy.
Barker en sy kollegas het die Saterdag voor die optog in Montgomery, Alabama, aangekom, wat uiteindelik die derde poging sou wees om van Selma na Montgomery te marsjeer. 'N Paar vrywilligers, albei swart, het die hele wit groep van die lughawe na Selma gery gedurende die optog; vrywilligers is gestuur om mense (sowel as voorraad) tussen Montgomery, Selma en verskillende optogterreine te vervoer.
"Terwyl ons gery het, het ek gedink 'Wanneer begin die fotografie?' die bestuurder, wat swart was, het gesê: 'Ek wens jy wil dit nie doen nie, ons wil nie hê dat daar iets moet gebeur wat hulle sal aanmoedig om ons te stop nie.' Sy vrou of vriendin het gesê: 'Ons is bang vir diegene wat ons beskerm'. "Sê Barker. "Ek het gedink: 'My god, dit is nogal 'n uitspraak.' Dit is so 'n ander wêreld as waarin ons aan die Weskus grootgeword het."
Barker en sy kollegas is na die Brown Chapel in Selma geneem, waar die optog gereël is. Hy het ernstig begin fotografeer toe hulle by die kapel aankom en het gedurende die res van sy tyd in Alabama rustig foto's geneem, wat strek vanaf die dag voor die optog Selma tot die Woensdag toe hulle Montgomery bereik het (Barker het deelgeneem) op die eerste dag van die optog sowel as die laaste). 'Woensdagoggend het ek uitgegaan en weer by die optog aangesluit,' sê Barker, wat volgens die ooreenkoms tussen organiseerders en die staat tot 300 mense deur die landelike Alabama afgeneem het. "Toe ek uit die motor klim, was dit 'n absolute stortvloed reën, en hier was die duisende mense wat reeds by die optoggangers aangesluit het."
Woensdagaand het hy sy laaste foto van die optog geneem: 'n groep tieners wat sing. 'Ek het regtig gevoel dat die spesifieke prentjie van die kinders 'n hoogtepunt was van alles wat gebeur het,' sê Barker.
Toe hy na Pullman terugkeer, verwerk Barker die film onmiddellik. 'Ek het na die kontakblaaie gekyk', sê hy, 'en ek het gedink:' Het ek dit reggekry? Het ek iets wat die moeite werd is? ' wat hy in die WSU -biblioteek opgehang het. Teen daardie tyd was die skooljaar egter verby, en die meerderheid studente het die kampus verlaat.
Die foto's het jare lank deur die land gereis en aan mure van kerke en museums gehang. Vyf jaar gelede het die foto's hul weg gevind na die Rosa Parks Museum in Montgomery, en 'n paar jaar daarna, tydens 'n vertoning in Arizona, het die aandag van 'n kunsgalery in New York getrek. In Maart gaan die foto's na New York vir 'n vertoning in die Kasher Gallery.
Byna 50 jaar na die optog, Barker, wat sê dat hy vandag veral bekend is vir sy foto's van Eskimo's in Alaska, het tyd geneem om 'n paar vrae van Smithsonian.com te beantwoord.
Het u 'n spesifieke benadering in gedagte gehad tydens die fotografie van die optogte en die dokumentasie van hierdie stuk geskiedenis? Wat het jy gehoop om in jou beelde vas te lê?
Wat ek doen, deur al my werk, is om persoonlikhede van mense en interaksies te probeer uitbeeld — alles moontlik om die emosies van wie mense is en hul betrokkenheid by mekaar aan te toon.
Dit was die hele poging. Ek was nie daarvan bewus om iets anders te probeer sê as 'Hier is die mense wat hierby betrokke is'. Tydens die optog het daar mense aan die kant gestaan ​​wat na die optoggangers kyk en daar is 'n paar foto's van motors wat verbygery het, en ek wou die vyandigheid bedek sodat dit die omgewing wys. Maar ek soek altyd net wie die mense is. Dit was nog altyd my hoofdoel.
My foto's bly by individue, en dit neem 'n aantal foto's om mense die boodskap daarvan te verstaan.
Hoe het die ervaring van die optog vergelyk met u verwagtinge van hoe dit sou wees?
Toe ons by die Brown -kapel aankom, het hulle gesê dat dit die veiligste is om in die omgewing te bly. Dit was nogal 'n skok. Daar was 'n gevoel van 'n byna soort utopie van mense wat almal daar was met 'n enkele doel voor oë, wat met die optog te doen gehad het, en tog 'n paar blokke verder was hierdie ring waar daar 'n kwessie van veiligheid was.
Toe ek na Montgomery geneem is, in die kerk naby die hoofstad, het ek opgekyk en gesien hoe die hoofstad heeltemal deur die staatspolisie lui. Ek het nie die kerk verlaat nie omdat ek nie geweet het wat die veiligheid van die omgewing is nie, want dit was duidelik dat ek as 'n buitestaander beskou sou word.
Hoe het die mense wat aan die optog deelgeneem het, as fotograaf gereageer op u teenwoordigheid?
Ek was, soos ek gereeld doen, as deelnemende waarnemer bedrywig. Ek was daar in die middel van die optog en het 'n rugsak gedra, soms met mense gesels, maar daar was ook ander mense wat foto's geneem het.
Gedurende my hele lewe, terwyl ek situasies gefotografeer het, het daar iets gebeur wat ek regtig nie heeltemal kan verduidelik nie. Dikwels neem ek 'n foto tydens 'n geleentheid, en as mense die foto's sien, sal hulle sê: 'Dit is ongelooflik, ek het nie eens geweet dat jy daar was nie.' I 'm 6'2, dit is 'n min verbasend dat ek in die middel van mense kan ronddwaal en redelik nou en intiem mense kan fotografeer sonder dat hulle blykbaar weet dat ek daar is.
Ek probeer baie vinnig werk, om oomblikke van interaksie en uitdrukking vas te vang, maar probeer terselfdertyd doelbewus oogkontak vermy. As u nie oogkontak maak nie, lyk mense nie dat u daarvan bewus is dat u daar is nie.
Die hele ding was net om in die middel van 'n skare mense te wees en te fotografeer, en nie op enige manier in te dring nie.
Dekades na die optog — die film Selma uitgekom het, was daar meer kontemporêre optogte wat handel oor meer onlangse ongeregtighede wat op swart gemeenskappe in Amerika ontstaan ​​het, en wat kan ons leer as ons op hierdie foto's terugkyk op hierdie oomblik?
Twee somers gelede het ek besluit om die uitstalling weer te herdruk, omdat dit erken is dat die oorspronklike afdrukke 'n aansienlike historiese waarde het, en ons het besluit dat ons dit nooit weer sal uitstal nie. Ek het die uitstalling in die middel van die somer herdruk op die tydstip toe die beslissing van die Hooggeregshof neergekom het en een van die belangrikste dele van die Wet op die Kieserregte vernietig het, en onmiddellik verklaar het, insluitend Alabama — hul wette verander, wat in werklikheid kieser word onderdrukking.
Al wat ek voel ek kan doen, is om die menslike element in hierdie mense te probeer inset, dat hulle nie anonieme mense is wat baie betrokke was by die optog en die betogings nie. Probeer net om die hele ding te vermenslik.
Die oggend dat ek wakker word en. dit was baie mistig en die Alabama National Guard was gefederaliseer om ons op hierdie stap te beskerm. Dit was my 15de verjaardag. Ek was nog nooit in my lewe so bang soos op daardie dag nie. Lynda Lowery
Deelnemers, sommige met Amerikaanse vlae, marsjeer in die burgerregteoptog van Selma na Montgomery, Alabama in 1965
Pettus, Peter, fotograaf Library of Congress: LC-DIG-ppmsca-08102
Tot 1965 het provinsies in Alabama voorkomende maatreëls gebruik om Afro-Amerikaners te verhinder om te registreer om te stem. As gevolg hiervan kon slegs 2% persent van die Afro-Amerikaanse bevolking van Dallas County op daardie tydstip stem en 0% in Lowndes County. Burgerregte -aktiviste het egter in Selma begin protesteer om die aandag op hierdie onreg te vestig. Hierdie protesoptredes is dikwels deur geweld van die plaaslike balju se departement teëgekom, wat baie laat wonder wat volgende gaan gebeur.
Die eerste Maart: Bloedige Sondag
Oorsprong van die Selma tot by Montgomery Marches
Op 7 Maart het ongeveer 600 nie-gewelddadige betogers, die oorgrote meerderheid Afro-Amerikaners, van Brown Chapel A.M.E. Kerk in Selma met die doel om 54 myl na Montgomery te marsjeer, as 'n gedenkteken vir Jimmy Lee Jackson en om te protesteer vir kiesersregte. Toe hulle op 7 Maart die Edmund Pettus -brug oorsteek, word 'n kolom van die staatstroepe en plaaslike vrywillige beamptes van die plaaslike balju se afdelings ontmoet wat hul pad versper het.
Majoor John Cloud het aan die gewelddadige betogers gesê dat hulle twee minute tyd het om terug te keer na hul kerk en huise. In minder as die toegewese tyd is hulle deur die wetstoepassers met nagstokkies en traangas aangeval. Volgens verskeie berigte het minstens 50 betogers hospitaalbehandeling nodig gehad. Die brutaliteit wat op hierdie dag getoon is, is deur die media vasgelê, maar die media is teruggehou terwyl die betogers terugtrek, waar die geweld 'n geruime tyd voortduur.
Die aanval het woede in die hele land veroorsaak, en 7 Maart het bekend gestaan ​​as 'Bloody Sunday'.
Die Tweede Maart: Omkeer Dinsdag
Twee dae later, op 9 Maart, het Martin Luther King, Jr., 'n "simboliese" opmars na die brug gelei. Hierdie keer het hulle besluit om terug te keer en nie 'n gewelddadige konfrontasie te waag nie. Eerwaarde Jim MacDonell onthou die dag in sy mondelinge geskiedenis:
En dit het ongeveer 'n uur geneem om almal in 'n tou te kry en die opmars uit die stad te begin, want die Edmund Pettus -brug is ongeveer 'n half kilometer buite die stad. En natuurlik stap ons oor die brug en bo -oor die brug en aan die ander kant. Toe ons met die snelweg afkom, kyk ons ​​oor die snelweg, en daar is so ver as wat ons kan sien flikkerende ligte en polisiemotors en helmet -troepe met haelgewere wat die pad versper. Dit was baie onheilspellend. Dr King het 'n bullhorn gekry wat hy by majoor Lingo van die Alabama -polisie geleen het, en hy het gesê: 'Mense, ons sal moet stop. En ons is verseker dat ons kan kniel vir 'n oomblik van gebed, wat gelei sal word deur die regte dominee John Wesley Lord, die metodistebiskop van Washington DC En so het ons almal, 2000 mense wat oor die brug terugstap, almal gekniel op die sypaadjie. Ek was net ongeveer 10 voet van voor af op. En toe ek daar kniel, hoor ek skielik: "O Here ons God ..." En dit was nie John Welsley Lord nie, dit was my Presbyteriaanse vriend, die New York Abner Presbyterian Church. En hy het gebid. Dit was dierbare dokter Docherty. Hy was 'n groot man. Hy het vir die mense van Selma gebid. Hy het vir die goewerneur van Alabama gebid. Hy het vir die troepe gebid. Hy het vir vrede en versoening gebid. Dit was baie ontroerend. Ons was baie emosioneel. Maar dit was die regte, die regte woorde is gesê. "
Daardie aand is drie Unitaristiese ministers wat na Selma gereis het om by die protes aan te sluit, aangeval deur 'n groep wit hooligans. Op 11 Maart sterf eerwaarde James Reeb aan sy beserings.
Toe soek burgerregte-leiers hofbeskerming vir 'n derde, volskaalse optog van Selma na die hoofstad van die staat in Montgomery. Regter Frank M. Johnson, federale distrikshof, weeg die reg op mobiliteit op teen die reg om op te trek en beslis ten gunste van die betogers. 'Die wet is duidelik dat die reg om 'n versoek aan u regering te rig om griewe te herstel, in groot groepe uitgeoefen kan word', het regter Johnson gesê, 'en hierdie regte kan uitgeoefen word deur te marsjeer, selfs langs openbare snelweë.'
die roete van Selma na Montgomery
Die burgerregte -betogers het 'n bevel vir 'n derde optog aangevra en ontvang wat op 17 Maart deur regter Frank M. Johnson, Jr., toegestaan ​​is. slaap in die velde. Teen die tyd dat hulle die hoofstad op Donderdag 25 Maart bereik het, was hulle 25 000 man. Slegs hierdie derde optog, wat op 21 Maart begin het, bereik die Alabama State Capitol in Montgomery.
Minder as vyf maande na die laaste van die drie optogte het president Lyndon Johnson die Wet op Stemreg van 1965 onderteken-die beste moontlike regstelling van griewe.
Selma-na-Montgomery-mars se tydlyn
Die 50ste herdenking van die Selma-na-Montgomery-optog vier 'n reeks vreedsame protesoptogte teen dikwels uiterste geweld wat gelei het tot een van die belangrikste stukke burgerregtelike wetgewing in die Amerikaanse geskiedenis-die aanvaarding van die 1965 stemregwet.
Hier is 'n paar van die belangrikste gebeure in die stryd.
1962-1963 - Verteenwoordigers van die koördinerende komitee vir studente kom na Selma en begin met protesoptogte.
7 Oktober 1963 - In wat bekend sou staan ​​as 'Vryheidsdag', staan ​​ongeveer 350 swartes op om te registreer om by die Dallas County Courthouse te stem. Registrateurs gaan so stadig as moontlik en neem 'n twee-uur middagete. Min mense registreer, die meeste word ontken, maar die protes word deur burgerregte -advokate as 'n groot oorwinning beskou.
9 Julie 1964 - Regter James County Hars in die Dallas County Circuit Court reik 'n bevel uit om die byeenkoms van drie of meer mense effektief te verbied om burgerregte of kiesersregistrasie in Selma te bespreek.
28 Desember 1964 - Dr. Martin Luther King Jr. bied die SCLC -plan aan, die 'Project for an Alabama Political Freedom Movement', 'n plan wat deur James Bevel bedink is wat massa -aksie en kieserregistrasiepogings in Selma en Dallas County vereis
2 Januarie 1965 - King begins his Selma campaign when about 700 African Americans show up for a meeting at Brown Chapel in defiance of the injunction.
Maart13, 1965 - President Johnson meets with Wallace to decry the brutality surrounding the protests and asks him to mobilize the Alabama National Guard to protect demonstrators.
The 1965 Selma Movement could never have happened if SNCC hadn't been there opening up Selma in 1962 and 1963. The later nationally known movement was the product of more than two years of baie careful, baie slow work.
Emilye Crosby is a professor of history and the coordinator of Black Studies at SUNY Geneseo. Sy is die skrywer van A Little Taste of Freedom (University of North Carolina Press) and the editor of Civil Rights History from the Ground Up (University of Georgia Press).