Verlede week het die SAIRV weer die verband tussen beleide en sterwende kinders uitgewys – die verband tussen rasgebaseerde regstellende aksie en die regering se onbevoegdheid. Eise is weer gemaak om die ‘bewyse’ te lewer. Van die onomstootlike bewyse kom van die regering en die regerende party.
Om egter te sê die Bloemhof-babas het weens ‘onbevoegdheid’ gesterf, is nie genoeg nie. Daar is geen dispuut dat die rassistiese beleide van apartheid verbetering en herstel nodig het nie. Dit word ook nie betwyfel dat swart mense weens hul ras materieel benadeel is nie. Ras is egter ’n tweesnydende swaard. Die sterk emosies wat rondom ras aangestook word, maak dit die perfekte dekmantel wat gebruik word om wanbedrywe weg te steek. Dus misbruik politici die beleid van regstellende aksie as goedkeuring vir die heel ontoepaslike aanstellings wat in die naam van “rassetransformasie” gemaak word.
Die omvang van die onkunde oor die beleid en sy gevolge is verlede week geïllustreer toe ’n prominente joernalis die scenario geskets het van twee gelykgekwalifiseerde ingenieurskandidate wat om ’n pos meegeding het. Een het sy opleiding aan ‘n privaatskool ontvang en die ander aan ‘n townshipskool. Die joernalis was van mening dat die townshipkandidaat die werk behoort te kry en dat dit ‘n goeie en regverdige beleid vir Suid-Afrika is.
Hierdie foute word vererger omdat Suid-Afrika ’n groot tekort aan veral ingenieurs in die privaatsektor het en dat enige gekwalifiseerde ingenieur ongesien sy ras deur die openbare sektor opgeraap moet word. As ‘n ingenieur uit ‘n wit skool sy kwalifikasies wil aanwend vir die opheffing van ’n uiters arm landelike munisipaliteit met ineenstortende infrastruktuur, moet dit nie die wet wees wat aan die mense van daardie munisipaliteit sê dat hulle hom nie mag aanstel nie.
Dit is treffend dat die regering ons nie self verlede week aangevat het nie, maar vol vertroue was dat die strydbyl deur verskeie mense in die burgerlike gemeenskap en die media opgeneem sal word. Dit is ’n slegte voorbode in ’n land waar die wurggreep van politiese korrektheid en strawwe selfsensuur nou ’n groot bedreiging vir vryheid inhou.
Gegewe hoe moeilik dit is om ’n openhartige bespreking van die huidige beleid te hê, stem ons ook saam met die siening dat hierdie beleid nie net reggemaak kan word daardeur beter toe te pas nie.
Gelyke Ekonomiese Bemagtiging (GEB) verskil van regstellende aksie (en SEB) in twee sleutelaspekte. Die eerste is dat dit nie rasgebaseer is nie, maar liewer die sosio-ekonomiese omstandighede in ag neem vir die aanwys van sy ontvangers. As jou ouers meer as ’n sekere ekonomiese drumpel verdien, sal jy nie onder dié beleid kwalifiseer nie. Dit teiken dus juis die ware agtergeblewenes en laat min ruimte vir onverdienstelike aanstellings.
Die bewyse van die afgelope week toon dat baie kommentators steeds die noodsaaklikheid van beter regstellende beleide verwerp. Of ras die uitgangspunt vir regstellende aksie moet bly, is ’n uiters belangrike kwessie wat grootliks die sukses van alle bemagtigingstrategieë sal bepaal.
My opregte en erkentlike dank gaan aan die baie mense wat ons met boodskappe van ondersteuning aangemoedig het. Julle is almal baie dapper om veral in die openbaar vir ons op te staan. ’n Gemene tema wat deur hierdie boodskappe loop, is dat die SAIRV gewys is op ’n belangrike en voorheen onnoembare waarheid – een wat dit duidelik stel wat nodig is om ons land om te draai. Ons sal voortgaan om duidelike alternatiewe vir die status quo aan te bied in die hoop dat, met verloop van tyd, dit sal help om ’n beter en baie meer welvarende Suid-Afrika te skep.