Besoek van die Luxemburgse tuine (Parys) - Interessant - 2022
Besoek van die Luxemburgse tuine (Parys)
As ons nou die pragtige tuin geniet wat die Luxemburg Tuin in die 6de arrondissement van Parys is dit te danke aan Marie de Médicis en haar Italiaanse smaak. Lief vir hierdie rustige omgewing het sy besluit om 'n redelike groot erf te bekom om 'n paleis en 'n tuin in Florentynse styl te bou. Hierdie tuin is baie gewild onder kunstenaars en letters van letters, en is bevorderlik vir kuier, rus, ontsag ... en dit vir 'n hele dag.
Die werk van Marie de Medici
Na die sluipmoord op haar man Henri IV, verlaat die koningin die Louvre. Sommige lede van sy gesin het al in sy toekoms stil, sosiaal en ondanks alles landelike omgewing gewoon. In 1612 koop sy die hotel van die hertog François de Luxembourg, daarna ander grond tot 1631, toe sy deur haar seun Lodewyk XIII verban is.
Die land het tot die Carthusiaanse klooster behoort, wat 'n oppervlakte van ongeveer vyf en twintig hektaar beslaan, aan die rand van die Saint Michel- en Saint Germain-hekke, aan die linkeroewer van die Seine. Aangesien die Carthusians niks wil prysgee nie, verskil hierdie tuin van die algemeen geboude teenoorgestelde paleise: oorkant die gevel is dit net tweehonderd meter lank. Die koningin sal dit dus aan die een kant uitsteek. Verlangende fonteine ​​en damme, roep sy die 'Francines' aan, die ingenieurs wat wonders op die fonteine ​​van Versailles sal verrig. Die Medici-fontein is waarskynlik in 1620 deur Thomas Francine gebou en verteenwoordig Leda wat aan die oewer van die Eurotas naby Jupiter sit en in 'n swaan omskep is. Chalgrin het dit na die rewolusie laat herstel en 'n Venus in die sentrum laat installeer. Die sentrale wasbak voor die paleis word omring deur twee verhoogde wandelinge om die onderstaande stralers beter te bewonder. André Le Nôtre het deelgeneem aan die skepping van die partye rondom die kom, tot die dood van die koningin in 1642.
Vanaf daardie datum gaan eienaarskap deur verskillende hande en verander dit nie van voorkoms nie. Die tuin bly soos dit is totdat die geheel oorgegee is aan die graaf van Provence, broer van Lodewyk XVI. Om die herstelwerk van die paleis te betaal, is 'n deel van die grond verkoop (die westelike deel), en toe in 1782, toe Parys besluit om die Rue du Luxembourg te open, is tien hektaar verkoop. Maar tydens die rewolusie is die tuin weer verlate, en die paleis dien as gevangenis. Die positiewe punt is egter dat die Carthusiaanse klooster aangevra word, dat die tuin weer tot by die Observatorium uitgebrei kan word, 'n plot waarvan die einde die Boulevard du Montparnasse amper raak. Die steeg van die Sterrewag is dus geskep. Napoleon het dit 'n kindertuin gemaak met speelareas en kiosks.
Die park is weer besnoei toe Haussmann verbeterings aangebring het aan die bou van die Rue Vaugirard en die boulevard Saint Michel. Die tuin word in die suide begrens deur 'n baan wat strek vanaf die rue de l'Abbé de l'Epée, die kwekery en die botaniese tuin is in hierdie suidelike deel geleë. Maar nuwe werk is beplan vir 1865 en ondanks die versoekskrif van twaalf duisend handtekeninge om dit te verset, is dit geïmplementeer.
Onder hierdie werke is die Fontaine de Médicis bekommerd. Dit word eers die Luxemburgse grot genoem, dit is in 1862 verskuif, klip vir klip afgebreek, verminder en nader aan die paleis gebring. Die voorkoms het nie verander nie: voor die fontein is 'n lang wasbak vol water, omring deur twee rye bome en versier met blombekkies.
Maupassant sê in een van sy verhale: 'Dit was soos 'n vergete tuin uit 'n ander eeu, 'n tuin so mooi soos 'n ou vrou se soet glimlag. Bosagtige heinings het die smal en gereelde stegies geskei, kalm stegies tussen twee mure blare wat volgens metode gesny is. Die tuinier se groot skêr het die afskortings van takke bly opstel; van plek tot plek het 'n mens blombeddings ontmoet, blombeddings van klein boompies het gewissel soos skoolseuns op 'n wandeling, genootskappe van manjifieke roosbossies en regimente van vrugtebome ".
Hierdie tuine, baie gesog deur Paryse wandelaars, is tydens die Tweede Wêreldoorlog as parkeerterreine gebruik! Wat 'n jammerte vir die uitstekende standbeelde wat geïnstalleer is. Tydens die staptog merk ons ​​die beroemde voormalige koninginne en dames rondom die wasbak op: Marie Stuart, Jeanne d'Albret, Blanche de Castille, die Grande Mademoiselle (de Montpensier), Anne van Oostenryk; maar ook dieper in die tuine, standbeelde van kunstenaars soos Georges Sand, Stendhal, Baudelaire, Beethoven, Stefan Zweig, Delacroix; oudhede versier aan die kant van die paaie: die dansende fauna, David veroweraar van Goliat, Venus wat uit die bad kom; dan meer stelae: die gedenkteken vir die verset, die leeu van Nubië en sy prooi ...
Die eiendom beslaan 'n oppervlakte van drie en twintig hektaar en bevat ook 'n vrugtetuin, kweekhuise, 'n versameling orgideë en ongeveer veertigduisend bome en struike, waarvan sommige as opmerklik geklassifiseer word.
Danksy 'n broer van Chartreux van Parys is die boord omstreeks 1650 gebore en meer as veertien duisend vrugtebome het die landgoed omstreeks 1712 verlaat. Dank aan die lede van hierdie gemeente in Europa wat verskillende soorte vrugte verkry het, 'n uitstekende versameling vrugte van regoor die wêreld geheel is gebore. Die Revolusie laat ook hier sy gang, die goedere van die geestelikes word genasionaliseer, die kwekery verdwyn geleidelik. Dit was net danksy Napoleon Premier dat die vrugteversameling weer op die plein aangebring is. Vandag het dit meer as duisend bome en bring dit ongeveer driehonderd-en-tagtig variëteite appels en tweehonderd-en-vyftig pere bymekaar. Hierdie tuin, wat in 1991 amptelik as 'n "konservatoriumboord" erken word, word ook gebruik vir klasse by die Jardin du Luxembourg Tuinbouskool.
Die kweekhuise van die tuin word gebruik vir die produksie van blomme vir die blomversiering van die paleis, asook vir die versiering van die tuine, en dit sedert kort na die rewolusie in 1796. Op die oomblik het dit 'n oppervlakte van drie duisend ses honderd vierkante meter. die oranjerie en 'n versameling orgideë.
Die huidige orangerie, geleë in die westelike deel, dateer uit 1839 en huisves ongeveer tweehonderd kratplante, waaronder bitter lemoene (suurlemoen) tussen tweehonderdvyftig tot driehonderd jaar oud, dadelpalms, oleanders, granaatbome. By mooi weer word sommige van hierdie plante langs die fasade van die paleis vertoon. Verpotten vind gereeld plaas, elke twaalf tot vyftien jaar vir lemoenbome en elke sewe tot agt jaar vir palmbome, die hout van die kratte verrot en die wortels wat uit die houtpanele kom.
Toe die mediese fakulteit in Parys omstreeks 1830 orgideë ontvang het, het hy daaraan gedink om 'n hele versameling te skep. Sedert 1838 ruil versamelaars dus plante uit, en die praktyk het gegroei tot duisend tweehonderd spesies. Die Senaat het ingestem om die versameling in 1859, toe die tuin van die fakulteit geneeskunde gesluit is, in te neem en spesiaal 'n kweekhuis te bou. Die erkende "nasionale versameling" -versameling bevat nou meer as tienduisend potte wat tot honderd-en-vyftig genres behoort. Hulle kan bewonder word tydens die Europese Erfenisdae in September van elke jaar.
Tydens die staptog word ons verras deur majestueuse bome wat draai, maar van baie groot waarde is. Sommige dateer uit die begin van die negentiende eeu, ander het Marie de Medici moontlik geken. Van die bekendstes vind ons die Red Pavia, die Silk Tree (acacia), die Provence Hackberry, die Judean Tree, die Sakdoekboom, die Mulberry, die Sequoia, die Purple Beech. Aan hul voete ontdek ons ​​'n emalje-plaat wat hul oorsprong, hul Latynse naam en hul besonderhede noem.