Dankie vir die pad wat U vir my oopmaak met my boeke. Vader ek staan steeds in verwondering, want in my wildste drome het ek nooit kon dink dat ek soveel boeke sou skryf nie, dat my boeke op soveel rakke sou staan nie. Vader, U het die pad vir my oopgemaak, dit was nie ek nie! U is die Een wat vir my die leiding hierin gee, die vaardigheid, die woorde, die energie. Here, ek kan U net loof.
Dankie vir die saadjies wat U in my hart geplant het sonder dat ek dit eers besef het – deur eers op my rekenaar gebede te tik – toe in my bidboek – die gedagte toe ek Annelie Botes se Swart op Wit gelees het dat dit dalk ‘n manier is waarop ek kan skryf, nie dat ek ooit soos sy kan skryf nie, Here, maar tog, die gedagte. Toe ek die beradingskursus gedoen het en Deur Trauma gelees het, die gedagte dat ek dalk ook so-iets kan skryf en Here, hier het U dit op my pad gelê om NaNoWriMo oor trauma te skryf. Nie ‘n boek oor die huwelik wat ek net my blogs bymekaar gooi nie, maar iets nuut en vars.
Ja, ek het dit nie self oopgemaak nie. Sou dit nooit eers dink of droom nie. Ek moes net die pad stap.
Dankie. Ek kan dit jyis skryf omdat God my trauma in triomf verander het. Ek gaan kyk na verskillende persone in die Bybel se trauma wat verander het in triomf omdat hulle die pad met God geloop het.
ń Nuwe helingspad vir jou, dalk vir dinge wat jy nou nie eers aan kan dink nie. Jy sal wysheid ontvang op hierdie pad, glo ek.