Die verhaal van Mamma Afrikaner - People - Windhoek Express
Tuesday, November 19th, 2019 15:47:01
14 October 2019 | People
Die eens kleurvolle gebou se mure is nie meer so helder soos dit altyd was nie, tog kan jy nie Moria Grace in Dolam miskyk nie. Foto's Yolanda Nel
Daar is altyd glimlagte op die kinders en Mamma Afrikaner se gesig.
Yolanda Nel Die eens kleurvolle gebou in Dolam, Katutura, kort dalk bietjie aandag maar binne skyn die harte van die mense helder.
Moria Grace is ’n huis vir amper 130 kinders en selfs met byna niks, is daar steeds ’n glimlag op die kindergesiggies.
“Die Here dra ons,” vertel die huismoeder Wilhelmina Afrikaner. Op 10 Oktober het die huis van veiligheid sy 36ste bestaansjaar herdenk.
Wilhelmina was ’n tiener toe sy in Windhoek beland het. “Ek het altyd gedink Windhoek is ’n plek waar mens goed kom optel; mooi klere en duur karre,” sê sy.
Marta, soos Wilhelmina haar geken het, het haar destyds oor Wilhelmina ontferm toe sy as 15-jarige ’n beter toekoms vir haarself kom soek het. “Daar by die asgate in Pionierspark, daar het ons gebly,” vertel sy oor daardie dae. Daar kon hulle minstens rondkrap vir kos.
Dit was nie die maanskyn en rose wat sy vir haarself voorgestel het nie.
“As die mans verby gekom het, het jy dit gevat, in jou mond en enige ander plek waar hulle wou,” onthou sy en sê hulle was daar vir die mans om te gebruik. “As jy hulle eerste gesien het, het jy maar nader geloop om dit te vat, anders skop en slaan hulle jou éérs.”
Reënwater was die enigste nattigheid wat hulle kon drink. En as dit nie gereën het nie? “Dan drink jy maar jou piepie,” sê sy ernstig.
’n Wit vrou, wat Wilhelmina ‘ouma’ genoem het, het haar oor Wilhelmina en Marta ontferm en soms kos gebring. “Dan het ons Oros gedrink en pap geëet.”
Wilhelmina vertel dat daar op ’n dag groot swartsakke vullis kom weggooi is. “Ons het gedink dit was dalk vleis, maar toe ons die sak oopmaak, toe sien ons dis [wat oor is] van kinders,” sê sy sag. Hulle het toe gedink daar is ouers iewers wat dink hulle kinders is ontvoer, maar dalk is hulle eerder raakgery en om die polisie te vermy, is hulle klein liggaampies op die ashoop kom weggooi.
Vir Wilhelmina was die sestigerjare ’n moeilike tyd.
Sy maak haar oë toe en raak vir ’n oomblik stil. Haar oë is tranerig toe sy dit weer oopmaak. “Eendag het daar ’n man gekom en vir Marta gegryp. Ons ander het gaan wegkruip, maar kon sien wat met haar gebeur. Marta het aanhou gil ‘Hou die kind – dis nou ek – binne’,” sê sy.
Marta is daardie dag herhaaldelik verkrag. “Sy is soos ’n hond geskop. En die dumpy... ek onthou die dumpy, nog vol,” sug sy. “Jy kan jou net indink wat met haar gebeur het.”
Toe hulle by Marta kom was daar bloed oral. Marta is later daardie dag net daar dood, sê Wilhelmina. “Ek het iemand gaan soek om my dood te maak, maar daardie dag was daar niemand nie.”
Ouma het die volgende dag kom kos aflewer en Wilhelmina het haar van Marta vertel. Hulle het in mekaar se arms gehuil. Die ou vrou het haar toe weer oor Wilhelmina ontferm en na haar vriendin, Elmien Atkin, se huis geneem waar sy verder groot geword het. “Daai was my ma en ek was ’n kind in hulle huis,” sê sy met ’n klein glimlag.
“Dis hier waar ek gesien het hoe los vroue hul kinders op straat sodat hulle kan gaan suip,” sê sy.
Wilhelmina wou só graag iets daaraan doen.
Kort daarna het sy straatkinders gekry en hulle deur die dag in Elmien se huis begin oppas. Só is Moria Grace gebore. “Ek was gou in die moeilikheid en ‘belangrike mense’ van die welsyn het my opleidingssertikate kom vra. Ek onthou nog ek het my hande na hulle uitgestrek en gesê ‘hierdie is my sertifikaat’. Die Here het vir my twee hande gegee sodat ek iets kan doen waar daar nood is.”
Skaam laat sak sy haar kop. “Ek het my lyf verkoop om geld te kry om vir kinders ’n heenkome te bied. Sodat hulle nie meer doodgemaak word nie.”
’n Man van Duitsland het later vir haar N$20 000 geskenk, waarmee sy die erf gekoop het en die gebou opgerig is waar Moria Grace nou geleë is.
Hoewel dit vir ’n bietjie meer as ’n jaar ’n staatssubsidie ontvang het, is dit gestop, “omdat dit ’n privaat plek van veiligheid is,” aldus Wilhelmina.
En tog, ten spyte van baie teëspoed, is Wilhelmina Afrikaner vandag – 36 jaar later – die ma van 124 kinders.