YOSEMITE VALLEY Tenaya Lake II van Melanie Viola op canvas, behang en meer
YOSEMITE VALLEY Tenaya Lake II Húlle het my (stigtelike) ma goed opgewerk | Netwerk24
Deur Bun Booyens 21 Februarie 2019 00:00
Vandeesweek, met die tennislegende John McEnroe se 60ste verjaardag, het ek baie aan my oorlede ma gedink. Sy was ’n waardige vrou, lief vir sport.
McEnroe was een van twee mense wat die heel slegste in haar na vore kon bring. Die ander een was Gareth Edwards, briljante skrumskakel van die 1974-Britse Leeus.
Ons het destyds smiddae na die toerwedstryde op die radio geluister. “En daar trek Edwards!” sou die kommentator Gerhard “Spiekeries” Viviers elke minuut of twee effens wanhopig uitroep.
Ons het die eerste toets op Nuweland gaan kyk. Die Springbokke het met 12-3 verloor, maar my ma kon die nederlaag darem verwerk. Op die nat veld het die Bok-heelagter, Ian McCallum, sy trui mooi ingesteek gehou en sy sokkies was heeltyd opgetrek. “Altyd so ’n netjiese man,” het sy in die kar op pad huis toe gesê. Die tweede toets in Pretoria was ’n ramp vir die Bokke. Toe Edwards vir die soveelste keer deurbreek op pad na die Leeus se vyfde drie (begelei deur Spiekeries met “ . . . klop een man, klop ’n tweede man . . .”), het my ma skielik geskreeu: “Man, skop sy enkels af! Skop sy enkels af!”
My ma het geskreeu: Man, skop sy enkels af! Skop sy enkels af!
Dis nié hoe ek my ma geken het nie – hierdie andersins beheerste vrou wat vir elke boemelaar wat aanklop ’n bord keurige kos gegee het, die diereliefhebber en sameroeper van haar leeskring. Selfs my pa het geskrik.
Tennis was haar lieflingsport en Björn Borg was haar speler. Kalm, klinies en netjieser as selfs Ian McCallum. McEnroe was die teenoorgestelde. Opvlieënd, een van die mees omstrede spelers van sy tyd, veral onder Wimbledon se baadjiedraers. Maar op die baan was hy subliem. Sy voorgevoel, sy reflekse by die net . . . Een van die beste spelers van enige era.
Tydens ’n Wimbledon-eindstryd sou my ma haar stelselmatig vir McEnroe opwerk. Eers sou sy haar tong klap, dan saggies sis. Tsss.
Maar my ma kon McEnroe nie voor haar oë verdra nie. Daardie bos hare, sy humeur, die ewige gepluk-pluk aan sy hemp, sy “hangskouertjies”, die onvergenoegde gesig wanneer ’n lynregter hom glo te na kom.
Wanneer hy met die lynregters begin redekawel, het sy haar hoorbaar vererg met ’n “Maar, my magtag, man!” En as McEnroe sy humeur vir die skeidsregter verloor, sou sy hom vermaan: “Hou jou in, man. Hou. Jou. In!”
En ná die uitbarsting, wanneer Borg wou afslaan en McEnroe staan aan die oorkant en begin pluk-pluk wéér aan sy hemp sodat Borg moet wag, het die damwal gebreek. My ma was ’n kerkmens. Sy was stigtelik. Maar dan sou sy met nadruk sê: “Die Here hoor my brom . . .”
’n Mens kan amper nie glo dit is dieselfde McEnroe wat deesdae so gemoedelik en bedeesd kommentaar lewer nie. Sonder hom en Borg sou tennis soveel armer gewees het. Selfs my ma sou saamstem, dit was ’n goue era.
Meer oor: Bun Booyens | Menings | Tennis | Sport