Pirates - Inligting - 2022
Seerowery (van die Griekse peirates - rower, roof) - roof met die see, in internasionale reg, onwettige beslaglegging, roof of sink van kommersiële en ander burgerlike skepe, gepleeg op die hoogsee deur private of staatskepe. Die aanval op skepe, duikbote en militêre vliegtuie op handelskepe van neutrale lande tydens 'n oorlog word gelykgestel aan seerowery. In die moderne internasionale reg het die gewone reëls ontwikkel waarvolgens seerowerye en hul bemanning nie die beskerming van enige staat moet geniet nie.
'N Seerowerskip kan op die seë agtervolg word, en in geval van weerstand kan dit deur oorlogskepe van enige staat gesink word. Die bemanning van so 'n vaartuig is onderhewig aan strafregtelike vervolging en straf, en die vaartuig self is onderhewig aan beslaglegging kragtens die wette van die beslagleggende staat. Oorlogskepe van enige staat, as hulle oor voldoende gronde beskik om te vermoed dat enige skip besig is met roof met see, het die reg om die vermeende skip in hegtenis te neem. Die gebruiklike reëls van die internasionale reg met betrekking tot die stryd teen seerowery word gekodifiseer in die Geneefse Konvensie vir die Hoog See, 1958.
Seerowers het hul prooi op onbewoonde eilande begrawe. Skattejagters het berge van land opgegrawe op soek na seerower goud. Maar niemand het daarin geslaag om ryk te word danksy die gevindde skatte nie, omdat seerowers nooit hul prooi begrawe het nie. Hulle vertrou mekaar nie te veel om die gesteelde goedere in 'n gewone ketel en selfs op so 'n plek soos 'n woestyn-eiland te bêre nie. Geen seerower het nog ooit in die land gegaan sonder sy aandeel aan die buit nie.
Oorbelle, bandanas is die kenmerke van regte seerowers. Regte seerowers het nooit oorbelle gedra nie (want dit was moontlik om verstrengel te raak in die uitrusting) en bandanas - hulle is eers op 'n seerower 'gesit' in sy tekeninge deur die Amerikaanse kunstenaar Howard Pyle, wat aan die einde van die 19de eeu geleef het en nie 'n enkele lewende seerower gesien het nie.
Die seerowers hou daarvan om die liedjie "Fifteen Men on a Dead Man's Chest" te sing. Die melding van hierdie legendariese liedjie, vergesel van die herkenbare "yo-ho-ho", is die eerste keer deur dieselfde Stevenson in "Treasure Island" teëgekom: "Vyftien mense vir 'n dooie man se bors, Yo-ho-ho, en 'n bottel rum! Drink, en die duiwel sal jou tot die einde bring. Yo-ho-ho, en 'n bottel rum! ". Onlangs het selfs 'n meer volledige weergawe van hierdie lied verskyn, wat blykbaar 'Admiral Benbow' genoem word en uit soveel as 7 verse bestaan. Hierdie opsie het egter niks met Stevenson te doen nie - dit is die werk van sy lesers. Boonop word die lirieke van hierdie liedjie nie in 'n versameling seeliedjies of in 'n historiese dokument oor die lewe van seerowers gevind nie. Dus is hierdie vers seerowering, slegs in verband met een werk - "Treasure Island". Navorsers het selfs die wortels van hierdie lied ontdek. Dit blyk dat dit aan Young Ellisson behoort, en die vers heet "The Abandoned" en is in 1891 gepubliseer na die publikasie van Stevenson se werk. In die Russiese weergawe van die vertaler Pozdnyakov is dit nie eens 'n vertaling nie, maar 'n gratis aanbieding. Die oorspronklike is byvoorbeeld 'n paar keer groter. Interessant genoeg kan die feit dat die gedig vrygestel is na die verskyning van "Treasure Island", daarop dui dat Allison eenvoudig 'n gewilde motief opgetel en 'n gedig daarop geskryf het. Dieselfde verhaal, wat in die vers uiteengesit word, vertel hoe die seerowers 15 van hul kamerade wat in 'n muitery vasgevang is, op 'n stuk grond met 'n oppervlakte van 200 m2, so klein dat dit die bynaam "Dead Man's Chest" genoem is, land. In plaas van water, het hulle rum gekry, wat net hul dors verhoog. Maar in plaas van 'n vinnige dood, het die seerowers 'n hele maand op die eiland onder die brandende son gewoon en deur hul broers opgetel en vergewe. 'N Pragtige verhaal, maar nie heeltemal waar nie. Eerstens bestaan ​​die Island of the Dead Man's Chest en is dit geleë naby die eiland Tortola, in die Maagde-eilande. Maar die afmetings daarvan is baie groter - dit strek net langer as 'n kilometer. Tweedens, in die biografie van die beroemde corsair Blackbeard, is daar 'n legende oor sewentien seerowers wat op 'n onbewoonde eiland aan die kus van Noord-Amerika, duisend kilometer van die dooie man se kis, beland het. Terloops, kaptein Bonnet het die ongelukkige seerowers binne 'n paar dae gered. Dus het Stevenson met 'n stuk van die liedjie vorendag gekom, gebaseer op die legende en die mooi naam. En danksy die 'navorsers', het die mite met nuwe besonderhede gegroei.
Daar was altyd 'n papegaai op die seerower skepe. Daar was ook geen papegaaie op seerowerskepe nie: selfs al het dit vir 'n matroos gedink om hierdie voël vir homself te hê, sou dit geëet word sodra daar 'n tekort aan voedsel was!
Pirates met 'n beskadigde oog bedek dit met 'n swart verband. Daar is geen historiese bewyse hiervoor nie.
Die Engelse kaptein Francis Drake word dikwels die beroemdste seerower in die geskiedenis genoem. Dit is egter onregverdig. Drake was nie 'n seerower nie, hy was 'n privaat. Die verskil tussen seerowers en privaat mense was dat die eerste gewone misdadigers was, dit wil sê dat hulle op hul eie risiko en risiko opgetree het, enige skepe beroof het en al die buit vir hulself geneem het. Laasgenoemde was in die staatsdiens, het slegs vyandelike skepe aangeval en 10 persent van die buit aan die tesourie gegee.
Al die seerowers het 'n swart vlag met 'n skedel oor die kruisbene op hul skepe ("Jolly Roger") opgehef. In die eerste plek let ons daarop dat die seerowers nie 'n verenigde vlag gehad het nie: elke kaptein het daarna gestreef om sy eie vaandel te hê. En hulle was baie uiteenlopend, beide in ontwerp en in kleure. John Cook het byvoorbeeld aanvalle onder die geelrooi vlag uitgevoer. Bartholomew Sharpe hou 'n rooi wimpel op met veelkleurige linte. Die vernietiger Montbar het 'n swart vlag met gekruisde bene en kaarte gehad, maar hy het die beste vlag van 'n seerowerskip as die lyk van die kaptein van die laaste beroofde seilskip beskou. Baie kapteins het 'n swart vlag gebruik waarop 'n skedel en bene uitgebeeld is, maar nie een van hierdie seerowervlae het die voorkoms van ons gehad nie; daar was die skedel in 'n profiel getrek, of die bene was nie onder nie, maar agter die skedel, óf die banier self was driehoekige. 'Jolly Roger' soos ons dit vandag ken, is in die 20ste eeu deur Hollywood-ontwerpers uitgevind.
Al die seerowerfilms vertoon ten minste een swaardgeveg. Maar swaarde verskyn eers aan die einde van die eerste dekade van die 17de eeu en het selfs later wydverspreid geraak. Die era van seerowery het amper teen hierdie tyd geëindig, en al die beroemde kapteins, oor wie films nou verfilm word, het lankal in grafte of op die seebodem gelê ... Die regte wapen van die seerowers was 'n los sabel - met 'n kort, groot geboë lem en een kap. Sy was ideaal vir die beknopte toestande wat aan boord van die skip was. Terloops, dit is baie moeiliker om in so 'n situasie 'n swaard te dra.
Pirateskepe het aan artillerie-tweestryd deelgeneem. Stille films en tekste van avontuurromans teken prentjies wanneer 'n seerowerskip op soek na sy prooi 'n lang tyd daarna met al sy gewere daarop afvuur en dit dan so na as moontlik aan boord neem. Eintlik is dit nie waar nie. Vuurwapens is slegs 'n paar eeue oud, maar seerowery duisende jare terug. Die eerste primitiewe artillerie, wat baie eeue gelede bestaan ​​het, was redelik primitief. Die uitsondering is "Griekse vuur", maar dit was geen sin daarin om dit te gebruik nie, want dit het vyandelike skepe heeltemal verbrand. Die eerste voorbeelde van artillerie wat ter see gebruik is, was ook nie baie effektief nie en het nie 'n beduidende invloed op die uitkoms van die geveg gehad nie. Die eerste gewere was baie wispelturig, het gebrek aan 'n gebrek aan akkuraatheid, en hulle herlading kan selfs 'n paar uur duur. Daarom is die gewere slegs as voorbereiding vir instap gebruik. Na die slagoffer genader het, het die seerowerskip 'n vlug van 'n kort afstand afgevuur, niemand het daaraan gedink om die gewere te herlaai nie - die span het aan boord gegaan. Daar moet op gelet word dat dit die gebruik van boord was die belangrikste taktiek van die seerowers, aangesien hulle doel was om die skip so ongeskonde as moontlik te vang, met 'n ongeskonde vrag. En die gewone vloot hou ook by hierdie taktiek - wie sou 'n hele vyandelike skip weier? Eers aan die begin van die 17de eeu het artillerie begin geskik wees om kanonne-duels en seewaaie in die huidige sin te voer. Skepe met 'n groot aantal kanonne het ook verskyn. Dit het inderdaad ook getuig van die lae doeltreffendheid; hulle het hoeveelheid en nie kwaliteit ingeneem nie, as hulle aanvaar dat iemand uit verskillende dosyne die teiken sou haal. Die seerowers, aan die ander kant, het artillerie van klein kaliber gebruik, op die seile geskiet en getuig, en ook net voor die instap 'n salvo van die druiweskoot afgevuur. Soms het die stoele boogkanonne gebruik waarvandaan hulle op die vlugtende slagoffer afgevuur het in die hoop om in die stuurwiel te klim en die bestuur van die skip ontneem. En dikwels het daar gevegte sonder kanonvuur plaasgevind. Ja, en as daar 'n seerowering beskryf word, is die getal mense gewoonlik aangedui, nie gewere nie. Skepe is prakties van hulle ontneem, sodat 'n moderne persoon miskien nie verstaan ​​hoe jy met 3-4 gewere aan boord kan pirateer nie. Terloops, die gebrek aan swaar gewere het slegs die wendbaarheid en spoed van die stoele toegevoeg. Vlootartillerie het dus net 'n hulprol vir die seerowers gespeel; die seerowers het verkies om eers rammetjies te gebruik en later aan boord te gaan.
Vroue aan boord bring slegte geluk. In werklikheid het seerowers hulle dikwels as prostitute en minnaresse saamgeneem. Selfs vroulike seerowers is bekend. In een van die vlootargiewe is inligting gevind oor 'n voormalige prostituut wat twee eeue gelede 'n hele seerower-flotilla kon lei.
Pirates het gereeld met die uitdrukking "Thunder me" gesweer. In werklikheid is die oorspronklike Engelse uitdrukking "Shiver my timbers". Tot aan die einde van die 19de eeu is hierdie frase nêrens nagekom of genoem nie. En dit beteken 'n sterk verrassing of 'n uitdrukking van wantroue. Daar word geglo dat matrose so sou kon sweer as 'n skip 'n onderwater rif tref, waardeur die skip begin vibreer ("bewe"). In literatuur word die frase eers in Stevenson in die roman "Treasure Island" aangetref, en later is die kleurvolle vloek na ander romans en films oorgedra. Daar is egter geen bewys dat die regte seerowers hierdie frase gebruik nie.
Daar was 'n seerower Coastal Brotherhood. Baie films en boeke noem 'n gesentraliseerde seerowerorganisasie. Asof die stoepies danksy die Broederskap hul magte kon ophoop en groot leërs kon organiseer. Die Broederskap het sy eie wette gebaseer op die seerowers se eie siening van eer. Daar is egter nog nooit 'n seerowerorganisasie in die Karibiese Eilande bestaan ​​nie, en daar is geen bewyse hiervan nie. Waar kom hierdie mite vandaan? Die Franse historikus Charlevoix noem vir die eerste keer die kusbroers: "die seerowers het die kusbroers op bedrieglike wyse verneuk - koloniste wat nie met roof gepleeg is nie en net by hierdie aanval aangesluit het." Uit die teks blyk dit dat die setlaars die kusbroers van die seerowers is, omdat hulle self op een slag uit hul midde gekom het. Aan die begin van die 19de eeu is die werke van Charlevoix verkeerd geïnterpreteer, en daarom het die mite van die legendariese vryheidsliefde Coastal Brotherhood, wat in werklikheid nie bestaan ​​het nie, begin versprei.
Kyk die video: Blippi The Pirate Learns About Colors and Numbers at Kidds Jewelry Heist. Educational Kids Videos (Junie 2022).