Ek het later ’n geografie-professor aan die Universiteit van Pretoria geword. Vir my meestersgraad in landskapsargitektuur het ek navorsing gedoen oor die Magaliesberg-natuurgebied. Dit het my laat besef dat ons weldeurdagte voetslaanpaaie nodig het vir mense om die natuur op ’n verantwoordelike manier te ervaar. Ek het byvoorbeeld baie erosie en swak roetebeplanning gesien en toe deeglike navorsing daaroor begin doen.
Hoe het jy by VOSA betrokke geraak en wat behels julle werk? Ek en Albert Bossert het sowat 15 jaar gelede besluit om ’n vereniging te begin wat kan omsien na die voetslaanbedryf. (Albert is ’n staplegende in eie reg wat onder meer die Khomas-Hochlandroete in Namibië help uitgelê en help bou het. Erns Grundling het dié roete in 2017 saam met Albert gestap – lees sy storie in Weg #160 – Red.)
Die regering sien om na al die ander bedrywe in die toerismebedryf, soos die Toerismegraderingsraad wat gehaltebeheer in die hotelbedryf toepas, maar voetslaan het nie ’n organisasie of struktuur wat dié werk doen nie.
VOSA skep ’n platform waar stappers, eienaars, die toerustingwinkels en die regering kan saamwerk om iets hieraan te doen. Ek is die voorsitter van die gehaltebeheerkomitee.
1) Die inligting wat die roete-eienaar gee (soort roete, verblyf, omgewing, die moeilikheidsgraad, ensovoorts) moet volledig wees sodat stappers ’n ingeligte besluit kan neem oor of hulle dié roete wil doen;
2) die roete moet veilig wees en as daar ’n risiko-element is, moet dit verantwoordelik bestuur word;
’n Goeie roete gaan dus nie daaroor dat ’n paadjie ’n sekere lengte of moeilikheidsgraad moet hê nie. Die stapper moet bloot genoeg inligting hê om te besluit of hy die roete wil doen. Daar is nie iets soos ’n “goeie staproete” nie – dit hang af van waarvoor jy op ’n sekere dag lus is.
Stappers kan altyd gerus wees dat hulle ’n goeie ervaring gaan hê en waarde vir geld kry. Baie stappers het slegte ervarings op van ons roetes en gaan stap dan nooit weer nie. Die stapbedryf het ’n gehaltebeheerstelsel dringend nodig. Suid-Afrika het die potensiaal om ’n droombestemming vir internasionale stappers te word.
’n Roete se geriewe hoef ook nie opgradeer te word om Groenvlagstatus te kry nie – tensy daar swak roetemerkers is en die omgewing agteruitgaan weens die gebrek aan onderhoud van die roete.
Het jy ’n gunsteling-staproete in Suid-Afrika? Dit hang af waarvoor ek lus is! As ek ’n antwoord móét gee... Magoebaskloof was nog altyd ’n gunsteling. Daar is mooi inheemse woude, swemplekke en ook interessante geskiedenis – dis waar houtkappers jare gelede stink- en geelhout gekap het vir spoorwegdwarslêers. ’n Mens sien van die oudste bruggies oor stroompies, sleeppaaie, saagputte en die sleepsteen-muilstalle.
Wat is jou droombestemming? Ek sal graag die Great Ocean Walk aan die suidkus van Victoria, Australië, wil gaan stap. Die gebied is wêreldwyd bekend vir sy Twaalf Apostels. Ek het die roete tien jaar gelede beplan op versoek van die Australiese regering, maar ek het nog nooit weer kans gekry om dit self te stap nie!