Twee van sy nekwerwels het gedisintegreer en druk op ’n senuwee. Dit veroorsaak geweldige pyn en swakheid in sy linkerarm.
“Hy word rustig gehou. Ons is baie tevrede met die dokters se plan. Daar is ’n gevaar dat sy stembande kan seerkry tydens die operasie aan sy nek, maar ons is vol vertroue dat dit suksesvol sal wees,” sê Newman.
Black het Vrydag op Facebook sy aanhangers verskoning gevra dat hy sy vertonings moes kanselleer. “Op aandrang van my dokter kan ek nie langer die operasie uitstel nie. Ek moet so gou as moontlik geopereer word. My toestand het in die laaste twee weke so verswak dat dit amper onmoontlik word om op die verhoog te staan.
Black het in ’n onderhoud aan Huisgenoot gesê sy linkerarm is byna lam en dat hy elke dag handevol pynpille moet drink vir die onhoudbare pyn in sy nek.
Kom jy met die lang, reguit pad van Vryburg se kant by die kameeldoringbome verbygery, draai die pad af na Stella, ’n rustige dorpie in Noordwes.
Sover as wat die oog kan sien, lê die wêreld uitgestrek, ’n lappieskombers met landerye met grondbone en mielies, weivelde met kuddes beeste, en ’n soutpan neffens die dorp. Die grootste onderneming is die Suidwes-landboukoöperasie.
En op die klein dorpie ry jy by nie minder nie as drie Afrikaanse kerke verby. Die skool is die dorp se trots. Die Hoërskool Stella spog immers met ’n 100%-slaagsyfer in matriek.
Maar toe, in die laaste naweek in Mei, tref ’n skokkende tragedie die oënskynlik veilige dorp en oornag haal dié landelike gemeenskap die hoofnuus. En ná dese sal die eens rustige dorpie se naam sinoniem wees met die Stella-moorde . . .
Sharnelle sou ná die wedstryd op dié dorp agterbly om by haar ma, Sonja, te kuier, wat daar by ’n vakansie-oord werk. Die vorige aand het die tienermeisies die matrone gevra om die koshuis se deur oop te los, want iemand sou vir hulle klere bring.
Toe die matrone vroegoggend die koshuis binnestap, heers ’n doodse stilte. Dalk het sy verwag om die meisies nog slapend in hul beddens in hul koshuiskamer aan te tref. Maar toe sy by die trap kom wat boontoe lei, vang haar oog iets in die halfdonker wat haar in haar spore tot stilstand ruk.
Daar, aan die trapreling, hang ’n figuur afgeëts teen die skemerlig van die vroegoggend – leweloos. Dis ’n gru-toneel soos uit ’n riller, maar dis geen verbeeldingsvlug van ’n draaiboekskrywer nie, eerder die wrede, ondenkbare werklikheid.
Dis die lyk van die eens spontane, borrelende Sharnelle. Lam van skok ontbied die matrone die polisie. Hulle deursoek die koshuis en doen ’n tweede ontdekking: Op die badkamer se vloer kom hulle op Marna se lyk af.
Om die eens skrander leerder se nek is iets wat na die skouerband van ’n handsak lyk. Die nuus oor die vreemde sterftes versprei soos ’n veldbrand deur die dorp, die distrik, die buurdorpe.
Die eerste skrikwekkende gedagte, die eerste huiwerige woord op almal se lippe: selfdood. Dalk ’n selfdoodpakt.
“Ek kon nie glo dat hulle hul lewe sou neem nie. Hulle was gelukkige, vriendelike kinders. Daar was niks waaroor hulle hulle bekommer het nie. Hulle het uitgesien na die dag van môre.”
Voor die son daardie swart Saterdag oor Stella se vlaktes gesak het, het ’n nuwe skokgolf deur die dorp en sy omstreke getrek. Want toe blyk dit Sharnelle en Marna was die slagoffers van ’n dubbele moord – en die vermeende moordenaar is ’n jong man wat hulle albei goed geken het.
En toe, twee dae later, op Maandag 28 Mei, kom die derde skok: Xander het aan die polisie ’n bekentenis afgelê. En volgens ’n ingeligte bron erken hy daarin dat hy die moorde gepleeg en dit alleen gedoen het . . .
Met sy eerste verskyning dié oggend in die landdroshof op Vryburg, ’n buurdorp van Stella, staan Xander daar met sy bruin krulkophare en ’n dag oue baard.
Hy staan verstard, met neergeslane oë, terwyl landdros Sophia Meyer sy saak uitstel tot 9 Augustus. Hy doen nie aansoek om borgtog nie, onder meer omdat hy vir sy eie veiligheid vrees.
Minstens 15 polisiebeamptes vorm ’n menslike skild tussen Xander en die toeskouers in die hofgalery, mense wat geen geheim daarvan maak dat hulle wraak soek nie.
’n Vroulike pastoor wat nie haar naam genoem wil hê nie, sê sy kan nie glo Xander is die een in die beskuldigdebank wat teregstaan vir die moord op die twee vriendinne nie.
Later sê ’n inwoner aan Huisgenoot: “Dit is ’n vreeslike skok, die ding wat gebeur het. Hier is die ergste misdade gewoonlik ’n plaasaanval. Niks so erg soos wat met dié twee meisies gebeur het nie.”
“Ons het mekaar so gereeld moontlik probeer sien. As sy ’n geleentheid kon kry, het sy vir my kom kuier.”
Sy het kort tevore by ’n familielid op Vryburg aangekom, lank ná Xander se verskyning in die hof vroeër daardie Maandag. Betogings oor dienslewering op Koster het gekeer dat sy van aangesig tot aangesig met haar dogter se vermeende moordenaar in die hof kon kom.
“Ek is kwaad vir hom. Ek is woedend. Ek sal dit (die moord) nie aanvaar nie. Nóóit,’’ sê sy, haar stem nou driftig. “Daar is baie vrae. Ek het so baie vrae.”
“Ek het Sharnelle onlangs gevra oor hom. Sy het gesê hulle sien mekaar nie meer nie. As ek haar vrae gevra het oor hom,” en sy bly ’n oomlik stil, “dan het sy vir hom gecover. Sy het niks slegs oor hom gepraat nie.”
Die ma begin huil toe ’n mens vra wat van haar dogter sy die meeste gaan mis. “Alles! Ek gaan álles van haar mis. Daar is nie ’n ding wat ek nie gaan mis nie,” snik Sonja.