Hoe het die Nazi's beplan om Amerika tydens die Tweede Wêreldoorlog te verslaan? - Inligting
Hoe het die Nazi's beplan om Amerika tydens die Tweede Wêreldoorlog te verslaan?
Yamamoto het beroemd afgeraai teen 'n oorlog met die Verenigde State, omdat hy kon sien hoe magtig hulle sou wees sodra hulle aan die gang was. Die Nazi's verklaar egter die oorlog teen die Verenigde State uit eie wil, soos ek dit verstaan, om hul verdragsverpligtinge teenoor Japan na te kom, maar sonder enige onmiddellike rede om die VSA self te beveg.
Wat was die plan, daar? Hitler het reeds gevegte met verskeie gorilla's van 800 pond in Europa gekies, maar hy kon dit ten minste almal tref. Hy het Parys ingeneem, hy bombardeer Londen, sy tenks rol al oor Sowjetgrond, ens. Maar selfs teen die einde van die oorlog kon die Nazi's geen wesenlike aanvalle op die Verenigde State self doen nie. Aan die begin moes hulle geen hoop gehad het om selfs 'n vrag bomme op New York te laat val nie, wat nog te sê die vernietiging van Amerika se fabrieke in Chicago of Colorado of Texas.
Was hulle plan letterlik net om oorlog te verklaar, en dan te hoop dat die Verenigde State verveeld of moeg word en die handdoek ingooi? Selfs as al die ander dinge reg gegaan het, as Hitler Brittanje binnegeval het en die Sowjetunie vinnig verower het, sou hy steeds van 'n halwe wêreld af 'n reusagtige vyand teëkom wat hy skaars kon tref, TERWYL al sy verowerde gebiede terselfdertyd ingehou het tyd.
Het die Nazi -oorlogsmasjien 'n plan vir so 'n scenario gehad? Was daar sketse of konsepte van 'n inval in die Verenigde State, miskien deur Mexiko of deur Kanada nadat Brittanje gedemp was? Het hulle gehoop om V2's te maak wat die Atlantiese Oseaan kan oorsteek, of om draers te bou wat die oostelike kus kan bedreig? Was daar besprekings oor vredesverdragte toe Brittanje geval het, of as die Amerikaners uit Afrika geskop is?
Het Hitler enigsins 'n plan gehad om met die Verenigde State om te gaan, behalwe om te hoop dat die Amerikaners moeg geraak het? En so nie, waarom het selfs die ultra-onstuimige Hitler dit die moeite werd geag om 'n geveg te kies met 'n vyand wat hy nie eers kon bereik nie?
Nee, Hitler het geen plan gehad om die VSA heeltemal te verslaan nie.
Die Duitsers het egter 'n geruime tyd in die Slag van die Atlantiese Oseaan teen die VSA geveg, aangesien Amerikaanse begeleiers konvooie deurgaan en hulle teen U-Boats sou verdedig. Die Amerikaanse neutraliteit was dus reeds baie gespanne.
En toe die VSA die oorlog betree, het die Duitsers dadelik U-bote na die Amerikaanse en Karibiese waters gestuur, waar die skepe nie konvooi of begelei is nie en die kusligte nie verdof het nie en 'n velddag vir 'n aansienlike tydperk laat sink het. Daar was dus 'n paar voordele vir die Duitsers vir die nuwe situasie.
Hitler se verwagting, wat aanvanklik korrek was, was dat die Verenigde State nie die oorlog sou betree nie. Trouens, hy het nie eers gedink dat Brittanje oorlog teen Duitsland sou verklaar nie. Toe Brittanje dit gedoen het, was hy na bewering diep geskok.
Die belangrikste 'plan', as u dit so kan noem, was wat 'vesting -Europa' genoem is. Die idee dat die nasies van Europa eenmaal verenig te sterk sou wees om verslaan te word en die Verenigde State net sou ophou aanval.
Daar was ook die 'superwapen' -droom dat tegnologieë soos vuurpyle, straalmotoren en kernwapens uiteindelik die geveg sou verander. Dit was meer soos hoop as planne.
Die belangrikste stuk van die legkaart wat u ontbreek, is dat Hitler bankrot was. Mense sonder geld doen desperate dinge. Hulle is soos 'n junkie wat die een na die ander roof doen om sy onmiddellike probleem op te los, sonder om op 'n onvolhoubare pad te wees.
Teen die tyd dat Hitler oorlog teen die VSA verklaar het, was daar geen plan om dit te wen nie.
Op grond van al die inligting wat ek bestudeer het, het ek eintlik tot die mening gekom dat die tydsberekening van die hele saak meer gegaan het oor die Duitse militêre situasie in Rusland op daardie oomblik. Ek dink regtig nie dat Hitler ooit planne gehad het vir 'n ernstige Duitse oorlogspoging teen die VSA nie. Of ten minste nie voordat Engeland behandel is nie. Iets wat nog 'n jaar of twee weg was.
Die volgende ondersteun hierdie mening:
Duitsland het dit nie in 'n toespraak gesê nie, maar kon niks doen wat 'n werklike oorlogsverskil teen Amerika sou maak nie. Hitler het wel die verbod op Duitse U-bote wat Amerikaanse skeepvaart aanval, opgehef, maar hulle het nog steeds gesoek om 'n vlootblokkade teen Engeland af te dwing of Russiese verskepings te laat sink.
Wat is die punt om Amerika regverdiging te gee om op daardie tydstip openlike optrede teen sy Ryk by Engeland aan te sluit? Die antwoord is dat daar geen punt is nie. Om sulke stomme bewegings te maak, pas by die Hitler van die komende wanhoopstye, maar nie laat 1941 nie. Die Hitler van 1941 werk in die meeste gevalle steeds situasies tot sy voordeel.
Dit was gedurende die week van die Japannese aanval op Pearl Harbor, toe operasie Barbarosa by die hekke van Moskou tot stilstand gekom het. Direk na die stalletjie (5 en 6 Desember 1941) val die Sowjets Duitse magte rondom Moskou aan met magte wat 70 vars afdelings goed toegeruste Siberiese troepe insluit. Troepe waarvan die Duitse opperbevel nie gedink het beskikbaar was nie.
Vanaf die 5de begin die Sowjets 'n teenoffensief en maak hulle op verskeie gebiede klein winste ('n kilometer of minder). Op die sesde, het die Sowjet -tiende leger by die linkerflank van die Derde Panzer -groep noordoos van Klin ingebreek tot 'n afstand van agt myl, wat byna 'n volledige deurbraak geskep het.
Duitse generaals het oral langs die lyn berig oor die vars, goed opgeleide en toegeruste Russiese Siberiese magte. Die volgende paar dae het Duitse magte weswaarts van Moskou teruggetrek.
Vroeg het dit soms soos die roetes gelyk wat die Duitser gewoond was om te skep, maar dit was hulle wat op die vlug was. Op 10 Desember kenmerk Guderian sy Tweede Panzer -leër as 'n verspreide versameling gewapende bagasie treine wat stadig agteruit beweeg.
Hitler het baie goed geweet van alles wat aan die voorkant gebeur. Hy is 'n paar keer per dag opgedateer. Hy het geweet sy leërs staan ​​vas en val terug. Hy het ook geweet dat tensy iets vinnig verander, die Moskou -doelstelling nie in 1941 bereik kon word nie.
Alhoewel dit seker was, was hy geskok, aangesien hierdie tipe situasie nog nooit voorgekom het nie. Tog was Hitler nog nie op 'n punt waar hy hom waan en defensiewe formasies opmaak nie. Hy het geweet dat Duitsland hier 'n werklike probleem het en het waarskynlik gedink dat hy daaruit kan werk.
Daarbenewens was Hitler daarvan bewus dat die strategiese brandstofreserwes van sy land laag was en dat sommige van die Duitse leërs in Rusland die normale krag nie goed was nie. Hy het planne gehad om die troepe sterk te maak, maar die oliesituasie alleen bedreig alles.
Om die situasie onmiddellik om te keer, was Hitler op soek na maniere om dinge aan die Russiese front te verander. Dit is my opinie dat hy gehoop het dat die verklaring van oorlog teen die VSA Japan sou laat terugkeer na die gebaar deur oorlog aan die Sowjets te verklaar. Of ten minste het hy gehoop om sy bondgenoot te oorreed om kommer langs die Russiese grens te veroorsaak.
Die Sowjets en Japannese was in elk geval nie bondgenote nie. Hulle was eerder ou vyande. Trouens, Stalin was sedert die oorlog bagan bang vir 'n Japannese aanval op die Russiese oostelike grens. Dit was baie onwillig-en moontlik uit wanhoop-dat hy kragte van daar na die Moskou-gebied verskuif het. Selfs toe was dit eers nadat Stalin se senior Japannese spioen hom oortuig het dat Japan na die Ooste kyk, nie na die weste nie.
As hy daarin geslaag het om Stalin te beïnvloed om sommige van hierdie magte terug te trek, was Hitler steeds onder die verkeerde indruk dat die Russe heeltemal uit reserwes was. Hy het gevoel dat die oorwinning so naby was. As hy die situasie kon terugbring tot waar dit was net voordat die diepvries begin, kon hulle die aanval hervat-en vinnig Moskou wen.
Afgesien van sy hoop op onmiddellike hulp met die Sowjet-situasie-wat deur die Nazi-regime vir NIEMAND toegelaat sou gewees het nie-is dit onverklaarbaar dat Hitler destyds net sou opstaan ​​en oorlog sou verklaar teen Amerika sonder substansiële onderstebo vir sy land.
Daar was 'n paar planne soos die Amerika Bomber (https://en.wikipedia.org/wiki/Amerika_Bomber) wat ook gebruik kan word om 'n atoombom af te lewer. Daar was ook planne om bomwerpers uit die Azore te lanseer.
Daar was ook planne vir V2-vuurpyle wat vanaf U-bote gelanseer is.
Soos Oldcat gesê het, nee, Hitler het geen plan gehad om die VSA heeltemal te verslaan nie. Hy hoef nie een te hê nie. Dit was genoeg dat hy geglo het dat die Japan een het en dit tot die oorwinning kon deurvoer.
Sy oorlogsverklaring teen die VSA was dus 'n strategiese stap, baie soortgelyk aan die oorlogsverklaring deur die Verenigde Koninkryk teen ongeveer dieselfde tyd. Churchill verduidelik goed die rede vir hierdie stap in sy oorlogsherinneringe. Op die eerste oogopslag het dit nie veel sin vir die Verenigde Koninkryk om oorlog teen Japan te verklaar nie: die Verenigde Koninkryk kon op die kort termyn nie veel teen Japan doen nie, omdat dit te ver en te besig was, en oorlog verklaar, het Japan net die voorwendsel gegee om die Britse kolonies aan te val Asië soos Singapoer, Birma (wat inderdaad deur Japan binnegeval is), Indië (wat nie was nie) en bondgenote (soos Australië). Churchill se doel om oorlog te verklaar aan Japan, na Pearl Harbor, was egter eenvoudig: om tot die einde van die oorlog 'n volledige en definitiewe alliansie met die VSA te bewerkstellig deur in oorlog te wees teen dieselfde land. Hoewel Churchill geen plan gehad het dat die Verenigde Koninkryk Japan sou verslaan of selfs op 'n beduidende manier kon verslaan nie, het hy geglo in die mag van die VSA en die uiteindelike oorwinning daarvan teen Japan.
Hitler se besluit om oorlog aan die VSA te verklaar, is simmetries: hy het net die teenoorgestelde siening oor die mag en swakheid van die VSA en Japan as Churchill. Hy was natuurlik wanhoop oor hierdie opsig, en Churchill was reg. Maar sy dwaling oor die swakheid van Amerika was oud en goed gevestig, gegrond op sy minagting vir demokrasie en sy valse visie oor hoe Duitsland WWI verloor het (in sy visie het die VSA geen rol daarin gespeel nie, dit was die "steek in die terug "). Wat Japan betref, was hy baie bewonderend vir hul militêre mag. 'N Gesegde wat om en by daardie tyd in die elite van die derde Ryk herhaal is, was dat "Japan onoorwinlik was, in 2000 nog nooit 'n oorlog verloor het nie". Verstaan: deur die Verenigde State oorlog te verklaar, verbind Duitsland sy lot aan Japan en kan die oorlog dus nie verloor nie. (Verwysing na hierdie paragraaf: "Hitler en Amerika" deur Klaus P. Fischer, University of Pennsylvania Press).
Hitler se beste kans was om die 'res van die wêreld' buite die Amerikas te verower, wat hy en Japan die mag gehad het om te doen, afwesig van kragtige Amerikaanse ingryping. Die plan sou wees om te oorwin wat ek die Euro-As-Af landmassa noem.
Anders gestel, Hitler moes Amerika 'n 'kritieke massa' van wêreldmag ontneem. In beide my ongepubliseerde boek, Axis Overstretch, en 'n "opstyg" van die Tweede Wêreldoorlog oor Civilization II, het ek veronderstel dat die as sou wen as hulle ooit 50 persent of meer van die wêreld se industriële kapasiteit sou kry (ten minste voordat Amerika die atoombom).
In my rekenaarspeletjie was daar drie ander "moondhede" behalwe Amerika wat die as teenstaan: Brittanje (tel die Statebond), die Sowjetunie en China plus 'n klomp neutrale lande (Spanje, Turkye, Iran, ens., En vier lande in Latyns -Amerika.) Basies wen die as as hulle drie uit vier oorwin; sê die Sowjetunie, plus China en al die neutrale.
Noord -Amerika plus Suid -Amerika het in 1941 net minder as 45% van die wêreld se industriële kapasiteit gehad, volgens die Paul Kennedy in 'The Rise and Fall of the Great Mowers'. Amerika moet 'neutrale' Latyns -Amerika plus een ander moondheid (Brittanje, die Sowjetunie, 'n verowerde Japan of 'Groter China' (heel China plus Suidoos -Asië) behou om te oorleef.
Om aan te haal uit 'Axis Overstretch', 'Net so sterk soos die Verenigde State van Amerika, kon sy nie alleen in 'n wêreld vol vyande oorleef nie. Hitler se manier om te wen was om Amerika uit die oostelike halfrond te "uitsluit".
Die eenvoudige antwoord is dat Adolf Hitler (om dit in die volksmond te stel) kranksinnig was. Byna beslis 'n narsis met 'n messias -kompleks, maar beslis onbevoeg as 'n militêre taktikus. 'N Amfetamien het treinbreuk aangevuur wat sy beheer oor taktiese besluite sterk aangevoer het en 'n absurde smaak vir die grandiose gehad het, eerder as om eenvoudig effektief te wees.
Die inval in Rusland alleen is 'n groot bewys van sy gebrek aan selfbeheersing en onvermoë om rasioneel vooruit te beplan. Dit is een van die duidelikste foute in die moderne militêre geskiedenis.
Wat die vraag hieroor betref, blyk dit dat Hitler geen realistiese of beredeneerde plan gehad het om die Verenigde State te verslaan nie. Alle bewyse dui daarop dat hy nie glo dat hy een nodig sou hê nie. U poging om sy besluit te evalueer, blyk te wees gebaseer op die veronderstelling dat hy 'n rasionele politieke akteur was, wat hy byna beslis nie was nie.
Die man het nie gedink hy kan verloor nie. Toe die oorlog teen Duitsland draai en die fasade van sy wanvoorstelling onfeilbaar begin word, val hy toenemend in depressie voordat hy uiteindelik homself om die lewe bring.
Eenvoudige antwoord: Adolf Hitler het nie 'n plan gehad om die Verenigde State van Amerika binne te val nie.
Meer gedetailleerde antwoord: Adolf Hitler verklaar eers oorlog teen Pole, en daarna Frankryk en Engeland. Deur 'n tegniek genaamd 'blizkrieg' te gebruik, het Pole, Frankryk en die Lae Lande in die volgende drie tot vier maande vinnig oorgegee. Daarna val Hitler Noorweë, Engeland en sommige ander lande noord van die vasteland van Europa aan. Die enigste mislukking was Engeland, wat aanvanklik die naam van die stryd om die Duitsers was "Operation Sealion." Adolf Hitler laat vaar sy aanval op Engeland omdat RAF -vegvlieëniers 'n groot tol eis van die Luftwaffe, die Duitse lugmag.
Daarom het Hitler 'n aanval op Rusland, toe die Sowjetunie, begin. Italië, Roemenië, Hongarye en 'n paar ander as -lande werk saam aan die aanval. Uiteindelik is hierdie aanval omgekeer tydens die Slag om Stalingrad.
Basies het Adolf Hitler nooit planne om die Verenigde State aan te val in die openbaar verklaar nie, omdat hy so besig was in Europa. Hierdie volgende stelling is opinies: as Hitler nie eers die Verenigde Koninkryk verslaan het nie, hoe in die wêreld het hy gedink dat hy die VSA sal klop?
Die Verenigde State het dus nooit bewyse gevind dat Nazi -Duitsland die Verenigde State wil binnedring nie. Ek is nie heeltemal seker oor Engeland of die Sowjetunie (of Rusland) nie.
Sidenote: Hitler het baie wonderlike wapens aan sy sy, soos die Tiger, die V1 en V2 vuurpyle, ens. As hy meer persoonlik en materiaal gehad het, sou hy dit oorweeg het om die Verenigde State binne te val. Maar nee, tot slot het hy nooit die kans gehad om die inval in die VSA te beplan nie ...
In die tydperk 1940-1941 was die Verenigde State tegnies neutraal, maar was reeds betrokke by die oorlog aan die kant van Engeland. Die Amerikaanse vloot het konvooie begelei, Lend-Lease-besendings en wapens na Engeland afgelewer en verliese in die Noord-Atlantiese Oseaan gely. Die vernietiger Reuben James is in Maart 1941 deur torpedo gesink. Hitler herken dit alles in sy toespraak op 11 Desember 1941 aan die Reichstag, waarin hy sy redes vir 'n oorlogsverklaring teen die VSA verduidelik. 'N Video van Hitler se toespraak en redes waarom hy oorlog teen die VSA verklaar het, kan op Youtube gesien word.
Die Nazi -Olimpiese Spele in Berlyn 1936
Die Olimpiese Spele in Berlyn in 1936 was meer as net 'n wêreldwye sportbyeenkoms, dit was 'n bewys van Nazi -propaganda, wat groot konflik veroorsaak het. Ondanks die uitsluitingsbeginsels van die Spele van 1936, het lande regoor die wêreld steeds ingestem om deel te neem.
Nazi -Duitsland het die Olimpiese Spele van 1936 vir propaganda gebruik. Die Nazi's bevorder 'n beeld van 'n nuwe, sterk en verenigde Duitsland, terwyl hulle die regime se doelwit op Jode en Roma (Sigeuners) sowel as die groeiende militarisme van Duitsland verberg.
Vir die eerste keer in die geskiedenis van die moderne Olimpiese Spele het mense in die Verenigde State en Europa gevra vir 'n boikot van die Olimpiese Spele weens wat later as menseregteskendings bekend sou staan. Alhoewel die beweging uiteindelik misluk het, het dit 'n belangrike presedent geskep vir toekomstige Olimpiese boikotveldtogte (soos dié in 2008 en 2014).
Toe die boikotbeweging nouliks misluk, het Duitsland sy propaganda -staatsgreep gehad: die 49 nasies wat spanne na die Spele gestuur het, het die Hitler -bewind gelegitimeer in die oë van die wêreld en die Duitse binnelandse publiek.
Rusland teen Nazi -Duitsland: die oorlog in die Tweede Wêreldoorlog wat 'n slagting was
Die state wat aan die einde van die oorlog deur die Sowjetunie beset is, is steeds agterdogtig oor Russiese bedoelings.
Hier is wat u moet onthou: Die oorlog tussen Duitsland en die Sowjetunie het amptelik aan die einde van Junie 1941 begin, hoewel die bedreiging van konflik sedert die vroeë 1930's opgeduik het. Duitsland en die USSR het in September 1939 'n gesamentlike oorlog teen Pole geloods, wat die Sowjetunie opgevolg het met invalle van Finland, Roemenië en die Baltiese state gedurende die daaropvolgende jaar.
Nadat Duitsland Frankryk verpletter en vasgestel het dat dit nie maklik Groot -Brittanje uit die oorlog sou kon dryf nie, het die Wehrmacht sy aandag op die Ooste gerig. Na die verowerings van Griekeland en Joegoslavië in die lente van 1941, het Berlyn sy mees ambisieuse veldtog vir die vernietiging van Sowjet -Rusland voorberei. Die daaropvolgende oorlog sou lei tot 'n ontsaglike verlies aan menselewens en tot die uiteindelike vernietiging van die Nazi -regime.
Die stryd op die land:
Op 22 Junie 1941 het die Duitse Wehrmacht en Luftwaffe Sowjet-magte oor 'n wye front langs die Duits-Sowjet-grens getref. Roemeense magte het op dieselfde dag in Bessarabië, wat deur die Sowjet-besette was, aangeval. Die Finse weermag het later die week by die geveg aangesluit, met die begin van Julie met Hongaarse troepe en vliegtuie. Teen daardie tyd was 'n beduidende bydrae van Italiaanse troepe op pad na die Oosfront. 'N Spaanse vrywilligersafdeling sou uiteindelik by die stryd aansluit, saam met groot formasies wat gewerf is uit Sowjet -krygsgevangenes en uit die plaaslike burgerlike bevolking van besette Sowjetgebiede.
Die verloop van die oorlog is veels te ingewikkeld om te beskryf, genoeg om te sê dat die Duitser die eerste vyf maande van die oorlog 'n oorweldigende sukses behaal het, voordat die weer en versterkte weerstand van die Rooi Leër tot 'n Sowjet -oorwinning in die Slag van Moskou gelei het. Duitsland hervat die offensief in 1942, net om 'n groot nederlaag by Stalingrad te ondergaan. Die Slag van Koersk, in 1943, het die Wehrmacht se offensiewe ambisies beëindig. In 1943, 1944 en 1945 het die tempo van Sowjet -verowering geleidelik versnel, met die monumentale offensiewe van laat 1944 wat die Duitse weermag verpletter. Die oorlog het die Wehrmacht en die Rooi Leër in fyn geslypte vegmasjiene verander, terwyl dit ook van toerusting en mannekrag afgetap het.Die Sowjette geniet die steun van die Westerse nywerheid, terwyl die Duitsers staatmaak op die hulpbronne van die besette Europa.
Die geveg in die lug:
Genadiglik het die aard van die oorlog nie baie geleenthede vir strategiese bombardemente gebied nie. Rusland het in die eerste dae van die oorlog 'n paar stappe teen Duitse stede geloods, wat gewoonlik rampspoedige slagoffers opgedoen het. Die Duitse Luftwaffe konsentreer op hul beurt op die taktiese ondersteuning van die Wehrmacht. Duitsland het wel 'n paar groot lugaanvalle op Russiese stede geloods, maar niks onderhou wat 'n strategiese veldtog nader nie.
Ondanks die verbetering van die Sowjet -lugmag gedurende die oorlog en die doeltreffendheid van veral aanvalsvliegtuie, het die Luftwaffe sy Sowjet -vyand in die algemeen geteister. Dit was die geval, selfs al was die Sowjet -lugvaartbedryf die Duitser ver oortref, en toe die Combined Bomber Offensive die aandag van die Luftwaffe in die weste gevestig het.
Die geveg op see:
Vlootgevegte is gewoonlik nie groot in die geskiedenis van die oorlog in die Ooste nie. Nietemin het die Sowjet- en As -magte die grootste deel van die konflik in die Arktiese, die Baltiese en die Swart See geveg. In die noorde het Sowjet -lug- en vlootmagte konvooie van die Westerse bondgenote na Murmansk ondersteun en Duitse posisies in Noorweë geteister. In die Swart See het Duitse en Roemeense skepe gesukkel teen die Sowjet -Swartsee -vloot en belangrike oorwinnings behaal totdat die gety van die landgeveg gedraai het. In die Baltiese gebied het Russiese duikbote en klein vaartuie die eerste drie jaar 'n guerrillakonflik teen Duitsland en Finland beveg, hoewel die Duitsers hul oppervlakte -meerderwaardigheid in die laaste jaar van die oorlog suksesvol benut het.
Die stryd teen burgerlikes:
Die Holocaust is miskien die nalatenskap van die oorlog in die Ooste. Die invalle van Pole en die Sowjetunie het die grootste deel van die Joodse bevolking van Oos -Europa onder Nazi -beheer gebring, wat 'n Duitse uitroeiingsbeleid vergemaklik het. Vir nie-Jode was die Duitse besettingsbeleid byna net so brutaal, hoewel bevolkings wat simpatiek was vir die anti-Sowjet-kruistog soms gespaar was.
Teen die einde van die oorlog het die Sowjets hul bes gedoen om die guns terug te gee. Sowjet -afwykings teen die Duitse burgerlike bevolking van Oos- en Sentraal -Europa geniet oor die algemeen nie dieselfde aandag as Duitse optrede nie, veral nie as gevolg van 'n volgehoue ​​(indien problematies) gevoel dat die Duitser verdien wat hulle kry nie. Ander Oos -Europese bevolkings is in die kruisvuur beland, wat hongersnood en ander afwykings van beide kante ondervind het. Tog is daar geen twyfel dat die Sowjets (en die mense van Oos -Europa) baie dieper onder die oorlog gely het as die Duitsers nie.
Die rou statistieke van die oorlog is niks minder as verstommend nie. Aan die Sowjet -kant sterf ongeveer sewe miljoen soldate in aksie, terwyl nog 3,6 miljoen in Duitse krygsgevangenekampe sterf. Die Duitsers verloor vier miljoen soldate in aksie en nog 370000 aan die Sowjet -kampstelsel. Sowat 600 000 soldate van ander deelnemers (meestal Oos -Europees) is ook dood. Hierdie getalle sluit nie soldate in wat verlore is aan weerskante van die Duits-Poolse oorlog of die Russies-Finse oorlog nie.
Die burgerlike bevolking van die konflikgebied het erg gely onder die oorlog, deels weens die afgryslike besettingsbeleid van die Duitsers (en die Sowjets), en deels weens 'n gebrek aan voedsel en ander lewensbenodigdhede. Daar word vermoed dat ongeveer 15 miljoen Sowjet -burgers dood is. Ongeveer drie miljoen etniese Pole het gesterf (sommige voor die Duitse inval in die Sowjetunie, maar baie daarna), saam met ongeveer drie miljoen Poolse Jode en nog twee miljoen Sowjet -burgerskap (ingesluit in die Sowjet -statistiek). Iewers is tussen 500000 en 2 miljoen Duitse burgerlikes dood in die uitdrywings wat na die oorlog gevolg het.
Statistieke van hierdie omvang is onvermydelik onnauwkeurig, en geleerdes aan alle kante van die oorlog debatteer steeds oor die grootte van militêre en burgerlike verliese. Daar is egter min twyfel dat die oorlog in die Ooste die wreedste konflik was wat die mensdom ooit kon verduur. Daar is ook min twyfel dat die Rooi Leër die mees beslissende houe teen Nazi -Duitsland gelewer het, wat die oorgrote meerderheid Duitse slagoffers tydens die Tweede Wêreldoorlog as geheel veroorsaak het.
Die einde van die oorlog in die Ooste het die Sowjetunie in beheer van 'n groot deel van die Eurasiese kontinent gelaat. Rooi leërmagte het Duitsland, Pole, Tsjeggo -vakuum, dele van die Balkan, die Baltiese state en dele van Finland beset. Die Westerse bondgenote het in beheer van Griekeland en 'n groot deel van Wes -Duitsland gebly, terwyl Joseph Tito 'n onafhanklike kommunistiese regime in Joegoslavië gevestig het. Die Sowjetunie het die kaart van Oos -Europa oorgeskryf en groot stukke van Pole, Duitsland en die Baltiese gebied geannekseer, en 'n groot deel van Duitsland oorgegee aan Poolse beheer. Russiese oorheersing oor die streek sou tot in die vroeë negentigerjare duur, toe die lae van die Sowjet -Ryk begin afskilfer.
Die littekens van die oorlog bly bestaan, nie die minste in die afwesigheid van die bevolkings wat tydens die konflik uitgeroei is. Die state wat aan die einde van die oorlog deur die Sowjetunie beset is (insluitend Pole, die Baltiese Eilande en Oekraïne), is steeds agterdogtig oor Russiese bedoelings. Ter herinnering aan die oorlog in Rusland is die Russiese buitelandse beleid en die breër reaksie van Rusland op Europa nog steeds voorwaardelik.
Robert Farley dra gereeld by tot TNI, is die skrywer van Die slagskipboek. Hy dien as senior lektor aan die Patterson School of Diplomacy and International Commerce aan die Universiteit van Kentucky. Sy werk sluit in militêre leerstellings, nasionale veiligheid en maritieme aangeleenthede. Hy blog by Prokureurs, gewere en geld en Verspreiding van inligting en Die diplomaat.
Hoe 1 fout die oorwinning van Hitler tydens die Tweede Wêreldoorlog gekos het
Wat as die Duitse weermag eintlik gereed was om te veg?
Nota van die redakteur: Dit is die tweede in 'n reeks van vyf artikels wat krities ontleed hoe Duitsland moontlik die Tweede Wêreldoorlog kon wen.
Omdat die Duitse heroprustingsprogram eers in 1943 voltooi sou wees, het Hitler verwag dat die uitbreek van die oorlog eers dan of vroeg in 1941 sou plaasvind. Gevolglik is Hitler heeltemal onkant betrap toe Brittanje en Frankryk op 3 September 1939 oorlog teen hom verklaar het oor sy inval in Pole. Duitsland se generaals het Hitler gewaarsku dat die leër nie in 1939 gereed was vir oorlog nie. Nie net was 'n derde van die Duitse leërafdelings nog ernstig onderbreek nie, maar daar was 'n groot tekort aan offisiere weens die massiewe uitbreiding van die Duitse leër van sewe na 103 afdelings gedurende 'n tydperk van vyf jaar. As gevolg van die ernstige tekort aan tenks gewapen met 37 mm -gewere of hoër, was die Duitse weermag genoodsaak om 2 000 verouderde Panzer I- en Panzer II -tenks in diens te neem wat die Duitsers nooit in oorlog wou gebruik nie. Hoewel die strafverdrag van Versailles nie sy doel bereik het om Duitsland ekonomies arm, militêr magteloos, verdeeld en neerslagtig te hou nie, laat staan ​​nog 'n Tweede Wêreldoorlog verhoed, dra die verbod op die bou van tenks in werklikheid daartoe by dat Nazi -Duitsland die Tweede Wêreldoorlog verloor.
Dit is een van die grootste ironieë in die geskiedenis dat die land wat 'n baanbreker was en die beste presteer het tydens die mobiele Blitzkrieg-oorlogvoering, tydens die oorlog die minste mobiele weermag van al die groot moondhede gehad het. Dit is beslis indrukwekkend dat die Duitsers soveel oorwinnings behaal het met soveel kwantitatiewe nadele ten opsigte van swaar wapens, voorrade en vervoer in vergelyking met hul vyande. 'N Mens kan net wonder wat die Duitse weermag sou bereik het as dit oor 'n soortgelyke aantal tenks en vragmotors beskik as die Amerikaanse of die Sowjet -leër. Die uitkoms van die oorlog sou beslis heelwat anders gewees het as Hitler tot 1943 (soos hy oorspronklik beplan het) gewag het toe die Duitse heroprustingsprogram voltooi is en die land voldoende brandstofbronne verkry het.
As Hitler egter vier jaar tevore met massaproduksie van swaar bewapening begin het, sou sy fabrieke teen 1941 dalk duisend medium tenks Panzer III en Panzer IV per maand vervaardig het. Ideaal gesproke sou hierdie tenks gewapen gewees het met 'n lang vat van 50 mm en 75 mm kanonne. As dit so was, sou hy teen Mei 1941 tienduisend geweerbewapende ligte en medium tenks met 'n hoë snelheid gehad het (en, indien enigsins moontlik, tienduisend halfbane), wat die Duitsers moontlik in staat sou gestel het om meer as drie keer meer tenks uit te voer as wat die Duitse leër tydens die hele oorlog op die Oosfront kon ontplooi. Dan sou die Duitse weermag moontlik daarin geslaag het om Moskou in 1941 te verower en het moontlik nooit hul swaar gewenste kwantitatiewe superioriteit in tenks aan die Oosfront verloor nie (wat hulle kortliks bereik het in die eerste twee tot drie maande na hul inval in die Sowjetunie) .
In sy boek Binne die Derde Ryk, wat hy na die oorlog geskryf het, kritiseer die Duitse minister van bewapening, Albert Speer, Hitler se besluit om 45-ton MAN-ontwerpte Panther-tenks te bou in plaas van die bou van Daimler-Benz-panters wat 35 ton weeg. Verder was die Duitse 57 ton Tiger tenks baie duurder en moeiliker om te vervaardig as hul 25 ton Panzer IVh medium tenks wat minder as die helfte meer geweeg het (of hul 45 ton Panther tenks). Die poging om dit te vervaardig, het die Duitsers waarskynlik verhinder om nog duisende medium tenks te bou, wat net soos die goed ontwerpte T-34-tenksfamilie wat deur die Sowjets vervaardig is, baie vinniger en doeltreffender in massa geproduseer kon word. Die Duitsers moes ook massaproduksietegnieke soos gelaste torings gebruik het om tenks so vinnig as die Geallieerdes te vervaardig, aangesien die maksimum gemiddelde tenkproduksie die sleutel was tot die verslaan van die USSR.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland uiteindelik sy beperkte militêre-industriële hulpbronne vermors deur onder-gewapende slagkruisers van die Scharnhorst-klas, reuse onder-gewapende swaarkruisers van Admiral Hipper-klas, meer as 1 156 U-bote en duisende V-1 en V-2-vuurpyle te bou. van twyfelagtige konvensionele militêre nut. Hierdie wapens het nie net Duitse staal en industriële hulpbronne beperk nie, maar dit het miljoene ton brandstof bestee wat broodnodig was vir die Duitse weermag en lugmag. In plaas daarvan om meer as duisend U-bote te bou soos in die werklike geskiedenis, moes Duitsland sy onbeperkte duikbootoorlogveldtog laat vaar het. Net soos Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog gedoen het, het onbeperkte duikbootoorlogvoering baie meer negatiewe as positiewe resultate opgelewer, veral omdat dit veroorsaak het dat ander nasies oorlog teen Duitsland verklaar het nadat hul handelskepe gesink het. Deur dit te doen, sou beperkte Duitse militêr-industriële hulpbronne bevry word, sodat hulle kon fokus op die bou van meer vegters om lug superioriteit te verkry bo die Britte en Sowjets, wat hulle 'n beter kans sou gee om die Slag om Brittanje te wen en Moskou in 1941 of 1942 te verower. .
Boonop bou 'n vloot van sewe vliegdekskepe in plaas van vier slagskepe en drie Admiraal Hipperswaar kruisers van die klas, sou 'n baie beter gebruik van beperkte Duitse wapensproduksiehulpbronne gewees het, wat die Duitse vloot 'n kans sou gegee het om die koninklike vloot in opeenvolgende gevegte te verslaan en miskien selfs seeprioriteit te verkry, wat die Britse hongersnood teen Duitsland en haar bondgenote. Die Duitsers kon begin bou aan hierdie vliegdekskipvloot nadat die Anglo-Duitse bewapeningooreenkoms in 1935 onderteken is, sodat hulle al sewe teen 1941 voltooi sou gewees het.
Onmiddellik voor die Duitse inval in Rusland het Hitler besluit om die aantal tenks per afdeling in die helfte van 300 tot 150 te sny om die aantal Panzer -afdelings in Duitsland op papier te verdubbel terwyl hulle hul werklike krag, mobiliteit en vegkrag verdun. Dit was 'n groot fout. In plaas daarvan moes Hitler die militêr-industriële hulpbronne van Duitsland herfokus het om die Duitse weermag so gemotoriseerd moontlik te probeer maak. Britse en Amerikaanse magte wat in die Europese teater werksaam was, was volledig gemotoriseer, wat beteken dat hulle almal met wielvoertuie vervoer is. Maar die Duitse weermag, ironies genoeg, gegewe die feit dat sy vroeë oorlogsoorwinnings van 1939–1941 te wyte was aan hul suksesvolle gebruik van die Blitzkrieg-taktiek, het meestal voet en perd gebly tot en met Duitsland se onvoorwaardelike oorgawe aan die Geallieerdes op 7-8 Mei, 1945.
Amerikaners Vir Hitler – die Bund
Deur Mark D. Van Ells
Jesus Christus en Adolf Hitler. Net 'n Nazi sou dit gewaag het om te vergelyk. 'Hitler is oral die vriend van Duitsers', onthou 'n meisie in 'n Nazi -jeugkamp dat hulle vertel is, 'en net soos Christus wou hê dat klein kindertjies na hom toe moet kom, wil Hitler hê dat Duitse kinders hom moet eerbiedig.' Die opmerking klink skaars skokkend, inaggenome die Nazi -ingesteldheid, maar die meisie wat dit gehoor het, was nie in Düsseldorf of Stuttgart of Berlyn nie. Sy was in Milwaukee, Wisconsin. In die hart van Amerika is Amerikaanse kinders geïndoktrineer in Nazisme terwyl die Nazi's voorberei het om Europa oor te neem.
Die jeugkampe is bestuur deur 'n organisasie van Duitse immigrante in die Verenigde State om 'n lojale Nazi -volgelinge in hul aangenome vaderland te kweek. Alles behalwe vandag vergeet, was die groep bekend as die German American Bund (bund is Duits vir 'alliansie') een van die mees omstrede politieke groepe van die polities onseker dertigerjare. Nazi -ideologie het geleer dat alle Duitsers deur bloed verenig is en dat die afstammelinge van Duitse emigrante oor die hele wêreld wakker gemaak moet word tot hul rassepligte ter ondersteuning van Hitler. Die Verenigde State, waarvan 25 persent van die bevolking hul afkoms na Duitsland teruggevoer het, was 'n aanloklike teiken vir Nazi -werwers. Drie-en-veertig persent van die bevolking van Wisconsin, 'n staat wat bekend is vir sy bier en bratwurst, was óf in Duitsland gebore óf eerste-generasie Duits-Amerikaner in 1939. Nazi's het geglo dat die Duitse Amerikaners wakker kan word vir hul saak.
Die Eerste Wêreldoorlog was traumaties vir Duitsers aan weerskante van die Atlantiese Oseaan. In die Verenigde State het 'n golf anti-Duitse histerie deur die land gegaan. Vrees wat deur die regering se propaganda aangevuur is, het sommige aangeval wat volgens hulle die vyand in hul midde was, al was daar min bewyse om hul vrese te regverdig. Sogenaamde superpatriotte het die Duitse kultuur verguis. Sommige plekke het Duitse musiek en onderrig in die Duitse taal verbied. Suurkool het 'vryheidskool' geword. Daar was berigte dat worshonde aangeval word en dat Duitstalige boeke uit die biblioteke gehaal en in die straat verbrand is. Sommige Duitsers het vernederings verduur, soos om gedwing te word om die Amerikaanse vlag in die openbaar te soen, deur hul bure bespied te word en in sommige gevalle selfs aangeval te word. In Illinois is 'n Duitse immigrant deur 'n skare doodgemaak. Baie Duits -Amerikaners verberg hul etniese identiteit. Wat van die openbare Duits-Amerikaanse gemeenskap oorgebly het, het insulêr, verdedigend en versigtig geword vir buitestaanders.
Na die oorlog het nog 'n golf Duitse immigrante na Amerika gekom. Die meeste word suksesvol opgeneem, maar sommige nie. Hierdie verkeerd aangepaste nuwelinge was Duitse fasciste, wat deur historikus Sander Diamond beskryf word as 'selfverklaarde emigrante' wat bang was vir 'proletarisering' in die onstabiele nuwe demokrasie van Duitsland. Hulle het die vernedering van Duitsland se nederlaag en besetting in die oorlog beleef, en die sosiale en politieke chaos wat daarna daar geheers het. Baie was jong professionele persone uit die middelklas, en sommige het aan straatgevegte teen sosialiste en kommuniste deelgeneem. Toe hulle in Amerika was, het hierdie fasciste politieke groepe gevorm, soos die Teutonia Association, wat in 1924 in Detroit gestig is.
Net vier maande nadat Hitler in Januarie 1933 aan bewind gekom het, het Nazi -groepe in die Verenigde State saamgesmelt om die Friends of the New Germany te vorm. Die betrokkenheid van Duitse onderdane by die organisasie het wrywing veroorsaak tussen Berlyn en Washington, so in 1936 is dit herorganiseer as die Duitse Amerikaanse Bund en sou dit slegs uit Amerikaanse burgers van Duitse afkoms bestaan. Die Bund het sy hoofkwartier in New York en is gelei deur Fritz Kuhn, 'n chemiese ingenieur uit München wat tydens die oorlog in die Duitse weermag gedien het. Hy word die 'Amerikaanse führer' in die pers genoem en kom in 1928 in Amerika aan en vestig hom eers in Detroit en daarna in New York. Hy het in 1934 'n burger geword.
Die Bund, wat nie amptelik deel was van die Nazi -party nie, gedra hom asof dit was. Dit werk volgens die Nazi -leierskapsbeginsel, wat absolute gehoorsaamheid aan die meerderes vereis. Net soos die Nazi -party van Duitsland, het die Amerikaanse Bund sy gebied - die Verenigde State - in streeksdistrikte verdeel en 'n jeugprogram en 'n paramilitêre orde -afdeling opgestel. Lede het uniforms met bruin hemde en stewels aangetrek, soos dié van die Nazi's in Duitsland. Ondanks hul buitelandse voorkoms het lede hulself as lojale, patriotiese Amerikaners beskou wat hul aangenome tuisland versterk en dit beskerm teen Joods-kommunistiese komplotte en swart kulturele invloede soos jazzmusiek. Die Midwest -streeksleier George Froboese van Milwaukee beskryf die Bund as "die Duitse element wat in kontak is met sy ras, maar sy eerste plig aan Amerika te danke het." Om 'n ander botsing tussen Duitsland en Amerika te vermy, het dit die Amerikaanse neutraliteit aangespoor in Europese aangeleenthede.
Die Bund het baie meer vyande gemaak as vriende in die Verenigde State. Sosialiste en kommuniste het dit onmiddellik gekant. So ook Joodse Amerikaners, wat 'n boikot van produkte uit Nazi -Duitsland gereël het (die Bund het op sy beurt 'n boikot van Joodse handelaars gereël en Joodse en kommunistiese groepe geteister). In Washington het die kongreslid Samuel Dickstein van New York 'n ondersoek na Nazisme in Amerika begin. Die Bund trek ook die aandag van die House Un-American Activities Committee.
Die Duits-Amerikaanse reaksie op Hitler en die Bund was gemeng. Die meeste ondersteun Amerikaanse neutraliteit, en baie was bly om die herlewing van Duitsland te sien en was kwaad oor die Joodse boikot van Duitse goedere. Maar hulle was ook onrustig oor Hitler. Sommige het probeer om versigtig optimisties te wees. Die Milwaukee Sonntags-pos het byvoorbeeld in 1933 aangevoer dat "die Hitler-diktatuur tans die doeltreffendste en doeltreffendste konsentrasie van die verenigde wil van die Duitse nasie is". Enige hoop wat die Duitse Amerikaners moontlik in Hitler geplaas het, sal binnekort in die wiele gery word. Nazi-gedrag in die buiteland en die teenwoordigheid van die Bund in Amerika sou die Duitse Amerikaners se diepste vrees binnekort laat herleef: 'n herhaling van die Eerste Wêreldoorlog se anti-Duitse histerie.
Die Bund het verskeie metodes gebruik om Duitse Amerikaners tot Nazisme te probeer wakker maak. Een daarvan was om bestaande Duitse etniese klubs te infiltreer. Die Bund het gehoop om die Duits-Amerikaanse kultuurlewe te nazifiseer, soos Hitler onder sy beleid van 'politieke koördinasie' gedoen het. Die infiltrasie het in plaas daarvan die Duits-Amerikaanse gemeenskappe uitmekaar geskeur. Die Bund probeer toe beheer neem deur intimidasie. Toe die Wisconsin Federasie van Duits-Amerikaanse verenigings byvoorbeeld in 1935 besluit het om uitstallings van die hakekors by kulturele geleenthede te verbied, het Bund-lede anti-Nazi-afgevaardigdes gedreig. Die vergadering het so hewig geraak dat die polisie ontbied is om die orde te herstel. Die teistering van die Bund teen anti-Nazi-Duitsers duur voort, en die president van die Wisconsin-federasie het eenkeer 'n anonieme brief ontvang waarin gesê word: "Dit is 'n baie arm voël wat sy eie nes vuil maak."
Een manier waarop die Bund sy saak bevorder het, was deur byeenkomste en byeenkomste te borg, goed gepubliseerde geleenthede waarin leiers die Nazi-ideologie uiteengesit het en lede propaganda versprei het. Uniforme lede het die Nazi -saluut gegroet en 'Heil Hitler' geskree terwyl die Orde -afdeling streng toesig gehou het oor die verrigtinge. Daar was vurige retoriek wat gerig was op Jode, kommuniste en sekere politici. Bund -leiers het president Franklin Roosevelt gekap, hom "Franklin Rosenfeld" genoem en sy sosiale programme "Jew Deal" gekritiseer.
Die Bund het tydens sy byeenkomste gesorg vir patriotisme vir Amerika. George Washington se verjaardag was 'n algemene geleentheid vir Bund -byeenkomste. Op die verhoog verskyn die Amerikaanse vlag en portrette van Washington langs mekaar met die hakekors. Beide lande se volksliedere is gespeel.
Bund -byeenkomste het gereeld openbare bril geword. Betogers was 'n algemene gesig en verskyn soms in getalle wat vergelykbaar was met die Bund -lede. Geweld het alles behalwe onvermydelik gelyk. In Milwaukee in 1938 het onluste by twee afsonderlike Bund -byeenkomste uitgebreek. 'Hecklers het opgestaan ​​om die vergadering te verbreek', berig die Milwaukee Journal oor 'n Washington se verjaardagbyeenkoms in Februarie. 'Die orde -afdeling het aan die werk gegaan, met vuiste in die hand. Een heckler het verskeie tande in die geveg verloor. 'N Maand later het geweld weer uitgebreek toe 'n kommunis op die verhoog gejaag het tydens 'n saamtrek, woedend oor die aanskoue van kinders in Nazi -jeuguniforms.
Kinders was 'n belangrike deel van die Bund. Lede het hul kinders elke somer na plekke soos Camp Hindenburg in Wisconsin gestuur om deel te neem aan 'n jeugprogram van die Bund in vergelyking met seuns en meisies. Die kampe was ook bymekaarkomplekke vir volwasse aktiwiteite - alles van pieknieks tot byeenkomste. By hierdie kampe het kinders geklee in Nazi-uniforms en in militêre styl geboor, met optogte, inspeksies en vlaghysings. Alhoewel die Bund dit ontken het, het kinders Nazi -ideologie geleer.
Die opkoms van die Bund stimuleer aansienlike besprekings in Amerika. 'N Paar tuisgemaakte rassistiese groepe, soos die Ku Klux Klan, die Christelike handhawers en die silwer hemde (wat verklaar dat demokrasie' streng kosher 'is), het gemeen met die antisemitiese, wit-supremasistiese Bund. Die meeste Amerikaners het egter beswaar aangeteken teen die rassistiese en ondemokratiese ideologie van die Bund, en die feit dat die Bund bekendheid verwerf het net toe Hitler die Duitse beheer in Europa begin uitbrei het, veroorsaak ander kommer. Die Bund lyk vir die meeste Amerikaners na 'n gevaarlike vreemde element, miskien 'n geheime Nazi -vyfde kolom in die Verenigde State. Teen 1938 het die anti-fascistiese beweging uitgebrei tot 'n uiteenlopende koalisie wat wissel van kommuniste tot veteraangroepe.
Duitse Amerikaners was geskeur. Sommige Duitse klubs het hulle al vroeg teen die Bund uitgespreek, maar ander weerstaan ​​openbare kritiek op die organisasie uit vrees dat 'n verdeelde Duitse gemeenskap onderhewig is aan verdere kulturele erosie. Maar teen 1938 het die anti-Bund-sentiment so sterk geword dat Duits-Amerikaanse leiers tot die gevolgtrekking gekom het dat hulle hulself heeltemal van die Bund moes distansieer of die risiko loop om self Nazi's te word. In 1938 het die Wisconsin Federasie van Duits-Amerikaanse samelewings 'n verklaring uitgereik waarin verklaar word dat dit "niks te doen het met die propaganda van rassehaat en godsdienstige onverdraagsaamheid wat deur die Volksbund [letterlik die volksbond-die Duits-Amerikaanse bond] bevorder is nie." Die federasie beweer dat die gemiddelde Duitse Amerikaner "sterk gekant is teen die Nazi -leerstellings oor haat" en pleit "Amerika, let asseblief op!"
Die Wisconsin -federasie ondersteun sy woorde met aksie. In 1939, met die hulp van sommige in die sakegemeenskap, verkry dit die huurkontrak aan Camp Hindenburg, en noem dit Camp Carl Schurz ter ere van die 19de-eeuse Duits-Amerikaanse politieke leier en verander dit in sy eie jeugkamp. Die president van die Federasie, Bernhard Hofmann, het gesê dat kinders daar in Americanisme onderrig sou word en dat daar "geen vlag behalwe die sterre en strepe" sou wees nie. Froboese het beweer dat die webwerf "gesteel" is en gesê: "Ek is bly dat hulle die ordentlikheid gehad het om die naam Camp Hindenburg te laat vaar." Die Bund het intussen 'n ander plek gekry, net 'n kilometer na die suide. Hierdie en ander mededingende Duits-Amerikaanse kampe het etlike jare rondom Milwaukee gewerk.
Toe die dertigerjare tot 'n einde gekom het, het verskeie probleme die Bund ernstig begin eis. Die Nazi-Sowjet-verdrag in Augustus 1939 het die vuur van die Bund se anti-kommunistiese retoriek geneem. Teen die einde van die jaar is Kuhn tronk toe gestuur weens die onwettige gebruik van organisatoriese fondse. Protes teen die Bund het ook voortgegaan, insluitend die bombardement van sy Chicago -kantore in Julie 1940. Die Bund het 'n bunker -mentaliteit ontwikkel, wat sy nasionale byeenkoms van 1940 in die geheim gehou het tussen drie kampe in die Midde -Weste. Alhoewel die Bund voortgegaan het om te spreek teen die Joodse boikot en die 'tories en internasionaliste' wat oorlog met Duitsland probeer uitlok, het die persdekking van die Bund afgeneem namate die groep afgeneem het en die openbare vrees vir binnelandse Nazisme afneem. Honderde moedelose Bund -lede het na Duitsland teruggekeer.
Toe Hitler die oorlog teen die Verenigde State verklaar vier dae nadat Japan Pearl Harbor op 7 Desember 1941 aangeval het, het Bund -lede hulself in die vyandelike gebied gestrand bevind. Federale agente het beslag gelê op Bund -rekords. Baie van sy lede het te kampe gehad met denaturaliseringsprosedures en gevangenisstraf. In 'n brief aan die Bund se prokureur het Froboese, wat uit die Midwest -streeksleier opgestaan ​​het om net 'n paar weke tevore die nasionale leier van die Bund te word, sy mening oor die kort maar onstuimige bestaan ​​van die organisasie aangebied:
Dit is waar dat ons foute begaan het veral op die gebied van wat u 'geestesielkunde' noem. Tog wil ek nogmaals beklemtoon dat ek die [Bund] nooit as 'n offensiewe organisasie beskou het nie. Van die begin af was dit 'n verdedigingsbeweging. Ons was nog nooit 'n oorsaak nie, maar was altyd 'n reaksie op 'n oorsaak. Ons het altyd met albei voete op Amerikaanse bodem gestaan, en in die finale analise van al ons doen en late het ons slegs die belange hiervan, ons Amerika op die hart gedra.
In 1942 is Froboese 'n dagvaarding uitgereik om voor 'n groot jurie in New York te getuig oor Bund -aktiwiteite. Op pad na New York klim hy uit die trein in Waterloo, Indiana, en pleeg selfmoord deur sy kop op die spore voor 'n aankomende trein te lê.
Duitse Amerikaners het hul Amerikaanse-isme beklemtoon ná die Pearl Harbor-aanval. "Ons doen 'n beroep op die publiek om nie te dink dat alles Duits moet Nazi's wees nie," verklaar die Wisconsin Federasie van Duits-Amerikaanse samelewings. 'Ons dek geen vreemdelinge nie en#8230 [en] sal nie staan ​​vir iets wat teen hierdie land is nie. In New York het die lojale Amerikaners van Duitse afkoms beweer dat die Tweede Wêreldoorlog ''n soeklig' 'op Duitse Amerikaners werp en dat 'n gebrek aan onderskeid tussen lojale Amerikaners en Nazi -simpatiseerders 'n ramp kan veroorsaak. In 1942 verskyn die tydskrif American Legion in die artikel "I Killed Americans in 1918, but Now I Fight for America." Die skrywer noem sy eed van die Amerikaanse burgerskap 'heilig' en verklaar dat immigrante soos hy 'moet saamtrek ter ere van eer, familie en Duits-Amerika'. Inderdaad, baie Duitse Amerikaners het tydens die oorlog gedien, geveg en gesterf ter verdediging van die Verenigde State.
Die klem op Amerikanisme het vrugte afgewerp, en 'n herlewing van anti-Duitse histerie het nie plaasgevind nie. Daar was 'n paar ongelukkige voorvalle van geweld en vooroordeel teen Duitsers tydens die Tweede Wêreldoorlog, maar dit was nie wydverspreid nie. Die omvang van die internering van Duitse Amerikaners tydens die oorlog word sterk onder geleerdes gedebatteer, maar dit was onteenseglik klein in vergelyking met die internering van Japannese Amerikaners. Die meeste Amerikaners het blykbaar 'n onderskeid getref tussen wat volgens hulle goeie Duitsers en slegte Duitsers was, en Amerika het 'n toevlugsoord geword vir baie Duitse intellektuele wat van Nazi -bewind vlug. In die Stille Oseaan was die Duitser Walter Krueger, bevelvoerder van die Amerikaanse sesde leër, een van die gunsteling generaals van die troepe. Die aktrise en USO -entertainer Marlene Dietrich, ook gebore in Duitsland, was selfs meer gewild onder die gemiddelde GI as Krueger.
Die Bund het slegs 'n klein deel van die Duits-Amerikaanse gemeenskap betrek, al sy prominensie en glans. Presiese ledegetalle is nie bekend nie. Ramings wissel van so hoog as 25 000 tot so laag as 6 000. Geskiedkundiges is dit eens dat ongeveer 90 persent van die Bund -lede immigrante was wat na 1919 in Amerika aangekom het. In Wisconsin, die sterkste Duitse deelstaat, lyk dit asof die Bund skaars 500 lede bymekaargemaak het, wat die moontlikheid van nagenoeg 25 000 lede landwyd sou uitsluit.
Ironies genoeg het die Bund se doelwit om Duitsers in Amerika wakker te maak, die Duitse kultuur verswak waar dit vroeër gedy het. Die Holocaust, die gebrek aan nuwe immigrante na die oorlog en die suburbanisering was seer, maar die blote bestaan ​​van die Bund het baie Duitse Amerikaners genoop om die Amerikaanse deel van hul identiteit te beklemtoon en die Duitser op te offer.
Mark D. Van Ells is 'n professor in geskiedenis aan die City University of New York. Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die Augustus 2007 -uitgawe van Amerika in die Tweede Wêreldoorlog. Lees hier hoe u 'n afskrif van hierdie uitgawe kan bestel. Teken in op meer artikels soos hierdie Amerika in die Tweede Wêreldoorlog tydskrif.
Deur Adam Lebor
Opgedateer: 22:30 BST, 9 Mei 2009
Die papier is verouderd en broos, die getikte letters vervaag stadig. Maar die Amerikaanse militêre inligtingsverslag EW-Pa 128 is nou net so koel as die dag toe dit in November 1944 geskryf is.
Die dokument, ook bekend as die Rooi Huis-verslag, is 'n gedetailleerde verslag van 'n geheime vergadering in die Maison Rouge Hotel in Straatsburg op 10 Augustus 1944. Daar het Nazi-amptenare 'n elite-groep Duitse nyweraars beveel om vir Duitsland se na-oorlog te beplan herstel, berei u voor op die terugkeer van die Nazi's aan bewind en werk vir 'n 'sterk Duitse ryk'. Met ander woorde: die Vierde Ryk.
Plotters: SS-hoof Heinrich Himmler met Max Faust, ingenieur by die Nazi-gesteunde onderneming I. G. Farben
Die verslag met drie bladsye, gemerk 'Geheim', gekopieer na Britse amptenare en per lugsak gestuur na Cordell Hull, die Amerikaanse minister van buitelandse sake, het uiteengesit hoe die nyweraars saam met die Nazi-party sou werk om die Duitse ekonomie te herbou deur te stuur geld deur Switserland.
Hulle sou 'n netwerk van geheime frontmaatskappye in die buiteland oprig. Hulle sal wag totdat die omstandighede reg is. En dan sou hulle weer Duitsland oorneem.
Die nyweraars het verteenwoordigers van Volkswagen, Krupp en Messerschmitt ingesluit. Amptenare van die Vloot en die Ministerie van Bewapening was ook by die vergadering en met ongelooflike versiendheid het hulle saam besluit dat die Vierde Duitse Ryk, anders as sy voorganger, 'n ekonomiese eerder as 'n militêre ryk sou wees - maar nie net Duits nie.
Die verslag van die Rooi Huis, wat uit Amerikaanse intelligensie -lêers opgegrawe is, was die inspirasie vir my riller The Budapest Protocol.
Die boek word in 1944 geopen terwyl die Rooi Leër in die beleërde stad vorder en dan na die huidige tyd spring tydens die verkiesingsveldtog vir die eerste president van Europa. Die superstaat van die Europese Unie word geopenbaar as 'n front vir 'n sinistere sameswering, wat gewortel is in die laaste dae van die Tweede Wêreldoorlog.
Maar toe ek die roman ondersoek en skryf, besef ek dat sommige van die Red House Report 'n feit geword het.
Nazi -Duitsland het wel groot hoeveelhede kapitaal deur neutrale lande uitgevoer. Duitse ondernemings het wel 'n netwerk van frontondernemings in die buiteland op die been gebring. Die Duitse ekonomie het spoedig ná 1945 herstel.
Die Derde Ryk is militêr verslaan, maar magtige bankiers, nyweraars en staatsamptenare uit die Nazi-era, wat wedergebore is as demokrate, het gou floreer in die nuwe Wes-Duitsland. Daar het hulle vir 'n nuwe doel gewerk: Europese ekonomiese en politieke integrasie.
Is dit moontlik dat die Vierde Ryk wat die Nazi -nyweraars voorspel het, ten minste tot 'n mate gebeur het?
Die Rooi Huis -verslag is geskryf deur 'n Franse spioen wat in 1944 by die vergadering in Straatsburg was - en dit skets 'n buitengewone prentjie.
Die nyweraars wat by die Maison Rouge -hotel bymekaargekom het, wag afwagtend toe die SS Obergruppenfuhrer dr Scheid die vergadering begin. Scheid beklee een van die hoogste geledere in die SS, gelykstaande aan luitenant -generaal. Hy sny 'n indrukwekkende figuur in sy pasgemaakte grysgroen uniform en 'n hoë pet met 'n silwer vlegsel. Wagte is buite geplaas en die kamer is gesoek na mikrofone.
Doodskamp: Auschwitz, waar tienduisende slawe -arbeiders sterf in 'n fabriek wat deur die Duitse firma I. G. Farben bestuur word
Daar is 'n skerp asem as hy begin praat. Die Duitse bedryf moet besef dat die oorlog nie gewen kan word nie, het hy verklaar. 'Dit moet stappe neem ter voorbereiding van 'n na-oorlogse kommersiële veldtog.' Sulke nederlaagpraatjies was verraadlik - genoeg om 'n besoek aan die Gestapo se kelders te maak, gevolg deur 'n eenrigtingreis na 'n konsentrasiekamp.
Maar Scheid het 'n spesiale lisensie gekry om die waarheid te spreek - die toekoms van die Ryk was op die spel. Hy het die nyweraars beveel om 'kontakte en alliansies met buitelandse ondernemings aan te knoop, maar dit moet individueel en sonder enige vermoede ontstaan'.
Die nyweraars sou ná die oorlog aansienlike bedrae uit die buiteland leen.
Hulle moes veral die finansies van die Duitse ondernemings wat reeds as fronts vir ekonomiese penetrasie in die buiteland gebruik is, ontgin, sê Scheid, met verwysing na die Amerikaanse vennote van die staalreus Krupp sowel as Zeiss, Leica en die Hamburg-America Line-redery.
Maar toe die meeste nyweraars die vergadering verlaat, is 'n handjievol na 'n ander kleiner byeenkoms gebring, onder leiding van dr Bosse van die Ministerie van Bewapening. Daar was geheime wat met die elite van die elite gedeel moes word.
Bosse het verduidelik hoe, selfs al het die Nazi -party die nyweraars meegedeel het dat die oorlog verlore was, weerstand teen die Geallieerdes sou voortduur totdat 'n waarborg van Duitse eenheid verkry kon word. Daarna het hy die geheime driefase-strategie vir die Vierde Ryk uiteengesit.
In die eerste fase moes die nyweraars hulle 'voorberei op die finansiering van die Nazi -party, wat gedwing sou word om onder die grond te gaan as 'n Maquis', met die term vir die Franse verset.
In fase twee sou die regering groot bedrae aan Duitse nyweraars toewys om 'n 'veilige naoorlogse stigting in die buiteland' te vestig, terwyl 'bestaande finansiële reserwes tot die beskikking van die party gestel moet word, sodat 'n sterk Duitse ryk kan ontstaan ​​nadat die nederlaag '.
In stadium drie sou Duitse ondernemings 'n 'slaperige' netwerk van agente in die buiteland oprig deur middel van frontondernemings, wat dekking sou wees vir militêre navorsing en intelligensie, totdat die Nazi's weer aan bewind gekom het.
'Die bestaan ​​hiervan is slegs bekend deur baie min mense in elke bedryf en deur die hoofde van die Nazi -party,' het Bosse aangekondig.
'Elke kantoor sal 'n skakelagent met die party hê. Sodra die party sterk genoeg word om sy beheer oor Duitsland te herstel, sal die nyweraars betaal word vir hul moeite en samewerking deur toegewings en bevele. '
Buitengewone onthullings: die verslag van die Rooi Huis uit 1944, waarin 'planne van Duitse nyweraars om ondergrondse aktiwiteite te beoefen' uiteensit
Die uitgevoerde fondse sou deur twee banke in Zürich of via agentskappe in Switserland gekoop word wat eiendom in Switserland gekoop het vir Duitse besorgdheid, vir 'n kommissie van vyf persent.
Die Nazi's stuur al jare lank heimlik fondse deur neutrale lande.
Switserse banke, veral die Switserse Nasionale Bank, het goud aanvaar wat uit die skatkis van Nazi-besette lande gebuit is. Hulle aanvaar bates en eiendomstitels wat van Joodse sakelui in Duitsland en besette lande geneem is, en verskaf die buitelandse valuta wat die Nazi's nodig gehad het om noodsaaklike oorlogsmateriaal te koop.
Switserse ekonomiese samewerking met die Nazi's is deur die geallieerde intelligensie fyn dopgehou.
Die skrywer van die Rooi Huis -verslag sê: 'Voorheen moes uitvoer van kapitaal deur Duitse nyweraars na neutrale lande nogal bedek en met spesiale invloed geskied.
'Nou staan ​​die Nazi-party agter die nyweraars en spoor hulle aan om hulself te red deur geld buite Duitsland te kry en terselfdertyd die party se planne vir sy na-oorlogse operasies te bevorder.'
Die bevel om buitelandse kapitaal uit te voer was tegnies onwettig in Nazi -Duitsland, maar teen die somer van 1944 het die wet nie saak gemaak nie.
Meer as twee maande na D-Day is die Nazi's deur die Geallieerdes uit die weste en die Sowjette uit die ooste geknou. Hitler is ernstig gewond tydens 'n sluipmoordpoging. Die Nazi -leierskap was senuweeagtig, onstuimig en twisend.
Gedurende die oorlogsjare het die SS 'n reusagtige ekonomiese ryk opgebou, gebaseer op plundering en moord, en hulle was van plan om dit te behou.
'N Vergadering soos dié in die Maison Rouge sou die beskerming van die SS benodig, volgens dr Adam Tooze van die Universiteit van Cambridge, skrywer van Wages of Destruction: The Making And Breaking Of The Nazi Economy.
Hy sê: 'Teen 1944 is enige bespreking van naoorlogse beplanning verbied. Dit was uiters gevaarlik om dit in die openbaar te doen. Maar die SS het op lang termyn gedink. As u na die oorlog 'n werkbare koalisie probeer stig, is die enigste veilige plek om dit te doen onder die vaandel van die terreurapparaat. '
Slim SS -leiers soos Otto Ohlendorf het reeds vooruit gedink.
As bevelvoerder van Einsatzgruppe D, wat tussen 1941 en 1942 aan die Oosfront werk, was Ohlendorf verantwoordelik vir die moord op 90 000 mans, vroue en kinders.
Ohlendorf, 'n hoogs opgeleide, intelligente prokureur en ekonoom, het groot besorgdheid getoon oor die sielkundige welsyn van die gewapende soldate van sy uitwissingsgroep: hy het beveel dat verskeie van hulle gelyktydig op hul slagoffers moet skiet om gevoelens van persoonlike verantwoordelikheid te vermy.
Teen die winter van 1943 is hy oorgeplaas na die Ministerie van Ekonomie. Ohlendorf se oënskynlike taak was die fokus op uitvoerhandel, maar sy werklike prioriteit was die behoud van die massiewe pan-Europese ekonomiese ryk van die SS na die nederlaag van Duitsland.
Ohlendorf, wat later in Neurenberg gehang is, het veral belang gestel in die werk van 'n Duitse ekonoom met die naam Ludwig Erhard. Erhard het 'n lang manuskrip geskryf oor die oorgang na 'n naoorlogse ekonomie na die nederlaag van Duitsland. Dit was gevaarlik, veral omdat sy naam in verband met versetgroepe genoem is.
Maar Ohlendorf, wat ook hoof was van die SD, die Nazi-binnelandse veiligheidsdiens, beskerm Erhard, aangesien hy saamstem met sy standpunte oor die stabilisering van die Duitse ekonomie na die oorlog. Ohlendorf self is beskerm deur Heinrich Himmler, die hoof van die SS.
Ohlendorf en Erhard was bang vir hiperinflasie, soos dié wat die Duitse ekonomie in die twintigerjare vernietig het. So 'n katastrofe sou die SS se ekonomiese ryk amper waardeloos maak.
Die twee mans was dit eens dat die naoorlogse prioriteit vinnige monetêre stabilisering was deur 'n stabiele geldeenheidseenheid, maar hulle het besef dat dit deur 'n vriendelike besettingsmag afgedwing sou moes word, aangesien geen Duitse staat na die oorlog genoeg legitimiteit sou hê om 'n geldeenheid in te voer nie wat enige waarde sou hê.
Die eenheid sou die Deutschmark word, wat in 1948 bekendgestel is. Dit was 'n verstommende sukses en dit het die Duitse ekonomie begin. Met 'n stabiele geldeenheid was Duitsland weer 'n aantreklike handelsvennoot.
Die Duitse industriële konglomerate kon vinnig hul ekonomiese ryke in Europa herbou.
Oorlog was buitengewoon winsgewend vir die Duitse ekonomie. Teen 1948 - ondanks ses jaar van konflik, geallieerde bombardemente en naoorlogse herstelbetalings - was die kapitaalvoorraad van bates soos toerusting en geboue groter as in 1936, hoofsaaklik danksy die opbloei van die wapens.
Erhard het besin oor hoe die Duitse nywerheid sy reikwydte oor die verbryselde Europese vasteland kan uitbrei. Die antwoord was deur supranasionalisme - die vrywillige oorgawe van nasionale soewereiniteit aan 'n internasionale liggaam.
Duitsland en Frankryk was die dryfvere agter die Europese steenkool- en staalgemeenskap (EGKS), die voorloper van die Europese Unie. Die EGKS was die eerste supranasionale organisasie wat in April 1951 deur ses Europese state gestig is. Dit het 'n gemeenskaplike mark vir steenkool en staal geskep wat dit gereguleer het. Dit het 'n belangrike presedent geskep vir die bestendige erosie van nasionale soewereiniteit, 'n proses wat vandag voortduur.
Maar voordat die gemeenskaplike mark opgerig kon word, moes die Nazi -nyweraars begenadig word en Nazi -bankiers en amptenare herintegreer. In 1957 het John J. McCloy, die Amerikaanse hoë kommissaris vir Duitsland, 'n amnestie uitgereik vir nyweraars wat skuldig bevind is aan oorlogsmisdade.
Die twee magtigste Nazi-nyweraars, Alfried Krupp van Krupp Industries en Friedrich Flick, wie se Flick Group uiteindelik 'n belang van 40 persent in Daimler-Benz besit, is uit die tronk vrygelaat nadat hulle skaars drie jaar uitgedien het.
Krupp en Flick was sentrale figure in die Nazi -ekonomie. Hulle maatskappye het slawe -arbeiders soos beeste gebruik om doodgemaak te word.
Die Krupp -onderneming het gou een van Europa se voorste industriële stropers geword.
Die Flick-groep het ook vinnig 'n nuwe pan-Europese besigheidsryk opgebou. Friedrich Flick was berouloos oor sy oorlogstydperk en weier om 'n enkele Deutschmark in vergoeding te betaal tot sy dood in Julie 1972 op die ouderdom van 90, toe hy 'n fortuin van meer as $ 1 miljard agtergelaat het, gelykstaande aan £ 400miljoen destyds.
'Vir baie vooraanstaande nywerheidsfigure wat naby die Nazi-regime was, het Europa 'n dekking geword om Duitse nasionale belange na te jaag na die nederlaag van Hitler', sê historikus dr Michael Pinto-Duschinsky, 'n adviseur van voormalige Joodse slawe-arbeiders.
'Die kontinuïteit van die ekonomie van Duitsland en die ekonomieë van die naoorlogse Europa is opvallend. Sommige van die leiers in die Nazi -ekonomie het vooraanstaande bouers van die Europese Unie geword. '
Talle huishoudelike name het slawe- en dwangarbeiders uitgebuit, waaronder BMW, Siemens en Volkswagen, wat ammunisie en die V1 -vuurpyl vervaardig het.
Slawe -arbeid was 'n integrale deel van die Nazi -oorlogsmasjien. Baie konsentrasiekampe was verbonde aan toegewyde fabrieke waar amptenare van die onderneming hand aan hand gewerk het met die SS-offisiere wat toesig gehou het oor die kampe.
Net soos Krupp en Flick, het Hermann Abs, die na-oorlogse Duitsland se magtigste bankier, floreer in die Derde Ryk. Dapper, elegant en diplomaties, het Abs in 1937 by die direksie van Deutsche Bank, die grootste bank van Duitsland, aangesluit. Namate die Nazi -ryk uitgebrei het, het Deutsche Bank geesdriftig 'Aryanised' Oostenrykse en Tsjeggo -Slowaakse banke wat in besit was van Jode.
Teen 1942 beklee Abs 40 direkteurskappe, waarvan 'n kwart in lande wat deur die Nazi's beset was. Baie van hierdie Ariese maatskappye het slawe -arbeid gebruik en teen 1943 het die rykdom van Deutsche Bank vervierdubbel.
Abs het ook in die toesighoudende raad van I.G. Farben, as Deutsche Bank se verteenwoordiger. I.G. Farben was een van Nazi -Duitsland se magtigste ondernemings, gevorm uit 'n vakbond van BASF, Bayer, Hoechst en filiale in die twintigerjare.
Dit was so diep vervleg met die SS en die Nazi's dat dit sy eie slawe -arbeidskamp in Auschwitz, bekend as Auschwitz III, bestuur het, waar tienduisende Jode en ander gevangenes gesterf het deur kunsmatige rubber te vervaardig.
Toe hulle nie meer kon werk nie, of in die koue termyn van die Nazi's verbraucht (opgebruik) is, is hulle na Birkenau verskuif. Daar is hulle vergas met behulp van Zyklon B, die patent waarvan I.G. Farben.
Maar soos alle goeie sakemanne, het I.G. Farben se base het hul verbintenis verskans.
Tydens die oorlog het die onderneming die navorsing van Ludwig Erhard gefinansier. Na die oorlog het 24 I.G. Bestuurders van Farben is aangekla vir oorlogsmisdade oor Auschwitz III-maar slegs twaalf van die 24 is skuldig bevind en gevonnis tot gevangenisstraf van tussen anderhalf tot agt jaar. I.G. Farben het met massamoord weggekom.
Abs was een van die belangrikste figure in die heropbou na Duitsland. Dit was grotendeels te danke aan hom dat, net soos die Rooi Huis -verslag vermaan het, inderdaad 'n 'sterk Duitse ryk' herbou is, wat die basis vorm van die huidige Europese Unie.
Abs is verantwoordelik vir die toewysing van Marshall Aid - heropboufondse - aan die Duitse industrie. Teen 1948 het hy die ekonomiese herstel van Duitsland effektief bestuur.
Absoluut was Abs ook lid van die European League for Economic Co-operation, 'n elite-intellektuele drukgroep wat in 1946 gestig is.
Sy lede het nyweraars en finansiers ingesluit, en dit het beleid ontwikkel wat vandag opvallend bekend is - oor monetêre integrasie en gemeenskaplike vervoer-, energie- en welsynsstelsels.
Toe Konrad Adenauer, die eerste kanselier van Wes -Duitsland, in 1949 die bewind oorneem, was Abs sy belangrikste finansiële adviseur.
Agter die skerms het Abs hard gewerk om Deutsche Bank te laat herkonstrueer na desentralisasie. In 1957 slaag hy daarin en keer terug na sy voormalige werkgewer.
In dieselfde jaar onderteken die ses lede van die EGKS die Verdrag van Rome, wat die Europese Ekonomiese Gemeenskap gestig het. Die verdrag het handel verder geliberaliseer en toenemend kragtige supranasionale instellings tot stand gebring, waaronder die Europese Parlement en die Europese Kommissie.
Net soos Abs, floreer Ludwig Erhard in die na-oorlogse Duitsland. Adenauer het Erhard, Duitsland, se eerste na-oorlogse minister van ekonomie gemaak. In 1963 volg Erhard vir drie jaar Adenauer op as kanselier.
Maar die Duitse ekonomiese wonder - so noodsaaklik vir die idee van 'n nuwe Europa - was gebou op massamoord. Die aantal slawe en dwangarbeiders wat gesterf het terwyl hulle in die Nazi -era in diens was van Duitse maatskappye, was 2 700 000.
Sommige sporadiese vergoedingsbetalings is gemaak, maar die Duitse nywerheid het eers in 2000 'n afdoende, globale ooreenkoms ooreengekom met 'n vergoedingsfonds van £ 3 miljard. Daar was geen erkenning van regsaanspreeklikheid nie en die individuele vergoeding was maar min.
'N Slawe -arbeider sou 15,000 Deutschmarks (ongeveer £ 5,000) ontvang, 'n dwangarbeider 5,000 (ongeveer £ 1,600). Elke eiser wat die transaksie aanvaar, moes onderneem om geen verdere regstappe te doen nie.
Om hierdie som geld in perspektief te plaas, het Volkswagen alleen in 2001 wins van £ 1.8 miljard gemaak.
Volgende maand stem 27 lidlande van die Europese Unie in die grootste transnasionale verkiesing in die geskiedenis. Europa geniet nou vrede en stabiliteit. Duitsland is 'n demokrasie, wat weer 'n tuiste is vir 'n aansienlike Joodse gemeenskap. Die Holocaust word in die nasionale geheue vasgesit.
Maar die Red House Report is 'n brug van 'n sonnige hede na 'n donker verlede. Joseph Goebbels, Hitler se propaganda -hoof, het eenkeer gesê: 'Oor 50 jaar sal niemand aan nasiestate dink nie.'
Die volkstaat bly vir eers. Maar hierdie drie getikte bladsye herinner ons daaraan dat die strewe van vandag na 'n Europese federale staat onverbiddelik verstrengel is met die planne van die SS en Duitse nyweraars vir 'n Vierde Ryk - 'n ekonomiese eerder as militêre imperium.
• Die Budapest Protocol, Adam LeBor se riller geïnspireer deur die Red House Report, word uitgegee deur Reportage Press.
Hoe die geallieerdes die Tweede Wêreldoorlog gewen het
Die stryd teen kwaliteit speel 'n te klein rol in die meeste beoordelings waarom die Geallieerdes die Tweede Wêreldoorlog gewen het. Miskien is dit omdat konvensionele wysheid tradisioneel die vermoë van die Geallieerdes beklemtoon het om die as te produseer. Die dominante interpretasie beklemtoon hulpbronne en faktore soos die aantal tenks en skepe, en die vermoë om die tuisfront te mobiliseer om wapens te vervaardig eerder as verbruikersgoedere.
Vanuit hierdie perspektief het die Geallieerdes gewen omdat hulle goedaardige, meer geïntegreerde samelewings hulle in staat gestel het om heeltemal te mobiliseer vir oorlog, terwyl die konserwatiewe, selfs reaksionêre houdings van die Nazi's en die Japannese verseker het dat hulle verloor. "Rosie the Riveter" en haar vele eweknieë in die geallieerde lande het dus die oorlog gewen.
Hierdie interpretasie berus op 'n mate van akkuraatheid. Nazi -rassisme en Japannese onderdrukking het dit vir die asse moeilik gemaak om die volle voordeel te trek uit die groter hulpbronne wat deur verowering verkry is. Mishandeling het selfs gelei tot gewilde weerstand, veral in Oos -Europa, wat die militêre bates van Duitsland afgewentel het. Die Geallieerdes het nooit vergelykbare burgerlike verset teëgekom nie. Die swakheid van volksweerstand tydens die verowering van Duitsland dui inderdaad aan hoe ongewild die Nazi -regime geword het, en die diepte van die Duitsers se gevoel dat hulle verdien om te misluk.
Maar soos al te veel analitiese militêre geskiedenis, neem hierdie assesserings die geveg uit die oorlog. In die Tweede Wêreldoorlog het die Geallieerdes die as op land, in die lug en op see uitgevaar. Tot vandag toe is daar steeds 'n neiging onder Duitsers om te glo dat hulle verloor het net omdat hulle in die minderheid was, en om die mate waarin hulle uitgevoer is, te verminder of te ignoreer. Net so het die Duitsers in 1918 hul nederlaag die skuld gegee vir alles anders as die vermoë van die Geallieerde om Kaiser Wilhelm se troepe aan die Westelike Front te verslaan.
Duitse bevelvoerders en stafoffisiere wat oor hul eie veldtogte besin, het te veel van hierdie naoorlogse ontledings geskep. Deur dit te doen, is hulle moontlik beïnvloed deur Amerikaanse ondervraers wat vasbeslote was om redes te vind om aansienlike voorraad wapens in stand te hou om hul veronderstelde nuwe vyand, die Sowjetunie, te stuit. Duitse offisiere is geneig om hul verliese te blameer weens 'n gebrek aan hulpbronne, die omvang en onherbergsame klimaat van die Sowjetunie, en veral op die ingrypings van Adolf Hitler.
Hitler was inderdaad 'n ernstig gebrekkige bevelvoerder, veral met betrekking tot sy onwilligheid om grondgebied op te gee. Hy het bewys dat hy nie in staat was om die afvaardiging van Josef Stalin te pas nie. Teen 1944 het sy verminderde begrip van die werklikheid die probleme van die gekonsentreerde bevel van Duitsland vererger. Tog was die tekortkominge van Hitler deel van 'n meer algemene mislukking wat die Duitsers in die stryd getoon het - veral hul onvermoë om opponerende state te dwing om Duitse aannames te aanvaar. Net soos in 1914 kon die Duitsers nie hul versuim om verstandige militêre en politieke doelwitte te stel, eenvoudig vergoed deur hul wil om te wen nie.
Na -oorlogse Duitse ontledings ignoreer ook foute wat Duitse bevelvoerders op die slagveld begaan het, en maak dus die kwessie van Sowjetgeveggehalte minder. Hierdie gebrek weerspieël 'n meer omvattende Duitse mislukking van persepsie. Die meeste Duitse kommentators, byvoorbeeld, waardeer blykbaar nie die omvang van die gruweldade wat die Duitse weermag gepleeg het nie. Skelm bevelvoerders kan nie altyd die skuld kry as soldate gereeld ongewapende burgers oortree het nie; hierdie optrede was 'n integrale deel van die Wehrmacht se vervolging van die oorlog. Die Duitsers het hulle teenstanders ras- en polities minderwaardig geglo en het hulle so behandel. Dit help ook om te verduidelik waarom Duitsers so huiwerig was om krediet te gee aan die vegkwaliteite van vyande wat hulle as minderwaardig beskou het.
Die Japannese beklemtoon die impak van geallieerde bombardemente, veral die gooi van die atoombomme, en is ewe onwillig om die vergelykende gevegskwaliteit in die veld in 1944–45 aan te spreek. Tog is daar goeie militêre en politieke redes waarom Japan, selfs met die vermoë om groot vooruitgang te beplan en uit te voer (gelykstaande aan Duitse blitzkrieg -offensiewe), China nie uit die oorlog kon slaan nie.
Deur die aandag te vestig op die strydkwaliteit van die geallieerdes, is dit nie die bedoeling dat die beste hulpbronne nie saak maak nie. Dit is duidelik dat beide hulpbronne en vegvermoë van kardinale belang was. Die Amerikaanse skeepsbouvermoë was sentraal in die vermoë om maritieme superioriteit in die Stille Oseaan te bekom - en dan te ontgin. Tog het die Amerikaanse vloot die Japannese vloot in die geveg verslaan, en Amerikaanse lug- en duikbootaanvalle het die Japannese oorlogsekonomie verswak. Geallieerde gevegskwaliteit en bevelvaardighede het Japan verslaan, met hulp van gebrekkige Japannese militêre leerstellings. Die Japannese het byvoorbeeld hul duikbote baie minder suksesvol as die Amerikaners gebruik.
Meer en beter wapens kan nie self oorwinning oplewer nie. Hulle kan vertroue en moraal versterk, maar hulle kan ook verkeerde vertroue aanmoedig. Vrees om die superioriteit in wapens in gevaar te stel, kan selfs lei tot onwilligheid om met die vyand te skakel. In die Tweede Wêreldoorlog het beter vegters hul hulpbronne meer effektief gebruik, soos die Amerikaners in die Stille Oseaan in die laaste stadiums van die oorlog gedoen het.
Die gevegskwaliteit was aanvanklik gunstig vir die as -magte, maar Duitsland en Japan stem nie ooreen met die vordering in die geallieerde gevegsvaardigheid nie. Selfs die aanvanklike suksesse - deur die Japanners in 1931–42 en die Duitsers in 1939–40 - was nie net te danke aan hul voortreflike gevegskwaliteite nie. Soos die sukses van die Duitse blitzkrieg breedvoerig bewys het, was taktiese en operasionele faktore deurslaggewend. Hulle het byvoorbeeld 'n sleutelrol gespeel in Duitsland se verrassingsaanval op die Sowjetunie in 1941 en, later daardie jaar, toe die Japannese Brittanje en die Verenigde State aangeval het.
Assterkte en sukses het geleidelik toegeneem. Japan kon Mantsjoerije in 1931 suksesvol binnedring en in 1937 'n grootskaalse aanval op China loods sonder dat ander magte ingryp. Twee jaar later begin Japan 'n beperkte grensoorlog met die Sowjetunie wat misluk, maar nie eskaleer nie. Toe die Japannese Brittanje en die Verenigde State aanval, was hulle met reg nie bang dat die Sowjetunie die oorlog teen hulle sou betree nie.
Duitsland was eers besig met herbewaping-en daarna in aggressie teen Oostenryk en Tsjeggo-Slowakye in 1938-39-sonder om enige verenigde vyandige reaksie teë te kom. Hitler val toe agtereenvolgens 'n reeks swak teenstanders aan: Pole, Denemarke, Noorweë, Joegoslavië en Griekeland. Die Sowjetunie het bygestaan, ten minste nominaal neutraal, terwyl die Verenigde State nie bereid was om mede -neutrale te help nie.
Einde Mei 1941 het Duitsland in wese die oorlog gewen, soos destyds uitgevoer. Brittanje en sy ryk het voortgeveg, maar Duitsland oorheers Europa en handhaaf 'n diplomatieke band met die Sowjetunie, terwyl die Verenigde State neutraal bly. Dit lyk asof Brittanje nie sy vroeë nederlae kon omkeer nie.
Alhoewel die impak van die Sowjetunie, en later die Verenigde State van Amerika, die bekendstelling van die oorlog bekend is, word die verbeterings in die kwaliteit van die geallieerde gevegte mettertyd dikwels oor die hoof gesien. Neem byvoorbeeld die Duits-Sowjet-konflik. Aan die einde van 1941 het die Duitsers die Sowjetunie groot slagoffers aangerig deur vuurkrag en mobiliteit te verbind. Hulle het Sowjet -verdedigers uitoorlê en hul tempo op die konflik afgedwing. Maar mettertyd het die Rooi Leër geleer om die Duitse taktiek teë te werk deur vaardig antitankgewere te gebruik om Duitse wapenaanvalle af te weer en verdediging in diepte te vestig om deurbrake die hoof te bied.
Die Sowjette het ook 'n effektiewe aanstootlike leer ontwikkel.Na die Winteroorlog met Finland in 1939–40, het die Sowjette 'n hoëvlak-ontleding gedoen om eerlik te bepaal waarom hul magte aanvanklik so ondoeltreffend teen 'n klein teenstander was. Dit het in Mei 1940 gelei tot bevel nr. 120, wat aangedring het op beter opleiding, verbeterde koördinasie van gekombineerde arms en meer vloeibare infanterietaktiek.
Die Sowjets demonstreer duidelik die strydlesse wat hulle uit die Finse konflik in hul oorlog met Duitsland geleer het, soos in Operasie Uranus-die omsingeling van die Duitse Sesde Leër by Stalingrad in November 1942. Hierdie operasie het geslaag omdat die Sowjette hul ammunisie her-gevestig het. industrie, veral tenkproduksie, en het hul taktiese vaardigheid vinnig verbeter. Beter beplanning en voorbereidings het hul hulpbronvoordele vergroot. Swak Duitse bevelbesluite wat insluit die toewysing van die belangrikste posisies aan die swak Roemeense magte en 'n swak Duitse reaksie op die Sowjet -deurbraak, was ook van kardinale belang.
Vroeër het die grootskaalse Sowjet-teenoffensief in die winter van 1941–42 uiteindelik opraak. Soos met die Duitse offensiewe aan die Wesfront in 1918, was die front van die Russe te breed. Veldmaarskalk Erich von Manstein se suksesvolle vegverdediging het die Sowjet -teenoffensief vroeg in 1943 gestop. Daarna het die Duitsers egter baie minder suksesvol geblyk om Sowjet -vooruitgang te stuit.
Die belangrikste Sowjet -beperkings in 1944 en 1945 was logisties. Hulle kon nie vooraf eenhede voorsien nie, veral nie met brandstof nie. In die operasie Bagration van 1944, wat Wit -Rusland oorheers en die Duitse Army Group Center vernietig het, in hul opmars na die Balkan in dieselfde jaar, en in die Mantsjoeriese veldtog van 1945, het die Sowjets getoon dat hulle hul wapens onder die knie het en geleer het hoe om hul teenstanders te oorwin.
In 1944 was die Rooi Leër bedrewe in die koördinering van wapenrusting, artillerie en infanterie, en in die suksesvolle uitvoering van omsingelinge. Sowjet -bates was meer as Duits, veral in artillerie en vliegtuie. Die Duitsers het weliswaar ook gebuk gegaan onder die gevolge van 'geen terugtog' -bevele wat hulle van mobiliteit beroof het nie, maar die verbeterde Sowjet -operasionele doeltreffendheid en taktiese vaardighede het Duitse teenaanvalle meer suksesvol afgestamp as vroeg in 1943. Die Sowjette het hul reserwes goed gebruik om die tempo te handhaaf hul vordering en om Duitse inisiatiewe te stuit.
Tog kon die Rooi Leër net soveel bereik voordat uitputting, verliese en voorraadprobleme sy offensiewe stopgesit het. Dit het bygedra tot die gevoel dat die konflik 'n uitputtingsoorlog was wat afhang van die kwaliteit en hoeveelheid van die hulpbronne van elke kant, sowel as hoe verstandig elkeen die hulpbronne gebruik het.
In Mantsjoerië in 1945 was die Japannese in die minderheid, veral in artillerie, pantser en vliegtuie, maar hulle was ook beslissend uitgevoer. Sowjet -troepe was beter opgelei, en baie het gevegservaring van die Duitse front gebring. Met behulp van bekwame bedrog het hulle onmiddellik die inisiatief aangegryp en vinnig gevorder om hul teenstanders te omhul. Alhoewel die Japannese hardnekkig geveg het deur selfmoordtaktieke te gebruik, insluitend die vervoer van plofstof tot tenks, het die snelheid van die Sowjet -opmars hulle ontstel. In die besonder het die Japannese die Sowjet -mobiliteit onderskat en verkeerdelik aangeneem dat die Sowjets na ongeveer 250 myl sou moet stop om weer te voorsien, wat die verdedigers die geleentheid gebied het om teenaanvalle te doen. Toe die gevegte die aanname verkeerd bewys, was hulle onvoorbereid om die gevolge daarvan te hanteer.
Die vegvaardighede van die Westerse bondgenote het ook verbeter. In aanvanklike botsings het hulle gebrek gevind: die Britte opvallend so in Noorweë in 1940, en die Amerikaners tydens die Slag van Kasserine -pas in Noord -Afrika in Februarie 1943. Met verloop van tyd het egter beter geallieerde opleiding en ervaring beide dividende betaal, veral op bevelvlak. Die Geallieerdes het ook baie vaardiger geword om hul magte te integreer. Lugondersteuning het 'n groot rol gespeel in die Normandië -veldtog, byvoorbeeld om die offensiewe vermoëns van die grondmagte te verbeter.
Die stryd teen 'n tweeledige oorlog het die Verenigde State gespanne. Die relatief klein grootte van die Amerikaanse weermag en die gebrek aan reserwe -afdelings, het individuele eenhede gedwing om gevegte sonder 'n onderbreking in 1944–45 te verduur, wat ernstige probleme vir die betrokke troepe veroorsaak het.
Geallieerde gevegskwaliteit het ook verbeter tydens die oorlog met Japan. Die Japannese het die Britte duidelik in Malaya en Singapoer in die winter van 1941–42 oorwin, en het die Amerikaanse magte in die Filippyne maklik hanteer. Met opleiding en ervaring het die Australiërs in Nieu-Guinee en die Britte in Birma superieure vegters geword, terwyl die Amerikaners met elke verlowing verbeter het terwyl hulle oor die Stille Oseaan gejaag het.
Britse opleiding het beklemtoon dat die oerwoud aggressief gepatrolleer word, en as dit omring of omring word, om 'n wanordelike toevlug te vermy, soos in 1941–42 in Malaya en Birma in 1942. In plaas daarvan het hulle in verdedigende bokse met vuurvelde rondom gestaan. Daarteenoor het die Japannese nooit hul taktiek verander nie.
Uiteraard het hulpbronne 'n groot rol gespeel in elke oorwinning. Die herstel van Birma was afhanklik van die vermoë van die Geallieerdes om in 1944 voorrade langs die grens tussen Indië en Birma af te laai, maar die veldtog is gewen deur die troepe op die grond wat suksesvol geveg het deur die voorrade te gebruik. Die Amerikaners het 'n soortgelyke verbetering in hul twee veldtogte in Filippyne getoon.
Thomas Blamey, opperbevelhebber van die Australiese leër, het in September 1942 persoonlike bevel oor die geallieerde operasies in Nieu -Guinee geneem. Teen Julie 1943 het hy berig dat "die hoofrede vir ons sukses in hierdie veldtog was dat ons grondtroepe beter was gelei, beter toegerus en beter opgelei as dié van die vyand en was man vir mens beter vegters. " Blamey se verslag erken die rol van hulpbronne en beweer dat lugsteun besonder belangrik is, maar hy beklemtoon dat oorwinning spruit uit menslike veerkragtigheid en moeite.
In 'n daaropvolgende verslag deur majoor -generaal Stanley Savige oor die bedrywighede van sy 3de Australiese afdeling in die Salamaua -gebied in 1943, word die waarde van lugsteun beklemtoon, maar beklemtoon ook die noodsaaklikheid dat grondtroepe fisiek fiks is en gelei word deur ervare junior offisiere en onderoffisiere. Hy het volgehou dat die Australiërs meer effektief veg as gevolg van hul opleiding en vasberadenheid. Daarteenoor het die Japannese op eenvoudige, onbuigsame taktieke staatgemaak, nie daarvan gehou om in klein patrollies te beweeg nie en was hulle nie akkuraat met handwapens nie.
Geallieerde mediese sorg, veral belangrik in die oerwoudoorlogvoering, was baie beter as Japannese sorg. Hulpbronne en tegnologie was belangrik, maar ook die manier waarop die mediese wetenskap aangewend is. Die Britse leër het tydens die oorlog sy sorg vir siekes en gewondes verander. Dokters het nuwe mediese praktyke gebruik, insluitend immunisering teen tetanus, en nuwe middels soos sulfanilamides en penisillien.
Daarteenoor het die Duitsers nie antibiotika gehad nie, en baie van hul gewondes het ernstige sepsis gehad. Die Britse weermag se bloedoortappingsdiens, wat na 1938 bloedoortappingsapparate aan alle voorwaartse eenhede verskaf het, was in skerp kontras met die Duitsers se onvoldoende versameling en berging van bloed in voorwaartse gebiede.
Toe vroeë veldtogte aandui dat groot veldhospitale beperk is tot mobiele oorlogvoering, beklemtoon die Geallieerdes veldambulanse en mobiele spesialis -eenhede. Teen 1944 het die meeste Britse slagoffers behandeling ontvang binne enkele ure nadat hulle gewond is. Deur die gebruik van malaria -middels en higiëne te beklemtoon, het die Britte gehelp om die opnames van troepehospitale in Suidoos -Asië, die Midde -Ooste en die sentrale Middellandse See te verminder, en die siekte was aansienlik laer as in die Duitse, Italiaanse of Japannese leërs.
Oorvloedige geallieerde hulpbronne alleen het ook nie die oorlog op see beslis nie. Met ervaring het die Geallieerdes toenemende vordering gemaak in taktiek, wapens en leerstellings teen die duikboot. Hierdie stappe het nie net beter toerusting (verbeterde radar en soekligte) ingesluit nie, maar ook die ontwikkeling van formasies en taktieke vir konvooi -begeleide wat meer effektief was.
In die deurslaggewende Midway -veldtog het gebrekkige beplanning en voorbereiding die Japannese gedoem. Hulle het die Amerikaanse sterkte onderskat, en hul ontplooiing na 'n te ingewikkelde plan was baie swak, net soos hul taktiese oordeel. Admiraal Isoroku Yamamoto het ook die rol van slagskepe in enige vlootgeveg met die Verenigde State oorskat.
Amerikaanse voorbereiding was beter. Die Verenigde State het tegnologieë vir oorlogvoering ontwikkel, wat die samewerking met ander oorlogskepe op die oppervlak verbeter het. Deur gekodeerde Japannese radioboodskappe te onderskep en te ontsyfer, kon Amerikaners verwag wat hul teenstanders sou doen.
Ondanks hierdie sistemiese voordele, moes die Verenigde State nog steeds op Midway wen. Die oorwinning was verreweg 'n onvermydelike resultaat, en weerspieël superieure Amerikaanse taktiese buigsaamheid. Dit was 'n stryd waarin die Amerikaanse vermoë om opponerende skepe op te spoor, deurslaggewend was.
In die lugoorlog het die Geallieerdes meer vliegtuie as Japan en Duitsland vervaardig, maar hulle het ook uitgeblink om hulle op die grond te ondersteun. Die opleiding van groot getalle vlieëniers en werktuigkundiges het vrugte afgewerp in die Stille Oseaan. Daar was veral 'n toenemende kwaliteitverskil tussen Amerikaanse en Japannese vlieëniers. Die Japannese het gou minder vliegtuigbemanning gehad, en hulle het gewoonlik minder opleiding en vliegervaring as hul teëstanders.
Teen 1943 het die Geallieerdes aansienlik beter vliegtuie gehad. Die Japannese het geen nuwe vliegtuigtipes in hoeveelheid bekendgestel ná die Mitsubishi A6M Zero, wat so 'n impak op hul aanvanklike vordering gemaak het. Die Amerikaners het 'n verskeidenheid mededingende vliegtuie ontwikkel, waaronder die Vought F4U Corsair, Lockheed P-38 Lightning en Grumman F6F Hellcat. Almal presteer nie net beter as die Zero nie, maar het ook beter beskerming. Die ligte gewig van die Zero gee hom 'n uitstekende reikwydte en wendbaarheid, maar die gebrek aan pantser het die veiligheid van die vlieënier ingeboet.
In 1944 het die Luftwaffe 'n groot aantal vliegtuie verloor wat reageer op Amerikaanse lugaanvalle, deels omdat die vegter uiteindelik ontwikkel het om die langafstandbomwerpers te bewaak, die Noord-Amerikaanse P-51 Mustang, beter was as die Duitse onderskepers. Aangesien die Duitsers nie hul opleidingsprogramme in 1940-42 verhoog het nie, het hulle teen 1943 dit moeilik gevind om vlieëniers te vervang, en die Luftwaffe kon in elk geval nie brandstof bekostig vir die opleiding van vlieëniers nie. Teen die tyd van die landing in Normandië het die Duitsers reeds die lugoorlog verloor.
Historici het ook onvoldoende aandag gegee aan die mislukking van die as as 'n alliansie. Duitsland en Japan het nooit 'n militêre vennootskap gesluit of wedersydse ekonomiese hulp verleen wat op enige manier by die geallieerde samewerking pas nie. Hulle pogings tot vlootkoördinasie was ondoeltreffend. Selfs waar samewerking moontlik was, soos toe Duitsland tegnologie met Japan gedeel het, was daar geen werklike prestasie nie. Nadat die Japannese hul aanvallende vermoë verloor het, het die gedagtes oor gesamentlike optrede met die Duitsers in die Indiese Oseaan byvoorbeeld onprakties geraak nadat soveel van hul draers by Midway gesink het.
Die kontras in hulpbronne in die slotfases van die Stille Oseaanoorlog was duidelik sigbaar. Alhoewel die Japanse XIV Area Army in Luzon in 1945 meer as 'n kwartmiljoen troepe gehad het, het dit slegs ongeveer 150 operasionele gevegsvliegtuie gelewer. Hierdie vliegtuie en vlieëniers kon nie by die Amerikaanse lugwapen pas nie, en Amerikaanse draagvliegtuie het die meeste daarvan vernietig nog voor die inval.
Die Japannese troepe het min ammunisie en onvoldoende brandstof vir hul relatief min voertuie gehad. Tog was die troepe self gemotiveerd. Alhoewel die Amerikaners belangrike dele van Luzon oorrompel het en uiteindelik Manila ingeneem het, het hulle byna sewe-en-veertigduisend ongevalle gely. Opleiding, ervaring en verbeterde taktiek is miskien nie so voor die hand liggend as 'n indrukwekkende reeks wapens en materiaal nie, maar dit was nietemin noodsaaklik vir die sukses van die Geallieerdes in die Tweede Wêreldoorlog. Oorwinning in die moderne wêreld is selde 'n eenvoudige proses, en die faktore wat daartoe bygedra het, word ook nie verduidelik nie.
Oorspronklik gepubliseer in die somer 2008 -uitgawe van Militêre Geskiedenis Kwartaalliks. Klik hier om in te teken.
'N Vroeë plan vir 'n na-oorlogse Duitsland was die Morgenthau-plan, met terme wat Duitsland in wese sou verander het in 'n agrariese samelewing. Die Franse Monnet -plan sou die Ruhr -gebied na Frankryk oorgedra het. Hierdie posisie is heeltemal uitgeskakel deur die Londense ooreenkoms oor Duitse buitelandse skuld, ook bekend as die Skuldooreenkoms in Londen (Duits: Londenaar Schuldenabkommen) van 1953.
Volgens die Jalta -konferensie sal geen vergoeding aan geallieerde lande in geld betaal word nie. 'N Groot deel van die waarde wat oorgedra is, bestaan ​​uit Duitse nywerheidsbates sowel as dwangarbeid aan die Geallieerdes.  Die geallieerde eise is tydens die Potsdam -konferensie verder uiteengesit. Die vier oorwinningsmoondhede (Frankryk, Brittanje, die VSA en die Sowjetunie) sou regstreeks aan die vier oorwinningsmagte betaal word vir die lande in die Sowjet -invloedsfeer, die Sowjetunie sou die verspreiding daarvan bepaal.
Bylae van gebiede Redigeer
Die Sowjetunie het die Duitse gebiede oos van die Oder-Neisse geannekseer, wat gelei het tot die verdrywing van 12 miljoen Duitsers. Hierdie gebiede is opgeneem in onderskeidelik die kommunistiese Pole en die Sowjetunie en hervestig met burgers van hierdie lande, in afwagting van 'n laaste vredeskonferensie met Duitsland. Aangesien 'n vredeskonferensie nooit plaasgevind het nie, is die gebiede effektief deur Duitsland afgestaan.  In die geval van Pole was die verworwe gebied 'n vergoeding vir die Oosgrenslande wat deur die Sowjetunie geannekseer is, wat lande as gevolg van die Vrede van Riga in 1921 aan Pole toegeken is.
Frankryk beheer die Saar -protektoraat van 1947 tot 1956, met die doel om sy steenkoolneerslae te gebruik en moontlik die streek permanent aan Frankryk te annekseer. Dieselfde myne was vanaf die einde van die Eerste Wêreldoorlog tot 1935 onder Franse beheer. Na die uitslag van 'n volksraad moes Frankryk op 1 Januarie 1957 sy beheer oor die Saarstreek prysgee.
Nederland het in 1949 ongeveer 69 km2 van die Duitse grondgebied geannekseer, wat byna almal in 1957 aan die Wes-Duitse regering teruggegee is. Ingevolge die Nederlands-Duitse verdrag wat op 8 April 1960 in Den Haag aangegaan is, het Wes-Duitsland ingestem om aan die Nederland die bedrag van 280 miljoen Duitse mark in vergoeding vir die opgawe. Soortgelyke anneksasies is deur België sowel as Luxemburg uitgevoer. Die meeste van hierdie gebiede is ook teruggestuur na Duitse vergoedingsbetalings.
Demontage van nywerhede Redigeer
Aan die begin van die besetting het die Geallieerdes die oorblyfsels van die Duitse nywerhede afgebreek. Plante en masjinerie is afgebreek, die spoorwegstelsel gedekonstrueer en alles na die Geallieerdes vervoer. Die Duitse handelsvloot en alle ander skepe is oorhandig. Buitelandse aandele van ongeveer 2,5 miljard dollar is gekonfiskeer. Die oorblywende Duitse nywerhede moes 'n deel van hul produksie aan die Geallieerdes afstaan. Groot besendings van staal, steenkool, maar ook ander industriële produksie is in beslag geneem en uit die land vervoer.  Later versag die Wes -Geallieerdes hul standpunt ten gunste van die Marshall -plan, terwyl Oos -Duitsland tot 1953 aanhou om industriële goedere en grondstowwe aan die Sowjetunie te lewer. 
Intellektuele eiendom Redigeer
Die Geallieerdes het beslag gelê op groot hoeveelhede Duitse patente, outeursregte en handelsmerke ter waarde van ongeveer 10 miljard dollar (1948). 
Miljoene Duitsers is etlike jare gedwonge dwangarbeid om vir die Geallieerdes in kampe, mynbou, oes of nywerheid te werk.
Nadat die Tweede Wêreldoorlog geëindig het, het die vier belangrikste geallieerde moondhede - Groot -Brittanje, die Verenigde State, Frankryk en die Sowjetunie - Duitsland gesamentlik beset, terwyl die Geallieerde besetting amptelik in die 1950's geëindig het. Gedurende hierdie tyd is Duitsland aanspreeklik gehou vir die uitgawes van die geallieerde besetting, meer as 'n paar miljard dollar. 
Holocaust -slagoffers Redigeer
Duitsland het 'n verskeidenheid verdrae met Westerse en Oosterse lande gesluit, asook die Joodse Eise -konferensie en die Wêreld Joodse Kongres om die slagoffers van die Holocaust te vergoed. Tot 2005 is ongeveer 63 miljard euro aan individue betaal. Bykomende betalings deur Duitse ondernemings wat dwangarbeiders uitgebuit het, is gemaak. 
As gevolg van aggressie deur Nazi -Duitsland was 'n groot deel van Pole onderhewig aan 'n enorme vernietiging van sy nywerheid (waarvan 62% vernietig is), sy infrastruktuur (84%) en verlies aan burgerlike lewens (17,07% van sy burgers tydens die oorlog) . Die materiële vergoeding wat Duitsland aangegaan het, word geraam op ongeveer € 1,5 miljard tot die wisselkoerse van 2006, wat neerkom op ongeveer 2% van alle materiële verliese van Pole, wat nie 'n enorme verlies aan menslike bevolking van ongeveer 6 miljoen mense insluit nie.  [ omsendbrief ]  [ omsendbrief ]
Op 23 Augustus 1953 het die Volksrepubliek van Pole, onder druk en beheer van die Sowjetunie, aangekondig dat hy op 1 Januarie 1954 eensydig afstand doen van sy reg op oorlogsvergoeding uit Oos -Duitsland, met die uitsondering van herstel vir Nazi -onderdrukking en gruweldade. Op sy beurt moes Oos-Duitsland die Oder-Neisse-grens aanvaar, wat ongeveer 'n kwart van Duitsland se grense van 1937 besorg het (sien die voormalige oostelike gebiede van Duitsland) na Pole en Rusland. Wes-Duitsland moes nog skade aan die nie-Joodse ontvangers betaal vir die skade wat in Pole aangerig is. In 1972 betaal Wes-Duitsland vergoeding aan Pole wat pseudo-mediese eksperimente oorleef het tydens hul gevangenisstraf in verskillende Nazi-kampe tydens die Tweede Wêreldoorlog.  In 1975 is die Gierek-Schmidt-ooreenkoms in Warskou onderteken. Dit het bepaal dat 1,3 miljard DM betaal sou word aan Pole wat tydens Nazi -besetting in die Duitse sosiale sekerheidstelsel betaal het, maar geen pensioen ontvang het nie. 
Na die Duitse hereniging in 1990, eis Pole weer herstel, as 'n reaksie op eise van Duitse vlugtelingorganisasies wat vergoeding eis vir eiendom en grond wat deur die nuwe Poolse staat in besit geneem is waaruit hulle met geweld gedeporteer is, soos bepaal in die Potsdam-ooreenkoms en die voormelde Oder- Neisse grens. In 1992 is die Stigting vir Pools-Duitse Versoening gestig deur die Poolse en Duitse regerings, en gevolglik het Duitsland ongeveer 4,7 miljard zł aan Poolse lyers betaal. Tussen 1992 en 2006 het Duitsland en Oostenryk gesamentlik vergoeding betaal aan oorlewende Poolse, nie-Joodse slagoffers van slawe-arbeid in Nazi-Duitsland en ook aan Poolse weeskinders en kinders wat onder dwangarbeid was.  Die Switserse Fonds vir die slagoffers van die Holocaust het tussen 1998 en 2002 vergoeding betaal aan Poolse Jode en Romani wat slagoffers van Nazi -Duitsland was.  Daar is 'n voortslepende debat onder Poolse internasionale regskenners of Pole nog steeds die reg het om oorlogsvergoeding te eis, met baie wat beweer dat die verklaring van 1954 nie wettig was nie, aangesien Pole nie 'n soewereine staat was nie.  Verder was die verklaring van 1954 slegs van toepassing op die voormalige deelstaat Oos -Duitsland en nie Wes -Duitsland nie. 
Die herstelkwessie het in 2017 weer ontstaan ​​met opmerkings van Poolse regeringsamptenare van die party Law and Justice. Duitsland beweer steeds dat Pole afstand gedoen het van alle vergoedingsregte met die 1953 -ooreenkoms en dat die geskil besleg is. Pole verwerp hierdie siening en verklaar dat die destydse Poolse regering onder die invloed van die Sowjetunie was en dat die weiering daarvan in 1953 nie bindend is nie. 
As gevolg van die Nazi -Duitse besetting, is 'n groot deel van Griekeland blootgestel aan 'n enorme vernietiging van sy nywerheid (waarvan 80% vernietig is), infrastruktuur (28% vernietig), hawens, paaie, spoorweë en brûe (90%), woude en ander natuurlike hulpbronne (25%) [Wetenskaplike bronne benodig.]    en verlies aan burgerlike lewens (7,02–11,17% van die burgers).   Ander bronne stel die totale aantal sterftes as gevolg van die besetting van die as op 273,000 tot 747,000 Grieke, oftewel 3,7-10,2% van die vooroorlogse bevolking. Die besettende Nazi -regime het Griekeland gedwing om die koste van die besetting in die land te betaal en grondstowwe en voedsel vir die besettingsmagte te benodig, wat die voorwaardes vir die Groot Hongersnood geskep het. Verder is die Griekse Sentrale Bank in 1942 deur die besettende Nazi -regime gedwing om 476 miljoen Ryksmark teen 0% rente aan Nazi -Duitsland te leen.
Na die oorlog, in 1960, aanvaar Griekeland 115 miljoen Marks uit Wes -Duitsland as vergoeding vir Nazi -misdade. Tog het vorige Griekse regerings daarop aangedring dat dit slegs 'n afbetaling was, nie 'n volledige herstel nie.  In 1990, onmiddellik voor Duitse hereniging, onderteken Wes -Duitsland en Oos -Duitsland die twee plus vier -ooreenkoms met die voormalige geallieerde lande van die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Frankryk en die Sowjetunie. Vir Duitsland is die kwessie van herstel met hierdie ooreenkoms afgehandel. Op 8 Februarie 2015 eis die destydse Griekse premier, Alexis Tsipras, dat Duitsland die 'volledige' vergoeding aan Griekeland moet betaal. Op 6 April 2015 het Griekeland die oorlogsvergoeding nou gelykstaande aan 279 miljard euro geëvalueer. Die Duitse regering het geantwoord dat die bepalings van die Two Plus Four -verdrag nog steeds bestaan ​​en dat die kwessie in 1990 opgelos is.  Op Julie 2019 stel 'n parlementêre komitee in die Bundestag, die Duitse parlement, egter voor dat die Duitse regering nie meer "Ontsnap aan die historiese verantwoordelikheid" van die skade wat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog aan Griekeland aangerig het, en dat die kwessie opgelos moet word deur dit na die Internasionale Hof van Justisie te bring.  
Wes -Duitsland het vergoeding aan Israel betaal vir beslag gelê op Joodse eiendom ingevolge wette van Neurenberg, dwangarbeid en vervolging. Betalings aan Israel tot 1989 beloop ongeveer 14 miljard dollar. 
Nederland eis herstel, maar wou later 'n groot deel van die Duitse gebied annekseer. Hulle het uiteindelik 69 km 2 in 1949 geannekseer, wat in 1960 deur Wes -Duitsland teruggekoop is.
Die Sosialistiese Bondsrepubliek Joego -Slawië het 'n waarde van $ 36 miljoen in industriële toerusting van die afgebreekte Duitse fabrieke ontvang. Wes -Duitsland het ook 8 miljoen Duitse mark betaal as vergoeding vir gedwonge menslike eksperimentering met Joegoslaviese burgers.
Die Sowjetunie het vergoeding ingevolge die Vredesverdrag van Parys in 1947 van vier geallieerde magte van die as ontvang, benewens die groot herstel wat die Sowjet -besettingsgebied in Duitsland en die uiteindelike Duitse Demokratiese Republiek in die vorm van masjinerie (hele fabrieke) aan die Sowjetunie betaal het afgebreek en na die Sowjetunie gestuur is) sowel as voedsel, industriële produkte en verbruikersgoedere. Die USSR was $ 100 miljoen verskuldig aan Italië, $ 300 miljoen aan Finland, $ 200 miljoen aan Hongarye en $ 300 miljoen aan Roemenië. 
Churchill's Finest Hour- Tweede Wêreldoorlog 1939-1945
Die wêreld se mees volgehoue ​​beeld van Winston Churchill is die van Brittanje se leier in oorlogstyd-vasbeslote skelm, homburg-hoed, sigaar wat altyd teenwoordig is, die V-for-oorwinningsteken. Churchill was in Mei 1940 vyf en sestig jaar oud, maar sy energie het die helfte van sy ouderdom uitgeput.
Van gebombardeerde strate in Londen, tot ver gevange slagvelde, tot by die hoofstede van Moskou en Washington, dit lyk asof hy oral is. Hy was.
Churchill se bemoedigende, uitdagende en inspirerende woorde het vir elke geleentheid presies gelyk.
Toe Churchill op die mees desperate uur van Brittanje premier geword het, het hy opgemerk: "Ek het gevoel asof my hele lewe net 'n voorbereiding was vir hierdie uur en vir hierdie verhoor." Dit was.
"Hulle beste uur" 1940
"Hoe die Britse volk die fort alleen gehou het totdat diegene wat tot dusver half blind was, half gereed was."
Binne 'n maand nadat Churchill in Mei 1940 premier geword het, het die grootste deel van Europa van Pole tot Frankryk tot Nazi -oorheersing geval. Rusland het 'n nie-aggressiewe verdrag, die Molotov-Ribbentrop-pakt, met Duitsland onderteken (1939). Italië het Brittanje oorlog verklaar (Junie 1940). Die Verenigde State het aan die kantlyn bly sit. Japan was op die punt om kragte saam te snoer met Duitsland en die asmoondhede.
Die Britse Ryk -lande Australië, Nieu -Seeland, Kanada en later Suid -Afrika het Brittanje gevolg om oorlog te verklaar, maar kon minimale onmiddellike ondersteuning bied. Hitler se leërs kyk na Brittanje as hul volgende teiken.
Voordat Hitler self Brittanje kon binnedring, moes hy die Royal Air Force uitslaan. Van Junie tot die herfs het 'n massiewe luggeveg in die lug oor Engeland gewoed toe die Luftwaffe lugbasisse en burgerlike teikens gebombardeer het. Die Slag om Brittanje bereik 'n hoogtepunt op 15 September 1940. Op sy hoogtepunt het Churchill aan Air Vice Marshall Park gevra: "Watter ander reserwes het ons?" Park het geantwoord: "Daar is geen."
Twee dae later het Hitler die inval in Brittanje gekanselleer, die Slag om Brittanje is gewen.
Op 31 Augustus beveel Hitler bomwerpers om Londen eerder as die vliegvelde aan te val. Duitse vliegtuie het Londen per ongeluk gebombardeer. Toe Churchill 'n weerwraakaanval op Berlyn beveel, het Hitler in natura gereageer. Hierdie afleiding het die RAF in staat gestel om sy krag te herbou. In 'n sekere sin het die Blitz die RAF en Brittanje self gered.
Brittanje het 1940 oorleef en oorlog uit die lug. Maar op see het Duitse duikbote 567 handelskepe laat sink met 2,771,483 bruto ton noodsaaklike voorrade. Brittanje verloor die geveg op see ondanks die 50 verouderde WWI-era-vernietigers wat die Verenigde State voorsien het in ruil vir grond om lug- en vlootbasisse op sewe Britse besittings in die Karibiese Eilande en Newfoundland te vestig.
Die inval van Italië in Griekeland (Oktober 1940) het 'n groot aantal Italiaanse troepe beset gehou en Brittanje 'n bondgenoot gebring, maar die oorwinning was nêrens in sig nie.
Vir Brittanje was 1941 'n wanhopige stryd. Brittanje het Hitler se invalsplan in die wiele gery, maar die vergelding was beperk tot 'n klein Bomber Command -mag wat beperk was tot nagaanvalle.
Die Nazi -magte het hul opmars voortgesit. Duitsland het die Britte in Griekeland verslaan en Joegoslavië het oorgegee. Aanvanklike Britse oorwinnings in Noord -Afrika teen die Italianers is omgekeer deur die aankoms van Duitse magte onder Erwin Rommel, die "Desert Fox".
In Asië het Japan verder na China gedruk, Frans-Indo-China (Viëtnam) beset en die Britse kroonkolonie van Hong Kong bedreig.
In 'n enkele sprankie hoop onderteken president Roosevelt die Lend-Lease Act (Maart 1941). Dit het die Verenigde State in staat gestel om oorlogsmateriaal aan Brittanje te verskaf, waaronder vernietigers uit die Eerste Wêreldoorlog om Duitse duikbote te bestry.
In Junie 1941 het Hitler die wêreld weer verstom deur Duitsland se nominale bondgenoot Rusland binne te val en dit 'n bondgenoot van Brittanje te maak. Churchill, 'n jarelange anti-kommunis, het opgemerk: "As Hitler die hel binnedring, sou ek ten minste 'n gunstige verwysing na die duiwel in die laerhuis maak."
Brittanje versterk sy bande met die Verenigde State met die Atlantiese Handves 12 Desember 1941 in 'n ontmoeting tussen Churchill en Roosevelt aan die kus van Newfoundland.
Japan val op 7 Desember 1941 die vloot van die Verenigde State by Pearl Harbor, Hawaii, aan. President Roosevelt het Churchill aan die kabel geslaan: "Vandag is ons almal in dieselfde bootjie. En dit is 'n skip wat nie gesink kan word nie." "Daardie nag," onthou Churchill later, "ek het die slaap van die geredde en dankbaar geslaap."
Toe Duitsland op 11 Desember 1941 oorlog teen die Verenigde State verklaar, is Churchill se "Grand Alliance" ten volle gevorm.
"Dit was die ganse wat die goue eiers gelê het en nooit gekak het nie."
Een van die bes bewaarde geheime van die oorlog was dat Britse kodebrekers die Duitse seine verkeer gelees het. Die tydige verspreiding van hierdie intelligensie, kodenaam "Ultra", het 'n belangrike rol gespeel in die wen van die oorlog.
Die Duitsers het radioboodskappe gekodeer of gekodeer met 'n tikmasjienagtige "Enigma" -masjien wat verskeie stelle rotors vir elke letter van die alfabet bevat. Aangesien elke rotor verander, herstel of omgekeer kan word, kan die Enigma miljarde kombinasies lewer.
Om die boodskap te ontsyfer, benodig die ontvanger nog 'n Enigma -masjien en die korrekte roto -instellings. Die leser tik die gekodeerde teks en die masjien produseer die oorspronklike boodskap.
In die Bletchley Park in Brittanje het spanne mans en vroue die klok rond gewerk om boodskappe te ontsyfer met hul steeds veranderende coderkombinasies. Hulle vermoë om die kodes te ontsyfer, hang grootliks af van die vaslegging van Duitse kodeboeke en natuurlik die besit van 'n Enigma. Die eerste masjien is in Mei 1941 deur die Britse Royal Navy gevang. Almal het gesê dat die bondgenote slegs drie Enigma -masjiene kon beveilig - twee met dank aan die Britte en een via die VSA - maar ook daarin geslaag om baie kodeboeke vas te lê. Die suksesvolle oortreding van die Duitse stelsel was beduidend vir die uitkoms van die Tweede Wêreldoorlog.
"Hoe die krag van die Grand Alliance groot geword het."
Brittanje was opgewonde oor die toetrede van die Verenigde State tot die oorlog. Maar Desember 1941 tot en met die eerste helfte van 1942 het niks anders as ramp en ommekeer meegebring nie.
Japan het in die Suid -Chinese See losgeloop. Op Kersdag 1941 het Hongkong oorgegee, gevolg op 15 Februarie 1942 en Rangoon op 8 Maart. Dit lyk asof Indië in gevaar is. Japan het na die Oos -Indiese Eilande verhuis en Australië bedreig. Die Duitsers het na Stalingrad gegaan. Generaal Rommel herower Tobruk in Noord -Afrika.
Die noodlot swaai egter in die tweede helfte van 1942 toe Geallieerde magte beide Japan en Duitsland beslissend gestop het.
Midway (4-6 Junie 1942) - Die keerpunt in die Stille Oseaan. Die Japannese vloot het gesorteer om die Amerikaanse vragmotors wat by Pearl Harbor gemis is, af te handel. Die Geallieerdes het die Japannese noordwes van Midway in 'n hinderlaag gelê en vier of hul vyf voorste draers vernietig. Hul vlootmag in die Stille Oseaan is gebreek.
Stalingrad (28 Junie 1942- 2 Februarie 1943) - Die keerpunt aan die Oosfront. Die Duitse weermag was opgelei en toegerus vir kort beslissende gevegte, maar die wrede straatgevegte van Stalingrad het nie tot die sterkste van Duitsland gespeel nie. Gebrek aan wintertoerusting, teistering deur Sowjet -partydiges en die uiteindelike afsny van die toevoerlyne het hul tol geëis. Die Duitse leër sou nie verder in Rusland dring nie. Feitlik alle Duitse troepe in Stalingrad is dood of gevange geneem - Duitsland se eerste oortuigende nederlaag in die Ooste.
El Alamein (23 Oktober - November 1942) - Die keerpunt in Noord -Afrika. Na meer as 'n jaar van onoortuigende heen en weer gevegte in Noord -Afrika, het die Britse Ryk -troepe onder leiding van generaal Montgomery die Duitse en Italiaanse magte by El Alamein verslaan.
Die teenoffensief (8 November 1942) - Operasie fakkel. Die geallieerde landing in Algerië en Marokko - die eerste groot Amerikaanse aksie in die ETO - het die Duitsers uit die weste uit Afrika begin verdryf. Hierdie gesamentlike operasies was die opset vir die toekomstige Geallieerde inval van Sicilië en Italië.
Die asmagte was nou besig om terug te trek, maar hulle het steeds 'n vreeslike tol geëis. In 1942 het Duitse duikbote in die Noord -Atlantiese Oseaan 1.323 handelskepe gesink en 7.047.744 ton vrag na die bodem gestuur.
"Die sluiting van die ring" 1943-1944
'Hoe Nazi -Duitsland aan alle kante geïsoleer en aangeval is.'
Gedurende 1943 en 1944 het die Geallieerdes baie bittere gevegte gevoer en baie slagoffers opgedoen. Maar die rigting van die stryd was altyd dieselfde - Duitsland en Japan is stadig maar seker teruggedruk.
Stille Oseaan - Japan is uit drie rigtings aangeval. Geallieerde magte het in die suidwestelike Stille Oseaan deur Nieu -Guinee na die Filippyne beweeg. Die Brits-Indiese leër het die Japannese groot nederlae in Birma opgelê. En die taakmagte van die Verenigde State het vinnig van eiland tot eiland oor die Sentraal -Stille Oseaan getrek, al hoe nader aan Japan.
Die Tweede Front - Die Russe het die grootste deel van die Duitse grondoperasies in 1941, 1942 en 1943 getref. Hulle het die Duitsers in Februarie 1943 in Stalingrad en by Koersk in Julie verslaan in die grootste tenkgeveg in die geskiedenis, maar teen 'n verbysterende koste in Russiese lewens en materiaal . Stalin het steeds 'n tweede front geëis. Twee strategieë is ontwikkel om die dringendheid van 'n "tweede front" te hanteer en om die Geallieerdes tyd te gee om op te bou vir 'n inval in Noord -Europa.
'N Gesamentlike bomwerperaanval met Britse vliegtuie snags en Amerikaans bedags.
'N Aanval eers op Sicilië (Julie), daarna Italië (September) om voort te bou op die sukses van die Britte in Noord -Afrika en Operasie Torch.
Bevryding van Europa - Die grootste amfibiese aanslag in die geskiedenis het begin op "D -Day", 6 Junie 1944. Die inval - baie jare in die beplanning en lank geëis deur Stalin - is deur die Duitsers verwag. Maar 'n gesofistikeerde misleidingplan, 'Operation Fortitude', het Hitler die aanval op die smalste punt van die Engelse Kanaal in die Pas de Calais laat wag.
In plaas daarvan het die slag op Normandië geval. Twee strandkoppe is aan Amerikaners toegewys, twee aan Britte, en een aan Kanadese. Die hewige gevegte het groot slagoffers tot gevolg gehad. Nadat die Wes -Geallieerdes nie so vinnig gevorder het as wat hulle aanvanklik gedink het gedurende die eerste paar weke van die landings nie, het Frankryk uitgebreek. Intussen het die Rooi Leër in Pole en die Balkan ingestroom. Van wes en oos word die 'ring' rondom Duitsland al hoe stywer getrek.
"Triomf en tragedie" 1945
"Hoe die groot demokrasieë geseëvier het en so die dwase kon hervat wat hulle byna hul lewe gekos het."
Die Tweede Wêreldoorlog het meer mense doodgemaak, meer rykdom uitgeput, meer eiendom verwoes en meer gebied beslaan as enige ander oorlog in die geskiedenis. Ses en twintig lande was vegters en meer as vyf en vyftig miljoen mense het omgekom-die meerderheid burgerlikes.
Dit eindig in 1945. Duitsland - sy F & uumlhrer met sy eie hand vermoor - het in Mei oorgegaan terwyl die Geallieerdes al sy grondgebied beset het. Japan het in September oorgegee nadat die Verenigde State atoombomme op Hiroshima en Nagasaki neergegooi het.
Churchill beskou die oorwinning as 'n triomf wat tragedie opgelewer het.
In Europa het die Geallieerdes Nazi -tirannie oorwin. 'N Ander wrede tirannie beheer Oos -Europa egter nou. Die Tweede Wêreldoorlog het begin met Duitsland wat Pole probeer inneem het, en geëindig met Rusland. Soos in 1919, het die einde van die een oorlog die weg gebaan vir die volgende - hierdie keer, The Cold War.
Die oorlog sou Brittanje uiteindelik sy Ryk kos. Churchill - 'n lewenslange verdediger - het die Britse imperialisme gesien as 'n krag ten goede, wat voordele van vryheid en die oppergesag van die reg meebring. Tog, in 1942, het die werklikheid van oorlog daartoe gelei dat Winston 'n plan vir selfregering in Indië voorgestel het om te verseker dat die land se volkswil vir die Geallieerdes sal bly veg. Dit was die begin van die onvermydelike. Teen die einde van die oorlog was Brittanje te bankrot en uitgeput om 'n ryk te behou. Hoewel Churchill nie 'die likwidasie van die Britse Ryk' voorgesit het nie, het sy opvolgers dit wel gedoen.
Churchill het self 'n slagoffer geword. Met die nederlaag van Duitsland, het die Arbeidersparty die gevoel dat dit op sy eie sou wen, uit die oorlogstydskoalisie getrek en 'n algemene verkiesing is in Julie 1945 gehou. was nie bang vir sosialisme nie. Peilings het getoon dat die mense 'n Arbeidsregering verlang met Churchill as premier. Een verkiesingsplakkaat vertel die verhaal: "Cheer Churchill - Stem Arbeid."
Die Arbeidersparty het die verkiesing met groot oorwinning gewen. Churchill, in 'n vernederende nederlaag, was uit. 'N Bitter ironie, die verkiesing het plaasgevind tussen VE -dag in Mei en VJ -dag in Augustus. Winston vier die Europese oorwinning as premier, maar kyk hoe Japan oorgawe van die kantlyn af.
Clementine, wat probeer om sy pyn te verlig, het gesê: "Dit kan baie goed 'n bedekte seën wees." Winston het geantwoord: "Op die oomblik lyk dit redelik effektief vermom."
Copyright © salvadoryoscar.com | Hoe het die Nazi's beplan om Amerika tydens die Tweede Wêreldoorlog te verslaan?...