Alphonse de Lamartine - Nuut
Man van briewe, politikus
Alphonse de Lamartine, uit 'n familie van die laer adelstand van Mâconnais, het onmiddellik bekendheid verwerf met die publikasie van sy Poëtiese meditasies in 1820. Daarna begin hy met 'n diplomatieke loopbaan, terwyl hy sy literêre werk voortsit, wat sy reputasie in 1830 met die Poëtiese en godsdienstige harmonieë en sy verkiesing tot die Académie française. Dit is die oomblik toe Gérard sy portret skilder.
'N Klassieke portret
Gérard se reputasie as portretskilder, "skilder van konings en koning van skilders", was toe verby. Maar hierdie leerling van Dawid skilder een van die meesters van romantiek in die klassieke karakter, wat die model nie goedkeur nie. Slegs die blik, 'n bietjie verlore op 'n oneindige afstand, temper die soberheid van die kostuum en die pose, die naaktheid van die dekor. "Vanoggend het ek die posisiesessies met Gérard afgehandel," skryf hy aan sy vrou op 26 September 1830. Die portret is absoluut perfek, sy beste werk in die genre, sonder twyfel: mooi, natuurlik, poëties en lyk! Hy sal dit laat droog word, die kostuum voltooi, dan vernis en in die volgende Salon uitstal. Lamartine het egter probleme ondervind om te betaal: 'Dit moet 'n groot ooreenkoms wees en waarvoor ek nog lank nie bereid is nie. Ek sou my nooit, soos u glo, daaraan blootstel om ses of agt duisend frank, of selfs honderd louis of honderd krone te hê om vir 'n portret te gee nie; Ek is nie ryk genoeg nie, nie mal genoeg nie, en nie genoeg nuttige geleenthede om te gebruik of my benodigdhede, of my oorbodige, ontneem nie. Dit is waar dat hy kort daarna, sonder om die werk te besleg, een van sy landgoedere verkoop het om saam met sy vrou 'n reis deur die Middellandse See te kon onderneem. In sy afwesigheid as adjunk vir Bergues, in 1833, het hy waarlik sy politieke lewe begin.
Hierdie portret gee 'n duidelike uitdrukking aan Lamartine se hoë intellektuele posisie, sowel as sy politieke en sosiale ambisie. Lamartine sou 'n leidende rol in hierdie twee gebiede speel gedurende die hele Monargie in Julie en veral gedurende die Tweede Republiek. Ons kan dit hier terugwerkend as 'n voorbode vind. Maar selfs al is die skildery wyd versprei deur gravure (die digter het honderd eksemplare ingeteken vir sy persoonlike gebruik), het Gérard die Lamartine van 1830 geskilder, nie die van 1848 nie.
Paul BENICHOU The Coronation of the Writer, 1750-1830: 'n opstel oor die koms van 'n sekulêre geestelike mag in die moderne Frankryk Parys, Gallimard, herdruk 1996. Elvire de BRISSAC O negentiende! Parys, Grasset, 2001 Claire CONSTANS Nasionale Museum van die paleis van Versailles: skilderye 2 vol., Parys, RMN, 1995. Gérard UNGER Lamartine, digter en staatsman Parys, Flammarion, 1998. Michel WINOCK Die stemme van vryheid: skrywers betrokke by die 19de eeu Parys, Seuil, 2001.