Ontdek vriendelikheid in Denemarke se "Koue Hawaii" - Diverse
Ontdek vriendelikheid in die "Koue Hawaii" van Denemarke
Foto's: Benita Hussain
Hy het langs my gestaan, albei van ons enkeldiep in die Noordsee en na die golwe geknip.
ONS KYK na dieselfde dinge: die verspreide lynstane, die neopreen-geklede branderplankryers, die boustene wat breek en in wit sop uitblaas.
Dit word moeiliker om te sê waar die see beland en die grys lug begin. Die golwe was nie perfek nie, en die watertemperatuur was middel September reeds ongeveer 50 grade.
'Dit lyk slegter as wat dit is! Ons sal goed gaan sodra ons daar is! " hy het gesê.
'Ek weet nie, Jesper!' Ek het geskree - die enigste manier waarop ons mekaar kon hoor oor die beroemde Jylland-winde, dieselfde as wat die see opwip en die grootste swel die afgelope paar weke skep. 'Ek dink nie ek is sterk genoeg om hierin in te palm nie!'
Alhoewel ek hom net 24 uur geken het, vertrou ek Jesper. Maar meer as enigiets wou ek hom nie teleurstel nie. Ek stap vorentoe, en 'n windstorm draai die bord wat hy my uit my greep geleen het.
Die neus in die gesig van Jesper geswaai, dit skaars ontbreek, en toe die bord opdraai, voel ek die pynlike kraak van die spoor teen my kakebeen.
Ek het na hom gewys om sonder my uit te gaan en my bord na die oewer gesleep, waar ek gesit en kyk het hoe Jesper eendduik na een van die lynstane. Die wind het aangehou om die water op te kikker, en die skuim van die pêrels het uit die sand losgepluk en in stringe deur my geritsel.
Ek het my kop geskud toe ek gesien het hoe Jesper en sy vriende veg om buite die breeklyn te bly, alles vir ritte wat nooit langer as 30 sekondes geduur het nie.
Toe begin ek lag. Ek het aan die einde van September bewe op 'n strand in Denemarke. Dit was die mees ewekansige plek wat ek ooit gevind het.
Enkele dae tevore was ek op 'n trein van Kopenhagen na Skagen toe ek en my sitmaat begin praat het. Hy het my vertel dat as ek golwe soek, ek na Klitmoller moet gaan, met die bynaam "Cold Hawaii." Ek was geïntrigeerd.
Na Skagen het ek twee treine na Aalborg geneem, gevolg deur 'n busrit van 2 en 'n half uur na Thisted, en 'n bus van 30 minute na Klitmoller. Ek het veral geen planne gehad nie, behalwe om te surf. Dit sluit in dat ek geen akkommodasie tref nie, maar ek was seker dat dinge sou uitwerk sodra ek daar was.
Wat my sitmaat my nie kon vertel nie, was dat Klitmoller, 'n klein vissersdorpie wat as gevolg van sy krom kuslyn unieke swelte ontvang, in werklikheid ná middel September afgesit het.
Gedurende die lente en somer is daar baie Duitsers, Britte en Dene wat op soek is na die kompetisie-waardige golwe. In die laat somer borg die plaaslike surfklub Surfklubben NASA die Surfjoint Festival, 'n vyf-dae musiek- en branderplankry-geleentheid in die stad. Namate die herfstelike jonkers nader kom, is die entoesiasme vir watersport egter op pad na die see.
Almal behalwe 'n paar, waaronder Jesper en sy broer Rasmus Fejerskov, eienaar van watersportuitrustiger en Westwind Surf Shop.
Ek het by Rasmus se winkel ingestap toe my bus aankom, want dit was die enigste onderneming wat oop was en dit was gelukkig langs die bushalte. Hy het die ongelukkige taak gehad om my te vertel dat ek die verkeerde tyd gekies het om Deense branderplankry te probeer. Al die winde was daardie week aan wal, en die surftoestande sou swak wees.
Toe Rasmus my gevalle gesig sien, het hy my jammer gekry en 'n paar beskutte plekkies in Norre Vorupor en Aggers genoem, albei 'n paar kilometer daarvandaan. Ek gryp na 'n branderplank en ry saam met Johnny, 'n onbewuste kiteboard-instrukteur wat die winkel binnegedring het.
Ek het daardie dag nie veel geluk in die water gehad nie, maar die Fejerskov-broers het my ingeneem. Rasmus het my sy ekstra kamer aangebied om die nag te bly, en Jesper het belowe om my die volgende dag uit te neem. En 'n dag later staan ​​ons op die strand in Vorupur.
Toe ek die lynstane sien, was ek ontsag vir die klitmoller-surfers se sterkte en liefde vir hierdie lewenstyl — so geweldig dat hulle die hele jaar in hierdie skandinawiese gehuggie gewoon het en net hul skouers opgetrek en uitgegaan het toe die omstandighede 'n draai gemaak het vir die ergste.
Later, terwyl ek aan die oewer sit, het Mike, 'n plaaslike langboer, sy arm om my gesit en geskree dat ek weer moet terugkom, as die wind beter was.
In Klitmoller het ek nooit die gevoel van territorialisme gekry wat ek oral in Puerto Rico gevind het nie, van Puerto Rico tot New Jersey. Hierdie mans het my, 'n vrou van 100 pond, uit die VSA, as deel van hul gesin gemaak, my gedwing om moed te vind, en hulle het my dan by hul kaggel geëet toe die lug te vroeg donker geword het.