Vryheidsrit - Daarbenewens - 2021
Die Vryheidsrit het in 1961 plaasgevind. Alhoewel die Vryheidsrit welbekend is in die geskiedenis van burgerregte, was dit nie die eerste keer dat die segregasie in vervoer in die Diep-Suide uitgedaag is nie.
In 1946 beslis die Hooggeregshof dat gesegregeerde sitplek in die middelste bus ongrondwetlik was. Soos met alles waaroor die Hooggeregshof beslis, werk die beslissing daarvan slegs as die mense van Amerika en die regerings op staats- en plaaslike vlak instem om so 'n beslissing te ondersteun. Die beslissing van die Hooggeregshof in 1946 is nie deur die Suide aanvaar nie.
In 1947 het die Kongres vir Rasse-Gelykheid (CORE) beplan om 'n 'Journey of Reconciliation' in die hele Suide te neem om die uitspraak van die Hooggeregshof te toets. Die sogenaamde Bo-suidelike state het baie negatief gereageer op die feit dat die aanvaarde norm van die Suide (segregasie) betwis word. Die groep het in Noord-Carolina hewige weerstand gebied waar sommige van die Journey-lede gearresteer is en in kettingbendes gewerk het. Met so 'n intimidasie het die 'Reis van Versoening' verbrokkel en die segregasie in die Suide het voortgeduur.
Vir baie in die burgerregte-beweging het J F Kennedy hoop gebring dat dinge ten goede sal verander. Dit het aanvanklik nie in die ampstyd van die jong president gebeur nie. Om te toets hoe toegewyd Kennedy aan die burgerregtelike kwessies was, het CORE 'n ander Freedom Ride beplan. In hierdie protes sou wit passasiers sit in sitplekke wat vir swart passasiers gereserveer is, en omgekeerd. As 'n bus stop, gebruik blankes die rusareas wat vir swartes gereserveer is, en swartes sou die ruskamers gebruik wat vir blankes gereserveer is.
CORE-direkteur James Farmer het die motiewe van die Freedom Riders verdedig deur eenvoudig te verklaar dat hulle bloot die wet soos deur die Amerikaanse Hooggeregshof neergelê, handhaaf en dat hulle die wet in werklikheid handhaaf.
Die Freedom Ride het Washington op 4 Mei 1961 verlaat. Die plan was om op 17 Mei in New Orleans aan te kom. Die betekenis van hierdie datum was vir almal duidelik - die sewende herdenking van die Brown v Topeka-beslissing deur die Hooggeregshof. Hierdie Vryheidsrit het min weerstand in die Bo-Suide gebied.
Dieselfde was egter nie waar in Birmingham, Alabama nie, waar die polisiehoof, 'Bull' Connor, die Freedom Ride as 'n uitdaging vir sy gesag in die stad beskou het.
14 Mei was Moedersdag in Birmingham. Connor het die polisie sy dag in die stad gegee om die dag saam met hul gesin te vier. Dit was egter ook bekend dat die Freedom Ride op hierdie dag in die stad sou wees en dat enige betogers nie gepolitiseer sou word nie. 'N Skare het die ruiters gegroet en baie in die bus is erg geslaan. Connor beweer dat hy niks van die planne vir die aanval weet nie en dat die Freedom Riders geen steun van die goewerneur van Alabama ontvang het nie:
'As u iewers heen gaan soek na probleme, vind u dit meestal ... U kan net nie die veiligheid van 'n dwaas waarborg nie, en dit is wat hierdie mense is, net dwase.'Goewerneur Patterson
Voordat hulle Birmingham bereik het, het die Freedom Riders verdeel met een groep wat na Birmingham en 'n ander na Anniston gaan. Die ruiters wat Anniston binnegekom het, is deur 'n skare van ongeveer 200 aangeval. Die bus is gestenig en hy het bande gesny. Die bestuurder het daarin geslaag om die bus uit die stad te haal, maar toe die bestuurder uittrek om sy bande ongeveer ses kilometer van Anniston af te skakel, is die bus met vuur geslaan.
Ondanks die geweld in Birmingham en Anniston, was die Freedom Riders vasberade om voort te gaan met hul reis na New Orleans. Die busonderneming wat die busse voorsien, was egter bang om meer busse te verloor en die bestuurders - almal wit - wou nie hul lewens waag nie. Die Freedom Riders het egter die nasionale aandag gekry wat hulle wou hê en daarmee besluit hulle om na New Orleans te vlieg.
Dit was in hierdie tyd dat die studente wat by die Nashville-sitplekke betrokke was, besluit het om voort te gaan met die Freedom Ride. Hulle het geglo dat enige waargenome swakheid in die burgerregte-beweging in die hande van die rassiste sou speel - en om toe te gee aan geweld, word deur die studente gesien wat besluit het om met die busrit te volhard. Die Nashville-studente het na Birmingham getrek in 'n poging om 'n busonderneming te oorreed om 'n bus te hê. Op 17 Mei is hulle deur die polisie in die stad gearresteer en in 'beskermende bewaring' geplaas, na die Alabama / Tennessee-staatslyn teruggejaag en daar weggegooi. Die studente het vasgestel dat hulle na Birmingham sou teruggaan, ongeag die omstandighede waarmee hulle te kampe gehad het.
Wat nou in Birmingham gebeur het onder die aandag van die Prokureur-generaal, Robert (Bobby) Kennedy, gekom. Hy het die Greyhound Bus Company onder druk geplaas om die ruiters te dra. Windhond het ingestem om dit te doen. Die hoof van die Alabama se patrollie op die snelweg, Floyd Mann, het ingestem om die ruiters beskerming teen Birmingham na Montgomery te verleen. Die reis tussen die twee stede was ongeveer 90 myl en Mann was dit eens dat die roete te eniger tyd verskeie patrolliemotors sou hê.
Dit het alles goed gegaan totdat die bus in die Montgomery-busstasie ingetrek het. Skielik word die Freedom Riders deur 'n wit skare aangeval - met 'n minimale teenwoordigheid van die polisie. Die ruiters het aanvanklik gedink dat dit minder uitdagend sou wees om die bus van agter af te verlaat. Een ryer, Jim Zwerg, het die bus eerste verlaat. Zwerg was wit en die skare het hom aangeval terwyl ander ruiters daarin geslaag het om weg te beweeg. Mann het probeer om Zwerg te help, net soos 'n amptenaar van die departement van justisie genaamd John Seigenthaler wat deur Robert Kennedy gestuur is om die ruiters te vergesel. Seigenthaler is bewusteloos deur die skare geslaan en Zwerg het erg geslaan. Mann het bevel gegee aan die staatstroepe om wet en orde weer in te stel. Robert Kennedy het sy verontwaardiging uitgespreek oor wat in Montgomery gebeur het en die federale moerasse na die stad bestel.
Martin Luther King het 'n massavergadering in Montgomery toegespreek ter ondersteuning van die Freedom Riders omring deur federale moerasse. Toe die nag aanbreek, is die kerk waarin King gepraat het, omring deur 'n skare wat na raming ongeveer 2000 was. Dit is duidelik dat die gebruik van federale vleie nie 'n bedreiging is nie. King het Robert Kennedy gebel wat kontak gemaak het met die goewerneur Patterson van Alabama. Hy het in die staatspolisie en die nasionale wag beveel. Die skare het versprei en diegene in die kerk het veilig vertrek.
Die Freedom Riders het meer beskerming gekry omdat hulle besluit het om die oproep van Robert Kennedy vir 'n 'afkoelperiode' te ignoreer. Hulle het na Jackson in Mississippi gereis. Die ryers is deur die polisie ontmoet wat hulle die wit gedeelte in die stad se busstasie laat gebruik het. Hulle is toe gearresteer en na 'n stadsgevangenis oorgeplaas. Daar was egter geen skare in Jackson nie. Op 25 Mei is die ruiters verhoor omdat hulle geweier het om 'n polisiebeampte te gehoorsaam. Hulle is tot 60 dae gevonnis in 'n staatstraf by Parchman.
Meer Freedom Riders het in die Jackson aangekom om die reis voort te sit.
Die Freedom Riders het nie na New Orleans gekom nie, maar hulle het hul mening gemaak en baie publisiteit ontvang. Hulle het ook die prokureur-generaal betrek. In September 1961 het die Interstate Commerce Commission 'n beslissing ingestel wat baie strenger en minder oop vir interpretasie was as die uitspraak van die Hooggeregshof van 1946. Hierdie beslissing, wat die integrasie van interstaatlike vervoer betref, is op 1 November 1961 in werking.