Caecilia: wurms of gewerweldes? - diere Lees Meer
Hoof diere Caecilia: wurms of gewerweldes?
Caecilia: wurms of gewerweldes?
Caecilia is gewerwelde amfibieë wat ons herinner aan wurms en erdwurms, maar groter. Hierdie diere het verskeie fassinerende eienskappe.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Samuel Sanchez op 21 Julie 2020.
Die natuurlike wêreld bied, ondanks sy diversiteit, soms soortgelyke oplossings vir soortgelyke probleme. Dit staan ​​bekend as evolusionêre konvergensie, gebaseer op die voorkoms van soortgelyke strukture tussen onverwante diere, gekondisioneer deur die biomeganiese behoeftes van die omgewing waarin hulle woon. Hierdie term is baie belangrik om die bestaan ​​van caecilians te verstaan, wat ons hieronder sal aanbied.
Hoe anders kan 'n gewerwelde dier soveel soos 'n primitiewe wurm lyk?? Die antwoord is eenvoudig: natuurlike seleksie kies die suksesvolste lewende wesens wat die beste kans het om te oorleef in 'n gegewe omgewing, aangesien dit diegene is wat aanleiding sal gee tot die nageslag en hul eienskappe aan die volgende geslagte sal oordra.
Dit is die rede waarom caecilians soos erdwurms lyk, aangesien beide spesies die ondergrondse koninkryk bewoon en hierdie langwerpige en wurmvorm is baie suksesvol in hierdie omgewing.
Minder bekende amfibieë
Caecilia is amfibieë wat tot die orde Gymnophiona behoort. Hulle woon hoofsaaklik in vogtige tropiese streke en vertoon fossielgewoontes, dit wil sê, hulle leef ondergronds. Vanweë hul beperkte vitale omvang en skaam aard, kom hierdie langwerpige wesens selde in aanraking met mense. Dus, is baie min bekend by die algemene bevolking en dit is maklik vir 'n onervare om hulle te verwar met 'n wurm van enorme afmetings.
Hier is 'n paar algemene kenmerke van hierdie amfibieë:
Die caecilians het verskillende groottes, van 98 millimeter van die Idiocranium russeli -spesie tot anderhalf meter Caecilia thompsoni.
Hulle het baie klein oë, wat in baie gevalle slegs ligverskille in die omgewing kan opspoor. By sommige spesies is die hele oogapparaat begrawe onder die epidermis, 'n kenmerk wat aantoon dat die oë onderliggame vestigiale organe is.
Hulle het nie ledemate nie, maar het sterk kraniale spiere waarmee hulle deur die sediment kan sny, en daarom word hulle as uitstekende graafmachines beskou.
Hulle het twee sensoriese "tentakels " tussen die neus en die oë, waarmee hulle reuke kan opspoor.
Soos ons kan sien, is hierdie diere heeltemal aangepas vir 'n ondergrondse lewe. Hierdie aanpassing gaan verder as eksterne morfologiese modifikasies, want soos slange, het gewoonlik verminderde longe (of die linkerkant weg) om sy slanke en wurmvorm te behou. Die spesie tretochoana eiselti albei longe ontbreek, aangesien verskillende studies bevind het dat hy slegs deur die vel asemhaal.
Ekologie van caecilians
Soos ons voorheen verwag het, bring hierdie klein gewerweldes die grootste deel van hul lewens begrawe. Sommige van die spesies, soos Caecilia pachynema, kom slegs in die nag uit en in reënbuie.
Soos in die res van die amfibieë, is die dieet insekvretend en klein gewerweldes. Daarom, ondanks sy traagheid en gebrek aan reflekse, die eienskappe van 'n roofdier te handhaaf (soos tande wat agteruitsteek sodat hulle aan voedsel kan vashou).
'N Nuuskierige reproduksie
Dit is interessant om sy eie ruimte te wy aan die voortplanting van hierdie dier, aangesien dit strategieë bied wat by geen ander soort gewerweldes gesien word nie. Byvoorbeeld, die spesie Boulengerula taitanus toon 'n vorm van ouerlike sorg gebaseer op matrifagie, dit wil sê,, die kleintjies voed op die ma se eie weefsel.
'N Studie in die tydskrif Nature toon onthullende resultate rakende hierdie atipiese ouerlike sorg:
Die wyfies van hierdie spesie het 'n vel wat dubbel so dik is as die jeugdiges wat nie tot nageslag aanleiding gegee het nie. Dit is, berei voor dat 'n deel van hul liggaam verbruik word.
Die selle van hierdie weefsel verskil van dié van ander epiteels, aangesien hulle bereid is om proteïene en vette aan die nageslag te verskaf.
Hierdie kleintjies het 'n reeks tydelike tande waarmee hulle hul ma se velsegmente kan afskeur.
Dit is nie 'n algemene metode vir ouerversorging van keisers nie, aangesien die meeste beperk is tot die beskerming van die eiers deur daaroor te krul. Sommige spesies is ovovivipaar, dit wil sê die larwes kom volledig gevorm uit die eierstok van die wyfie nadat hulle deur 'n eierstadium in die baarmoeder gegaan het.
Die natuur laat ons nie onverskillig nie
Soos ons gesien het, is caecilians diere met eksotiese eienskappe wat baie min aan die mens bekend is. In vergelyking met ander amfibieë, is daar baie min inligting oor hul ekologie en gebruike.
Die eerste stap om die uitwissing van enige spesie te voorkom, is om dit deeglik te ken en daarom is studies oor fauna, hoe vreemd en enigmaties ook, noodsaaklik om die biodiversiteit van die planeet te bewaar.