Instink | Slaai Sonder Blare
← Tannie Margaret
Ons word met ‘n stink gebore. Nie in die doek nie, maar eerder ‘n innerlike voorgevoel, genaamd instink. Ons vertrou die hand wat die wieg skommel, onvoorwaardelik. Ons glo dat as jou pa jou op sy skouers dra, hy jou nie gaan laat val dat jou skedel kraak nie. Babas strek nie sommer hul armpies uit na onvanpaste oppassers nie, want iewers trek ‘n hartsnaar in die regte rigting. Hormone dryf tieners instinktief na onverantwoordelikheid en die driftige drange van die onderlyf word slegs deur die oerinstink van voortbestaan aangevuur.
Ek het instinktief geweet ek gaan nie van die smaak van brusselse spruite hou nie. Sonder om daaraan te vat, te proe of te ruik, het die groenerige, bosserige gedoente van groente my glad nie beïndruk nie. Instinktief rebelleer my gestel teen die oormatige inname van alkohol. Mediese wetenskap, tesame met genetika bewys dat ons slegs met behulp van ‘n sielkundige afwyking verlief kan raak op ‘n nabye familielid.
Jy sal begin hardloop as ‘n renoster op jou afstorm, jy sal gil as iemand jou hand vol spelde druk, jy sal hoes as jy ‘n asem vol rook intrek, want jou liggaam reageer ter oorlewing… op instink.
Eendjies stap in ‘n ry, springbokke spring, arende vlieg hoog, honde lek hul… pote en elke dierspesie oorleef suiwer as gevolg van instink.
Ek kyk na die nuwe mense wat hulself in my binnekring bevind en ek kan nie anders as om te wonder hoekom so min mense dit tot hier maak nie. Hoekom skryf ek so maklik sekere mense uit my storieboek uit, maar laat dan byna wildvreemdes toe om my kinders te koester? Is dit omdat hulle Afrikaans praat? Is dit omdat hulle ook onderwysers is? Is dit omdat…*sit enige goeie rede hier in*? Maar dit is nie. Die antwoord is eintlik so eenvoudig:
Instink stink nie.