Hoewel die Koerde sowel as die Katalane se onafhanklikheidstrewe reeds vir dekades bekend is en albei gebiede tot ŉ groot mate reeds heelwat outonomiteit verkry het, is onafhanklikheid ŉ onbekende stap vorentoe. Onafhanklikheid, en die wettigheid van afskeiding, word ook tewens teengestaan deur die Irakse sowel as die Spaanse regering.
Hoewel die post-Koue Oorlog wêreld geskoei is op regionale samewerking asook individuele belange, regte en die benadering dat almal wêreldwyd maar eintlik dieselfde is, eerder as nasionale of etniese strewes, het heelwat state in die afgelope 25 jaar onafhanklikheid verkry oor feitlik al die vastelande heen.
So byvoorbeeld voldoen Skotland feitlik aan al die vereistes en het selfs ŉ eie parlement, maar die Britse regering tree internasionaal en militêr namens die Skotte op. Skotland het dus selfregering maar het nog onlangs net-net besluit om nie onafhanklik te word nie. Dieselfde geld vir Palestina, wat glad nie onafhanklik is nie, maar deur baie lande (soos Suid-Afrika) as onafhanklik erken word. Ook die Sahrawi Republiek (wat ŉ outonome gebied binne die Marokkaans-beheerde Wes-Sahara is) word erken as ŉ onafhanklike staat deur die AU ten spyte daarvan dat die “regering” daar feitlik geen beheer oor die gebied het nie en Marokko die oorgrote deel van die gebied beset. Terloops, die ANC-regering erken ook die Sahrawi Republiek se onafhanklikheid.
Die internasionale gemeenskap is versigtig en diplomaties oor die referendum. Irak self beskou dit as ongrondwetlik en buurstate met Koerdiese bevolkings soos Turkye, Sirië en Iran verwerp die idee. Natuurlik vrees hulle dat hul eie Koerdiese bevolkings ook op onafhanklikheid sal aandring sou die Irakse Koerde suksesvol wees.
ŉ Onafhanklike Katalonië, wat ŉ groot stad soos Barcelona insluit en ŉ groot deel van Spanje se ekonomie beheer, sal rampspoedig vir die Spaanse ekonomie wees. As EU-lidland (naamlik Spanje) sal Katalonië moeilik kan ontsnap van EU-beheer en die EU-lande sal waarskynlik nie Katalonië as onafhanklike staat erken nie. Soos met Brexit kan dit ’n reuse-kopseer word vir die EU.
Anders as in Brittanje, waar die Britse regering Skotte die opsie gegee het om te besluit oor onafhanklikheid, is die Spaanse regering gekant daarteen. Spanje sal eweneens nie sommer militêr optree teen Katalonië sou laasgenoemde onafhanklikheid verklaar nie. Die Spanjaarde dui aan dat die grondwet nie voorsiening maak vir onafhanklikheid nie. Eweneens sê die Katalane dat die grondwet nie afstigting verbied nie!
Ons kan seker aanneem dat ŉ redelike deel van die Afrikaners ook nie sal omgee om onafhanklik van die chaos, misdaad en korrupsie van Suid-Afrika te leef nie. Ten spyte daarvan is progressiewe inisiatiewe soos Orania klein en ondersteun die meerderheid Afrikaners (oënskynlik) nie so ŉ opsie nie.
Die grootste verskil tussen die Afrikaner onafhanklikheids strewe en die res van die wereld groepe wat daarna streef is dat die Afrikaners klaar internasionale erkening het vir ons onafhanklikheid!! Al die ander groepe moet nog erkenning kry deur onderhandeling of konflik. Daar is n akkoord onderteken op die 23ste April 1994 deur die NP , ANC en Vryheids Front asook verteenwoordigers van Amerika , Brittanje en Duitsland. Dit erken die onafhanklikheid van die Afrikaners en gee hulle die reg om dit op te eis sou hulle dit verkies. Die probleem is dat hierdie akkoord verswelg word en geen media dekking gekry het of kry nie. Absoluut niks behalwe ons gemaklikheid verhoed ons om in n area te konsentreer en ons onafhanklikheid op te eis nie. Gaan kyk op die VVK se webtuiste onder dokumente en jy sal die akkoord vind. Nou toe wie trek saam?
Ek wil nie meer saam met die mense bly wat so verskriklik sensitive is nie, dink nie eens hulle gaan saam met hulle self kan leef in toekoms nie.
Die aanvallers het op die Franse ambassade in die hoofstad en die weermag se hoofkantoor losgebrand.