'N Jong Japannese man, genaamd Shui, het op 'n drukke trein gery toe 'n strydmaker dronk deur die treinmotor gehardloop het en passasiers begin ruk het. Shui het al jare lank vechtkunsten bestudeer, maar nog nooit was hy in 'n openbare konfrontasie gedwing nie. Shui voel sy bloed begin kook, en besef die ruffian moet gestop word voordat hy sleg iemand seergemaak het.
Shui staan ​​op, staak die man se pad, en die twee ruil kwaad. Toe die mans op die punt staan, het Shui 'n hand op sy arm gevoel. Hy kyk neer en sien 'n verswakte ou man. "Laat my dit hanteer," het die ouer aangedring.
Ontmoet geweld met goedhartigheid en deernis
Shui het verbaas gekyk toe die ou man die swaar genooi het om 'n sitplek langs hom te sit. Vreemd genoeg, het hy ingestem. Die ouderling het begin om die mede te betrek, hom vrae te stel oor sy lewe en hom met vriendelikheid en deernis in die oë te kyk. Na 'n rukkie het die skurk bely dat sy vrou net gesterf het en hy was in groot pyn; Hy het uitgegaan en dronk geword om sy ergernis te bedek. Die ou man het 'n vertroostende hand op die skouer van die man geplaas, en hy het begin huil. Voor Shui se oë is die indringer van 'n skurk verander na 'n onskuldige kind.
Toe die trein by die volgende stasie aankom, het die stewige man die ou man bedank en die motor verlaat. Shui, verstom, gaan sit langs die ou man en vra hom: "Hoekom het jy my gestaak?"
"Jy was op die punt om daardie man se geweld alleen te ontmoet," het die ou man geantwoord. "In ware vechtkunsten, as jy jou teenstander op enige manier seermaak, kan jy nie jou daad 'n oorwinning noem nie."
Veilig wees sonder om ander te seer
Ons het almal mense ontmoet wie ons voel dat ons onsself moet beskerm. Tog is daar 'n manier om onsself veilig te hou sonder om ander seer te maak. Dit is die sterkste manier om ons vrede te beskerm. Alhoewel ons geleer is dat ons pyn moet gebruik as 'n wapen om ander op 'n afstand te hou, is dit nie so nie. Ons kry alles saam of glad nie. Om siek te wees vir enigiemand, is om onsself te seer.
Ek het 'n gevangene genaamd Ron besoek. Jare vroeër, in die kollege, het Ron 'n meisie met die naam Jen gehad. Een aand het die egpaar 'n argument gehad en in 'n woede het Ron haar opgedoen. Tragies het sy gesterf. Ron is skuldig bevind aan manslag en is tot baie jare tronkstraf gevonnis.
'N hartverskeurende fout
Ek het Ron ontmoet toe hy ná nege jaar van beslaglegging vir parool was. In teenstelling met sy gewelddadige daad het ek hom gevind om 'n sagte siel te wees. Hy was boos oor sy misdaad en hy het sy tyd in die tronk gebruik om sy geestelike groei te bevorder. Ron studeer A Course in Miracles, hy was aktief in die gevangenis kerk, hy was gehou deur die ander gevangenes en personeel, en hy het sy weg na 'n verantwoordelike posisie gewerk wat die gevangenis was. Toe ek Ron besoek, het ek geen wreedheid in hom gevoel nie en hy het beslis nie soos 'n gevaarlike misdadiger vir my gelyk nie.
Ron het my vertel dat hy herhaaldelik parool geweier is omdat Jen se ouers 'n veldtog vir die hele wêreld gemonteer het om hom in die tronk te hou. Elke jaar toe Ron in aanmerking kom om vrygelaat te word, het Jen se ouers koerantadvertensies uitgehaal, hul politieke invloed uitgeoefen en 'n gemeenskaplike poging aangewend om hierdie moordenaar van die strate te hou. Tog kyk ek na hierdie man, ek het nie 'n moordenaar glad nie. Ek het 'n basies goeie man gesien wat 'n hartseer fout gemaak het.
Omgaan met ander mense se woede en pyn
"So, hoe gaan dit met Jen se ouers?" Het ek vir Ron gevra.
"Ek stuur hulle liefde en gebed," het hy geantwoord. "Ek verstaan ​​dat hulle baie kwaad is en hulle moet in groot pyn wees. As ek kon teruggaan en my handeling ongedaan maak, sou ek dit sekerlik wou. Meer as enigiets, ek wens ek kon Jen terugbring. Maar ek kan nie. Ek vermeerder net my verhouding met God waar ek is en probeer om 'n seën vir die wêreld te wees. "
Terwyl ek my ontmoeting met Ron daardie dag verlaat het, het ek gewonder wie regtig in die tronk was. Ron was fisies toegesluit, maar sy siel was stygende. Intussen was Jen se ouers redelik ryk en het onbeperkte fisiese vryheid geniet, maar hulle is verteer deur woede en wraak. Dit het vir my gelyk dat hul woedende gedagtes mure meer formidabel maak as dié wat Ron omsingel.
Ek word net deur my gedagtes geraak
Omdat ons geestelike wesens volgens ons essensie is, beïnvloed ons ons in ons geestesvermoë meer as wat ons met ons liggaam doen. Hemel en hel is nie plekke wat ons gaan of toestande wat die buitenste wêreld op ons stel nie; hulle is ervarings wat ons skep met ons gedagtes en oortuigings. A Course in Miracles vertel ons: "Ek word net deur my gedagtes geraak." Waar ons verstand gaan, daar is ons. Die begeerte om seer te maak, bring ons onmiddellike pyn, terwyl die begeerte om te genees, ons onmiddellike vryheid bring.
As jy kwaad is vir enigiemand, of betrokke by 'n konflik, bly 'n oplossing soek wat almal heeltemal verlaat. As jy voel jy moet iemand seergemaak of iets van hulle wegneem om dinge selfs te maak, doen jy geweld meestal vir jouself. In plaas daarvan om hulle as 'n skurk te beskou, beskou hulle as gewond of vra vir liefde. Niemand beteken niks of dwaas nie, tensy hulle in groot pyn verkeer. Om te probeer om meer pyn te veroorsaak, vererger net hulle gevoel van afsluiting. Soos u met u eie vrede verbind, nooi u hulle om hul eis te eis. Eers dan kan jy sê jy het gewen.
In hierdie buitengewone versameling liriese, uitdagende opstelle bespreek Alan Cohen die oorheersing van beperkings, die skep van vervullende verhoudings, die stemming in die vloei van die lewe, transformasie, die vind van 'n persoonlike pad en die grootste geskenk van alle liefde. Lees dit reguit deur, of opstel deur opstel, vir daaglikse meditasies oor die verborgenhede van God, liefde en die geestelike pad.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Twee kante van 'n gevangenis Wall