'N Openbare skool wat die Mennonitiese gemeenskap in Red Run, Pennsylvania, in Maart 1942 bedien. Foto deur John Collier Jnr / Library of Congress
Baie van die oortuigings wat 'n fundamentele rol in ons wêreldbeskouing speel, is grotendeels die resultaat van die gemeenskappe waarin ons gedompel is. Godsdienstige ouers is geneig om godsdienstige kinders te verwek, liberale onderwysinstellings neig om liberale gegradueerdes te produseer, blou state bly meestal blou, en rooies bly meestal rooi. Natuurlik is dit moontlik dat sommige mense deur hul eie blote intelligensie deur verkeerde redenasies kan sien, vooroordele opspoor en gevolglik die sosiale invloede wat die meeste van ons tot geloof lei, kan weerstaan. Maar ek is nie so spesiaal nie, en om my te leer hoe vatbaar my oortuigings is vir hierdie soort invloede, maak my 'n bietjie knars.
Kom ons werk met 'n hipotetiese voorbeeld. Gestel ek is opgegroei onder ateïste en glo vas dat God nie bestaan ​​nie. Ek besef dat as ek in 'n godsdienstige gemeenskap grootgeword het, ek sekerlik in God sou geglo het. Verder kan ons ons voorstel dat, as ek 'n teïs geword het, ek blootgestel sou gewees het aan al die oorwegings wat ek neem om relevant te wees vir die vraag of God bestaan: ek sou wetenskap en geskiedenis geleer het, sou ek alles gehoor het dieselfde argumente vir en teen die bestaan ​​van God. Die verskil is dat ek sou interpreteer hierdie getuienis anders. Afwykings in die geloof spruit uit die feit dat mense op verskillende maniere die bewyse vir en teen teïsme weeg. Dit is nie asof die samesmelting van bronne en die een kant die ander kant sal oortuig nie - ons sou nie eeue van godsdienstige konflik gehad het as dinge so eenvoudig was nie. Inteendeel, elke kant sal daarop aandring dat die balans van oorwegings sy posisie ondersteun - en hierdie aandrang is 'n produk van die sosiale omgewings waarin mense aan daardie kant grootgemaak is.
Die uitdaging wat jy net glo-dat-omdat is bedoel om ons agterdogtig te maak oor ons oortuigings, om ons te motiveer om ons vertroue te verminder, of selfs heeltemal te laat vaar. Maar wat beteken hierdie uitdaging presies? Die feit dat ek my besondere oortuigings het as gevolg van grootword in 'n sekere gemeenskap, is net 'n vervelige sielkundige feit oor my en is nie op sigself 'n bewys vir of teen iets so groot soos die bestaan ​​van God nie. Dus, sou u miskien wonder of hierdie sielkundige feite oor ons nie self 'n bewys is vir of teen ons wêreldbeskouing nie, waarom sou ons dit daartoe lei om ons vertroue in sulke sake te verminder?
Die metode om te glo wat die sosiale omgewing ook al is, is nie betroubaar nie. Dus, as ek leer van die sosiale invloede op my geloof, leer ek dat ek my geloof op 'n onbetroubare metode gevorm het. As dit blyk dat my termometer sy lesings lewer met behulp van 'n onbetroubare meganisme, hou ek op om die termometer te vertrou. Op dieselfde manier beteken dat ek moes ophou om my geloof te vertrou deur 'n onbetroubare proses.
Maar in die hipotetiese voorbeeld, hou ek dit regtig vas my oortuigings gevorm deur 'n onbetroubare meganisme? Ek dink miskien soos volg: 'Ek het my ateïstiese opvattings gevorm as gevolg van die grootword in my spesifieke gemeenskap, nie as gevolg van grootword in een of ander gemeenskap. Die feit dat daar 'n klomp gemeenskappe is wat hul lede met valse oortuigings inspireer, beteken nie dat my gemeenskap dit doen nie. Ek ontken dus dat my oortuigings gevorm is deur 'n onbetroubare metode. Gelukkig is hulle gevorm deur 'n uiters betroubare metode: dit is die resultaat van grootword onder intelligente, goed ingeligte mense met 'n verstandige wêreldbeskouing. '
Die termometer-analogie is dan nie in pas nie. Om te leer dat ek anders sou geglo het as ek deur 'n ander gemeenskap grootgemaak is, is nie soos om dit te leer nie my termometer is onbetroubaar. Dit is meer soos om te leer dat my termometer afkomstig is van 'n winkel wat 'n groot aantal onbetroubare termometers verkoop. Maar die feit dat die winkel onbetroubare termometers verkoop, beteken nie dat ek die lesings van my spesifieke termometer moet vertrou nie. Ek het immers uitstekende redes om te dink dat ek gelukkig was en een van die min betroubare goed gekoop het.
Daar is iets vissies aan die reaksie 'Ek het gelukkig geword' omdat ek sou dink dieselfde ding as ek grootgeword het in 'n gemeenskap wat ek glo om valshede te glo. As ek 'n ateïs is, kan ek dink: 'Gelukkig is ek grootgemaak deur mense wat goed opgelei is, die wetenskap ernstig opneem en nie in die greep van outydse godsdienstige dogma is nie.' Maar as ek 'n teïst was, sou ek iets oor die weg gedink het: 'As ek opgegroei het onder arrogante mense wat glo dat daar niks groter as hulself is nie, sou ek nooit die genade van God persoonlik beleef het nie en sou beland het met 'n heeltemal verdraaide siening van die werklikheid. ' Die feit dat die 'ek het geluk' gehad het, is 'n antwoord iemand Dit kan gee blyk die legitimiteit daarvan te ondermyn.
Dten spyte van die oënskynlike visheid van die reaksie 'Ek het gelukkig geword' in die geval van godsdienstige geloof, is hierdie reaksie in ander gevalle heeltemal sinvol. Keer terug na die termometers. Gestel ek, toe ek 'n termometer soek, het ek baie min van die verskillende soorte geweet en 'n ewekansige een van die rak af gepluk. Nadat ek geleer het dat die winkel baie onbetroubare termometers verkoop, word ek bekommerd en doen ernstige navorsing. Ek ontdek dat die spesifieke termometer wat ek gekoop het, vervaardig word deur 'n bekende maatskappy waarvan die termometers buitengewoon betroubaar is. Daar is niks verkeerd daaraan om te dink nie: 'Hoe gelukkig is ek om mee te eindig hierdie uitstekende termometer! '
Wat is die verskil? Waarom lyk dit heeltemal redelik om te dink dat ek gelukkig was met die termometer wat ek gekoop het, maar nie te dink dat ek gelukkig was met die gemeenskap waarin ek grootgeword het nie? Hier is die antwoord: my geloof dat die gemeenskap waarin ek grootgeword het, betroubaar is self, aanneemlik, 'n resultaat van die grootword in daardie gemeenskap. As ek nie die oortuigings aanvaar wat my gemeenskap in my ingestel het nie, sal ek vind dat ek geen spesifieke rede het om te dink dat my gemeenskap meer betroubaar is as ander nie. As ons die betroubaarheid van een of ander geloofsvormende metode evalueer, kan ons nie oortuigings gebruik wat die resultaat is van daardie metode nie, ter ondersteuning van die betroubaarheid van die metode.
Dus, as ons ons sosiaal beïnvloed oortuigings behoort te laat vaar, is dit om die volgende rede: beraadslaging oor of ons 'n geloof moet handhaaf of laat vaar, of 'n stel oortuigings, as gevolg van die bekommernisse oor hoe die geloof gevorm is vanuit 'n perspektief dit vertrou nie op die betrokke oortuigings nie. Hier is nog 'n manier om die punt te stel: as ons bekommerd is oor ons oortuiging en ons afvra of ons dit moet prysgee, twyfel ons daaroor. As ons twyfel, plaas ons die een of ander opvatting of groepering van oortuigings en wonder ons of die betrokke oortuigings verhaal kan word vanuit 'n perspektief wat nie op hierdie oortuigings staatmaak nie. Soms leer ons dat hulle herstel kan word sodra hulle aan twyfel onderwerp is, en ander kere leer ons dat hulle dit nie kan doen nie.
Wat kommerwekkend is oor die besef dat ons morele, godsdienstige en politieke oortuigings sosiaal beïnvloed is, is dat daar in hierdie geval nie baie maniere is om ons geloof uit twyfel te herstel nie. Ons kan nie gebruik maak van gewone argumente ter ondersteuning van hierdie oortuigings nie, want in die perspektief van twyfel word die legitimiteit van die einste argumente bevraagteken: ons verbeel ons tog dat ons die argumente vir ons siening meer dwingend vind as die argumente vir alternatiewe sienings as gevolg van die baie sosiale invloede waarmee ons besig is. In die perspektief van twyfel kan ons ook nie die feit dat ons glo wat ons doen as 'n bewys vir die waarheid van die geloof, aanvaar nie, omdat ons weet dat ons glo wat ons doen bloot omdat ons in 'n sekere omgewing grootgeword het, en die feit dat ons is hier grootgemaak eerder as dat daar geen goeie rede is om te dink dat ons oortuigings die regte is nie.
Dit is belangrik om te besef dat die kommer oor die oortuiging van sosiale oortuigings kommerwekkend is net as ons oorweeg of ons geloof vanuit die perspektief van twyfel moet behou. Onthou, die feite oor hoe my besondere oortuigings veroorsaak is, is op sigself geen bewys vir of teen enige spesifieke godsdienstige, morele of politieke siening nie. As u dus nadink oor die vraag of u oortuigings sou laat vaar vanuit 'n perspektief waarin u bereid is om gebruik te maak van al die redenasies en argumente wat u normaalweg gebruik, sou u bloot dink dat u geluk gehad het - net soos wat u moontlik gehad het gelukkig om 'n spesifieke termometer te koop of die trein te bereik oomblikke voordat hy sy deure sluit, of 'n gesprek op 'n vliegtuig tref met iemand wat uiteindelik die liefde vir jou lewe is.
Daar is geen algemene probleem om te dink dat ons gelukkig was nie - soms is ons ook so. Die bekommernis is net dit vanuit die perspektief van twyfel, ons het nie die hulpbronne om die bewering dat ons gelukkig was, te regverdig nie. Wat nodig is om so 'n geloof te ondersteun, is deel van dit wat bevraagteken word.
Miriam Schoenfield is medeprofessor in die departement filosofie aan die Universiteit van Texas in Austin.