Geskryf deur Alan N Williams, et al
Die jongste verslag van die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC) noem dat ons sonder 'n aansienlike afname in ons gebruik van fossielbrandstowwe op die regte pad is vir 'n wêreldwye gemiddelde toename van 2 ℃ in die volgende paar dekades, met uiterstes tussen 3 tot 6 ℃ op hoër breedtegrade.
Maar 2 sound klink nie regtig soos baie nie. Sou dit nie net 'n paar dae van somerbrakke beteken nie?
Alhoewel 2 neg weglaatbaar mag lyk, was die hoogtepunt van die laaste ystydperk gekenmerk deur 'n daling van 2-4 ℃ in wêreldtemperature. Dit wys hoe groot die effek van hierdie skynbare klein temperatuurverandering op die aarde kan wees.
Die laaste ystydperk het hoofsaaklik plaasgevind as gevolg van veranderinge in die wentelbaan van die aarde en die verhouding tot die son. Koelste toestande 21,000 jaar gelede 'n hoogtepunt bereik. Die afname in temperatuur in koolstofdioksied in die atmosfeer en die oppervlakte van die see het die koel neiging versterk.
Wêreldwyd was die grootste impak van die ystydperk die vorming van massiewe ysvelle by die pale. Groot dele van ys is tot 4 km dik Noord-Europa, Kanada, Noord-Amerika en Noord-Rusland.
Hierdie yskappe sal vandag ongeveer 250 miljoen mense verplaas en stede soos Detroit, Manchester, Vancouver, Hamburg en Helsinki begrawe.
Toe water na ys draai, daal die seevlak tot 125 meter laer as vandag, wat groot dele van die land blootstel. Hierdie vergrote kontinent - 20% groter as vandag in Australië - staan ​​bekend as "Sahul".
In Australië sou baie van ons groot stede die land binneland gevind het. Noord-Australië het by Papoea-Nieu-Guinee aangesluit, die hawe van Darwin was 300 km van die kus af en Melburniërs kon na die noorde van Tasmanië gestap het.
Die Golf van Carpentaria het 'n groot, sout binnelandse meer, grootliks ongebruik deur mense.
Die ystydperk-kontinent van Sahul. Damian O'Grady, Michael Bird
Die vergrote kontinent het klimaatsveranderinge veroorsaak. Getuienis van groot dele van Australië dui daarop dat die ystydperk was dor en winderig - in sommige opsigte soortgelyk aan toestande waarin ons gesien het onlangse tye - en uitgebrei het oor ongeveer 200 menslike geslagte (ongeveer 6,000 jaar).
Die moeson, wat reënval oor die boonste derde van die kontinent en in die dorre sentrum lewer, is verswak of ten minste in die buiteland verhuis. Die winterweste wat reën oor die suide van Australië bring, blyk ook te sit verder suid in die Suidelike Oseaan.
Met minder reënval, sal die droë sone is grootliks uitgebrei. Vandag se semi-droë sones, waarvan baie 'n integrale deel van ons landbougordel vorm, sou na woestyn verander het.
'N Weerverslag vir die laaste ystydperk.
Die menslike reaksie
Argeologiese getuienis dui op twee belangrikste reaksies van inheemse bevolking in die laaste ystydperk.
Eerstens blyk dit dat hulle teruggetrek het kleiner "refuges" - sleutelareas met toegang tot vars water. Vandag moet ons almal na die oostelike NSW, Victoria of geïsoleerde gebiede soos Cairns en Karratha verhuis, gebaseer op argeologiese gegewens.
Tweedens het bevolkings dramaties afgeneem, miskien soveel as 60%, aangesien die beskikbaarheid van voedsel en water afgeneem het. Dit beteken dat sommige van die mees aanpasbare mense op die planeet nie hul bevolking kon onderhou in die lig van klimaatsverandering nie.
Dit sou vandag gelykstaande wees aan die verlies van 15 miljoen mense, of die gesamentlike bevolking van die grootste ses stede in die land (Sydney, Melbourne, Brisbane, Canberra, Perth en Adelaide).
'N Steeds droë binneland van Australië het 21,000 XNUMX jaar gelede voorgekom en word weer vir die nabye toekoms voorspel. Alan Williams, 2009
Watter lot wag op ons?
Huidige projeksies dui natuurlik op 'n toename eerder as 'n afname in planetêre temperature van 2 temperaturesC of meer. In sommige opsigte is die toestande in Australië later in hierdie eeu egter waarskynlik soortgelyk aan die laaste ystydperk, hoewel deur verskillende klimaatmeganismes.
Voorspellings dui op 'n meer gereelde voorkoms van warm dae, sowel as warmer dae, en 'n toenemende variasie in reënval, met swaarder val as dit voorkom. Siklone kan ook meer intens word aan die boonste punt, terwyl die verdamping binneland waarskynlik droë sones sal sien uit te brei. Die resultaat kan soortgelyk wees aan die laaste ystydperk, met toenemende droë uitspel, veral die binneland.
Veranderende seevlakke (styg eerder as om te daal) sal bevolkings langs die streek ook beïnvloed kusrand. Die voorspelling van styging op seevlak gedurende die volgende eeu wissel van 19-75cm. Hierdie webwerf - kusrisiko - wys hoe styging op seevlak verskillende dele van Australië sal beïnvloed. Met 50% van ons bevolking binne 7 km van die kus af en toenemende veranderinge in seevlak wat verband hou met 'n aardverwarming van 2˚C, sal die meeste Australiërs beïnvloed.
Stormskade in die noordelike strande van Sydney in 2016. Die styging op seevlak sal na verwagting die rand van die kus beïnvloed. Australiese Associated Press
Mense wat die laaste ystydperk oorleef het, was beweeglik en goed aangepas vir droë toestande. Die hedendaagse sittende samelewing, afhanklik van geoptimaliseerde voedselproduksiestelsels, staar waarskynlik 'n groter uitdaging.
Ons landbousisteme lewer hoër opbrengste as die vroeëre voedselproduserende stelsels wat deur die oorspronklike mense gebruik word, maar is baie kwesbaarder vir ontwrigting. Dit is omdat hulle geografiese verspreiding beperk (soos die Murray-Darling-bekken en die Wes-Australiese koringgordel), en geleë is waar die impak van klimaatsverandering die swaarste sal wees.
As gevolg hiervan sal ons waarskynlik sien grootskaalse mislukking van hierdie stelsels. Soos die sukkelende Murray Darling-kom wys, het ons die vermoë van ons kontinent reeds oortref voorsien die water wat ons en die omgewing waarop ons afhanklik is, onderhou.
Ons moet ons uiterste bes doen om te verseker dat regerings hul verpligtinge ten opsigte van die klimaatooreenkoms in Parys nakom en koolstofvrystellings tot 2050 tot nul sal verminder. Maar dit is ook verstandig vir navorsers en beleidmakers om hedendaagse weerleggings in Australië te identifiseer en om die langtermyn-volhoubaarheid te beplan van hierdie streke in die geval dat klimaatsontwrigting nie gekeer kan word nie.
Alan N Williams, mededirekteur / nasionale tegniese leier-inheemse erfenis, EMM Consulting Pty Ltd, UNSW; Chris Turney, Professor van Aardwetenskap en Klimaatverandering, LNR Sentrum vir Uitnemendheid vir Australiese Biodiversiteit en Erfenis, UNSW; Haidee Cadd, navorsingsgenoot, UNSW; James Shulmeister, professor, Die Universiteit van Queensland; Michael Bird, JCU-vooraanstaande professor, LNR-sentrum vir uitnemendheid vir Australiese biodiversiteit en erfenis, James Cook University, en Zoë Thomas, ARC DECRA-genoot, UNSW