Net ’n bietjie dapper | penpunt
Ek het onlangs ’n klompie báie ou kinderboeke onder oë gehad, en opnuut respek gekry vir die gehalte van moderne kinderboeke. Veral vir die feit dat dit deur die bank ’n belangrike les aan die kinders oordra.
Ontmoet vir Hansie, te vreesbevange om buite sy huisie te waag, al verjaag dit uiteindelik sy maat, Hannie. Wanneer hy dit uiteindelik buitentoe waag, beleef hy ’n rits avonture en groei sy waagmoed met rasse skrede.
Die oorspronklike Engelse weergawe, A little bit brave, was skrywer Nicola Kinnear se debuutprenteboek. Die pragtige kleurvolle illustrasies het sy self gedoen, en dit is in goeie Afrikaans vertaal deur Elsa Silke. Die bladsy is lekker deursaam en behoort ’n goeie klomp lees-sessies te kan hanteer voordat dit verweerd lyk.
Die boek word in Afrikaans uitgegee deur Human en Rousseau. Max du Preez: Groen lote nou oral te sien | Netwerk24
Redi Tlhabi: Armoede-pornografie wys ANC-afsydigheid
Die kloof tussen diegene in Suid-Afrika wat gelei word en diegene wat lei, word groter en groter, skryf Redi Tlhabi.
Schweizer voorspel niks goeds vir verkiesingsjaar
Die feit dat politieke partye op die Laerskool Schweizer-Reneke toegesak het en oor hul eie en mekaar se voete geval het om die situasie vir politieke gewin aan te wend, voorspel niks goeds vir hierdie verkiesingsjaar nie, skryf Christi van der Westh
Schweizer-geval en die raskaart
Laatmiddag laai ek twee wagte van ’n naburige sekuriteitskompleks op pad stad toe op. Vir hulle is dit ’n uur se stap en met skofte van 12 uur moet hulle al weer 07:00 werk.
Max du Preez: Groen lote nou oral te sien
Deur Max du Preez 20 Februarie 2018 05:00
Pres. Cyril Ramaphosa het die aanslag en al die talente om Suid-Afrika sy oorlog teen ongelykheid en onstabiliteit te help wen – mits hy ’n bevoegde staat met ’n bekwame tegnokrasie kan bou en politieke verantwoordbaarheid kan herstel.
Daar was die laaste dekade of twee heelparty innoverende voorstelle om die ekonomie ’n steroïed-inspuiting te gee, werkloosheid te bekamp en armoede te verlig.
Nie een van dié kon op dreef kom nie omdat die burokrasie, en telkens ook die politici, te korrup en onbeholpe was en daar byna nooit teen die skuldiges opgetree is nie.
Sedert Ramaphosa se intreerede as ANC-president op 13 Januarie is meer gedoen om korruptes, staatskapers en leeglêers in die bek te ruk as in Jacob Zuma se hele termyn.
Binne ’n maand het die Gupta-ryk begin verkrummel, ’n hele klomp skelms is aan die skarrel en die grootskaalse sabotasie van Eskom is grootliks gestuit.
Regter Raymond Zondo se komende kommissie van ondersoek na staatskaping gaan beslis nie ’n herhaling van regter Willie Seriti se toesmeerverslag oor die wapenskandaal wees nie.
Ons gaan week ná week die kans hê om getuienis te hoor van hoe korrup die Zuma-administrasie was en wie daarby gebaat het.
Intussen moet ons Suid-Afrikaners onsself dit gun om te glo dat ’n Cyrilse Lente vir ons aangebreek het.
Dié proses gaan soos die destydse WVK-proses ’n impak op die nasionale psige hê.
Politieke verantwoordbaarheid is terug op die tafel – daarvan kan die jongste stappe van die Valke, die nasionale vervolgingsgesag en die parlementêre portefeuljekomitees getuig.
Intussen moet ons Suid-Afrikaners onsself dit gun om ’n slag optimisties te wees, om te glo, tot die teendeel bewys word, dat ’n Cyrilse Lente vir ons aangebreek het.
Daar is nog ’n paar yswinde, maar die eerste groen lote is al duidelik sigbaar.
Ekonome kan ons met sobere statistieke probeer oortuig dat ons toekoms donker is, maar hulle meet selde die potensiële impak van die nasionale gemoedstemming.
My ervaring van die politieke teater die afgelope vier dekades sê vir my die huidige positiewe ingesteldheid en die aansteeklike opgewondenheid in die sakesektor en die breë bevolking kan ’n beduidende invloed hê om die pendulum vinniger en hoër terug te laat swaai.
Dis nie sommer Pollyanna-praatjies nie. Ons het ons toon herhaaldelik teen die Zuma-klip gestamp, en ons gaan dit nie maklik weer doen nie: Ons wéét wat die ANC se tekortkominge is, ons verstaan dat Ramaphosa maar min beweegruimte gegun gaan word, ons het geen illusies oor die skade wat die Zuma-era aangerig het wat nou ongedaan gemaak moet word nie.
Ons, die mense van Suid-Afrika, gaan Ramaphosa en sy span met ’n valkoog dophou.
Ramaphosa het in sy staatsrede ’n regmerkie gemaak in byna elke boksie waaraan ek kon dink:
die kabinet en die getal staatsdepartemente gaan verklein word; ) die inkomstediens en staatsondernemings gaan gou reggeruk word;
oorlog gaan teen korrupsie en wanadminstrasie gevoer word;
daar is daadwerklike planne om werkloosheid onder jong mense op te los;
die fokus is op ekonomiese groei en die herstel van nasionale en internasionale vertroue; en
daar is selfs ’n belofte dat ons die rassenasionalisme van die Zuma-era kan sien taan en dat nierassigheid weer op die agenda gaan kom.
Ek het twee maars:
Een: Ekonomiese groei alleen ondermyn nie ongelykheid nie en dit is Suid-Afrika se grootste enkele probleem. Daar sal dus gesorg moet word dat die onderste driekwart van die bevolking vinniger ryker word as die boonste kwart.
Twee: Ek het nie ’n woord oor klimaatsverandering gehoor nie. Erge droogtes – en soms vloede – is ons voorland. Dit gaan fyn langtermynbeplanning verg.
Intussen verlustig ek my aan die welkome verskyning van nuwe botsels oral.
Meer oor: Max Du Preez | Suid-Afrikaners
Watter roete kies jy, CR?
Max du Preez: Só maak jy polities droog
Max du Preez: Genoeg pleisters, Cyril?
Max se gejuig oor Ramaphosa is voortydig