Parkinsons kry Johan nie onder - Mense - Republikein
Tuesday, February 25th, 08:59:59
Parkinsons kry Johan nie onder
14 February 2020 | Mense
Henriette Lamprecht - 'n Ernstige tekort aan ondersteuning van mense met parkinsons in Namibië het 'n man van Swakopmund genoop om 'n ondersteuningsgroep te stig.
Johan Fourie leef self met die siekte, wat ongeveer een tot twee mense uit 'n honderd tussen 60 en 80 jaar raak.
Bo die ouderdom van 80 is dit ongeveer vier uit 'n honderd mense.
Ná demensie is parkinsons die tweede algemeenste neurodegeneratiewe siekte.
Ná sy amptelike diagnose was sy gedagtes "vol daarvan", sê Johan.
Tog het dit die twyfel uit die weg geruim.
Hy het sedert 2008 geweet "iets" is fout, maar nie geweet wat dit was nie.
Hy het simptome soos lighoofdigheid, 'n "dowwe" brein, balans­versteuring en 'n verlies aan hand- en vingervaardigheid ervaar.
"Ek het baie gesukkel om 'n vurk te hanteer."
Op 'n praktiese vlak moes Johan versigtiger te werk gaan in situasies wat balans vereis, en het hy 'n hele paar keer hard geval.
"Dit het my gou geleer om te kompenseer. Ek kon ook nie meer fietsry en dans nie, en selfs swem wou nie meer werk nie."
Hy is 'n leergierige mens, sê Johan, en hy wou alles oor die siekte lees en verstaan.
"Parkinsons is egter die soort siekte wat elke mens anders raak en 'n mens moet ruimte hiervoor laat."
'n Magdom inligting is op die internet beskikbaar wat hoofsaaklik die siekte en die simptome beskryf.
Dit veroorsaak dat 'n mens jou eie behandeling probeer bestuur – soms sonder uiters noodsaaklike leiding, sê Johan.
"Die inligting is interessant en dikwels bruikbaar, maar word nie deur 'n ordelike inligtingstelsel ondersteun nie."
Sy onsuksesvolle soeke na 'n onder­steuningsgroep het hom nou genoop om self een te begin.
"Daar is soveel inligting en tegnieke wat 'n mens kan gebruik om simptome te verlig, en wat ons kan deel," sê hy.
Volgens Johan is die ­belangrikste nuwe insig oor die siekte die brein se vermoë om senuweebane te skep.
"Die tegnieke maak gebruik van die brein se vermoë om nuwe response te skep en mens kan dit dikwels op jou eie doen.
"Die beginsel is neuroplastisiteit. Dit gebruik die dinamiese vermoë van die brein om gedragsaanpassings te maak. Wat dikwels gebeur wanneer jy iets regstel, is dat ander bewegingsdefekte soms op simpatiese wyse ook begin herstel. Dit is waar ek die meeste vordering gemaak het."
Volgens hom is die aanleer van 'n nuwe taal baie soortgelyk aan die proses en kan selfs vergeet­agtigheid op dié wyse aangespreek word deur vir jouself doelbewus merkers langs jou pad te plaas.
"Omdat wat in my lyf en kop aangaan nie vir ander sigbaar is nie, is hulle dikwels onbewus van oomblikke van angstigheid weens foutiewe balans. As ek op moeilike terrein soos trappe beweeg, moet mense my liefs nie probeer help nie. Ek hanteer die trappe die beste as ek ruimte om my het – dit bied ruimte vir balanserende bewegings soos die swaai van die arms."
Johan erken die siekte maak hom fisiek baie swakker en hy kan onder meer nie swaar items optel sonder om balans te verloor nie.
"Mense kyk jou dikwels onbegrypend aan as die vroue die swaar pakkies dra en ek dra óf niks óf baie ligte pakkies!"
Hy is soms intens moeg en al wat help, is om 'n ruk te gaan lê.
"Ek sal skielik uit die geselskap onttrek en vir so 'n uur of wat gaan lê, dan is ek weer reg vir die res van die dag."
Johan gebruik onder meer 'n pil vir die langtermynvrystelling van dopamien, wat soms twee tot drie weke nie in voorraad is nie.
Standaardbehandeling sluit voorskrifmedikasie, ­alternatiewe terapieë soos neuroplastisiteit en die gebruik van universele energie­velde in.
"Daar is talle tegnieke waarmee mense met parkinsons hul simptome kan verlig.
"'n Mens kan jou ­omstandighede betekenisvol verander deur van spesifieke tegnieke gebruik te maak."
Namibiërs wat graag by die ondersteuningsgroep betrokke wil raak, kan Johan by [email protected] of 081 421 5965 kontak.