Koos du Plessis skryf: “Eenvoud is die vreugde van die lewe: / dis gee en neem net wat daar is; / dis dankbaar eet van elke skewe / snytjie brood wat liefde is.” Hoe meer jy oor hierdie gedig dink, hoe meer val die wêreld om jou in plek, asof jy die legkaartstukke van lewe beter in plek geplaas kan kry. Die sirkel van mense se lewens is soms so komies, by gebrek aan ‘n beter woord. Hulle werk hard en lang ure om meer en beheer te besit, om finansieel in staat te wees om die lewe, volgens hulle verwagting, beter te leef.
Op ‘n dag, egter, is sy grootste vreugde en enigste behoefte die woonstelletjie in Huis Wittekruin waar hy saam met sy lewensmaat op die stoep sit, altwee nog met redelike goeie gesondheid, ‘n gehekelde kombersie oor sy bene, en ‘n koppie tee waarin hy ‘n stukkie beskuit doop voordat hy slurpend die laaste slukkies tee opdrink.
Na die afsterwe van die ouer broer van die twee, het die ander een dorp toe getrek na sy nagmaalshuis toe, wat ook deel van sy erfenis was. Op ‘n manier het ek en hy beter begin kommunikeer. Hy het sy boeke vir my gewys, maar kon nie regtig aan my verduidelik waaroor elkeen van hulle gehandel het nie.
Maar hy was gelukkig. Binne sy leefwêreld het hy alles gehad wat hy kon begeer. Hy was skatryk aan vrede. Selfgenoegsaam. Tevrede. Niks uitstaande drome of ambisies nie. Sy sleurgangroetine was die sin van sy lewe. Sy illusie oor sy kwalifikasies het hom iemand gemaak, laat die mense maar dink wat hulle wil. Op my vraag elke keer as ek hom sien: “hoe gaan dit, oom?” het hy geantwoord. Dit gaan baie goed. En dit het, want hy het baie meer as ek geweet oor lewe.