In sy beskouing oor die gedig wys E. Lindenberg tereg op die verwantskap met N.P. van Wyk Louw se ‘Vroegherfs’ in die reël ‘en vrugte dra van onrus en 'n yl vreugdelose pyn’ (vgl. die Blokboek oor Treknet, Pretoria/Kaapstad, 1979, p. Hennie dis waar wat jy se. ek gaan daarna kyk, ek moet elkgeval nog pote vir agter ook kry. Vir my is “Broderie anglaise” deur en deur ’n huweliksgedig – die wit van broderie anglaise (ook gebruik vir onderklere), die “silwerdoek”, “verruklik”, die “Gaatjies, sinnelose leegtes / Steek die stilet in die batis*, / Belemmer laf die fyn planmatigheid” … “’n naald / Wat met sy giswit, dun sygaring / Klein-klein-klein stekies begin vorm, / Die ruwe rafelrande / Tot gladde sirkeltjies omboor,” en dan die kindertjies en kleinkindertjies?: “Wit nulletjies en hoepeltjies / Wat ongemerk begin te dans:”, die “[kinder]kransies witter wit op wit, / Wit garingringetjies op wit batis” … die heerlike, heilige, (on)heilsame gesin, geruk deur geluk en geweld … ?