'N Mossie en 'n loerende kat ... Image deur suju
Elke oggend sal sy met die son opstaan, haar gebede aanbied en vra om die pad te wys. Die Son was altyd bly om haar stem te hoor. Dan sal sy kruie en plante by die rotse naby die bos versamel en met die natuur praat.
Sy was 'n medisyne vrou, en haar medisyne was sterk. Sy het die mense van haar dorp gehelp met haar doktorsgraad. Maar soms kon sy nie die lewens van diegene wat sy behandel het, red nie. Terwyl sy dit verstaan, was dit deel van die natuurlike siklus van die lewe. Sy het die mense en hul pyn saamgevoer.
Nou het sy vir 'n oomblik gestop, haar mandjie kruie neergesit en deur die kreek gekniel. Sy het gehoop die sagte melodie van die water wat teen die rotse slaan, sal haar troos soos dit so dikwels voorheen gehad het. Trane het van haar gesig geval, in die kreek geval en weggevoer. As net die kreek die pyn sou vat, het sy ook gevoel. Haar pad was nie 'n maklike een nie. Toe sien sy in die water die weerkaatsing van 'n ou vriend - Bear.
"Hoekom huil jy?"
Sy kyk op in sy oë en sê: "Ek is hartseer, ek voel soveel mense in pyn, lyding, en ek kan net soveel doen."
Dra glimlag, "Wat as jy Skepper vra om jou te help?"
"Ek vra altyd hulp, maar ek voel verantwoordelik vir almal. "
Bear se oë het wyd gegroei en saggies gesê: "Dit is nie vir jou om hierdie las te dra nie. Almal het hul eie pad, met baie dinge om te leer, vergewe en te verstaan. Jy noem dit karma. Ek noem dit lewe. "
"Hoe laat ek los? "
"Jy vra eenvoudig Skepper om jou las te neem. Verlig jou vrag. Dit is veel groter as jy of enige van ons. U is 'n vaartuig vir die Aarde en Skepper. Onthou dat jou genesende gawes aan jou deur die Skepper gegee is. "
Sy kyk na haar hande: "My ouma was 'n medisyne vrou. Sy het my alles geleer wat ek ken. Ek wil haar nie los nie. "
Bear se oë het op haar vasgemaak soos hy gesê het, met 'n ernstige toon: "Dit is 'n groot verantwoordelikheid. Jy moet leer hoe om hierdie dinge te dra, sodat jy nie onder die gewig van jou mandjie verkrummel nie. "Hy het na die mandjie wat langs haar gaan sit, gewys.
Bear het sy medisyne sak oopgemaak en sy trom uitgetrek. Hy het begin sing 'n liedjie laag en ritmies. Raven het naby die kreek geland, gekyk en geluister. Beer het harder geword, en sy het die lugverandering gevoel en die temperatuur daal. Sy het Beer en Raven en die kreek gesien en toe het 'n gejaag van lig haar gesig gevul. Sy is oorkom met 'n sensasie om vinnig en vinnig deur tyd en ruimte te beweeg. Sy het die bewussyn verloor.
Toe sy haar oë oopmaak, kon sy gesinslede sien wat geslaag het. Sy was oorweldig met emosie en het begin huil. Hulle het haar en gedeelde drukkies begroet.
Sy kyk na Bear, "Waar is ons?"
"Jy weet waar ons is. "
"Dit is my medisyne wat jou hierheen gebring het. "
"Ons het die grense van hierdie wêreld oorgesteek en in die geesteswêreld gegaan. "
Om haar te omhels, het ouma gesê: "Ek het gekyk hoe jy werk en gee jou energie aan diegene wat jy dokter en genees. Dit is belangrik dat jy onthou dat jy nie die reg het om ander se pyn te dra nie. Dit is nie joune nie, en dit benadeel jou welstand. Dit is die moeilikste deel van 'n medisyne vrou. Vertrou my, ek het dit die moeilike manier geleer. "Sy kyk na Bear.
Beer sug, "Ek onthou baie keer dat jy siekte en energie aangeneem het wat nie aan jou, ouma, behoort het nie. Raven en ek moes jou terugbring uit die plek waar die spore loop. "
Die pynlike herinnering het ouma se gesig gekruis. Sy knik, "dit was amper my dood."
"Ons het jou amper verlore, ons het jou amper verloor, "het Raven gejaag.
Ouma het diep in haar kleindogter se oë gekyk: "Bear het jou hier gebring, sodat jy almal van ons kan sien. Familie, vriende, mense uit die dorp, almal is hier. Kyk na ons gesigte en sien ons is in vrede, gelukkig en tevrede om by die huis te wees. Ons het nie meer die pyn en siekte wat ons een keer gehad het nie. Ons is vry."
"Maar dit help niemand by die huis nie, "het sy gehuil. "Ek probeer hulle uit hul pyn en lyding help." Warm trane het haar wange verbrand soos wat sy gepraat het.
Ouma het haar arm om haar kleindogter gesit: "Jou geskenke is 'n seën en ek is trots op jou. Nou is dit tyd om te erken wat joune is en wat aan ander behoort. Jy kan mense help, hulle dokter gee en hulle liefhê, maar jy kan nie hul pyn kry nie. Jou hart is mildelik, en jou liefde loop diep soos die rivier. Beskerm jouself, waardeer jou medisyne en het grense met siekte en siekte wat die gedagtes en liggame van mense kan pla. Onthou ek is altyd daar, help jou en lei jou. "
Toe sy haar ouma sien, onthou sy die tyd toe die ouderling siek geword het nadat sy vir 'n siek kind in die dorp versorg het. Sy was maar 'n jong meisie en die herinnering aan haar eie ma het nag na nag gebid en gebid en die antieke aangemoedig. Nadat sy amper sterf, is haar ouma na Bear's grot gehaas waar Bear and Raven haar van die spookwêreld teruggebring het. Dit was daarna dat haar ma daarop aangedring het dat sy die medisyne-manier van haar ouma begin leer het. Trane het uit haar oë gegooi.
Sy het gefluister, "Dankie ouma, ek is gelukkig."
Raven het onderbreek, "Tyd om te gaan!"
Hy het sy rammelaar gegryp en sy liedjie gesing. Ligte het voor haar oë geslaag en sy het weereens 'n opwelling van energie deur haar gevoel. Terwyl sy die grens tussen wêrelde oorsteek, het die beelde van haar familie vervaag. Toe sy haar oë oopmaak, het sy haar by die baai teruggekom asof sy nog nooit weg is nie. Haar lyf was een of ander manier ligter - sy voel verlig.
Sy het 'n seder gebêre en die rook op haar mandjie gebruik. Bear en Raven sit stil terwyl sy die pyn en lyding wat sy gedra het, leeggemaak het. Sy het Skepper gevra om dit alles te neem. Sy het gesê sy hoef nie meer mense se laste te dra nie. Sy kyk na die rivier en besef die pyn van ander is nie wat haar definieer nie, maar eerder om leeg te wees, laat haar meer ruimte om te groei.
Bear en Raven het teruggegaan in die bos, glimlaggend.
Hierdie storie gaan oor die las wat baie van ons aanneem in ons lewens wat nie regtig aan ons behoort nie. Ons het almal die neiging om die lyne en grense wat vanselfsprekend in plek is, te vervaag vir elkeen van ons om ons eie kwessies, gevoelens of karma te hanteer.
Ons samelewing is geslaan met 'n magdom van disfunksionele gedrag en verslawings, maniere waarop ons probeer om nie net ons eie pyn te deag nie, maar ook die pyn van ander. En vir sommige hoogs sensitiewe mense, word toepaslike grense rondom wat aan hulle behoort en wat nie versteur sal word nie.
Wat ander mense se komplekse gevoelens en emosies betref?
In sommige gevalle, veral vir diegene wat hulself empaths beskou, weerspieël die verhaal die neiging om ander se komplekse gevoelens en emosies aan te pak. Mense met buitengewone sensitiwiteit het deurgaans gesukkel met die hantering van die uitruil van energie tussen hulle en ander. Byvoorbeeld, dit is dikwels moontlik om hartseer en depressief te word, of gevul te wees met angs en vrees, omdat ons onsself tot hierdie energie van 'n ander persoon oopmaak of optel.
Die universele wet dat energie energie gee, dui daarop dat ons daardie hartseer en depressie of angs en vrees in onsself sal dra. Dit word 'n vibrasie-wedstryd. Dit is waarom empaths so 'n moeilike tyd het wat hulle onderskei en wat is 'n ander persoon omdat hulle uiteindelik met 'n super hoë frekwensie aan hul eie emosionele inhoud verbind. Dit maak dit selfs belangriker dat hoogs sensitiewe mense leer hoe om hul energie te grond en nie die emosies van ander aan te pak nie. Dit word ook duidelik dat ons almal verantwoordelikheid moet neem vir ons eie gevoelens en leer hoe om hulle te grond.
Vir my is 'n empath iemand wat alles voel en het 'n diep verband met 'n 'gut gevoel'. 'N Geneser, aan die ander kant, het nie net empatiese vermoëns nie, maar is ook begaafd met ander wêreldse konneksies.
Oor die emosionele bagasie van ander mense?
In hierdie storie is die medisyne vrou 'n empath en 'n begaafde geneser wat uit generasies medisyne mense kom. Sy huil by die rivier omdat haar mandjie gevul is met ander se pyn en hartseer. Die metafoor van 'n mandjie illustreer eenvoudig wat baie genesers onvanpas aangaan terwyl hulle omgee vir ander; Hulle neem dikwels hul pasiënt se emosionele bagasie, sowel as die las en verantwoordelikheid van genesing.
In vandag se wêreld dra dokters, chirurge en mediese praktisyns die las en verwagting daarvan om hul pasiënte te genees van siekte, siekte en soms hul lewens in noodsituasies te red. As hulle nie kan genees of genees nie, ervaar genesers ook verlies. Die dood van iemand waarvoor hulle sorg, is iets wat genesers moet bereik en besef dat dit Skepper se wil is, nie hulle s'n nie. Deur oorgawe aan 'n hoër mag, kan genesers en empates hul emosies bestuur sodat hulle nie meer as hul eie dra nie.
Die bevryding van die pyn en emosionele laste
In die verhaal kom die medisynevrou se leiding en raad uit 'n karakter wat beide in Noorse en inheemse Amerikaanse lore - Bear gevind word. Hy het die wysheid en ervaring as 'n medisyne man om haar te help om die las te dra wat sy dra en die behoefte aan haar om dit vry te laat.
Bear het magiese kragte en vermoëns wat die menslike ryk ver oortref. Die feit dat hy haar in die geestesrealm geneem het, dui op haar aangebore vermoëns as 'n medisynevrou, en dat sy gereed is vir hierdie reis. Die ervaring wat sy met haar familie en geliefdes ontmoet het wat oorgesteek het en nou is van pyn en emosionele laste, leer haar dat alhoewel sy in haar wêreld nie altyd pyn en lyding kan verlig nie, is daar 'n plek waar ons vry is van die mens lyding van enige aard.
Soos die Noorse mitiese karakters Huginn en Munnin, Raven het nie net die vermoë om te sien wat aan die gang is nie, maar hy kan ook deur die verskillende ryke vervoer. Hy is sensitief vir wat gebeur en skree dikwels die waarskuwing wat tot die waarheid lei.
Mense het die verantwoordelikheid om hul emosionele energie te bestuur. Die kragtige palet van gevoelens wat ons by die geboorte erf, kan ons plekke inneem wat ons nooit gedink het nie. Wanneer ons leer om die las van nie net ons eie wonde uit te laat nie, maar ook ander wat ons voel ons moet dra, begin ons die regte reis.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Selfhelp > Die las: voel verantwoordelik vir almal