AFRIKAANSE OPSOMMING: Die Waarheids en Versoenings Kommissie (WVK) het hulle beroep op 'n hersamestelling van die geskiedenis wat gebaseer was op individuele vertellings van die verlede. Dit het beteken dat die geskiedenis gebaseer is op persoonlike geheue. In die samelewing het die behoefte ontstaan om die definisie van 'geskiedenis' te heroorweeg. Die WVK se poging om die verlede bloot te lê het verskeie soortgelyke sosiale vraagstukke laat ontstaan. Die sosio-politieke kwessies waarmee die WVK verhore geassosieer word het 'n beweging in die letterkunde geïnspireer wat spesifiek hierdie kwessies aanspreek. Hierdie tesis ondersoek die uitbeelding van geweldplegers in twee Waarheids en Versoenings-tekste, Country of My Skull en Ubu and the Truth Commission. Behalwe dat hierdie tekste belangrike bronne is van kommentaar op die sosio-politieke debat rondom die WVK, speel hulle ook 'n rol as tekste wat 'n verskeidenheid vrae oorweeg in verband met die verhouding tussen geheue, geskiedenis en vertellings. Ek stel voor dat die geweldplegers in die twee tekste mislei word deur mites wat magstrukture en manlikheid onderskryf. Die geweldplegers se hersamestellings van hul persoonlike geskiedenis word gebaseer op self-bedrog, wat dan die begrip 'waarheid' kompliseer en die konstruksie van geskiedenis in die wyer WVK-konteks beïnvloed. Die geweldplegers se vertellings vorm 'n noemenswaardige komponent van die getuienis van die WVK-verhore. Die vertellings ontbloot egter 'n manipulering van die waarheid wat die geweldplegers in staat stelom aanspreeklikheid vir hulle aksies te ontduik. Ook slagoffers word hierdeur beïnvloed in hul pogings om hulle weergawes van die waarheid met alternatiewe weergawes te versoen. My gevolgtrekking is dat die konflik tussen die vertellings van die slagoffer en die geweldpleger dikwels 'n konfrontasie tussen kulture behels wat dan die mites blootlê onderliggend aan die pleger se manipulering van die waarheid