Terwyl die eerste helfte van die boek hoofsaaklik gemoeid is met die moontlikheid van die ontwikkeling van 'n wetenskap van moraliteit, is die tweede bietjie meer tegnies en meer gefokus op neuro-biologie. Hy wys krities die misleiding van godsdiens uit, veral met sy (lang) aanval op Francis Collins, die direkteur van die Nasionale Instituut van Gesondheid in die VSA (en 'n evangeliese Christen).
My kritiek teen hierdie tweede helfte is dat dit nie altyd duidelik met sy hoof tesis verband hou nie. Dit lyk asof dit 'n latere byvoeging is. Ek moet darem ook sê dat Harris dit baie goed regkry om die leser te help om die wetenskaplike model te verstaan en ook die waarde daarvan in morele besluitneming.
'n "Wetenskap van moraliteit", soos hy dit noem, moet heeltyd besig wees met die soeke na wat bydra tot die welsyn van die hele samelewing. So 'n welvarende sekulêre samelewing is volgens hom 'n samelewing waarin die oorheersende waardes te doen het met: goedgesindheid, vertroue, kreatiwiteit, die skepping van welvaart, vriendelikheid, deernis, regverdigheid, en ander klassieke menseregte van 'n vreedsame demokrasie.
Harris stel verder dat hierdie idee van die "goeie" direk verband hou met 'n "morele landskap" – gegewe natuurlik dat die morele landskap 'n wêreld weerspieël van kritiese selfdenke, logika en feite. Die wetenskap is die topograaf van die kaart en daarom die hoof rigtingwyser vir die reisiger, om pieke en valleie suksesvol te deurkruis.