GcMAF - Chroniese siektes Argief - Best-Immunotherapy.com
van admin | April 26, 2017 | GcMAF - Chroniese siektes
Prenatale en perinatale risikofaktore
Vitamien D en serotonien regulasie
Die outisme spektrumversteuring kan toegeken word aan 'n reeks toestande wat in die 5 teenwoordig is. (DSM-5), gepubliseer deur die Vereniging van Amerikaanse Psigiaters, is as neurologiese ontwikkelingsafwykings geklassifiseer. Dit verskyn in 2013 studie bied 'n definisie vir outisme basis dat die vorige diagnose (DSM-IV-TR) aan Asperger-sindroom, Pervasive het nie verder uitgeklaar ontwikkelingsversteurings (PDD-NOS) en verbrokkelende wanorde van kinderjare bygevoeg. Komponente van hierdie afwykings is sosiale tekorte, kommunikasie probleme, stereotipe en herhalende gedrag, sensoriese steurnisse en, in sommige gevalle, geheueverliese.
Rooi lyn: toename in outisme diagnose. Jaar van skoolonderrig 1992 na 2003 in die VSA, styging in% relatief tot 1992. Blou lyn: toename van alle gestremdhede. - Deur fightingautism.org (http://fightingautism.org/idea/autism.php) [Publieke domein], via Wikimedia Commons
2013, 'n hersiening van die outisme spektrum versteuring (ASD) is voorgestel in die studie Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings weergawe 5 (DSM-5). Die nuwe diagnose genoem DSM-5 voeg die huidige definisie van outisme, DSM-4 om Asperger-sindroom, is deurlopend ontwikkelingsversteurings nie vermeld (PDD-NOS) en verbrokkelende wanorde van kleins af. As gevolg van die nuwe status word kommunikasie nie meer aangespreek nie en word dit in een kategorie saamgesmelt met sosiale integrasie.
In plaas van 'n kategorisering van diagnoses, is die nuwe definisie DSM-5 gebaseer op 'n dimensionele benadering tot ontwikkelingsversteurings te bepaal, kan outisme word toegeken. DSM-5 skep 'n raamwerk waarbinne elke individu kan onderskei word op grond van dimensies van die siekte. In hierdie oorsig, is ander eienskappe soos genetiese afwykings of intellektuele gestremdhede opgeneem.
Nog 'n belangrike verandering is die samesmelting van die domeine van sosiale en kommunikasie tekorte. Gevolglik is 'n individu outisme diagnose gemaak volgens die erns van die sosiale-kommunikatiewe simptoom van obsessiewe-kompulsiewe versteuring en ander eienskappe. Daarbenewens is die minimum ouderdom vir 'n outisme spektrum versteuring nie beperk tot 3 jaar, maar definieer 'n "vroeë tydperk van ontwikkeling." Gevolglik is 'n siekte reeds moontlik aan die begin, terwyl die simptome net waargeneem kan word wanneer die ontwikkeling is nie meer tred te hou met eksterne omgewing vereistes.
Outisme is die kern van alle outisme spektrum versteuring. Asperger-sindroom lê die domein van outisme in oorsaak en simptome die volgende. Maar Asperger se sindroom, DSM-4 los per definisie, is geen taalontwikkeling wanorde gekies uit. PDD-NOS gediagnoseer wanneer die huidige kriteria nie kan geassosieer word met 'n bepaalde siekte.
Ander bronne ook Rett-sindroom en verbrokkelende wanorde van kinderjare outisme kan toegeskryf word as die simptome soortgelyke aard. Die oorsaak van hierdie ontwikkelingsversteurings maar geen verband is ondersoek; Daarom, doen ander bronne nie reël hierdie versteurings te outisme, maar die meer algemene vorm van deurdringende ontwikkelingsversteuring.
Outisme, Asperger se en PDD-NOS word soms na verwys as outisme spektrum afwykings, terwyl outisme dikwels geïdentifiseer as outistiese versteuring, outisme in die kinderjare of infantiele outisme. Hoewel die ouer term deurdringende ontwikkelingsversteuring en die nuwer tegniese term outisme spektrum afwykings is identies aan 'n groot mate, is die voormalige bedoel om 'n spesifieke stel van diagnoses te beskryf, terwyl die laasgenoemde verskillende spektrum afwykings met betrekking tot mekaar stelle. Outisme spektrum afwykings is 'n onderdeel van die groter Autismusphänotyps (BAP), wat ook beskryf diegene wat, hoewel nie direk gediagnoseer met ASD, het besonder abnormaliteite, soos 'n vermyding van oogkontak.
Outisme van die 6 tot 17-jariges in die VSA. Voorkoms per 1000-bevolking van 1996 tot 2007. - Deur Fred die Oester [CC BY-SA 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)], via Wikimedia Commons
Die DSM-5 definisie van outisme word beskou as 'n tekort in die sosiale en kommunikatiewe konteks met beperkte en herhalende gedrag, belange en aktiwiteite. Hierdie tekorte teenwoordig vanaf die vroeë kinderjare, wat lei tot klinies beduidende funksionele inkorting. Verder is 'n unieke vorm van outisme bekend, genoem savant-sindroom, waarin kinders kan uitsonderlike vaardighede in musiek, kuns en ander gebiede te kry sonder oefening.
Asperger-sindroom word gekenmerk definisie van outisme volgens DSM-4 omdat variasies in vroeë taal voorkom met 'n aansienlike vertraging. het ook individue met Asperger-sindroom nie 'n beduidende kognitiewe inhibisies. PDD-NOS genoem subliminale en atipiese outisme, omdat die siekte word gekenmerk deur ligter Outisme simptome en hierdie dikwels kom slegs sporadies. DSM-5 'n opsomming van beide Asperger-sindroom en PDD-NOS saam onder die outisme spektrum afwykings.
Outisme spektrum afwykings kan voorkom in twee verskillende ontwikkelingsprosesse, met die meeste ouers rapporteer dat simptome gedurende die eerste jaar van die lewe waargeneem kan word. Die eerste ontwikkelingsproses is lineêre in die natuur. Binne tekorte sy ontwikkeling gedurende die eerste twee jaar van die lewe waargeneem kan word, gevolg deur 'n diagnose op die ouderdom van 3-4 jaar volg. Sommige tekens van hierdie ontwikkelingsproses, die verminderde vermoë van oogkontak, speel, te reageer op sy eie naam, asook 'n gebrek aan belangstelling om te verwys na dinge te wees.
Die tweede, alternatiewe ontwikkelingsproses bied 'n byna normale ontwikkeling van die kind, wat plaasvind is 'n regressie of 'n volledige verlies van vaardighede binne die eerste 2-3 jaar. Die regressie kan voorkom in 'n verskeidenheid van gebiede, insluitend die kommunikatiewe, sosiale, kognitiewe en selfhelp-vaardighede; Die mees algemeen waargeneem tendens is die verlies van die vermoë om te praat.
Daar is 'n debat oor watter van die twee ontwikkelingsprosesse meer verwoestende of ligter impak op die lyers. Studies is geleë ook onseker of 'n geleidelike agteruitgang of die skielike verlies van vaardighede lei die tweede ontwikkelingsproses om 'n erger gevolg.
Alhoewel daar in die huidige navorsing teenstrydige resultate in die taalkundige ontwikkeling van outisme spektrum afwykings, sommige studies toon dat kognitiewe en taalvaardighede op die ouderdom van 2,5 jaar kan gebruik word as aanwysers vir toekomstige ontwikkeling taal van 5 jaar. Om op te som, is die vroegste moontlike ingryping nodig is om die beste resultate van behandeling in die literatuur in staat te stel.
Prenatale en perinatale Risikofaktueerders
Verskeie prenatale en perinatale komplikasies behandel as 'n potensiële risikofaktore vir outisme. Hierdie faktore sluit gestasie diabetes, moederlike en vaderlike ouderdom van 30, bloeding na die eerste trimester, die neem van voorskrif dwelms (bv valproaat) tydens swangerskap en mekonium in die vrugwater. Hoewel geen oortuigende resultate is beskikbaar ten opsigte van die invloed van hierdie faktore op outisme, elk van hierdie faktore was in outistiese kinders waargeneem meer dikwels as nie-outistiese broers en susters en ander jong mense normaalweg ontwikkel.
Waarskynlik die mees wyd gelees omstredenheid rakende outisme is die verband tussen inentings te outisme waarskynlikheid. Vanaf 'n vervalste studie is die aanname dat masels, pampoentjies, rubella (MMR) oorsaak inentings en thiomersal, 'n entstof preserveermiddels, breinskade.
Tot op datum is daar geen wetenskaplike bewyse om hierdie tesis te ondersteun. Verder het verdere ondersoek het getoon dat die outisme rentekoersverhogings tot op datum, selfs al Thimerosal nie gebruik word in roetine kinderjare inentings.
2014 ondersoek 'n meta-analise 10 groot studies wat ondersoek ten opsigte van die verband tussen outisme en inentings 1,25 miljoen kinders wêreldwyd; Die ondersoeke het getoon dat nie die MMR inenting, wat nooit vervat Thimerosal, nog entstof komponente soos Thimerosal of kwik neem 'n invloed op die ontwikkeling van outisme spektrum afwykings.
Funksies van die temporale lob is wat verband hou met 'n verskeidenheid van tekortkominge wat in ASD pasiënte, insluitend versteurings van absorpsie, sosiale kognisie, gemeenskap sorg, monitering en empatie waargeneem kan word. Die temporale lob bevat ook die boonste tydelike sulkus (STS) en die Spoelvormige gesig area (FFA) van die Spoelvormige gyrus, wat nodig is vir die erkenning van gesigte. Daar is 'n vermoede dat disfunksie van die superior temporale sulkus in verband met die sosiale tekorte van outisme spektrum versteuring is. 'N Funksionele magnetiese resonansbeelding studie aan individue met 'n hoë funksionele outisme verminder aktiwiteit van die FFA uitstal wanneer jy foto's van gesigte sien.
Wanfunksies van die serotonergiese stelsel waargeneem kan word in 'n paar ASD-lyers. Een studie het getoon 'n assosiasie tussen ASD en die vitamien D regulering van serotonien in die brein en die organe.
ASD kan vanaf die ouderdom van 18 maande, is waargeneem in sommige gevalle selfs vroeër. 'N Betroubare diagnose kan uitgeneem word vanaf die ouderdom van 2 jaar. Die diversiteit van simptome van ASD bied klinici met 'n uitdaging. ASD versteurings kom op verskillende stadiums van die lewe op (kinderskoene, kinderjare, volwassenheid). Daarbenewens het die erns van die simptome is onderhewig aan verandering oor die lewensfases. Dit maak dit moeilik, bykomend tot gespesialiseerde dokters om deurdringende ontwikkelingsversteurings van soortgelyke toestande wat nie verband hou met ASD in samewerking, insluitend intellektuele gestremdhede, spesifieke taalafwykings, ADHD, angs en psigotiese versteurings te onderskei.
Met betrekking tot die spesifieke probleme te maak 'n ASD diagnose korrek gepubliseer die Amerikaanse Akademie vir Neurologie, die Amerikaanse Akademie van kind, adolessent Psychiatry, die en 'n paneel van verteenwoordigers van verskeie departemente spesifieke, praktiese parameters vir evaluering. Die praktiese parameters uiteen te sit 'n ingang screening "Vlak 1 vertoning"Dit kan gedoen word deur algemene praktisyns. Kinders wat abnormaliteite tydens hierdie vertonings het daarna moet 'n omvattende diagnostiese assessering "Vlak 2 vertoning"Onderwerp word deur ervare dokters.
Daarbenewens, wat die evaluering van kinders met OSV wat vermoedelik gebeur binne 'n ontwikkelingsraamwerk wat informante uit verskillende kontekste (ouers, onderwysers) sowel as 'n evaluering deur professionele spanne van klinici, neuropsychologists en psigiaters word voorgestel sluit.
As 'n kind toon abnormaliteite tydens die aanvanklike sifting, 'n sielkundige gebruik dan 'n verskeidenheid van assesseringsmetodes te ASD bepaal. Hierdie metodes sluit in die besonder die Outisme diagnostiese onderhoud-Hersiene (ADI-R) en die Outism Diagnostic Observation Schedule (ADOS), die goue standaard waarvolgens outisme is gevind in kinders. Die ADI-R is 'n semi gestruktureerde onderhoud ouers, probeer om uit te maak outisme simptome wat gebaseer is op die huidige gedrag van die kind en die ontwikkeling geskiedenis. Die ADOS is 'n semi gestruktureerde interaktiewe evaluering te meet sosiale en kommunikasievaardighede. Verskeie situasies spontane gedrag veroorsaak soos oogkontak na gestandaardiseerde konteks. Ander vraelyste soos die kinderjare Outisme graderings gaan en die Outisme Behandeling Evaluering Kontrolelys en kognitiewe funksie toetse bv Die Peabody Picture Vocabulary Test is tipies ingesluit evaluering reeks in ASD.
'N intensiewe, deurlopende en maat onderwys program in samewerking met 'n gedragsterapie kan kinders leer sosiale en professionele vaardighede, asook die vaardigheid om te sorg vir hulself. Moontlike metodes sluit toegepas gedrag analise, ontwikkeling modelle, gestruktureerde lesse, spraak- en taalterapie, behandeling van sosiale interaksie en arbeidsterapie. Binne hierdie programme, die maatreëls verskil in of hulle behandel of outisme algemeen fokus op die verbetering van sekere tekorte.
Die afgelope tyd, die fokus is steeds aangetrokke tot die ontwikkeling van bewysgebaseerde intervensie vir kinders met OSV. Twee rame teorieë wat verband hou met 'n spesifieke graad op die vroeë kinderjare metodes sluit in die Toegepaste gedrag analise (ABA) en die ontwikkeling sozialpragmatische Model (DSP). Hoewel ABA is sterk getuienis-gebaseerde, veral in intensiewe huis terapie, die doeltreffendheid van die verbetering van die vasberade erns van die siekte en die IK van die persoon se waarde gedaal het. die Journal of Ortho Sielkunde is van mening dat ABA en die kombinasie van ABA met DSP het in die behandeling van vroeë outistiese kinders gevestig.
Nog 'n bewys-gebaseerde metode van 'n hoë doeltreffendheid is die opleiding model van ouers wat help handhaaf hierdie as ABA en DSP tegnieke word gebruik deur hulself en geïmplementeer word. Verskeie DSP programme is ontwikkel om die uitwerking wat 'n plaaslike implementering deur die ouers is moontlik.
Dit sal egter 'n verskeidenheid van alternatiewe terapieë geïmplementeer word tot op datum, die einde ongeouditeer en lyding van pasiënte.
In Oktober 2015, het voorgestel dat die American Academy of Pediatrics (AAP) nuwe bewysgebaseerde aanbevelings vir kinders met OSV onder 3 jaar gelede. Hierdie aanbevelings beklemtoon die vroeë betrokkenheid van ontwikkeling, gedrags- metodes, ouers en versorgers, en fokus op die kern siekte van die ASD en verwante gepaardgaande simptome.
In outisme spektrum versteuring, is 'n laer dosis van 750 ng GcMAF 1-2 aanbeveel keer per week.
Die aanbevole dosis is binnespiers ingespuit of onderhuids.
'N Bykomende instandhoudingsdosis van GcMAF kan nodig wees vir pasiënte, sodat hulle simptoom vry bly en dat immuunstelsel voldoende wedergeboorte tyd.
Tekens en simptome in chroniese moegheidsindroom (CFS)
Baie chroniese moegheidsindroom CFS pasiënte het, blyk dit, ten minste, ander mediese probleme of diagnoses. Chroniese pyn versteurings voorkom in 'n hoë persentasie van pasiënte tussen aanvang en die tweede jaar, wat is die rede waarom sommige navorsers vermoed dat 'n skakel na die siekte. Soos hierbo genoem, baie ly prikkelbare derm-sindroom, temporo gewrigspyn, hoofpyn, insluitend migraine en ander vorme van spierpyn. CFS pasiënte het ook 'n aansienlik hoër waarskynlikheid van buierigheid as nie-geaffekteerde mense. In vergelyking met gesonde mense, manlike pasiënte ly 'n chroniese pyn sindroom is meer geneig, terwyl vroulike CFS-lyers ervaar meer geneig chroniese pyn. In die algemene bevolking van die VSA CFS is baie meer algemeen in vroue met endometriose.
Die ME / CFS 2003 Kanadese Kliniese werksdefinisie glo: "A ME / CFS pasiënt aan kriteria van moegheid, die stresverwante siekte / moegheid, slapeloosheid en pyn. Hier is twee of meer neurologiese / kognitiewe simptome voor, tydens een of meer van hierdie simptome vir ten minste twee van die Kategorieë outonome, neuro-endokriene en immuunstelsels simptome kom. Die siekte duur ten minste 6 maande. "
Die aanwysing as chroniese moegheidsindroom CFS is die mees algemeen gebruik word naam, wat amptelik erken naam ontbreek. Verskeie owerhede skat CFS een as 'n siekte van die sentrale senuweestelsel, Metabolisme en 'n aansteeklike of post-aansteeklike, kardiovaskulêre immuun of geestelike versteuring.
Met verloop van tyd, ontwikkel in verskillende lande, baie name wat verband hou met die simptome. In bykomend tot chroniese moegheid sindroom CFS ander name is gestig: Akureyri siekte, benigne myalgic ensefalomiëlitis, chroniese moegheid immuun disfunksie sindroom, chroniese aansteeklike mononukleose, epidemie myalgic ensefalomiëlitis, epidemie neuromyasthenia, siekte Ysland, myalgic ensefalomiëlitis, myalgic enkefalitis, myalgic enkefalopatie, post-virale moegheid sindroom, rafe kern enkefalopatie, Royal Free siekte, Tapanui griep, en yuppie griep. Baie pasiënte verkies die term chroniese moegheidsindroom oor die myalgischen ensefalomiëlitis om die wanorde bagatelliseren.
'N Studie van chroniese moegheid sindroom CFS pasiënte ervaar massiewe psigososiale stres. 'N Opname van keer Trust het bevind dat kinders sukkel met CFS dikwels so dat jou behoeftes is nie behoorlik erken en hulle het die gevoel van geboelie deur mediese en opvoedkundige kenners.
Individue met chroniese moegheidsindroom kry CFS dikwels minder sosiale ondersteuning as mense met ander siektes. Een studie het gerapporteer dat chroniese moegheidsindroom CFS pasiënte 'n verhoogde opkoms van negatiewe interaksie met familie, vriende, kollegas en dokters kla in vergelyking met die kontrole gesondheid en borskankerpasiënte in remissie.
Proksimale interfalangeale (10 gewrigte), metakarpofalangeale (10), hand (2), elmboog (2) Schultern- (2) en knie (2). As ons kyk na hierdie gewrigte, aantal gewrigte getel wat sensitief vir aanraking (TEN28) en geswel (SW28) is. Daarbenewens is die eritrosiet sedimentasie tempo (ESR) gemeet. Die slagoffer is 'n subjektiewe assessering (SA) siekte aktiwiteit wat verband hou met die vorige 7 dae op 'n skaal tussen 0 en 100 uit; 0 staan ​​vir "geen aktiwiteit" en 100 is die "hoogste aktiwiteit.".
Voorspelling - Rumatoïede artritis (RA)
• Oordrag van HLA-DR4 "Gedeelde Epitoop" allele
Aflaai "2016 Case Verslag GcMAF Behandeling in 'n pasiënt met veelvuldige sklerose" 2016-saak verslag GcMAF-Treatment-in-'n-pasiënt-met-meervoudige sklerose-Pdf - afgelaai 2493 keer - 185 KB
T-selle binnegaan die brein versteurings van die bloedbreinskans. Hulle erken miëlien as buitelandse en val dit, wat verduidelik waarom hierdie selle word verwys na as "motor-reaktiewe limfosiete."
Die Franse neuroloog Jean-Martin Charcot (1825-1893) was die eerste persoon wat 1868 veelvuldige sklerose aufführte as 'n duidelike siekte. Deur die versameling van die vorige verslae en die gebruik van sy eie kliniese en patologiese waarnemings, Charcot aangewys as die siekte as sclerosis en gedenkplate, Die drie tekens van MS nou bekend as drietal 1 Charcot se nystagmus, voorneme bewing en skandering spraak, selfs al is hierdie newe-effekte voorkom nie net in MS. Charcot waargeneem ook kognitiewe veranderinge, beskryf sy pasiënte met 'n "verswakking van geheue" en "gedagtes wat make-up net stadig."
data-rule-required = "true" data-msg-required = "" data-rule-email = "true" data-msg-email = ""> aria-vereiste = "true" data-reël-vereiste = "true" data-msg-vereiste = ""> -
Hepatitis is 'n siekte wat gekenmerk word deur inflammasie van die lewer, gekenmerk deur die teenwoordigheid van ontsteekte selle in die orgaanweefsel.
Hepatitis as gevolg van dwelms en gifstowwe
Die nie-alkoholiese vetterige lewer siekte
Reuse sel hepatitis
Hepatitis is 'n siekte waar 'n Inflammasie van die lewer teenwoordig is, wat gekenmerk word deur die teenwoordigheid van inflammatoriese selle in die orrel weefsel. Hoewel hepatitis kan geassosieer word met geen of min simptome, dit lei dikwels tot geelsug (Die vel, slymvlies en konjunktiva verkleur geel), lae eetlus en malaise. In siekte van minder as ses maande, is dit genoem akute hepatitis, terwyl langdurige lyding tydperke word beskryf as 6 maande as chroniese hepatitis.
akute hepatitis kan bedaar op sy eie, maar ook om 'n chroniese hepatitis voortgaan om te ontwikkel en in die ergste geval tot lewerversaking skerp. Chroniese hepatitis los óf geen simptome of waaruit, die tyd-tot fibrose (littekens van die Liber) of sirrose lood (chroniese lewerversaking). Sirrose verhoog die risiko van die ontwikkeling van hepatocellular karsinoom ( 'n vorm van lewerkanker).
Wêreld is virale hepatitis, die mees algemene oorsaak vir die ontwikkeling van lewer inflammasie . Ander oorsake is outo-immuun siektes, Misbruik van gifstowwe (veral alkohol), nie-alkoholiese vetterige lewer, sekere medikasie (acetaminophen), 'n paar industriële organiese oplosmiddels en plante.
Die term hepatitis is afkomstig van die Griekse, betekenis van Hepar (ἧπαρ) as lewer en die agtervoegsel-ITIS (-ῖτις) en inflammasie.
'N Pasiënt met geelsug - Deur James Heilman, MD (Eie werk) [CC BY 3.0], via Wikimedia Commons
Die eerste simptome is nie gespesifiseer in detail en lyk griepagtige siekte simptome. Soortgelyk aan byna al die akute virale infeksies is onder hierdie malaise, spier-en gewrigspyn, koors, Brechzreiz en braking, diarree en hoofpyn. Meer spesifieke simptome wat in enige akute hepatitis kan waargeneem word, is 'n verlies van eetlus, afkeer van rook onder rokers, donker urine, geelsug en abdominale pyn. Wat ontstaan ​​fisiese tekens voor die vorming van geelsug is ongewoon. Maar 5-10% van hepatitis pasiënte ervaar 'n pynlike vergroting van die lewer, limfknope en milt. Akute virale hepatitis is meer algemeen in kinders sonder simptome. Algemene simptome kan 1-2 laaste weke voor geelsug ontwikkel. Die hele verloop van die siekte duur vir weke.
'N Klein persentasie van alle individue met akute hepatitis ly akute lewerversaking, waarin die lewer is nie meer in staat om skadelike stowwe filter uit die bloed (dit lei tot verwarring, en 'n koma as gevolg van hepatiese enkefalopatie), en voortgaan om bloed proteïen produseer (Dit lei om perifere edeem en bloeding).
Chroniese hepatitis kan simptome of nonspesifieke simptome wees soos siek, moegheid en swakheid. Hierdie vorm van hepatitis word dikwels gediagnoseer in bloedtoetse wat gebruik word om nie-spesifieke simptome te evalueer. Indien gelverbruik teenwoordig is, dui dit op 'n gevorderde lewerskade. Na fisiese ondersoek is dit dikwels moontlik om 'n vergroting van die lewer op te spoor.
'N uitgebreide lewerskade, en letsels van die lewer (sirrose) lei tot verlies, ernstige kwesbaarheid (vinnig kneusing en bloeding), perifere edeem (swelling van die bene), en die stoor van askites vloeistof gewig. Uiteindelik sirrose lei tot 'n verskeidenheid van komplikasies: spatare van die slukderm hepatiese enkefalopatie (verwarring en 'n koma) en hepatorenale sindroom (nier disfunksie) (vergrote are in die slukderm kan lewensgevaarlike bloeding veroorsaak). Aknee, onreëlmatige menstruele siklus, 'n letsels van die longe, kan inflammasie van die skildklier en niere voorkom met outo-immuun hepatitis in vroue. A aplastiese anemie kan 2-3 maande plaasvind nadat 'n aanval van akute hepatitis.
Virale hepatitis is die grootste oorsaak van hepatitis wêreldwyd. Ander redes vir nie-virale hepatitis sluit die misbruik van gifstowwe, dwelms en alkohol, en vetterige lewer, outo-immuun en metaboliese versteurings. Minder algemeen hepatitis veroorsaak word deur bakterieë, parasitiese, swam, mikobakteriële en protozoale infeksies. Daarbenewens kan komplikasies van swangerskap en 'n vermindering van bloed vloei lewer hepatitis veroorsaak. A bosluiskoors obstruksie te danke aan hepatocellular disfunksie, Gallenwegverstopfungen of atresie van gal lewerskade en uiteindelik kan hepatitis veroorsaak.
Die mees algemene oorsake van virale hepatitis is die vyf onverwante met mekaar, hepatotrophischen virale hepatitis A, hepatitis B, hepatitis C, hepatitis D (wat veroorsaak dat net in verband met hepatitis B siekte) en hepatitis E.
Hepatitis B is die wêreld se mees wydverspreide virale hepatitis, raak byna 10% van die volwasse bevolking in bewoonde gebiede en veroorsaak 'n geskatte 780.000 sterftes elke jaar. Daar word dikwels vertikaal oorgedra (van moeder na baba) of horisontaal deur middel van bloed infeksie. Minder algemeen, maar moontlik, oordrag deur slymvliese. A inenting word gereeld toegedien word in die ontwikkelde wêreld.
Geword oorsaak van virale hepatitis sedert die landwye inenting teen hepatitis B middel 1980er jaar, hepatitis C vir die mees algemeen in die Verenigde State. Die siekte affekteer ongeveer 3,2 miljoen in die VSA woon mense, 60-70% van besmette volwassenes van wie is onbewus van hul infeksie. Hoewel siekte prosesse uit vir dekades gedra sonder simptome,-HCV geïnfekteerde mense verteenwoordig 'n bron van infeksie en is self 'n verhoogde waarskynlikheid van chroniese lewersiekte en ander chroniese HCV siekte opgeskort.
Oormatige alkoholgebruik is 'n belangrike oorsaak van hepatitis en lewerskade (sirrose). 'N werklike alkoholiese hepatitis, gevorm uit net na jare van alkoholmisbruik. Meer as 80 / 40 gram van alkohol vir mans / vroue is wat verband hou met die ontwikkeling van alkoholiese hepatitis. Die siekte wissel van asimptomatiese, ligte siekte tot ernstige lewer inflammasie en lewerversaking. Laboratorium studies toon 'n belang met betrekking tot die transaminase, meer spesifiek 'n toename in die aspartaat-aminotransferase (AST) in 'n verhouding van 2: 1 vir alanien transaminase.
Alkoholiese hepatitis kan lei tot hepatitis en is veral algemeen onder pasiënte wat alkohol misbruik of besmet is met hepatitis C vir die jaar. geneig ook pasiënte wat alkohol verbruik in oormatige meet, waarskynlik hepatitis C. 'n Kombinasie van hepatitis C en swaar alkoholgebruik versnel die ontwikkeling van sirrose.
'N Groot aantal van dwelms en ander chemikalieë kan hepatitis veroorsaak. In die Verenigde State van Amerika parasetamol, antibiotika verteenwoordig, en die sentrale senuweestelsel wat dwelms, die mees algemene oorsaak van dwelm-geïnduseerde hepatitis is. Parasetamol fasiliteite in die Verenigde State van Amerika is die mees algemene berig oorsaak van lewerversaking. Kruiemiddels en dieetaanvullings kan ook hepatitis veroorsaak ; in Korea hierdie fondse verteenwoordig, selfs die mees algemene oorsaak van oorsprong. Ander risikofaktore sluit in 'n gevorderde ouderdom, vroulike geslag en 'n vorige dwelm-geïnduseerde hepatitis. Daar is 'n groeiende konsensus dat die genetiese variasie en dus genetiese predisposisies is sleutelfaktore in die hepatitis oorsprong.
Gifstowwe en dwelms kan lewerskade deur verskeie meganismes, insluitende direkte sellulêre skade, ontwrigting van selmetabolisme en strukturele veranderinge veroorsaak. Sommige medikasie soos acetaminophen veroorsaak 'n voorspelbare, boks-afhanklike lewerskade, terwyl 'n ander manier oorreed spesifieke reaksies wissel van persoon tot persoon.
Ook die onvoorsiene en beplande aksie van Hepatoxinen beteken (laasgenoemde deur inaseming, vel opname en inname) 'n nadelige uitwerking. Beroepsblootstelling kan voorkom deeglik of slinkse wyse in baie professionele velde. Byvoorbeeld, vra sampioen vergiftiging is 'n algemene giftige blootstelling, wat kan lei tot hepatitis.
Outo-immuun hepatitis is 'n chroniese siekte wat veroorsaak word deur die abnormale, immuun verwerping van lewerselle. Die veronderstelling is dat die outo-immuun hepatitis is wat verband hou met 'n genetiese geneigdheid, as dit is wat verband hou met sekere menslike leukocytic antigene. Die simptome van hierdie hepatitis tipe is soortgelyk aan ander vorme en kan lei tot 'n wisselende ligte tot ernstige siekte. Vroue met hierdie toestand kan abnormaliteite van die menstruele siklus of amenorrheic het. Die siekte kan voorkom in mense van alle ouderdomme, maar is veral algemeen in jong vroue om te kyk. Baie mense ly aan outo-immuun hepatitis ly ook aan ander outo-immuun siektes.
Die nie-alkoholiese vetterige lewer siekte (NAFLD) is die voorkoms van vetterige lewer in individue wat min verteer om geen alkohol. Hoewel daar geen simptome in die vroeë stadiums gewone manier kan ontstaan ​​met siekte progressie tipiese simptome van chroniese hepatitis. NAFLD is wat verband hou met die metaboliese sindroom, vetsug en diabetes, met NAFLD kan lei tot inflammasie, fibrose en sirrose met hiperlipiedemie. Dit is 'n toestand genaamd nie-alkoholiese steatohepatitis (NASH). 'N Diagnose beteken die uitsluiting van ander oorsake, insluitend die oormatige alkoholgebruik. Terwyl 'n mediese beeldvorming net kan wys 'n vetterige lewer, so dit is slegs moontlik op grond van 'n lewerweefsel biopsie om die inflammatoriese en fibrotische eienskappe van siekte NASH diagnoseer. NASH is die derde mees algemene oorsaak van lewersiekte in die Verenigde State.
'N besering aan die lewerselle wat veroorsaak word deur 'n bloed of suurstof uitputting kan lei tot iskemiese hepatitis, genoem skok lewer. Hierdie toestand word dikwels geassosieer met 'n hartaanval, maar kan ook veroorsaak word deur skok of sepsis. A bloed ontleding van 'n persoon met isgemiese hepatitis toon hoë vlakke van transaminase ensieme (AST en ALT). Omdat die toestand suksesvol behandel kan word by die verwydering van die oorsaak, isgemiese hepatitis laat selde permanente lewerskade.
Reuse sel hepatitis is 'n seldsame vorm van hepatitis en kom hoofsaaklik in pasgeborenes en kinders. Die diagnose word gemaak indien daar multinuclear hepatocyte reuse selle in die lewerweefsel analise. Hoewel die oorsaak van reuse sel hepatitis is onbekend, is die toestand wat verband hou met virale infeksies, outo-immuun siektes en toksisiteit van dwelms.
Die spesifieke meganismes wissel afhangende van die oorsaak van die toestand. In virale hepatitis veroorsaak 'n virus in die lewer selle 'n immuunskade aan die lewer. Dit lei tot ontsteking en versteurde funksies. In outo-immuun hepatitis aanvalle immuunstelsel die lewer as gevolg van 'n huidige auto-immuun siekte. Nog 'n vorm van hepatitis, insluitend die hepatitis wat veroorsaak word deur die gebruik van alkoholmisbruik, word veroorsaak deur vetophoping in die lewer, wat lei tot 'n vetterige lewer, ook genoem statohepatitis.
In akute hepatitis, die letsels bevat (areas van abnormale weefsel) hoofsaaklik diffussinusoidale en portaal Mononukleêre infiltrasie (limfosiete, plasmaselle, Kupfer - selle) en geswel hepatosiete. Eosinofiele (raadslid liggaam) is ook algemeen. Hepatocyte herlewing en cholestasis (gal canaliculair verstopping) is tipies teenwoordig sowel. A oorbrugging nekrose (nekrose dat twee of meer portaal stukke verbind) kan ook voorkom. Dit kan ook lei tot lobulaire verwarring. Hoewel gemiddeldes van limfosiete kan voorkom in portaal gebiede, dit is opvallend nie algemeen nie as die normale struktuur behoue ​​bly. Daar is geen bewyse van fibrose of sirrose (fibrose plus regeneratiewe nodules). In 'n paar ernstige gevalle, kan 'n beduidende hepatocellular nekrose rondom die sentrale aar (sone 3) in ag geneem word.
In sub-massiewe nekrose, 'n rare verskynsel van akute hepatitis - daar is 'n wydverspreide hepatocellular nekrose. Dit begin met die centrizonalen verspreiding en propageer in die rigting van 'n verdere stukke. Die graad van parenchiem inflammasie is veranderlike en hang buite verhouding op die duur van die siekte van. Twee verskillende patrone van nekrose is erken: (1) sonale coagulative nekrose of (2) pan lobulaire (geen sonale) nekrose. Talle makrofage en limfosiete is teenwoordig. Daarbenewens, skep 'n nekrose en inflammasie van die gal boom. A hiperplasie om permanente galbuis selle kan ook teenwoordig wees as 'n stroma bloeding kom algemeen voor.
Histologie kan 'n paar korrelasie van oorsake wys:
ï sone 1 (periportal) kom in fosfor vergiftiging of eklampsie.
ï sone 2 (midzonal) - selde - gesien met geelkoors.
ï sone 3 (centrilobular) kom in iskemiese besering, om die giftige effekte van koolstoftetrachloried of chloroform blootstelling's te neem. Medikasie soos acetaminophen kan gemetaboliseer in die sone 1 om giftige verbindings wat nekrose in sone 3 veroorsaak.
Wanneer pasiënte herstel van hierdie toestand, show biopsies multiacinare dikwels regeneratiewe nodules (voorheen bekend as adenomateuse hiperplasie).
Massiewe lewernekrose is ook bekend en gewoonlik loop baie vinnig en dodelik. Alhoewel hierdie nekrose van submassiven nekrose is soos dit is erger in graad en mate.
Chroniese hepatitis is ondersoek in detail, so baie verskillende siektetoestande kan beskryf.
Chroniese hepatitis met nekrose van geïsoleerde en met of sonder fibrose (voorheen aktief onder die term chroniese hepatitis bekend) sluit in enige hepatitis wat langer as 6 maande en inflammasie, fibrose, ontwrigting van duur terminale plaat en het verdwaalde nekrose. Die term is egter verdryf deur die huidige diagnose van chroniese hepatitis.
Chroniese hepatitis sonder sporadies nekrose (voorheen chroniese hardnekkige hepatitis) het geen beduidende periportal nekrose of herlewing van 'n digte Mononukleêre infiltreer kanaal. Raadslid liggaam word dikwels gesien in die lobule. In plaas daarvan, dit behels 'n aanhoudende parenchiem brandpunt hepatocyte nekrose (apoptose) met Mononukleêre infiltreer sinusvormige.
Die eenvoudiger term chroniese hepatitis verkies as 'n vereniging met patogene gebruik (indien bekend), en met 'n tikkie op die basis van die graad van inflammasie, die vrag eenheid of verbintenis met die patogeen (indien bekend) en 'n tikkie op die basis van die graad van inflammasie, die vrag eenheid of Brückennekrose ( koppelvlak hepatitis) en die stadium van fibrose geëvalueer. Hoewel tot op datum baie verskillende gradering stelsels is ingestel, kan niemand voortduur vir algemene aanvaarding.
Sirrose word gekenmerk deur regeneratiewe nodules wat geskei word deur 'n diffuse fibrose lint proses. . Dit gelyktydig die finale stadium van baie chroniese lewersiekte is die patofisiologiese proses wat lei tot sirrose, is soos volg: hepatosiete is geleidelik verloor deur hepatocellular besering en inflammasie.
Hierdie versteuring veroorsaak dat 'n regeneratiewe reaksie van die oorblywende hepatosiete. Die fibrotische letsels beperk die mate waarin die normale struktuur herstel kan word omdat hulle groepe van hepatosiete isoleer. Dit lei tot die vorming van knope. Die nuwe vorming vaartuig, genoem angiogenese, is wat verband hou met letsels, wat uiteindelik lei tot die vorming van abnormale kanale tussen die sentrale hepatiese aar en die portaal voorwerpe. Dit op sy beurt veroorsaak 'n verskuiwing van bloed in die streek rondom die ingroei parenchiem. Normale vaskulêre strukture, insluitend die sinusvormige kanale kan uitgewis word deur fibrotische weefsel, wat eindig in portale hipertensie. Die totale vermindering van die Hepatozytenmasse, in verband met die verandering van bloedvloei inmeng met die funksionering van die lewer. Dit sluit filtrering van bloed uit die spysverteringskanaal en die produksie van serum proteïen. Hierdie veranderinge lei tot die kliniese erns van sirrose.
Sommige oorsake van hepatitis kan nie onderskei word op grond van patologiese wees, maar het eienskappe wat 'n spesifieke diagnose te dui. Die teenwoordigheid van sirrose met mikro-nodules, Mallory liggame en vetterige verandering binne 'n weefselmonster, dui op 'n hoë waarskynlikheid van 'n alkohol wanorde. A perivenular, pericellular fibrose (bekend as "ogiesdraad fibrose, as gevolg van hul verskyning op trichrome of van Gieson vlekke) met gedeeltelike of totale uitwissing van die sentrale trant, is 'n sterk aanduiding vir alkoholmisbruik. Kardiologie, isgemiese en veneuse uitvloei obstruksie veroorsaak soortgelyke simptome patrone. Die sinusoïede is dikwels vergrote, gevul met eritrosiete en lewersel plate dikwels verminder.
Coagulative nekrose van hepatosiete kan voorkom rondom die sentrale aar. Daarbenewens hemosiderin- en lipochrombelastete makrofage en inflammatoriese selle gevind kan word. Op die rand van die fibrotische sone ook cholestasis teenwoordig mag wees. Die Portaltrake is skaars beduidend beïnvloed en indien wel, net in hoogs gevorderde stadium.
Die Gallenwegkrankheit insluitende primêre biliêre sirrose, die sklerose cholangitis, Inflammatoriese veranderinge wat verband hou met idiopatiese derm siektes en die kanaal obstruksie dieselfde in hul histologie tydens die vroeë stadiums van die siekte. Alhoewel hierdie siektes is geneig om hoofsaaklik behels die galbuis, kan hulle ook geassosieer word met chroniese inflammasie van die lewer. Dit bemoeilik 'n onderskeid op histologiese basis. Die fibrotische veranderinge wat verband hou met hierdie siektes beïnvloed hoofsaaklik die portaal paaie met Cholangiole-verspreiding, inflammasie van die portaal paaie met neutrofiele na die Cholangiole, die onderbreking van die einde plaat deur Mononukleêre inflammatoriese selle en soms hepatocyte nekrose. Die sentrale are is óf nie ingesluit in die fibrotische proses, of laat in die verloop van die siekte. So, is die sentrale portaal verhoudings slegs minimaal versteur. Sirrose is meestal as 'n portaal-portaal oorbrug fibrose.
Hepatitis E veroorsaak verskeie histologiese patrone wat afhanklik is van individuele omstandighede. Die tipiese patroon in immuno pasiënte is 'n ernstige interlobulêre nekrose en akute cholangitis in die portaal sisteem met talle neutrofiele. Die siekte is erger in pasiënte met vorige lewersiekte soos sirrose. Veral in immuno pasiënte 'n chroniese infeksie kan lei tot sirrose in 'n kort tydperk van die tyd. Die histologie is vergelykbaar met dié van die hepatitis C-virus; digte lymfocytische Portalinfiltrat konstante sporadies nekrose en fibrose is kenmerkend.
Die uitset van hepatitis veroorsaak die simptome hang grootliks op die siekte of die siekte toestand. In sommige gevalle, byvoorbeeld in 'n nie-kliniese hepatitis A-infeksie, die persoon voel geen simptome en herstel sonder langtermyn skade. In ander gevalle, onherstelbare skade lewer plaasvind, wat 'n daaropvolgende leweroorplanting belangrike van die hepatitis maak. 'N subset van die vordering van die siekte is geklassifiseer 1993 as hiper-akute, aangesien 'n lewerversaking kan plaasvind binne 'n week.
Die lewer het om die beskadigde selle vermoë regenereer. Chroniese skade kan lei tot letsels van die weefsel, genoem fibrose, wat met 'n toenemende agteruitgang het nodules lei wat verhoed dat die lewer van behoorlik werk; Hierdie toestand staan ​​bekend as sirrose is onomkeerbaar en maak 'n leweroorplanting nodig is. Ander komplikasies van chroniese hepatitis is lewerkanker, veral hepatocellular karsinoom.
In Maart 2015 publiseer die Wêreldgesondheidsorganisasie sy eerste gids vir die behandeling van chroniese hepatitis B. Hierdie siekte affekteer wêreldwyd 240 miljoen mense. Die gids fokus op die voorkoming, sorg en behandeling Hepatitis B siek mense.
Gesamentlike navorsingsinstellings GcMAF
Dit is 'n wetenskaplike werk vir aktiveer "makrofaag aktivering terapie" om immuunselle slaap.
Aflaai "stabiliteit van GcMAF in serum" Stabiliteit-van-GcMAF-in-serum-2012.pdf - afgelaai 3547 keer - 39 KB
Aflaai "anti KANKER NAVORSING 33 2881-2886 (2013)" ANTI KANKER-NAVORSING-33-2881-2886-2013.pdf - 2139 keer afgelaai - 216 KB
Aflaai "anti KANKER NAVORSING 33 2917-2920 (2013)" ANTI KANKER-NAVORSING-33-2917-2920-2013.pdf - 2225 keer afgelaai - 47 KB
Tik 1.5 Diabetes (T1DM), insulienafhanklike diabetes (IDDM) latente outo-immuun diabetes by volwassenes (LADA)