AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie tesis stel ŉ spirituele begrip van terminale sorg as lewensorg binne ŉ pastorale benadering tot dood en sterfte bekend. Die voorveronderstelling is dat lewe en dood onlosmaakbaar verbind is, en dat ŉ betekenisvolle benadering tot dood en sterfte in terme van ŉ Christelike teologiese hermeneutiek met die vraag “Wat is lewe?” ’n aanvang moet neem. Die konsep van teologiese hermeneutiek dien as 'n oorkoepelende paradigma, wat geïmpliseer word binne die wisselwerking van lewe en dood met die doelwit om betekenis te vind in lewe en dood in die fundamentele Godmens- verhouding. ’n Eskatologiese perspektief speel ’n beduidende rol, aangesien dit die alreeds en die nog nie van eskatologie beklemtoon, wat in elke lewensgebeurtenis duidelik word. ’n Ontleding van die teoretiese paradigmas en filosofiese voorveronderstellings rakende die wydverspreide “sielkunde van dood en sterfte” toon aan dat die fenomenologiese, kliëntgesentreerde modelle gebrek lei as gevolg van hul heftige aanspraak op die innerlike menslike potensiaal om sterfte te hanteer. Alhoewel hierdie modelle kosbare insigte ten opsigte van die behoeftes van die sterwendes bied, faal hulle daarin om individue toe te rus met ’n betekenisvolle paradigma wat volhoubaar is, afgesien van die werklikheid van die dood. Ek staan dus ’n “teologie van dood en sterfte” voor wat ’n veel meer holistiese benadering tot terminale sorg meebring. Gegrond op die impak van ’n Christelike, spirituele konsep van lewe en ’n pastorale antropologie op ’n pastorale benadering tot terminale sorg, argumenteer ek dat ons nie nodig het om die dood op ons eie te hanteer nie omdat ons op die getrouheid van God, wat ons sterk sal hou tot die einde (1 Kor 1:8), kan vertrou. Aangesien die vrees vir die dood slegs deur die omgee vir lewe hanteer kan word, is dit noodsaaklik dat pastorale sorg aan die sterwende die God-mens-verhouding, wat lewe te midde van dood waarborg, beklemtoon. ’n Unieke gesigspunt van hoop volg vanuit ’n Christelike, spirituele begrip van lewe, wat die paradigmatiese gaping wat gelaat word deur psigologiese benaderings tot dood en sterfte vul. Dit maak ons bewus dat die nuwe lewe in die Gees ’n kwaliteit is wat ons alreeds besit. Die lewensorg-benadering word uiteindelik in ’n pastorale voorkomingstrategie in die konteks van die MIV-pandemie toegepas. Ek argumenteer in die tesis dat heersende MIV-voorkomingsprogramme gestrem word deur ’n tekort aan ’n algehele verwysingsraamwerk, vanwaar oor die noodsaaklikheid van gedragsverandering nagedink kan word. Om hierdie gaping te vul, stel ek ’n spirituele lewensorg-benadering voor, wat die ontwikkeling van ’n Christelike etos beklemtoon, gegrond op ’n inwendige sekerheid van die doel en bestemming van menslike lewe, wat as ’n algehele paradigma vir ’n pastorale voorkomingstrategie kan funksioneer. Hierdie voorkomingstrategie is gegrond op die veronderstelling dat positiewe verandering, die verwagting van ’n beter toekoms, en ware hoop voortspruit uit ’n begrip van wie ons as mense voor en in verhouding met God is.