PressReader - SA Jagter Hunter: 2017-10-01 - Dooierus – Watergate
Dooierus – Watergate
SA Jagter Hunter - 2017-10-01 - INHOUD - Deur HER­MAN JON­KER
Nee, nie Nixon se Watergate nie. Dié het ge­gaan om er­ger skan­des. Ook nie sui­pings nie, hoe­wel dit se­ker soms ’n raak be­skry­wing kan wees. Nee, ek praat hier van drink­plek­ke. Die soort waar bot­tels op ’n rak staan en gla­se op ’n ry, en jy kan rug­by kyk en na nu­we sto­ries en ou grap­pe luis­ter. Mens­wa­ter­ga­te kan jy dit se­ker noem. Die mens is mos – an­ders as die skil­pad en die klip­sprin­ger – af­hank­lik van drink.
Maar laat ek eers die on­der­werp in per­spek­tief stel.
Van rei­ne on­skuld kan nie­mand my be­skul­dig nie, maar ’n kan­tiensit­ter is ek ook nie. Ek kan trou­ens nie ver­staan hoe ie­mand dag na dag op die­self­de stoel­tjie voor die­self­de toon­bank kan in­skuif, so ge­reeld dat die kroeg­man van­self­spre­kend sy dop vir hom neer­sit nie. Nee, be­ne­wens die sleg­te ge­vol­ge van so ’n ge­woon­te moet dit da­rem se­ker la­ter ver­ve­lig raak. Am­per soos om el­ke keer op die­self­de plek te loop jag.
Maar laat ons nou maar eer­lik wees: ’n Lek­ker vars wa­ter­gat het wel sy tyd en plek. ’n Koue moutjie is mos da­rem nie te ver­smaai op ’n sin­gen­de son­be­sie­dag nie, en ’n ou bin­ne­jer­sie­tjie ook nie wan­neer die ran­te wit lê en die bib­ber sy sit in jou lit­te ge­kry het nie. Hoe strook dit met jag? Tus­sen jag en dop is geen spe­si­fie­ke ver­band te bring nie, glo ek. Niks meer as by by­voor­beeld gholf, rug­by, hen­gel, 4x4 of ’n boe­re­toer nie. Dis ’n al­ge­me­ne ding, wê­reld­wyd, uit By­bel­se tye al: Daar waar man­ne ont­span ge­niet hul­le graag ’n knert­sie – uit­ge­son­derd be­stuur­ders, ge­heel­ont­hou­ers, ge­sond­heids­be­wus­tes, se­ke­re ge­lo­wi­ges en ’n paar Fa­ri­se­ërs.
So dan ook wan­neer daar uit­ge­span word op pad jag­veld toe, of wan­neer die son sak na ’n ge­se­ën­de jag­dag. Ge­woon­lik is dit som­mer iet­sie uit ’n koel­kas, maar daar kom ook die ke­re wan­neer daar se­re­mo­ni­eel aan­ge­doen word by ’n wa­ter­gat.
’n Wa­ter­gat ê­rens waar daar nog a­pies in die bo­me is, kan ’n in­te­res­san­te plek wees. Só ’n kon­trei­gat het mos sy eie sto­ries. Eg, met eg­te men­se, lit­te­kens en al. Wild­van­gers, wild­be­waar­ders, wild­boe­re, wild­jag­ters, wild­plaas­be­stuur­ders, wild­wel­wil­len­des, wild­vee­art­se, wild- oe­sers, wil­der­nis­ver­loop­tes, wild­ver­lief­des, wil­de blik­sems en ver­wil­der­des: Dis waar jy hul­le kry as hul­le die slag uit die veld kom om ge­sel­skap of la­fe­nis te kom soek: By die wa­ter­gat.
Maar nie som­mer e­ni­ge wa­ter­gat nie. Fon­tei­ne ver­skyn en ver­dwyn, maar daar’s en­ke­les wat die toets van tyd deur­staan en la­ter wyd be­kend raak, al is dit nie al­tyd weens al die kor­rek­te re­des nie. Hul­le lê ge­spik­kel oor die kaart; sul­ke le­gen­da­rie­se ou watergate.
Soos Fort Coe­pie­ba in die La­e­veld, by­voor­beeld.
Hoed­spruit was nog wei­nig meer as ’n win­kel­tjie langs die spoor toe Ba­rend Bas­son sy land­merk­ho­tel oop­ge­maak het by Buf­fel­straat 1 en dit ver­noem het na sy vriend Coert, sy bank­be­stuur­der Piet en sy seun Ba­rend.
Of die ou C­hee­tah Inn, ’n ent ver­der suid in die bos.
As ek my in daar­die om­ge­wing be­vind, doen ek nog steeds daar aan vir ’n koue bier en ’n ge­sel­sie met die spo­ke. In die mid­del-1950’s, toe die plek ’n af­ge­leë wa­ter­gat in wil­de wê­reld was, het ek mos da­rem al ge­reeld ’n dran­kie daar ge­niet, al was dit toe nog uit my tie­tie­bot­tel in ’n mand­jie ag­ter op die Wil­lys of on­der die ta­fel.
Nog ver­der suid, net oor­kant die ri­vier van die wild­tuin af, is Hec­tor­spruit se le­gen­da­rie­se buf­fel­bar. Hy kyk wes as ek reg ont­hou, daai moe­ri­ge buf­fel­bul wat jou aan­gluur as jy daar in­stap. Oor die vyf­tig duim, vol­gens die ge­raam­de Ro­w­land Ward-ser­ti­fi­kaat.
In die noor­de­li­ke bos­veld, Tu­li se kant toe by Al­l­days, het At se Gat die an­na­le ge­haal. Eint­lik is die plek se reg­te naam Co­sa Nos­tra, wat ook nie on­van­pas is nie. As jy daar sit en ge­sels met al­mal wat daar aan­doen, tap jy in in die Bos­veld se doen en la­te. Hoe die win­de waai, die wie­le draai, wie vir wie in­ge­doen het met bok­ke en wie van­aand waar in die bos­veld braai. Dit bor­rel in daai dip­gat­kroeg, nie net om­dat die swem­bad am­per oor die ven­ster­bank stoot nie. Dis ’n huts­pot van sto­ries.
Lei jou pad wes, Ka­la­ha­ri toe, is daar ’n stand­hou­den­de gat op Van­zyls­rus. Duis­man was des­tyds die ou wat jou dors kon les toe dit nog die Gems­bok Ho­tel was. La­ter was dit Wes­sie. Hy het “Dis leeu­wê­reld dié – Hier k*k ’n tier” op sy koe­doe­vel­ta­fel­kleed­jies uit­ge­brand met ’n sol­deer­bout in ’n po­ging om be­soe­kers te laat wel­kom voel.
In dor wê­reld raak die wa­ters skaar­ser. An­der­kant A­skham is die Mo­lo­po Lod­ge en as jy die lyn oor­steek die ou Duitswes in, is dit ou watergate soos die ho­tel­le­tjies op Go­chas en Ko­ës waar man­ne in ka­kie tra­di­si­o­neel aan­doen.
In die Ka­roo het baie ga­te al ver­troe­bel, maar van die ou­es is nog daar. Die North & South vir rid­ders van die lang­pad, Car­nar­von se blik­kies­bar met meer as 7 000 ver­skil­len­de bier­blik­kies, die sta­ti­ge ou Graaff Rei­net-klub uit 1875 met sy ver­sa­me­ling ou vuur­wa­pens en jag­tro­feë, die Wol­we­fon­tein Ho­tel en ’n paar an­der.
Ja, die o­a­ses van die ou jag­ters se trek­paaie. Par­ty het ge­taan, som­mi­ges al ver­gaan, maar hul­le word steeds met waar­de­ring ont­hou. Dit was soet wa­ters, of jy ge­skep het of nie. ’n Raak­plek op die lang­pad, ’n in­for­ma­sie­bu­ro lank voor Google. Daar kon jy pad vra, raad soek, vrien­de maak, sto­ries ruil en den­ke deel.
Laat ons tog ’n gla­sie lig op die ou watergate en hul her­in­ne­rin­ge!
Ja, die o­a­ses van die ou jag­ters se trek­paaie. Par­ty het ge­taan, som­mi­ges al ver­gaan, maar hul­le word steeds met waar­de­ring ont­hou.