Lyndon Johnson Travels - Inligting - 2022
Lyndon Johnson Travels - Geskiedenis
Kort nadat Lyndon Baines Johnson in Januarie 1973 oorlede is, het sommige van sy vriende begin oorweeg om 'n nasionale gedenkteken vir die 36ste president van die Verenigde State in Washington, DC te skep. Hulle besluit dat 'n bos bome, 'n gedenksteen en 'n gepaste voorstelling van 'n man wat die natuur in sy persoonlike lewe waardeer en die beskerming van die omgewing in sy presidentskap ondersteun. Lady Bird Johnson het Columbia Island, tussen die George Washington Memorial Parkway en die Boundary Channel, as die plek gekies. Die LBJ Grove Memorial Committee het meer as $ 2 miljoen se skenkings ingesamel van mense regoor die Verenigde State. Die opgemerkte plaaslike landskapargitek Meade Palmer het nou saamgewerk met mev. Johnson om die bos te beplan wat op 6 April 1976 geopen het. Die gedenkbos het twee afdelings. Die gedenkgebied, omring deur 'n bos dennebome, fokus op die lewe, doelwitte en prestasies van Lyndon B. Johnson. Die tweede gedeelte bestaan ​​uit 'n breë grasweide wat omring is deur 'n gruispaadjie om te loop en omring deur bome. Hierdie deel van die woud is bedoel om liggaamlike en geestelike verjonging te bied, en weerspieël ook die troos wat Johnson in die natuur en in die buitelug gevind het. Die grasveld, veral opsy gesit om 'n rustige omgewing te bied waar mense kan sit, loop en ontspan, strook met Johnson se nalatenskap om te probeer verseker dat alle Amerikaners kan geniet van wat hy waardeer.
In die formele herdenkingsgebied draai 'n breë steenpaadjie saggies deur 'n bos wit dennebome tot 'n 19 voet lange, Sunset Red-granietmonoliet in die middel van 'n steenplein. Die steen, wat in Johnson en rsquos in Texas gebore is, het in 1974 op die terrein aangekom. Die bos, bestaande uit 900 wit dennebome, gekies vir hul vorm en immergroen kleur, omring die plein aan drie kante. Die derde kant is oop en kyk uit oor die Potomacrivier na Washington, DC. Die volwasse bome skep 'n dramatiese gevoel van omhulsel vir besoekers wat op die pad na die plein loop. Azaleas, rododendron, bloeiende struike, veldblomme en lentebolle bedek die grond onder die bome. Die vorm en plasing van plantbeddings en die lae, steenmuur wat by die pad pas, weerspieël die spiraalvormige ontwerp van die gang. Mev. Johnson het die vier aanhalings aan die voet van die granietmonoliet gekies. Hulle bevat die gedagtes van die president oor die omgewing, onderwys, burgerregte en die presidentskap. Vier eenvoudige banke aan die rand van die plein bied 'n plek om te kyk na die Lincoln- en Thomas Jefferson -gedenktekens, die Washington -monument en die Capitol oor die Potomac. Die Johnsons het gereeld hier gestop toe hulle teruggery het na Washington langs die George Washington Memorial Parkway.
Die tweede deel van die gedenkbos fokus na binne op die grasvee wat die weide vorm. Dit is meer informeel as die plein, en bied 'n verskeidenheid passiewe ontspanningsaktiwiteite. Bankies langs die gruispaadjie wat om die weiland kronkel, gee besoekers die geleentheid om te sit en ontspan, en daar is piekniektafels onder die bome wat die grasperk omring. Die ontwerper van die gedenkteken het gedink dat 'n grasveld omring deur bome een van die aangenaamste uitsigte op die landskap is. Hierdie relatief klein ruimte speel dieselfde rol as die groot openbare parke van die 19de eeu. Net soos hulle bied dit besoekers- waarvan baie stedelinge is- verjonging, passiewe ontspanning en 'n kans om die buitelug te geniet.
Die gebruik van 'n bos bome as 'n lewende gedenkteken vir Johnson was veral gepas in die lig van sy rekord in die behoud van die nasionale erfenis. Die Johnson -administrasie het toesig gehou oor die toevoeging van 3,6 miljoen hektaar grond tot die National Park System, die Wilderness Act goedgekeur en die Land and Water Conservation Fund gestig. Dit het die eerste wetgewing wat waterbesoedeling reguleer, in 1965 en 1966, en lugbesoedeling, in 1963 en 1967, begin. die Wild and Scenic Rivers Act was alles deel van die oplewing van wetgewing wat gerig is op die beskerming van die omgewing en die natuurlike erfenis wat Johnson aangeneem het.
Die Lyndon Baines Johnson Memorial Grove is ontwerp deur Meade Palmer in samewerking met die argitek- en ingenieursfirma Mills and Petticord en die beeldhouer Harold Vogel. Dit is 'n uitstekende voorbeeld van kontemporêre landskapargitektuur, waardeur die webwerf die vorm van die ontwerp kan bepaal. Die ontwerpers het die bos vir 'n verskeidenheid gebruikers beplan. Vir besoekers bied dit 'n gedenkteken vir die 36ste president van die Verenigde State en 'n aangename buitelugomgewing. Vir motoriste op die George Washington Memorial Parkway is dit 'n lieflike uitsig. Vir passasiers in vliegtuie wat die Reagan Nasionale Lughawe nader, word die bos 'n abstrakte uitdrukking van landskapskuns.
Die Lyndon Baines Johnson Memorial Grove op die Potomac National Memorial, 'n eenheid van die National Park System, is naby die Pentagon en Arlington Memorial Cemetery geleë. Die George Washington Memorial Parkway bied direkte toegang tot die parkeerareas van die LBJ Grove. Klik hier vir die National Register of Historic Places -lêer: teks en foto's.
Die gedenkteken is op Columbia Island, wes van die 14th Street Bridge en suid van die George Washington Memorial Parkway. Die 17 hektaar groot park word begrens deur die George Washington Memorial Parkway in die noordooste, die Boundary Channel in die suidweste en Columbia Island Marina in die suidooste. Vir meer inligting, besoek die National Park Service Lyndon Baines Johnson Memorial Grove op die Potomac National Memorial-webwerf of bel 703-289-2500. Die Memorial Grove is gedurende die dag gedurende die dag oop. Die park sluit teen skemer. Toilette is by die aangrensende Columbia Island Marina en is oop van 7:00 tot 22:00. Toegang is gratis vir die publiek. Die naaste metrostasie is Arlington Cemetery. Besoekers wil dalk ook meer van Ladybird Johnson Park, waarvan die gedenkbos deel is, verken. Hierdie park is geskep ter ere van Lady Bird Johnson en rsquos se bydraes tot die verfraaiing van Washington, DC en die land as geheel.
Die ingewikkelde geskiedenis tussen die pers en die presidensie
Maandag het die vermeende Republikeinse genomineerde Donald Trump 'n tweet -lesing gestuur, gebaseer op die ongelooflike onakkurate dekking en beriggewing oor die rekordopstel van Trump -veldtog, herroep ons hiermee die persbewyse van die valse en oneerlike Washington Post."
Die tweet was in reaksie op 'n opskrif wat die koerant daardie dag geplaas het oor die opmerkings van Trump oor die massaskietery in Orlando, wat Donald Trump eers gelees het, en#8220 Donald Trump stel voor dat Obama betrokke was by die skietery in Orlando. om te lees, en dit lyk asof Donald Trump president Obama met die skietery in Orlando verbind ".
In die loop van sy veldtog het Trump persbewyse van verskeie afsetpunte ontken of ingetrek, waaronder die Huffington Post, Politiek, BuzzFeed, die Daaglikse Dier, die Des Moines Register, die New Hampshire vakbondleier en Univision, NPR verslae. As kandidaat het Trump se veldtog beheer oor wie sy byeenkomste bywoon en met watter media hulle wil saamwerk. As hy die presidentskap sou wen, sou soortgelyke verbod op persverkope sonder presedent wees.
Volgens Joshua Keating by Buitelandse beleidOm 'n perskaart na die inligtingsaal van die Withuis te kry, moet 'n verslaggewer 'n paar kontrolepunte verbysteek. Eerstens moet hy of sy goedgekeur word deur die Permanente Komitee van Korrespondente, 'n vereniging van verslaggewers wat persbewyse vir die kongres goedkeur. Om in die Withuis te kom, moet verslaggewers 'n agtergrondtjek van die geheime diens ondergaan. Keating sê daar is ongeveer 2 000 verslaggewers met 'n harde kaart en 8221 toegang tot die Withuis wat elke jaar hernu kan word. Terwyl die Withuis wel die mag het om paspasse terug te trek, trek dit selde om veiligheidsredes of buitengewone omstandighede, soos 'n voorval in 2001 toe die vryskut Trude Feldman betrap is deur 'n persvenster se lessenaar. Selfs toe is Feldman vir 90 dae geskors, maar sy pas is nie eensydig herroep nie.
George Condon, 'n jarelange verslaggewer van die Withuis en voormalige president van die Withuis-korrespondente-vereniging, sê aan Andrew Rafferty en Alex Seitz-Wald by NBC dat hy weet van geen enkele koerant wat sy [Withuis] se geloofsbriewe getrek het nie. die ontstaan ​​van die korrespondentevereniging in 1914.
Maar dit is nie te sê dat media nie 'n president se ontevredenheid besorg het nie. Washington Post was 'n teiken vir verskeie administrasies, veral nadat die koerant die Watergate -skandaal verbreek het, het president Richard Nixon verslaggewers verbied van oral in die Withuis buite die pers -inligtingsessie.
Soos die beroemde Watergate -verslaggewer Bob Woodward vertel NBC, " Die Nixon Withuis het nie formeel die persbewyse van die Post maar het wel begin om die Post van die dekking van sosiale geleenthede in die Withuis. "
In 'n klankopname dreig Nixon om sy perssekretaris Ron Ziegler af te dank as hy ooit toelaat Post vervoerder in.
Ek wil dit duidelik verstaan ​​dat daar voortaan nooit 'n verslaggewer van Die Washington Post sal ooit in die Withuis wees. Is dit duidelik? " sê Nixon op die band. Geen kerkdiens nie, niks wat mev. Nixon doen nie en ook geen fotograwe nie. Dit is 'n totale bestelling, en as dit nodig is, sal ek u afdank, verstaan ​​u? "
Lyndon Johnson het 'n heel ander verhouding met die koerant gehad, en in 1963 tydens 'n telefoongesprek flirt hy met die PostKatherine Graham, redakteur van Katherine Graham, en gesê dat hy spyt was dat hy net met haar oor die telefoon gepraat het en wou hê dat hy soos een van hierdie jong diere op my plaas kon wees en die heining sou spring om haar te gaan sien.
Maar sy sjarme op die telefoon was waarskynlik 'n manipulasie -taktiek. Johnson was 'n skerp waarnemer van die media en het dikwels probeer om sy invloed agter die skerms uit te oefen, selfs met die Post. Soos Michael R. Beschloss in sy boek skryf, Verantwoordelik: The Johnson White House Tapes 1963-1964In transkripsies van sy bande, bel Johnson in die hoof van die FBI, J. Edgar Hoover, om te sien of hulle die koerant kan druk nadat hulle verneem het dat hulle van plan is om 'n hoofartikel te voer wat 'n kommissie sal vra om die moord op president Kennedy te ondersoek, wat Johnson & #160teen. Hoover en Johnson het albei gekontak Post verslaggewers in 'n poging om die verhaal dood te maak.
Gerald Ford het nooit 'n verklaring oor die Post, maar het die koerant indirek die skuld gegee vir sy reputasie as 'n kluts, soos verewig deur Chevy Chase op "Saturday Night Live". Tydens 'n besoek aan Salzburg, Oostenryk, in 1975, val Ford neer terwyl hy die trappe van Air Force One afklim. Volgens die boek van Mark Rozell, Die pers en die Ford -presidentskap, die Post 'n beeld van die voorval op die voorblad verskyn, tesame met 'n storie wat sê dat die val die reis saamgevat het. Struikel, vroetel, tuimel en draai. "
Die beeld van 'n struikelende president het vasgesteek en is vandag nog deel van sy nalatenskap. In sy memoir Tyd om te genees, Ford sê: Vanaf daardie oomblik het verslaggewers elke keer as ek struikel of my kop gestamp het of in die sneeu geval het, nul ingestel op die uitsluiting van byna alles. Die nuusdekking was skadelik. "
Ongemaklike betrekkinge tussen die pers en die president dateer terug na George Washington, wat 'ontsteld' uitgespreek het dat sy afskeid moontlik nie behoorlik in die pers gedek word nie.Washington Post, en baie ander afsetpunte sonder dieselfde nasionale profiel. Terwyl die verhoudings verskil William McKinley en 'n Mexikaanse papegaai met 'n geelkop met die naam " Washington Post ", wat die amptelike groet van die Withuis was, is die dans tussen verslaggewers en die -opperbevelvoerder nog altyd gesien as 'n &# 160noodsaaklikheid#160 om die nasie te laat funksioneer.
Sy het haar besoek aan die Weskus begin
Op 4 November 1965 beland Margaret en haar man, Lord Snowdon, in Kalifornië met 'n gevolg van 16 persone en 75 stukke bagasie. die Nob Hill -omgewing. Die groep het oral in die Baai besoek afgelê, onder meer by die San Francisco City Hall, 'n modevertoning in die Hilton Hotel, die Berkeley -kampus van die Universiteit van Kalifornië, 'n mis by die Grace Cathedral en die Monterey -skiereiland. En natuurlik het hulle ook toeriste gespeel by Coit Tower en op 'n kabelkar.
Ek het so baie van San Francisco gehoor dat ek bang was dat ek teleurgesteld sou wees, maar dit het my verwagtinge gestand gedoen, het sy gesê, volgens die San Francisco Chronicle .
Daarna is hulle suidwaarts na Los Angeles, waar hulle na 'n toer deur Universal Studios met die beroemde elmboë gesmeer het, veral tydens 'n partytjie wat deur die sosiale Sherman Douglas gehou is. Op die gastelys: Judy Garland, Grace Kelly, Mia Farrow, Frank Sinatra, Gregory Peck, Elizabeth Taylor, Richard Burton, Fred Astaire en Natalie Wood. Hulle het ook 'n stop gemaak by die stel van Geskeurde gordyn, waar hulle Paul Newman, Julie Andrews en Alfred Hitchcock ontmoet het.
Prinses Margaret en Lord Snowdon spring toe op 'n vliegtuig na Arizona, waar hulle vier dae by 'n vriend was wie se pa, Lewis W. Douglas, die voormalige ambassadeur by die hof van St. plaas.
Lord Snowdon en prinses Margaret ry op 9 November 1965 met 'n kabelkar in San Francisco
Die presidensiële portret wat die grootste ding was en#8217 L.B.J. Al ooit gesien
Toe Barack Obama Maandag sy amptelike presidensiële portret in die Smithsonian National Portrait Gallery onthul, was sy reaksie genadig, as dit selfveragtend was. Hierdie kombinasie het iets van die norm geword sedert die museum in die negentigerjare met portrette van presidente begin werk het. Obama het die gelykenis geprys, maar het 'n grap gemaak dat die kunstenaar Kehinde Wiley sy versoek om in 2008 met kleiner ore en minder grys hare geverf te word, geweier het. het geweet dat 'n aansienlike skare sou opdaag sodra die woord uitgekom het oor [sy] hang. " Selfs Abraham Lincoln spot met sy eie voorkoms, ondanks sy vaardige gebruik van portretkuns as politieke boodskap.
Maar nie alle presidente se reaksies op hul amptelike portrette was so bly nie. Toe hy die eerste keer die skildery wat sy amptelike portret van die Withuis sou wees, noem, noem Lyndon B. Johnson walglik die skilder Peter Hurd 's work " die lelikste ding wat ek ooit gesien het en weier om dit te aanvaar. Hurd was reeds dekades in sy suksesvolle loopbaan as skilder, wat spesialiseer in portrette en landskappe van die Amerikaanse suidweste. Hy was arrogant genoeg om nie deur die opmerking geraak te word nie en was gretig om die president se uiters onbeskofte gedrag bekend te maak, en reageer geredelik op pers nuuskierigheid oor die voorval. Amerikaners was simpatiek teenoor die geminagde kunstenaar en toenemend skepties oor die president se karakter en 'n klein dingetjie wat Johnson, wat alreeds as kortstondig beskou is, amper nie kon bekostig nie. Na vertoning van die stuk in 'n Texas -museum as vergelding, skenk Hurd later sy skildery aan die Portrait Gallery, wat ingestem het om dit eers na Johnson se dood te vertoon.
Dit is vir my 'n raaisel, " sê David C. Ward, voormalige senior historikus by die National Portrait Gallery en skrywer van die nuwe uitgawe Presidente van Amerika: National Portrait Gallery. Dit is 'n goeie seremoniële portret van die 20ste eeu, en hy het dit gehaat. "
Amerikaanse presidente: National Portrait Gallery
Hierdie bundel is 'n opvallende versameling presidensiële portrette uit die National Portrait Gallery en omvat die gees van die magtigste kantoor ter wêreld.
Anders as die portret van Obama, wat lof ontvang het vir sy afwyking van die fotorealistiese tradisie van presidensiële portrette, was die portret van Hurd van Johnson nie radikaal en op sy gesig baie dieselfde as dié van sy voorgangers (Elaine de Kooning 's portret) van John F. Kennedy wat 'n noemenswaardige uitsondering is.) 'n Lang, breë skouer, vasberade Texan in 'n waardige swart pak, word Johnson bo-op die dak van die Library of Congress voorgestel, met 'n swaarkrywende Amerikaanse geskiedenisboek, soos die verdwergde Amerikaanse Capitol -gebou verlig Washington, DC op die twil -agtergrond. Net soos Wiley, het Hurd nie die president se ore gekrimp nie, die lyne in sy gesig vervaag of sy grys, gladde hare donker gemaak wat hy Johnson flatterend en kragtig uitgebeeld het, maar hy het hom uitgebeeld soos hy was.
As u net die mening van [Johnson 's] vergeet, en dit is 'n baie goeie portret van [hom], sê Ward. Die feit dat u Lyndon Johnson in hierdie fiktiewe ruimte gekry het, verhewe bo die hele landskap van die land se hoofstad, ek dink dat dit interessant was dat Johnson dit was. Hy was meester van die senaat en daarna 'n uiters belangrike president. "
Ondanks sy mag en prominensie, was Johnson egter dikwels oorweldig met onveiligheid. As 'n Texaan beskou hy homself as iets van 'n buitestaander, volgens Ward, en was hy dikwels paranoïes dat meer verfynde politici daarop gemik was om voordeel te trek uit hom. Hierdie ongemak was veral duidelik in sy verhouding met die Kennedys: alhoewel hulle ryk was, konvensioneel aantreklik en grotendeels as stylvol en vernaam beskou word, het Johnson in armoede grootgeword en word hy soms beskou as 'n onbeskofte, soort yslike Texan, en #8221 volgens Ward.
Hy is 'n belangrike gevolg, en ons was geneig om van hom te vergeet, sê Ward. Hy is nog steeds oorweldig — en dit sal hom mal maak deur die glans van [John F.] Kennedy. "
Die spanning kan die kritiek van Lady Bird Johnson verklaar dat die portret van haar man sy knielige, hardwerkende hande nie behoorlik uitgebeeld het nie. Alhoewel die gesin van Johnson arm was, was hy nie 'n boer nie. Hy het 'n onderwyser geword van die universiteit af en het vinnig oorgegaan na die lewe in die politiek. Ward teoretiseer dat Lady Bird miskien gevoel het dat die portret hom nie voldoende onderskei van deftige New Englanders soos Bobby Kennedy nie.
Johnson het altyd gedink dat mense op hom neersien, sê Ward. Ek wonder of daar nie hierdie ongemak van Johnson is dat die stadsmense hom voordeel trek nie. "
Maar dit is moontlik, volgens Ward, dat Johnson se afkeuring van die portret minder te doen gehad het met die gevoel dat hy self twyfel, omdat hy self 'n boelie was. Dit is bekend dat hy 'n hulpverlener en 'n loodgieter tydens sy tyd as politikus tot 'n geestelike ineenstorting gedryf het (hoewel die assistent later gesê het dat Johnson baie bewus was van sy personeel se welstand.) -ant " aan sy teëstanders, van "pis-ant " verslaggewers na die " damn klein pis-mier land " van Viëtnam. En nadat hy Hurd verwerp het, het Johnson aan die kunstenaar arrogant sy portret gewys wat deur die bekende Norman Rockwell geskep is, wat hy beweer dat hy verkies, alhoewel hy later ook van die skildery ontslae geraak het.
As hy voel dat u geen krag het nie, dink ek nie hy is iemand met wie u tyd wil spandeer nie, sê Ward. Hy het gehou van afknouery. Dit was soos hierdie dwang om mense te oorheers. "
Maar sou sy bytende persoonlikheid nie bloot 'n byproduk van sy onsekerheid wees nie? Uiteindelik kan die bespreking van Johnson se skokkende reaksie op sy presidensiële portret nie meer belas word as die nalatenskap van die man self nie. Eens 'n gevierde liberale politikus, het Johnson hom voorgestaan ​​vir progressiewe ekonomiese oorsake, toegang tot onderwys en rasse -gelykheid met sy droom vir 'n "Great Society " op die hoogtepunt van die burgerregte -era. Maar sy rampspoedige benadering tot die oorlog in Viëtnam, wat gelei het tot die dood van meer as 58 000 Amerikaners, belet dit feitlik om hom as 'n groot president te onthou. Die vraag hoe om Lyndon B. Johnson in portret en in beleid te onthou, het nie 'n eenvoudige antwoord nie.
Hy is 'n toenemend tragiese figuur, sê Ward. Maar aan die ander kant, die punt om 'n tragiese figuur te wees, is dat jy jou eie ondergang bewerkstellig. "
Maar dit sou nie waar wees nie. Johnson was 'n man van sy tyd en het die gebreke so seker gedra as wat hy probeer het om die land verby hulle te lei. Vir twee dekades in die kongres was hy 'n betroubare lid van die Suidelike blok, wat gehelp het om die wet op burgerregte te versper. Soos Caro onthou, het Johnson die laat veertigerjare spandeer teen die 'hordes barbaarse geel dwerge' in Oos -Asië. Deur die stereotipe in te dink dat swartes bang was vir slange (wie is nie bang vir slange nie?) Ry hy met een in sy bagasie na vulstasies en probeer om swart bediendes te mislei om dit oop te maak. Een keer, skryf Caro, het die stunt amper geëindig met 'n strykyster.
Dit was ook nie die soort onvolwasse rassisme van jongmanne wat Johnson uiteindelik uit die weg geruim het nie. Selfs as president is Johnson se interpersoonlike verhoudings met swartes bederf deur sy vooroordeel. Soos die jarelange Jet -korrespondent Simeon Booker in sy memoires geskryf hetSkok die gewete, vroeg in sy presidentskap, het Johnson op 'n keer Booker aangebied nadat hy 'n kritiese artikel vir Jet Magazine geskryf het en vir Booker gesê het dat hy Johnson moet "bedank" vir alles wat hy vir swart mense gedoen het. In Gebrekkige reus, Skryf die biograaf van Johnson, Robert Dallek, dat Johnson sy besluit om Thurgood Marshall aan te wys in die Hooggeregshof eerder as 'n minder bekende swart regter verduidelik het, "as ek 'n neger op die bank aanstel, wil ek hê dat almal moet weet dat hy 'n neger is."
Maar ons moet ook nie Johnson se rassisme vergeet nie. Na Johnson se dood sou Parker nadink oor die Johnson wat die historiese wetsontwerpe vir burgerregte wat die Amerikaanse apartheid formeel beëindig het, voorstaan, en skryf: "Ek was mal daaroor Lyndon Johnson." Toe onthou hy die president wat hom 'n neger noem, en hy skryf: 'Ek haat die Lyndon Johnson.'
LBJ se medalje vir dapperheid was 'n skande
Lyndon B Johnson het die grootste deel van sy politieke lewe 'n militêre versiering vir die tweede wêreldoorlog gedra vir dapperheid onder vuur, ondanks die feit dat hy nog nooit gevegte gesien het nie, het 'n ondersoek op CNN gister onthul.
LBJ is bekroon met die Silver Star, die derde hoogste Amerikaanse gevegsmedalje, vir 'n opsporingsmissie in 1942 oor die Stille Oseaan terwyl hy 'n kongreslid van Texas en waarnemende luitenant-bevelvoerder in die vloot was.
Die aanhaling, uitgereik in die naam van generaal Douglas MacArthur, het gesê dat die vliegtuig, 'n B-26-bomwerper, 'deur agt vyandige vegters onderskep is' en dat Johnson 'koelte bewys'.
Volgens die oorlewende lede van die bemanning het die vliegtuig eintlik meganiese probleme opgedoen voordat dit sy teiken bereik het en nooit onder skoot gekom nie. Geen ander bemanningslid het 'n medalje vir die missie ontvang nie.
Die biograaf van LBJ, Robert Dallek, het gesê dat die medalje die gevolg was van 'n ooreenkoms met genl MacArthur, waaronder Johnson vereer is in ruil vir 'n belofte "dat hy die president, FDR, sou steun om groter hulpbronne vir die teater in die suidwestelike Stille Oseaan te verskaf ".
'N Groot samelewing "vir die Amerikaanse bevolking en hul medemens elders was die visie van Lyndon B. Johnson. In sy eerste ampstermyn het hy 'n van die mees uitgebreide wetgewende programme in die geskiedenis van die land behaal. oor die vinnig groeiende stryd om die kommunistiese inbreuk in Viëtnam te beperk.
In 1937 het hy 'n suksesvolle veldtog vir die Huis van Verteenwoordigers op 'n New Deal -platform beywer, effektief bygestaan ​​deur sy vrou, die voormalige Claudia "Lady Bird" Taylor, met wie hy in 1934 getroud is.
In die veldtog van 1960 is Johnson, as John F. Kennedy se lopende maat, tot vise -president verkies. Op 22 November 1963, toe Kennedy vermoor is, is Johnson as president beëdig.
Eers het hy die maatreëls gekry wat president Kennedy ten tyde van sy dood aangemoedig het-'n nuwe wetsontwerp op burgerregte en 'n belastingverlaging. Daarna het hy die nasie aangespoor "om 'n groot samelewing op te bou, 'n plek waar die betekenis van die mens se lewe ooreenstem met die wonderwerke van die mens se arbeid." In 1964 wen Johnson die presidensie met 61 persent van die stemme en het die grootste gewilde marge in die Amerikaanse geskiedenis-meer as 15 000 000 stemme. Die Great Society-program het Johnson se agenda vir die kongres in Januarie 1965 geword: hulp aan onderwys, aanvalle op siektes, Medicare, stedelike vernuwing, verfraaiing, bewaring, ontwikkeling van depressiewe streke, 'n wye stryd teen armoede, beheer en voorkoming van misdaad en misdadigheid , verwydering van hindernisse vir die stemreg. Die kongres het soms aanbevelings van Johnson vinnig aangeneem of aangepas. Miljoene bejaardes het steun gevind deur die 1965 Medicare -wysiging van die Wet op Maatskaplike Sekerheid.
Onder Johnson het die land skouspelagtige verkennings in die ruimte gedoen in 'n program wat hy sedert die begin daarvan beywer het. Toe drie ruimtevaarders in Desember 1968 suksesvol om die maan wentel, het Johnson hulle gelukgewens: "U het ons almal, oor die hele wêreld, in 'n nuwe era ingeneem...."
Die ander krisis het uit Viëtnam ontstaan. Ondanks Johnson se pogings om die kommunistiese aggressie te beëindig en 'n skikking te bewerkstellig, het gevegte voortgegaan. Die kontroversie oor die oorlog het skerp geword teen einde Maart 1968, toe hy die bombardement van Noord -Viëtnam beperk het om onderhandelinge te begin. Terselfdertyd skrik hy die wêreld op deur terug te trek as kandidaat vir herverkiesing, sodat hy sy volle pogings, onbelemmerd deur die politiek, kan toewy aan die soeke na vrede.
Toe hy sy amp verlaat, was daar vredesgesprekke aan die gang, hy het nie geleef om dit suksesvol te sien nie, maar het op 22 Januarie 1973 skielik aan 'n hartaanval op sy plaas in Texas gesterf.
Lyndon Baines Johnson, gebore in Stonewall, Texas, op 27 Augustus 1908, was die oudste kind van Samuel Ealy Johnson Jr. en Rebekah Baines Johnson en het vyf kinders. Die Johnson -gesin, bekend vir sy boerdery en boerdery, het voor die burgeroorlog in Texas gevestig en die nabygeleë stad Johnson City gestig in die nasleep daarvan. Johnson & aposs -pa, 'n kongreslid in Texas, was beter in die politiek as boerdery en het finansiële probleme ondervind voordat hy die familieplaas verloor het toe Johnson in sy vroeë tienerjare was.
Johnson het op skool gesukkel, maar het in 1924 gegradueer aan die Johnson City High School. Hy het hom ingeskryf by die Southwest Texas State Teachers College (nou Texas State University) en het deelgeneem aan debatte en kampuspolitiek. Nadat hy in 1930 gestudeer het, het hy kortliks onderrig gegee, maar sy politieke ambisies het reeds gestalte gekry. In 1931, Johnson won an appointment as legislative secretary to Texas Democratic Congressman Richard M. Kleberg and relocated to Washington, D.C. He quickly built a network of congressmen, newspapermen, lobbyists and friends, including aides to President Franklin D. Roosevelt.
In Mobile, the Goldwater supporters were back, but so was Johnson's inherent graciousness. "Mev. Johnson was the most relaxed, the most fiery and the most appealing of all the days of her history-making whistlestopping tour of the South," declared the Chicago Tribune. "Ah'm home," Johnson told the enthusiastic crowd who had gathered in front of Phoenix No. 6, a restored firehouse, in downtown Mobile. After dedicating the firehouse, Johnson received the key to the city and was made an honorary chief of the fire department.
After Biloxi, there was only one more stop, New Orleans, the culmination of the four-day trip. When the Lady Bird Special pulled into Union Station, the president was waiting with open arms for his wife. "Mev. Johnson embraced her husband as if they had been separated for three years instead of three days, and prolonged the clasp for the benefit of television cameras," wrote the Chicago Tribune. Forty thousand supporters, mostly African American, had also been bused in for the rally.