Dit is tyd om afskeid te neem van my bevrore embrio's deur Sara - ivfbabble
embrio's, Tuis, Ongebruikte embrio's
deur Sara Marshall-Page
Ek het al vantevore gepraat oor my vrugbaarheidsreis; dit was 'n dekade gelede en dinge was destyds baie anders
Daar was geen aanlynvrugtydskrifte soos hierdie nie, of sosiale media-rekeninge wat aan daardie TTC opgedra is. Sonder hierdie ongelooflike gemeenskap het ek baie bang en geïsoleer gevoel. Ek het niemand gehad om na te draai nie, niemand om op te leun nie. Maar tien jaar later, en nou moet ek uiteindelik tot u wend om 'n emosionele besluit met u te deel wat ek sukkel om te neem. 'N Besluit wat ek tot vandag toe nie heeltemal kan glo nie, want ek het nooit gedink ek sou hierheen kom nie.
Dit het my vier jaar van pynlike emosionele en fisieke pyn geneem om uiteindelik my 6 pragtige embrio's te skep
Toe dit by die oordrag kom, tien jaar gelede, het ek twee teruggesit en vir die oorblywende vier gesê dat ek binnekort vir hulle sal terugkom (wel, in my kop het ek dit gedoen).
Ek was geseënd, my twee embrio's het perfek gevestig en ten spyte van 'n aaklige geval van ernstige OHSS, het ek die ongelooflike nuus ontvang dat ek swanger was. Ek is opgeneem in 'n waasige borrel van ongeloof en pure vreugde. Ek is nog steeds. Ek knyp myself nog steeds dat ek dit gedoen het. Ek het dit eintlik gedoen !!! My IVF het uiteindelik gewerk.
'N Paar maande nadat my tweeling gebore is, het ek al oorweeg om weer 'n embrio oor te plaas
My dokter het vir my gesê dit is net die hormone wat deur my liggaam stroom wat my tot hierdie uitspattige besluit laat spring, maar ek dink dit was dat ek net so geblaas het dat my IVF eintlik gewerk het. Ek het aanhou dink aan my ander embrio's en wag dat ek dit gaan haal !!
Maar skielik kyk ek op en tien jaar is verby en die werklikheid is dat ek 10 is. Die werklikheid is dat ek amper 45 is. My dogters is vinnig besig om puberteit te bereik. Kan ek, sou ek dit ooit oorweeg om nog 'n kind te hê? Die antwoord is nee.
Selfs al sou ek 'n ander embrio oorgedra het, sou ek steeds in dieselfde posisie bly - hartseer en verward en verwoes oor die afskeid van die res van my babas. Want dit is hoe ek my bevrore embrio's sien - as my babas. My man vertel my voortdurend dat hulle nie 'n menslike lewe is voordat my baarmoeder dit aanvaar nie, maar ek kan dit net nie so sien nie. Ek sien hulle as klein Lola en Darcys, en wag net dat ek hulle sal kom haal, en dit breek my hart om te dink dat ek hulle nooit weer huis toe sal bring nie.
Die brief van my kliniek is koud en hard en ver van sensitief, maar eg
My embrio's word in Februarie weggegooi. Feit ... dit is die Britse wet. Die woord 'weggooi' word eintlik gebruik, soos dit groente is wat verby hul vervaldatum is en van die hand gesit moet word, nie die kosbare lewens waarin hulle kan ontwikkel nie.
Die gedagte dat hulle weggegooi word, deur my verlate, maak my hart seer
Verlede week het ons 'n artikel gepubliseer oor die beskikbare opsies vir mense met bevrore embrio's wat op die punt staan ​​om te verval. Dit het verduidelik dat ek my embrio's kon skenk om navorsing te doen of dit aan te bied vir aanneming. Aanneming van embrio's is nie 'n opsie vir my nie. Ek sou vir ewig wonder of hulle klein mense geword het en waar in die wêreld het hulle beland? Het hulle geweet hoe dit gekom het?
Van die twee opsies is navorsing die een waaraan ek dink, maar tog is dit seer. Ek haat die gedagte aan my embrio's, MY embrio's waaraan ek so hard gewerk het, om dissekteer en geprop en uiteindelik vernietig te word. Ek weet egter dat die navorsing sou help met die ontwikkeling van hierdie ongelooflike wetenskap en in die toekoms ander sou help. Ek weet dit is die regte ding om te doen, so hoekom kan ek nie die kliniek bel en vir hulle sê nie?
Ek sit al vir weke die oproep af
Ek is in volle ontkenning. Ek wil hulle nie my besluit gee nie. Ek het nie 'n besluit nie. Ek het tot Februarie 2020, tien jaar nadat ek dit gemaak het, om te besluit.
Ek weet dat ek hulle nooit sal oordra nie, maar ek wens ek kon hulle in 'n klein kassie hou, in my laai in my slaapkamer. Ek weet dat hulle nie sou oorleef nie, maar 'n deel van my hou van die idee dat ek my belofte gehou het ... Ek het teruggegaan vir hulle soos ek gesê het, en ek het hulle huis toe gebring.
Het iemand anders die besluit geneem? Sal u my vertel wat u besluit het om te doen? Stuur vir my 'n e-pos by sara@ivfbabble.com