Dennis Burt's Tent, France 1945 (3 van 3) - Inligting
Dennis Burt's Tent, France 1945 (3 van 3)
Oorspronklike onderskrif: Frankryk, 1945
801ste Brigade Ondersteuningsbataljon 801ste Ondersteuningsbataljon "Onderhouers"
In 2004 het die 101ste lugafdeling begin oorskakel na die nuwe modulêre magstruktuur van die Amerikaanse weermag. As gevolg hiervan is die vorige 101ste afdelingsondersteuningsbevel gedeaktiveer, en die rolle het oorgegaan na Brigade Ondersteuningsbataljonne wat aan elk van die gevolglike Modulêre Afdeling se 4 brigades geheg is. Die 801ste hoofsteunbataljon is ook gedeaktiveer en word heraktiveer as die 801ste brigade -ondersteuningsbataljon, wat aan die 4de Brigade -gevegspan toegewys is.
Die missie van die 801ste Brigade Ondersteuningsbataljon is om vinnig, per land, see of lug, op bestelling te ontplooi, en bied geïntegreerde gevegsdiens en gesondheidsondersteuning aan elemente van die 4de Brigade -gevegspan/506ste regimentele gevegspan IOT met volle spektrum operasies, COIN, of tuisverdedigingsopdragte. Dit is georganiseer in 'n hoofkwartier en hoofkwartiermaatskappy en 3 integrale maatskappye (verskaffing, onderhoud en medies), sowel as voorwaartse ondersteuningsmaatskappye verbonde aan die ander bataljons in die brigade.
Die 801ste hoofsteunbataljon (MSB) was organies vir die 101ste Airbrone -afdeling se afdelingsondersteuningsopdrag (DISCOM). 801ste MSB bestaan ​​uit 'n hoofkwartier en verskaffingsonderneming, 'n vervoermaatskappy, twee instandhoudingsondernemings, 'n mediese onderneming en 95ste TMDE. Die bataljon bied direkte ondersteuningslogistiek en afdelingsvlak HSS aan afdelings, en in sommige gevalle nie-afdelings, eenhede in die agterste gebied van die afdeling. 801ste MSB verskaf waterpunte in die afdeling en brigade -ondersteuningsgebiede vir die suiweringsoperasies. Die bataljon het motorvervoer verskaf vir voorrade en personeel ter ondersteuning van afdelingsoperasies. Dit bied ook ondersteuning aan DS -onderhoud en algemene/missielherstelonderdele. Op mediese gebied het die 801ste MSB op gebiedsbasis Echelon I en II HSS verskaf vir eenhede in die afdeling agter.
Die geskiedenis van die 801ste hoofsteunbataljon het begin met die aktivering van die 801ste Airborne Ordnance Company op 2 Oktober 1942. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die 801ste winkelbedrywighede in Reading, Engeland, gevestig. Op 6 Junie 1944 het elemente van die onderneming per sweeftuig in Frankryk geland terwyl die oorblywende personeel op Utah-strand op D-Day in die beroemde verdediging in Bastogne aangekom het. Die onderneming is op 30 November 1945 in Auxere, Frankryk, geïnaktiveer.
In Junie 1956 is die 801ste Bataljon geaktiveer in Fort Campbell, Kentucky. In die lente van 1966 het 'n kontingent van die bataljon na Suid -Viëtnam ontplooi ter ondersteuning van die 1ste brigade, 101ste lugafdeling. Die hele bataljon is in 1967 na Viëtnam ontplooi. Die 801ste het sowel Camp Eagle as die Phuy Bai Combat basis beset.
Op 19 Januarie 1988 is die 801ste aangewys as die 801ste Onderhoudsbataljon (Air Assault). Op 27 Augustus 1990 het die bataljon na Saoedi -Arabië ontplooi ter ondersteuning van die 101ste lugafdeling en Operation Desert Shield. Tydens Operation Desert Storm het die 801ste deelgeneem aan die grootste Air Assault -operasiegeskiedenis. Elemente van die 801ste het diep in Irak ingetrek ter ondersteuning van die 101ste se aanval op die Eufraatvallei. Die 801ste Onderhoudsbataljon is op 11 April 1991 na Fort Campbell herontplooi. In Oktober 1992 herorganiseer die 801ste as 'n Hoofsteunbataljon.
In Junie 1993 geaktiveer die Bataljon die 79ste Kwartiermeester -Detachment (Mortuary Affairs) en die 291ste Quartermaster Detachment (Water). In September 1993 word die 79ste QM -afdeling na Somalië ontplooi om die VN -magte te ondersteun in Operation Restore Hope. In November 1994 aktiveer die bataljon die 4/647th Quartermaster Detachment, (Aerial Equipment Supply).
Die 801ste MSB het 'n aansienlike toename in optempo begin in 1994 toe dit drie Joint Readiness Training Center Rotations, 'n National Training Center Rotation, Division Warfighter Exercise en noodhulp aan die plaaslike gemeenskap begin ondersteun het tydens 'n uitskakelende ysstorm.
In Oktober 1996 het die veldchirurgiese span van E Company, 801ste MSB, na Bosnië ontplooi ter ondersteuning van Operation Join Endeavour.
Aan die einde van 2001 het die bataljon ook soldate na Bosnië, die Sinai en Saoedi -Arabië laat ontplooi.
In Maart 2002 het elemente van die bataljon 'n groot rol gespeel in Operasie Anaconda in die Shahi-Kot-vallei, in Afghanistan, wat steun verleen het aan die 1ste Bataljon tydens gevegsoptrede op die hoogste hoogte wat die Amerikaanse weermag tot dusver beveg het. In Februarie 2003 het die bataljon ontplooi na Camp Pennsylvania, Koeweit ter ondersteuning van Operasie Iraqi Freedom. Uit Koeweit het die bataljon noordwaarts getrek en Forward Area Refueling and Supply -punte by SHELL gevestig, wat al die divisie se grond- en lugvaartbates in staat gestel het om diep aanvalle op die Irakse regime uit te voer. Die bataljon het verder noordwaarts na Mosul, Irak, getrek om ondersteuningsoperasies vir die afdeling te begin.
801ste Hoofsteunbataljon het in Februarie 2003 teruggekeer uit Irak en is op 16 Augustus 2004 herorganiseer as die 801ste Brigade Ondersteuningsbataljon vir die 4de Brigade Gevegspan, 101ste Lugafdeling (Lugaanval). Dit het gevolg op die oorgang van die hele 101ste Lug Afdeling na die nuwe modulêre magstruktuur van die Amerikaanse weermag. As gevolg hiervan is die 101ste Afdeling Ondersteuningsbevel gedeaktiveer, en die eenhede daarvan is versprei tussen die 101ste Onderhoudsbrigade en Brigade Ondersteuningsbataljons wat aan elk van die Afdeling se vier brigades toegewys is.
Die bataljon het weer in November 2005 ontplooi na Bagdad, Irak, waar dit met lof gedien het as deel van die 4de Infanteriedivisie. Na die verskaffing van meer as 5 miljoen liter brandstof, die verwerking van meer as 14,000 MRO's van herstelonderdele, lewensonderhoud en voorrade en die verskaffing van gesondheidsorgdienste aan meer as 8,000 soldate en burgerlikes, het die 801ste Brigade Ondersteuningsbataljon in November 2006 as helde na Fort Campbell teruggekeer. .
Die verhaal agter Brittanje se 'G3' klasgevegkruisers
In 1920 het die Britse admiraliteit 'n kapitaalskipprogram van £ 75 miljoen voorgestel, wat handel oor vier gevegskruisers en vier slagskepe van ongekende grootte en mag, wat alles bevat wat Brittanje geleer het uit die Eerste Wêreldoorlog en naoorlogse vuurtoetse.  Dit was die antwoord van Brittanje op 'n vlootwedloop tussen die Verenigde State en Japan.
Uiteindelik het die poging net tot by die gevegsbeamptes gekom, wat ná maande van kabinetobstruksie skielik goedgekeur is, laat 1921 relatief haastig beveel en dan enkele dae later opgeskort. Hulle het nooit formele name ontvang nie.  'N Paar maande daarna is die skepe heeltemal gekanselleer na 'n diplomatieke konferensie in Washington, waar ooreenkomste die' Five Power Treaty '('Washington -verdrag ') oor vlootbeperking insluit.  As gevolg hiervan word hulle gewoonlik deur Washington ' gekortwiek, asook die Japannese en Amerikaanse kapitaalskepe wat deur die verdrag gekanselleer is. 
Trouens, dit was nie die volle verhaal nie. Die Britse gevegskruisers is beslis in Afdeling II gelys as '4 skepe wat gebou of geprojekteer' is onder die tabel van die Britse Ryk in Afdeling II, die skedule van afskaffing en vervanging van kapitaalskepe.  Maar, soos ons sal sien, dit was eenvoudig die laaste daad in die politieke sage van intrige en kostebesparing waarin dit vir die admiraliteit duidelik was dat die Britse kabinet geen ernstige bedoeling gehad het om dit te finansier nie.
Niks hiervan was verbasend nie. Teen die einde van 1918, toe die 'oorlog om alle oorloë te beëindig' uiteindelik 'n wapenstilstand bereik het, was Brittanje finansieel uitgeput. Die tesourie-wat die regering se beursies gehou het en verantwoordelik was om die kabinet advies te gee oor fiskale beleid-wou besnoeiings hê, veral aan die weermag. In Julie 1919 het die rektor van die skatkis, Austin Chamberlain, 'n beroep op die kabinet gedoen om die koninklike vloot na slegs 15 kapitaalskepe in opdrag te sny, met nog meer besnoeiings in 1920. 
Geen nuwe kapitaalskepe is gemagtig nie, en die Admiraliteit moes die regering se verwagting aanvaar dat wapenbeheerooreenkomste deel sou wees van die na-oorlogse wêreld. Toe admiraal van die vloot sir John Jellicoe die Admiraliteit in Junie 1919 om besonderhede van bouprogramme vra, word hom meegedeel dat hulle staatmaak op 'onderhandelinge oor beperking van bewapening', en dat die huidige konstruksie 'beperk is tot die voltooiing van skepe in 'n gevorderde stadium' .  Dit het gehelp om 'n gemoedstoestand te skep, wat deur die komitee oor nasionale uitgawes onder Sir Auckland Geddes 'n tande gegee is, wat 'n 'Tienjarige reël' aanbeveel het waarin die weermag moes besluit om nog 'n dekade lank nie 'n groot oorlog te hoef te voer nie. Die vlootskattings vir 1920 is van 170 tot 60 miljoen pond gesny. Met die afsterwe van die Duitse vloot was die beleid aan die gang, en daar was geen nuwe beleid moontlik voordat die na-oorlogse magsbalanse agteruitgegaan het nie. Die Admiraliteit is intussen aangesê om 'n meerderwaardigheid van 60 persent te behou bo die volgende sterkste seemag na die Verenigde State.  Dit beteken Japan, die bondgenoot van Brittanje.
Die feit dat die Amerikaanse vloot uitgesluit is, was beduidend. In 1916 het die Verenigde State 'n vlootopbou goedgekeur wat gemik was op pariteit met die Royal Navy. Dit was 'n knelpunt in 1919 toe Britse en Amerikaanse afgevaardigdes in Parys vergader het om 'n vredesverdrag met Duitsland te bespreek.  Die besluit in Londen om die kwessie in werklikheid opsy te sit en 'n ander mag te definieer as die mikpunt vir Brittanje se 60 persent-superioriteitsdoelwit, veroorsaak verdere debat oor die verhouding met die Verenigde State.
Almal het gekom te midde van 'n algemene wêreldstemming vir ontwapening. In die Verenigde State, hoewel die Kongres die groot opbou van die Amerikaanse vloot in 1916 goedgekeur het, was daar minder aptyt om dit uit te brei,  veral omdat die Amerikaanse ekonomie in 1920-21 in 'n depressie beland het. Dit het 'n daling van 17 persent in die bruto binnelandse produk oor 14 maande meegebring.  Dit was dus geen verrassing nie, toe die aanstaande Amerikaanse president, Warren Harding, vroeg in 1921, verkies op 'n platform van fiskale besnoeiings , begin praat oor 'n internasionale ontwapeningskonferensie.
In Brittanje was die ander probleem van Admiraliteit dat terwyl die Royal Navy die Eerste Wêreldoorlog met 'n oorweldigende einde beëindig het nommer van kapitaalskepe, baie was verouderd, en die nuwer klasse pas nie by die gees wat in Tokio en Washington ontwikkel word nie.  Dit het die Admiraliteit erger gemaak namate oorlogstyd lesse verteer is, en soos die resultate van naoorlogse eksperimente binnekom. 
Die enigste antwoord was skoonvelontwerpe, en die Admiraliteit het vanaf middel 1920 ernstig begin kyk na die moontlikhede.  Hulle het vier slagskepe en vier gevegskrywers oor twee jaar beoog-'n praktiese terugkeer na vooroorlogse tempos. Die gevegkruisers is geprioritiseer vir die program van 1921, en die finale ontwerp kombineer die nuutste ingenieurslesse met 'n uitstekende mengsel van spoed, beskerming en vuurkrag.  Die bou daarvan was egter 'n ander saak. Stemme vir ontwapening bly hard, en daar was 'n openbare geroep sodra dit bekend geword het, het die Admiraliteit 'n groot program oorweeg. Verskeie senior offisiere het toe in die slag gebars. 
Die struikelblok van die Admiraliteit was die premier, David Lloyd-George, wat militêre besnoeiings voorgestaan ​​het. In Desember 1920 het sy kabinet die Admiraliteit verbied om kapitaalskepe te bou totdat oorlogstydlesse en die 'plek en bruikbaarheid van die hoofskip by toekomstige vlootoperasies' deur 'n subkomitee van die Imperiale Verdediging ondersoek is.  Die First Sea Lord, admiraal sir David Beatty, wou nie terugstaan ​​nie, word ondersteun deur Winston Churchill en die gevolg was 'n verdere politieke probleem. 
Uiteindelik het die subkomitee geen vaste gevolgtrekkings gemaak nie. Lloyd-George het in die vooruitsig gestel, en gedurende die eerste twee weke van Maart 1921 besluit hy om die Admiraliteit-aanvangsfondse toe te staan ​​vir vier van die agt skepe wat hulle wil hê, hoewel dit slegs £ 15 miljoen van die beraamde totale £ 75 miljoen beloop. [20 ] Dit was ook onderhewig daaraan dat die selfregerende Dominions sou inkom. Die konsep-vlootskattings vir 1921-22 is op 17 Maart op hierdie voorwaardes goedgekeur.
Dit het die lobby van die pro-vloot stilgemaak, maar toe die Admiraliteit die kanselier van die skatkis, Austen Chamberlain, nader om goedkeuring om items met 'n lang lood-gewere en wapens-te bestel, is dit geweier. Die ramings is moontlik goedgekeur, maar die kabinet het nie die uitgawes bevestig nie. Die regering van Lloyd-George wou ook nie die saak oorweeg nie.  Teen hierdie tyd maak die Verenigde State geluide oor 'n wapenbeperkingsverdrag, en die kabinet het verwag dat dit bereik sou word. Dit het voorrang geniet uit die Admiraliteit -versoeke. 
Die ooreenkoms was kortliks 'n goeie idee vir die nee-sêers, en toe die druk opduik, was Lloyd-George nie bereid om dit te ondersteun nie. In 'n sekere sin was dit prakties. Hy was bewus van die koste van die vooroorlogse vlootren, wat omstrede was. Die na-oorlogse wêreld was armer en het steeds geskud. Die kwessies was onder meer die toekoms van die Anglo-Japannese alliansie, wat hernuwing sou bied, internasionale belange in Oos-Asië-insluitend China-en die opkoms van die Amerikaanse vlootmag.  Die regering van Lloyd-George het tydens die keiserlike konferensie wat middel 1921 sou plaasvind, verby die selfregerende Dominions en ander verteenwoordigers van die Britse Ryk. Op dieselfde konferensie het die Admiraliteit die Britse heerskappy oorreed om 2,2 miljoen pond tussen hulle te voorsien aan die nuwe skepe, uitgesluit van hul deel van die Duitse oorlogsvergoeding.  Dit was 'n teken, maar Beatty gryp aan die strooi en nader die kabinet op 21 Julie om 'n begin met die gevegsruisers aan te vra.
Beatty het hierdie keer 'n gunstiger ontvangs gekry, deels omdat die Maart -reëling daarop was dat die Dominions iets verskaf het - maar ook omdat die grondreëls verander het. Op 8 Julie het president Harding die groot nasies genooi om deel te neem aan 'n internasionale konferensie wat in November in Washington gehou sal word.  Ontwapening was op die tafel, en die regering van Lloyd-George het verwag om tot 'n ooreenkoms te kom, maar met die Amerikaanse en Japannese kapitaalskipprogramme wat voorlê, het hulle 'n beter onderhandelingstoonbank nodig as 'n aanbod om ouer dreadnoughts wat reeds ter beskikking gestel is, af te skaf. Die nuwe gevegskruisers was dit.
Die besluit was tot 'n mate 'n weddenskap in beide rigtings. As die konferensie misluk, sal Brittanje geld moet kry om nuwe skepe te bou. Dit het die lobby van pro-vloot, stemme van Admiraliteit en lobbyiste uit die skeepsboubedryf stilgemaak. Die risiko dat die konferensie misluk, was egter laag: die wêreld was onder druk van ekonomiese depressie en 'n vermoeidheid met oorlog. Die posisie van die kabinet is verder beklemtoon deur voortdurende finansiële agteruitgang. In die vierde kwartaal van 1921 het die BBP van Brittanje met 4,71 persent gekrimp en 'n skerp resessie en die openbare skuld-tot-BBP-verhouding het die hoogte ingeskiet. 
Kabinetsmagtiging het nog goedkeuring van die parlement vereis, maar dit het op 3 Augustus gekom toe die algemene vlootberamings goedgekeur is. Die Washington -konferensie is 'n week later op 11 Augustus bevestig, en die agenda is ses weke daarna gepubliseer. Dit het meer as maritieme beperkinge gedek, maar vlootkwessies was nou verwant aan die naoorlogse magsbalanse.  Die behoefte van Brittanje om die slagoffers diplomaties geloofwaardig te maak, word beklemtoon deur die kontrakte. Dit gaan op 24 Oktober aan John Brown, Swan Hunter en Fairfield, en William Beardmore & Co op 1 November, , die laaste met minder as twee weke voordat die konferensie begin. Die bevele is egter opgeskort in afwagting van die uitslag van die multi-nasionale gesprekke wat op 12 November in die Continental Memorial Hall in Seventeenth Street, Washington, begin het. 
Die feit dat die konferensie bevestig is maande voordat die kontrakte aangebied is, beklemtoon die politieke berekening agter die kabinetsbesluit om toe te laat dat die skepe gekontrakteer word. Soos 'n historikus uitgewys het, was dit wreed in die hoop van die betrokke werkers en maatskappye.  Dit was egter ook pragmaties. Na-oorlogse internasionale magsbalanse en belange moes Brittanje definieer om sy finansiële en geo-politieke posisie te hanteer, en hulle het elke beskikbare hulpmiddel nodig gehad. Gesprekke in Washington het verskeie verdrae opgelewer, waaronder 'n viermagsverdrag wat die Anglo-Japannese alliansie vervang, 'n nege kragverdrag wat onafhanklikheid vir China beloof het, en 'n vyfmagsverdrag oor die ontwapening van die see, onderteken deur Brittanje, die Verenigde State, Frankryk, Italië, Japan-en Brittanje se selfregerende Dominions, Nieu-Seeland, Australië, Kanada en Suid-Afrika.  Die Five Power -verdrag oor die ontwapening van die vloot was die een wat daarna gewoonlik as die 'Washington -verdrag' bekend gestaan ​​het, en dit was 'n verbloeming van die feit dat dit destyds maar een van verskeie internasionale ooreenkomste was.
Vanuit Lloyd-George se perspektief het die Five Power-verdrag die politiek van die bouprogram van die Admiraliteit opgelos. Die vier gevegsruisers is in Februarie 1922, kort nadat die verdrag onderteken is, gekanselleer.  Die res van die program is laat vaar. Een uitkoms was dat Brittanje binne die verdragsbeperking twee nuwe kapitaalskepe kon bou. Twee sulke vaartuie is egter as bekostigbaarder beskou as agt groter skepe. Die Five Power-verdrag het ook die potensiaal vir 'n oop seevaart verwyder.
Kortom, die kabinet van Lloyd-George-toe hy geworstel het met Brittanje se magdom sosiale, ekonomiese en politieke kwessies na die oorlog, het hy op feitlik elke vlak sy sin gekry oor vlootaangeleenthede.
Onthou om na my kortboek te kyk Brittanje se laaste gevegskepe, nou in die tweede uitgawe.
Oor die skrywer: Matthew Wright is 'n professionele historikus wat onder meer op groot skaal deur Penguin Random House gepubliseer is, baie akademiese artikels geskryf het en veral bekend is vir sy internasionale bydrae tot die studie van militêre en vlootgeskiedenis. Baie van sy boeke is as universiteitstekste gebruik. Hy is 'n genoot van die Royal Historical Society aan die University College, Londen. Besoek hom aanlyn by www.matthewwright.net
Kopiereg © Matthew Wright 2020
 Vir opsomming sien bv. Norman Friedman, Die Britse slagskip 1919-1946, Seaforth, Barnsley, pp. 203-213.
 R. A. Burt, Britse slagskepe 1919-1945, Seaforth, Barnsley, 1993, 2012 -uitgawe, p. 337. Verskeie moontlike name is vir die klas voorgestel.
 Gewoonlik bekend as die 'Washington -verdrag', hoewel dit 'n metoniem is.
 Christopher M. Bell, Churchill en Sea Power, Oxford University Press, Oxford 2013, p. 89.
 ADM 116/1831, D van P na Jellicoe, 9 Julie 1919.
 Norman Friedman 'Hoe belofte tot teleurstelling verander', Naval History Magazine, Vol. 30, nr. 4, Augustus 2016.
 Sien bv. Sturton (red), pp. 126-128, 175-178.
 Friedman, p. 203 kyk ook Burt p. 335.
 Vir opsomming van die besonderhede, kyk bv. Ian Sturton (red.), Conway's All The World's Slagskepe, 1906 tot hede, Conway Maritime Press, Londen 1987, p. 91: Burt p. 337.
 Barry D.Jag, Matroos-geleerde: admiraal sir Herbert Richmond 1871-1946, Wilfred Laurier University Press, Waterloo, 1982, pp. 119-120.
 Robert C. Stern, The Battleship Holiday: die vlootverdrae en die ontwerp van kapitaalskepe, Seaforth, Barnsley 2017, p. 94.
 Vir bespreking, sien Ira Klein, 'Whitehall, Washington, en die Anglo-Japanese Alliance, 1919-1921', Pacific Historical Review, Vol. 41, nr. 4, 1972.
 'Aantekeninge oor internasionale aangeleenthede', Die American Political Science Review, Vol. 16, nr. 2, pp. 285-297.
 'Aantekeninge oor internasionale aangeleenthede', Die American Political Science Review, Vol. 16, nr. 2, pp. 285-297.
Robin en Marian
Columbia Pictures, 1976, 106 minute
Met: Sean Connery, Audrey Hepburn, Robert Shaw, Nicol Williamson, Denholm Elliot, Ronnie Barker, Kenneth Haigh en Ian Holm
Draaiboek: James Goldman
Vervaardigers: Dennis O 'Dell, Richard Shepherd en Ray Stark
Toe Richard I sterf aan komplikasies na die verwydering van 'n kruisboogbout van sy skouer op 6 April 1199, word sy broer John koning van 'n magtige ryk wat Engeland, Normandië, Bretagne, Anjou en Aquitaine insluit. Nadat hy Richard herhaaldelik verraai het, was John nie die ideale keuse nie, maar die alternatief was Richard se twaalfjarige neef, Arthur van Bretagne. John het bewys dat hy 'n arm diplomaat en 'n arm generaal is, en het sy ondersteuners vervreem, en hy het byna al sy gebiede in Europa teen Philip, koning van Frankryk, teen die lente van 1204 verloor. 'n leër om sy gesin se land terug te kry. Hy het veral verregaande erfopvolgings gehef, in wese 'n vroeë vorm van erfbelasting. Reeds gegrief dat die vader van John en broer Richard en broer Richard geleidelik die onafhanklikheid van die baronne verswak het, was konflik tussen John en sy baronne onvermydelik, vererger deur sy verrassend wraaksugtige aard. Toe John 's se poging om sy verlore gebiede te herwin, op 27 Julie 1214 op Bouvines 'n nederlaag beland het, en hy gebreek en verneder na Engeland teruggekeer het, sien sy opstandige baronne hul kans. Na 'n kort konflik kom die koning en die baronne op 19 Junie 1215 by Runnymede byeen waar John gesweer het om die Magna Carta te handhaaf en die baronne hul trou aan John hernu het. 'N Mengsel van spesifieke regulasies rakende belasting en 'n breër beperking op die mag van die kroon, die Magna Carta was veronderstel om 'n vredesverdrag te wees, maar dit het misluk omdat John nie 'n vredesverdrag wou hê nie. Ongeveer twee maande later het die baronne geweet dat oorlog onafwendbaar was, maar hulle het iemand nodig gehad om die troon te eis om 'n verskoning te hê om in opstand te kom. Geen Engelse aanspraakmakers het dit oorleef nie, en hulle het oor die kanaal gekyk na Louis, seun van koning Philip van Frankryk.
Wanneer koning Richard (Richard Harris) noodlottig deur 'n pyl gewond word terwyl hy 'n klein kasteel in Frankryk beleër, keer Robin (Sean Connery) en Little John (Nicol Williamson) terug na Engeland, waar hulle gou hul ou vriende Friar Tuck (Ronnie Barker) raakloop ) en Will Scarlet (Denholm Elliot). Alhoewel Robin Hood nou as 'n held beskou word, is die res van die groep outlaws dood of het hulle weggedryf. Die koninkryk val uitmekaar omdat koning John (Ian Holm) sy hele tyd saam met sy twaalfjarige vrou deurbring, en sy vete met die pous beteken dat daar geen mis in Engeland gehou sal word nie. Robin is verstom om te verneem dat sy eks-minnaar Marian (Audrey Hepburn) 'n non geword het en uit woede by die kerk aangesluit het toe hy weg is. Nadat hulle verskeie nonne wat deur die balju van Nottingham (Robert Shaw) gearresteer is, gered het, wek Robin en Marian weer liefde op. Hulle kans op geluk verdwyn egter wanneer 'n groep boere aankom om Robin teen John te volg, sodat Robin en sy vriende hulle begin oplei. Sir Ranulf (Kenneth Haigh) oortuig dat hy 'n hinderlaag gehad het toe hy die outlaws in Sherwood Forest agternagesit het, en oortuig koning John om hom genoeg mans te gee om die outlaws te verpletter. Die balju weier om met pyle in die bos besaai te word, en laat hulle kamp opslaan voor Sherwood. Moeg om te wag, besluit Robin om in 'n enkele geveg teen die balju te veg, maar Ranulf ignoreer die bevele van die balju en sy mans slag die outlaws. Nadat hy aan die koning se mans ontsnap het, geniet Robin sy oorwinning terwyl hy ander gevegte beplan. Meer realisties aanvaar Marian dat hulle geen toekoms het nie en neem 'n drastiese besluit.
Die draaiboek is relatief akkuraat, maar maak 'n paar veranderinge aan die historiese geskiedenis om aan die behoeftes van die verhaal te voldoen. Middeljarige Robin en Marian herken mekaar aanvanklik nie omdat Robin twintig jaar lank Richard gedien het, eers in die kruistogte en daarna in Frankryk, wat 'n oordrywing is sedert Richard se hele bewind as koning van Engeland slegs tien jaar was.
Terwyl Richard I wel dood is aan 'n wond aan 'n kruisboog wat besmet geraak het, is die bout eintlik uit 'n kruisboog afgevuur, eerder as om te gooi. Om eerlik te wees, vind ek dit moeilik om te glo dat u iemand kan verwond deur 'n pyl na hom te gooi.
Op 'n stadium praat Robin en Marian oor die kruistogte, en sy sê dat die heidene wat hy vermoor het siele gehad het, wat waarskynlik die gevoelens van die draaiboekskrywer weerspieël, aangesien ek vermoed dat die oorgrote meerderheid destyds geestelikes met haar sou verskil het. In 'n poging om te verduidelik hoekom hy moeg is vir oorlog, beweer Robin dat Richard die manne van Akko in slawerny verkoop het en dat 3000 vroue en kinders afgemaai is. Nie om die tragedie van die slagting van die garnisoen te verminder nie, maar dit is nie presies wat gebeur het nie. Die garnisoen van êrens tussen ses en twintig honderd en drie duisend mans is tereggestel nadat Saladin geweier het om hul losprys te betaal. Richard kon nie kos mors om hulle saam met die kruisvaarder te bring nie, terwyl dit op Jerusalem marsjeer, en hy sou swak lyk as hy hulle laat gaan, en daarom kies hy die oorblywende opsie.
Alhoewel Robin Hood sterk verband hou met King John, is daar slegs 'n enkele toneel met John, en daar word vermoed dat kykers 'n stewige grondslag in die Engelse geskiedenis het. Richard is net 'n kort rukkie dood, maar die koninkryk val reeds onder John uit en selfs sy baronne het teen hom gedraai. John was weliswaar 'n ramp as koning, maar dit het jare geneem voordat hy die gesinslande in Europa verloor het en nog langer weens sy mengsel van wreedheid en onbevoegdheid om sy baronne tot opstand te dryf. Daar word eintlik geen melding gemaak dat John al sy lande in Frankryk verloor het nie. Terwyl Ranulf wag om die koning te nader, hoor ons hoe John skree dat hy die aartsbiskop sal doodmaak as hy Engeland binnegaan, met verwysing na aartsbiskop Langton, wat deur die pous as aartsbiskop van Canterbury aangestel is. Die weiering van John om die aartsbiskop toe te laat om Engeland binne te gaan, het die pous gedryf om die koninkryk onder interdik te plaas. As abdis word Marian deur die balju gearresteer omdat al die hoër geestelikes uit Engeland beveel is, maar sy weier om te vertrek.
Wanhopig om terug te gaan na sy tent met sy baie, baie, baie jong vrou, stem die skerm John huiwerig saam met Ranulf se versoek vir mans. Daar is 'n aansienlike debat oor die ouderdom van die vrou van Isabella van Angouleme, aangesien geen van die Middeleeuse kroniekskrywers eintlik haar ouderdom gegee het of na haar geboortedatum verwys het nie, daar is net tweedehandse skinder dat haar oorspronklike verloofde woedend was dat John sou 'n huwelik volbring met iemand wat so jonk was, maar hy was eenvoudig met reg kwaad dat John met 'n reeds onderhandelde huwelik inmeng het.
Ongelukkig het die fliek nie die aandag gekry wat dit verdien nie. Sean Connery bring humor in die rol, maak van Robin 'n mens wat sy ouderdom voel, eerder as 'n onstuitbare, meedoënlose verdediger van die armes. By die abdij kom hy huiwerig om in te gaan, en senuweeagtig sê hy dat Marian kwaad kan wees omdat hy nooit afskeid geneem het toe hy met Richard vertrek nie. Later klim Robin en Little John op 'n kasteelmuur en is duidelik uitgeput wanneer hulle die top bereik.
Regisseur Richard Lester was gemaklik met swashbucklers, nadat hy voorheen The Three Musketeers (1973), The Four Musketeers (1974) en Royal Flash (1975) gemaak het, maar terwyl hy die aksie en humor behou het, het hy meer volwasse tonele bygevoeg, wat 'n eerlike weergawe gegee het van mans wat probeer om hul gloriedae te herleef, en wil nie erken dat hul beste dae agter die rug is nie.
Die ligging in die openingstoneel is wonderlik, maar lyk soos Spanje, waar dit verfilm is, nie Frankryk nie, waar die verhaal afspeel. Tog is Sherwood 'n behoorlike bos.
Die draaiboek is geskryf deur James Goldman, wat ook die draaiboek vir The Lion in Winter (1968) geskryf het, en albei films deel dieselfde aandag aan historiese detail. 'N Uitstekende weergawe van die tyd, die stelle is realisties, eerder as glansend. Daar is veral 'n pragtige lugfoto van die stel.
Alhoewel Robin en Marian die titel van die film is, is die wedywering tussen Robin en die balju, wat Robert Shaw skitterend uitgebeeld het, die ander hoofrol van die film. Die antagonis, eerder as die skurk, beskou die balju homself as verantwoordelik vir die openbare orde. Gekonfronteer met die lyke van sy mans nadat hulle deur Robin en Little John afgekap is, sê hy hartseer dat hy hulle beter moes opgelei het. Die laaste tweestryd is vyf minute lank, en albei mans sukkel gou om in hul harnas te staan.
As Robin probeer keer dat Marian haarself aan die balju oorgee, vra sy woedend wanneer hy ooit sal grootword. Later wonder sy of hy die balju sal beveg om haar te beskerm en nog lyke te maak. Daar was 'n interessante kontras in hul benaderings, totdat die geveg begin en sy haar gewoonte uitneem. Alhoewel Marian haar geloftes redelik vinnig prysgee, erken sy dat sy haarself probeer doodmaak het, maar is gevind en na die abdij geneem.
Friar Tuck is relatief reguit gespeel deur Ronnie Barker, uit die BBC -sketsprogram The Two Ronnies, so baie humor kom van Little John's droge humor.
Die einde volg op die verhale waar Robin deur 'n abdis vermoor is.
Anders as die meeste films oor Robin Hood, is Robin en Marian basies 'n romanse. Met baie aksie.
10 Groot Skotse uitvinders en hul uitvindings
Die gebore werktuigkundige van Greenock, James Watt, het 'n instrumentale rol gespeel in een van die grootste uitvindings van die 20ste eeu, dit wil sê die stoommasjien. Hy is ook algemeen bekend vir die ontwikkeling van perdekrag, die SI -eenheid vir krag, Watt is na hom vernoem.
Alhoewel die eerste stoomenjin in 1698 bekendgestel is, is Watt grotendeels daarvoor geakkrediteer, want dit was hy wat 'n kondensiekamer ontwerp het om te voorkom dat stoom wat vermors is tydens die afkoeling en verhitting van die silinder. Hy het ook 'n draaibeweging ingebring wat die enjin se gebruik verbeter het, behalwe om net water uit myne regoor die land te pomp.
Chloroform ontdek as 'n narkose vir bevalling
'N Ander belangrike naam in die geskiedenis van die geneeskunde is die van sir James Young Simpson. Simpson was 'n dokter en professor in bevalling en swangerskap in Edinburgh en het geglo dat pynverligting 'n uiters kommerwekkende faktor moet wees vir mediese spesialiste. Daarom ontwikkel hy die gebruik van chloroform as 'n narkose waarvoor hy wydverspreide lof geniet, veral nadat hy dit op koningin Victoria gebruik het.
In 1847 het Simpson en sy kollegas chloroformmonsters ingeasem en ineengestort. Hierdie reaksie het Simpson oortuig van die kalmerende eienskappe van chloroform wat steeds as pynstiller gebruik word.
Kirkpatrick Macmillan het nooit 'n patent vir sy uitvinding aangevra nie. Ander wat die potensiaal daarvan raakgesien het, het egter gou kopieë gemaak van die agterwielaangedrewe fiets wat in die mark verkoop word.
Macmillan, gebore uit 'n eenvoudige lewe op die platteland, was 'n smid wat nogal onaangeraak was oor die rykdom van die wêreld. Hy het 'n individu op 'n stokperd gesien, besluit om vir hom een ​​te maak en net so 'n pedaal bygevoeg wat aangedryf word deur 'n horisontale heen en weer beweging van die ruiter se voete op die pedale.
Die Vader van die Termodinamika
Lord Kelvin (William Thompson) was 'n fisikus met 'n wye reeks werk tot sy eer, waarvan die belangrikste die ontwikkeling van die tweede wet van termodinamika, die Kelvin -skaal en die Atlantiese telegraaf was.
Sy volharding het daartoe gelei dat telegraafkabel in 1866 onder die Atlantiese Oseaan gelê is na drie mislukte pogings. Kelvin bestudeer die aard van hitte en besef gou die nut daarvan om 'n maatstaf te hê om lae temperature te definieer waarvoor hy 'n absolute skaal voorgestel het, bekend as die Kelvin -skaal in 1948. Deur die tweede term van termodinamika is hy geformuleer om te verduidelik hoe hitte nie vloei nie van koue tot warm liggame.
Moderne band uitgevind
Soos die naam aandui, het John Boyd Dunlop pneumatiese bande met opgeblaasde rubberbuise uitgevind. Hoewel hy 'n veearts was, was Dunlop moeg daarvoor om op hobbelige paaie te reis en pneumatiese bande vir sy seun se driewiel te herontdek en dit verder ontwikkel vir gebruik in fietswedrenne.
Dunlop het sy pneumatiese band in 1888 gepatenteer en 'n Amerikaanse patent ontvang in 1890. 'n Ierse onderneming onder Harvey Du Cros het geïnteresseerd geraak in Dunlop se uitvinding kort nadat 'n fietsryer die Belfast -wedren met hierdie bande gewen het. Du Cros het aanleiding gegee tot 'n onderneming met die naam Dunlop Pneumatic Tire Company. In 1896 verkoop Dunlop sy patent aan Du Cros en tree tot sy dood slegs met 'n belang in 'n gordynbedryf af.
Het die vakuumfles uitgevind
Sir James Dewar, 'n briljante fisikus en chemikus, is in die volksmond bekend daarvoor dat hy die Dewar -fles/ termosfles of vakuumfles uitgevind het. Sy navorsing en werk oor die vloeibaarmaking en later stolling van gasse om hul vermoë te demonstreer om elektrisiteit by lae temperature te gelei en houtskool as absorberende middel te gebruik om waterstof, neon en helium van die lug te skei, het gelei tot die skep van die hoogste vakuum van sy tyd . Hy werk ook saam met sir Frederick Abel om kordiet te ontdek.
Dewar se werk het gelei tot die skepping van die vakuumfles. Hierdie kolf het dubbele mure met 'n vakuum tussenin en silwer aan die binneste mure wat gehelp het om hitte te weerkaats. Hierdie fles kan gebruik word om vloeistof warm of koud te hou. In 1904 word hy die president van die British Association en word hy ook tot ridder geslaan.
Die Skotse wetenskaplike, opvoeder, uitvinder en taalkundige, Alexander Graham Bell, was een van die eerste uitvinders wat vir die telefoon geakkrediteer is. Met 'n vader en broer in die veld vir die toelating en spraak en 'n doof moeder en vrou, het Bell al vroeg gefassineer om gehoor- en spraakeksperimente te ontwikkel.
In 1875 het Bell 'n ontvanger ontwikkel wat elektrisiteit in klank omskep het, waarna hy gou 'n patent in 1876 ontvang het. Teen 1877 is die eerste telefooncentrale in Connecticut gebou en Bell besit 'n derde van die aandele van Bell Telephone Company wat hier geleë is. . Afgesien van die telefoon, het Alexander Bell 18 patente op sy naam en was hy baanbrekerswerk in optiese telekommunikasie, lugvaartkunde en hidrofoile.
Sir Alexander Fleming, wat 'n Nobelprys vir sy uitvinding gewen het, het per ongeluk 'n rewolusie in die wêreld van medisyne gemaak deur die eerste antibiotika ooit te ontdek. Fleming was 'n farmakoloog, plantkundige en bioloog wat verskeie artikels oor immunologie, bakteriologie sowel as chemoterapie geskryf het.
By die terugkeer na sy laboratorium na 'n maand lange vakansie, het Fleming gevind wat hy as kultuur agtergelaat het Staphylococcus aureus wat besmet is deur 'n vorm genoem Penicillium notatum. Toe hy besef dat dit 'n moontlike antibiotika is, het Fleming nog twee navorsers aangestel, Howard Florey en Ernst Boris Chain en later 'n span wetenskaplikes onder Florey van die Universiteit van Oxford wat uiteindelik daarin geslaag het om die penisillien te isoleer en te suiwer. Die antibiotika was 'n transformerende ontdekking op die slagveld tydens die Tweede Wêreldoorlog en het 'n groot invloed op die gebied van infeksiebeheer gehad. In 1945 wen die drie 'n Nobelprys vir Fisiologie van Geneeskunde.
Ingenieur en uitvinder, John Logie Baird, wat deur die National Library of Scotland aangewys is as een van die tien grootste Skotse wetenskaplikes in die geskiedenis, het die eerste meganiese televisie-, kleurtelevisie- en elektroniese kleurtelevisie -prentebuis bekendgestel. Nie net dit nie, Baird was ook een van die eerstes wat 'n televisiestasie begin het wat vir tuisvermaak uitgesaai het. Afgesien van TV, was hy betrokke by infrarooi nagkyk, om radiorigting en veseloptika te vind.
In 1924 het John Baird 'n wankelende beeld oor 'n paar voet oorgedra. In 1927 het hierdie oordrag 438 myl telefoniese lyn tussen Londen na Glasgow afgelê. Hy stig gou die Baird Television Development Company (BTDC) waar hy verder eksperimenteer en die televisie ontwikkel.
Alhoewel dit elders ter wêreld naamloos ondersoek is, is die Skotse fisikus en baanbreker sir Robert Alexander Watson-Watt geakkrediteer met die ontwikkeling van die radar in Engeland.
In 1935, toe Watson-Watt superintendent in die ministerie van lugdienste geword het, het hy daarin geslaag om 'n vliegtuig op te spoor wat gelei het tot 'n stelsel wat bekend staan ​​as die kettinghuis. In 1938 het die eerste Chain Home -radars begin en teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog begin het, was daar 18 radars wat die Verenigde Koninkryk verdedig en teen 1945 aan die einde tot 53 toegeneem het.
Watson-Watt het ook 'n groot bydrae gelewer om die katode-straalbuis-rigtingwyser, navorsing oor elektromagnetiese straling en ander uitvindings rakende vlugveiligheid in te sluit.
Tent van Dennis Burt, Frankryk 1945 (3 van 3) - Geskiedenis
Hierdie nuwe bataljons het die tradisies en mannekrag geërf uit die geheel van die bestaande Australiese oorlogstydse leër. Die 65ste bataljon is gevorm uit vrywilligers uit die 7de Australiese afdeling en die 2/40ste Australiese infanteriebataljon, die 66ste, het sy manne uit die 9de en 1ste Australiese korps se troepe gehaal, terwyl die 67ste uit vrywilligers uit die 3de, 6de en 11de afdeling bestaan ​​het. Dus het die voorgangersbataljon van 3 RAR, die 67ste bataljon, bestaan ​​uit mans wat die wye, gesamentlike ervaring van diens in die Midde -Ooste, Griekeland, Nieu -Guinee en die Stille Oseaan -eilande gehad het. Die 34ste Infanteriebrigade is bymekaargekom op die eiland Morotai in die Noord -Molukkas wat hom gereed gemaak het vir diens by die British Commonwealth Occupation Force (BCOF) in Japan.
Die hoofliggaam van die 67ste Australiese infanteriebataljon het op 21 Februarie 1946 in Kure, Japan aangekom, en gedurende sy tyd in Japan het die bataljon diens gedoen in Kahachi, Okayama, Haramuri, Kure, Hiro en Tokio.
Die bataljon se take gedurende hierdie tydperk was onder meer die ondersoek van terugkerende Japannese soldate, die vernietiging van wapenkaste, toesig oor algemene verkiesings, wagpligte op verskillende belangrike geboue en installasies, interne veiligheid, sowel as normale militêre operasies.Daar moet op gelet word dat die situasie in Japan nog lank nie gewaarborg is nie en dat die Brigade -opleidingsinstruksie die noodsaaklikheid beklemtoon het dat die hoë standaard van die dissipline en die doeltreffendheid van die stryd teen die laaste jare van die oorlog gehandhaaf kan word. die etiek en vaardigheid van die soldate uit die oorlog.
Op 25 Junie 1950 het die Kommunistiese Noord -Koreaanse leër Suid -Korea binnegeval om dit te verenig onder kommunistiese bewind. By die uitbreek van die oorlog het 3 RAR nog in Japan gedien en voorberei om terug te keer huis toe na Australië. As gevolg van die vinnig verslegtende situasie, is 3 RAR, vanweë die nabyheid van die teater, gekies vir die taak om te help met die pogings van die Verenigde Nasies in Korea. Na 'n kort periode van intensiewe opleiding en herorganisasie, vaar die bataljon in die USNS 'Aiken Victory', land op 28 September 1950 in Pusan, Korea en trek dan by die 27ste Britse Gemenebes -brigade by Taegu aan.
Op 5 Oktober 1950 het die bataljon ontplooi om deel te neem aan die 8ste weermagoffensief om uit die Pusan ​​-sak te breek. Tydens die daaropvolgende opmars na die Yalu -rivier het 3 RAR met groot krediet opgetree, ongeveer 400 myl afgelê en ongeveer 450 vyande gedood, 1900 gevangenes geneem en 15 gepantserde voertuie vernietig. Die slagoffers van die bataljon was 13 dood en 34 gewond.
Teen einde Oktober het die bataljon die Pakchon-Chongju-gebied bereik, wat ook die noordelikste omvang van 3 RAR & rsquos-vooruitgang in die oorlog verteenwoordig het. Dit was egter hier op 30 Oktober 1950 dat die CO, LTCOL Charlie Green dood is deur 'n skulpfragment wat naby sy tent ontplof het. Green was 'n hoogs bekwame en gewaardeerde CO en hy is steeds die enigste CO van die RAR wat in aksie gedood is.
Die Slag van Kapyong,
Stop die kommunistiese vooruitgang
In die nag van 22 April 1951 het die Chinese hul Lente -offensief geloods en het die 6de ROK -afdeling onrustig teruggetrek deur die posisie van die bataljon.
Die erns van die deurbraak op die sentrale front is verander van nederlaag tot oorwinning deur die dapper stand van hierdie heldhaftige en moedige soldate wat sulke dapperheid, vasberadenheid en esprit de corps aan die dag gelê het om hulle missie te vervul en bo ander eenhede wat deelneem in die veldtog en met hul prestasies, het hulle hulself, hul tuislande en alle vryheidsliefde nasies met eerbetoon gebring.
Amerikaanse presidensiële eenheidsaanhaling, toegeken aan 3 RAR, 26 Junie 1951 Toe nog 'n golf van kommunistiese Chinese troepe teen die vallei opkom terwyl die vroeë dagbreek hulle teen die hoë berge afbeeld, beveel majoor Ben O & rsquoDowd sy radiooperateur om onmiddellike hulp te vra. 'N Beampte van die US 1st Marine Division het geantwoord, maar ondanks die ooglopende Australiese aksent, wou hy nie glo dat dit die O & rsquoDowd & rsquos -radiooperateur was nie.
O & rsquoDowd, gegriefd van woede en sekondes voordat die vyand opgedaag het, gryp die telefoon en eis om met die Amerikaanse bevelvoerder te praat. Die generaal onder bevel van die Marines kom op die spel, maar toe O & rsquoDowd sy posisie en die dreigende aanval rapporteer, het die Amerikaner geweier om hom te glo.
Die Amerikaner het volgehou dat die Australiese magte nie meer bestaan ​​nie omdat die Chinese hulle die vorige aand uitgewis het. Deur geduld te verloor en met die vyand byna, het O & rsquoDowd teruggeskiet: 'Ek het nuus vir jou gekry-ons is nog steeds hier en ons bly hier.
Dit was 24 April, die vooraand van die Anzac-dag, en O & rsquoDowd en sy mede-Australiërs het hand-aan-hand vir hul lewens geveg toe hulle een van die grootste Chinese offensiewe van die Koreaanse oorlog afgeweer het.
Gedurende die vorige aand het hulle 'n reeks rante verdedig wat oor die Kapyong -riviervallei gespan is, en probeer golf na golf van Chinese magte suidwaarts na die hoofstad, Seoul, ophou. Die vallei was 'n tradisionele invalroete, en as die Chinese Seoul ingeneem het, het hulle moontlik die buitelanders van die Koreaanse skiereiland afgedruk en die oorlog gewen.
Maar die VN -magte wou 'n streep in die sand trek op die 38ste parallel, die breedtelyn 38 grade noord, waar dit die Koreaanse skiereiland oorsteek.
Die Australiërs veg ongeveer 60 kilometer noordoos van Seoul as deel van 'n Verenigde Nasies -mag.
O & rsquoDowd was bevelvoerder van 'n Kompanie binne die 3de Bataljon, Royal Australian Regiment, wat as deel van die 27ste Britse Gemenebes Brigade geveg het.
Die Diggers veg ook saam met Amerikaners, Kanadese, Nieu -Seelanders en Suid -Koreane.
Die Statebond -brigade het strategiese verdedigingsposisies oor die vallei beklee in 'n poging om die Chinese opmars te stuit. As reservaat het Britse soldate van die 1ste Bataljon, Middlesex Regiment, 'n posisie agter gehou.
Op 23 April het die 3de Bataljon, Royal Australian Regiment (3 RAR), onder bevel van luitenant -kolonel Bruce Ferguson, en die 2de bataljon, prinses Patricia & rsquos Canadian Light Infantry, hul posisies ingeneem op prominente heuwels aan weerskante van die vallei, naby waar 'n klein sytak by die Kapyong -rivier aangesluit het. Die Diggers, wat posisies op riwwe soos Hill 504 met uitsig oor die Kapyongrivier en een van sy kleiner sytakke gekry het, het hulself op 23 April ingegrawe.
Dit was 'n klein krag in vergelyking met die Chinese juggernaut. Die Chinese het hul lente-offensief suid van die vallei begin met 'n geskatte 337,000 man in die hoofmag oor 'n front van 7 kilometer, met 'n geskatte 150,000 wat verder oos aanval. Die uitgestrekte Kapyong -vallei was te groot om met die beskikbare magte te verdedig, en die verdedigers was baie dun versprei.
Die Chinese eerste Amerikaanse tenks het onbewus voor die infanterie geplaas en sonder artillerieondersteuning. Die Chinese, wat Seoul alreeds een keer beset het, het ondernemend genoeg die Suid -Koreaanse magte vinnig oorrompel om die groot invalroete te verdedig. Die Australiërs van die 3de Bataljon het die situasie die eerste keer besef op die aand van 23 April, toe Suid -Koreaanse magte verby Australiese posisies teruggehardloop het, asook Koreaanse burgerlikes wat van die Chinese teruggetrek het.
Tot groot verbasing van die Australiërs kom Chinese soldate binne enkele minute in die nag verby en jaag die terugtrekkende Suid -Koreane agterna. Dit was moeilik om in die donker tussen die twee Asiatiese leërs te onderskei, met Chinese onder die terugtrekkende Koreane, maar die skrander O & rsquoDowd het die ergste verwag. 'Ek het geweet dat Chinese soldate by die burgers sou aansluit,' het hy gesê. Hulle sou in burgerlike klere of in uniform, in die halflig wees en in getalle deurdring. Ek bel die bevelvoerder en vra toestemming om met die masjiengewere te skiet om alle beweging op die pad te stop. Dit is geweier omdat die soldate van die Republiek Korea nog steeds kan deurkom.
Die vreemde skoot klap en ek herhaal my versoek. Nietemin het die paniek geregverdig geword toe daar rondom die hoofkwartier van die bataljon afgevuur is. Die vyand was agter ons.
O & rsquoDowd en sy manne moes nou na hul rug kyk. Hierdie menslike golf het aanvanklik gewemel tussen die posisies van die Australiese bataljon & rsquos A- en B -maatskappye en in die posisies wat hulle verdedig het, sodat die Australiërs, wat almal nou heeltemal waaksaam was, dit laat toelaat het, terwyl hulle op die Chinese afvuur hulle en stop hulle in hand-tot-hand gevegte.
Die Australiërs het baie mense doodgemaak, maar die vyandelike soldate het aanhou kom en teen middernag het die Australiërs om hul lewens geveg toe die kommuniste in hul binneste verdediging begin inbreek het.
Die Chinese het die hele nag granate en mortiere gebruik, waarna hulle herhaaldelik in die golwe van die Australiese posisies oor hul eie dooies en gewondes gelaai is. Die Australiërs het daarin geslaag om hulle weg te hou.
Dit was 'n nabygeleë ding, geen wonder dat die Amerikaners gedink het O & rsquoDowd is vermoor nie. O & rsquoDowd het gesê: 'Sommige van die Chinese soldate het nie wapens gedra nie, net emmers granate. Hulle het die taak gehad om my kopers van Diggers en rsquo af te hou, sodat hul geweer en masjiengeweerders kon instorm en onder ons kon kom.
Die Chinese het ook die nabygeleë C Company aangeval en sy hoogs gerespekteerde bevelvoerder, kaptein Reg Saunders, die eerste Aboriginal -kommissaris in die Australiese weermag. Saunders het berig dat hy eers op die aanval gewaarsku is deur die geluid van vuurwapens en 'n kanonongeluk en ook 'vuurvlamme' uit die rigting van die hoofkwartier van die bataljon. Saunders 'het gedink dat die kommuniste in 'n goeie posisie was om ons maatskappy af te sny, en hy was reg, want sy manne kon die Chinese nie keer nie. Saunders het geen alternatief gehad as om terug te trek nie.
Toe val die vyand die bataljon se hoofkwartier dieper in die geallieerde linies in oorweldigende getalle aan.
Die verdedigers moes terugtrek na die posisie van Middlesex. Hierdie verlies van die hoofkwartier het ander geallieerde eenhede gedwing om terug te trek.
Dit was 'n moeilike nag en rsquos baklei. Mick Servos, 'n geweer en voorspeler, het gesê die Chinese was ''n harde en slim vyand en hulle het net aangeval, golf na golf na golf en rsquo. Hy het gesê dat die massale Chinese aanvalle steeds gemiddeld elke twintig minute deur die nag op die Australiërs kom en hul posisies op die heuwels met uitsig op die Kapyong -vallei verdedig. Toe dagbreek op 24 April aanbreek, het die meeste Australiërs oorleef en verdedig hulle steeds hul posisies. Die lig het O & rsquoDowd in staat gestel om te sien hoe die Chinese gereed is vir 'n ander aanval op sy posisie, toe hy vir ondersteuning bel, om net deur die Amerikaners te vertel dat hy uitgewis is. Die Amerikaanse bevelvoerder en reaksies was egter begryplik, want soveel Chinese het gedurende die nag van 23 April Australiese posisies binnegedring.
O & rsquoDowd het 'n teenaanval uitgevoer wat die vyand teruggedwing het, maar 'daar was absoluut niks wat ek kon doen om my manne te help om verder te gaan as om op en af ​​te loop nie, om te kyk vir die moontlikheid van inbraak en aanmoediging te skree terwyl aanvalle aan die gang was.' Die stryd sou grootliks O & rsquoDowd & rsquos wees.
Alhoewel die Chinese blootgestel was op die vloer van die vallei in die daglig waar Geallieerde magte hulle met artillerie kon bereik, het hulle gedurende die nag vorentoe gekruip en moes die Australiërs hulle stop met vuur of hand-aan-hand gevegte en bajonette. O & rsquoDowd het ook artillerie-ondersteuning in Nieu-Seeland ingeroep-hy het 'n beter resultaat verwag om die Kiwi's te oortuig dat hy nog lewe.
Die geveg het 24 April voortgeduur. Die Australiërs het hul posisies beklee, selfs al het Amerikaanse lugaanvalle per ongeluk twee Australiërs doodgemaak en ander gewond met napalm-'n voorbeeld van 'vriendelike vuur en rsquo. Die Kanadese het ook intensiewe aanvalle deur die Chinese bestry en geweier om uit hul posisie op die heuwel ontslaan te word.
Maar dit was duidelik dat die Australiërs onwaarskynlik sou wees om nog 'n nag in so 'n blootgestelde posisie te oorleef sonder groot verliese, sodat hulle 'n nag -onttrekking langs 'n rant beplan het. Laat op 24 April, met die aankoms van meer Chinese, is die Australiërs beveel om terug te trek na 'n posisie wat suksesvol deur die Middlesex-manne verdedig is en daarna nuwe verdedigingslinies in die voorste linie te vestig.
Hulle onttrekking aan die stryd is ondersteun deur die Nieu -Seelandse artillerie van die 16de veldregiment, en toe hulle afvuur en terugval val die vywers die vyandbewoners van hul voormalige bataljonhoofkwartier aan en maak 81 Chinese soldate dood ten koste van vier Australiese lewens. Die Australiërs het 'n hou toegedien, maar het hul terugtog na 'n veiliger grond voortgesit.
Net voor middernag op 24 April het die Australiërs herstel in die posisie van die Middlesex Regiment & rsquos, waar hulle weer geskakel het. Op Anzac -dag 1951 het die Australiërs gerus na hul lang geveg.
Hulle kon feesvier terwyl hulle die Chinese offensief lank genoeg vertraag en afgestomp het sodat die Amerikaners kon intrek en die front van die Kapyong -rivier weer kon dwing. Dit het die 3de Bataljon twee-en-dertig lewens verloor en 59 gewond, maar die bataljon het beslis goed opgestaan ​​teen groot kanse. Die Australiërs het die eerste aand die stryd aangeslaan met min kos en water, beperkte ammunisie en geen myne of doringdraad om hul posisies te beveilig nie.
Die 3de Bataljon het die Chinese lank genoeg aangehou sodat Amerikaanse versterkings die front van Kapyongrivier kon bereik en die Chinese offensief afgestomp, wat nooit weer aan die gang gekom het nie.
Na Kapyong het die Chinese nog net 'n poging aangewend om deur die VN -lyne te breek, maar weer deur die Amerikaners gestop. Van toe af is die 38ste parallel deur die Geallieerdes gehandhaaf. Wapenstilstandgesprekke het in Julie 1951 begin.
Dit was die belangrikste en belangrikste stryd vir Australiese troepe in Korea. Die Diggers van die 3de Bataljon RAR, met die bynaam 'Old Faithful & rsquo, saam met die Kanadese en Amerikaanse eenhede, het die Amerikaanse presidensiële eenheid Citation ontvang.
Die bevelvoerder van 3 RAR, luitenant -kolonel Bruce Ferguson, is bekroon met die Distinguished Service Order vir sy vaardige leiersskip in Kapyong.
Dit was 'n groot prestasie wat die kommunistiese opmars en die inhegtenisneming van Seoel in die wiele gery het, hoewel dit nog steeds 32 Australiërs se lewens gekos het. Dit was 'n groot prestasie in Korea en instrukteurs in militêre akademies het Kapyong beskryf as 'die perfekte verdedigingsgeveg'.
Maar min in Australië het eintlik van Kapyong gehoor, so baie het so min geweet van die Koreaanse konflik dat dit bekend geword het as die 'Vergete Oorlog'. Die helde van Kapyong het na 'n Australië teruggekeer wat grootliks onbelangrik was in hul stryd. Australiërs het baie helde en oorlogsverhale uit die Tweede Wêreldoorlog gehad.
Die Kapyong -veterane het min openbare erkenning gekry en dit was selfs moeilik vir hulle om repatriasievoordele te kry. Meer as een onthou dat hulle van RSL -klubs afgewys is, want dit was nie 'n behoorlike oorlog nie.
Die verslaan van Chinese soldate is ook verminder deur die groot Amerikaanse generaal Douglas MacArthur, leier van die Verenigde Nasies, wat Mao & rsquos se leër afgemaak het as 'Chinese wasgoedmanne wat sou vlug tydens die eerste ontmoeting met die Geallieerdes in Korea. MacArthur is ontslaan net voor die stryd omdat hy nie die presidensiële bevele gevolg het nie. President Harry S. Truman het gesê:
Ek het hom afgedank omdat hy nie die gesag van die president sou respekteer nie. Ek het hom nie afgedank nie, want hy was 'n dom, maar dit was nie in stryd met die wet vir generaals in die Amerikaanse weermag nie. As dit die geval was, sou die helfte tot driekwart van hulle in die tronk sit.
Die Amerikaanse leierskap het ook te veel foute gemaak in die Slag van Kapyong-veral toe hulle Corsair-vliegtuie gestuur het om Hill 504 te tref, omdat hulle geglo het dat niemand die aanvalle van die vorige aand kon oorleef sonder om seker te maak nie. By die Napalm -aanval is twee Australiërs dood en verskeie ander beseer.
Na die ineenstorting van die Chinese offensief het 3RAR aangesluit by die 28ste British Commonwealth Infanterie Brigade. Gedurende die daaropvolgende ses maande, deur 'n reeks diep patrollies en sonde, het die bataljon al sy doelwitte bereik in 'n VN -rit na 'n posisie wat uitkyk oor die strategies belangrike Imjin -rivier.
Gedurende 2-8 Oktober 1951, as deel van & lsquoOperation Commando & rsquo, het die bataljon gehelp met die vang van punt 355 en 'n leidende rol gespeel in die vang van Maryang San (punt 317). In vyf dae van hewige gevegte het 3 RAR 'n numeries superieure vyand uit 'n posisie van groot krag verdryf. Hierdie klassieke aanstootlike aksie word erken as 'n eer van 'n RAR -stryd en word bestudeer deur personeelkadette by RMC as 'n uitgangspunt van aanvallende operasies en 'n handboekvoorbeeld van slagveldbeheer op alle vlakke.
Tydens hierdie operasionele fase het 3 RAR minstens 280 Chinese soldate doodgemaak en 50 gevangenes geneem ten koste van 20 dood en 104 gewond.
In die tydperk van November 1951 tot die wapenstilstand het 3RAR verskillende posisies beklee in & lsquoJamestown Line & rsquo tussen 'The Hook' en Point 355 met kort tydperke in die brigade en korpsreservaat. Die rol van die eenheid, net soos die van alle VN -magte, was 'n verdedigingsorgaan van 'n sterk verdedigingslinie wat dwarsoor Korea net noord van die 38ste parallel val. Gedurende hierdie tydperk het 3RAR bekend geword vir die aggressiewe gees van sy patrollies, en die prosedures wat dit ontwikkel het, is aanvaar as die basis van die afdeling se beleid vir die organisering en beheer van patrollies.
Ondanks die skietstilstand het 3 RAR nog 14 maande in Korea gebly en sy verdedigingsposisie op die Kansas Line verbeter en opleiding in eenhede en onder-eenhede aangebied.
Uiteindelik het 3 RAR egter op 12 Oktober 1954, nadat hy deurlopend in die buiteland gedien het sedert sy stigting in 1945, MV 'New Australia' aangepak om terug te keer huis toe. Tydens die Koreaanse oorlog is 3 RAR -slagoffers 198 dood, 892 gewond en 38 vermis in aksie. Miskien omdat die bataljon die eerste Australiese weermag -eenheid was wat in Korea in aksie was en nog steeds in die voorste linie was toe die gevegte opgehou het, het dit onder die ander eenhede wat daar dien, 'Old Faithful' geword en word vandag nog steeds met liefde daarna verwys.
Die bataljon het op 20 Oktober 1954 in Brisbane aangekom en deur die stad geparseer. Dit is gevolg deur soortgelyke optogte deur Sydney en Melbourne. Uiteindelik konsentreer die eenheid op 1 Februarie 1955 in Ingleburn.
Op Kapyong -dag 1956 ontvang 3 RAR die koningin- en regimentskleure van die goewerneur -generaal, veldmarshall Sir William Slim, GCB, GCMG, GCVO, GBE, DSO, MC, KStJ.
Die volgende groot konflik waarby die RAR betrokke was, was die Maleise noodgeval. Die Australiese regering het in 1955 vir die eerste keer 'n bataljon gepleeg om die Maleisiese regering te help om die invalling van Kommunistiese Terroriste en Rsquo (CT's) teen te werk. Dit is egter eers in Oktober 1957 dat 3 RAR in die teater aankom, en dit begin 'n tydperk van akklimatisering by die FARELF -opleidingsentrum Kota Tingi (later die Jungle Warfare School). 3 RAR verhuis daarna na basiskampe in Kuala Kangsar (BHQ), Lasah, Sungei, Siput, Penang en Lintang.
Die eenheid was besig met anti-kommunistiese terreuroperasies in die noorde van Malaya. Operasies het in November 1957 begin en gevolglik is baie terreorkampe en voedselhope opgespoor en vernietig. 3 RAR is geakkrediteer met die dood van 14 terroriste en was verantwoordelik vir die vang van 32 ander. Bataljon slagoffers gedurende die twee jaar was twee WIA en vier wat gesterf het as gevolg van nie-slagoffers.
By sy terugkeer na Australië in Oktober 1959 vestig 3 RAR hom in Enoggera. Dit het vier jaar daar gebly, gedurende hierdie tydperk het dit roetine opleiding en kaserne uitgevoer.
In Julie 1960 is die bataljon georganiseer op die & lsquoPentropic & rsquo -stigting, met vyf geweermaatskappye en 'n vergrote hoofkwartier. Op grond van die Amerikaanse en lsquoPentomic- en rsquo -model wat ontwerp is om die gevolge van taktiese kernwapens op eenheidskohesie teë te werk, was die nuwe organisasie waarskynlik die eerste werklike poging om 'n gekombineerde wapengeveg te realiseer. Die opleiding as bataljon en 'n gevegsgroep is uitgevoer wat uitloop op afdelingsoefeninge in 1961 en 1962. Die Pentropiese model, wat sedert sy ontstaan ​​onder meer geboei en beheer gehad het, is onder meer weggegooi.
In hierdie interregnum het die bataljon aangepas by soldate in vredestyd op 'n tydstip toe die weermag aangepas het by die nuwe realiteite van moontlike scenario's van die koue oorlog en rsquo en homself stadig moderniseer. Vroeg in 1961 het ondernemingsgroepe in Queensland werwingsaktiwiteite uitgevoer. Later in 1961 het maatskappye pantser-/ infanterie -opleiding in Puckapunyal, Victoria, gedoen. In 1962 het die Aslt Pnr Pl 'n ou mynveld in oorlogstyd in Darwin skoongemaak. Gedurende 1961 en 1962 het die bataljon deelgeneem aan die vieringe van die Northern Command Army Week met gemeganiseerde parades, aanvalle op rivierkruisings en met helikopters wat die mobiliteit van die infanteris demonstreer. In 1963 verhuis E Company na die Kaap York-skiereiland om deel te neem aan Exercise BLOWDOWN, 'n oefening wat die gevolge van 'n atoomontploffing en die daaropvolgende uitval onder tropiese toestande simuleer.
Australiese troepe is weer na Malaya ontplooi ná 'n agteruitgang in die streeksituasie. Op hierdie tydstip was daar toenemende kommer oor die verspreiding van kommunisme in Suidoos-Asië, maar Australië en die onmiddellike kommer was Indonesië. Dit was gekant teen die stigting van die Federasie van Maleisië en binnekort het Indonesiese gesteunde rebelle begin om oor die grens na Sarawak en Sabah te infiltreer. So het die Indonesiese konfrontasie of Konfrontasi begin.
Daarom het die tweede toer na Malaya op Julie 1963 begin en het 3 RAR weer by die 28ste Commonwealth Infantry Brigade aangesluit, hierdie keer in Terendak naby Malakka. Die opleiding vir anti-terroriste-operasies het onmiddellik begin en die Bataljon is geëer om vir die eerste keer saam met die Skotswagte, sy aangeslote Britse regiment, te dien.
Akklimatisering en opleiding is onmiddellik begin en die eerste eenheidsoefening is in Oktober 1963 gehou. Brigade -oefeninge is aan die ooskus van Malaya naby Kuantan gehou. Die bataljon het op 20 Februarie 1964 na die grens tussen Thailand en Malaya verhuis en was weer betrokke by operasies teen die opstand teen die kommunistiese terroriste. Daar was dit onder bevel van 'n Maleisiër, BRIG Syed Mohamed Bin Syed Ahmed Alsagolf Amn Pjk. Baie ou en nuwe terreurkampe is saam met kommunistiese propaganda en winkels ontdek. Onwettige immigrante en smokkelaars is ook aangekeer.
Einde Oktober 1964 land 'n aggressiewe mag van Indonesiese troepe by Kesang effens suid van Kamp Terendak. Die eenheid is in kennis gestel en 'n mag het in aksie gekom waarin meer as 50 vyande gevang is sonder om die bataljon te verloor.
Aanvanklik het die Australiese regering 3RAR -aktiwiteite beperk. In Januarie 1965 het die bataljon toestemming gekry om na Borneo gestuur te word weens 'n toename in die Indonesiese aktiwiteit. Die bataljon het op 22 Maart 1965 formeel oorgeneem by die 1/7 Gurkahs en by die West Brigade aangesluit. Bataljon se hoofkwartier was by Bau gestasioneer. Drie van die vier geweermaatskappye is vorentoe ontplooi om die grensgebiede te dek, terwyl die vierde kompanie in die reservaat by Bau bly.
3RAR het operasies aan beide kante van die grens uitgevoer. Grensoverschrijdende bedrywighede is met die naam & ldquoClaret & rdquo. Die ware aard van hierdie bedrywighede is eers in 1974 in die openbaar bekendgemaak. 3RAR het 32 ​​Claret -bedrywighede gedurende sy vier maande in Borneo uitgevoer. Hierdie operasies het selde tot vyandelike kontak gelei. Indonesiese aktiwiteite was klein en bedoel om te konfronteer of uit te daag eerder as om aan te val. Die periodieke inspeksie van veiligheidsbasisse was meer gebruiklik as direkte kontak met die vyand.
Die volgende belangrike en duidelike fase van die konflik was die besluit om Operation & lsquoCLARET & rsquo uit te voer, wat daarop gemik was om Indonesiese troepe en voorsieningspartye naby die grens te lok terwyl hulle infiltreer. In Maart 1965 het 'n ernstige bedreiging in die Borneo -state ontstaan, en die eenheid is weer in kennis gestel en by hierdie geleentheid ontplooi in die deelstaat Sarawak, relatief naby die hoofstad Kuching. Hierdie operasie het ongeveer vyf maande geduur, en die eenheid het einde Julie na Terendak teruggekeer. Die eenheid het homself baie goed vrygespreek tydens hierdie toer en het ongeveer 30 vyandelike troepe vermoor weens die verlies van drie van ons eie troepe en 'n Iban -spoorsnyer.
Die operasies aan die Indonesiese grens het die Bataljon en rsquos -vaardighede in die klein oerwoud getoets en geslyp en die vermoë om volgehoue ​​komplekse operasies in die oerwoud te beplan. Die operasies was 'n uitstekende oefenterrein vir junior offisiere en onderoffisiere vir die komende Vietnam -konflik.
In hierdie tyd het die situasie in Suidoos -Asië versleg en besef dat die klein Australiese leër nie 'n aantal verpligtinge kon nakom nie, het die Australiese regering in Oktober 'n selektiewe nasionale diensplan ingestel. Dit sou uiteindelik die RAR kon laat uitbrei na nege bataljons- ver van die oorspronklike drie. Die nuut opgewekte 7 RAR is gebou rondom 'n kader van 3 RAR -veterane.
In September 1965 keer die bataljon terug na Woodside, Suid -Australië. Die amptelike datum van 3RAR se besetting van Kapyong Lines, Woodside, was 14 Oktober 1965. Die bataljon is na verlof in 1966 hervorm en begin met opleiding vir operasionele diens in Suid -Viëtnam.
1ste toer Viëtnam 1967 -68
'N Diens gedoen
('N Opsomming van operasies deur die Royal Australian Regiment in die Viëtnam-oorlog 1965-1972)
Deur luitenant -kolonel (afgetree) Fred Faihead
Slag-eerbewyse: Vietnam Bien-Hoa Coral-Balmoral.
Die toetrede tot Australië in die Viëtnam -oorlog was geleidelik en het gegroei vanaf die aanvanklike verbintenis van die Australian Army Training Team Vietnam (AATTV) in 1962 tot die ontplooiing van 'n aanvanklike infanteriebataljon, 1 RAR in April 1965. Dit het weer toegeneem in Mei 1966 toe die twee bataljonsterkte 1ste Australiese taakmag (1 ATF) is gepleeg toe 3 RAR in Desember 1967 aankom, 1 ATF bestaan ​​uit drie bataljons.
3 RAR & rsquos -toetrede het saamgeval met 'n nuwe fase van die oorlog. Toe 1 RAR die eerste keer ontplooi het, het dit saam met die Amerikaanse magte in Bien Hoa gewerk. Met die oprigting van die 1 ATF, was operasies daarop gemik om die Phuoc Tuy -provinsie te kalmeer en te beveilig. Met die aanvang van die Tet -offensief in Januarie 1968, sou Australiërs 'n nuwe fase van die oorlog betree, waar hulle dikwels buite die Phuoc Tuy -provinsie sou werk teen die hoofmag en gereelde Noord -Viëtnamese troepe.
Na 'n kort tydperk van akklimatisering het die bataljon sy weg in die teater laat voel en vertroud geraak met die operasionele tegnieke van die Amerikaners en Viëtnamese. Die eerste operasie van die Bataljon teen die Viet Cong het begin met 'n Kompanjie wat na Baria, die provinsiale hoofstad, aan die begin van die Tet -offensief ontplooi het.
Daaropvolgende operasies is in en buite die Phuoc Tuy-provinsie uitgevoer, terwyl die bataljon aangewend is vir die opruiming van myne, teenmortel- en vuurpyltake en talle verkenningsverrigtinge. Gedurende 26 en 28 Mei 1968 het 3 RAR, terwyl hy in 'n bataljon se verdedigingsposisie was, twee vasberade aanvalle deur regimentale eenhede van die Noord -Viëtnamese weermag by die Fire Support Base (FSPB) 'Balmoral' weerstaan. Dit simboliseer die eerste grondaanranding teen 'n Australiese FSPB.
Die toer van die bataljon in Suid -Viëtnam was die eerste keer dat nasionale dienspligtiges met 3 RAR aktief diens gedoen het. Hulle toewyding aan plig was in die hoogste tradisies van die Australiese leër en het gehelp om die trotse reputasie en esprit de corps van 'Old Faithful' te behou. 3 RAR -slagoffers as gevolg van die jaar en rsquos -gevegte was 24 KIA en 93 WIA.
Terwyl hy in Viëtnam was, het 3 RAR weer baie noue bande met ondersteunende wapens en dienste en die RAAF gevorm. Die bataljon was trots om geassosieer te word met 161 veldbattery, RNZA, 'n 105 mm -houwitserbattery van die 16 veldregiment, RNZA wat 3 RAR ondersteun het tydens die Slag van Kapyong.
Na 'n tydperk van verlof, hervorm die bataljon by Woodside in Januarie 1969. Hoewel die bataljon onder sterkte bly, het hy voortgegaan met opleiding ter voorbereiding van 'n moontlike tweede toer deur Viëtnam. Groot opleidingsaktiwiteite was oefeninge in Puckapunyal, Canungra, Shoalwaterbaai en die Flinders Ranges.
Ander voorvalle sluit in dat Terence Cuneo die skildery van die Kapyong -stryd voltooi het, wat nou in die gemors van die beamptes hang en die bataljon sy 15ste verjaardag op 15 Oktober 1970 gevier het.
2de toer in Viëtnam 1971
Die tweede en laaste toer wat deur 3 RAR onderneem is, is in en uit die Phuoc Tuy -provinsie onderneem, met die grootste klem op operasies oos en noordoos van Nui Dat om vyandelike infiltrasie en aanvalle rondom die Zuyen Moc -distrik te voorkom. Gedurende hierdie tyd het 3 RAR 'n aantal daglange bunkerkontakte gehad met D445 VC Bataljon en plaaslike guerrillamagte.
Op 6-7 Junie, in die suidelike Long Khanh-provinsie, het die bataljon 'n uitgebreide bunkerkompleks gevind en aangeval wat deur die 3de bataljon, 33ste Noord-Viëtnamese regiment, beset is. Na 'n lang stryd tussen artillerie-, pantser-, Australiese en Amerikaanse helikoptergeweerskepe, is gevind dat die stelsel 47 bunkers bevat, asook opleidingsgebiede en kombuise.
In Augustus het die premier van Australië die onttrekking van 1ATF -gevegstroepe aangekondig. Na 'n herdenkingsdiens en afskeidsparade op 5 Oktober 1971, vaar 3 RAR op 6 Oktober 1971 na Port Adelaide, Suid -Australië. Tydens hierdie toer is vier 3 RAR -soldate in aksie dood.
Nadat Australië hom uit Viëtnam onttrek het, het die verdedigingsbeleid gegaan oor die verdediging van die vasteland en die terugtrekking uit die verdedigingsposisie wat die 1950's en 1960's gekenmerk het. Die mees onmiddellike en sigbaarste impak op die bataljons van die RAR was die besluit van die Arbeidsregering in 1972 om die selektiewe nasionale diensskema af te skaf. Dit het beteken dat die nege bataljons wat bestaan, in getal moes verminder sonder dat die nasionale dienspligtiges sou vloei. Uiteindelik het die weermag besluit om bataljons te koppel om kleure en tradisies te behou.
3 RAR keer terug na Woodside waar dit die volgende tien jaar sou bly. By sy terugkeer was 3 RAR beperk tot opleidingsaktiwiteite op 'n lae vlak. Die jaar 1973 begin met 3 RAR 'n tydelike rol wat die weermagreservaat in Suid- en Wes -Australië ondersteun, en word verminder tot 'n sterkte van slegs 200 manskappe wat hoofsaaklik uit offisiere en senior onderoffisiere bestaan.
In die tweede helfte van 1973 het die rol vir 3 RAR verander. In die herorganisasie van die weermag is 3 RAR aangewys as 'n veldmag -eenheid met 'n voorgestelde sterkte van 560 alle geledere. Daar is verder beplan dat 3 RAR sy toekomstige tuiste in die Holsworthy -omgewing in Sydney sou maak, in kaserne wat leeggemaak is deur die koppeling van 5 RAR en 7 RAR. Hierdie stap is later uitgestel weens 'n gebrek aan getroude woonbuurte.
In Desember 1974 het die bataljon gehelp om die slagoffers van die sikloon Tracy wat van Darwin na Adelaide ontruim is, te huisves. In 1975 het die bataljon prioriteit gekry vir opleiding en 'n geleidelike opbou van krag het begin. Die belangrikste aktiwiteite gedurende hierdie tyd was daarop gemik om infanterie/gepantserde vaardighede te ontwikkel.
Groot seremoniële parades is daardie jaar gehou. 'N Trooping of the Color is op 20 April 1975 by Torrens Parade Ground gehou om die 24ste herdenking van die Slag van Kapyong te vier. Die parade is hersien deur MAJGEN A.L. MacDonald, CB, OBE. Die troepe was die eerste sedert die aanbieding van die kleure in 1956. The Pipes and Drums was ook vir die eerste keer in die drag van die Scots Guards.
Ander histories belangrike seremoniële aktiwiteite daardie jaar was die opening van 'n gedenksteen by die ingang van die kamp op 13 November 1975 en 'n 30ste verjaardagparade op 14 November 1975. Sy Edele, die goewerneur van Suid -Australië, sir Mark Oliphant, KBE onthul die gedenkplaat op die steen ter herdenking van die 10 -jarige verblyf van die bataljon in Woodside. Die volgende oggend het die kolonel -kommandant, LTGEN Sir Thomas Daly, KBE, BD, DSO die verjaardagparade hersien. Hierdie parade was die formele afskeid van die kolonel van die regiment voordat hy sy pligte aan MAJGEN C.M.I. Pearson, AO, DSO, OBE, MC.
Gedurende hierdie lang tydperk het dit normale opleidingsaktiwiteite uitgevoer en was dit gereeld betrokke by die hulp van die burgerlike gemeenskap. Miskien was die hoogtepunt van hierdie soldaat in vredestyd die voorsiening van 'n Royal Guard vir HM The Queen en rsquos se besoek aan Adelaide in 1977. Na die parade wat goed verloop het, probeer 'n klein groepie betogers om die kleure te bedreig, maar word ontmoedig toe die kleurbegeleiders aanvaar het die & lsquoOn Guard & rsquo -posisie!
Gedurende 1976-1979 het die bataljon uitgebrei opgelei in konvensionele operasies en insluitende toere deur subeenhede na die vliegbasis, Butterworth in Maleisië. 'N Hoogtepunt van 1979 was die Kapyong Parade wat vir die eerste keer in baie jare by Woodside gehou is. Die parade is uitgevoer in die formaat van die 1950's en die bataljon wat deur peloton geparseer is.
3 RAR & rsquos -opleiding is voortgesit in berede infanterie-, gevegspan- en gevegsgroepe. Hierdie tydperk is bederf deur die ontydige verlies van die CO, LTCOL Paul Mench, wat in Junie 1980 in 'n kransval gesterf het.
1981 was 'n belangrike jaar in die geskiedenis van die bataljon. Uiteindelik, nadat die eenheid in 1973 die eerste keer ernstig oorweeg het, verhuis die eenheid na Holsworthy, NSW, uit Woodside, Suid -Australië, en beëindig 'n lang verbintenis met die staat. Op 4 Desember 1981 is 'n klein, maar ontroerende afskeidsparade by Kapyong Lines gehou, en teen Februarie 1982 is die laaste elemente van 3 RAR in Holsworthy verplaas.
3 Die nuwe kaserne van RAR is formeel aangewys as Kapyong Lines tydens die Kapyong Day Parade, gehou op Holsworthy op 24 April 1982. Die parade is hersien deur die CGS, LTGEN Sir Phillip Bennett, KBE, AO, DSO. Dit het spesiale betekenis gehad, aangesien LTGEN Bennett 'n peloton -bevelvoerder was tydens die Slag van Kapyong.
In 1983 het 3 RAR egter nuus ontvang wat die mees dramatiese impak op sy toekoms en rol sou hê. Na 'n tydperk waarin die weermag gespesialiseerde vaardighede in die RAR wou handhaaf, het dit gelyk asof 3 RAR by sy susterseenheid in 1st Brigade, 5/7 RAR, sou aansluit en gemeganiseer sou word. In die tagtigerjare was daar egter sprake van 'n proef in die lug met die doel om die huidige lugvermoë uit te brei. (6 RAR het in 1974 'n lugvaartmaatskappy gestig).
In 1981 het 3 RAR begin om soldate na PTS te stuur vir valskermopleiding, en teen Junie 1983 het die weermaghoofkwartier 3 RAR goedgekeur om 'n lugbataljon te word. In Oktober 1983 word die bataljon aangewys as 'Parachute Infanteriebataljon' en in Desember 1983 is hy verantwoordelik vir die konvensionele valskermvermoë van die Australiese leër.
Op 29 Augustus 1985 is die bataljon toestemming verleen om die vaal Cherry Beret te dra, algemeen vir alle valskermeenhede wêreldwyd. Op 12 Desember 1985 is goedkeuring verleen om valskermvlerke te dra wat identies was aan die wat die eerste Australiese valskermbataljon tydens die Tweede Wêreldoorlog gedra het.
Werk is ontwikkel oor scenario's in die lug en moontlike rolle. Binnekort het dit duidelik geword dat 3 RAR ook 'n ondersteunende wapen en dienste benodig om effektief te wees. Vir hierdie doel het die ontluikende '& lsquoParachute Battalion Group & rdquo begin ontwikkel. Gedurende 1989 het die bataljon deelgeneem aan sy eerste Parachute Battalion Group (PBG) oefening om SPE/SAE, operasies te oefen, onder leiding van HQ 1 BDE onder bevel van brigadier Frank Hickling.
Op 22 September 1999 ontplooi 3RAR as deel van die INTERFET -groep na Oos -Timor. Dit is voorafgegaan deur 'n aanvanklike ontplooiing van die B Coy -groep van Sydney na Darwin as deel van Operation Spitfire. B Coy het binne Australië gebly, maar saam met die res van die bataljongroep, na Oos -Timor, op Operation Warden ontplooi. 3RAR het tot in Maart 2000 in Oos-Timor gebly en sy sub-eenhede werk op alle plekke van die mag, aanvanklik in Dili, in die Bobonaro-distrik en uiteindelik in die Oecussi Enclave. Na die terugkeer van die bataljon na Australië in April 2000, bevind die eenheid hom weer in 'n opleidings- en gereedheidsrol. In Augustus/September het die bataljon aan die Olimpiese Spele in Sydney 2000 deelgeneem as deel van Operasie Goud. In November 2000 het 3RAR deelgeneem aan Ex SWIFT CANOPY, 'n PBG -valskermoefening onder bevel van HQ 3 BDE. Gedurende 2001 het die bataljon aan verdere valskermoefeninge deelgeneem, 'n Rifle Company in Butterworth, Maleisië, ontplooi en gehelp met die veiligheidsvoorsiening vir CHOGM in Brisbane. Dit is ook gewaarsku vir 'n terugkeerontplooiing na Oos -Timor. 3 RAR keer in April 2002 terug na Oos -Timor, as die Australian Battalion (Group) Six (AUSBATTVI), op Operations TANAGER en CITADEL. Dit was getuie van die onafhanklikheidsverklaring van Oos-Timor op 20 Mei 2002 en het sekuriteitsbewaking langs die Tactical Control Line verskaf totdat dit in Oktober 02 aan 5/7 RAR (AUSBATTVII) oorgedra is. In Julie 2002 het die bataljon amptelik onder bevel van HQ 3BDE gekom. as deel van die Ready Deployment Force.
2 006 en 2007 was van die besigste jare in die geskiedenis van die bataljon, in 'n tydperk van 18 maande het die bataljon deurlopende operasionele diens in drie afsonderlike teaters oor ses ontplooiings gesien. Van Februarie 2006 tot Maart 2007 het die bataljon maatskappye na Bagdad teruggestuur as SECDET IX (C Coy) en SECDET X (A Coy). Albei toere was belewend met verskeie kontakte, 'n vuurpylaanval wat vier soldate beseer het, en die dood PTE Jake Kovco in 'n nie-gevegsongeluk in April 2006, Australië se eerste slagoffer in Irak en die onderwerp van intense media-aandag.
In Maart 2006 is 'n Coy gestuur om 1 RAR te versterk toe geweld in die hoofstad van Salomo -eiland Honiara uitgebreek het. Hulle het in Mei 2006 teruggekeer na 'n suksesvolle missie om wet en orde te herstel. By die Kapyong -parade in 2006 het die bevelvoerder sy stem op parade verloor en die RSM na hom geroep om die bevele te gee, insluitend tydens die optog in stadige tyd. Die volgende jaar is die RSM opsetlik aangesê om saam met die CO aan die hoof van die parade te marsjeer 'n simbool om die diens wat RSM's aan hul CO's lewer, te eerbiedig en die destydse CO verklaar dat hierdie eer vir alle RSM's op Kapyong -dag bewaar sal bly in die toekoms.
In Mei 2006 het Oos -Timor (nou bekend as Timor Leste na onafhanklikheid) weer tot geweld gedaal tussen politieke faksies van die weermag en die polisie, aangevuur deur etniese verdeeldheid en openbare ontevredenheid. Ondanks die feit dat maatskappye reeds op OP ANODE en Irak op OP CATALYST na die Salomonseilande ontplooi het, het die Bn die bevel geneem oor 'n saamgestelde Slaggroep wat versterk is deur infanteriegeselskappe van 1 RAR (A Coy) en 2 RAR (C en D Coys). Dit was die eerste keer in die regimentgeskiedenis dat kompanie van drie verskillende infanteriebataljons onder een bevelvoerder was.3 RAR het B Coy, Spt Coy en Admin Coy bygedra en was ook bevelvoerder oor B Sqn 3/4 Cav Regt, 'n hergerolde artilleriebattery van 4 Fd Regt (G Coy), D Coy 2/1 RNZIR en ander aanhangsels, insluitend Black valk helikopters.
Die groep, genaamd 'Battle group Faithful', bestaan ​​uit 930 soldate uit 23 eenhede regoor die weermag, saamgestel met minder as twee weke kennisgewing. Die Slaggroep wat per lug en see op 26 Mei 2006 ontplooi is en vinnig wet en orde in Dili herstel het as deel van die JTF631, onder bevel van bevelvoerder 3de brigade. Teen Augustus het die veiligheidsituasie genoeg gestabiliseer om aan die VN -polisie te begin oorhandig, en teen die tyd dat die Slaggroep na Australië herontplooi is, na verligting deur die ANZAC Slaggroep onder leiding van 6 RAR op 19 September 2006, het die Slaggroep 1380 vuurwapens gevang, 1440 wapens en 428 aangehoudenes teen die koste van geen soldate wat doodgemaak is nie en slegs 'n paar ernstig beseer.
In 2008 word Support Coy na die Uruzgan-provinsie, Afghanistan, as die komponent van die Security Task Group (Combat Team Dagger) van die rekonstruksie-taakspan 4. Die rotasie begin in Maart 2008 met 'n waardevolle opleidingsperiode in Koeweit voordat die oorhandiging ontvang is van RTF-3. Hoogtepunte van die ontplooiing sluit in die oprigting van 'n patrolliebasis in die Baluchi-vallei en die kort kennisgewing met 'n hoë prioriteit buite die RTF AO om belangrike brûe te bou oor die Andar- en Moqur-riviere in die provinsies Zabul en Ghazni. Die uitdagende operasie, bekend as OP ZABUL ASSIST, was suksesvol, wat die bekwaamheid van die bestrydingspan en die taakgroep in sy geheel demonstreer en die geleentheid bied om met baie koalisievennote saam te werk, waaronder Nederlanders, Roemeens, Kanadese, VSA, VK en Afganistan personeel.
3 RAR handhaaf 'n hoë gereedheidstoestand as deel van die ADF Ready Deployment Force. Die bataljon sal in 2011 na Townsville verhuis om by die res van die 3-brigade aan te sluit, waar dit sy valskermvermoë sal behou, in die vorm van 'n kleiner hoë-gereedheidsgevegspan in die plek van die valskermbataljon wat tot op hierdie punt gehandhaaf is. .
Gemeganiseerde Infanterierol 2018 aan te bied.
In 2017 is aangekondig dat 3 RAR weer as 'n gemeganiseerde infanteriebataljon sal funksioneer onder die belyning van die personeel van Plan Beersheba om toegerus te wees met M113AS4 gepantserde personeeldraers. In Februarie 2018 het 3 RAR begin met die oorgang wat oor 18 maande sou plaasvind.
3 RAR sou terugkeer na Adelaide, gebaseer op die RAAF Base Edinburgh, en weer as 'n gemeganiseerde infanteriebataljon funksioneer onder die plan van Hardened and Networked Army wat in 2005 van stapel gestuur is, aangesien 4 RAR (Cdo) 'n integrale valskermvermoë gehad het. In 2006 is die plan Enhanced Land Force van stapel gestuur met 3 RAR nou om na Townsville te verhuis en weer as 'n ligte infanteriebataljon te funksioneer. Vanaf 2006 is die Parachute Battalion Group "teruggeskaal na 'n taak-georganiseerde magselement" die Airborne Combat Team. Op 26 Augustus 2011 het die weermaghoof die verantwoordelikheid vir die handhawing van die leër se valskermvermoë oorgeplaas van die troepebevel na die spesiale operasionele opdrag. Die bykomende ligte infanteriebataljon het aan Forces Command groter buigsaamheid gebied om 'n amfibiese infanteriebataljon te ontwikkel. In Januarie 2012 verhuis die bataljon na Lavarack Barracks, Townsville.
Historiese gebeure op 16 Julie
1465 Slag by Montlhéry tussen Louis XI en die League of the Public Weal
Die Protestantse Hervorming
1519 Openbare debat tussen Martin Luther en teoloog Johann Eck op die Pleissenburg -kasteel in Liepzig, waartydens Luther die goddelike reg van die pous ontken
1517 afskrif van Martin Luther se 95 tesisse, waarvan die publikasie die Protestantse Hervorming in Europa begin het
La Paz, Bolivia, gestig
1ste Europese banknoot
1661 1ste banknote in Europa word uitgereik deur Bank of Stockholm
1769 Vader Junipero Serra stig Mission San Diego, die eerste sending in Kalifornië
1782 Wolfgang Amadeus Mozart se opera & quotDie Entführung aus dem Serail & première in Wene met Mozart dirigeer
1789 Die Franse koning Lodewyk XVI herstel Jacques Necker as minister van finansies na onluste by sy afdanking
Die kongres verklaar die stad Washington in die District of Columbia, die permanente hoofstad van die Amerikaanse openbare gesondheidsdiensvorm, en die Amerikaanse mariene hospitaal is gemagtig
1801 Pous Pius VII en 1ste konsul Napoleon teken ooreen
La Paz, Bolivia, verklaar sy onafhanklikheid van die Spaanse kroon en vorm die Junta Tuitiva onder leiding van Pedro Domingo Murillo, die 1ste onafhanklike regering in Spaanse Amerika
1819 Fabian Gottlieb von Bellingshausen vaar om Antarktika te verken vir tsaar Alexander I
Standbeeld van Laurens Jansz Coster onthul in Haarlem Sir Henry Havelock arriveer by die Battle of Cawnpore Manassas-veldtog [-& gtJUL 22]
1862 David Farragut is die eerste agter -admiraal in die Amerikaanse vloot
Spoorweg Utrecht-Swells maak Amstel Hotel oop, "die waardige ou dame" word in Amsterdam geopen D.R. Averill van Ohio patenteer klaar gemengde verf Joseph Monier patente gewapend beton Dr Emily Stowe word die eerste vrou wat in Kanada medisyne het. Wimbledon-manstennis: William Renshaw wen derde agtereenvolgende Wimbledon-titel klop tweelingbroer Ernest Renshaw 2-6, 6-3, 6-3, 4-6, 6-3
1897 Die Suid -Afrikaanse Komitee, wat die Jameson Raid ondersoek, stel sy verslag bekend en bevind dat dit byna implisiet uitgevoer is deur die ondersteuning en aanmoediging van Cecil Rhodes en die mynhuise in Transvaal
'N Berig verskyn in Londen dat alle buitelanders in Peking, China, vermoor is. Alhoewel dit vinnig as vals blootgestel word, help dit die verslag om hulp vir die verligting van buitelanders te mobiliseer. Rusland begin 'n offensief teen die Chinese in Mantsjoerije. Afrika-oorlog John McGraw word bestuurder van MLB New York Giants se termyn van 30 jaar begin (1902-32) Islands of Manu'a-groep (Samoa) aan hul afgestaan ​​deur hul hoofde Det & amp Wash speel die langste doellose wedstryd in die geskiedenis van die AL-18 beurt Naval torpedo gelanseer uit 'n vliegtuigpatent deur BA Fiske Socialist konferensie in Brussel (Kautsky, Trotski & Rosa Luxemburg) 15de Davisbeker: VSA klop Australasië in Auckland (5-0) genl Amos Fries aangestel as eerste Amerikaanse leër in die chemiese oorlogvoering
1921 Koning Konstantyn van Griekeland, aangemoedig deur die Britte, begin 'n poging om Klein -Asië van nasionaliste te neem onder Mustafa Kemal Atatürk
Vind u gesinsverbinding met die Tweede Wêreldoorlog
Wat is die stories uit die Tweede Wêreldoorlog in u gesin? Met Ancestry ® kan u u voorouers wat in die Tweede Wêreldoorlog gedien het, vind en eer.
Of u kan 'n momentopname van u gesin in 1940, net voor Pearl Harbor, vind. Ontdek besonderhede soos wat hulle name was, waar hulle gebore is, wat hulle gedoen het, die hoogste graad wat hulle voltooi het, en meer.
Begin met 'n gratis soektog na die 1940 -sensus.
Hierdie verhale is vrywillig deur werklike Ancestry® -kliënte ingedien. Kliënte is nie vergoed vir hul verhale nie. Ancestry onderskryf hierdie verhale nie en het dit nie vir historiese of feitelike akkuraatheid geverifieer nie.
Geskiedkundiges beskryf die Nomonhan-voorval, 'n onbekende grenskonflik tussen Japan en Sowjet in 1939, as die beginpunt van die Tweede Wêreldoorlog.
Baseballspelers in die Major League, gebore in Ohio
Het u geweet dat Jose Canseco die eerste in Kuba (Spaanse) speler was wat die vierhonderd tuislopies-plato bereik het? Het u geweet dat Sammy Sosa die eerste in die buiteland gebore (Dominikaanse Republiek) speler was wat die vyfhonderd tuislopies-plato bereik het?
Baseball Almanac is bewus daarvan dat navorsing oor bofbalspelers volgens hul geboorteplek algemene data is wat vandag maklik op die internet gevind kan word. Ons, soos u deeglik weet, neem graag die ekstra stap hier en het die algemene gegewens geneem en hierdie wonderlike grafiek bygevoeg, waarmee u 'n historiese uiteensetting van spelers uit 'n gegewe jaar in die geskiedenis volgens hul geboorteplek kan sien:
As u 'n uitgebreide lys wil sien wat volgens die land van die eerste speler gebore is, gebore in 'n ander land of gebied as die Verenigde State van Amerika, het ons een in ons Famous First -afdeling genaamd Foreign Born Baseball Players.