Do Re Mi... Peerworks! Singing our lungs out for Longfonds!
Ik wil doneren aan Het gehele team Jillian Stewart Paola van der Lans Valentina Morales Die Dobson-huishouding het jare gelede bestaan uit
’n ma, ’n pa, ’n seun en ’n dogter, een hamster, een
parakiet, een eensame goudvis en twee hopeloos
neurotiese katte. Ons het almal in relatiewe harmonie
saamgewoon met die minimum konflik en rusie.
Daar was egter nog ’n lid van ons “gesin” wat nie
so inskiklik was nie en nie altyd saamgewerk het nie.
Dit was ons hardkoppige worshond wat maar vyf
kilogram geweeg het. Sy naam was Sigmund Freud
(Siggie) en hy het regtig geglo hy besit die huis. Alle
worshonde is geneig om ietwat onafhanklik te wees,
so sê hulle vir my, maar Siggie was ’n geswore rebel.
Hy was nie aggressief of kwaai nie; hy wou net in
beheer van alles wees – en ons twee was toe al jare
lank in ’n magstryd gewikkel.
Siggie was nie net eiesinnig nie; hy wou ook nie
take in die huis doen nie. Hy wou nie op koue og-
gende die koerant inbring nie; hy het geweier om
bal te speel saam met die kinders; hy het nie grond-
eekhorings uit die tuin weggehou nie; hy kon nie
enige van die gewone toertjies doen wat die meeste
gekultiveerde honde kan doen nie. Helaas, Siggie
het ook geweier om deel te neem aan enige van die
selfverrykingsprogramme waarvoor ek hom inge-
skryf het. Hy was tevrede om maar net deur die lewe
te draf, sy been teen alles te lig, oral te snuffel en te
gaan staan om aan die rose te ruik.
Meer nog, Sigmund was nie eens ’n goeie wag-
hond nie. Hierdie vermoede is bevestig die nag toe ’n
inbreker ons drie-uur die oggend besoek het. Hy het
by ons agterplaas ingesluip en my uit my diep slaap
geruk. Ek het uit die bed geklim en voel-voel deur
die huis geloop omdat ek nie die ligte wou aanskakel
nie. Ek het geweet iemand was op die agterstoep.
Siggie het dit ook geweet, want die klein lafaard het
agter my weggekruip.
You're reviewing: Tem Jou Kind Se Tantrums (Sagteband)