Free range kleinkinders | SkalkSkryf
« Iets om oor te dink die naweek
The Red Cap on a beautiful journey »
Free range kleinkinders
Februarie 9, 2016 deur Louwie
Ek kry hierdie skreeusnaakse storie by Johan Kriek,`n ou skoolvriend van my. Ek plaas dit hier met sy toestemming.
Lees en geniet. Jy sal nooit weer met dieselfde oë na jou eie kleinkinders kyk nie.
My free range kleinkinders
(Deur Johan Kriek)
My week wat kom is die rustigheid self – my kinders weet, as hulle móet kom kuier, los hulle hulle kinders by die skoonmense en bring so bietjie "ready to eat" van Woollies saam – dan is hulle regtig geen moeite nie – hulle weet ek gaan slaap 2 uur elke middag en in die aand 9 uur kyk ek Bikini Beach – alles uitgesort.
My kinders se kinders is ongelooflik lastig – en regtig heeltemal useless – kan net skreeu en sk..t sê ek amper. Ek weet nie hoeveel daar is nie, of hulle name of geslag nie. Ek het baie belangriker dinge wat ek in my ou koppie probeer hou – soos wie ék is en so aan. Ek het gemeen as hulle eendag Excel, Word en Outlook baas geraak het, sal ek weer kyk of hulle iets beteken.
My een seun sê hy maak sy kinders "free range" groot – nogal. Sy een kuiken het sowat 'n maand of drie gelede hier ingesneak voor ek haar terug op die bakkie kon gooi – haar ma moes glo môl toe – en háár ma is al op! – toe laai sy haar hier af en jaag weg! Soos die kuiken hier instap, drup sy melk oor ons vloer uit haar tietiebottel ( mooi woord dìe – nog nooit so daarna gekyk nie) – in haar ander hand het sy 'n half geëete appel. Toe sy by ons persiese mat kom wat ek by ma geërf het (my ma het dit destyds by Daddas op Ramathlabama gekoop) – begin sy die melk op die persiese mat uitspuit -"maak dammetjie" sê sy en roer dit met haar vuil "free range" voete in die mat in.
Net toe ek haar wou gryp om haar "free range" nekkie om te draai, kry ek so 'n lamte oor die hele linkerkant van my luif en my spraak raak duk. Suna dra/trek my na ons sitkamerbank, nou bestrooi met chips wat die klein free range nonsens wie weet waar gekry het. Suna bel dadelik die dokter – ligte beroerte meen sy – die dokter sit haar deur na sy PA om te hoor of ons nie nog geld skuld nie, en of ons 'n mediese fonds het. Suna smeek hom naderhand – ook met 'n paar vreemde woorde, wat ek nog nooit in die verband uit haar mond gehoor het nie – ok, hy sal kom as sy regtig dink ek is besig om te vrek, sê hy.
Terwyl ek nou op die bank lê, tussen die chips, kan ek darem my oë draai en sien hoe die klein monster afstap op ons rooshout eetkamertafel, wat ek by my ouma geërf het (waar sy dit gekry het weet ek nie maar beslis nie by Daddas nie – alhoewel hulle sappe was, en ook redelik rassisties, is dit miskien nog by 'n Jood gekoop, want hulle verskyn in die Bybel, maar by Daddas … nooit). Ek sien hoe sy die tafel se blad met die halfgeëte appel polish – ek probeur skreeu maar voel net hoe my regterkant ook dof raak – en gelukkig pass ek uit voor ek vrek.
Al wat ek onthou is, dat terwyl sy die rooshouttafel met die appel polish – sê sy "oupa (`n woord wat ek in my huis verbied het) jy lyk vannie (funny in Engels) terwyl sy met haar bottelhand (kan nie meer die woord "tietie" gebruik nie, netnou kry ek weer 'n speech oor vrouens se siele) al druppende na my wys.
Die "free range" kinders van my kinders dink my sitkamer is 'n sirkustent en ek die hoofnar – maar ek het intussen 'n plan met hulle bewimpel – ek sit net 'n tiet/tepel/ drinkding (sorry) op 'n bottel "sto-payne" en neem die melk weg – my rekord met hulle is 13 1/4 uur aanmekaar slaap! Goed nê! (moet dit asb. nie self probeer doen nie – ek is 'n professional).
Ewenwel, na 3 maande is ek nou redelik by – en neem rehabilitasie klasse by 'n mooi kindersielkundige – om te leer hoe met kinders te werk. Ek moet die woorde van John Denver uit my kop leer (ek kan die liewe, mooie dr. nog nie in die oog kyk nie – sal seker later daar kom – kyk nog hier in die middel iewers rond … weens die ligte beroerte sien, dit het niks met drinkdinge waarvoor ek nou `n erge aversie het, te doen nie!) maar terug na John Denver:
"Oh Montana (God), give this child a home. Give him the love of a good family and a woman of his own. Give him a fire in his heart, give him a light in his eyes" Pragtig nê?
Gee hulle drome, vlerkies, fire in the heart, light in the eyes – en sto-payne – en hulle is waxed.
Posted in Louwie | Tagged Free range kinders, humor, Johan Kriek, Kleinkinders, stories | 7 Kommentaar
op Februarie 9, 2016 at 8:28 nm Hennie
Johan, jy en Lourens se skrywery gaan my baie vreugde verskaf. Ek het hierdie een baie geniet
op Februarie 10, 2016 at 3:24 vm vvuureoc
Ek het altyd 'n bottel suigstokkies wat ek gebruik as wraakmiddel. Ek deel dit uit as hul by die voordeur uitstap sodat hulle kar, huis en self kan betaai waar ek dit nie hoef te sien nie.
op Februarie 10, 2016 at 7:41 vm Wietz Marais
Dit was baie snaaks. My oupa dae sal eeeeendag kom. Steek die sleutels weg. Sluit die deure…
op Februarie 10, 2016 at 7:57 vm Toortsie
🙂 Ai, jai, jai.
op Februarie 10, 2016 at 12:58 nm KleinKitti
Wat 'n lekkerlees vir my vanoggend. Louwie die name Suna en Johan Kriek lui 'n klokkie uit ons verlede. Ek weet nie hoe om vir jou 'n privaatboodskap te stuur om vas te stel of dit dalk dieselfde mense is nie en nou laat jy my wonder of dit dalk hul is.
op Februarie 11, 2016 at 2:39 nm Louwie
Jy is `n wrede mens Okkie. Maar mens moet jou ook self kan verdedig! Self het ons nie kleinkinders nie, so ek sal nie weet hoe erg of lekker dit is nie. Dit is dalk ook maar goed so, vir hulle eie beswil.
Die oumas wat ek ken raak heeltemal van hulle kop af oor die goedjies terwyl die oupas meermale wil moord pleeg.
op Februarie 11, 2016 at 2:45 nm Louwie
Wietz, jy moet maar laat weet hoe jy dit oorleef. Mens moet strategieë onder mekaar deel. Ons weet nou Sto-Payne en suigstokkies werk. Daar is ouens wat arseen oorweeg. Ek dink dit is effe drasties.