ŉ Terugblik, vorentoe kykKevin Anderson. Foto: Twitter via @Wimbledon Kleintyd kyk ek slaafs tennis op die televisie tydens die wintervakansie. Ek droom van ŉ besoek aan die grasbane en ja, om te speel op die hoofbaan. Dis die vroeë 90’s en die SAUK het ŉ ateljee by Wimbledon. Chris van Onselen is die aanbieder. Dis die era van Steffi Graf en Jana Navotna, Pete Sampras en Andre Agassi, Conchita Martinez en Richard Krajicjek, ŉ jong Martina Hingis en ŉ ouer Goran Ivanisevic. Tussen wedstryde of as daar kante geruil word, hardloop ek buitentoe, gryp my Slazenger-raket en begin balle slaan teen die plaashuis se siersteenmuur. Die ongelyke bakstene maak dat ek moet duik en spring en van rigting verander. Soos die toernooi verloop word die wintergras al hoe yler en die stofkolle al hoe meer. Ek slaan ŉ venster of twee stukkend en party balle eindig op die dak op. Ek is in die sewende hemel. * Julie 2009. Ek land op Heathrow. As deel van ŉ skole-tenniskompetisie wat my span gewen het, is die prys ŉ besoek aan Wimbledon. Dis somer in Europa. Wimbledon is ŉ grasgroen dorpie wat wemel van tennisspelers. Ek kyk hoe speel Roger Federer op die hoofbaan; eet aarbeie en room; ondersteun Jeff Coetzee saam sy familie en sien ŉ jong Kevin Anderson op ŉ buitebaan speel. Die hoofbaan lyk wêrelde weg vir die jong reus. * Raven Klaasen. Foto: All England Lawn Tennis Club, Joel Marklund (ANA) Julie 2011. Dis winter op Potchefstroom. Wimbledon het die vorige week klaargemaak en Suid-Afrika speel om die Davis-beker teen Holland. Dit is my eerste week saam met die span. Ek werk as geestesbreier met die spelers: Rik de Voest, Izak van der Merwe, Weslie Moodie en Kevin Anderson. Weslie is siek en kan glad nie speel nie. Hy tree ŉ week later uit professionele tennis. Die voormalige Wimbledon-dubbelskampioen en ek praat die heel week terwyl die ander oefen; dit word ŉ meestersklas oor tegniek, besluitneming en die eise wat die sport aan jou stel. Die Woensdagmiddag maak oefening teen 17:00 klaar. Die son sak reeds in die Wes-Transvaal; die lug is dun en die kwik daal vinnig. Kevin vra of hy nog ŉ mandjie balle kan dien. Ek en die kaptein, John-Laffnie de Jager, bly by hom. Kevin se dien is sy wapen en hy wil heeltemal voorbereid wees vir Vrydag. Ek staan aan die ander kant van die baan en tel balle op. En koes vir die kanonskote wat Kevin teen 230 km/h afvuur in die sterk skemer. Hy dien nog ŉ mandjie. Dis so te sê donker en yskoud. Ek leer daardie middag iets van vasbyt en meer doen as wat van jou verwag word. Dalk is die hoofbaan tog binne sy bereik. September 2011. Dit is weer Davis-beker-tyd. Weer Potchefstroom. Met Weslie wat uitgetree het, is daar nou plek vir Raven Klaasen. Raven se enkelspelloopbaan staan einde se kante toe. Hy kies om te fokus op sy dubbelspel. Sy plek op die ranglys is naby 200. Dit ŉ moeilike week vir die span. Kevin sukkel met ŉ besering. Izak beseer sy gewrig vroeg in sy wedstryd. Ons kans om die Wêreldgroep te haal lyk skraal. Teen die Sondag is die skrif aan die muur. Dit is die laaste keer wat Kevin vir Suid-Afrika in die Davis-bekertoernooi speel. Ek hou kontak met die spelers. Raven stel belang, gesels saam, vra vrae en ons begin op ŉ informele basis saamwerk; op sy vlak is daar nog nie geld vir iemand soos ek se dienste nie, maar ek help graag as iemand gretig is. September 2012. Ons speel teen Kanada in Montreal. Direk ná die Amerikaanse Ope. Raven het die laaste jaar sy plek op die ranglys só verbeter dat hy in die eerste ronde kon speel; ŉ groot deurbraak in sy loopbaan. Hy vorder tot by die derde ronde. Iets is aan die gebeur. In Kanada is dit die opmars van Milos Raonic en Vasek Pospisil. Saterdag wen Izak en Raven die dubbels teen Daniel Nestor en Pospisil. Nestor is een van die suksesvolste dubbelspelspelers nog. Raven begin glo dat hy op die hoogste vlak kan speel. Hy is 82ste in die wêreld en reeds 30 jaar oud. September 2013. Suid-Afrika speel teen Slovenië om in Groep 1 te bly. Ons speel op klei. Ons swakste oppervlak. Izak is beseer. Rik begin die einde van sy loopbaan bereik. Jonger spelers word betrek. Raven is 60ste op die ranglys en nou ŉ senior speler in die span. Hy speel die Saterdag dubbels saam met Nik Scholtz. In ŉ poging om die jonger speler te help op die baan dink hy te min aan sy eie spel en speel hy nie goed nie. Ná die wedstryd gesels ek en die kaptein kliphard met hom; dis net nie goed genoeg nie. Hy neem dit ter harte en gaan wen die volgende twee toernooie en speel in die eindstryd van die derde. Sy plek op die ranglys is ewe skielik 45ste. Januarie 2014. Raven en sy dubbelspelmaat, Eric Butorac, daag op by die Australiese Ope sonder enige verwagtinge. Iets gebeur en hulle raak vuurwarm; wen drie gerekende spanne, onder andere die Bryan-broers. En speel in die eindstryd. Sy lewe verander. Hy kry die grootste tjek van sy lewe tot op daardie oomblik. Skiet op na no. 30 in die wêreld. Dit gee hom plek in elke groot toernooi wat sy kans op nog punte en geld verbeter. Hy is 32 jaar oud. Roger Federer. Foto: Ng Han Guan, AP 2014-2018. Raven bly in die Top-30. Hy trou. Wen ŉ Masters. Wen ŉ paar 500’s. Verander van dubbelspelmaats. Speel in die Wimbledon-halfeindstryd. Speel in die ATP Tour-eindstryd. Wen nog ŉ groot toernooi. Word pa. Verander van dubbelspelmaat. Bly werk, bly glo. Die droom is nog lewend. Julie 2018. Dit is weer tyd vir Wimbledon. Kevin het die vorige September in die Amerikaanse Ope-eindstryd gespeel. Hy is nou onder die wêreld se tien top-spelers. Raven het twee jaar van tevore in die halfeindstryd op Wimbledon gespeel en tot so hoog as no. 9 gevorder. Kevin is nou byna 32, Raven byna 36 jaar oud. En albei werk harder en speel beter as voorheen. Ná die eerste week is albei nog in die toernooi. Kevin wen Roger Federer, op die hoofbaan, in vyf stelle. In die vorige wedstryd teen Monfils wen hy in vyf stelle. Dit is ŉ deurbraak. In die halfeindstryd wen hy John Isner in vyf stelle in daardie marathonstryd. Ek dink terug aan daardie Woensdagmiddag in Potchefstroom, sewe jare gelede. Dis nou al daardie ekstra myle deur sy loopbaan wat begin afbetaal. Raven en sy spanmaat, Michael Venus, wen hul derde ronde en kwarteindronde in vyf stelle, hul halfeindstryd in vier. Op amper 36 is daar nog petrol in die tenk. Ons het twee Suid-Afrikaners in die eindstryd van Wimbledon. Ek kyk albei finale punt-vir-punt. Raven-hulle verloor in vyf stelle, Kevin in drie. Die pad na Wimbledon, na die eindstryd, is een van vasbyt. Die Suid-Afrikaners gryp ŉ nasie se verbeelding aan met hul veggees. Ná Sondag se eindstryd stap ek buitentoe; die gras is vaal en die lug is dun, die son sak. Die siersteenmuur staan nog. Êrens in ŉ geut lê ŉ verbleikte tennisbal. En ek weet: Drome word tog waar. Dalk net nie soos ek gedink het dit sal nie.