Jonathan Peyper is glad nie ‘n newbie op die scene nie | Watkykjy
In Rolbees Reviews deur RolbeesJuly 28, 2016Rek jou bek Jonathan Peyper – Debut Album
Met al die kak wat Zupta en sy mede-fokops in die land aanjaag en al die gepaardgaande negatiwiteit kan ek altyd op een industrie staat maak om my positief te hou. There’s no two ways about it, die SA rock en blues scene in SA is one of a kind. En ja, die SA music industry is ‘n fokken industry. As jy dink dit is nie, dan is jy onnosel. Net omdat dit kakmoeilik is om dit te maak in die scene beteken dit nie dis nié ‘n industry nie. Suid-Afrikaners is oor die algemeen baie aanpasbare en kreatiewe mense en dis waarskynlik een van die hoofredes waarom ons so in demand is oorsee. Hoekom geld dit nie vir die musiekbedryf nie? Wel, ek is seker as ons local artists dieselfde marketing giants agter hulle het as wat hulle buitelandse eweknieë het, sal SA musos se demand op dieselfde vlak wees as dié van ander industrieë oorsee. Indien nie baie hoër nie. On Motherland soil, omdat die mark so klein is hier, kry jy ‘n interresante verskynsel. Die bluesrock artists bemeester ‘n genre en dan fok hulle in ‘n hele ander rigting in – pushing boundaries, mixing different genres. Ek hoor jou, dit gebeur oorsee ook. Maar nie op die level wat in SA gebeur nie. Om nie eers te praat van colabs en artists wat in vyf, ses verskillende bands speel nie. Jissus, wanneer slaap julle?
Vir ‘n musiekfan met wye musieksmaak is dit soos Disneyland vir adults. Crazy ass musos exploring their creativity all over the show. Het die feit dat groot record companies hulle nie beïnvloed nie iets daarmee te doen? Ek dink so. Albert Frost en Dan Patlansky is maar net twee goeie voorbeelde. Maar wat nou van ons fans wat die ou blues genres nog geniet? Ons het hulle ou CD’s faktap geluister en alhoewel ons befok mal is oor die imagination en creative magic van die nuwe mixed genre stuff, soek ons tog ook nog die musiek wat stewig in die ou blues en rock gevestig is – in recorded format, at least. But not to worry, daar is nog steeds kunstenaars wat (tot ‘n mate) binne daai perke bly en sulke albums uitbring. Ek dink nie in ‘n industry so klein soos ons s’n sal dit billik wees om krities te wees as sommige artists bietjie meer old school styles gaan doen terwyl ander dit nie meer so gereeld doen nie. Fok, te veel van die oorsese kritici is anal daaroor. Dit gee my gatkrampe as ek dit lees. Dis asof party music critics musos wil kak gee.
Tydens die Cadillac Sun interview het ek die band daaroor uitgevra. Carl Heydenrych se antwoord was iets soos: ”Musiek at its core is eerlik. Hoekom moet jy iets nuuts doen om iets eerliks te doen?” Dis ‘n valid punt en vir Cadillac Sun werk dit op die oomblik befok, maar ek dink die feit bly staan dat bands se musiek nie altyd totally static gaan bly nie. Ek het eers ‘n paar maande terug agtergekom dat die blues players wat ek gedink het meer traditional blues doen soos Gerald Clark en Guy Collins ook redelik eksperimenteer met verskillende genres nou en dan. So mens gaan altyd daai twee pole in die SA blues scene hê. Ek hoop fokken van harte dat die siklus aanhou draai soos wat nuwe artists soos Jonathan Peyper inkom en hulle skills meer en meer verbeter. Of hulle nou genres mix of old school musiek straight up gooi, if it’s honest and I can feel it then chances are it’s going to grab my attention.
Jonathan Peyper is glad nie ‘n newbie op die scene nie, maar in vergelyking met meeste ander blues musos is hy vir seker van die nuwer generasie blues artists. Van sy major influences is onder andere Dan Patlansky, Albert Frost en Raoul Roux so maybe is daar hoop vir my wens dat die siklus weer van voor af kan begin. Sy self-titled debut album is al twee jaar terug uitgereik. So vandag is weer ‘n flashback review. Die opening track, Apologies, laat my onmiddelik dink aan Dan Patlansky se ouer stuff daar by Real (2006) en Move my Soul (2009) se tyd rond. Actually, kan jy die Stevie Ray Vaughn en Jimi Hendrix influences duidelik hoor op meeste tunes. Soos byvoorbeeld Queen of Clubs, die stadiger Mysterious Woman en ‘n lekker boogy tune All I want is your love. Ek weet, ek weet, this type of music has all been done before. But it never gets old for me. En jy kan net sulke tunes wil gooi as jy kan goël met ‘n kitaar – en as jy kan blues lirieke skryf.
Is ek slightly biased omdat ek die tipe musiek love? Ja, guilty as charged. Is ek slightly biased omdat enige iets Wolmer my ore laat tuit? Ja, guilty your honour. Is ek slightly biased omdat twee van my favourite musos, Jason Hinch en Chris van der Walt in die trio speel? Ja, guilty again! Wag, ek luister net gou Don’t Stop your rock and roll. Mmmm, dis weer bietjie heavier. Die guitaring grens al amper aan Tom Morello se rowwe riffs. Waar was ek nou weer? O ja, die ultimate test vir ‘n blues artists is of hy of sy daai slow blues tunes met feeling kan affpull. Where is my Eve is ‘n goeie voorbeeld van sulke slow blues. Ek gaan hom eers live moet uitcheck voor ek my final verdict gee.
Hierdie album is live opgeneem sonder die gebruik van ‘n click-track. So ek kan hoor sy technical skills is vir seker daar. Sy vocals op die album is nie te hees nie en nie te smooth nie. Redelik neutral en ek vermoed tydens sy live shows gaan die energy en gevoel baie beter translate. Ek wonder al klaar watse tunes hy oor so vyf jaar gaan maak. My favourite tunes op die album? What you do to me en Where is my Eve? O ja en ek het niks teen Tuin nie maar hoe judge mens ‘n band op hoe die audience by ‘n rock konsert skree? It boggles the mind. As jy Oppikopi toe gaan is jy een voor my! Jonathan Peyper gaan by die Top Bar speel hierdie jaar. Waar almal die heeltyd nugter is! Not.
RolbeesJonathan Peyper is glad nie ‘n newbie op die scene nie07.28.2016 Gooi Comment Cancel reply	CommentNaam * Email * Website
Die nuutste Afrikaanse flieks Wat pomp julle? Kaalgat dronk meisie 2017 se public holidays – bep... Hoekie vir eensames Rolbees se 101 tunes vir die ultima... Kakbaie grappe. Een of twee suf. Lake Bell – Woensdag se warm ... Suid-Afrikaanse TV: 101 shows wat j... Lekker skurwe grappe Onlangs op Watkykjy:	Frosted Orange en die vyfde jaarlikse befokte Boxing Day Blues Bash