Ons eerste eintlike digter is F.W. Reitz, al was die meeste van sy eerste digwerk vertalings uit Engels. Spontaan het hy begin sing, nog lank voor die digkoors in die Patriot in hitte toegeneem het. By hom was dit 'n vreugde om te sing soos hy ‘gebekt’ is, soos die voëltjie met sy eie lied op eie voois. Welseker het hy hier en daar die saak aan die blootgeestige ondergeskik gemaak, maar 'n mens tref tog al by hom 'n nuwe toon aan, 'n goedige opgewektheid in die vers in die eerste geval ‘om zijns zelves willen.’
Soos Burns, begin Reitz eers met 'n inleiding oor Klaas wat nooit na die raad van sy vrou luister nie, maar altyd in die dorp rondslenter totdat dit donker is. Een aand het dit weer gebeur, en Klaas was naderhand smoordronk. Die digters knoop nou 'n mooi gedagte vas aan die verganklikheid van plesier, maar terwyl Burns verhewe-digterlik is, gebruik Reitz sommer boerebeelde, en tog is hy so treffend dat sy woorde inslaan:
Maar skielik is die verwagte spoke daar en Klaas se bloed begin kook. 'n Skitterende stukkie fantasie volg nou:
Gert Beyers (‘Laird o'Cockpen’) is 'n vrystorie, en die eerste verse is gaaf met die tekening van die spoggerige vryer:
Behoorliker is 'n ander vrystorie, want hier is die digter in 'n vrolike stemming en sy woorde vloei soos water oor 'n afdraande: Die Steweltjes van Sannie (Het Volksblad, 29 Nov. 1873). So populêr het hierdie sangerige gediggie geword, dat dit vandag 'n volksliedjie is. Die motief is ook in 'n ander volksliedjie verwerk: Môre oompie! Môre tannie! ‘Die kunsliedjie van Oud-President F.W. Reitz het o.i. die voordeel van groter uitwerking en afwerking, maar die volksliedjie het weer die voordeel van groter konsentrasie of direktheid, of wat ons miskien sou kan noem inwerking.’ (Boshoff en du Plessis: Afrikaanse Minneliedjies, 1921, bl. 104).
Heel geestig vertel hy dan hoe dit gebeur het dat hy so skielik aan Sannie geknoop is: hy was nog maar 'n bog toe hy na haar gaan vry het, maar natuurlik was hy baie astrant:
Nou, na die verkoeling wat die jare gebring het, kan hy nie begryp waarom 'n mens nooit tevrede is nie. Die aanmerking is wel nie vleiend vir sy vrou nie, maar tog so menslik: