Konstant het Jesus se prediking die kerkleiers van daardie tyd die hoenders in gejaag, terwyl dit die ongelowiges, die stukkendes, die uitgeworpenes, die wat deur die kerk afgeskryf is, soos ‘n magneet na Hom aangetrek het. Telkens vind jy die mense rondom Jesus. Jy sien Jesus het tyd met hulle gespandeer. Hy het verhoudings met hulle gebou.
Wie is die mense wat ons na ons kerk aantrek? Wie is die mense wat jy hierheen nooi? Kan vreemdelinge wat van buite inkom sê:
Dit begin met ‘n totaal misplaaste versoek: Die Jongste seun vra aan sy pa: gee my die deel van die besittings wat my toekom?.
Die oorspronklik hoorders se monde moes oopgeval het toe hulle die versoek hoor. Kan dit wees? Die arrogansie, die vermetelheid, die ondankbaarheid… Kom ek verduidelik vir u
Die gebruik daardie tyd was dat die oudste seun ‘n dubbele deel sou kry van wat die res van die erfgename sou erf. Maar, niemand, geen kind erf voordat die ouer gesterf het nie. Dit is nog nie sy eiendom nie.
Wat die jongman hier doen, was totaal ongehoord. Hy het behoefte aan sy pa se goed maar nie aan sy pa nie. Hy wens sy pa dood. Die erfporsie hou hom in verbinding met sy pa en hy wil uit hierdie verhouding uit. Daarom se hy: “Gee wat myne is, ek is uit” Ek wil nie meer hier wees nie.
Die normale reaksie in die patriargale sisteem wat daardie tyd in die Midde-Ooste geheers het,. sou wees – dat die pa die seun onmiddellik uit die familie sou weggejaag. Hy sou fisiese geweld gebruik het om hom weg te dryf. Daar is geweldige respek, eerbied van kinders teenoor ouers verwag. Hierdie jongman het die ongehoorde gedoen.
Die pa se reaksie het die hoorders stom gelaat. hy het die eiendom verdeel. Die woord in die oorspronklike taal vir eiendom beteken “lewe”. Hy het die lewe tussen hulle verdeel.
Om aan hierdie versoek te voldoen, moes die pa heel moontlik ‘n derde van sy landbougrond of eiendom verkoop. ‘n Derde van dit waarmee hy sy inkomste verdien, en wat sy staan plek in die lewe bepaal moes hy prysgee om aan die versoek te voldoen. Hy moes ‘n derde van “sy lewe” uitskeur”
Daarby was verwerping sekerlik die grootste pyn. Sy seun wat sy geld wil hê maar nie vir hom nie. Heelwat ouers kan hiermee identifiseer. ‘n Kind wat jou geld vra, maar eintlik niks met jou te doen wil hê nie.
Ons lees niks daarvan by die pa nie. In stilte verduur hy die pyn, want sy liefde vir sy seun is so groot.
Ons wil sy seëninge hê. Hy moet ons paaie voorspoedig maak. Hy moet die onheil van ons afweer… Hy moet ons projekte laat slaag. Ons besighede laat floreer..., vir ons kinders sorg…, maar ons wil hom nie dien nie. Ja, op ons eie terme maar nie soos Hy vra nie.
Ons wil hom nie erken as God op die troon van ons lewens nie. Nee, dit is te beperkend. Dit maak dat ek nie die lewe kan geniet soos ek wil nie. Of dit vereis dat ek self van die troon van my lewe moet klim om vir Hom plek te maak…
Die spreekwoord lui: Erfgeld is swerfgeld. Die jongman het nie gespaar of ‘n wêreldse plesier gemis nie. Na hy al die geld uitgejol het, het ‘n kwaai hongersnood die land getref en ook hy het gebrek gely. Hy het homself as varkwagter uitgehuur om ‘n honger loon te verdien.
Of dit die hongerpyne was, of hy gesien het hoe lekker smul die varke, en niemand gee vir hom eers van die vark kos om tee en nie, weet ek nie. Maar hy het besef: Fout, hy het die grootste fout van sy lewe begaan. Hy het onmiddellik begin planne maak. Hy sal na sy pa teruggaan, sy fout erken dat sy optrede sonde teen God en sy pa was, dat hy nie meer werd is om ‘n seun genoem te word nie. Dan sy versoek: Of sy pa hom nie as een van die dagloners sal behandel nie.
In sy hart voel die jongste seun, hy het sy pa, die familie, die gemeenskap so ‘n groot skande aangedoen – dat wat hulle aan betref, bestaan hy nie meer nie. Hy is dood. Die Rabbies het destyds geleer as jy die gemeenskapsreëls oortree het, was ‘n verskoning nie genoeg nie. Jy moes vergoed.
So wat die seun vir sy pa sê is: Pa, ek weet, ek het nie die reg om terug in die familie te kom nie of ontvang te word nie. Gee my asseblief ‘n kans dat ek as huurling/trekarbeider ‘n werk kan doen, dalk ‘n ambag kan aanleer om my skuld te begin terug betaal.
Daar by die varke het hy sy pleitrede gerepeteer todat hy gevoel het – dit is nou tyd om op te pak en sy pa te konfronteer.
Toe het die seun sy besigheidsplan uitgerol. Maar die pa het hom totaal onkant gevang. Want hy luister nie verder nie… inteendeel hy onderbreek hom deur die werksmense te beveel “Maak gou! Bring klere, die beste, en trek dit vir hom aan; sit vir hom ‘n ring aan sy vinger en trek vir hom skoene aan! “
Die beste klere… sou die pa se eie beste klere wees. Verseker ‘n teken van herstelde posisie in die familie. Wat die pa sê is: Waarvan praat jy my seun? Daar is nie ‘n manier wat ek wag tot jy jou skuld afbetaal het nie. Jy gaan nie werk om jou posisie in die familie terug te verdien nie. Ek neem jou onvoorwaardelik terug.
Die pa moes nog die ouer broer in sy giftig geestelike toestand hanteer. U onthou dat die ouer broer verteenwoordiger van die Fariseers, Skrifgeleerdes, kerkleiers van daardie tyd was. Hy was nie deel van die fees nie. Nukkerig het hy dikbek daar eenkant buite gestaan en geweier om in te kom.
Jy werk nie vir genade nie. Jy kan nie jou saligheid verdien nie. Die pa laat nie die seun eers werk om te sien of sy werke ‘n plek in die huis verdien nie. Nee, Hy gee hom nie eers kans om sy goeie voorneme uit te spel nie. Nee, die seun is klaar vergewe.
As jy moes werk om genade te verdien, was Jesus Christus nie nodig nie. Dan kon jy net aanhou goeie dade doen, tot jy die saligheid bereik het.
Jy hoef nie jou plek in die Koninkryk te verdien nie. Rom 8:1 leer: Daar is geen veroordeling meer vir die wat in Jesus Christus is nie. Jy kan nie jou plek verdien nie!
Moenie van mense verwag dat hulle dat hulle soos jy moet lyk, dink, hul verhouding met God moet beleef soos jy dit doen, voordat hulle in die kerk toelaatbaar is nie. Wie is jy om mense uit te sluit wat God insluit