JY LEES NOU Skuinslê
Daar is Afrikaanse woorde wat ’n vrou in die vreemde tot trane kan dryf. “Snippermandjie,” skryf ’n vriendin in ’n ander deel van Frankryk, “snippermandjie” het haar onlangs laat huil van heimwee.
Want as daar één Mediterreense gewoonte is (benewens om met olyfolie te kook) wat ek hartstogtelik bewonder en geesdriftig aangegryp het, is dit die goeie ou middagslapie. La sieste, soos die Franse hier in die suide dit noem - al doen die meeste van hulle dit nog net oor naweke. ’n Daaglikse sieste is nou eenmaal nie deel van die meeste groot maatskappye en bedrywige sakemanne se beleid nie. Tog jammer.
Gedurende somervakansies bring hy soms die ganse middag sluimerend in die slaapkamer deur - en gevolglik die ganse nag helder wakker voor die TV in die sitkamer. Die volgende dag is hy so uitgeput en buierig - sy normale slaappatroon omvergegooi, sy bioritme versteur - dat hy nie kan wag vir sy middagslapie nie. Wat hy dan natuurlik wéér te lank uitrek . . .
“Uiltjie knip” is amper so manjifiek soos “skuinslê” - en helaas net so onmoontlik om in Frans te vertaal.