Van sofapokkel tot ystervrou – Venette de Wet se verhaal | SARIE
Sy het haar naels spesiaal rooi geverf vir die okkasie. Maar kort voor sy moes wegspring, kou sy daai einste naels. En die trane loop. Toe bulder die kanon en sy storm saam met 1 799 ander atlete die see in. Dis voor sonopkoms op Hobiestrand in Port Elizabeth. Die 2013-Ysterman-kompetisie … nie 'n resies vir sissies nie. Jy swem 3,8 km in die see, gevolg deur 180,2 km se fietsry en 'n marathon oor 42,2 km.
Daar is 'n ritseling in my gemoed, die
spinnerakke begin beweeg. Ek stap terug na
my lessenaar en google 'Argus Cycle Tour'.
Skakel die nommer wat gegee word met
my poffertjie-vingers. 'Pedal Power, good
morning,' antwoord die vrou aan die ander
kant. Teen dié tyd klop my hart woes. 'Ek moet inskryf
vir die Argus.' 'M'am, it's the 6th of November, entries closed and we are sold out – I am sorry.' Haar woorde skeel my min. 'Nee dame, jy verstaan nie. Ek móét die Argus doen. Ek móét.' Die girl besef daar is nie omdraai met dié robuuste Afrikaanse vrou nie. 'Okay, I tell you what, fax me your details, send me proof of payment (R400!) and you have an entry.' 'n Uur later stap ek by my baas se kantoor in. 'Oukei, ek het nou vir die Argus ingeskryf – het jy dalk vir my 'n fiets?' Sy oë lyk soos twee pierings. Die spinnerakke skeur oop en die stof spat. Dit is vyf maande voor die Argus.
Ek het niks van fietsry geweet nie. Maar ek het 'n sterk wil.
'n Maand later ry ek Die Burger se fietstoer, 44 km met 'n geleende bergfiets, nogal. Ek het nie 'n fietsrybroek gehad nie – nie geweet daar bestaan so iets nie – en kon daarna nie sit nie. Maar ek het dit klaargemaak.
As die kinders soggens om halfsewe opstaan, is my
eerste oefensessie reeds agter die rug. Middagete oefen ek. En vanaand ná agt, wanneer die kinders slaap, oefen ek weer. Abri klim in die bed met 'n boek. Hardloop was die moeilikste. Omdat ek dit nog nie vantevore gedoen het nie, het ek nie die spiergeheue gehad nie. Maar
dis ook die bevredigendste.
Vyf dae van geen oefen nie kruip verby en
dan is dit tyd vir my afspraak by die kardioloog. Hy vra meer vrae as Johan Stemmet op Noot vir Noot! Ons voel daarna byna soos familie. Die uitslag: 'Mev. de Wet, jy is so reg soos 'n roer. Die EKG van vyf dae gelede en vandag s'n stem glad nie ooreen nie.' Ek kan voortgaan met my maltrap-oefening!
Die groot dag. Abri vertel later ek het soos 'n pieringoog- meerkat op die strand gestaan – gefokus, opgewonde …
en ongelooflik naar. Die volkslied speel en die trane loop vrylik: Hier is dit nou, Venette. Dit waaroor jy altyd gedroom het. Dit raak stil om my, die klein kanon bulder …
Ek sien Abri in die skare. Hy tuur die verte in, op soek na sy vrou tussen die branders. 'Hier's ek, Liefie,' skree ek. Sy gesig lyk soos dié van 'n trotse pa. 'Wow! Pragtig! Go go!' jil hy. Ek prop 'n energielekker in my mond en gaan gryp my fiets …
Die ondersteuning langs die pad is fenomenaal – oud, jonk, groot, klein skreeu jou naam en motiveer jou. Sewe uur later strompel ek by die oorgangstent in. My skouers voel vermink. Daar staan 'n vrou met 'n bottel olie. 'I do massages – how can I help you?' 'Shoulders … help me, please,' hyg ek. Sewe minute lank vryf die engel my seer spiere. Niemand praat nie, almal fokus op die foltering vorentoe.
Dis vyfuur die middag toe ek stadig begin draf. Ek
sien die ander atlete se gesigte … sommige skuifel, ander hardloop gefokus. Waar kry hulle die krag? Ná 10 km
sien ek vir André (een van my base). Sy resiesnommer
hang soos 'n slap noedel om sy heupe. Die blinde atleet en motiveringspreker, Hein Wagner, hardloop saam met sy gids verby. 'n Skoolpêl, Brendon, beland langs my. 'Komaan, Netta, bly by my. Ons vat dit stadig.' Daar
is nog 29 km oor … 'Beer, ek kan nie meer hardloop nie. Ek gaan power walk – gaan jy maar.' Ek wil huil, maar het nie trane nie.
Die son het al lankal gesak en dis bitter donker. Ek beland langs 'n man … ek sien nie sy gesig nie. 'Hoe voel jy?' vra hy. Ek sien sy nommer en naam, Ollie. Hallusineer ek nou of is dit Ollie le Roux, die oud-Springbok-rugbyspeler? 'Ek kan nie meer nie,' prewel ek. 'Natuurlik kan jy! Komaan, kom loop saam met my.' Ons skuifel stadig vorentoe. Ollie val terug en wens my voorspoed toe. Nog
10 km … Daar is niemand naby my nie. Is ek laaste? Dis dan nou eers twintig oor tien. Waar is almal? Ek huil.
Nog 200 m oor en ek hardloop tussen die skare in. Dit waaroor ek gedroom het, jare lank. Oorverdowende musiek, verblindende ligte en die groot rooi horlosie … 15h59 … Paul Kaye, sportkommentator en self 'n Ysterman, bulder
in sy bekende stem – 'Venette, you are an Iron Man!' Ek spring in die lug en wil gelyk huil en lag. Ek is oorstelp van vreugde en val duiselig in my man se arms. Blaas 'n soen in die lug op. 'I love you, Lord!' Die afsnypunt is 17 uur.
Dis twee maande ná die Ysterman-kompetisie. Ek sal dit weer doen. Want weet julle wat: Ek kan myself uiteindelik 'n atleet noem …"