Kongres van Wene - Wikipedia
Kongres van Wene
Hierdie artikel behoort versmelt te word met Weense kongres.
Europa ná die Kongres van Wene
Die Kongres van Wene was 'n byeenkoms vanaf November 1814 tot Junie 1815 van ambassadeurs uit verskeie Europese lande. Die doel van die kongres was om vrede in Europa te bevorder ná die oorloë van die Franse Rewolusie en van die Napoleonse tydperk (1789-1815). Die hoofoogmerke van die kongres was om die status quo in Europa te herstel soos in die voor-Napoleontiese era en alle tekens van die opkomende nasionalisme en liberalisme uit te wis. Die voorsitter van die kongres was die buitelandse minister van Oostenryk, Klemens von Metternich.
Deelneemers by die Kongres van Wene
1. Verenigde Koninkryk: Arthur Wellesley, 1ste hertog van Wellington
2. Portugal: Joaquim Lobo Silveira, 7de graaf van Oriola
3. Portugal: António de Saldanha da Gama, graaf van Porto Santo
4. Swede: Carl Löwenhielm, Count Carl Löwenhielm
5. Frankryk: Jean-Louis-Paul-François, 5de hertog van Noailles
6. Oostenryk: Klemens Wenzel, Prince von Metternich
7. Frankryk: André Dupin
8. Rusland: gount Karl Robert Nesselrode
9. Portugal: Pedro de Sousa Holstein, 1ste graf of Palmela
10. Verenigde Koninkryk: Robert Stewart, Viscount Castlereagh
11. Frankryk: Emmerich Joseph, hertog van Dalberg
12. Oostenryk: Baron Johann von Wessenberg
13. Rusland: Prins Andrey Kirillovich Razumovsky
14. Verenigde Koninkryk: Charles Stewart, 1ste baron Stewart
15. Spanje: Markies van Labrador
16. Verenigde Koninkryk: Richard Le Poer Trench, 2de graaf van Clancarty
18. Oostenryk: Friedrich von Gentz (Kongres Sekretaris)
19. Pruise: Baron Wilhelm von Humboldt
20. Verenigde Koninkryk: William Cathcart, 1ste graaf Cathcart
21. Pruise: Prins Karl August von Hardenberg
22. Frankryk: Charles Maurice de Talleyrand-Périgord
23. Rusland: Graaf Gustav Ernst von Stackelberg
Ten eerstens is net die vier groot Europese lande verteenwoordig – die Verenigde Koninkryk, Pruise, Oostenryk en Rusland. Daarna is die herstelde Franse monargie deur Talleyrand ook verteenwoordig. Die vrede is deur hierdie vyf lande en ook, Spanje, Portugal en Swede bekragtig. Verskeie kleiner Europese lande is ook teenwoordig, maar hulle het nie die vrede onderteken nie.
Die belangrikste territoriale nedersettings van die verdrag was soos volg:
Die Heilige Romeinse Ryk (ontbind deur Napoleon in 1806) is deur die Duitse Bond vervang. Die Heilige Romeinse Ryk het 360 verskeie gebiede bevat maar die Duitse Bond slegs 38 gebiede. Die grootse lande in die nuwe Duitse Bond is Pruise, Oostenryk, Beiere en Hannover. (Destyds is die koning van Hanover ook koning van die Verenigde Koninkryk).
Net die Duitssprekende gedeelte van die Oostenrykse Ryk is in die Duitse Bond – Hongarye, die Slawiese en die Italiaanse gedeelte van die ryk lê buite die Bond.
Pole is deur Pruise en Rusland gedeel.
Nederland en België word 'n enkele land met die Prins van Oranje as koning.
Die Koninkryk van die twee Sisiliës is uit Napels en Sisilië gestig.
Die Pouslike State is herstel.
Die Switserse Konfederasie is as 'n neutrale land herstel.
Noorweë en Swede is met mekaar verbonde in 'n enkele land.
Die Britse beheer van Kaapkolonie en Ceylon en verskeie andere eilande is erken, maar Nederlands Oos-Indië keer terug na Nederland.
Die kongres het die slawehandel veroordeel en ook 'n protokol vir internasionale diplomasie ingestel.
↑ Kennis, vol 8, 1980, bl. 1470, ISBN 0 7981 0830 4
↑ 2,0 2,1 (en) Palmer, AW, red. (1962). A Dictionary of Modern History 1789-1945. Penguin Reference Books. Vienna, Congress of.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kongres_van_Wene&oldid=2062309"
Last edited on 29 Oktober 2019, at 08:22