Individueel - die konsep, sosialisering, ontwikkeling en gedrag van die individu - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
individuele - Dit is 'n afsonderlike individu, wat 'n unieke kompleks van aangebore kwaliteite en verworwe eiendomme kombineer. Uit die posisie van sosiologie is die individu 'n eienskap van 'n persoon, as 'n afsonderlike verteenwoordiger van 'n biologiese soort mense. Die individu is 'n enkele individu van Homo sapiens verteenwoordigers. Dit is 'n afsonderlike mens wat sosiale en biologiese op sigself kombineer en word bepaal deur 'n unieke stel geneties geprogrammeerde eienskappe en 'n individuele sosiale verwerf kompleks van eienskappe, eienskappe en eienskappe.
Begrip van individu
Die individu is die draer van die biologiese komponent in die mens. Mense as individue verteenwoordig 'n kompleks van natuurlike geneties afhanklike eienskappe, waarvan die vorming in die periode van ontogenese gerealiseer word, die gevolg waarvan die biologiese volwassenheid van mense is. Dit volg dat in die konsep van die individu die spesie identiteit van die persoon uitgespreek word. So, elke persoon is 'n individu gebore. Na die geboorte verwerf die kind egter 'n nuwe maatskaplike parameter - hy word 'n persoon.
In die sielkunde word die eerste konsep, wat die studie van persoonlikheid begin, as 'n individu beskou. Letterlik kan hierdie begrip as 'n ondeelbare deeltjie van 'n geheel verstaan ​​word. 'N Persoon as individu word nie net vanuit die oogpunt van 'n enkele verteenwoordiger van 'n gesin mense bestudeer nie, maar ook as lid van 'n sekere sosiale groep. So 'n kenmerk van 'n persoon is die mees eenvoudige en abstrakte, en praat slegs oor die feit dat hy van ander geskei is. Hierdie afstand is nie noodsaaklik nie, aangesien "individue" van mekaar geskei word en daarmee alle individue in die heelal verstaan.
Dus, die individu is 'n enkele verteenwoordiger van die menslike ras, die spesifieke draer van alle sosiale eienskappe en psigofisiese eienskappe van die mensdom. Die algemene eienskappe van die individu is soos volg:
- in die integriteit van die psigofisiese organisasie van die liggaam;
- in stabiliteit relatief tot die omliggende werklikheid;
- in aktiwiteit.
Andersins kan hierdie konsep gedefinieer word deur die frase "spesifieke persoon". Die mens as individu bestaan ​​van geboorte tot dood. Die individu is die aanvanklike (aanvanklike) toestand van 'n persoon in sy ontogenetiese ontwikkeling en fylogenetiese vorming.
'N individu as 'n produk van filogenetiese vorming en ontogenetiese ontwikkeling in spesifieke eksterne omstandighede is egter glad nie 'n eenvoudige afskrif van sulke omstandighede nie. Dit is juis die produk van die vorming van die lewe, interaksie met omgewingsomstandighede, en nie toestande wat deur hulself geneem word nie.
In die sielkunde word die begrip "individu" in 'n taamlike breë sin gebruik, wat lei tot die onderskeid tussen die eienskappe van 'n persoon as individu en sy eienskappe as 'n persoon. Dit is dus hul duidelike onderskeid wat op sy grondslag lê in die afbakening van sulke begrippe as die individu en die persoonlikheid, en is 'n noodsaaklike voorvereiste vir die sielkundige analise van die persoonlikheid.
In teenstelling met jong diere, is die individu amper sonder aangebore aanpassingsinstinkte. Daarom, vir oorlewing en verdere ontwikkeling, moet hy met sy eie soort kommunikeer. Immers, net in die samelewing sal 'n kind in staat wees om sy aangebore potensiaal te vertaal, om 'n persoon te word. Ongeag die samelewing waarin 'n individu gebore is, sal hy nie sonder die versorging en leer van volwassenes kan doen nie. Vir volle ontwikkeling benodig die kind 'n lang tyd sodat hy al die elemente en besonderhede wat hy in sy onafhanklike lewe as volwasse lid van die samelewing benodig, kan absorbeer. Daarom moet 'n kind uit die eerste dae van die lewe die geleentheid hê om met volwassenes te kommunikeer.
Die individu en die samelewing is onafskeidbaar. Sonder die samelewing sal die individu nooit iemand word nie; sonder individue sal die samelewing eenvoudig nie bestaan ​​nie. In die aanvanklike tydperk van die lewe bestaan ​​interaksie met die samelewing in primêre nabootsingsreaksies, gebaretaal, met behulp waarvan die baba volwassenes van sy behoeftes inlig en sy tevredenheid of ontevredenheid openbaar. Die antwoorde van die volwasse lede van die sosiale groep word ook duidelik vir hom van gesigsuitdrukkings, verskillende gebare en intonasies.
Soos 'n kind grootword en leer om te leer praat, verwerp liggaams- en gesigsuitdrukkings geleidelik na die agtergrondplan, maar nooit in die hele volwasse lewe van 'n individu verloor hy sy betekenis heeltemal nie, omskep in die belangrikste instrument van nie-verbale kommunikasie, wat soms nie gevoelens uitdruk nie en soms en meer as bekende woorde. Dit is te wyte aan die feit dat gebare, gesigsuitdrukkings en houdings minder beheer word deur bewussyn as spraak, en dus in sommige gevalle selfs meer insiggewend besit, en vertel die samelewing wat die individu wou wegsteek.
Dit is dus veilig om te sê dat sosiale eienskappe (byvoorbeeld kommunikasie) slegs gevorm moet word in die proses van interaksie met die samelewing in die algemeen en kommunikasie met ander mense in die besonder. Enige kommunikasie, verbaal of nie-verbaal, is 'n noodsaaklike komponent van 'n persoon wat gesocialiseer word. Die sosiale eienskappe van die individu is sy vermoëns vir sosiale aktiwiteit en die proses van sosialisering. Hoe vroeër die proses van sosialisering begin, hoe makliker sal dit wees.
Daar is verskillende vorme van leer waardeur die individu gesosialiseer word, maar hulle moet altyd in kombinasie gebruik word. Een van die metodes wat volwassenes doelbewus gebruik om 'n kind aan sosiaal korrekte en goedgekeurde gedrag te leer, is om te leer versterk. Konsolidasie word geïmplementeer deur die rigtingsmetode van belonings en strawwe te gebruik om die kind te demonstreer watter gedrag verlang en goedgekeur sal word, en wat negatief sal wees. Op hierdie manier word die kind geleer om te voldoen aan die basiese vereistes van higiëne, etiket, ens.
Sommige elemente van 'n individu se alledaagse gedrag kan redelik gewoonte word, wat lei tot die vorming van sterk assosiatiewe verbindings - die sogenaamde gekondisioneerde reflekse. Een van die sosialiseringskanale is die vorming van gekondisioneerde reflekse. So 'n refleks kan byvoorbeeld jou hande was voordat jy eet. Die volgende metode van sosialisering leer deur waarneming.
Die individu leer hoe om in die samelewing op te tree, die gedrag van volwassenes te waarneem en hulle te probeer naboots. Baie kinders se speletjies is gebaseer op die imitering van die gedrag van volwassenes. Rol sosiale interaksie van individue leer ook. Die meegaande van hierdie konsep, J. Mead, is van mening dat die beheersing van sosiale norme en gedragsreëls in die loop van interaksies met ander mense plaasvind en met behulp van verskeie speletjies, veral rolspel (byvoorbeeld speletjies met moeders en dogters). dit wil sê leer vind plaas deur interaksie. Deur deel te neem aan rolspeletjies beliggaam die kind die resultate van sy eie waarnemings en sy aanvanklike ervaring van sosiale interaksie (besoek die dokter, ens.).
Sosialisering van die individu vind plaas deur die invloed van verskillende agente van sosialisering. Die belangrikste en die eerste sulke agent in die proses van sosiale vorming van die individu is die familie. Dit is immers die eerste en naaste "sosiale omgewing" van die individu. Die gesin se funksies ten opsigte van die kind sluit in die versorging van hul gesondheid en beskerming. Die familie voldoen ook aan al die onmiddellike behoeftes van die individu. Dit is die familie wat aanvanklik die individu bekend stel aan die gedragsreëls in die samelewing, leer kommunikasie met ander mense. In die gesin word hy eers bekend met die stereotipes van seksuele rolle en slaag seksuele identifikasie. Dit is die familie wat die primêre waardes van die individu ontwikkel. Maar terselfdertyd is die familie 'n instelling wat die meeste sosialisering van die individu die meeste kan benadeel. Byvoorbeeld, die lae sosiale status van ouers, hul alkoholisme, konflik in die gesin, sosiale uitsluiting of onvolledigheid van die gesin, verskillende afwykings in die gedrag van volwassenes - dit alles kan lei tot onherstelbare gevolge, om 'n onuitwisbare impak op die kind se wêreldbeskouing, sy karakter en sosiale gedrag op te lê.
Die skool is die volgende sosiale agent na die familie. Dit is 'n emosionele neutrale omgewing, wat fundamenteel van familie verskil. In die skool word die baba as een van baie behandel en in ooreenstemming met sy werklike eienskappe. In skole leer kinders feitlik watter sukses of mislukking dit beteken. Hulle leer om probleme te oorkom of gewoond te raak om hulle voor te gee. Dit is die skool wat die selfbeeld van die individu vorm, wat meer dikwels as nie by hom bly vir die hele volwasse lewe nie.
Nog 'n belangrike agent van sosialisering is die omgewing van eweknieë. In adolessensie verswak die invloed van ouers en onderwysers op kinders, saam met hul eweknie-invloed. Al die gebrek aan sukses in die skool, die gebrek aan aandag aan ouers vergoed vir die respek van eweknieë. Dit is in die middel van sy eweknieë dat die kind leer om konflikkwessies op te los, om as gelykes te kommunikeer. En in skool en familie word alle kommunikasie op 'n hiërargie gebou. Verhoudings in 'n portuurgroep laat 'n individu toe om homself beter te verstaan, sy sterk en swak punte.
Die behoeftes van die individu word ook beter verstaan ​​deur middel van groepinteraksie. Die sosiale omgewing van eweknieë maak sy eie aanpassings aan die waarde idees wat in die gesin oorgedra word. Ook, interaksie met eweknieë, stel die kind in staat om met ander te identifiseer en terselfdertyd tussen hulle uit te steek.
Aangesien verskillende sosiale groepe in die maatskaplike omgewing interaksie het: gesin, skool, eweknieë - die individu staan ​​voor teenstrydighede. Byvoorbeeld, die gesin van die individu waardeer onderlinge hulp, en die gees van wedywering domineer op skool. Daarom moet die individu die impak van verskillende mense voel. Hy probeer om in verskillende omgewings in te pas. As 'n individu verstandig ontwikkel en ontwikkel, leer hy sulke teenstrydighede te sien en dit te analiseer. Die gevolg is dat die kind sy eie stel waardes skep. Gevormde waardes van die individu stel jou in staat om jou eie persoonlikheid meer akkuraat te bepaal, 'n plan van die lewe aan te wys en 'n inisiatief lid van die samelewing te word. Die proses van die vorming van sulke waardes kan 'n bron van beduidende sosiale verandering wees.
Ook onder die agente van sosialisering moet die media uitgelig word. In die proses van die ontwikkeling wissel die individu en die samelewing voortdurend, wat die suksesvolle sosialisering van die individu tot gevolg het.
Gedrag is 'n spesiale vorm van aktiwiteit van die menslike liggaam wat die omgewing ontwikkel. In hierdie aspek is die gedrag deur I. Pavlov oorweeg. Dit was hy wat die term bekend gestel het. Met die hulp van hierdie term het dit moontlik geword om die sfeer van verhoudings van 'n afsonderlike wisselende individu te vertoon met die omgewing waarin hy bestaan ​​en interaksie het.
Die gedrag van die individu is die reaksie van die individu op enige veranderinge in eksterne of interne toestande. Dit kan bewus en bewusteloos wees. Menslike gedrag ontwikkel en word in die samelewing geïmplementeer. Dit word geassosieer met doelwitstelling en spraakregulering. Die gedrag van 'n individu weerspieël altyd die proses van sy integrasie in die samelewing (sosialisering).
Enige gedrag het sy eie redes. Dit word bepaal deur die gebeure wat voorafgaan en 'n sekere vorm van manifestasie veroorsaak. Gedrag is altyd doelgerig.
Die doelwitte van die individu is gebaseer op sy onvervulde behoeftes. dit wil sê Enige gedrag word gekenmerk deur 'n doelwit wat hy beoog om te bereik. Doelstellings voer motivering, beheer en organisatoriese funksies uit en is die belangrikste beheermeganisme. Om dit te bereik, word 'n aantal spesifieke aksies uitgevoer. Gedrag is ook altyd gemotiveerd. Wat die gedrag ook al veroorsaak of veroorsaak, het dit altyd 'n motief, wat die momentêre vorm van sy manifestasie bepaal.
In die proses van tegniese vooruitgang in die moderne wetenskap het 'n ander term verskyn - virtuele gedrag. Hierdie soort gedrag kombineer teatraliteit en natuurlikheid. Teatraliteit is te danke aan die illusie van natuurlike gedrag.
Die gedrag van die individu het die volgende eienskappe:
- aktiwiteitsvlak (inisiatief en energie);
- emosionele ekspressiwiteit (die aard en intensiteit van die gemanifesteerde effekte);
- tempo of dinamika;
- stabiliteit, wat bestaan ​​uit die konstantheid van manifestasies in verskillende situasies en op verskillende tye;
- bewustheid, gebaseer op begrip van hul gedrag;
- willekeur (selfbeheersing);
- buigsaamheid, dws veranderinge in gedragsreaksies in reaksie op transformasie van die omgewing.
Individuele persoonlikheid individualiteit
Die individu is 'n lewende wese wat aan die menslike spesie behoort. Persoonlikheid is 'n sosiale wese wat in sosiale interaksies ingesluit word, aan sosiale ontwikkeling deelneem en 'n spesifieke sosiale rol vervul. Die term identiteit is bedoel om die unieke beeld van 'n persoon te beklemtoon. Dit is hoe 'n mens se beeld verskil van ander. Met al die veelsydigheid van die konsep van individualiteit, dui dit egter steeds meer op die geestelike eienskappe van die individu.
Die individu en die persoon is nie identiese konsepte nie, op sy beurt, die persoon en individualiteit vorm integriteit, maar nie identiteit nie. In terme van "individualiteit" en "persoonlikheid" is verskillende dimensies van die geestelike aard van die mens. Persoonlikheid word dikwels as sterk, onafhanklik beskryf, waardeur sy aktiwiteit die essensie in die oë van ander uitlig. En individualiteit, as - helder, kreatief.
Die term "persoonlikheid" is afgelei van die terme "individueel" en "individualiteit". Dit is te danke aan die feit dat die persoonlikheid onder die invloed van sosiale verhoudings, kultuur, omgewing ontwikkel. Die vorming is ook te wyte aan biologiese faktore. Persoonlikheid as sosio-sielkundige verskynsel behels 'n spesifieke hiërargiese struktuur.
Persoonlikheid is 'n voorwerp en produk van sosiale verhoudings, voel sosiale invloede en breek dit, transformeer. Dit dien as 'n stel interne toestande waardeur eksterne invloede van die samelewing verander word. Sulke interne toestande is 'n kombinasie van oorerflike en biologiese eienskappe en sosiale faktore. Persoonlikheid is dus 'n produk en 'n voorwerp van sosiale interaksie, en 'n aktiewe vak van aktiwiteit, kommunikasie, selfkennis en bewussyn. Persoonlikheidsvorming is afhanklik van aktiwiteit, op die mate van sy aktiwiteit. Daarom manifesteer dit hom in aktiwiteit.
Die rol van biologiese faktore in die vorming van persoonlikheid is redelik groot, maar die invloed van sosiale faktore kan nie verwaarloos word nie. Daar is sekere persoonlikheidstrekke wat veral deur sosiale faktore beïnvloed word. 'N Persoon kan immers nie gebore word nie, 'n persoon kan net word.
'N Groep is 'n relatief geïsoleerde stel individue wat in 'n taamlike stabiele interaksie is en ook oor 'n lang tydperk gesamentlike optrede uitvoer. 'N Groep is ook 'n versameling individue wat sekere sosiale eienskappe deel. Spanwerk in 'n groep is gebaseer op 'n spesifieke gemeenskaplike belang of is verwant aan die bereiking van 'n spesifieke gemeenskaplike doel. Dit word gekenmerk deur groepspotensiaal, wat dit toelaat om met die omgewing te kommunikeer en aan te pas by transformasies wat in die omgewing voorkom.
Die kenmerkende eienskappe van die groep is in elke lid se identifikasie van homself, sowel as sy optrede met die span as geheel. Daarom, in eksterne omstandighede, praat elkeen namens die groep. 'N Ander kenmerk is die interaksie binne die groep, wat die karakter van direkte kontakte het, waarneming van mekaar se optrede, ens. In enige groep, saam met die formele verdeling van rolle, sal 'n informele verdeling van rolle gevorm word wat gewoonlik deur die groep erken word.
Daar is twee tipes groepe: informeel en formeel. Ongeag die tipe groep, sal dit 'n beduidende impak hê op alle lede.
Die interaksie van die individu en die groep sal altyd tweeledig wees. Aan die een kant help die individu met sy optrede om groepsprobleme op te los. Aan die ander kant het die groep 'n groot impak op die individu, wat haar help om haar spesifieke behoeftes te voorsien, byvoorbeeld die behoefte aan veiligheid, respek, ens.
Психологами было замечено, что в коллективах с позитивным климатом и активной внутригрупповой жизнью, индивиды имеют хорошее здоровье и моральные ценности, они лучше предохранены от внешних влияний, работают активнее и действеннее, чем индивиды, которые находятся в обособленном состоянии, или же в группах с негативным климатом, которые поражены неразрешимыми конфликтными ситуациями и нестабильностью. Die groep dien vir beskerming, ondersteuning, vir opleiding en vermoë om probleme op te los, asook die vereiste gedragsnorme in die groep.
Ontwikkeling is persoonlik, biologies en geestelik. Biologiese ontwikkeling is die vorming van anatomiese en fisiologiese strukture. Geestelike - die natuurlike transformasie van die prosesse van die psige. Geestelike ontwikkeling word uitgedruk in kwalitatiewe en kwantitatiewe transformasies. Persoonlik - die vorming van die individu in die prosesse van sosialisering en opvoeding.
Die ontwikkeling van die individu lei tot veranderinge van die persoonlikheidstrekke, tot die opkoms van nuwe eienskappe, wat sielkundiges nuwe groei noem. Persoonlikheidstransformasies van een ouderdom na 'n ander vind plaas in die volgende rigtings: geestelike, fisiologiese en sosiale ontwikkeling. Die ontwikkeling van fisiologiese is die vorming van muskuloskeletale massa en ander liggaamsisteme. Geestelike ontwikkeling bestaan ​​uit die ontwikkeling van kognitiewe prosesse, soos denke, persepsie. Sosiale ontwikkeling bestaan ​​in die vorming van moraliteit, morele waardes, die assimilasie van sosiale rolle, ens.
Ontwikkeling vind plaas in die integriteit van die sosiale en biologiese in die mens. Ook, deur die oorgang van kwantitatiewe transformasies in kwalitatiewe herorganisasies van die geestelike, fisiese en geestelike eienskappe van 'n persoon. Ontwikkeling word gekenmerk deur ongelykheid - elke orgaan en orgaanstelsel ontwikkel in sy eie tempo. Dit kom meer intens in die kinderjare en puberteit, dit vertraag in volwasse jare.
Die ontwikkeling is te danke aan interne en eksterne faktore. Die invloed van die omgewing en gesinsopvoeding is eksterne ontwikkelingsfaktore. Die neigings en neigings, die somtotaal van die gevoelens en versteurings van die individu, wat onder die invloed van eksterne toestande ontstaan, is interne faktore. Die ontwikkeling en vorming van die individu word beskou as die gevolg van die interaksie van eksterne en interne faktore.