Patologisering Normale begaafde gedrag - aanneming en pleegsorgLees Meer
Hoof aanneming en pleegsorgPatologisering Normale begaafde gedrag
Wat dit is en waarom dit 'n probleem is
Deur Carol Bainbridge Opgedateer op 18 Februarie 2019
Ek het van hierdie konsep geleer toe my seun jonk was en onderwysers het aanhou vertel dat hy ADHD het. Die eerste keer dat iemand my vertel het dat hy waarskynlik ADHD het, was toe hy ongeveer ses jaar oud was en in die eerste graad. Hy was 'n self-geleerde leser en teen die tyd dat hy in die eerste klas was, was hy reeds 'n vlot leser; hy het boeke gelees wat bedoel is vir kinders van agt en ouer. Hy wou desperaat om boeke oor die wetenskap op skool te lees soos tuis, maar die onderwyser wou dit nie toelaat nie. Sy dring daarop aan dat hy eers die nodige materiaal lees en dan die begripstoetse slaag voordat hy toegelaat sou word om enige ander boeke te open. Dit was vir hom soos marteling, en hy het 'n baie moeilike tyd gehad om stil te sit deur die lesings op hasies in die agterplaas toe hy geweet het hy het boeke oor swart gate wat by die huis op hom wag.
Later, toe my seun agt jaar oud was, het ek hom deur 'n sielkundige laat toets. Toe ek teruggaan om die toetsuitslae met hom te bespreek, het ons 'n baie interessante bespreking gehad oor begaafde kinders en ADHD. Hy was die eerste een wat my die idee voorgestel het dat ons normale kindergedrag begin patologiseer. Dit was terug in 1998. Ons het sedertdien 'n lang pad gevind en meer maniere gevind om normale gedrag te patologiseer.
Wat is patologie en wat beteken dit om gedrag te patologiseer?
Patologie is die studie van siektes. Dit is ook die afwyking van die norm, iets "abnormaal." Die patologisering van 'n gedrag is 'n normale gedrag as 'n probleem, 'n gedrag wat ingryping, behandeling of dwelmmiddels benodig. Ongelukkig doen dit baie in ons samelewing aan gedrag wat vir kinders heeltemal normaal is. Byvoorbeeld, dit is normaal dat klein seuntjies rusteloos raak en vroetel as hulle gevra word om stil te sit in die klas. Vandag word enige klein seuntjie wat in die klas sukkel, onmiddellik verdink dat hy ADHD het. Sommige kinders het wel ADHD, maar nie elke kind wat vroetel of nie sit nie, het dit. Op dieselfde manier word geglo dat elke buierige kind bipolêre versteuring het. Weereens, al het sommige kinders dit, het dit nie elke buierige kind nie. Hierdie soort patologisering van normale gedrag kom meer voor by begaafde kinders as by nie-begaafde kinders.
Wat is normale begaafde gedrag en hoe word dit patologiseer?
Dit is moeilik genoeg om normale gedrag in die algemeen te definieer; die definiëring van normale begaafde gedrag kan selfs moeiliker wees omdat soveel gedrag van begaafde kinders ooreenstem met die simptome van een of ander afwyking. ADHD is waarskynlik die algemeenste siekte waarmee normale begaafde kinders verkeerd gediagnoseer word. 'N Begaafde kind wat onbetwis in die klaskamer is, sal gereeld optree en om op te tree kan fisies wees. Die kind kan vroetel en ophef. Dit lyk asof hy moeilik is om te fokus en aandag te gee. Hy kan dalk droom. Sodra die kind egter van 'n gepaste uitdaging voorsien is, verdwyn die gedrag, soms oornag. Ongelukkig kan skole nie bereid wees om die uitdagende werk te lewer nie, met verwysing na redes soos "onvolwassenheid" of die onvermoë om die werk wat reeds gegee is, te verrig.
Ander normale maar verkeerd verstaande gedrag van begaafde kinders behels hul emosies. Begaafde kinders kan emosioneel intens wees, in terme van Dabrowski, emosioneel supersensitief of oormatig. Dit beteken dat as hulle hartseer is, hulle baie hartseer is, en as hulle gelukkig is, hulle baie gelukkig is. Dit laat mense glo dat sulke kinders bipolêr is. Dit is nie. Hulle is net intens - hulle voel dinge diep.
Die sensuele supergevoeligheid is 'n ander van die te veel opgewondenheid by baie begaafde kinders. Kinders met hierdie te veel opwinding kan gepla word deur harde geluide of nate op hul sokkies, of die tekstuur van sommige kosse. Omdat hulle sterk reageer op hierdie soort sensuele insette, word hulle dikwels verkeerd gediagnoseer as SPD (sensoriese prosesseringsstoornis). Dit blyk dat begaafde kinders met die sensuele supersensitiwiteit beskryf word: 'Een persoon met SPD kan te veel reageer op sensasie en klere, liggaamlike kontak, lig, klank, kos of ander sensoriese insette is ondraaglik.' As u kind hierdie te veel opwinding het, kan u sien dat hy sy hande oor sy ore in die film teater plaas, of sy sokkies uittrek omdat hy die nate voel, of die etikette aan die agterkant van sy hemde aantrek of weier om sekere kosse te eet as gevolg van die tekstuur of reuk.
Baie begaafde kinders is ook perfeksioniste. Hulle wil nie net alles self volmaak doen nie, hulle kan ook van ander verwag om perfek te wees. Hulle kan dus 'n onderwyser wat 'n fout begaan het, regstel. Hulle bedoeling is nie om 'n onderwyser te trotseer nie, maar om die inligting reg te stel. Dit verhinder sommige mense nie om te beweer dat so 'n kind ODD - Oppositional Defiant Disorder het nie. Of 'n begaafde kind se perfeksionisme kan veroorsaak dat sy alles in perfekte volgorde wil hê: alles volgens vorm, kleur of grootte. Daardie gedrag kan sommige mense laat glo dat die kind OCD - Obsessive Compulsive Disorder het.
Waarom is die diagnose van belang?
Sommige mense het my vertel dat die diagnose nie saak maak nie, omdat hulle glo dat 'n kind behandeling sal kry vir die 'probleem'-gedrag. In werklikheid soek sommige ouers hierdie sielkundige diagnoses op, want as 'n kind een het, kwalifiseer hy of sy vir 'n IEP (Individual Education Plan). Aangesien 'n IEP ontwerp moet word om aan die individuele behoeftes van 'n kind te voldoen, sal die behoefte aan meer uitdagende werk ingesluit word bykomend tot die akkommodasie wat gemaak word vir die gediagnoseerde 'gestremdheid'.
Hierdie benadering het talle foute. Vir een is die behandeling dikwels ondoeltreffend. Bo alles het begaafde kinders spesiale akkommodasies nodig wat spesifiek vir hul vermoëns ontwerp is, net soos enige kind met spesiale behoeftes. Enige behandeling wat ontwerp is om die toestand van 'n kind te akkommodeer sonder om die behoeftes te ignoreer op grond van sy begaafdheid, kan nie doeltreffend wees nie.
Nog 'n fout is dat sommige van die diagnoses behandelings bevat wat dwelms insluit. Dit is waar van ADHD waarvoor Ritalin gereeld voorgeskryf word. Ritalin is 'n klas 2-middel, wat beteken dat dit 'n narkotiese middel is, net soos kokaïen. Dit is nie sonder risiko's nie, so waarom gee u die dwelmmiddel aan 'n kind om 'n toestand te behandel wat hy nie het nie?
'N Laaste fout van hierdie benadering is dat dit vir die kind sê dat die normale gedrag nie normaal is nie. Dit is soos om 'n kind te behandel omdat hy blou oë het. Eerder as om 'n kind te help om homself te verstaan, sê dit vir 'n kind dat daar iets verkeerd met hom is. As 'n kind regtig een van hierdie toestande het, wil ons beslis sien dat hy hulp kry. Om begaafd te wees, maak 'n kind nie immuun teen een van hierdie gestremdhede nie, maar moet noukeurig gediagnoseer word. Dit geld veral omdat die diagnose 'n kind deur die skool en vir die res van sy lewe sal volg. Sodra die diagnose gemaak is, is dit baie moeilik om daarvan ontslae te raak. En dit maak dit moeilik om die regte probleme van 'n begaafde kind te hanteer wat verband hou met sy begaafdheid. Ons moet almal wil hê wat die beste vir elke kind is, en dit sluit alle begaafde kinders in.
Copyright aanneming en pleegsorg: Patologisering Normale begaafde gedrag - aanneming en pleegsorgLees Meer