Anastase Douay - Inligting
Anastase Douay is gebore in La Quesnoy, België. Hy word 'n priester en sluit aan by die ekspedisie na die Amerika wat gelei is deur Robert Cavalier de La Salle, wat La Rochelle, Frankryk, in 1684 verlaat het. Hulle stig 'n Franse kolonie in Texas, maar toe La Salle in 1687 deur sy eie mans vermoor word. , Douay verhuis na Quebec voordat hy na Frankryk terugkeer.
Douay is weer in 1699 na Amerika waar hy die monding van die Mississippi suksesvol gevind het. Daar word geglo dat Douay in Mexiko gesterf het.
Hennepin, Louis (ca.1640 – ca.1701)
Skildery van Vader Louis Hennepin by St. Anthony Falls deur Douglas Volk, c.1905.
Vader Louis Hennepin, 'n Recollect -broeder, is veral bekend vir sy vroeë ekspedisies van wat die staat Minnesota sou word. Hy het bekendheid verwerf in die sewentiende eeu met die publikasie van sy dramatiese verhale in die gebied. Hoewel vader Hennepin slegs 'n paar maande in Minnesota deurgebring het, is sy invloed onmiskenbaar. Terwyl sy wyd geleesde reisverslag meer fiksie as feit was, het dit hom toegelaat om 'n blywende stempel op die staat te laat.
Louis Hennepin is waarskynlik in 1640 gebore, hoewel sommige bronne daarop dui dat dit al in 1626 was. Die seun van 'n welgestelde bankier, hy is gedoop in die klein dorpie Ath in die huidige België op 7 April 1640. Hennepin het by die Recollect aangesluit Friars by 'n klooster in Béthune, Frankryk, en word in 1666 tot priester georden. 'N Paar jaar later vra hy sy meerderes toestemming om by die Recollect -sendelinge in Noord -Amerika aan te sluit. In 1675 vaar hy na Quebec.
Die Recollects was 'n Franse tak van die Franciskaanse orde wat aktief was op die hele Frankryk se gebied in Noord -Amerika. Hennepin het sy eerste drie jaar as sendeling in die oostelike St. Lawrence -rivier deurgebring, waar hy reisigers, koloniste en Amerikaanse Indiese gemeenskappe bedien het. In 1678 is hy gekies om René-Robert Cavelier Sieur de la Salle te vergesel tydens sy verkenning van die Mississippi. In 1680, terwyl hulle op La Salle se ekspedisie was, is Hennepin en twee ander lede van die party, Michel Accault en Antoine Auguelle (Picard du Gay), gestuur om die gedeelte van die Mississippi noord van die Illinois -rivier te verken.
Die drie mans vertrek vroeg in Maart 1680 en vorder noord terwyl hulle ys wat op die rivier oorgebly het, vermy. Hulle het pas op 11 of 12 April die Pepinmeer bereik toe hulle 'n oorlogsparty in Dakota teëkom. Die Dakota het die drie mans gevange geneem en na 'n dorpie naby die Mille Lacs vervoer. Hennepin, Accault en Auguelle het tot laat Junie of begin Julie 1680 in die dorp Dakota gewoon.
Teen die middel van die somer het Hennepin en Auguelle toestemming van die Dakota gekry om in die Mississippi tot by die monding van die Wisconsin -rivier te kano. Daar het hulle beplan om voorrade te versamel wat die La Salle -ekspedisie vir hulle gelaat het. Tydens hierdie reis het Hennepin en Auguelle die eerste keer die waterval op die Mississippi teëgekom wat Hennepin herdoop na die beskermheilige van sy orde, St. Anthony van Padua.
Tydens sy eie ekspedisie het Daniel Greysolon, Sieur du Lhut, gerugte gehoor dat die drie mans gevange gehou word. Op 25 Julie 1680 kom Greysolon by die Dakota -dorp aan om te onderhandel oor die vrylating van Hennepin, Accault en Auguelle. Teen Augustus het die drie gevangenes hul reis na die Franse forte in die ooste begin. Hennepin verlaat Kanada in die herfs van 1681 en keer terug na Frankryk.
Toe hy in Frankryk was, begin Hennepin met die literêre loopbaan wat roem en kritiek sou meebring. Sy eerste boek, 'N Beskrywing van Louisiana, nuut ontdek in die suidweste van New France, is in 1683 in Parys gepubliseer. Dit bevat 'n uiteensetting van sy reise, sy ervarings met die Dakota en sy 'ontdekking' van die St. Anthony -waterval. Van die begin af was Hennepin se werk 'n mengsel van mite en feit. In sy reisverslae maak hy watervalle baie hoër en die natuurlewe baie gevaarliker. Hy het die Amerikaanse Indiese bevolking van Noord -Amerika as barbaarse woeste uitgebeeld. Hennepin, 'n egoïstiese en ydel man, het homself uitgebeeld as La Salle se gunsteling en betroubaarste vertroueling.
In sy volgende twee boeke, gepubliseer in 1697 en 1698, oordryf Hennepin verder. Hy beweer dat hy van Illinois af in die Mississippi na die Golf van Mexiko en terug gereis het voordat hy deur die Dakota gevange geneem is. Die besonderhede van sy onwaarskynlike kanovaart, wat in slegs 'n maand ongeveer drie duisend myl afgelê het, is direk geneem uit die verslag van La Salle se eie reis na die Mississippi twee jaar na Hennepin se tyd in Minnesota. Terwyl sy boeke steeds wyd versprei het, is sy reputasie aansienlik benadeel.
Oor die einde van Hennepin se lewe is min bekend. Omstreeks 1700 het hy na Rome gereis om finansiering by die Franciskaanse owerhede te kry. Sommige sê dat Hennepin omstreeks 1701 in Rome gesterf het, terwyl ander bronne daarop dui dat hy na Utrecht teruggekeer het en in 1705 gesterf het. sy eer.
Parkman Vol. 3, Hoofstuk 27
Hulle het die noodlottige reis van Texas na Kanada begin.
Voorheen in The Discovery of the Great West.
La Salle se ekspedisie na Louisiana in 1684 deur Theodore Gudin. Die skip aan die linkerkant is La Belle, in die middel is Le Joly, en L 'Aimable is aan die regterkant. Hulle is by die ingang van Matagordabaai.
Ons spesiale projek waarin die definitiewe verslag van Frankryk in Kanada aangebied word deur Francis Parkman, een van die grootste historici in Amerika.
Kort nadat hulle die Cenis -dorpe verlaat het, is beide La Salle en sy neef Moranget deur koors aangeval. Dit het 'n vertraging van meer as twee maande veroorsaak, waartydens dit lyk asof die partytjie op die Neches, of moontlik die Sabine, kamp opgeslaan het. Toe die invalides uiteindelik genoeg krag gekry het om te reis, was die voorraad ammunisie amper op, sommige van die mans het verlate gegaan, en die toestand van die reisigers was so dat daar geen ander alternatief was as om na Fort St. Dit het hulle gevolglik baie gehelp in hul opmars deur die perde wat by die Cenis gekoop is, en terloops geen baie ernstige ongeluk opgedoen nie, behalwe die verlies van die dienaar van La Salle, Dumesnil, wat deur 'n krokodil beslag gelê is terwyl hy probeer om die Colorado oor te steek.
Die tydelike opgewondenheid wat die koloniste veroorsaak het deur hul terugkeer, het gou plek gemaak vir 'n ontsteltenis wat grens aan wanhoop. Hierdie aangename land, " skryf Cavelier, het vir ons 'n blyplek van vermoeidheid en 'n ewige gevangenis gelyk. , kyk hulle daagliks met spannende oë na 'n naderende seil. Skepe het inderdaad langs die kus gewag om hulle te soek, maar sonder vriendelike bedoeling. Hulle gedagtes het met 'n onuitspreeklike hunkering gebly by die Frankryk wat hulle agtergelaat het, wat na hul verlangende grense as 'n onbereikbare Eden voorgestel is. Wel, hulle kan terneergedruk word vir honderd-en-tagtig koloniste, behalwe die bemanning van die "Belle, het minder as vyf-en-veertig oorgebly. Die vermoeide gebiede van Fort St. Louis, met sy heining van rigiede palissades, sy oppervlakte met vertrapte grond, sy geboue van hout wat deur die weer bevlek is, en die begraafplaas van die buitekant, was haatlik vir hulle oë. La Salle het 'n swaar taak gehad om hulle van wanhoop te red. Sy kalmte, sy onwankelbare gemoedsrus, sy woorde van bemoediging en aanmoediging was 'n lewensasem vir hierdie verdorwe geselskap, want alhoewel hy die gedagtes van minder onwankelbare humeur nie kon meedraai nie, het hy nog steeds vasgehou aan die finale prestasie van sy doeleindes, het die besmetting van sy hardkoppigheid nietemin die hangende geeste van sy volgelinge geraak.
["L 'égalité d 'humeur du Chef rassuroit tout le monde et il trouvoit des resources à tout par son esprit qui relevoit les espérances les plus abatues. " — Joutel, Journal Historique, 152.
"Il seroit difficile de trouver dans l 'Histoire un courage plus intrepide et plus onoorwinlike que celuy du Sieur de la Salle dans les évenemens contraires il ne fût jamais abatu, and il espéroit toujours avec le secours du Ciel de venir à bout de son entreprise malgré tous les hindernisse qui se présentoient. " — Douay in Le Clerc, ii. 327.]
Die reis na Kanada was duidelik hul enigste hoop, en na 'n kort rus het La Salle bereid om die poging te hernu. Hy het voorgestel dat Joutel hierdie keer van die party sou wees en van Quebec na Frankryk sou gaan, saam met sy broer Cavelier, om hulp vir die kolonie te vra, terwyl hy self na Texas terugkeer. 'N Nuwe hindernis is tans ingebring. La Salle, wie se grondwet blykbaar onder sy lang ontberings gely het, is in November met breuk aangeval. Joutel het aangebied om die partytjie in sy plek te hou, maar La Salle het geantwoord dat sy eie teenwoordigheid onontbeerlik in Illinois was. Hy het die geluk gehad om binne vier of vyf weke genoeg te herstel om die reis te onderneem en almal in die fort was besig met die voorbereiding van 'n uitrusting. In sulke stringe was dit vir klere, dat die seile van die "Belle " opgesny is om jasse vir die avonturiers te maak. Kersfees het aangebreek en is plegtig waargeneem. Daar was 'n middernagsmis in die kapel, waar Membré, Cavelier, Douay en hul priesterlike broers voor die altaar gestaan ​​het, in kledingstukke wat vreemd kontrasteer met die onbeskofte tempel en die ruderige kleding van die aanbidders. En toe Membré die ingewyde wafel verhoog en die lampe dof brand deur die wierookwolke, put die knielende groep uit die daaglikse wonderwerk die vertroosting wat ware Katolieke alleen kan weet. Toe die twaalfde nag aanbreek, het almal in die saal bymekaargekom en gehuil, volgens die ou gesindheid, "Die Koning drink, en#8221 met harte, miskien, so vrolik soos hul koppies, wat vol koue water was.
La Salle se ekspedisie kom in 1682 by die bron na die Mississippirivier, skildery deur George Catlin
Beeld in die publieke domein van Free-Images.com.
Die môre kom die groep avonturiers bymekaar vir die noodlottige reis.  Die vyf perde, gekoop deur La Salle van die Indiërs, het in die fort gestaan, gepak vir die optog en hier is die ellendige oorblyfsel van die kolonie versamel, en die wat sou gaan en diegene wat sou bly agter. Hierdie laasgenoemde was altesaam ongeveer twintig, en Barbier, wat aan die bevel was in die plek van Joutel Sablonnière, wat ondanks sy titel van markies in minagting was  die broeders, Membré en Le Clerc,  ] en die priester Chefdeville, behalwe 'n chirurg, soldate, arbeiders, sewe vroue en meisies en verskeie kinders, het in hierdie dodelike ballingskap gedoem om die kwessies van die reis te wag en die moontlike aankoms van 'n traag hulp. La Salle het vir hulle 'n laaste toespraak gemaak, volgens ons, met die oorwinningslug wat, hoewel hy vreemd was van sy gewone drag, soms 'n natuurlike uitdrukking van hierdie ongelukkige man was.  Dit was 'n bitter afskeid, een van sugte, trane en omhelsings, en die afskeid van diegene op wie se siel 'n swaar lyf gesink het wat hulle nooit weer sou ontmoet nie.  Die avonturiers wat toegerus en gewapen was vir die reis, het by die hek ingekom, die rivier oorgesteek en hul stadige opmars oor die weivelde daarbuite gehou, totdat tussenwoude en heuwels Fort St. Louis vir altyd voor hul oë gesluit het.
[1: Ek volg die datum van Douay, wat die dag van vertrek die sewende Januarie, of die dag na die twaalfde nag, maak. Joutel meen dat dit die twaalfde Januarie was, maar erken onsekerheid oor al sy datums op die oomblik, terwyl hy sy aantekeninge verloor het.]
[2: Hy moes op kort toelae gehou word, want hy het die gewoonte gehad om alles wat hom gegee is, te onderhandel. Hy het die bietjie wat hy aan St. Domingo behoort het, vermors in vermaaklikheid, en het gevolglik aan siektes gely wat hom in staat gestel het om te loop. (Procès Verbaal, 18 Avril, 1686.)]
[3: Maxime le Clerc was 'n familielid van die skrywer van L 'Établissement de la Foi.]
[4: "Il fit une Harangue pleine d 'éloquence et de cet air engagementeant qui luy estoit si naturel: toute la petite Colonie y estoit presente et en fût touchée jusques aux larmes, persuadée de la nécessité de son voyage et de la droiture de ses voornemens. " — Douay in Le Clerc, ii, 330.]
[5: "Nous nous separâmes les uns des autres, d 'une manière si tendre et si triste qu 'il sembloit que nous avions tous le secret pressentiment que nous ne nous reverrions jamais. " — Joutel, Journal Historique, 158.]
– Die ontdekking van die Groot Weste, Hoofstuk 26 deur Francis Parkman
Die reisigers was besig om 'n moerasagtige weiveld oor te steek na 'n verre bosbos wat die verloop van 'n klein rivier gevolg het. Hulle het hulle vyf perde, belaai met hul karige bagasie, saam met hulle gelei, en met wat nie minder belangrik was nie, hul voorraad geskenke vir Indiërs. Sommiges het die oorblyfsels van die klere wat hulle uit Frankryk gedra het, gedra, uitgetrek met takbokke, op die Indiese manier geklee en sommige met jasse ou seildoek. Hier was La Salle, in wie 'n mens in 'n oogopslag die hoof van die party en die priester, Cavelier, sou ken, wat blykbaar nie een van die hoë eienskappe van sy jonger broer gedeel het nie. Ook hier was hul broerskinders, Moranget en die seuntjie Cavelier, nou ongeveer sewentien jaar oud, die betroubare soldaat Joutel en die broeder Anastase Douay. Duhaut het gevolg, 'n man van eerbare geboorte en opvoeding en Liotot, die chirurg van die partytjie. Tuis sou hulle miskien met 'n eerlike reputasie gelewe en gesterf het, maar die wildernis is 'n onbeskofte toetssteen wat dikwels eienskappe onthul wat in die beskaafde lewe begrawe en onverwags sou lê. Die Duitse Hiens, die oud-boer, was ook van die getal. Hy het waarskynlik met 'n Engelse bemanning geseil, want hy was soms bekend as Gemme Anglais, of "Engels Jem. "  Die Sieur de Marie Teissier, 'n vlieënier L 'Archevêque, 'n dienskneg van Duhaut en ander, het die getal in die hele sewentien gemaak, en#8211 het die partytjie waarteen word bygevoeg Nika, La Salle 's Shawanoe -jagter, wat, sowel as 'n ander Indiër, twee keer saam met hom die oseaan oorgesteek het en steeds sy lot volg met 'n bewonderende, maar onbetoonbare trou.
[6: Tonty praat ook van hom as "un flibustier anglois. " In 'n ander dokument word hy "James. "] genoem
Hulle het verby die prairie gegaan en naby die bos gekom. Hier het hulle buffels gesien en die jagters kom nader en verskeie van hulle vermoor. Daarna het hulle die bosse wat deur die bos gevind is, oorgesteek en die vlak en gejaagde stroompie verbygesteek en deur die bos daarbuite gestoot totdat hulle weer by die oop weiveld kom. Swaar wolke versamel oor hulle, en dit reën die hele nag, maar hulle skuil onder die vars velle van die buffels wat hulle doodgemaak het.
Dit is onmoontlik om, soos dit onnodig sou wees, die detail van hul daaglikse optog te volg.  Dit was so 'n een, alhoewel met onbedoelde ontbering, soos die geheue van baie prairie -reisigers van ons eie tyd bekend is. Hulle het baie gebrek aan skoene gehad, en het 'n rukkie geen beter plaasvervanger gevind as 'n omhulsel van rou buffels nie, wat hulle gedwing was om altyd nat te hou, want as dit droog was, het dit soos yster om die voet verhard. Uiteindelik koop hulle gekleurde takbokke van die Indiane, waarvan hulle verdraagsame mokkasins gemaak het. Die riviere, strome en slote wat vol water was, was sonder getal en om dit oor te steek, het hulle 'n boot met 'n bul gemaak, soos die "bul boot " wat nog steeds in die Bo-Missouri gebruik word. Dit het goeie diens gelewer, aangesien hulle dit met hul perde kon saamneem. Twee of drie manne kan dadelik daarin kruis, en die perde swem agterna soos honde. Soms het hulle die sonnige weiveld deurkruis, soms in die donker uitsparings van die woud geduik, waar die buffels, daagliks uit hul weivelde in lang lêers neerdaal om by die rivier te drink, dikwels 'n breë en maklike pad vir die reisigers gemaak het. Toe slegte weer hulle in hegtenis neem, bou hulle hutte met bas en lang weidegras en veilig beskut lê die dag weg, terwyl hul perde, wat in die omgewing gestamp is, stomend in die reën staan. In die nag het hulle gewoonlik 'n onbeskofte kamp oor hul kamp opgeslaan, en hier, langs die grasgrens van 'n spruit, of aan die rand van 'n bos waar 'n fontein deur die sand opborrel, lê en slaap hulle om die kole van hul vuur, terwyl hulle die wagter luister na die diep asemhaling van die sluimerende perde en die gehuil van die wolwe wat die opkomende maan groet terwyl dit die vermorsing van die prairie met ligte mistieke uitstraling oorstroom.
[7: Van die drie verhale van hierdie reis, dié van Joutel, Cavelier en Anastase Douay, is die eerste verreweg die beste. Die van Cavelier blyk die werk van 'n man met 'n verwarde brein en onverskillige geheue. Sommige van sy stellings is onversoenbaar met dié van Joutel en Douay, en bekende feite uit sy geskiedenis regverdig die vermoede van 'n moedswillige onjuistheid. Die rekening van Joutel het 'n heel ander karakter en blykbaar die werk van 'n eerlike en intelligente man. Douay se verslag is kort, maar dit stem ooreen met die van Joutel, op die belangrikste punte.]
Hulle ontmoet Indiërs byna daagliks, soms 'n groep jagters, berede of te voet, wat buffels op die vlaktes jaag, soms 'n groep vissermanne, soms 'n winterkamp, ​​teen 'n heuwel of onder 'n beskutte grens. Hulle het in die verte met hulle gemeenskap gehou deur tekens, dikwels ontwapen hulle hul wantroue en trek hulle na hul kamp en besoek hulle dikwels in hul losies, waar hulle op buffelgewaad sit en rook saam met hul entertainers en die pyp uit die hand steek by die hand, na die gebruik wat nog steeds gebruik word onder die prairiestamme. Cavelier sê dat hulle eens 'n groep van honderd -en -vyftig berede Indiërs gesien het wat 'n trop buffels met lansetjies met skerp been aangeval het. Die ou priester was verheug oor die sport, wat hy uitspreek as die mees afleidende ding ter wêreld. krokodil van ongeveer twaalf voet lank, wat hulle martel asof hy 'n menslike vyand was, en eers sy oë uitsteek en hom dan na die naburige prairie lei, waar hulle hom deur 'n aantal stokke beperk het die hele dag om hom te pynig.
Die onderstaande is van Francis Parkman se inleiding.
As dit soms lyk asof die omvang toegelaat is, is dit net so, aangesien die kleinste besonderhede van die vertelling of beskrywing berus op outentieke dokumente of op persoonlike waarneming.
Getrouheid aan die waarheid van die geskiedenis behels veel meer as 'n ondersoek, hoe geduldig en nougeset ook al, na spesiale feite.Sulke feite kan met die minste akkuraatheid uiteengesit word, maar tog kan die vertelling in sy geheel onbeduidend of onwaar wees. Die verteller moet probeer om homself deurdrenk te maak van die lewe en tydsgees. Hy moet gebeurtenisse in hul nabye en afgeleë gebied bestudeer in die karakter, gewoontes en maniere van diegene wat daaraan deelgeneem het; hy moet as 't ware 'n deelnemer of toeskouer wees van die aksie wat hy beskryf.
Met betrekking tot die spesiale navorsing wat, indien onvoldoende, nog steeds in die nadruklikste sin onontbeerlik is, was dit die doel van die skrywer om die bestaande materiaal van elke onderwerp wat behandel is, uit te put. Alhoewel dit dwaas sou wees om sukses in so 'n poging te beweer, het hy rede om te hoop dat daar, ten minste ten opsigte van die huidige bundel, niks van groot belang hom ontgaan het nie. Met betrekking tot die algemene voorbereiding wat net hierna verwys word, was hy lankal te lief vir sy tema om enige middele te vermy wat binne sy bereik was om sy opvatting daarvan duidelik en waar te maak.
Hier is 'n Kindle -weergawe: Complete Works vir slegs $ 2.
Weens gebrek aan detail op kaarte as ingebedde beelde, bied ons eerder skakels, sodat lesers dit op die volledige skerm kan sien.
Ontdekking en verkenning van die Mississippi -vallei: met die oorspronklike vertellings van Marquette, Allouez, Membré, Hennepin en Anastase Douay. Met 'n faks. van die nuut ontdekte kaart van Marquette
INHOUD. History of the Discovery of the Mississippi Valley, page vii Life of Father James Marquette, of the Society of Jesus, first explor of the Mississippi xli Notice on the sieur Jolliet lxxix Notice on Father Claudius Dablon 2 Voyages and Discoveries of Father James Marquette, of die Genootskap van Jesus, in 1673, en die daaropvolgende jare 3 Kennisgewing oor Vader Claude Allouez 67 Vertelling van 'n reis na Illinois, deur vader Claude Allouez 67 Bibliografiese kennisgewing van die Mablissement de la Foi van vader Christian le Clereq, onthou 78 vertelling van La Salle se eerste poging om die Mississippi te verken, deur Father le Qlercq 83 Bibliografiese kennisgewing van die werke van vader Louis Hennepin. 99 Narrative of a Voyage to the Upper Mississippi, deur Vader Louis Hennepin 107 Kennisgewing oor Vader Zenobius Membra 147 Vertelling van die avonture van La Salle's Party, van Februarie 1680 tot Junie 1681 deur Vader Membre "147 Vertelling van La Salle's Voyage langs die Mississippi, met dieselfde 165 verslag van La Salle se poging om die Mississippi oorsee te bereik, deur vader Christian le Clereq 185 Vertelling van La Salle se poging om die Mississippi te bestyg, in 1687, deur vader Anastasius Douay, 197 Spaanse verslag van die vernietiging van La Salle's Fort in Texas 208 Aanhangsel Hecit des Voyages et des d^couvertes du P. Jacques Marquette, & c 231 Onvoltooide brief van vader James Marquette, met sy laaste tydskrif 258 La Salle's Patent of Adel 265 La Salle se tweede kommissie 267 Vergelykende tabel van die name op die kaart uitgegee deur Thevenot, en Marquette se regte kaart 268 Digitized by Google.
Franciskane is die gewilde naam van die priesters en broers van die Orde van Kleine Broeiers, gestig deur St Francis van Assisi in 1209. In 1517 verdeel pous Leo X die orde in twee outonome takke, Observant Friars Minor en Conventual Friars Minor. 'N Derde tak, die Capuchin Minars Minor, wat in 1525 begin is, het in 1619 outonoom geword. Binne die geledere van die Observants is drie strenger groepe gevorm in die sestiende eeu: die Discalced of Alcantarine, die Reformati en die Recollect Friars Minor. Alle Franciskane in Nieu -Spanje, behalwe diegene wat van 1599 af aan die Discalced Province of San Diego in Mexiko behoort het, was observante. 'N Franciskaanse provinsie bestaan ​​uit 'n aantal kloosters of friaries in 'n sekere gebied, en dit is onder die jurisdiksie van 'n provinsiale minister. Nie minder nie as ses provinsies is tussen 1534 en 1606 in Mexiko gestig. Die Franciskaanse sendingkolleges, waarvan sewe tussen 1683 en 1860 in Mexiko gestig is, het nie aan 'n provinsie behoort nie, maar het gelykstaande aan 'n klein provinsie elk bestaan ​​uit slegs een groot convento of colegio, beheer deur 'n vader voog. Die kolleges het in die laaste deel van die negentiende eeu opgehou bestaan. Die lede van die kolleges het 'n grys Fransiskaanse gewoonte gedra, terwyl dié van die observante provinsies die gewoonte van 'n blou kleur gehad het, was die gewoonte van Discalced Friars ligbruin. In 1897 herenig pous Leo XIII die Discalced, Reformati, and Recollect Franciscans met die Observants in een Orde van Klein Broeders, eenvoudig sogenaamde en donkerbruin was die algemene kleur van die gewoonte van al sy lede.
Die Franciskane wat in die Spaanse tydperk na die huidige Texas gereis het of as sendelinge daar gedien het, het aan verskillende eenhede van die orde behoort, beide provinsies en kolleges. As die Indiese missies wat hulle onderhou het 'n groep in 'n sekere gebied gevorm het, is hulle georganiseer in 'n presidensie met 'n vaderpresident as meerder, of in die geval van 'n provinsie, as daar baie missies was, in 'n bewaring wat afhanklik bly van die provinsie totdat dit 'n nuwe en aparte provinsie kon word.
As die Quivira van 1540 nie in Texas was nie, maar in Kansas, aan die noordekant van die Arkansas -rivier naby Great Bend, soos nou heeltemal seker beskou word, is die eerste sending in Texas in 1632 gestig naby die plek van die huidige San Angelo deur Franciscan sendelinge uit die bewaring van San Pablo de Nuevo México, wat deel was van die provinsie Santo Evangelio of Mexico City. Dieselfde bewaring het ook die missies in die El Paso del Norte-omgewing in 1659 en 1680 gestig, die twee naby die terrein van Presidio, Texas, in 1683, en nog 'n kortstondige Jumano-sending, oos of wes van die San Angelo-gebied, in 1684. Latere missies wat in 1715 in die Presidio -gebied gestig is, is gestig deur Franciskane van die provinsie San Francisco de Zacatecas, wat verantwoordelik was vir talle missies in die gebied van die huidige Mexikaanse staat Chihuahua.
Die meeste Spaanse missies in die huidige Texas is gestig en beman deur Franciskane van twee sendingkolleges, die College of Santa Cruz de Querétaro (gestig 1683) en die College of Guadalupe de Zacatecas (gestig 1703–07). Ds. Damián Massanet en sy metgeselle van die kollege van Querétaro het die eerste twee missies in Oos-Texas in 1690 gestig-San Francisco de los Tejas, wat in 1693 verlaat is, en Santísimo Nombre de María, wat deur 'n vloed in 1692 verwoes is. permanente missies in Oos -Texas, ses in getal, was 'n gesamentlike projek van die twee kolleges van Querétaro en Zacatecas. In 1716 stig vader -president Isidro Félix de Espinosa van Querétaro drie missies, wat in 1719 tydelik laat vaar is, in 1721 herstel is, in 1730 verhuis na 'n perseel aan die Colorado -rivier nou in Zilker Park in Austin en weer aan die San Antonio -rivier in 1731. Intussen het die Queretaran -vader Antonio de Olivares, die stigter van San Antonio, die San Antonio de Valero -sending in 1718 gestig; dit het die Alamo geword na sy sekularisering in 1793. Naby San Francisco Xavier de Nájera -sending was van Valero beman vanaf 1722 tot 1726 en daarna saamgesmelt.
'Onsuksesvolle' missies is ook gestig deur sendelinge van die kollege van Querétaro: die drie missies op die San Xavier (nou San Gabriel) rivier in 1746–49, twee van hulle het in 1755 na die San Marcosrivier verhuis en een na die Guadalupe in 1756 (kyk SAN XAVIER MISSIES) die Apache -sending van Santa Cruz aan die San Saba -rivier in 1757, die volgende jaar vernietig deur vyandige Indiërs en San Lorenzo de Santa Cruz en Nuestra Señora de la Candelaria -missies na die Apaches aan die Nueces -rivier in 1762. Die drie Apache -missies behoort nie aan die presidensie wat in 1731 van Oos -Texas na San Antonio verskuif is nie, maar aan die van die Rio Grande -missies van San Juan Bautista, wat daar in 1700 begin is. Vir die sending van Santa Cruz en ander wat in die San Saba -riviergebied, behalwe die sendelinge wat deur die kollege van Querétaro verskaf is, is drie deur die College of San Fernando of Mexico City (gestig 1730–34) gestuur.
In 1772 het die kollege van Querétaro sy vier oorblywende missies aan die San Antonio -rivier aan die kollege van Zacatecas oorgegee en Texas verlaat sodat dit die versorging en verdere ontwikkeling van die voormalige Jesuïet -missies van Pimería Alta (noordelikste Mexiko en suidelike Arizona) kon onderneem tot 'n ketting van suksesvolle missies, wat lyk en hedendaags is met die 'Old Missions of California' (dit wil sê Alta California), wat in 1769 begin is deur Fr. Junípero Serra en sy metgeselle van die College of San Fernando.
Vyf van die Texas -missies van die College of Guadalupe de Zacatecas is gestig deur vaderpresident Antonio Margil de Jesús, hetsy persoonlik of deur 'n metgesel wat hom verteenwoordig het. Dit was Guadalupe -sending in Nacogdoches, gestig in 1716 Dolores -sending naby San Augustine Los Adaes -sending naby Robeline, Louisiana, gestig in 1717 San José y San Miguel de Aguayo -sending aan die San Antonio -rivier, gestig in 1720 en Nuestra Señora del Espíritu Santo Mission , naby Lavaca Bay, gestig in 1721–22, verhuis in 1726 na sy tweede plek aan die Guadalupe -rivier en in 1749 na die derde plek in La Bahía, die huidige Goliad. Nuestra Señora del Rosario. Nuestra Señora de la Luz de Orcoquisac Mission is naby die monding van die Trinity -rivier in 1756 gestig en die laaste van die Texas -missies, Nuestra Señora del Refugio, is gestig aan die kus suid van La Bahía in 1793. Hierby moet nog gevoeg word 'n missie wat in 'n ietwat groter sin was, wat twee plekke gehad het. Sendelinge van die College of Zacatecas bedien die Spaanse villa Bucareli van 1774 tot 1779 en die opvolger daarvan, die Villa de Nacogdoches, van 1779 tot 1834, sowel as voormalige sendingindiane wat gedurende daardie jare in Oos -Texas gewoon het. Vader José Francisco Mariano de la Garza, wat in 1775 vlugtelinge van Bucareli na Nacogdoches gelei het, deel met Antonio Gil Ibarvo die titel van stigter van die stad Nacogdoches. Die laaste Spaanse Franciskaan in Texas was ds. José Antonio Díaz de León, wat sy hoofkwartier in Nacogdoches gehad het en in 1834 vermoor is terwyl hy een van sy sendingreise in Oos -Texas onderneem het.
Die College of Guadalupe de Zacatecas verskaf ook sewentien sendelinge vir die negentien villa's en vyftien missies wat deur José de Escandón in die nuwe burgerlike provinsie Nuevo Santander tussen 1749 en 1755 gestig is. Hierdie provinsie strek oor die laer Rio Grande tot in die huidige Texas. Twee van sy villa's, Laredo en Dolores, was aan die Texas-kant van die rivier, en vier aan die Mexikaanse kant-Revilla, Mier, Camargo en Reynosa-het oor die rivier gestrek sedert hul setlaars ranchos aan die Texas-kant gehad het. Uit die nedersettings suid van die Rio Grande het die Zacatecan -sendelinge af en toe ook die vier groepe ranchos besoek en ook 'n kort rukkie ook die twee villa's in Texas. In 1766 het die kollege van Zacatecas die sorg van die villa's en missies in Nuevo Santander oorgegee aan mede -fransiskane uit die provinsies in Mexiko.
Van die agt en dertig Spaanse missies in Texas (insluitend die een in Louisiana) en die ses besoeke in die onderste Rio Grande is sestien missies beman deur die kollege van Querétaro, nege missies en ses besoeke deur die kollege van Zacatecas, agt missies deur die Nuevo México -bewaring van die Heilige Evangelie -provinsie en vier missies deur die Franciskaanse provinsie Zacatecas. Die een, Santa María de las Caldas, onder Socorro, het 'n bisdom -priester as sendeling gehad van 1730 tot 1749. 'n Biografiese woordeboek wat in 1973 gepubliseer is, bevat sketse van 121 Franciskane van die kollege van Zacatecas wat tussen 1716 en 1834 as sendelinge in Texas gedien het. Van hierdie getal het twee en dertig in Texas gesterf. Dit is bekend dat sewentig sendelinge in Texas afkomstig is van die kollege van Querétaro, maar die lys is onvolledig.
By die Spaanse Franciskane wat sendelinge uit Texas was, moet die drie Recollect Franciscans wat saam met La Salle was onder die ses priesters by sy ekspedisie van 1684 gevoeg word. Almal behalwe die Recollect -vader Anastase Douay sterf toe Fort St. Louis deur Karankawas vernietig is in Januarie 1689. Vader Douay vergesel La Salle op sy laaste reis, bereik die land van Illinois, keer terug na Frankryk, reis terug na Louisiana en vier die eerste mis op die plek van New Orleans, waar 'n monument ter ere van hom opgerig is.
Van 1852 tot 1859 werk 'n groep van vyf Duitse konvensionele Franciskane onder hul landgenote in New Braunfels, Fredericksburg en ander dorpe in die omgewing van San Antonio. Die konvensionele Franciskaanse vader Leopold Moczygemba, wat in 1851 na San Antonio gegaan het, het 100 gesinne immigrante uit Pole na die kruising van die San Antonio -rivier en Cibolo Creek op 24 Desember 1854 gelei en die eerste Poolse nedersetting in die Verenigde State gestig Panna Maria. Hy word in die Panna Maria -gemeente opgevolg deur 'n kongres uit Londen wat tot 1860 gebly het.
Die Franciskaanse vader Bartholomew (Augustine) D'Asti en vier ander broeders, wat gedurende die jare 1859–66 in die St. Vincent's Friary in Houston gewoon het, het so 'n indruk op die mense van die stad gemaak dat hulle geheue nog steeds lewendig gehou word as 'n eeu later. Vader D'Asti behoort aan 'n groep Italiaanse Franciskane wat in 1855 na Buffalo, New York, verhuis het en in 1861 in 'n bewaring georganiseer is en in 1911 in die Province of the Immaculate Conception (New York).
Fransiskane van die St. Louis-Chicago provinsie kom in 1931 na die San José Mission in San Antonio, en in 1967 na die twee missies van San Juan Capistrano en San Francisco de la Espada. Hulle het ook nuwe 'missies' gestig, dit wil sê gemeentes van Mexikaanse Amerikaners, in die suidelike deel van San Antonio: St. Joseph, Our Lady of Angels, St. Leonard, St. Bonaventure en St. Clare. Hulle sorg vir die gemeentes in Von Ormy en Macdona suid van die stad, en woon die sendingstasie van St. Ann in Southton van San Juan Capistrano en die van St. Frances Cabrini van Espada by. In 1984 woon 'n totaal van agt-en-twintig broeders van die St. Louis-Chicago-provinsie in ses suidelike San Antonio-gebede.
Die St. Louis-Chicago-provinsie van Franciskane het ook tydelik versorging van verskeie gemeentes in die Dallas-Fort Worth-omgewing gehad. 'N Parys wat in die somer van 1949 in Parys, Texas, geopen is, is 'n jaar later gesluit. In 1955 het die Heilige Familie -gemeente in Vernon, met missies in Quanah en Crowell, en twee jaar later die kerk van St. Peter in Fort Worth aan die provinsie toegewy, maar hulle is op 6 Januarie 1961 afgestaan.
Aan die oewer van die Benbrookmeer, naby Fort Worth, is St.Francis Village, 'n dorp met dubbele kothuise vir afgetrede persone, in 1936 gestig onder die borgskap van die National Fraternity of the Secular Franciscan Order (voorheen die Derde Orde Secular of St. . Francis, gestig in 1209). Op verskillende tye gedurende die jare van 1924 tot 1969 het Franciskane van die Provinsie St. John Baptist (Cincinnati) die sorg van negentien gemeentes en een kapelaan in sestien verskillende stede of dorpe van Texas gehad. Na 'n tussenpose van ongeveer 'n dekade keer Franciskane van die Cincinnati -provinsie terug na Texas en begin in 1980 die administrasie van Our Lady of Guadalupe in Galveston.
Carlos E. Castañeda, Ons Katolieke erfenis in Texas (7 vols., Austin: Von Boeckmann-Jones, 1936–1958 rpt., New York: Arno, 1976). Katolieke Argief van Texas, lêers, Austin. Marion A. Habig, Die Alamo -missieketting (Chicago: Franciscan Herald Press, 1968 rev. Ed. 1976). Marion A. Habig, "Die Franciskaanse provinsies van Spaans Noord -Amerika," Die Amerikas 1 (Julie, Oktober 1944, Januarie 1945). Marion A. Habig, San Antonio se sending San José (San Antonio: Naylor, 1968). Benedict Leutenegger en Marion A. Habig, Die Zacatecan Sendelinge in Texas, 1716–1834 (Austin: Texas Historical Survey Committee, 1973). Alexander C. Wangler, red., Aartsbisdom San Antonio, 1874-1974 (San Antonio, 1974).
Frankryk se kolonie Texas
Uiteindelik het hulle 'n meer vriendelike band gevind en baie geleer om die Spanjaarde aan te raak, wat volgens hulle algemeen gehaat is deur die stamme van die land.
Met die buffel, wat hy ons daaglikse brood noem, was sy ervarings baie en vreemd. Hy was, soos die res van die partytjie, 'n beginner in die kuns om hulle te skiet, en hy het baie teleurstellings teëgekom. Op 'n keer, op die dak van die groot huis in die fort, sien hy 'n donker bewegende voorwerp op 'n deining van die prairie drie myl daarvandaan en dink tereg dat dit 'n trop buffels is, en hy het saam met ses of sewe manne vertrek probeer om sommige van hulle dood te maak. Na 'n rukkie ontdek hy twee bulle wat in 'n holte lê en by die res van sy groep aanmeld om stil te bly. Die bulle spring tans op en staar deur hul maanhare na die indringer. Joutel afgedank. Dit was 'n kort skoot, maar die bulle skud net hul ruige koppe, ry rond en galop swaar weg. Dieselfde geluk het hom die volgende dag bygewoon. Ons het baie buffels gesien. Ek het verskeie bande van hulle genader en keer op keer afgevuur, maar ek kon nie een van hulle laat val nie. " Hy het nog nie geleer dat 'n buffel selde op een slag val nie, tensy hy in die ruggraat raak. Hy gaan voort: "Ek was nie moedeloos nie en nadat ek nog 'n paar bands genader het, was dit harde werk, want ek moes op die grond kruip om nie gesien te word nie, en ek het myself in 'n kudde van vyf of ses duisend, maar tot my groot ergernis kon ek nie een van hulle afbring nie. Hulle hardloop almal regs en links. Dit was naby nag, en ek het niks doodgemaak nie. Alhoewel ek baie moeg was, het ek weer probeer, 'n ander band genader en 'n aantal skote afgevuur, maar nie 'n buffel sou val nie. Die vel was van my knieë af gekruip. Uiteindelik, toe ek teruggaan om by ons manne aan te sluit, sien ek 'n buffel op die grond lê. Ek het daarnatoe gegaan en gesien dat dit dood was. Ek het dit ondersoek en gevind dat die koeël naby die skouer ingekom het. Toe vind ek ander dood soos die eerste.Ek het die mans laat wag om aan te gaan, en ons het begin werk om die vleis op te sny, 'n taak wat vir ons almal nuut was. Dit sou onmoontlik wees om 'n meer ware en kenmerkende skets van die ervaring van 'n beginner in die skiet van buffels te voet. 'N Paar dae daarna het hy weer uitgegaan, met pa Anastase Douay na 'n bul gekom, geskiet en sy skouer gebreek. Die bul huppel op drie bene af. Douay hardloop in sy bakkie om hom terug te keer, terwyl Joutel sy geweer waarop die woedende dier op die sendeling gestamp het, herlaai en hom neerslaan. Hy het baie nou met sy lewe ontsnap. Daar was nog 'n sendeling, " jaag Joutel na, en noem vader Maxime Le Clerc, wat baie geskik was vir so 'n onderneming soos ons, omdat hy gelyk was aan enigiets, selfs om 'n buffel te slag en soos ek al gesê het dat elkeen van ons 'n handjie by moet sit, want ons was te min om op iemand te wag, en ek het die vroue, meisies en kinders hulle deel laat doen, sowel as hom, want hulle wou almal eet, dit was regverdig dat hulle almal moet werk. " Hy laat 'n steier naby die fort laat bou en laat hulle buffelvleis rook, teen 'n dag van skaarsheid.
[Vir die bogenoemde lewensvoorvalle in Fort St. Louis, sien Joutel, Verhouding (Margry, iii. 185-218, passief). Die gedrukte kondensasie van die vertelling laat die meeste van hierdie gegewens weg.]
So het die tyd verbygegaan tot middel Januarie, toe laat op 'n aand, terwyl almal bymekaar was in die hoofgebou, gesels, rook, kaart speel, of by die vuur sluimer in heimwee -drome van Frankryk. om te vertel dat hy 'n stem uit die rivier gehoor het. Hulle het almal na die bank gegaan en 'n man in 'n kano ontbied, wat uitgeroep het, "Dominic! " Dit was die naam van die jongste van die twee broers Duhaut, een van die volgelinge van Joutel. Toe die kano nader kom, herken hulle die ouderling, wat saam met La Salle op sy ontdekkingsreis gegaan het en wat miskien die grootste skurk van die geselskap was. Joutel was baie verbouereerd. La Salle het hom beveel om niemand in die fort te laat sonder 'n pas en 'n wagwoord nie. Duhaut het by navraag gesê dat hy niks het nie, maar terselfdertyd 'n so aanneemlike verhaal vertel dat Joutel nie meer huiwer om hom te ontvang nie. Terwyl La Salle en sy manne hul opmars langs die prairie volg, het Duhaut, wat aan die agterkant was, gestop om sy moccasins reg te maak, en toe hy die partytjie wou verbysteek, het hy die pad verloor en 'n buffelpad verwar met die spoor van sy metgeselle. Saans het hy sy geweer as 'n sein afgevuur, maar daar was geen antwoordskoot nie. Omdat hy geen hoop gehad het om weer by hulle aan te sluit nie, draai hy terug na die fort, vind een van die kano's wat La Salle aan die oewer versteek het, snags geroei en bedags naby lê, kalkoene, takbokke en buffels skiet om te eet, en geen mes nie, sny die vleis met 'n skerp vuursteen totdat hy na 'n maand van oormatige swaarkry sy bestemming bereik het. Toe die gevangenes van Fort St. Louis bymekaarkom oor die weer-geteisterde swerwer, het hy hulle 'n sombere tyding vertel. Die vlieënier van die "Belle, en so was sy storie, het saam met vyf mans langs die oewer gaan klank, in opdrag van La Salle, wat toe saam met sy groep ontdekkingsreisigers in die buurt kamp opgeslaan het. Die bemanning van die boot, wat in die nag ingehaal is, het haastig op die strand gebivak sonder om 'n wag te stel, en terwyl hulle slaap, het 'n groep Indiërs op hulle ingestorm en almal geslag. La Salle, wat bekommerd was oor hul lang afwesigheid, het langs die strand gesoek en hul lyke lankal versprei oor die sand gevind en half verslind deur wolwe.  Wel, sou dit gewees het as Duhaut hul lot gedeel het.
[1: Joutel, Verhouding (Margry, iii. 206). Vergelyk Le Clerc, ii. 296. Cavelier, altyd bereid om te oordryf, sê dat tien mans dood is. La Salle het voorheen ontmoetings met die Indiane gehad en hulle swaar gestraf vir die moeite wat hulle sy manne gegee het. Le Clerc sê oor die hoofgeveg: " Verskeie Indiërs is gewond, 'n paar is dood, en ander het gevangenes gemaak, waarvan een, 'n meisie van drie of vier jaar, gedoop is en 'n paar dae daarna gesterf het, as die eerste vrug van hierdie missie, en 'n seker verowering na die hemel gestuur. "]
Weke en maande het aangebreek toe Joutel aan die einde van Maart op die dak van een van die geboue opdaag, sien hoe sewe of agt mans oor die prairie kom. Hy het uitgegaan om hulle te ontmoet met 'n gelyke aantal, goed gewapen en toe hy nader kom, met gemengde vreugde en angs, La Salle en sommige van die wat saam met hom gegaan het. Sy broer Cavelier was aan sy sy, met sy kuikentjie so aan skerwe, sê Joutel, daar was skaars 'n stuk groot genoeg om 'n sout ter waarde van 'n doppie te draai. Hy het 'n ou pet op sy kop, want hy het terloops sy hoed verloor. Die res was nie beter nie, want hulle hemde was almal in lappe. Sommige van hulle het baie vleis gedra, want M. de la Salle was bang dat ons geen buffel sou doodgemaak het nie. Ons ontmoet met groot vreugde en baie omhelsings. Nadat ons groete verby was, het M. de la Salle, toe hy Duhaut gesien het, my in 'n kwaai toon gevra hoe dit was dat ek hierdie man ontvang het wat hom verlaat het. Ek het hom vertel hoe dit gebeur het, en herhaal die verhaal van Duhaut. Duhaut verdedig homself, en die woede van M. de la Salle was gou verby. Ons het die huis ingegaan en ons verfris met brood en brandewyn, want daar was geen wyn oor nie. "
[Joutel, Verhouding (Margry, iii. 219).]
La Salle en sy metgeselle het hul storie vertel. Hulle het deur verskillende wilde stamme gedwaal, met wie hulle meer as een ontmoeting gehad het, en hulle soos kaf gestrooi deur die skrik van hul vuurwapens. Uiteindelik het hulle 'n meer vriendelike band gevind en baie geleer om die Spanjaarde aan te raak, wat volgens hulle algemeen gehaat is deur die stamme van die land. Volgens hul informante sou dit maklik wees om 'n magdom krygers bymekaar te maak en hulle oor die Rio Grande te lei, maar La Salle was nie in staat om te verower nie, en die stamme in wie se bondgenootskap hy vertrou het, was 'n paar dae tevore op slae met hom. Die inval van New Biscay moet tot 'n gunstiger dag uitgestel word. Hy het steeds gevorder en by 'n groot rivier gekom, wat hy aanvanklik vir die Mississippi beskou het en 'n fort palissades gebou het, en hy het verskeie van sy manne hier gelos.  Die lot van hierdie ongelukkiges verskyn nie. Hy stap nou terug na Fort St. Louis en, terwyl hy dit nader, los hy 'n paar van sy manne om sy vaartuig, die "Belle, " te soek vir wie se veiligheid hy sedert die verlies van haar vlieënier raak baie angstig.
[2: Cavelier sê dat hy eintlik die Mississippi bereik het, maar aan die een kant het die abbé nie geweet of die betrokke rivier die Mississippi was of nie, en aan die ander kant is hy ietwat geneig tot leuen. Le Clerc sê dat La Salle gedink het hy het die rivier gevind. Volgens die Procès mondeling van 18 April 1686, "il y arriva le 13 Février. " Joutel sê dat La Salle hom vertel het "qu 'il n 'avoit point trouvé sa rivière. "]
Die volgende dag verskyn hierdie mans met neerslagtige voorkoms by die fort. Hulle het die "Belle " nie gevind op die plek waar sy beveel is om te bly nie, en daar was ook geen nuus oor haar nie. Vanaf daardie uur het die oortuiging dat sy verlore was, die gedagte van La Salle. Omring soos hy was, en was nog altyd, met verraaiers, het die oortuiging hom nou gehad dat haar bemanning die kolonie verlaat het en na die Wes -Indiese Eilande of na Frankryk gevaar het. Die verlies was onberekenbaar. Hy het op hierdie vaartuig staatgemaak om die koloniste na die Mississippi te vervoer, sodra die presiese posisie daarvan vasgestel kon word, en hy dink dat sy 'n veiliger plek is as die fort, en hy het al sy papiere en persoonlike bagasie aan boord vir haar gebring 'n groot hoeveelheid winkels, ammunisie en gereedskap.  In werklikheid was sy vir die ongelukkige ballinge die laaste noodsaaklikheid, en hulle enigste bron om te ontsnap uit 'n posisie wat vinnig wanhopig geword het.
[3: Procès Verbale fait au poste de St. Louis, le 18 Avril, 1686.]
La Salle, soos sy broer ons vertel, het nou gevaarlik siek geword, en die moeghede van sy reis het bygedra tot die gevolge van sy laaste geestelike ramp, nadat hy sy krag oorwin het, hoewel nie sy sterkte nie. " In werklikheid, " skryf die priester, " ná die verlies van die vaartuig wat ons van ons enigste manier om terug te keer na Frankryk ontneem het, het ons geen hulpbron gehad nie, maar onder die vaste leiding van my broer, wie se dood ons elkeen was sou as sy eie beskou het. "
[Cavelier, Relation du Voyage pour découvrir l ' Embouchure du Fleuve de Missisipy.]
La Salle het nie gou herstel as wat hy 'n resolusie aanvaar het wat die nakomeling van die uiterste noodsaaklikheid kan wees nie. Hy was vasbeslote om deur die Mississippi en die Illinois na Kanada te gaan, waarvandaan hy die koloniste kon help, en 'n verslag van hul toestand na Frankryk te stuur. Die poging het te doen gehad met onsekerhede en gevare. Die Mississippi was eers te vinde, gevolg deur al die gevaarlike eentonigheid van sy eindelose kronkels tot 'n doel wat eers die beginpunt sou wees van 'n nuwe en nie minder moeisame reis nie. Sy broer Cavelier, sy neef Moranget, die broeder Anastase Douay, en ander van twintig, is gekies om hom te vergesel. Elke hoek van die tydskrif is deur 'n uitrusting geplunder. Joutel het ruim die grootste deel van sy klerekas aan La Salle en sy twee familielede oorgegee. Duhaut, wat sy bagasie uit die wrak van die "Aimable gered het, moes bydra tot die noodsaaklikhede van die partytjie en die skaars gemeubileerde kiste van die wat gesterf het, is gebruik om in die behoeftes van die lewendes te voorsien. Elke man het met 'n naald en syl gesukkel om sy kledingstukke te laai, of om buffels of takbokke vir hulle te voorsien. Op die twee-en-twintigste April, na mis en gebede in die kapel, het hulle uit die hek uitgegaan, elkeen met sy pak en sy wapens, sommige met ketels aan hul rug gesing, sommige met byle, sommige met geskenke vir Indiërs. In hierdie gedaante het hulle in stilte oor die prairie padgehou terwyl angstige oë hulle volg uit die palissades van St. Louis, wie se gevangenes, behalwe Joutel self, blykbaar onbewus was van die omvang en moeilikheid van die onderneming.
[Joutel, Journal Historique, 140 Anastase Douay in Le Clerc, ii. 303 Cavelier, Verhouding. Die datum is van Douay. Uit sy vertelling blyk dit nie dat hulle bedoel het om verder te gaan as die Illinois nie. Cavelier sê dat hulle na die rus hier na Kanada sou gaan. Joutel het veronderstel dat hulle slegs na die Illinois sou gaan. La Salle was blykbaar nog meer terughoudend as gewoonlik.]
Getrouheid aan die waarheid van die geskiedenis behels veel meer as 'n ondersoek, hoe geduldig en nougeset ook al, na spesiale feite. Sulke feite kan met die minste akkuraatheid uiteengesit word, maar tog kan die vertelling in sy geheel onbeduidend of onwaar wees. Die verteller moet probeer om homself deurdrenk te maak van die lewe en tydsgees. Hy moet gebeurtenisse in hul nabye en afgeleë gebied bestudeer in die karakter, gewoontes en maniere van diegene wat daaraan deelgeneem het; hy moet as 't ware 'n deelnemer of toeskouer wees van die aksie wat hy beskryf.
Gemeentes en kerke in New Orleans - Ondersoek na die geskiedenis
Navorsing, soos skryf, is nooit lineêr nie. Ek het 'n lopende kletsgesprek met Edward Branley wat in baie verskillende rigtings ingaan. Die mooi daarvan is: ek kan daarop soek en die gesprekke vind wat verskyn as 'hey, wat dink jy hiervan' en dit later kan gebruik. Een perfekte voorbeeld hiervan was 'n gesprek wat ons in November 2017 gehad het oor Katolieke Kerke en Gemeentes in New Orleans.
Vader Anastase Douay het die eerste geregistreerde mis gehou op Mardi Gras [3 Maart 1699] op Louisiana -bodem naby die monding van die Mississippirivier, as deel van die stigtingsekspedisie van Pierre Le Moyne d'Iberville. Dit is die begin van die katolisisme in New Orleans wat wortel skiet.
Our Lady of Prompt Succor, Beskermvrou van New Orleans, het vermoedelik die stad gehelp om hom te verdedig teen 'n Britse aanval in die Slag van New Orleans in 1815. Deborah Krause, 'n presbiteriaanse predikant, het 'n historiese artikel geskryf oor hoe "die figuur die transformasie in New Orleans van 'n kolonie uit die 18de eeu na 'n 21ste eeuse republiek - en die afgelope tyd in 'n verwoeste landskap ná orkaan Katrina".
Die geskiedenis van kerke en gemeentes was nog altyd vir my fassinerend. Wie bou hulle, waar hulle gebou is, waarom hulle op daardie spesifieke plek gebou is. Kerke, is die gebou, Gemeentes is die omliggende omgewing. Na die herorganisasie na Katrina is daar gemeentes in New Orleans met verskeie kerke. Ek is gelukkig omdat Edward altyd kerke / gemeentes in sy romans verbind. Vir die huidige roman (amper uit, in Junie!), Betroubare talente, dit is al die kerke/ gemeentes wat hy noem:
Mary's Assumption Church, Ierse kanaal
St. Alphonsus, Ierse kanaal
Heilige Naam van Jesus Katolieke Kerk, hoofkampus van die Loyola Universiteit New Orleans
Stephen's Church in Napoleon Avenue, Uptown
St. Mary's Italian Church, French Quarter (Old Ursuline Convent)
Aankondigingskerk, Faubourg Marigny
St. Ann Katolieke Kerk, Metairie
Sint Antonius van Padua Kerk - S. Bernadottestraat
Peterskirche (Kerk van St. Peter)
Stephansdom (katedraal van St. Stephen)
Manhattan Beach, Kalifornië:
Wonder hoekom ek hom terg oor 'n sigblad om alles reg te hou?
Daar is baie ou foto's en baie geskiedenis op al die kerkwebwerwe, wat help om die tydlyn vir die skepping van die kerk te dateer, en selfs al is dit saamgevoeg sedert dit ingewy/toegewy is. Die voorbeeld hiervan is die St. Stephen's Church, wat nou 'n saamgesmelte gemeente is (St. Stephen's, St. Henry's en Our Lady of Good Counsel om Good Shepard te vorm).
Nog 'n bietjie interessant wat ek tydens my reis na die navorsingsbaan gevind het, handel oor die St. Joseph's Church [1802 Tulane Avenue, New Orleans]. Die oorspronklike gebou was op Sondag 18 Desember 1892 oorkant die Charity -hospitaal. In 1895 onder aartsbiskop Francis Janssens (die vyfde aartsbiskop) wat die 'ou' kerk opgeknap het, het dit 'n plek van aanbidding geword vir baie negerkatolieke onder die beskerming van St. Katherine. Dit is in 1964 gesloop en is op die huidige plek in 1866 herbou toe vader John Hayden die huidige stuk grond gekoop het.
Waarom roep die Heilige Josef na my, behalwe die geskiedenis daaragter? Dit het die langste hoofgang in New Orleans, 12 'x 150' lank.
The Redemptorists en The Irish Channel:
St Alphonsus, Maria -veronderstelling en Notre Dame de Bon Secours
Die eerste van drie groot kerke wat deur The Redemptorists for Catholics in die Ierse kanaal gebou is. St. Alphonsus vir die Iere, St Mary's Assumption for the Duitsers en Notre Dame de bon Secours vir die Franse.
Charles E. Nolan skryf in sy boek, Splendors of Faith: New Orleans Katolieke Kerke, 1727-1930, "St. Mary's Assumption vorm deel van 'n unieke groep etniese Katolieke gemeentes in die Suide. St Mary's Assumption (Duitssprekend), St. Alphonsus (Engelssprekend) en Notre Dame de Bon Secours (Franssprekend) is almal bedien deur Redemptorist -vaders wat 'n gemeenskaplike pastorie gedeel het. Teen 1885 tel die Maria -veronderstelling 4.000 gemeentelede St. Alphonsus, 5.200 en Notre Dame de Bon Secours, 340. Die Maria -veronderstelling het opgehou om as 'n aparte gemeente te funksioneer ná orkaan Betsy in 1965. Na 'n dekade van herstelwerk het die opgeknapte kerk heropen op 15 Augustus 1975, as die plek van aanbidding St. Alphonsus Parish "(bladsy 97).
Redakteur se kanttekening: Die laaste reël op die gedenkplaat "as die St. Aphonsus kuns- en kultuursentrum" is 'n tikfout. Iemand moet vir hulle sê om dit reg te stel.
'N Ander webwerf wat ek waardeer vir navorsing, is die New Orleans Katolieke Kerk -webwerf. Hulle gee u selfs 'n geskiedenis van die verskillende pyporrels wat nog (soms) in die kerke gebruik word.
Ten slotte, moenie bang wees om 'n idee of 'n fragment van 'n sin te volg wat u vind terwyl u lees nie; u weet nooit waarheen dit kan lei nie. Ek vind dat die meeste lesers honger is na die historiese besonderhede wat u in u roman/ manuskrip kan plaas, veral as dit u storielyn versterk. Dit geld vir plekke in die regte wêreld. 'N Mens weet nooit watter leser jy dalk meer wil leer nie.
Voorgestelde foto van "Our Lady of Guadalupe Church" met vergunning van Christopher Chen.
'Gebou in 1826. Ons vrou van Guadalupe, wat oorspronklik as die ou lykhuis -kapel beskou is, bevat die oudste gebou van aanbidding in sy ontwerp. Die stigters het die kerk geskep om begrafnisse vir geelkoors-slagoffers in die middel van die 19de eeu te hou. " 411 N Rampart St., New Orleans. Inligting met vergunning van: https://nola.curbed.com/maps/new-orleans-oldest-places-of-worship-church-religion-
Hulle vertrek derhalwe op 17 Julie uit Akensea om terug te keer.Weer deur die Missouri, het hulle die Illinois binnegegaan en die vriendelike Kaskaskias in die boonste poort ontmoet, deur hulle gelei in 'n soort triomf na Michigan -meer, want Marquette het belowe om terug te keer en hulle in die geloof te onderrig. Vaar hulle langs die meer, steek hulle die buitenste skiereiland van Green Bay oor en bereik die sending van St. Francis Xavier, slegs vier maande na hul vertrek daaruit.
So het die sendelinge hulle lang verwagte werk bereik. Die triomf van die eeu is dus voltooi met die ontdekking en verkenning van die Mississippi, wat oopgemaak het vir Frankryk, die rykste, vrugbaarste en toeganklikste gebied in die nuwe wêreld. Marquette, wie se gesondheid in hierdie reis ernstig beproef is, het by St. Francis gebly om sy krag te werf voordat hy sy gewone sendingwerk hervat het, want hy het geen louere gesoek nie, hy wou geen lofprysing van klatergoud hê nie.
Jolliet, wat, net soos Marquette, 'n joernaal en kaart van sy reis opgestel het, het (waarskynlik in die lente) na Quebec vertrek om die uitslag van sy ekspedisie aan die goewerneur van Kanada te rapporteer, en 'n Indiese seun saamgeneem, ongetwyfeld die jong slaaf wat hulle deur die groot opperhoof van Illinois gegee is. Ongelukkig het sy kano gedraai terwyl hy die stroomversnellings bokant Montreal geskiet het, en hy het skaars met sy lewe ontsnap en al sy papiere en sy Indiese metgesel verloor. Watter roete hy van Mackinaw af gevolg het, weet ons nie, maar dit lyk asof hy dit doen
Europese verkenning en vestiging, 1541 tot 1802
Die streek wat Arkansas geword het, was tot in die 1540's onbekend aan Europeërs. Vyftig jaar nadat Christopher Columbus in die westelike halfrond geland het, het die Europese verkenning van Arkansas begin. Die eerste nedersetting is nog 140 jaar lank nie gestig nie, en die eerste permanente nedersetting veertig jaar daarna. Gedurende die koloniale era het Arkansas dramatiese demografiese veranderinge ondergaan. Ten tyde van die eerste Spaanse ontdekkingsreisigers in die 1540's, was Arkansas 'n land met baie bevolkte dorpe en uitgebreide plaasvelde. Teen die tyd van die eerste Franse ekspedisies in die 1670's was Arkansas yl bevolk met afgesonderde dorpe en stamme, maar met 'n oorvloed wild en ander hulpbronne. Die fokus van die koloniale era was nie op die bevordering van aansienlike immigrasie nie, maar op die uitbuiting van wilde wild vir handel. Teen die einde van die koloniale era het Arkansas individue en gesinne van verskillende rasse en etnisiteite aangetrek. Mense van Franse, Spaanse, Duitse, Nederlandse, Anglo-Amerikaanse en Afrikaanse afkoms het by die Indiese volke van Arkansas en 'n magdom stamme van regoor die kontinent aangesluit.
Op 18 Junie 1541 het Hernando de Soto se Spaanse ekspedisiemag die Mississippirivier oorgesteek en die eerste Europeërs geword wat Arkansas binnegekom het. Vir die volgende twee jaar het die Spanjaarde saam met 'n groot aantal gevange Indiërs deur Arkansas verken. Die ekspedisie het aan die Golfkus van Florida begin en het twee jaar lank die Amerikaanse suide ondersoek. Die doel van die ekspedisie was om 'n Noord -Amerikaanse koninkryk van goud op die skaal van die Asteke van Mexiko te vind, wat twintig jaar tevore deur die Spaanse verower is. De Soto en sy manne was erg teleurgesteld. Hulle het nie stede van goud gevind nie, maar talle, bevolkte dorpe wat deur groot mielielande ondersteun word. Die Spanjaarde het die wêreld van die Mississippiese tydperk binnegekom, bekend vir hul heuwelbou en hiërargiese politieke stelsels. Kragtige kapteins het verskeie dorpe beheer wat hulde gebring het. In Arkansas het de Soto 'n paar van die grootste dorpe gevind, soos Pacaha en Casqui in die noordooste, en die magtigste kapteins in die Suide. Hulle het talle inboorlinge vermoor, hulself in voedselwinkels versmoor en die politieke stelsels van die streek ontwrig - sommige verswak en ander ondersteun, hoewel eersgenoemde baie meer gereeld voorkom.
Geleerdes het lank gedebatteer oor die roete van de Soto se ekspedisie deur Arkansas en die Suide. Die mees onlangse kartering van die roete deur Arkansas volg op die ekspedisie oor die noorde van Arkansas na die Arkansasrivier. De Soto se manne steek die rivier stroomaf van die huidige Fort Smith (Sebastian County) oor en loop suidoos. Hulle het voortgegaan totdat hulle naby die monding van die Arkansasrivier was. Daarna volg hulle die Mississippirivier vir 'n entjie suid voordat hulle terugkeer na die Arkansasrivier. Op 21 Mei 1542 sterf de Soto in die stad Guachoya in die suidooste van Arkansas (die huidige Lake Village in Chicot County). Luis de Moscoso volg hom op as kaptein -generaal en goewerneur van die ekspedisie. Teen hierdie tyd was die Spanjaarde gereed om die ekspedisie te beëindig, en Moscoso het hulle oor die suide van Arkansas na die Rooi Rivier gelei in die hoop om hul weg te vind na die kolonie Nieu -Spanje (wat nou Mexiko is). Op hierdie tydstip het die ekspedisie sy enigste verlatenheid ondergaan - Francisco de Guzman was verlief op 'n Indiese vrou en het op die gebied van Chaguate aan die Ouachita -rivier gebly. Die ekspedisie het sonder Guzman voortgegaan en die Rooi Rivier oorgesteek, maar hulle suidwestelike rigting het hulle blykbaar nie nader aan Nieu -Spanje gelei nie. Hulle draai om en reis terug oor die suide van Arkansas. By die terugkeer na die Mississippirivier bou hulle nuwe bote en dryf in die lente van 1543 stroomaf na die Golf van Mexiko en dan na Nieu -Spanje.
Moscoso en sy manne was die laaste Europeërs wat Arkansas 130 jaar lank gesien het. In die somer van 1673 het 'n ander Europese ekspedisie in Arkansas aangekom. Kanovaart langs die Mississippirivier vanaf die Illinois -land (die boonste Mississippiriviervallei), vader Jacques Marquette, 'n Jesuïet -sendeling, en Louis Joliet, 'n coureur de bois ('n handelaar wat in 'n Indiese land gewoon het), het 'n Franse ekspedisie gelei wat baie kleiner was as die van Soto. Die missie van die ekspedisie was om die Mississippiriviervallei te verken en die monding van die rivier te vind. Hulle hoop was dat die rivier weswaarts vloei en moontlik 'n pad na die Stille Oseaan sou wees. Dit was die eerste stap om die Franse invloed na die middel van die vasteland uit te brei om die inheemse mense te bekeer en 'n Frans-Indiese handelsnetwerk op te rig. Naby die monding van die Arkansasrivier het die Fransmanne die Quapaw, wat hulle die Arkansas genoem het, teëgekom en die rivier en die streek vernoem na die stam. Die ekspedisie het etlike dae tussen die Quapaw gebly en geleer dat die monding van die Mississippirivier nie ver suid was nie. Die Quapaw het hulle ook gewaarsku dat daar sterk stamme Indiërs is wat die Franse kan doodmaak. Uit vrees vir hul veiligheid besluit Marquette en Joliet om nie verder te gaan nie en keer terug na Illinois.
Marquette het aan amptenare in die kolonie New France (Kanada) gesê wat sy ekspedisie gevind het. Sy verslag het nege jaar later tot 'n groter Franse ekspedisie gelei. Met koninklike goedkeuring het René-Robert Cavelier, Sieur de La Salle, hierdie ekspedisie beveel en toegerus. Op hierdie ekspedisie was drie-en-twintig Fransmanne en een-en-dertig Indiërs. Die sewentien of agtien Indiese mans is geïdentifiseer as Mohegan, Abenaki, Sokoki en Lous. Die tien vroue, wat drie kinders by hulle gehad het, was Abenaki, Huron, Nipissing en Ojibwa. Almal was van stamme - wat strek van New England tot in Kanada tot by die Great Lakes - wat met die Franse verbonde was. Die La Salle-ekspedisie was toe minder 'n uitbreiding van die Franse ryk en meer 'n uitbreiding van 'n groot Frans-Indiese handels- en militêre alliansie.
Op soek na die mond van die Mississippi, het die ekspedisie van La Salle by die Arkansasrivier gestop. Daar is hulle getrakteer op 'n fees en seremonie waarin die leiers van La Salle en Quapaw die calumet -pyp gerook het. In die Franse denke is 'n alliansie tot stand gebring, maar vir die Quapaw het die kalumet -seremonie beteken dat daar 'n fiktiewe verwantskap tussen die twee mense met dieselfde verband as bloedverhoudinge ontstaan ​​het. La Salle het sy ekspedisie na die monding van die rivier gelei, waar hy volgens die Europese regskonvensies die hele Mississippiriviervallei vir Frankryk geëis het. By sy terugkeer stroomop bly La Salle weer by die Quapaw, maar vertrek vinnig om sy sukses aan die Franse amptenare te rapporteer.
La Salle was van plan om die streek naby die monding van die Mississippi te koloniseer. In 1684, met 'n handves van die koning van Frankryk, het La Salle saam met koloniste uit Frankryk vertrek, maar hulle kon nie die monding van die Mississippi vind nie en land eerder aan die kus van die Golf van Texas. Kort daarna is La Salle vermoor en baie koloniste is deur naburige Indiërs vermoor of deur die Spaanse gevange geneem. Drie oorlewendes - Henri Joutel, Anastase Douay, en Jean Cavelier, La Salle se jonger broer - het oos -Texas na Arkansas gereis, op byna dieselfde roete as wat Moscoso honderd en veertig jaar tevore gedoen het.
Toe Joutel en sy metgeselle by die Arkansasrivier aankom, ontdek hulle die nuutgestigte Arkansas Post (naby Lake Dumond in die huidige Arkansas County), wat Henri de Tonti, La Salle se jarelange vennoot, in 1686 gestig het om as wegstasie te dien tussen Illinois en La Salle se voorgestelde kolonie in die onderste Mississippiriviervallei. Tonti het ses mans by Arkansas Post gelos om te kyk vir La Salle se terugkeer van sy ekspedisie van kolonisasie. Tonti wou ook handel dryf met die Quapaw, wat volgens hom sy belangrikste jagters sou wees. Arkansas Post was destyds die enigste Europese nedersetting wes van die Mississippi. Teen die tyd dat Pierre Le Moyne d'Iberville die kolonie Louisiana aan die Golfkus in 1699 gestig het, is Arkansas Post laat vaar. Die Fransmanne op die pos het verlate gegaan, ten minste een van hulle om die Engelse te help.
Twintig jaar na die stigting van Louisiana het die verkenning na die westelike streke van die kolonie voortgegaan. Teen 1719 het Jean Benard de la Harpe die boonste Rooi Rivier verken en in die land tussen die Rooi en Arkansas riviere (die huidige oostelike Oklahoma) verken. Net wes van die Groot Buiging van die Rooi Rivier vestig hy 'n handelspos en garnisoen, genaamd St. Louis de Caddodoches, op die suidelike oewer onder die Kadohadacho Konfederasie van die Caddo, wat in die suidweste van Arkansas en langs die Rooi Rivier gewoon het. Die garnisoen was die enigste buitepos in die omgewing van die boonste Rivier- en Ouachita -riviere tot in die 1780's. Twee jaar later het La Harpe die eerste Franse ekspedisie langs die Arkansasrivier gelei tot naby die huidige Morrilton (Conway County).
Teen die einde van die sewentiende eeu het Franse sendelinge die pad van die ontdekkingsreisigers na Arkansas gevolg. Net soos Marquette het min in Arkansas gebly, maar dikwels was hulle getuies van siekte -epidemies wat die Quapaw en ander inheemse mense in die streek verwoes het. In 1699 het verskeie sendelinge uit die Recollect -orde, 'n Franse tak van die Franciskane, die Mississippirivier afgeklim in die nasleep van een van die ergste pokke -epidemies wat die Mississippiriviervallei en die suidooste getref het. Iets meer as twintig jaar later het vader Pierre Charlevoix die gevolge van nog 'n pokke -epidemie aangeteken. Nie een van hierdie sendelinge het meer as 'n paar dae in die Quapaw -dorpe gebly nie. Hulle bestemming was die onderste Mississippirivier, maar hulle het die Quapaw belowe dat sendelinge na hulle gestuur sou word.
In 1700 arriveer die beloofde sendeling in die persoon van vader Nicolas Foucault. Hy het egter bevind dat die Quapaw weerstand bied teen sy pogings om hulle te bekeer. Hy het nie lank gebly nie en kort na sy vertrek is hy vermoor deur 'n groep Koroa, wat stroomaf gewoon het en vyande van die Quapaw was. Ter weerwraak het die Quapaw die Koroa aangeval en hulle amper uitgewis.
Dit sou nog vyf-en-twintig jaar duur voordat nog 'n sendeling 'n sending onder die Quapaw sou probeer vestig. In 1727 het vader Paul du Poisson die tweede poging aangewend om die Quapaw te omskep. Die Quapaw beskou hom as 'n man met 'n groot mag en verwys na hom as Panianga sa, die Black Chief, waarskynlik as gevolg van die swart drag wat Jesuïete gedra het. Die agting waarin du Poisson gehou is, het belangrike implikasies gehad vir die verhouding tussen Frans en Quapaw. Sy aansien, en nie net handel en materiële bekommernisse nie, het 'n faktor geword in die ontwikkelende alliansie tussen die Quapaw en die Franse. Du Poisson se dood aan die begin van die Natchez -oorlog in 1729 het die militêre alliansie tussen die Quapaw en die koloniale Louisiana gehelp. Du Poisson was die plaasvervanger vir die gewone priester in die kapel in Natchez en was daar toe die Natchez hul aanvanklike aanval geloods het, en hy was een van hul eerste slagoffers. In 1729 sluit die Quapaw aan by die Franse teenaanval teen die Natchez en hul bondgenote. Du Poisson se dood het die Quapaw hul eie redes gegee om oorlog te voer teen die Natchez. Met die hulp van die Quapaw en ander Indiese bondgenote verslaan die Franse die Natchez en dwing hulle om skuiling te vind by ander stamme.
Na du Poisson was Franse priesters skaars by Arkansas Post. Eers in die 1790's was daar gereeld 'n priesterlike teenwoordigheid. In 1792 kom pa Pierre Gibault aan om 'n sending vir die New Madrid Parish te vorm. Hy het slegs 'n jaar gebly en sy opvolger het minder as dit gebly. Toe, in 1796, word die St. Stephen Parish gestig, die eerste kanonieke gemeente in Arkansas Post, met vader Pierre Janin as priester. Dit duur slegs drie jaar toe Janin na St. Louis oorgeplaas is, het die gemeente gesluit.
Handel en vestiging
Teen die tyd dat Vader du Poisson in Arkansas aangekom het, is Arkansas Post weer gevestig naby die pos van Tonti se pos. Die pos het op hierdie plek gebly tot 1749, toe dit opwaarts na Ecores Rouges (Red Bluffs) verskuif is, waar die Arkansas Post National Monument nou geleë is. In 1756, tydens die Franse en Indiese Oorlog (1754–1763), het die pos weer afwaarts beweeg, maar op die suidelike oewer en nader aan die monding van die Arkansasrivier, sodat die garnisoen Franse militêre en kommersiële aktiwiteite aan die Mississippirivier kon ondersteun . Ondanks die einde van die oorlog het die pos daar gebly tot 1779. Daardie jaar, na talle koloniste se protesoptogte oor die voortdurende oorstromings, is die pos terug na Ecores Rouges verskuif.
Dit is in 1721 herstel na die Skot John Law en syne Compagnie d'Occident (The Company of the West), 'n aandelemaatskappy, het beheer oor die kolonie Louisiana verkry deur 'n handves wat deur die koning van Frankryk toegestaan ​​is. Die handves vereis dat die maatskappy koloniste werf en grond aan individue toeken vir die vestiging van toegewings of plantasies. John Law het een van die grootste toegewings op die Arkansasrivier ontvang. Die toegewing van Law het gelei tot die herstelling van Arkansas Post. In Augustus 1721, betrek (of bediende dienaars wat vir 'n bepaalde tydperk gekontrakteer is) het die toegewing gevestig en 'n maand later het 'n klein groepie Franse soldate by hulle aangesluit. In die vroeë 1720's het sewe en veertig inwoners daar gewoon. Hulle het 'n winkelier, 'n chirurg, 'n apteker en 'n militêre garnisoen onder leiding van 'n kommandant ingesluit, maar die meeste was bediendes. Teen die volgende jaar was Law bankrot, en daar het nie meer koloniste opgedaag nie. Sommige van die betrek is uit hul inhulsels vrygelaat en het oorgebly. Hulle het jagters en handelaars geword, maar slegs 'n paar van hulle het die landbou probeer. In 1723 het slegs twintig persone op die toegewing oorgebly, waaronder die eerste Afro -Amerikaners in Arkansas, wat almal ses slawe was. Twee jaar later is die garnisoen verlaat, maar is in 1731 deur die koninklike regering hervestig. Daardie jaar het die Kompanjie van die Weste bankrot geraak, en die koninklike regering van Frankryk het weer beheer oor die kolonie gekry. Die Arkansas Post het gedurende die koloniale periode 'n deurlopende, maar taai bestaan ​​bestaan.
Die oorblywende setlaars het huide en ander diereprodukte begin jag en verhandel. Gedurende die agtiende eeu was die oorgrote meerderheid van die bevolking van Arkansas besig met jag of die handel in bont en vel, burgerlik (handelsposbestuurders), betrek (huur hande), en jagters. Teen 1712 het die Franse geleer van die oorvloed van bere in Arkansas en die waarde van beerolie, wat vir kook gebruik is, as 'n beskerming teen muskiete, of (as dit op die liggaam toegedien word) as 'n geneesmiddel vir rumatiek. Die Franse en die Quapaw het gejag en verhandel vir beerolie, talg, buffelvleis en velle en na New Orleans gestuur.
In hierdie ekonomie het hierdie handelaars by die Quapaw aangesluit, wat alreeds diereprodukte gejag en verwerk het, nie net vir lewensonderhoud nie, maar ook vir handel met die Franse. Die komplementêre ekonomie van die twee mense in Arkansas was die begin van 'n middeweg, 'n vermenging van kultuur tussen Franse en Indiërs. By die bydrae tot hierdie middel het die Franse in Arkansas 'n bekende patroon gevolg. In die vroeë agtiende eeu het baie van die Franse mans in die Mississippiriviervallei uit Kanada gekom, en hulle het gehelp om die kulturele en geslagsverhoudinge in die streek te bepaal. Hulle was die coureurs de bois, Fransmanne wat onder die Indiese volke in Nieu -Frankryk handel gedryf en gewoon het. Binne die grensomgewing van New France, het die coureurs de bois was in staat om onafhanklikheid van koloniale gesag te bewerkstellig en verhoudings te skep met die Indiane van Nieu -Frankryk. Teen die laat sewentiende eeu strek hierdie verhoudings tot by die Great Lakes en die Ohio- en Mississippi -valleie. Die Kanadese coureurs de bois wat deur die Mississippi gekom het, vind dit baie makliker om 'n bestaan ​​te maak uit jag en bonthandel as om te boer in die koue klimaat en kort groeiseisoen van Kanada. Die toeganklike rivier, die stelsel van Indiese bondgenote en die behoefte van die Franse regering vir individuele Fransmanne om bondgenote te verseker vir handel en verdediging in die Mississippiriviervallei, het almal die Kanadese suidwaarts getrek.
Die Kanadese was nie alleen om hierdie nuwe koloniale samelewing in die Mississippi -vallei te vorm nie. In 1699 vind die eerste setlaars van die kolonie Louisiana 'n soortgelyke situasie as dié in Nieu -Frankryk. Hulle moes noodgedwonge op die naburige Indiane staatmaak vir kos, en weens die gebrek aan vroulike immigrante het hulle vinnig intiem geraak met inheemse vroue.
Franse jagters is die eerste keer aangetrek na die St. Francisrivier. Die mond van die rivier by die Mississippirivier het dit maklik toeganklik gemaak vir die jagters. Boonop het die bodemwoude en canebrems by die monding van en langs die St. Francisrivier uitstekende habitat gebied vir 'n aantal wilde wild, veral bisons en bere. Hierdie jagters was die belangrikste verskaffers van buffeltalg, beerolie en buffelvleis aan New Orleans en die onderste Mississippi -vallei. Vanweë die gebrek aan beeste en genoeg ontruimde grond was dit in die vroeë koloniale dae nodig om vleis van wild te bekom. Aan die einde van elke somer het jagters uit Kanada en die onderste Mississippirivier op die groot rivier gereis na 'n afspraak by die St. Francisrivier, waar hulle die winter gebly het. Toe die jagseisoen verby was, het die jagters hul produkte versamel en begin met die bereiding van beerolie, 'n vaardigheid wat hulle by die Indiane geleer het, en die vleis behou.Een tegniek om vleis te bewaar, was om die vleis uit bisonflanke in repies te sny en dit in die son te droog. Die ander was om die vleis te sout. Die gebied rondom die St. Francisrivier het in die laaste proses waardevol geblyk omdat sout maklik in die omgewing beskikbaar was. Dwarsdeur Arkansas ondersteun soutbronne lank reeds 'n Indiese handel in sout. Behalwe dat dit gebruik word om die vleis te bewaar, is daar ook sout in New Orleans verkoop. Die sukses van die jagters was jaarliks ​​duidelik. By een geleentheid in 1726 het twee Kanadese 480 ton bison aan New Orleans verskaf.
Gedurende die agtiende eeu was daar min boere of planters. In die laaste twee dekades van die eeu het 'n paar boerderygesinne-Franse uit die Illinois-land, Anglo-Amerikaners en Duitse Protestante-aangekom.
Militêre offisiere by Arkansas Post was die middelpunt van die hoër klas. Hulle was goed opgeleide here met slegs die paar welvarende handelaars aan die Arkansasrivier as hul sosiale gelykes. Die kommandante van Arkansas Post moes die pos en die verkeer op die Mississippirivier wat Illinois met New Orleans verbind, waaksaam beskerm teen Chickasaw -aanvallers, wat bondgenote van die Britte was. Dikwels het die alliansie met die Quapaw die anti-Franse Chickasaw teëgestaan. Die pos het tot 10 Mei 1749 gestaan ​​toe die Chickasaws die pos aangeval en vernietig het. Ses mans en agt vroue en kinders is gevange geneem. Die mans is later tereggestel ter weerwraak vir die byna dodelike gewond van die hoof van Chickasaw, Payah Matahah, tydens die aanval. Die vroue en kinders is later van die Chickasaw losgekoop of aan Britse amptenare vrygelaat in Charleston, Suid -Carolina, waar die Chickasaw gereeld handel gedryf het. Die kommandant van Arkansas Post, eerste vlag Louis-Xavier-Martin Delino de Chalmette, moes die pos stroomop na Ecores Rouges skuif vir beter beskerming en om nader aan die Quapaw te wees, wat die jaar tevore daarheen verhuis het.
Sewe jaar later het die Franse koloniale regering beveel dat die pos nader aan die Mississippirivier moet trek om die Franse verkeer teen Chickasaw en Britse aanvalle te verdedig. Verdediging het 'n prioriteit vir Louisiana geword as gevolg van die Franse en Indiese Oorlog. Benewens die verskuiwing van die pos, het die oorlog min direkte uitwerking op Arkansas gehad. Die naoorlogse gevolge het dit wel gedoen.
Teen 1760 het Groot -Brittanje Frankryk in Noord -Amerika verslaan en beheer oor Kanada verkry. Die oorlog eindig amptelik met die Verdrag van Parys in 1763, maar Louisiana, insluitend Arkansas, het reeds op 3 November 1762 oorgegaan van Franse hande na hul bondgenoot, Spanje.
Tog was die inwoners van die Arkansas Post Frans. Min Spanjaarde het na Arkansas gegaan, behalwe 'n paar kommandante. Spanje het eers aan die einde van die dekade effektiewe beheer oor die kolonie of Arkansas verkry. Die vertraging was 'n kombinasie van die afstand vir kommunikasie en vervoer, die swakheid van die Spaanse ryk en die relatiewe gebrek aan kommer oor Louisiana, en 'n kortstondige rebellie in New Orleans teen die Spaanse bewind. Selfs dan sou Frans-gebore offisiere waarskynlik aangestel word om die garnisoen op die Arkansasrivier te beveel. In die 1770's en 1780's het kommandante onder Spaanse regering 'n onseker situasie ondergaan. Hulle moes Spaanse vriendskap en gasvryheid aan die Quapaw en ander pro-Franse Indiërs in die streek bewys en die immigrasie van uiteenlopende inheemse volke reguleer (dikwels aanmoedig) om die groeiende bedreigings van die Osage in die weste en die Britse teenwoordigheid op die Mississippi teen te werk .
Spaanse kommandante by die Arkansas Post was deurslaggewend in die onderhandeling van vrede met die pro-Britse Chickasaw. Die gevaarlikste bedreiging vir volgehoue ​​vrede was tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, toe die Spanjaarde die jong Verenigde State gehelp het. In 1783 val 'n gesamentlike Britse-Chickasaw-mag die pos aan, en dood drie soldate en voer verskeie gevangenes weg wat vinnig deur 'n gesamentlike Spaans-Quapaw-mag gered is. Die einde van die Revolusionêre Oorlog het 'n dramatiese verandering in die politieke geografie van die streek meegebring. Die Britte het hul aanspraak aan die oostelike oewer van die Mississippirivier aan die Verenigde State afgestaan, en die Chickasaw was sonder hul waardevolste bondgenoot. Vrede tussen die Chickasaw en die Quapaw en die Spaanse is teen die middel van die dekade bereik.
Die pos se kommandant, kaptein Balthazar de Villiers, het nog 'n kritieke verandering aangebring. In 1779 het Villiers, wat byna ses jaar lank as kommandant gedien het, Bernardo de Galvez, die goewerneur van Louisiana, oorreed om die pos na Ecores Rouges terug te stuur. Hoër terrein het die dreigemente van oorstromings verminder en was dit meer voordelig vir die nedersetting. Oorstromings, veral op die stroomaf naby die monding van die Arkansas, het die boerdery en ander aktiwiteite gereeld belemmer. Arkansas Post het, soos die meeste nedersettings in die onderste Mississippi -vallei, dikwels staatgemaak op voedselvoorrade uit Illinois of naburige Indiërs. Die koloniste het ook Quapaw -dorpe besoek om voedsel te bekom en teen die laat agtiende eeu perde.
'N Ander probleem vir die boerdery was dat slegs 'n sekere hoeveelheid goeie eiendom aan die rivier beskikbaar was. In die loop van die agtiende eeu het die Franse probeer om die probleem te verlig deur weg te gaan van die plantasiesisteem en die eiendomstelsel wat algemeen in Nieu -Frankryk langs die St. Lawrence -rivier gebruik word, aan te neem. Om meer grondeienaars eiendom op die rivier te bekom, is plantasies en woonplekke in Louisiana omskep in lang dele, stukke grond tot tien keer so lank as wat dit wyd voor die Mississippirivier lê en uiteindelik sy sytakke. Langs die Arkansasrivier het die longlot -stelsel geheers tydens die Spaanse bewind (1763–1800) en miskien vroeër.
Selfs met die opwaartse beweging en die longlot -stelsel, het die landbou steeds nie die fokuspunt van ekonomiese aktiwiteite by Arkansas Post geword nie. Die meeste van diegene wat die meeste by die landbou betrokke was, was ook handelaars. Teen die laaste twee dekades van die agtiende eeu was 'n groot boerderybedryf sentraal rondom drie Franse boerderygesinne wat in 1787 uit Illinois aangekom het, waarvan een die eerste meelmolen op die pos gebou het, en vyf Duitse protestantse gesinne wat kort daarna aangekom het. Die historikus Morris Arnold meen dat "daar in die koloniale tyd nooit meer as agt of tien regte boere was nie."
'N Klein klassie, onder leiding van die kommandante, het die pos gelei. Die kommandante was die burgerlike en militêre regters van die pos, maar het gewoonlik slegs drie tot vier jaar in die koshuis gebly. Hierdie klas van heidene was afstammelinge van die troppe de la marine, Franse koloniale soldate en hul gesinne wat 'n koloniale aristokrasie gevorm het wat lojaal was aan die Franse koning en die goewerneur van die kolonie. Die Spaanse regime het ook sy vorm van 'n lojale militêre klas gekweek. Die militêre heersers was goed opgelei en verfyn, en om hulle na buiteposte te lok, het die regering hulle die voorreg verleen om met setlaars en naburige Indiërs handel te dryf. Dikwels het offisiere 'n handelsmonopolie met 'n Indiese stam gevra en ontvang. Handel kan winsgewend wees vir die beamptes van Arkansas Post, waarvan baie stamme se jag en immigrasie aangemoedig het.
Die bevolking van Arkansas Post het ook nie-militêre heersers ingesluit. Dit was veral die welvarendste handelaars wat as die sosiale gelykes van die militêre offisiere beskou is en dikwels die respek van die heersers ontvang het. Op enige tydstip was daar egter net vier of vyf van hierdie mans. Ongeag hul klas en sosiale status, al die inwoners van Arkansas Post geniet mekaar se geselskap vir drink, dobbel en dans. Teen die einde van die koloniale era in 1802 was Arkansas Post self, met 'n bevolking van bykans 400, 'n etnies en ras -diverse gemeenskap. Ten minste vyf tale - Frans, Spaans, Duits, Engels en Quapaw - asook ander Indiese tale, is op die pos gepraat.
'N Klein aantal slawe en nog minder gratis "mulattoes " en gratis swartes woon by Arkansas Post. Die meeste slawe was van Afrika of van Afrikaanse afkoms, maar 'n paar, veral in die vroeë jare van die pos, was Indiërs. Die Spanjaarde verbied egter die slawerny van Indiërs. In 1798 was daar ses-en-vyftig slawe by Arkansas Post, waarvan sommige op die plaasvelde gewerk het. Teen die laat agtiende eeu het die meeste Arkansas Post -boere 'n paar slawe vir veldwerk besit. Slawe, sowel as gratis swartes en mulatte, het ook as huishoudings, ambagsmanne en werkers in die bont- en velhandel gewerk - om huide aan te trek en in te pak en karre en bote te laai.
Alhoewel daar baie diversiteit in huwelike tussen rasse was, was die meeste vakbonde tussen Quapaw -vroue en Franse mans. Behalwe Quapaw onthul kerkverslae Osage en Kansas uit die prairies en vlaktes in die weste van Abenaki, wat uit die noordooste van New England Cherokee verhuis het, en Delaware uit die noordooste. Die rekords noem verskeie van die Padouca- of Padot -nasie, die naam wat die Franse aan sommige Indiërs van die Vlakte gegee het. Vroeg in die agtiende eeu verwys die naam Padouca na Plains Apaches, maar teen die 1790's, die tyd van die meeste rekords, verwys die term gewoonlik na Comanche. Een vrou, Marie Anne, is geïdentifiseer as 'n Laitanne, 'n ander band van die Comanche. Baie van hierdie vroue was gevangenes wat toe aan Franse mans gegee is wat in die Indiese handel handel. Onder die gevangenes wat Arkansas -vroue geword het, was twee vroue uit New Mexico.
Die mans by Arkansas Post wat met Indiër en metis (van gemengde Indiese en Europese afkoms) vroue was van Franse, Engelse en Spaanse afkoms. Twee van die Anglo-Amerikaners was van Pennsylvania en Maryland. Daar was gevalle waar twee metis getroud was, maar daar is slegs een rekord van die huwelik van twee Indiërs: Marie, 'n Abenaki, en Jean Baptiste Sans Cartier, 'n Comanche. Skakels tussen lede van die metis die gemeenskap is versterk deurdat hulle as getuies en peetouers deelgeneem het aan die sakramentele rituele van die kerk.
Nuwe plasings en die aankoop van Louisiana
In die 1780's het die Spaanse koloniale regering ook besef dat daar 'n ekstra pos aan die Ouachita -rivier tussen die poste in Arkansas en Natchitoches nodig is. Die nedersetting in St. Louis de Caddodoches is in 1778 laat vaar, behalwe vir 'n klein garnisoen van soldate, en daar was geen koloniale regeringsaanwesigheid op die boonste Rivier- of Ouachita -riviere nie. In 1782 het Jean de Filhiol aanvanklik probeer om 'n pos te bou by Ecore a Fabri, die huidige Camden (Ouachita County). Teen 1784 het hy afwaarts beweeg om die Poste du Ouachita, later bekend as Fort Miro, op die huidige terrein van Monroe, Louisiana, te vestig.
Ecore a Fabri was net 'n plek waar Ouachita -jagters caches gevestig het om hul oorvloed en ontmoetings te verberg om langs die rivier handel te dryf. Hulle name het aan die einde van die agtiende eeu kaarte van die streek bevat: Cache a Macon, Cache a la Tulipe, Champagnolle en Bayou de Moreau (of Moro). Die jagters was behalwe Frans van baie nasionaliteite, en hulle het met talle Indiese jagters meegeding. Hulle het met die Ouachita-rivier en sy sytakke opgegaan na die Ouachita-gebergte en die warmwaterbronne en na die talle wildlekkende soutlekke van die Salinerivier. Hierdie mans het gejag in 'n gebied wat min verander het sedert die oorlewendes van die La Salle -ekspedisie dwaal en jag in die suide van Arkansas. Die tradisie van jag duur voort in die woude en rivierbodems.
In 1795 stig die Spanjaarde ook San Fernando de las Barrancas op die Chickasaw Bluffs met 'n uitsig oor die Mississippi -rivier. Twee jaar later het die ondertekening van die Verdrag van San Lorenzo, wat Amerikaners die Pinckney -verdrag genoem het, die Mississippirivier as die definitiewe grens tussen Spaans Louisiana en die Verenigde State gestel. Die Verenigde State het beheer oor die oostelike oewer van die rivier verkry, en die Spaanse het hul garnisoene aan die oostekant oor die rivier geskuif. As deel van die trans-rivier-oordrag is San Fernando de las Barrancas na die huidige Crittenden County verskuif en herdoop tot Campo de la Esperanza (Hopefield). Benjamin Fooy, 'n Nederlander wat die Spaanse Louisiana as 'n Indiese agent en tolk gedien het, het toesig gehou oor die oprigting van die nuwe garnisoen. Die gebied was op die pad wat suidoostelike Indiërs gebruik het vir handel en jag in Arkansas en die Mississippi -vallei, en daarom van kritieke belang vir die Spaanse diplomasie om vriendskap met die Indiërs in die streek te handhaaf. Interessant genoeg is hierdie twee poste naby die gebied waar die ekspedisie van Soto 250 jaar tevore die rivier oorgesteek het, gevestig.
In Mei 1803 onderteken Frankryk en die Verenigde State die verdrag vir die Louisiana -aankoop. Arkansas het weereens vreedsaam regerings verander en was nou deel van die jong republiek. Op 10 Maart 1804 aanvaar kaptein George Carmichael die oordrag van Campo de la Esperanza na die Verenigde State. Dertien dae later neem luitenant James Many amptelik die besit van Arkansas Post vir die Verenigde State.
Arnold, Morris S. Colonial Arkansas, 1686–1804: 'n Sosiale en kulturele geskiedenis. Fayetteville: University of Arkansas Press, 1991.
———. Ongelyke wette vir 'n wilde ras: Europese regstradisies in Arkansas, 1686-1836. Fayetteville: University of Arkansas Press, 1985.
Bolton, Herbert, red. Athanase de Mezieres en die Louisiana-Texas Frontier, 1768–1780. Cleveland: Arthur H. Clark Company, 1914.
DuVal, Kathleen. "Die opvoeding van Fernando de Leyba: Quapaws en Spanjaarde aan die grense van ryke." Arkansas Historiese kwartaalliks 60 (lente 2001): 1–29.
———. The Native Ground: Indiane en koloniste in die hart van die vasteland. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2006.
Faye, Stanley. "The Arkansas Post of Louisiana: Franse oorheersing." Louisiana Historiese kwartaalliks 26 (Julie 1943): 633–721.
———. "The Arkansas Post van Louisiana: Spaanse oorheersing." Louisiana Historical Quarterly 27 (Julie 1944): 629–716.
Hudson, Charles. Ridders van Spanje, Warriors of the Sun: Hernando de Soto en die ou hoofde van die Suide. Athene: University of Georgia Press, 1997.
Sleutel, Joseph Patrick. "Die Calumet en die kruis: godsdienstige ontmoetings in die onderste Mississippi -vallei." Arkansas Historiese kwartaalliks 61 (Somer 2002): 152–168.
Scott, Robert J. "Ondersoek die oorsake en gevolge van ontvolking in Suidoos -Arkansas, 1500–1700 n.C." PhD diss., Southern Illinois University Carbondale, 2018.
Toudji, Sonia. "Intieme grense: Indiane, Franse en Afrikaners in die koloniale Mississippi -vallei." PhD diss., Universiteit van Arkansas, 2012.
Usner, Daniel H., Jr. Indiërs, setlaars en slawe in 'n grens -uitruil -ekonomie: die onderste Mississippi -vallei voor 1783. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1992.
Whayne, Jeannie, red. Kulturele ontmoetings in die vroeë suide: Indiane en Europeërs in Arkansas. Fayetteville: University of Arkansas Press, 1995.
Josef Patrick Sleutel
YOAKUMS, Geskiedenis van Texas, red. WOOTEN (Dallas, 1898) WINSOR, Narratiewe en kritiese geskiedenis van Amerika, II, IV, VIII STEVENS, Amerikaanse bibliograaf NAVARRETTE, Collecci ón, III BANCROFT, H. H., Noord -Mexikaanse state en Texas, Ek IDEM, Arizona en New Mexico WEISE, Ontdekkings van Amerika CABEZA DE VACA, Vertelling (Valladolid, 1555), tr. BUCKINGHAM SMITH, (Washington, 1851) SHEA, Hisatorium van Katolieke Sendinge (New York, 1855) IDEM, Hist. Cath. Ch. in die V.S. (New York, 1894) Rekords van die Bisdom van Galveston (ongepubliseer) DEUTHER, Life and Times of the Rt. Eerwaarde John Timon, D.D. (Buffalo, N. Y., 1870) Rekords van die Oblates of Mary Immaculate, provinsie van die suidweste (ongepubliseer) Katolieke Gids (1911) Bulletins, dertiende sensus van die bisdom van die Verenigde State en ander aantekeninge van verskillende owerhede in Texas Texas Almanac (Galveston ­Dallas, 1912) Suidelike boodskapper (San Antonio, laat lêer).