Die historiese agtergrond van die herstelbeweging
Een van die vroegste voorstanders van die terugkeer na die Nuwe-Testamentiese Christendom, as 'n manier om eenheid van alle gelowiges in Christus te bereik, was James O'Kelly van die Metodiste-biskopskerk. In 1793 het hy van die Baltimore-konferensie van sy kerk onttrek en ander aangemoedig om by hom aan te sluit om die Bybel as die enigste geloof te aanvaar. Sy invloed was grootliks in Virginia en Noord-Carolina waar die geskiedenis aantoon dat sowat sewe duisend kommunikeerders sy leierskap gevolg het na 'n terugkeer na die primitiewe Nuwe Testamentiese Christendom.
In 1802 is 'n soortgelyke beweging onder die Baptiste in Nieu-Engeland gelei deur Abner Jones en Elias Smith. Hulle was bekommerd oor "denominasionele name en geloofsbelydenis" en het besluit om net die naam Christen te dra en die Bybel as hul enigste gids te gebruik. In 1804, in die westelike grensstaat van Kentucky, het Barton W. Stone en verskeie ander Presbiteriaanse predikers soortgelyke aksie aangeneem wat verklaar dat hulle die Bybel as die "enigste gids tot die hemel sal neem." Thomas Campbell, en sy illustere seun, Alexander Campbell, het soortgelyke stappe in die jaar 1809 in wat nou die staat Wes-Virginia is. Hulle het aangevoer dat niks op Christene gebind moet word as 'n leerstelling wat nie so oud soos die Nuwe Testament is nie. Alhoewel hierdie vier bewegings heeltemal onafhanklik was in hul begin, het hulle uiteindelik een sterk herstelbeweging geword as gevolg van hul gemeenskaplike doel en pleidooi. Hierdie manne het nie die aanvang van 'n nuwe kerk voorgehou nie, maar eerder 'n terugkeer na Christus se kerk soos beskryf in die Bybel.
Lede van die kerk van Christus begryp hulleself nie as 'n nuwe kerk naby die begin van die 19-eeu begin het nie. Inteendeel, die hele beweging is ontwerp om in hedendaagse tye die kerk wat oorspronklik op Pinkster, AD 30 gevestig is, te reproduseer. Die krag van die appèl lê in die herstel van Christus se oorspronklike kerk.
Dit is hoofsaaklik 'n pleidooi vir godsdienstige eenheid gebaseer op die Bybel. In 'n verdeelde godsdienstige wêreld word geglo dat die Bybel die enigste moontlike gemene deler is waarop die meeste, indien nie almal, van die Godvresende mense van die land kan verenig nie. Dit is 'n beroep om terug te gaan na die Bybel. Dit is 'n pleidooi om te praat waar die Bybel praat en om stil te bly waar die Bybel swyg in alle sake wat verband hou met godsdiens. Dit beklemtoon verder dat in alles wat godsdienstig is, daar 'n "So sê die Here" moet wees vir alles wat gedoen word. Die doelwit is godsdienstige eenheid van alle gelowiges in Christus. Die basis is die Nuwe Testament. Die metode is die herstel van die Nuwe Testamentiese Christendom.
Die mees onlangse betroubare skatting bevat meer as 15,000 individuele kerke van Christus. Die "Christelike Herald", 'n algemene godsdienstige publikasie wat statistieke bevat oor al die kerke, beraam dat die totale lidmaatskap van die kerke van Christus nou 2,000,000 is. Daar is meer as 7000 mans wat in die openbaar preek. Lidmaatskap van die kerk is swaarste in die suidelike state van die Verenigde State, veral Tennessee en Texas, alhoewel gemeentes bestaan ​​in elk van die vyftig state en in meer as tagtig buitelandse lande. Sending uitbreiding is die grootste sedert die tweede Wêreldoorlog in Europa, Asië en Afrika. Meer as 450 voltydse werkers word in die buiteland ondersteun. Die kerke van Christus het nou vyf keer soveel lede as wat in die Amerikaanse godsdienstige sensus van 1936 gerapporteer is.
Na aanleiding van die organisasieplan wat in die Nuwe Testament gevind word, is kerke van Christus outonoom. Hul algemene geloof in die Bybel en die nakoming van sy leringe is die hoofbande wat hulle saam bind. Daar is geen sentrale hoofkwartier van die kerk nie, en geen organisasie wat beter is as die ouderlinge van elke plaaslike gemeente nie. Gemeentes werk vrywillig saam om die weeskinders en bejaardes te ondersteun, om die evangelie in nuwe velde en in ander soortgelyke werke te verkondig.
Lede van die kerk van Christus voer veertig kolleges en sekondêre skole, sowel as vyf-en-sewentig weeshuise en huise vir bejaardes. Daar is ongeveer 40 tydskrifte en ander tydskrifte wat deur individuele lede van die kerk gepubliseer word. 'N Landwye radio- en televisieprogram, bekend as "The Herald of Truth", word geborg deur die Highland Avenue-kerk in Abilene, Texas. Baie van sy jaarlikse begroting van $ 1,200,000 word op vrywillige basis by ander kerke van Christus bygedra. Die radioprogram word tans op meer as 800-radiostasies gehoor, terwyl die televisieprogram nou op meer as 150-stasies verskyn. Nog 'n uitgebreide radio-inspanning wat bekend staan ​​as "World Radio" besit 'n netwerk van 28-stasies in Brasilië alleen, en werk effektief in die Verenigde State en 'n aantal ander buitelandse lande en word in 14-tale vervaardig. 'N Uitgebreide advertensieprogram in vooraanstaande nasionale tydskrifte het in November 1955 begin.
Daar is geen konvensies, jaarlikse vergaderings of amptelike publikasies nie. Die "das wat bind" is 'n algemene lojaliteit teenoor die beginsels van die herstel van die Nuwe Testamentiese Christendom.
In elke gemeente, wat lank genoeg bestaan ​​het om ten volle georganiseer te word, is daar 'n aantal ouderlinge of presbyters wat as beheerliggaam dien. Hierdie mans word deur die plaaslike gemeentes gekies op grond van kwalifikasies wat in die Skrif (1 Timothy 3: 1-8) uiteengesit word. Om onder die ouderlinge te dien, is diakens, onderwysers en evangeliste of predikante. Laasgenoemde het nie die gesag wat gelyk is aan of beter as die ouderlinge nie. Die ouderlinge is herders of opsieners wat onder die hoofskap van Christus dien volgens die Nuwe Testament, wat 'n soort grondwet is. Daar is geen aardse gesag beter as die ouderlinge van die plaaslike kerk nie.
Die oorspronklike handtekeninge van die ses-en-sestig boeke wat die Bybel uitmaak, word beskou as goddelike inspirasie, waardeur hulle bedoel is dat hulle onfeilbaar en gesaghebbend is. Verwysing na die Skrif word gemaak om elke godsdienstige vraag te vestig. 'N Uitspraak van die Skrif word beskou as die finale woord. Die basiese handboek van die kerk en die basis vir alle prediking is die Bybel.
Glo die lede van die kerke van Christus in die maagdelike geboorte?
Ja. Die stelling in Jesaja 7: 14 word as 'n profesie van die maagdelike geboorte van Christus geneem. Nuwe Testamentiese gedeeltes soos Matthew 1: 20, 25, word op sigwaarde aanvaar as verklarings van die maagdelike geboorte. Christus word aanvaar as die eniggebore Seun van God, en verenig in sy persoon volmaakte goddelikheid en volmaakte manlikheid.
Slegs in die sin dat God die regverdige voorspel om ewig verlos te word en die onregverdiges om ewig verlore te gaan. Die verklaring van die apostel Petrus: "Waarlik, ek sien dat God geen menseregtigheid het nie, maar in elke nasie wat hy vrees en geregtigheid werk, is dit vir hom welgevallig." (Handelinge 10: 34-35.) Word as 'n bewyse dat God nie individue voorgegee het om ewig gered of verlore te wees nie, maar dat elkeen sy eie lot bepaal.
Die woord wat gedoop word, kom van die Griekse woord "baptizo" en beteken letterlik "om te dip, te verdiep, te duik." Benewens die letterlike betekenis van die woord, word immersie beoefen omdat dit die apostoliese tyd van die kerk was. Nog meer, net onderdompeling voldoen aan die beskrywing van die doop soos deur die apostel Paulus in Romeine 6: 3-5 gegee, waar hy dit as begrafnis en opstanding bespreek.
Nee. Slegs diegene wat die "ouderdom van aanspreeklikheid" bereik het, word aanvaar vir die doop. Daar word daarop gewys dat die voorbeelde in die Nuwe Testament altyd van diegene is wat die evangelie verkondig het en dit geglo het. Geloof moet altyd die doop voorafgaan, sodat slegs diegene wat oud genoeg is om die evangelie te verstaan ​​en te glo, as passiewe vakke vir die doop beskou word.
Nee. Ministers of evangeliste van die kerk het geen spesiale prerogatiewe nie. Hulle dra nie die titel van Eerwaarde of Vader nie, maar word bloot aangespreek deur die term Broer soos alle ander manne van die kerk. Saam met oudstes en ander doen hulle raad en adviseer diegene wat hulp soek.