Die eerste arbeidstaking in die geskiedenis - Inligting
Die eerste arbeidstaking in die geskiedenis
Die belangrikste kulturele waarde in antieke Egipte was harmonie; aan die Egiptenare bekend as maats. Maat was die konsep van universele, gemeenskaplike en persoonlike balans wat die wêreld toegelaat het om te funksioneer volgens die wil van die gode. Gedurende die grootste deel van Egipte se geskiedenis het hierdie oortuiging die kultuur goed gedien. Die koning se primêre plig was om te handhaaf maats en handhaaf die balans tussen die mense en hulle gode. Hierdeur moes hy seker maak dat almal onder hom goed versorg is, dat die grense veilig was en dat rites en rituele volgens die aanvaarde tradisie uitgevoer is. Al hierdie oorwegings het ten goede vir die mense en die land voorsien, aangesien die koning se mandaat beteken het dat almal 'n werk gehad het en hul plek in die hiërargie van die samelewing geken het.
Op sekere tye het die koning dit egter moeilik gevind om hierdie harmonie te handhaaf weens die omstandighede en 'n gebrek aan hulpbronne. Hierdie situasie is duidelik duidelik aan die einde van elk van die drie tydperke wat bekend staan ​​as "koninkryke" en soms gedurende, maar 'n besonder interessante voorval gedurende die Nuwe Koninkryk (ongeveer 1570-1069 v.C.) val op omdat dit voor die werklike agteruitgang plaasgevind het van die mag van die nuwe koninkryk en dui volgens sommige geleerdes die begin van die einde aan: die eerste arbeidsstaking in die geskiedenis.
Ramses III (1186-1155 vC) word beskou as die laaste goeie farao van die Nuwe Koninkryk. Hy het die grense van Egipte verdedig, die onsekerheid van veranderende betrekkinge met buitelandse moondhede benader en die tempels en monumente van die land laat herstel en opknaap. Hy wou onthou word op dieselfde manier as wat Ramses II (1279-1213 vC) was - as 'n groot koning en vader vir sy volk - en vroeg in sy bewind het hy daarin geslaag. Egipte was egter nie die oppermag onder Ramses II nie, en die land waaroor Ramses III regeer het, het 'n statusverlies gely met die verminderde hulpbronne van huldeblyk en handel.
In 1178 vC het die konfederasie bekend as die seevolke 'n massiewe inval in Egipte uitgevoer wat die land se hulpbronne verder gespanne gemaak het. Die seevolk het al twee keer probeer om Egipte te verower tydens die bewind van Ramses II en sy onmiddellike opvolger Merenptah (1213-1203 vC). Beide hierdie konings het hulle suksesvol verslaan, maar die leër wat op Ramesses III gevorder het, was baie groter en sy hulpbronne minder.
Tog het hy 'n sterk verdediging van die land uitgevoer en vestings langs die grense en in die binneland versterk en sy vloot gelanseer teen die indringende skepe. Hy het 'n landswye diensplig begin uit elke distrik in die land om die weermag op te bou en het met sy generaals beraadslaag oor die beste manier om die vyand op see te verslaan: deur hulle naby genoeg te maak om by die monding van die Nyl te kom, sodat hulle binne sou wees reeks Egiptiese boogskutters, maar hou hulle ver genoeg om 'n landing te voorkom.
Sy plan het gewerk en die seevolke is verslaan in die seestryd, baie van hulle is onder die pyle van die oewer geslag of verdrink toe hul skepe omgeslaan het, maar die Egiptiese verliese in die landbetrokkenheid was redelik hoog. Ramesses III se inskripsies rakende die gebeurtenis fokus slegs op die briljante seesege by die monding van die Nyl en swyg oor die landgeveg. Daar is moontlik baie meer Egiptiese lewens verlore as wat die amptelike rekords toegegee het, en dit het gelei tot 'n verlies aan arbeid op die plase van die land en 'n skraler oes, minder handelaars om goedere te verhandel en 'n verlies aan diegene in ander beroepe wat die ekonomie sterk.
Ramesses III het egter 'n pragtige oorwinning behaal, gelykstaande aan die berigte van Ramesses II se oorwinning in Kadesh in 1274 VHJ. Hy het dit opgevolg, in ooreenstemming met die beginsel van maats, deur die tempels en monumente van die land op te knap deur 'n groot toer van die suide na die noorde. Gedurende hierdie tyd het hy toesig gehou oor belastingaanpassings, gesorg dat amptenare hul werk bekwaam verrig en die rituele wat nie in ooreenstemming met die tradisie was nie, reggestel. In al hierdie dinge het die farao probeer om Egipte te verhef tot die status wat dit op die hoogte van die Nuwe Koninkryk geken het, maar selfs hy moes geweet het dat dit nie genoeg was nie. Die koste van die gevolg van die koning terwyl dit deur Egipte getoer het, sou 'n ongelooflike uitgawe gewees het op 'n reeds gespanne skatkis en die verbeterings en opknappings wat hy beveel het, het nog groter eise aan hulpbronne gestel.
Die probleem was drievoudig: 'n verlies aan arbeid as gevolg van ongevalle in die oorlog en die koste om die seevolk af te weer, korrupte amptenare en swak oeste.
Daarom beveel hy 'n aantal ekspedisies na vreemde lande in handel en militêre verowering, wat almal baie suksesvol was. Sy grootste prestasie in hierdie verband was die ekspedisie van twee maande na die land Punt-'n land ryk aan hulpbronne wat sedert die tyd van Hatshepsut (1479-1458 vC) nie deur die Egiptenare besoek is nie. Hierdie pogings moes die tesourie aangevul het, maar op een of ander manier nie. Geleerdes bied verskillende teorieë oor hoekom dit gebeur het, maar die meeste is dit eens dat die sentrale probleem drievoudig was: 'n verlies aan arbeid as gevolg van die slagoffers in die oorlog en die ongelooflike koste om die seevolk af te weer, korrupte amptenare wat hulpbronne na hul eie rekeninge oorgedra het, en swak oeste weens weersomstandighede.
Ramesses III het meer as 20 jaar sy bes gedoen vir die mense, en toe hy sy 30ste jaar nader, is planne beraam vir 'n groot jubileumfees om hom te vereer. Egiptoloog Toby Wilkinson sê:
Die hof sien nou uit na die koning se dertigjarige jubileum, vasbeslote om 'n viering te vier wat 'n heerlike monarg werd is. Daar sou geen stent, geen hoeke gesny word nie. Slegs die mooiste seremonies sou doen. Dit was 'n noodlottige besluit. Onder die prag en wee is die Egiptiese staat ernstig verswak deur sy inspannings. Die militêre verliese van 1178 is nog steeds sterk gevoel. Buitelandse handel met die Nabye Ooste het nog nooit ten volle herstel van die Sea People se orgie van vernietiging nie. Die koffers van die tempels is moontlik vol koper en mirre, maar hul voorraad graan - die stapelvoedsel van die Egiptiese ekonomie - was ernstig uitgeput. Teen so 'n agtergrond sou die jubileumvoorbereidings 'n ernstige afname in hulpbronne wees. (334)
Die probleme het begin in 1159 VHJ, drie jaar voor die fees, toe die maandelikse loon van die grafbouers en ambagsmanne in Set-Ma'at ("Die plek van waarheid", beter bekend as Deir el-Medina) byna 'n maand opgedaag het laat. Die skrifgeleerde Amennakht, wat blykbaar ook as 'n soort afgevaardigde gedien het, het met plaaslike amptenare onderhandel om graan aan die werkers uit te deel, maar dit was slegs 'n tydelike oplossing vir 'n onmiddellike probleem; die onderliggende oorsaak van die gebrek aan betaling is nooit aangespreek nie.
In plaas daarvan om te kyk wat verkeerd gegaan het en te verhoed dat dit weer gebeur, het amptenare hulself toegewy aan die voorbereiding vir die groot fees. Die betaling aan die werkers by Deir el-Medina was weer laat en dan weer laat totdat, soos Wilkinson skryf, "die stelsel om die werkers in die nekropolis te betaal, heeltemal gebreek het, wat die vroegste stakings in die geskiedenis opgetel het" (335). Die werkers het 18 dae na hul betaaldag gewag en geweier om langer te wag. Hulle lê hul gereedskap neer en marsjeer na die stad en skree: "Ons is honger!" Hulle het eers by die tempel van Ramesses III betoog en daarna 'n sitplek naby die tempel van Thutmose III opgevoer.
Amptenare bestel gebak by die stakende werkers en hoop dat hulle tevrede sal wees en huis toe gaan.
Die plaaslike amptenare het geen idee gehad hoe om die situasie te hanteer nie; so iets het nog nooit in die geskiedenis van die land gebeur nie. Maat van toepassing op almal, van die koning tot die boer, en daar word van elkeen verwag om sy of haar plek in die plan van die heelal te erken en daarvolgens op te tree. Werkers wat opstaan ​​en hul salaris eis, was eenvoudig onmoontlik omdat dit die beginsel van maats. Met geen begrip van hoe om die probleem te hanteer nie, het die amptenare beveel dat gebak by die stakende werkers afgelewer word en hoop dat hulle tevrede sal wees en huis toe gaan.
Die gebak was egter nie genoeg nie, en die volgende dag het die mans die suidelike hek van die Ramesseum, die sentrale graanopslagplek in Thebe, oorgeneem. Sommige het by die binnekamers ingebreek om hul betaling te eis en die tempelamptenare het die polisiehoof gebel, 'n man met die naam Montumes. Montumes het vir die stakers gesê om die tempel te verlaat en terug te keer na hul werk, maar hulle het geweier. Hulpeloos het Montumes onttrek en die probleem aan die amptenare oorgelaat. Die terugbetaling is uiteindelik oorhandig na onderhandelinge tussen die priesteramptenare en die stakers, maar die mans het nie gou teruggekeer na hul dorpie toe hulle agterkom dat hul volgende betaling nie sou kom nie.
Weer het die werkers gestaak, en hierdie keer het hulle die toegang tot die Vallei van die Konings geblokkeer. Die betekenis van hierdie handeling was dat geen priesters of familielede van die oorledene met eet- en drinkoffers vir die dooies kon ingaan nie, en dit is as 'n ernstige oortreding beskou vir diegene wat na die hiernamaals oorgegaan het. Toe amptenare met gewapende wagte verskyn en dreig om die mans met geweld te verwyder, het 'n aanvaller geantwoord dat hy die koninklike grafkelders sou beskadig voordat hulle teen hom kon beweeg en dat die twee kante gestamp is.
Die plaaslike regering het egter steeds geen begrip gehad van hoe om die probleem te hanteer nie. Dit was hulle verantwoordelikheid om die orde te handhaaf en, veral met die jubeljaar wat kom, die vrede te behou en die waardigheid van die farao te handhaaf. Hulle kon nie die amptelike boodskap aan die hoofstad stuur dat die werkers van Thebe geweier het om hul werk te doen nie, of dat hulle moontlik tereggestel sou word omdat hulle nie hul plig nagekom het nie; so hulle het niks gedoen nie. In ooreenstemming met die tradisies van die kultuur, moes hulle 'n boodskap aan die vizier gestuur het, wat dan die probleem sou ondersoek en regstel. Die vizier het inderdaad omstreeks hierdie tyd na Thebe gekom om standbeelde vir die jubelviering te versamel, maar daar is geen aanduiding dat hy iets van die stakende werkers meegedeel is nie.
Die jubileum in 1156 vC was 'n groot sukses, en soos op alle feeste het die deelnemers hul daaglikse probleme met dans en drank vergeet. Die probleem het egter nie verdwyn nie, en die werkers het in die daaropvolgende maande met hul stakings en hul stryd om billike betaling voortgegaan. Uiteindelik blyk daar 'n soort resolusie te wees waardeur amptenare betyds aan die werkers kon betaal, maar die dinamika van die verhouding tussen tempelamptenare en werkers het verander - net soos die praktiese toepassing van die konsep van maats - en dit sou nooit weer terugkeer na hul vorige begrip nie. Maat was die verantwoordelikheid van die farao om toesig te hou en onderhou, nie die werkers nie; en tog het die manne van Deir el-Medina dit op hulself geneem om reg te stel wat hulle as 'n oortreding van die beleid beskou het, wat gehelp het om noodsaaklike harmonie en balans te handhaaf. Die gewone mense moes die verantwoordelikhede van die koning aanvaar.
Die stakings van die grafwerkers en ambagsmanne was veral invloedryk omdat hierdie mans onder die hoogs betaalde en mees gerespekteerde in die land was. As hulle so swak behandel kan word, lui die redenasie, dan moet ander dit nog erger verwag. Die invloed van die stakings was ook so groot omdat hierdie werkers die meeste gehad het om te verloor, almal baie bewus was van die beginsel van maats en hul plig daarop, en tog gekies om op te staan ​​teen 'n regeringspraktyk wat volgens hulle onregverdig was. Wat begin het as 'n klagte oor laat lone, het oorgegaan tot 'n aksie wat protes teen korrupsie en onreg bewys. Teen die einde van hul stakings het die werkers nie meer gesing oor hul honger nie, maar oor die groter kwessie:
Ons het gestaak, nie van honger nie, maar omdat ons 'n ernstige beskuldiging het: slegte dinge is op hierdie plek van Farao gedoen. (Wilkinson, 337)
Die sukses van die grafarbeider/ambagsmanstakings het ander geïnspireer om dieselfde te doen. Net soos die amptelike rekords van die geveg met die seevolke nooit die Egiptiese verliese tydens die landgeveg aangeteken het nie, word daar ook geen melding gemaak van die aanvalle nie. Die verslag van die staking kom van 'n papirusrol wat by Deir el-Medina ontdek is en waarskynlik deur die skrifgeleerde Amennakht geskryf is. Die presedent van werkers wat van hul werk wegstap, is deur hierdie gebeure geskep, en alhoewel daar geen amptelike berigte oor ander soortgelyke gebeure bestaan ​​nie, het werkers nou besef dat hulle meer mag het as wat voorheen gedink is. Stakings word genoem in die laaste deel van die Nuwe Koninkryk en Laat Tydperk en daar is geen twyfel dat die praktyk begin het met die werkers in Deir el-Medina in die tyd van Ramses III.
Arbeidsgeskiedenis: die eerste fabrieksstaking
Die installasie van Ian G. Cozzen beskryf 'Autonomía', maar slegs vanuit 'n hoek van die historiese Slater Mill. (Met vergunning van Ian G. Cozzens)
In Mei 1824 het 102 vroue -werkers in Pawtucket, Rhode Island, hul weefstowwe verlaat nadat die eienaars van die meule 'n loonverlaging aangekondig het. Die werkers het gestem om te weier om terug te keer totdat hul ou lone herstel is. Daarna het hulle verenig met ander fabriekswerkers - kinders en 'n paar groepe mans - sowel as plaaslike boere en ambagsmanne wat by die saak aangesluit het. Binnekort het werkers by byna elke van die agt meulens in die dorp gestaak en deure fisies geblokkeer sodat niemand anders kon ingaan nie. Vir 'n week het die dorp in chaos neergedaal. Werkers en boere marsjeer massaal na die meule -eienaars se huise en gooi rotse en beledigings. Dit was die eerste fabrieksstaking in die Verenigde State en die eerste staking van enige aard waarby vroue betrokke was.
Die Slater Mill, wat sommige van die stakers in diens gehad het, is nou 'n nasionale monument en museum, en 'n nuwe hibriede kuns/geskiedenis -uitstalling daar -Die moeder van alle stakings: die opkoms van tekstielwerkers uit 1824-fokus op die uitstappie van 'n week.
Slater Mill, wat in 1793 gebou is, was die eerste tekstielfabriek in die Verenigde State. In die volgende paar dekades is nog tientalle meulens in Pawtucket gebou, en die stad het 'n sleutelrol gespeel in die rypwording van die Amerikaanse industriële kapitalisme. Die meule het innoverende stelsels vir die beheer van werkers ingestel: hoogs geregimenteerde fabrieksduur (waardeur werksure tot die minuut afgetel is), fabrieksklokke en 'n ondernemingwinkel.
Die onmiddellike oorsaak van die "opkoms", soos die staking toe genoem is, was 'n besluit van die eienaars van Pawtucket se meule om die loon van vroulike meulwerkers met 25 persent te verlaag en die werksdag vir alle werkers met een uur te verleng. Maar die ergernis van die meule -eienaars bou al jare lank, nie net onder meulwerkers nie, maar ook onder ander inwoners. Selfs voordat die eerste meule gebou is, het inwoners van Pawtucket probeer om die bou van die damme wat die fabrieke sou dryf, te saboteer. Hulle was agterdogtig oor die ryk buitestaanders wat groot stukke grond gekoop het en groot veranderings aan die landskap aangebring het. Die spanning het die afgelope dekade toegeneem, aangesien die meule -eienaars belastingbetalers versoek het om plaaslike projekte te bankrol wat die meulens meestal bevoordeel het.
Vroue het in die vroeë 1820's by die arbeidsmag van Pawtucket se meulens aangesluit met die bekendstelling van die kragweefsel, wat vervaardigers in staat gestel het om afgewerkte lap met 'n masjien te weef. Voorheen het jong kinders as die primêre meulbedrywe gedien, maar hierdie nuwe masjiene het 'n ouer en meer geskoolde arbeidsmag vereis, sodat die meule -eienaars die volgende goedkoopste bron van arbeid ingebring het: jong vroue, gewoonlik tussen 15 en 30 jaar oud. Wat die base nie kon voorsien nie, was dat die werkers nie so maklik beheer kon word as die kinders nie. Hulle het vinnig verenig om die bestuur direk en gesamentlik aan te pak. Die eienaars van die meule was geskok oor die uitdrukking van ongekende kollektiewe optrede, en het net meer as 'n week ingegaan en vermoedelik 'n kompromie bereik wat die lone tot bykans herstel het, hoewel die presiese besonderhede van die reëling onbekend is.
Oor die volgende paar dekades het die Pawtucket -stakings soortgelyke militante arbeidsaksies in New England geïnspireer, wat onderbreek het tydens 'n regeringskrisis wat veroorsaak is deur 'n staatsopstand bekend as die Dorr -rebellie, waartydens duisende inwoners van Rhode Island gestem het vir 'n nuwe grondwet wat stemreg uitgebrei het en het 'n kortstondige skadu-regering geskep wat die legitimiteit van die staande staat betwis het.
Die uitstalling van Slater Mill vertel die verhaal van die staking en die nagevolge daarvan, wat 'n hewige onderdrukking insluit deur eienaars van die meule, wat nog meer drakoniese bestuurstyle ingestel het, polisiedepartemente gestig het en godsdiens- en matigheidsverenigings aangemoedig het om die 'morele masjinerie' te versterk "Van meulstede. Maar die uitstalling neem ook 'n lang blik op die gebruik van konseptuele werke om die sielkundige tol van die arbeidsbeheermaatreëls wat gedurende hierdie tydperk ontwikkel is, te ondersoek en om hul nalatenskap tot vandag toe op te spoor. Langs historiese artefakte is kontemporêre artistieke interpretasies van die materiaal, soos die stel massiewe pienk letters van Ian G. Cozzen wat dwarsdeur die fabriek versprei het, wat slegs die woord "Autonomía" uitspel vanuit 'n bepaalde hoek van die kamer, wat die fabriek se regime van dissipline. Kristina Brown se "The Selvage" is 'n gemengde media-werk wat vroulike werkers uitbeeld wat vasgevang is in die rigiditeit van fabrieksure en skedulering. Chelsea Carl se "dit is onwettig om selfmoord te pleeg" verbind die staking van 1824 met die hede en vertrou op teks om die uitleg van die fabriek met moderne sosiale geregtigheidskwessies te verbind.
Op Rhode Island staan ​​vroue -werkers vandag nog steeds aan die voorpunt van die arbeidersbeweging omdat dit steeds die werkers is wat die sterkste uitgebuit word. Providence se huishoudsters, wat byna geheel en al vroue is - waarvan baie in 'n meer bekostigbare Pawtucket woon - streef daarna om hul lone tot $ 15 per uur te verhoog. Die uitstalling dien as herinnering daaraan dat 190 jaar gelede 'n klein groepie werkers 'n hele dorp kon lei om die wil van die heersende klas te betwis.
Joey L DeFrancesco is 'n organiseerder, kunstenaar en musikant in Providence, RI. Hy is 'n programontwikkelaar en tolk by die Slater Mill -museum. Hy het onlangs die museum se arbeidsgeskiedenisprogram opgestel en die uitstalling saamgestel Die moeder van alle stakings: die opkoms van die tekstielwerker van 1824 .
David Segalis die uitvoerende direkteur van Demand Progress, en 'n besoekende genoot by die Yale Information Society Project. Hy is 'n voormalige verteenwoordiger van die Rhode Island en 'n voormalige lid van die Providence City Council.
Hoe 'n bloedige spoorwegaanval die weg gebaan het vir die eerste arbeidsdag
Ek het nou nie meer as 'n vakansiedag gaan inkopies doen nie, maar toe Labor Day die eerste keer gehou word, was dit nie 'n plesier nie en terugverkope skool toe. Die verloop daarvan as 'n federale vakansie, in 1894, was 'n soort vredesoffer van president Grover Cleveland vir die moord op 'n dosyn of meer stakende spoorwegwerkers.
Die staking het begin as onrus in die stad Illinois wat gestig is deur George Pullman, die skepper van die sleepwa. Die stad, net buite Chicago, is gebou as 'n utopiese tuiste vir Pullman -werknemers, maar die utopie is bedoel om Pullman bo alle ander te dien, volgens PBS. Sy inwoners het almal vir die Pullman -onderneming gewerk, en PBS -notas, en hul salarisse wat by Pullman -bank getrek is, en hul huur, wat deur Pullman vasgestel is, word outomaties van hul weeklikse salarisstrokies afgetrek. & rdquo
Van 1880 tot 1893 het alles goed gelyk in Pullman (die stad), totdat 'n ekonomiese depressie Pullman (die man) aangespoor het om werknemers se lone en bedrae te verlaag, alhoewel hul huurgeld dieselfde was. Die werkers stap uit. In solidariteit het lede van die American Railway Union (gestig, per TIME, deur & ldquofiery Socialist Eugene Debs & rdquo) die saak aangeneem, en sy 150 000 lede het geweier om op treine met Pullman -motors te werk, wat 'n landwye vervoer -nagmerrie veroorsaak het.
Dit was, volgens Die Atlantiese Oseaan, America & rsquos eerste ware landwye staking en mdash en 'n belangrike mylpaal vir die arbeidersbeweging. Maar dit het vir niemand goed geëindig nie. President Cleveland, onder druk van die spoorwegbedryf en die Amerikaanse posdiens, wie se posstreine tot stilstand gekom het, het die staking tot 'n federale misdaad verklaar en troepe gestuur om dit te breek. David Ray Papke, die skrywer van Die Pullman -saak, beskryf die oproer en brandstigting wat gevolg het en wat onderdruk is terwyl sterftes per bron verskil, het TIME dit genoem as een van die bloedigste aanvalle in die Amerikaanse geskiedenis. & rdquo
Terwyl die staking skielik tot 'n einde gekom het en werknemers van Pullman beloof het om nooit weer te vakbond nie, het die gewildheid van Cleveland en rsquos swaargekry, veral onder die arbeidersbeweging en die arbeiderskern. Om Arbeidsdag 'n nasionale vakansiedag te maak, was die poging van die president en president van die verkiesing om 'n olyftak per PBS te kry, hoewel dit nie daarin geslaag het om hom nog 'n termyn te wen nie.
Maar met verloop van tyd, namate die spanning tussen vakbonde en die stigting verlig is, het die vakansie minder te doen gehad met arbeidsleiers as met kleinhandelsyfers.
& ldquo [W] alhoewel die dag nog steeds die Amerikaanse werker eer, en Tdquo -TIME in 1962 opgemerk het, het ldquoit oor die jare ontwikkel tot 'n baie meer belangrike datum in die lewe van die Amerikaanse verbruiker. Geen seisoenale kloof skei die leef- en kooppatrone van mans, vroue en kinders so skerp oor die hele land nie. & Rdquo
In sy opsomming van 1962 het TIME die gevolge van Labor Day en die gevolge in kommersiële, nie historiese opsommings opgesom: Amerikaanse verbruikers skakel oor van gin na whisky, maak gloeilampe aan en belê in nuwe matte en meubels. Wit klere verdwyn natuurlik uit die winkelrakke en mdash, en selfs wit bykomstighede verkoop en verkoop die tariewe vir brandverkope. & Rdquo
In supermarkte in die vroeë 821760's het Labor Day ook 'n toename in die verkoop van stoofvleis en 'n afname in vleiswortels en worsbroodjies te kenne gegee. TYD betreur: & ldquo & hellipdown gaan die nederige frankfurter na Labor Day First National Stores, 'n ketting supermarkte in New England, New York en New Jersey, wat 50% minder frankfurters en 65% minder worsbroodjies verkoop. & Rdquo
Lees die volledige verhaal uit 1962, hier in die TIME -argief: Die groot skeiding
John Smith het die eerste keer teëgekom en was beïndruk met die talente van Poolse vakmanne toe hy in 1602 deur Pole reis , terwyl hy vlug vir die Turke wat hom in die tronk sit. Die Pools -Litause Gemenebes was toe die grootste koninkryk van Europa,  wat die huidige gebied van Pole, Litaue, Letland, Estland, Wit -Rusland, Oekraïne, Moldawië en dele van Rusland beslaan. 
Vroeg in die geskiedenis van Jamestown het Smith en die Virginia Company begin om werkers van die vasteland van Europa te werf om na hul nuwe kolonie te kom.  Die eerste van hierdie buitelandse werkers was saam met die tweede groep setlaars wat in 1608 in die kolonie aangekom het, twee van hierdie werkers sou Smith se lewe later red in 'n aanval deur inheemse Amerikaners  , soos in Smith se geskrifte opgemerk is.  Hedendaagse historiese verslae verwys na hierdie eerste groep buitelandse vakmanne as Nederlanders en Pole.   
Die buitelandse vakmanne het kort na hul aankoms in 1608 begin met die vervaardiging van glasware, pik en potas. Hierdie goedere is in die kolonie gebruik, maar was ook belangrik, aangesien dit die eerste goedere was wat uit die kolonie na Europa uitgevoer is.  Later het daar meer geskoolde werkers aangekom en ook teer, hars en terpentyn,  en boks en wierook voortgegaan. 
Toe die eerste verkiesing in die kolonie in 1619 gehou is, het die kolonie geen kontinentale setlaars toegelaat om te stem nie. Hulle is die stemreg ontneem omdat hulle nie van Engelse afkoms was nie. Die vakmanne het in reaksie geweier om te werk, tensy hulle stemreg gekry het.  Onder hierdie arbeidsdruk het die Virginia Company's Council die besluit om die vakmanne uit te stel, omgedraai en terselfdertyd 'n ooreenkoms met die vakmanne gesluit om jong mans uit die kolonie te leer.   Die leiers van die onderneming was nie net bang vir die verlies aan inkomste en arbeid nie, maar ook dat die kolonie 'n reputasie sou opdoen dat dit nie welkom was vir verdere setlaars nie van Engelse afkoms, veral geskoolde vakmanne. 
Egiptiese arbeiders staak vir betaling,
Die eerste arbeidsstaking in die opgetekende geskiedenis het in die 12de eeu, VHJ, in Egipte plaasgevind. Die staking is aangeteken op papirus, wat in Egipte ontdek is, en hoewel dit beskadig en onvolledig is, is dit die enigste rekord van die staking wat bestaan. Alle rekords van hierdie staking verwys na datums met verwysing na die destydse huidige farao, Ramses III. Gedurende die 29ste jaar van sy bewind (ongeveer 1170 vC) het vakmanne wat die taak gehad het om die nekropolis (grafkamers) van koning Ramses III te bou, herhaaldelik toegeslaan, blykbaar gekla oor onvoldoende rantsoene.
Dit is onduidelik presies waarom die vakmanne nie hul normale rantsoene ontvang het nie, alhoewel daar bewyse is dat die tekort aan voedsel grootliks die gevolg was van korrupsie in die regerende klas. Die gebruik was 'n maandelikse graanrantsoen, maar implisiet in die dokument is die gevoel dat die rantsoen gereeld tydens Ramses III se bewind vertraag is. In die 29ste jaar kom die graan eers op die 23ste dag van die maand, toe Ammenakht, 'n ambagsman (en waarskynlik die skrifgeleerde wat die staking op papirus aangeteken het) by die plaaslike owerhede kla. Die rantsoene gedurende die vyfde maand was meer as 4 weke laat, en die rantsoene van die sesde maand is twee weke in die maand afgelewer.
In die sewende maand van die 29ste jaar van Ramses se bewind het die werkers genoeg gehad. Op 'n dag lê al die werkers eenvoudig hul gereedskap neer en stap uit die nekropolis wat hulle gebou het. Volgens Ammenakht het hul toesighouers geen idee waarheen hulle gegaan het nie - hulle het nog nooit so iets gesien nie. Hulle het opgeruk na hul plaaslike regeringsamptenare en geëis dat hulle hul kosrantsoene betaal word. Hoewel die plaaslike ouderlinge ooreengekom het dat hulle betaal moes word, kon hulle nie die rantsoene voorsien nie. Die volgende dag marsjeer die werkers na die tempel van Ramses II en kon hulle met die Visier (burgemeester) praat, wat uiteindelik 'n rantsoenbetaling vir die werkers kon verseker (alhoewel dit nie 'n volledige betaling was nie). Tevrede keer die werkers terug na hul arbeid.
Daar is bewyse dat die sukses van hierdie staking werkers gedwing het om die taktiek effektief te bly gebruik gedurende die bewind van Ramses III. Namate die stakings gereeld voortduur, het plaaslike regeringsamptenare begin om die aantal werkers wat hulle aangestel het om voedsel en voorrade aan die werkers te lewer, te vermeerder, sodat dit duidelik was vir die werkers dat hulle gehoor word. Dit is duidelik dat die taktiek so nuut was vir al die gesagsfigure in die ou Egipte dat hulle heeltemal onvoorbereid was om dit anders te hanteer as om net te probeer om die werkers te paai. Hulle was baie suksesvol in hul veldtog, een van die eerste in sy soort.
Werkende vakbondwerkers het van die eerste dag van die arbeid 'n netwerkgeleentheid gemaak
Arbeidsdag is 'n Amerikaanse nasionale vakansiedag wat elke September die eerste Maandag gehou word. Anders as die meeste Amerikaanse vakansiedae, is dit 'n vreemde viering sonder rituele, behalwe inkopies doen en braai. Vir die meeste mense is dit bloot die laaste naweek van die somer en die begin van die skooljaar.
Die stigters van die vakansie aan die einde van die 1800's het 'n heel ander idee gehad van wat die dag geword het. Die stigters was op soek na twee dinge: 'n manier om vakbondwerkers te verenig en 'n vermindering van werktyd.
Geskiedenis van Arbeidsdag
Die eerste Arbeidsdag het in 1882 in New York plaasgevind onder leiding van die Central Central Union Union van die stad.
In die 1800's het vakbonde slegs 'n klein fraksie werkers gedek en was hulle relatief swak en gebalkaniseer. Die doel van organisasies soos die Central Labour Union en meer hedendaagse eweknieë soos die AFL-CIO was om baie klein vakbonde bymekaar te bring om 'n kritieke massa en mag te bereik. Die organiseerders van die eerste Arbeidsdag was geïnteresseerd in die skep van 'n geleentheid wat verskillende soorte werkers bymekaar gebring het om mekaar te ontmoet en hul gemeenskaplike belange te erken.
Die organiseerders het egter 'n groot probleem gehad: Geen regering of onderneming het die eerste Maandag in September as 'n vakansiedag erken nie. Die probleem is tydelik opgelos deur 'n eendagstaking in die stad te verklaar. Daar word van alle stakende werkers verwag om in 'n parade te marsjeer en daarna op 'n reuse -piekniek te eet en te drink.
Die New York TribuneDie verslaggewer wat die geleentheid bespreek het, het gevoel dat die hele dag soos 'n lang politieke braaivleis was, met nogal vaal toesprake. "
Waarom is Arbeidsdag uitgevind?
Arbeidsdag het ontstaan ​​omdat werkers gevoel het dat hulle te veel ure en dae aan die werk spandeer.
In die 1830's het#160 vervaardigingswerkers gemiddeld 70 uur weke ingedien. Sestig jaar later, in 1890, het ure se werk gedaal, hoewel die gemiddelde vervaardigingswerker nog 60 uur per week in 'n fabriek geswoeg het.
Hierdie lang werksure het veroorsaak dat baie vakbondorganiseerders daarop gefokus het om 'n korter werkdag van 160 uur te wen. Hulle het ook daarop gefokus om werkers meer vakansiedae te kry, soos die vakansiedag, en die werkweek tot net ses dae te verminder.
Hierdie vroeë organiseerders het duidelik gewen, aangesien die mees onlangse gegewens toon dat die gemiddelde persoon wat in die vervaardiging werk 'n bietjie meer as 40 uur per week werk en dat die meeste mense slegs vyf dae per week werk.
Verrassend genoeg was baie politici en sake -eienaars ten gunste daarvan om werkers meer tyd te gee. Dit omdat werknemers wat geen vrye tyd gehad het nie hul loon kon bestee aan reis, vermaak of uiteet.
Soos die U.S. Die ekonomie, wat in die laat 1800's en vroeë 1900's verder as boerdery en basiese vervaardiging uitgebrei het, het vir alle besighede belangrik geword om verbruikers te vind wat belangstel om die produkte en dienste wat in groter hoeveelhede geproduseer word, te koop. Verkorting van die werksweek was 'n manier om die werkersklas in die verbruikende klas te verander.
Die algemene wanopvatting is dat aangesien Arbeidsdag 'n nasionale vakansiedag is, almal die dag verlof kry. Niks kan verder van die waarheid af wees nie.
Terwyl die eerste Arbeidsdag deur staking geskep is, was dit maklik vir politici om die idee van 'n spesiale vakansie vir werkers te ondersteun. Dit was maklik omdat 'n vakansiedag, soos Moedersdag 's se dag, wetgewers niks kos nie en hulle bevoordeel deur guns by kiesers in te roep. September om werkers te vier.
Binne 12 jaar het die helfte van die state in die land Labor Day as 'n vakansiedag erken. Dit het in Junie 1894 'n nasionale vakansiedag geword toe president 1601 Grover Cleveland die wetsontwerp op Arbeidsdag onderteken het. While most people interpreted this as recognizing the day as a national vacation, Congress' proclamation covers only federal employees. It is up to each state to declare its own legal holidays.