Geskryf deur Paul Bierman en Amanda H. Schmidt
Aniel Arruebarenna, 'n spanlid van die Centro de Estudios Ambientales de Cienfuegos, berei voor om vloei-metings te versamel. Joshua Brown / Universiteit van Vermont, CC BY-ND
Die meeste van die afgelope 60 jaar het die Verenigde State en Kuba baie beperkte diplomatieke bande gehad. President Barack Obama het die proses van stapel gestuur normalisering van VS-Kuba-betrekkinge, maar die Trump-administrasie het hierdie beleid omgekeer, interaksies skerp verminder tussen die twee lande.
Wetenskaplike samewerking is 'n ligpunt in hierdie moeilike geskiedenis. Sedert die 19de eeu het Amerikaanse instellings soos die Smithsonian en die National Academy of Sciences het saam met Kubaanse eweknieë gewerk om onderwerpe soos oordrag van vektorgedraagde siektes te verstaan. Alhoewel politieke wrywing sulke vennootskappe dikwels uitdagend gemaak het, glo baie wetenskaplikes aan beide kante hul lande staan ​​om te wen deur gesondheids- en omgewingsuitdagings saam aan te pak.
Ons is geowetenskaplikes wat studeer hoe landskappe verander deur prosesse soos erosie. Die afgelope twee en 'n half jaar werk ons ​​en ons span Amerikaanse wetenskaplikes saam met Kubaanse geowetenskaplikes om die gevolge van die omgewings- en waterkwaliteit van progressiewe landboubeleide in Kuba te verstaan.
In 'n onlangs gepubliseerde studie wys ons dat Kubaanse riviere is skoner as die magtige Mississippi. Hoekom? Omdat Kubaanse boere organiese landbou en bewaringslandbou beoefen verminder gronderosie en verlies aan voedingstowwe. Samevattend doen Kuba 'n beter werk as die VSA om die riviere seer te maak, en die resultate bied nuttige lesse.
Kuba se organiese boerderystelsel het aandag gekry uit baie ander wêrelddele.
'N Toetsgeval in volhoubare boerdery
Kubaanse riviere loop van die berge na die oseaan deur koeivulde weivelde, velde van suikerriet en rysstokkies, woude, vleilande en mangroves. Onderweg seil grondwater in rivierkanale van onder af. As swaar donderstorms toeslaan, vloei water uit die land.
Hierdie vloei vervoer grond en opgeloste materiaal in strome, wat hierdie vrag aan die kus lewer. Kuba se kuslyne het volop mangrove-ruigtes, seegrasbeddings onder water en sommige van die Karibiese Eilande die beste bewaar koraalriwwe.
Ons het belanggestel in samewerking met Kubaanse wetenskaplikes vanweë die land se landwye eksperiment in organiese landbou wat uit die laat 1980's dateer. Toe die Sowjetunie, die voormalige handelsvennoot van Kuba, uitmekaar val, het Kubaanse boere toegang tot kunsmisstowwe, plaagdoders en swaar toerusting verloor, en moes hulle neem 'n meer ekologiese gebaseerde probleem aan. Kan hul ervaring 'n bloudruk bied vir meer volhoubare benaderings tot die voeding van die wêreld?
Ons het die ResearchGate netwerk om Kubaanse medewerkers te vind. Ondersteun deur die US National Science Foundation en die Centro de Estudios Ambientales de Cienfuegos, die navorsing wat ons in Kuba doen, is gebaseer op metings wat ons oor die hele wêreld gedoen het.
Kubaanse wetenskaplikes Aniel Arruebarenna en Victor Perez filter sediment uit rivierwater in die weste van Kuba, sodat elemente wat in die water opgelos is, akkuraat ontleed kan word. Paul Bierman, CC BY-ND
Minder kunsmisafloop in Kuba
Vir hierdie studie het ons watermonsters van elk van die 25 riviere in sentraal Kuba geanaliseer, op soek na elemente van regoor die periodieke tabel en vir bakterieë. ons eerste resultate toon aan dat Kuba se volhoubare landboupraktyke die impak van die landbou op die rivierkwaliteit tot die minimum beperk deur die hoeveelheid stikstofkunsmis wat van lande in die plaaslike water afwas, te verminder.
Kubaanse boere gebruik ongeveer die helfte soveel kunsmis vir elke akker landbougrond as hul Amerikaanse eweknieë (3 teenoor 6 ton per vierkante kilometer per jaar in 2016). As gevolg hiervan bevat riviere in sentraal Kuba baie laer konsentrasies opgeloste stikstof as die Mississippirivier, wat dreineer meer as 1 miljoen vierkante myl van Amerika se landbouhartland. Die Kubaanse riviere wat ons ontleed het, bevat gemiddeld 0.76 milligram stikstof per liter water, vergeleke met 1.3 milligram per liter in die Mississippirivier van 2012-2019.
Die Amerikaanse oesopbrengste per akker is hoër as in Kuba, deels danksy die gebruik van kunsmis, maar die uitruil is sterk. Voedingstowwe wat Amerikaanse plaasvelde afstroom en langs die Mississippirivier vloei, skep die Dooie sone in die Golf van Mexiko, 'n stuk oseaan waar die suurstofvlakke so laag is dat byna geen seelewe oorleef nie. Die dooie sone vorm elke somer, gevoed deur lentereënval, en het 'n gemiddeld van 6,000 vierkante myl in onlangse jare.
Organopónico El Alba, 'n organiese stedelike tuin in Cienfuegos, Kuba. Paul Bierman, CC BY-ND
Kuba se riviere bevat wel ander besoedelstowwe. Ons het hoë vlakke van bakterieë en sediment gevind in die meeste riviere wat ons bemonster het. DNA-analise dui daarop dat ten minste sommige van hierdie bakterieë uit die derm van koeie kom. Ons het baie koeie gesien tydens ons veldwerk in sentraal Kuba, en daardie diere het vrye toegang tot plaaslike strome gehad. Eenvoudige oplossings, soos omheining van rivieroewers, kan die bakterievlakke in die oppervlakwater aansienlik verlaag.
Ons het ook natuurlik hoë kalsium-, natrium- en magnesiumvlakke in Kubaanse rivierwater gevind. Hierdie materiale kom van rotse wat natuurlik deur reënwater opgelos word. Nie een van hulle is gevaarlik vir die mens nie, hoewel dit die skaal in die teeketels kan laat en die smaak van die water kan verander.
Kalksteenkranse in die Vinales-vallei, in die weste van Kuba, los op in warm reën en voeg kalsium by die rivierwater. Paul Bierman, Universiteit van Vermont
Dit maak meer wetenskaplike samewerking moontlik
Alhoewel ons veldwerk op die ysland van Groenland en in rysblaaie in die suidweste van China gedoen het, was hierdie werk in Kuba 'n unieke waardevolle ervaring vir ons, sowel professioneel as persoonlik. Ons vind dat die Kubaanse kultuur warm en verwelkomend was, selfs vir Amerikaners wie se leiers grotendeels die Kubaanse bevolking al dekades lank vermy het.
Deel en spanwerk is belangrike dele van die Kubaanse kultuur. Toe ons Amerikaanse peuselhappies tydens ons eerste besoek aan Kuba bring, het ons medewerkers daarop aangedring dat hierdie geskenke met die hele laboratoriumpersoneel gedeel moet word. In die tropiese Januarie-sonskyn het wetenskaplikes, tegnici, sekretarisse en direkteure buite saamgekom om Vermont-maple-snoepies en bloubessie-konfyt te eet.
Ons beskou hierdie projek as wetenskap diplomasie in aksie. Ons Kubaanse vennote kan ons nie besoek voordat die Verenigde State instem om visum aan Kubaanse wetenskaplikes toe te staan ​​nie. Die Trump-administrasie gaan in die teenoorgestelde rigting: dit het opgeskorte kommersiële en openbare handvesvlugte na Kuba van die VSA en sanksies ingestel wat daarop gemik is ontken Kuba toegang tot harde geldeenhede.
Aangesien die COVID-19-pandemie oor die hele wêreld vee, is wetenskaplike samewerking belangriker as ooit. Vir ons is dit nie sinvol om sanksies teen 'n land te verhoog wat meer dokters per capita het as enige land op aarde nie het meer suksesvol gereageer as baie lande na COVID-19. Ons glo dat die wetenskap in die VSA voordeel sou trek uit die heropening van kommunikasie met Kuba en die deel van kennis wat die wêreldgemeenskap kan help genees.
Paul Bierman, professor in geologie en natuurlike hulpbronne en mede-genoot van die Gund-instituut vir omgewing, Universiteit van Vermont en Amanda H. Schmidt, medeprofessor in geologie, Oberlin College en Konservatorium
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Die skoon riviere van Kuba toon die voordele van die vermindering van voedingsbesoedeling