Versendings uit Vietnam 40 jaar na die oorlog - Interessant
Versendings uit Vietnam 40 jaar na die oorlog
My pa was 'n veearts in Viëtnam, maar hy het selde daarvan gepraat toe ek grootgeword het. Ek het die littekens op sy hande gesien waar die skrapnel sy vel oopgeruk het en vir hom 'n pers hart verdien het. Ek het geweet dat hy 'n Marine is wat opgelei is om honde te hanteer wat booby-lokvalle kon wegsnuffel, maar ek het hom nie een keer hoor sê 'terug in' Nam nie. ' Nietemin, sy pligsbesoek van 1968–1969, in al sy waansin en absurditeit, het nooit ver van die oppervlak van sy bewussyn gelyk nie.
Dit is eers nou, 'n jaar na sy dood en my eie reis na Vietnam, dat ek die parallelle, indien enige, kan soek oor hoe Asië ons albei se lewens gevorm het - syne in Viëtnam as jong man en myne as 'n kind in Indonesië.
Voor my reis na Vietnam het ek my stiefma, Becky, gevra met wie hy meer openlik gepraat het oor sy ervarings, waar hy presies in die land was. Sy reisplan was 'n kringbaan van die hotspots naby die DMZ (Demilitarized Zone), waar die meeste gevegte plaasgevind het: Danang, Hue, Khe Sanh, Con Thien, Phu Bai, Dong Ha in die provinsie Quang Trị en die A Shau-vallei . Hy was ook 'n paar weke in Saigon toe hy gewond is voordat hy 'n bietjie R & R in Sydney, Australië gedoen het, waar die vroue BAIE vriendelik was en puik tiete gehad het. Hierdie laaste stukkie oor die groot tiete was een van die verhale wat hy my nie keer op keer vertel het toe ek 'n bietjie ouer was nie.
Anders as my vader, sou my reisplan vir Vietnam begin waar hy nooit gewaag het nie, in wat eens die kommunistiese noorde was. My toer sal volg op 'n nou verslete toeristekringloop: Hanoi, Sapa en Halongbaai, en Hoi An en Hue aan die sentrale kus.
Dit was in Hanoi toe ek die eerste keer begin voel hoe die oorlog my onderdruk. In die Hoa Lo-gevangenis, of die 'Hanoi Hilton' soos die Amerikaanse vlieëniers soos John McCain dit genoem het, het die erfenis van brutaliteit wat deur die Franse begin is, konkreet geword. Die kaste, die afsonderingselle en die martelkamers het verkou, maar die foto's daar, die foto's kon nie gesien word nie. Die onthoofde liggame van vroue, die brandende vlees van kinders, die beenlose rompe van soldate, die massagrafte ... dit het 'n knop in my maag geplaas. Ek voel rustig en moes buite stap.
Selfs in die gevangenis se binnehof het die aardse reuk van taai rys vanaf die strate van die Ou Kwartier ingestroom. Hier teen die vormmure is 'n gedenkteken vir die gevangenes opgerig, en dit is waar die implikasies van wat ek gesien het my getref het. Om werklik hierdie soort gruwels te sien, dag vir dag meer as 'n jaar soos my pa, sou sielkundig verwoestend gewees het. Hulle het dit destyds nie post-traumatiese stresversteuring (PTSV) genoem nie. Dit het die duisend yard staar genoem, en daar was ongetwyfeld my pa het dit gehad. Dat iemand, laat staan ​​nog 'n hele land, vanaf 20 jaar van sodanige dood en vernietiging (1955–1975) kon terugspring na die volgende opkomende draak van die Ooste, is 'n bewys van die veerkragtigheid van die menslike gees.
My eie veerkragtigheid het op hierdie stadium min gedra, dus by 'n byderwetse kafee wat uitkyk oor Hoan Kiem-meer, die rustige hart van Hanoi se ou kwartier, drink ek 'n ysige Vietnamese koffie om saam met Hadeel, my Siriese vrou en reisgenoot op hierdie reis te gaan.
Na 'n paar slukkies vra sy my oor die Vietnamoorlog. Ek het vir haar gesê die bietjie wat ek geweet het - dat dit net so belangrik was vir Amerika soos vir Viëtnam ten spyte van die verskil in liggaamsopnames. Die ongekende TV-dekking en die vryheid van beweging vir die pers in die oorlogsones het die wêreld vir die eerste keer die realiteit van moderne gevegte laat sien. Ondanks die propaganda wat destyds gesê is dat dit 'n stryd teen die euwels van kommunisme was, kon iemand sien wie die aggressor was. Dit het gelei tot 'n kulturele revolusie waarin elke konvensionele idee en tradisie uitgedaag is. Dit het Amerika verdeel. Hadeel knik nadenkend terwyl die stad besig is om die voertuig en die voetgangerslewe rondom ons in te palm en te pulseer.
Toe ek besef dat as ek vroeër hierheen gekom het, soos ek gedink het om te doen nadat ek in 1996 'n universiteitstudent gehad het, sou ek gevoel het soos 'n Hanoi Jane, 'n kommunistiese simpatiseerder. Soos enige seun, het ek my pa ook getoets, maar toe ek in Viëtnam gekom het, toe dit net oopgemaak het, sou dit hom soos verraad gevoel het. en my land, al was ek fundamenteel teen die oorlog. Soos dit nou is, loop die stil waters uit die konflik dieper en sny dit meer beslissend in die Amerikaanse psige as by die oewers van die Hoan Kiem-meer.
Afgesien van Saigon en Danang, is plekke waarvan ek al gehoor het uit films soos Volle metaal baadjie en Apokalips Nou, en vanaf die tagtigerjare TV-reekse soos China Beach en Tour of Duty, sou die name nooit weerklank vind by die manier waarop hulle my pa moes hê nie. Ek het geen idee gehad om deur dieselfde paaie te loop nie, dit sou my help om sy dood te hanteer of my 'n blik te gee op wat hom 'n man gemaak het, maar ek het gevoel dat dit die regte ding is om vir ons altwee en vir altyd te doen die minste, ek moes probeer.
Die eerste keer toe ek my probeer voorstel hoe dit met my pa gelyk het, was daar geen empatie of verbeelding nodig nie. Dit was suiwer ervarings. Ek het Hadeel die verhaal vertel van die nagtrein na Sapa, 'n ou Franse heuwelstasie naby die Chinese grens.
In '84 was my pa, my stiefma, en ek in die Goue Driehoek in Noord-Thailand op pad terug na die Verenigde State van Jakarta, Indonesië. Ons het op 'n hoë-aangedrewe skeep aan die Mekongrivier geklim om 'n blik op Kommunistiese Birma en opiumryke Laos te kry. Net voor die bootrit het ek 'n koniese hoed gekoop soos die plaaslike rysboere dra. Toe ons oor die breë, bruin waters van die Mekong skuif, het die tropiese lug bokant ons oopgemaak en 'n moeson stort vrygelaat. Almal, behalwe vir my in my hoed, is binne sekondes geweek. Oor die brul van die reën draai my pa na my en skree: 'Welkom in my wêreld, seun!'
Aan die begin van die reënseisoen, in September van '68, beland my pa in Danang aan die sentrale kus van Vietnam. Danny, soos my grootouers hom genoem het, was destyds net 19 jaar oud, die gemiddelde ouderdom van 'n gevegsoldaat in Vietnam.
Sy was net 'n paar jaar jonger as ek (ongeveer twee keer so oud soos wat my pa was toe hy in Viëtnam aangekom het). As soortgelyke tydgenote, voel ek my verplig om saam met hom te grap oor ons boot, 'n egte Chinese rommel, net nie op die manier wat geadverteer word nie - meer soos 'n ware kak. Hy lag, en toe ons die smaragbaaie van draakrug-eilande vaar, vra hy my hoekom ek na Vietnam sou kom. Ek het stilgehou, en eerder as om hom te vertel wat ek vir die ander gesê het, dat vriende oor hoe mooi dit was, het ek die waarheid gesê. Ek het vir hom gesê dat my pa hier was, en ek het spore van hom gesoek na die seun wat hy agtergelaat het. Ek weet nie of hy dit verstaan ​​nie, maar hy knik, en toe ek vra, sê hy vir my dat sy pa ook in die oorlog was.
In die oorlog was my pa 'n Marine Corps Sentry Dog Handler. Hy het sy hond, 'n Duitse herder met die naam Gideon, gekry en het twee weke gehad om hom by te woon voordat hy met sy eerste opdrag, met die 1ste Marine-afdeling, voortgegaan het. Daar, in die hitte en humiditeit van die tropiese Viëtnam, het hy homself in die kooi met Gideon vasgesit om hom te laat vertrou, terwyl hy hom gedurende die eerste twee weke gevoed het - net 'n seun en sy hond op die randjie van die oorlog.
Dit was eers aan die einde van ons vertrek uit Vietnam dat ek onwillig die Army Museum in Hanoi besoek het - huiwerig omdat ek bang was vir wat ek daar sou vind.
Die opvallendste van alles was die post-moderne beeld wat gemaak is van al die vliegtuie wat oor Hanoi neergeslaan is - van die Franse tot die Amerikaners, 20 jaar van oorlogvoering in 'n enkele massa gedraaide metaal. Terwyl ek daarvoor staan, voel ek dat al die siele, beide in die lug en op die grond, se gewig op my neerstort.
Ek het gereken dat my pa sekerlik 'n soortgelyke gravitas in sy siel gevoel het wat van tyd tot tyd na die oorlog onbelemmerd moes wees. Alhoewel hy nie van sy diens in Viëtnam vertoef het nie, het hy ook nie die moeite gedoen om my stiefma, Becky, te vertel nie, verhale van kinkels wat noodlottig was, waarvan sommige nie gebeur het nie, en sommige wel gedoen het. Soos die ongelukkige dood van Cabarubio en Triplett, is hondehanteerders soos my pa wat albei KIA (in aksie vermoor) in Julie '69 beland.
Triplett was 'n mede-Marine wat my pa sopas van diens onthef het, en toe hy weg is, is sy voertuig deur 'n opdrag ontsteekte myn reg voor my pa opgeblaas. Cabarubio moes by my pa instap toe hy met malaria opgeslaan is. Hy het lewendig in die plek van my pa gegaan en teruggekom in 'n lyfsak, ​​KIA met 'n booby val.
Dit was dieselfde soorte booby-lokvalle wat my pa se hond, Gideon, uitgesnuffel het toe hulle stap toe sou loop. Hulle was te sien in die Army Museum in Hanoi, en ek het hulle almal gesien: bons, trekkoorde, balle van metaalsteke, bamboes-spiese - elke plakkaat wat sê hoeveel elke lokval doodgemaak het met datums en plekke.
Die ergste van alles was dat die bamboes-stekels met ontlasting op die wenke was om infeksie te verseker. Sodra 'n soldaat op hierdie spykers geval het, sou die gewig van sy eie liggaam die spiese dieper in hom dryf, en het hy dikwels gevra dat sy maatjies hom sou skiet om die lyding te stop. As hy dan nie gebloei het nie, het die infeksie hom later opgedoen. Hierdie afgryslike gedagtes het saam met my gegaan toe Hadeel en ek die straat oorgesteek het, gonsend van motorscooters, om na die skaatsplankryers in Lenin Park te gaan kyk.
In die skaduwee van 'n triomfantelike standbeeld van Lenin het ek geredeneer dat die interne konflik van my vader met homself, die oorlewende skuld wat hy met die instink vir selfbehoud beveg het, moes ontstaan ​​het in 'n volskaalse sielkundige oorlog in sy kop.
Ek kon in sy kop kom voor sy dood in 2013, voordat die demensie sy gedagtes omgekrap het soos die MS sy bene kreupel was - 'n direkte gevolg van die uitgebreide blootstelling aan Agent Orange. Ek het die moed bymekaargeskraap om hom te vra hoekom hy in die hel vrywillig in die eerste plek oorlog toe gaan toe almal rondom hom alles in hul vermoë het om die konsep te ontwyk.
Hy het my die verhaal van sy branderplankryer Kehoe Brown vertel, en soos ek dit kan onthou, het ek dit aan Hadeel vertel toe ons die boomryke boulevards van die diplomatieke kwartier terugstap na ons hotel in die Ou Kwartier.
Toe hy en my pa in die Marine Corps ingetrek het, het hy en Kehoe 'n paar meisies van San Antonio ontmoet wat wil partytjie hou en lekker kuier. Toe gaan hulle almal na Padre-eiland om bier te drink en middernag te swem. Toe hulle saam is en my pa saam met sy meisie na die duine gegaan het, en Kehoe met hom na die water, 'n riptied of die alkohol of iets, het hy hom verdrink. My pa het sy lyk gevind, en omdat hy die ouer is, het hy homself oortuig dat dit sy skuld was. Om na Vietnam te gaan, sou hy die dood van Kehoe hê.
Later die aand in Hanoi het ons 'n ontmoeting met Tony, 'n voormalige kollega van my, en sy Viëtnamese vrou by Cong Café, 'n heupkoffiekoppie aan die oewers van die Noordsee, vernoem ter ere van die Vietnam Kong. Terwyl ons daar was oor die tema van die kafee, die kommersialisering van die kulturele en rewolusionêre aspekte van die Viëtnam-oorlog, het dit my getref.
Die dood, en die skuld wat my pa gevoel het oor sy ontsnapping daaraan toe ander swig, het die loop van sy lewe gevorm. 'N Vriend van my vader, waarvoor ek gewerk het en dit uit Vietnam lewendig gemaak het (om in die tikpoel te wees, verhoog jou kanse daarvoor), het my 'n ander verhaal vertel wat hierdie idee geloofwaardig maak. Hy het my vertel dat my pa in die Slag van Dewey Canyon II in A Shau-vallei was. Toe ek die storie onthou, het ek Tony gevra of hy van hierdie geveg gehoor het. Hy knik en sê dit was een van die bloedigste in die Viëtnam-oorlog.
Amerikaanse magte is oorval en van die 196 mariniers daar was my vader een van die tien wat dit lewend gemaak het, en hy het onder sy dooie kamerade weggekruip om nie op te spoor nie. Toe die choppers dit kry, het hulle hulle teruggevlieg na 'die Rockpile', die brandsteenbasis, waar hy twee dae rus gehad het terwyl hulle die onderneming herbou het, en daarna weer uitgestuur is.
My stiefma, Becky, wat in die loop van hul 30-jarige huwelik 'n klankbord vir my pa was, het nog nooit vantevore daardie verhaal gehoor nie. Dit kan opgevoer word tot braggadocio, tot drank, dwelmmiddels en uitgeslape taai ou Marines wat praat, maar op hierdie punt maak dit nie saak of dit waar is of nie, net dat dit vertel word. Soos die verhaal wat my vader gedwing het om te skryf (en wat hom aanvaar het in die Iowa Writers 'Workshop) kort nadat hy teruggekeer het huis toe van die oorlog, toe die wonde nog rou was en die besonderhede helder was.
Terwyl die wonde van my ouers se egskeiding - die dood van my gesin soos ek dit ken - nie meer rou is nie, en ook nie die besonderhede besonder helder nie, voel die skuldgevoelens oor die keuse van my vader en stiefma na Indonesië eerder as om by te bly my ma, broer en suster in Texas het my spook soos Kehoe Brown se dood my pa gedoen het.
Soos my pa wat gevra het waarom hy die dood sou ontsnap toe sy vriende dit nie gedoen het nie, het ek ook gewonder waarom ek die een moet wees wat die wrak van die verlede sou vryspring. Waarom sou ek die een wees om vry te kom van die weeklikse drama van 'n huis wat deur dwelmmisbruik geteister is en? nie my broer en suster? Hoe kan ons hulle agterlaat? Hoe kon ek nie bly en help om my ma te versorg soos my broer altyd gedoen het? Soos my vader, het die skadu van berou en skuld spoedig die sorgelose onskuld van my jeug verduister.
Nie in staat om hierdie volwasse gevoelens van verlange, skuld en berou te hanteer nie, en het hulle onbewustelik na buite in Jakarta se strate gedraai. Soos my pa in Vietnam toe hy op patrollie was, slaan ek die Indonesies in kampong rondom ons doringdraad-samestelling, deur die agterste stegies, rysblokkies en oop velde tussen die shanties vaar, op soek na iets om my aandag af te lei.
Dat iets gewoonlik moeilik was, en ek het dit gereeld gevind. Op 'n keer ry ek op my fiets in 'n skaduryke systraat naby ons villa. Betonmure bedek met gebreekte glas en doringdraad verdeel Jalan Kechapi - omringde weelde aan die een kant en verpletter armoede aan die ander kant. Uitspuitende bougainvillea, ontkiemende sarsies van kleur binne die saamgestelde mure, wat in die straat oorstroom word, terwyl loopgrawe, niks meer as oop rioolstowwe, weerskante van die baan bedek het, die mure versterk en die estetiese beleg beleef.
Terwyl ek besig was om te trap met hierdie skouspel, het 'n paar plaaslike seuns 'n draai op hul fietse gemaak en op volle spoed op my neergedaal. Ek is skielik omring, en net 'n entjie van my af, spook hulle my in die Bahasa, asof hulle my met hul fietse gaan opslaan.
Bang, ek het beheer verloor en op die grond geval en die vel van my knie en palm van my hand af geskraap. Die kinders lag en ry weg. Ek het my in die ongeluk gehardloop en die volgende Indonesiese seun wat so hard as moontlik op sy fiets gery het, gedruk. Hy vlug van sy fiets af, bons op straat en rol in die oop riool. Nadat die geluid van beweging opgehou het, hoor ek hom kreun. Ek kyk af op my fiets. Die voorwiel en die stuurstang was nie in lyn nie. Bloed drup van my hand en knie.
Toe hoor ek 'n gebrul - 'n gedreun van skreeuende dorpskinders, branders en stokke vervaardig en klippe gooi, reguit na my toe.
Ek het die wiel van my fiets tussen my bebloede knieë vasgeklem en die stuurstang gegryp om hulle te laat herbelyn, die gebrul van die skare nou harder. Terwyl klippe van my kop af gefluister het, het ek my 10-snelheid gemonteer en so vinnig as moontlik na 'n hoofweg begin trap. Sonder om na te kyk, het ek in die verkeer gekyk en byna vinnig in 'n vragmotor nader gekom. Ontmoedig deur die aanval op die voertuig en aan die rand van hul 'dorp', hou die skare terug terwyl ek deur die aankomende verkeer beweeg om te ontsnap.
Toe ons 'n stomende bak pho langs die kaai in Hoi An, met papierkandelaarlantyntjies wat in die nag se swart water flikker, afskarrel, skud Hadeel haar kop in ongeloof. Dit was nie iets waarop ek trots was nie, maar daar was 'n rede waarom ek dit hier in hierdie ou handelshawe onthou het. Ons was naby Danang en Hue, waar soortgelyke verhale, maar sekerlik meer tragies, vir my pa ontvou het.
Toe ek en Hadeel na die ete deur die Hoi An-aand stap, 'n kaleidoskoop van primêre kleure en handgemaakte skatte, het my gedagtes teruggekeer na die somer van '84 toe ons na 'n jaar in Indonesië terugvlieg vir 'n besoek aan Texas.
Die jubelende tuiskoms wat ons deur Becky se familie op die lughawe in Corpus gekry het, was dag en nag volgens my vader se ervaring toe hy uit Vietnam terugkeer. Daar was nie 'n held se verwelkoming op hom nie. Geen regopband-parade nie. Gedurende sy een jaar, twee maande en agt dae van ontplooiing het sy eerste vrou, Sharon, met iemand anders geskakel, en my pa het eers uitgevind voordat hy teruggekom het.
Hy is deurmekaar en verward en het hom aangemeld vir nog 'n toer in Viëtnam, maar die aand voor ontplooiing het hy die aand voor ontplooiing ontmoet toe hy meisies van Malibu ontmoet en suur laat val het. Hy het AWOL gegaan, maar homself oorgedra na 'n week se sielkundige ondersoek. Hulle het hom skokbehandeling en 'n eerbare ontslag ontvang met 'n maandelikse tjek vir lewenslange ongeskiktheid om sy oorgang na die burgerlike lewe te vergemaklik.
Terugflitse van die oorlog spook hom tuis, en soms slaan hy hom uit - steeds in oorlog met homself. My toekomstige moeder, met 'n kind van haar eie, het al die pyniging in my vader gesien, sy verlange na ontbinding as haar eie, en hom die lewe laat werk. Uit hul vakbond is ek gebore - die somtotaal van al hul hoop en vrese vir die toekoms, my pa se eersgebore seun toe die oorlog nog vier jaar aan die gang was.
In die laaste paar jaar van my vader se lewe was dit asof Vietnam alles was wat oor was. Al die subtiliteit was weg, net die oerbokke het oorgebly. Dit was toe dat die verhale begin uitkom, en die demensie, 'n teken dat hy in die gevorderde stadiums van veelvuldige sklerose was wat deur blootstelling aan Agent Orange bewerkstellig is, het pynlik duidelik geword.
Aanvanklik het hulle tot stilstand gekom, maar sodra die verhale byna onophoudelik opgeduik het - op onvanpaste tye en meestal ongeërg en onvolledig, net brokkies van die waansinnige eentonigheid van oorlog wat deur oomblikke van ondenkbaar viscerale afgryse bepeins is. Deur sy frustrasie met sy onvermoë om homself uit te druk en verstaan ​​te word, het ons geweet dat hy besef dat sy gedagtes van binne vernietig word. Om my vader, 'n reus van 'n man, fisies sowel as geestelik, te bekyk, sak stadig af in die eensame vergetelheid van demensie, was verwoestend. Maar soos Herodotus een keer geskryf het, begrawe seuns in vrede hul vaders, en in oorlogsvaders hul seuns.
Hoe meer ek daar vertoef het, hoe meer het my kinderjare in Jakarta gelykgestel aan die oorgang van my vader na volwassenheid in Vietnam. Die Asiatiese omgewing, die komende ouderdom, die soeke na ontbinding en die drama van geweld het vir my afgespeel, hoewel op 'n veel kleiner skaal, soos wat dit vir my pa was. Toe ek hierdie parallelle tussen ons lewens trek, het ek 'n sekere katarsis gevind, 'n mate van begrip en die aanvaarding van die verlede, onuitwisbaar gevorm deur ons vormingsjare in Suidoos-Asië.