23 Junie 1941 - Inligting - 2022
Tradisionele vyande - Brittanje se oorlog met Vichy Frankryk 1940-1942, John D Grainger. Kyk na die reeks gevegte tussen Vichy France en Brittanje tussen die val van Frankryk in 1940 en Operation Torch aan die einde van 1942. Polities goed gebalanseerd, met erkenning aan die ware motiewe agter elke Britse aanval en die moeilike balans wat die Vichy -regering probeer het, maar versuim om af te trek, en met goeie verslag van die militêre optrede. [lees volledige resensie]
Wat is 'n goue verjaardagjaar?
Die goue verjaardagjaar is die jaar waarop die ouderdom van 'n persoon ooreenstem met die datum waarop hul verjaardag val. 'N Persoon wat op 27 Junie verjaar, sal byvoorbeeld 'n goue verjaardag hê in die jaar waarin hy 27 word.
Afhangende van die dag waarop 'n verjaardag val, is daar 31 kanse vir 'n goue verjaardag. 'N Persoon wat ouer as 31 jaar is, het reeds die goue verjaardag geslaag en kry nie weer 'n kans op die goue verjaardag nie. Baie mense mis hul goue verjaarsdae omdat dit nie 'n bekende viering is nie.
Die betekenis van 'n goue verjaardag lê in tradisie en wat 'n persoon glo die goue verjaardag sal wees. Sommige mense neem die verjaarsdag dalk baie ernstig op en het moontlik oordadige geskenke. Ander mense is dalk nie geïnteresseerd in die viering van hul goue verjaarsdae nie, of weet miskien nie daarvan voordat dit gebeur nie. Daar is spesiale partytjie -temas, geskenke en selfs boeke wat mense kan help om hul goue verjaarsdae te vier. Goue verjaarsdae word in baie verskillende lande gevier, en die verjaarsdae kan in sommige lande meer betekenis hê as op ander plekke soos die Verenigde State.
23 Junie 1941 - Geskiedenis
Hierdie webwerf, soos baie ander, gebruik koekies. Sien meer besonderhede hier.
Bomme in Edinburgh
Lugaanvalle tydens die Tweede Wêreldoorlog
- Ontruiming en terugkeer
Falkirk, Stirlingshire, Skotland
Lake Maquarie, Nieu -Suid -Wallis, Australië
New Plymouth, Nieu -Seeland
Bom by Springwell Place
Musselburgh, Oos -Lothian, Skotland
Colindale, Noord -Londen, Engeland
Forres, Moray, Skotland
Emigrasie na Australië
Bom by Holyrood -paleis
Arroyo Grande, Kalifornië, VSA
Boodskap vir Mary Budge
Dublin, New Hampshire, Verenigde State van Amerika
Dankie aan Brian Fox, wat van 1940 tot 1946 die Trinity Academy, Edinburgh, bygewoon het vir die herinnering aan die lewe in Edinburgh tydens die Tweede Wêreldoorlog
Ontruiming en terugkeer
& quot Ek en my suster is in 1939 uit Edinburgh ontruim na 'n skoolhuis in die Lyne -vallei naby Peebles. Met Kersfees, dieselfde jaar, was ons albei terug na Edinburgh.
Soos die oorlog gevorder het, het die Duitsers Clydeside in 1941 gebombardeer. Die aanvalle het oor drie nagte plaasgevind en ons moes ure en ure in ons skuiling in Anderson deurbring. Ons buurman en seun langsaan het dit met ons gedeel. Sy was so senuweeagtig dat sy die bank laat raas het.
Ons het in ons dwaasheid gedink dat dit alles baie lekker was, veral omdat ons die volgende dag die skool kon oorslaan. Ons kon die bomwerpers bo -oor hoor dreun en die harde geraas van ons gewere.
Skielik is daar 'n harde swaai geluid wat al hoe harder word. Ons het almal gehurk en gewag op die ontploffing wat nooit gekom het nie. Dit blyk 'n onontplofde dop te wees wat binne 'n paar sentimeter van ons buurman se man beland het en hom met aarde oorstroom het. Hy was destyds op ARP -pligte. Nodeloos om te sê dat hy amper dood is van skrik.
& quot By 'n ander geleentheid is ons albei wakker gemaak deur ons oom in die middel van 'n aanval sonder waarskuwing. Die huis was omring deur brandbomme, wat gelukkig geen huise getref het nie.
Die volgende oggend sien ons gebrande gate in die pad en sypaadjies. Edinburgh was baie gelukkig in soverre dit die bomaanval wat deur soveel ander stede verduur is, grootliks vrygespring het.
Dankie aan David Fiddimore vir die verskaffing van hierdie foto's van 'n staalplaat wat waarskynlik tydens die Eerste Wêreldoorlog gebruik is om 'n skuiling op die grondvloer van 'n huis op Mayfieldweg, Edinburgh, te skep.
Klik op die onderstaande prente om dit te vergroot en om David se kommentaar daaroor te lees:
BOMME OP EDINBURGH GEVAL
Leith: Victoria Dock , kruising van Commercial Street en Portland Place spoorlyn, George Street, LMS spoorweg steenkool depot, Newhaven taklyn, Nicol Place
- twee bomme van 250 lb en ses 50 lb
- 'n bom van 1 000 lb,
Spoorlyne, Seafield Road
- drie bomme van 50 lb, 48 branders
Portobello: Abercorn Park en 9 Abercorn Terrace,
Warrender Park -omgewing: Roseneath Place 16 en ryvlak,
- vyf 50 lb bom s
Leith: David Kilpatrick -skool en spoorwal, opp. Largo Place ***
- twee landmyne val per valskerm
*** Kim Traynor voeg by: Dit was David Kilpatrick Infant School. 'N Deel van die Leith -biblioteek is ook deur dieselfde bom beskadig. & Quot
Corstorphine -gebied: spoorlyn Dalmeny en Braehead House , Cramond brig
- 34 branders
- een 100 pond, drie 50 pond bomme, 34 branders
Met erkenning weergegee aan Lothian Region Education De pt wat volgens my 'n lys is wat in die 1980's in hul skole * gebruik is.
Toe ek 'n tiener was, was een van die irriterende aspekte van my week dat ek 'n sak tjurring moes saamneem huis toe uit die winkels, wat 28 kg weeg. Dus, as ek die grootte van sommige van hierdie bomme sien, is ek nogal verbaas. Waarom gooi 'n eensame Duitse bomwerper in 1942 bomme van 500 pond op Craigentinny? Elkeen van hulle sou 'n billike hotel laat val.
Ek kan geen skakel na datums vir klopjagte op Belfast, Glasgow of Rosyth sien nie, wat 'n bom kan aandui wat deur 'n terugkerende aanvaller neergelê is. Aangesien daar die aand geen ander aktiwiteite was nie, moes die vliegtuig alleen gewees het, wat ongewoon lyk. Ek wonder of die Craigentinny -spoordepot die beoogde teiken was, vandaar een van die bomme wat op die gholfbaan val?
Ek het Kim gevra wat die 'tjurpe' is, waarna hy hierbo verwys het. Hy het geantwoord:
& quot Churls was klein, gewaste klontjies steenkool wat in fabrieks verseëlde, dikbruin papiersakke verkoop word wat 28 kg weeg.
Ek het weekliks een sak by 'n plaaslike winkel in West Grantonweg afgehaal toe ek in die middel-sestigerjare in Royston Mainslaan gewoon het. Die sak was groot vir 'n klein tiener, so ek moes dit oor my skouer dra. & quot
Miskien is nie al die bomme wat tydens die Tweede Wêreldoorlog neergegooi is, in die tabel in 3 hierbo opgeneem nie.
Onlangs het Danny Callaghan, wat nou in Falkirk woon, my vertel van foto's wat hy geneem het van geboue wat op Edinburgh se bomterreine gebou is ***
Ek het 'n paar foto's geneem van die gebou op drie bomterreine in East Claremontstraat. ***
1. Die oostelike perseel, langs die voormalige drukkerye, is woonstelle wat in die 1960's gebou is, genaamd Claremont Court.
2. Die middelste perseel is die TA -motorhuis
3. Die westelike perseel is moderne woonstelle wat volgens die nuwe meenthuise gebou is, maar omdat hulle laer plafonne het, het hulle 'n ekstra vloer. Anders volg hulle die boulyn. & Quot
*** Ek is nie seker of die bomterreine in Oos -Claremontstraat waarna Danny verwys, bomwerpe uit die Eerste of Tweede Wêreldoorlog was nie.
Kim het geantwoord op Danny se kommentaar in 5 hierbo.
Ek herken die liggings waarna Danny verwys. Die eerste is baie bekend, want dit het reg langs my sekondêre skool gestaan ​​en 'n geheime pad terug skool toe gebring vir tantes wat langs die snoekertafels langs die ou Ritz -teater was.
Ek was nie bewus daarvan dat hierdie geboue ontstaan ​​het as gevolg van bombardemente nie. & quot
& quot Ek het verstaan ​​dat die lys in 3 hierbo volledig is. Daar was geen voorvalle na die Craigmillar -bomme nie. Tog word daar nie melding gemaak van East Claremontstraat nie. & quot
Kim Traynor, Tollcross, Edinburgh: 6 Desember 2009
Trouens, dit lyk nie asof hierdie terreine bomwerpe was nie. Sien ook asb 'Herinneringe 11' hieronder. - Peter Stubbs
& quot 'n Nuwe boek verskyn binnekort met die titel 'The Luftwaffe Over Scotland'. Dit word beskou as die eerste omvattende geskiedenis van die onderwerp van lugaanvalle op Skotland. & quot
Dankie aan Les Taylor wat antwoord
Ek het kennis geneem dat Kim Traynor (Recollections 6 hierbo) my nuwe boek 'Luftwaffe over Scotland' genoem het
Ek wil 'n bietjie verduidelik oor die boek, veral met betrekking tot lyste met plekke waar bombardeer is, want ek wil nie die indruk wek dat dit 'n uitputtende 'bybel' is van gebombardeerde plekke in Skotland nie, want dit is nie wat ek van plan was om te doen.
Soos u kan dink, sou 'n gedetailleerde lys van elke bom wat neergegooi is so lank wees dat geen uitgewer daaraan sou raak nie, net soos 'n lys met spesifieke strate, huise en plekke wat gebombardeer is. Wat ek gedoen het, is 'n indeks saamgestel in die bylaes van elke plek in Skotland wat bekend is dat dit gebombardeer is, met die datum. Ek bied ook die beste beoordeling van die ongevalle -getalle, tesame met wat ek hoop die eerste omvattende lys is van ooit Duitse vliegtuie wat oor of rondom Skotland neergebring is.
Wat my boek wil doen, is om die breër politieke, strategiese en taktiese aspekte van die lang bombardement teen Skotland aan te pak en verduidelik:
- waarom die bombardement plaasgevind het (in terme van die beroemde 'Douhet -teorie'), wie presies die bombardement gedoen het (in terme van Duitse eenhede en hul basislokasies) en
- die strategie en taktiek agter die operasies, wat wissel van massa -aanvalle op Clydebank en Greenock, tot die meer algemene 'hit and run' -aanvalle wat natuurlik by verskeie geleenthede Edinburgh ingesluit het.
Ek maak ook in die inleiding daarop dat die boek spesifiek nie 'n versameling getuienisherinneringe is nie, aangesien dit 'n onderwerp is wat reeds deeglik behandel is, maar meer 'n gedetailleerde tegniese naslaanwerk wat nie net handel oor wat gebeur het nie, maar ook waarom. & Quot
Boodskap aan Les Taylor
As u 'n antwoord aan Les Taylor wil stuur, stuur 'n e -pos aan my, dan stuur ek u boodskap aan hom deur. Dankie.
& quot Die geheime Skotland -webwerf bevat 'n kaart van die Zeppelin -bombardemente van 1916. U kan duidelik sien dat die lugskip die ligte van Dumbiedykes volg.
Arthur's Seat, selfs in die maanlig, moes aan die Zeppelin -bemanning verskyn het as 'n funksionele, swart poel onder hulle. Dit moes vreesaanjaend gewees het om te verseker dat hulle 'n veilige hoogte handhaaf.
Dit lyk asof hulle die silwer streep van die Water van Leith gevolg het, wat die maanlig weerspieël, om die middestad van die stad te vind. & Quot
& quot Ek onthou duidelik, uit ons Anderson -skuiling, die bomme wat die Corstorphine Zoo getref het, met 'n aantal diere doodgemaak. Die ouer kinders is beloon vir die vang van ontsnapte diere.
Dit het gelyk asof ek gedink het, miskien was dit die Forth -brug waarna hulle op soek was. & Quot
Carrick Knowe - kinderspeelplek
& quotCarrick Knowe -gholfbaan is tydens die oorlog deur die Home Guard gebruik. Dit was toe ook 'n speelplek vir ons as kinders. & Quot
Op vyfjarige ouderdom het ek saam met my ma, twee susters en broer op Springwell Place 28 gewoon.
Ek is nie seker van die datum nie, maar ek dink dit was op 16 September 1940 dat ons gebou en die brouery langsaan in 'n bomaanval getref is. **
My ma is oënskynlik 'n heldin. Ons het in die boonste woonstel gewoon. Sy het ons kinders bymekaargemaak en tyd gevind om by die bure wat hardhorend was, aan te klop. Hulle het niks gehoor nie.
Ons het in die straat uitgegaan en gestaan ​​en kyk hoe die brandweermanne die vuur probeer beheer, en daarna na ons ouma se huis gegaan. Sy het in dieselfde straat gewoon. Daarna het ons na die Northern General Hospital gegaan totdat ons uiteindelik weer by 6 Ferry Road Place, West Pilton, gehuisves is. My ma het haar foto in die aandnuus of die Skot gehad. & quot
** As ek na die lys in 3 hierbo kyk, glo ek dat die datum van die bombardement moontlik 27 September 1940 was.
- Peter Stubbs: 7 Maart 2010
Nog meer herinneringe aan die bombardement?
Ek wil graag weet of daar nog iemand is wat herinneringe aan hierdie bombardement het? soos ek tevergeefs probeer het.
Ek woon nou in New Plymouth, Nieu -Seeland, waar ek al 35 jaar saam met my gesin woon. Vriende is baie welkom om met my in verbinding te tree. & quot
As u 'n boodskap aan Don wil stuur, stuur 'n e -pos aan my, dan stuur ek u boodskap aan hom deur.
Avril Finlayson Smith ( nee Jong)
Ek het in 'n paar ander refleksies gelees oor die bombardement in Crewe Place waar ek gewoon het. My pa was 'n ARP Warden, so ek was baie betrokke by dit alles. & quot
& quot ek het baie herinneringe daaraan dat ek na die Anderson Shelter moes gaan. Al te dikwels word die geheue wat die meeste by my opkom, in my sirene -pak getrek.
Dit was O. aan die begin van die oorlog, maar dit het mettertyd 'n bietjie gesukkel geword. Ek het natuurlik gegroei, maar nie die sirene -pak wat my moes hou nie.
My pa het die sirene -pak gemaak, aangesien hy 'n kleremaker was - baie handig !!
Ek onthou al die stukkies treacle wat my pa in die skuiling oorgedra het & quot
Avril Finlayson Smith (née Young), Bendigo, Victoria, Australië
Boodskap geplaas in EdinPhoto -gasteboek, 24 Maart 2010
As u 'n antwoord aan Avril wil stuur , asseblief
OF: voeg 'n antwoord by haar onder die boodskap wat sy op 24 Maart 2010 in die gasteboek gelaat het
OF: stuur 'n e -pos aan my, dan stuur ek u boodskap deur aan Avril.
& quot Danny Callaghan het oor drie bomwerwe in Oos -Claremontstraat geskryf. Trouens, dit was nie die geval nie. Die webwerwe wat hy noem, was:
- die toewysings op Melgund Terrace, ek het een op die perseel gehad. Woonstelle het hulle in die laat -1950's vervang.
- t die toewysingsperseel in West Annandale Street waar die T.A. het in die vroeë -1950's 'n vervoermotorhuis gebou
- die ruïnes van die druk- en uitgewersgebou van MacDougalls, net van die Laerskool Broughton af. Dit is afgebrand. Ek dink dit was voor die oorlog. Dit het jare lank as 'n puinhoop gestaan ​​en baie mense het gedink dit was die gevolg van bombardemente, maar dit was nie die geval nie. & quot
& quot Die T.A. Hall in East Claremont Street was die tuiste van die 'Dandy Ninth' afdeling van die Royal Scots. Hulle word beskou as die slimste troepe in die Britse leër. Ek onthou die parades met die Pipe Band en soldate na die oorlog.
'N Masjiengeweerplasing op die dak van die gebou is gebruik tydens lugaanvalle op lae vlieënde vliegtuie. & Quot
My pa het my een aand vertel van 'n bomaanval, wat 'n brand by Tynecastle veroorsaak het. Dit was 'n whisky -band in Duffstraat wat getref is en die vlam was so helder dat dit moontlik was om 'n koerant by Bellevue te lees.
Ek het altyd gedink hy oordryf, maar ek het 'n boek gelees deur 'n voormalige Duitse vlieënier wat op die aanval was. Hulle doelwit was die Forth Bridge en Rosyth, maar die bomme is laat val en sommige het duidelik te kort skiet.
Hulle het geen idee gehad wat die y getref het nie, maar hulle het 'n geweldige brand veroorsaak. Die gloed van die vuur kon nog gesien word toe hulle terugkeer na hul basis toe hulle oor die kus van Denemarke kom.
Ek veronderstel die afstand tussen die teiken en die gebombardeerde terrein by Tynecastle was nie ver in vliegtuigafstand nie, en die terrein by die brug was ook goed verdedig. & quot
Ek het tydens die oorlog saam met my ma Queensferry besoek en die hele gebied was omring deur spervuurballonne. Hulle het vir my wonderlik gelyk, aangesien hulle silwer was soos in die son. Ek het altyd gehoop dat ek een kon kry. Hulle het bomaanvalle op 'n lae vlak voorkom, aangesien daar geen manier was dat vliegtuie by die brug of vlootbasisse kon kom nie, met soveel ballonne wat die kabels oplig, wat natuurlik die werklike beskerming was.
Die ballonne is opgehef toe lugaanvalle verwag is. Vandaar die gesegde 'Balloons up'. & quot
Jim Suddon, Morningside, Edinburgh: 25 Maart 2010
& quot Weet u van enige Anderson -skuilings wat in die tuine van Edinburgh oorleef?
En is dit moontlik om hulle te besoek? & Quot
Antwoord aan Yvonne Gordon?
Ek weet nie van enige oorlewende Anderson -skuilings in die tuine van Edinburgh nie, maar daar kan wel 'n paar wees. As u weet, kan u my 'n e -pos stuur, dan stuur ek u boodskap aan Yvonne deur. Dankie.
Dit lyk asof my ma dink daar is 'n Anderson -skuiling iewers in die duim. & quot
Ek onthou die eerste lugaanval van die Tweede Wêreldoorlog. Dit was 'n pragtige laat somersdag. Die eerste wat ons gehoor het, was die geluid van 'n vinnige vuur, gevolg deur 'n Duitse vliegtuig, verder gevolg deur 'n Spitfire, (of dalk 'n orkaan) Lysander spotter vliegtuig, en uiteindelik 'n helder geel Sunderland reddingsvliegtuig.
Ons was almal besig om stukke granaatjies (wat nog warm was) op te tel en heeltemal onbewus van die gevaar daarvan.
Die Duitse vliegtuig is neergeskiet en neergestort in die omgewing van Humby. * Die Duitse bemanning het 'n 'volledige militêre begrafnis' gekry en die vlag van die Swastika is oor die kis gehang.
Die kis (s) was daarna begrawe in die Joppa -begraafplaas. Hulle is na die oorlog na die Duitse gesinne teruggeplaas & quot
* Humby is in Oos -Lothian, oos van Edinburgh, ongeveer 16 km suid van Musselburgh.
& quotDaar is 'n herdenking gedenkplaat in die voorportaal van Andrew Morton Hall, agter die Leith -biblioteek. Dit teken die Leith minblitz met Duitse vliegtuie in 1941 op. & Quot
Leith Mini -Blitz - 1941
Frank het vir my 'n foto van die gedenkplaat gestuur. Dit lui:
BESKADIG DEUR VYANDAKSIE
& quot Die Leith mini-blitz erg beskadig:
- wat destyds bekend gestaan ​​het as Leith Town Hall
Ek was maar ses jaar oud, maar ek onthou die nag baie duidelik. Twee landmyne val op die spoorwal wat parallel met Largo Place loop. Minstens twee mense is in Large Place dood. & quot
& quot Danny Callaghan (5 hierbo) dui daarop dat Brown Brothers Engineering Works, Bonnington, 'n teiken was.
My pa het tydens die oorlog daar gewerk.Hy was besig met stoomkatapulte vir vliegdekskepe **, dus 'n prioriteitsdoelwit as die Duitsers daarvan kennis dra.
Alistair Adams, Giffnock, East Renfrewshire, Skotland: 26 Desember 2011
** Sien ook Recollectons 17 hieronder
Jim Suddon (herinneringe 11 hierbo) is basies korrek. Nie een van die drie plekke is gebombardeer nie.
Daar is nooit op 'n ernstige manier op die Melgundstraat en die West Annandale Street -lotte gebou nie.
- Melgundstraat -toewysings het moontlik 'n paar klein oorblyfsels/afgebreekte geboue gehad van toe dit deel was van die Bellevue House Estate.
- West Annandale Allotments het moontlik ook 'n paar oorblywende/gesloopte geboue uit dieselfde landgoed gehad, en meer spesifiek uit die oorspronklike dieretuin van Edinburgh.
Die gebrek aan geboue op hierdie twee toewysingsgebiede kan bevestig word deur terug te werk deur die verskillende OS-reekskaarte op die ou kaarte-webwerf .
'N Lugfoto uit die 1930's in die Edinburgh Central LIbrary -versameling *** toon baie uitgebreide toewysings in die algemene gebied.
*** Ek het gevind dat hierdie foto interessant was, maar ek kan dit nie by die EdinPhoto -webwerf voeg nie, om kopieregredes. As die Edinburgh Central Library egter die foto by hul Capital Collections -webwerf gevoeg het, kan ek 'n skakel na die bladsy op die webwerf byvoeg. Ek sal verder ondersoek instel.
Die 'verwoeste geboue' was, soos Jim sê, afkomstig van die McDougall's Educational Establishment and Printing Works. Dit is vernietig deur 'n brand wat vermoedelik op 'n Saterdagmiddag in 'n hysbak ontstaan ​​het.
Ek onthou hoe ek in die onderkant van Bellevueweg gestaan ​​en kyk het hoe die brandweer, insluitend AFS, die brande bestry. Daar was 'n redelike skare. Dit sou baie onwaarskynlik wees as daar 'n bedreiging van bomaanval was.
Die brand was egter ongeveer 1940. Dit was beslis nie voor die Tweede Wêreldoorlog nie. Ek weet dit, want ek het eers omstreeks Junie 1939 begin loop en ek kan onthou dat ons in Bellevueweg afgestap het om die vuur te sien. & quot
Alex Dow ondersoek verder en skryf dan:
Die boekie 'Aye Ready - A History of Edinburgh Fire Brigade' (bladsy 36) sê dat die brand op Saterdag 14 Junie 1941 ontstaan ​​het en dat die oorsaak toevallig was. & quot
Dankie aan Alex Dow vir die reaksie op die opmerkings van Alastair Adams in Recollections 15 hierbo.
As u na hierdie Navy History-webwerf kyk, sal u sien dat S-span se katapulte basies 'n innovasie na die Tweede Wêreldoorlog was, wat Brown Brothers, ens. insluit.
Klik op die onderstaande skakel om die volledige antwoord van Alex op Recollections 15 te lees:
Ek het pas die artikel wat Don Falconer geskryf het (Recollections 9 hierbo) gesien. Ek was drie jaar oud toe die bom geval het en het op 19 Springwell Place, eerste verdieping, gewoon.
Ek onthou hoe my pa in die slaapkamer gekom het wat ek met my suster Margaret (7) gedeel het, die gordyne teruggetrek en uitgeroep het: 'God! Die straat brand '.
Ek onthou hoe die brandweermanne ons huis gebou het om te verhoed dat die brand versprei. Ons is later ontruim om by 'n gesin in Bonnyrigg te bly, waarvoor ek baie lief was. Ons het daarna ongeveer 'n week of wat later teruggekom by die huis.
Ek kommunikeer graag met almal wat graag herinneringe wil deel.
Gesprekke met Bill
As u met Bill Hogg wil kommunikeer, stuur 'n e -pos aan my, dan stuur ek sy e -posadres aan u deur.
Bom naby The Meadows
Nadat ek die verslag van Kim Traynor oor bomme wat op Edinburgh neergesit is, gelees het, onthou ek hoe my ma my die verhaal vertel het van hoe sy tydens die oorlog in 'n bioskoop was, iewers rondom Marchmont, 'n film kyk waar bomme in die film gegooi word. Sy het opgemerk hoe realisties die ervaring was.
Volgens my pa het die Britse bomwerper die aand 'n bom in sy onderstel vasgesteek en daarin geslaag om dit veilig oor die Meadows vry te laat voordat dit geland het. Dit was die geluid en vibrasie wat naby die bioskoop ontstaan ​​het, wat my ma se ervaring realisties gemaak het.
Miskien kan Kim hierdie verhaal bevestig. My ouers het dit dikwels na die oorlog vertel, aangesien dit 'n groot impak op hulle gehad het - nie letterlik nie, dankie tog! & Quot
Dankie aan Bill Hall vir die reaksie op Allan Dodd se kommentaar oor bomme wat tydens die Tweede Wêreldoorlog naby The Meadows neergegooi is.
My ouers, Mary en Joseph Hall, is in Oktober 1940 uit hul woonstel in Marchmont Crescent, naby The Meadows, gebombardeer. Hulle moes 'n rukkie by haar grootouers in Albionweg gaan bly. & Quot
Ons kwotasie vir lugaanvalle in die agterste groen in Drumdryanstraat 7, Tollcross, is van beton gemaak. Dit het 'n skuins buitekant, wat 'n goeie glybaan in die winter gemaak het toe dit sneeu.
As kind het ek daarvan gehou wanneer die sirenes gaan en my ma my en my suster na die skuiling sal neem. Toe was daar 'n deur, ongeveer tien trappe na die binnekant, waar daar houtbanke en houtbanke was. & Quot
& quot 'n Ou man met die naam Willie Greig sou sy trekklavier bring en ons sou sing-a-longs hê. Ma sou sluip boontoe en maak kakao. Ek het in daardie dae kakao gehaat, dit was soos die staf van die lewe, en treacle sannies (ugh). & Quot
& quotMy ma sy het ook baie probleme ondervind, aangesien die A, R, P. die mens sou altyd 'n lig uit die venster sien. Sy was nog nooit so goed daarin om swartpapier op te sit nie. & Quot
Dankie aan Kathleen van Overzee vir die antwoord op Don Falconer se herinneringe in 9 hierbo.
"My ma onthou die bombardement in Springwell Place, Dalry.
Sy het in Fowler Terrace gewoon en hulle is in die middel van die nag wakker gemaak deur bure wat buite byeengekom het.
Sy sê dat hulle na die wal gegaan het om beter te kyk. Maar ek het gedink dit tref 'n distilleerdery en nie 'n brouery nie.
My ma is nou 'n bietjie oud en daar is baie lang stories:
- mense met emmers wat hardloop om die whisky te gaan haal!
Ons het geglo dat die oorspronklike teiken die spoorlyn was - weereens, ek het geen idee of dit waar is nie. & Quot
Kathleen van Overzee, Amsterdam, Nederland: 26 Januarie 2012
Dankie aan Alex Vesco vir die reaksie op die opmerking oor die bom in die Dalry -distrik in Edinburgh.
Die bom het 'n distilleerdery -pakhuis in Duffstraat getref. Dit was 'n drieverdieping klipgebou. Dit het vate gestoor wat by die Caledonian Distillery op Haymarket gevul is. Ek glo dat die skoorsteen van die distilleerdery nog steeds staan. **
Die pakhuismuur op Downfield Place was ná die ontploffing nog ongeskonde, asook die hysbak in die middel van die gebou. (Dit het drie dae later uit sy eie geval.)
Die muur op Springwell is in die straat geblaas en die brandende vate het van agter na voor in 'n helling gestyg.
Die teenoorgestelde huise in Duffstraat was aan die brand. Ek besef dat niemand seergekry het nie. Ek was toe 'n kind in Northcotestraat, en was haastig weg van die toneel wat ek nog duidelik onthou.
Later is ek meegedeel dat die straatgeute met brandende geeste loop. Toe die terrein uiteindelik skoongemaak is, het dit 'n paar jaar later nog steeds na whisky geruik toe die son skyn en die grond warm word.
Daar was in werklikheid 'n aantal spoorlyne en rangeerplekke in die omgewing, en dit kon heel moontlik wees dat dit die teiken was. Dit is 'n raaisel hoe die vlieënier hulle in die verduistering kon sien
** Ja, dit is, en dit staan ​​nog steeds, nou omring deur nuwe behuising.
Peter Stubbs. 10 Maart 2012
Dankie aan Ian Thomson wat geskryf het:
Ek het pas melding gemaak van die bomaanval onderaan die einde van Springwell.
Ek is in Junie 1940 gebore, 'n bietjie later as toe die bom neergegooi is. Ons het in Springwell Place 22, 3de woonstel met die straat, gewoon.
Alhoewel ek 'n bietjie jonger as Bill Hogg is, onthou ek hom nog van toe ek ouer was. Ek het na die Dalry -skool gegaan, toe het ons na Easter Drylaw oorgegaan toe ek na die Secondary School moes gaan. & Quot
Ek was tien jaar in die Royal Navy, daarna ses jaar in die Royal Australian Navy. Toe word hy 'n brandweerman en treindrywer en werk 33 jaar by Queensland State Rail . & quot
Geen melding op die lys van bombardemente nie
Ek het op Kim Traynor se lys in Recollections 3 hierbo afgekom oor bomme wat in Edinburg geval het. Ek het opgemerk dat daar geen besonderhede bekend gemaak is oor die bom wat by die Holyrood -paleis geval het nie, so miskien sal dit 'n bietjie lig versprei. & quot
Ons huis in Abbeyhill
Ek is gebore en getoë in Abbeyhill 78, 'n woonstel, ongeveer 20 meter van die paleis se terrein. Aan die agterkant van die woonstel was daar 'n oop balkon wat uitkyk oor die paleis. & quot
& quot Gedurende die oorlog was daar 'n fonds genaamd die Spitfire Fund. Mense regoor Brittanje het maniere gevind om geld in te samel om meer Spitfires te bou. Ons metode was om 'groen konserte' terug te hou, waar plaaslike mense almal 'n draai gemaak het. Daar was 'n toegangsgeld, so ons het elke paar weke 'n vaste inkomste gehad. & quot
Die nag van die bom
& quot Die aand toe die bom neergegooi is, was ons pas klaar met 'n konsert en was ons bymekaar in die huis van my ma op die derde verdieping wat die take tel toe daar 'n allemintige knal was en die gebou bewe, en daar was 'n gerommel klank.
Dit het geklink asof die gebou stort in duie, maar dit blyk ons ​​emmer in die steenkoolkelder te wees. Dit was geskud en val van die top van die steenkool af en ratel af. & quot
& quot Die oggend, toe ons van ons balkon af kyk, ongeveer 100 meter ver in die middel van die paleis, sien ons 'n groot krater. Daar is gedink dat die bom bedoel was om die spoorbrug voor ons gebou te tref. Dit was die hooflyn van Edinburgh na die suide. & quot
& quotM y Oom was 'n mynwerker wat weens swak gesondheid afgetree het. Hy het in die woonstel bo ons gewoon, en hy het 'n helder idee. Hy het gedink dat ons miskien 'n bietjie meer geld kan insamel vir die plesier deur mense die krater te laat sien.
Ons het gedink dat ons miskien 'n pond of twee kan maak, maar die fonds neem van f en hardloop drie dae lank, en ons versamel meer as 300, wat in daardie dae nogal 'n som was.
My Oom het op dag 1 begin en gesê:
'Kom kyk na die bomkrater wat al die vroue in die trap bang gemaak het'
Op dag 3 het hy gesê:
'Die bom byna 30 vroue vermoor. & quot
Dankie aan Thomas Henderson (Scotty) vir die antwoord op George Gowans se herinneringe aan die bom in Holyrood Palace in sy Recollections 24 hierbo.
Ek onthou goed die aand toe die bom op die Holyrood -paleis geval het. Daar was 'n paar van ons rondom Craig Row in Lower View, myself, my neef Bill wat nou oorlede is en ander.
Toe Bill opkyk, sien hy die soekligte, sodat ons almal na ons huise vertrek. Myne langs die lae pad, moes ek oor die relings voor die huis klim. Toe die bom tref, het dit die relings geskud en ek moes vinnig spring, aangesien die relings mooi skerp punte gehad het !!
Ons het die volgende dag uitgevind waar dit beland het! & quot
Dankie aan June Wood vir die plasing van 'n boodskap in die EdinPhoto -gasteboek nadat u die opmerkings van James Robertson in Recollections 24 hierbo gelees het.
& quot Toe die bom op die Holyrood -paleis laat val het, glo ek dat ons vensters ingeblaas is. Ons was aan die onderkant van die Canongate,
ek het gesien die opmerkings in Recollections 24 hierbo. van George Gowan oor sy oom That, dit was 'n baie goeie verhaal, en ook snaaks! & quot
Boodskap vir George Gowans
& quot George: jy het seker die Budge -gesin geken, aangesien hulle ook langs die tonnel gewoon het. Mary Budge woon nou hier in Ca lifornia, ongeveer 2 km van my af. Ons het al die jare kontak gehad. Ek sal vra of sy jou familie onthou . & quot
& quot1. Was daar gedurende die lente van 1940 bombardemente in Edinburgh?
2. Toe die verduisteringspapier begin gebruik word:
- Hoeveel ARP Wardens was daar?
- Was dit een tot 'n blok?
- Wat was hul pligte? & Quot
Jim Patience beantwoord die vraag van Sandra Joyce hierbo in die EdinPhoto -gasteboek.
In Jamaicastraat het die Air Raid Patrol Wardens lang wit jasse gedra. Ons was doodbang vir hulle. Hulle het vroeër uitgeroep:
'Nommer 34, 2de woonstel - lig wys, bedek dit'
Die lig gaan uit en ons sit in die donker totdat die 'All Clear' klink.
Ek skryf 'n boek ('n werk van fiksie) en daar is een feit wat ek desperaat probeer vasstel, maar ek kan geen verwysing daarna vind nie! Kan jy help?
Ek probeer vasstel of daar 'n skuiling in die Sick Kids -hospitaal in Sciennes was. Ek sien uit die skandering van kaarte vir lugaanvalle op u webwerf dat daar skuilings op Sciennesweg was, maar ek is nie seker waar dit was of watter skuilings dit moontlik was nie.
Kan u my in die rigting van iemand wys wat dalk weet? & Quot
Ek weet nie die antwoord op die vraag wat Isla vra nie. As u dink dat u haar kan help om die vraag te beantwoord, stuur 'n e -pos aan my, dan gee ek haar haar e -posadres sodat u haar kan kontak.
Harry Meiklejohn , Dublin, New Hampshire, VSA, het geskryf:
Ek was verbaas toe ek in 'R -versamelings 24 en 25' hierbo verwys na 'n bom by Holyrood -paleis. Dit is op geen stadium aangemeld nie.
Die eerste lugaanval op die vasteland van United Kindom tydens die Tweede Wêreldoorlog het op 16 Oktober 1939 plaasgevind. Bomme is op Rosyth Dockyard laat val wat skade aan vlootskepe (s) en slagoffers veroorsaak het. Die enkele Duitse bomwerper.
Die enkele Duitse bomwerper Heinkel of Dornier) is deur drie Spitfires van 603 Squadron neergeskiet en naby Haddington neergestort. Ek het gesien hoe die vliegtuie redelik laag vlieg oor Engeland/ Craigentinny en dan oos van my plek in Restalrig Crescent af. Soos ek onthou, het dit ongeveer 14:00 of 15:00 gebeur. & Quot
& quot 'n Ander klopjag het in Junie 1940 plaasgevind toe 'n bom of miskien 'n landmyn, wat destyds geraai is, op of naby die biblioteek in Leith geval het en groot skade aangerig het. Dit was ook 'n dagligaanval, waarskynlik verkenning.
Dankie aan Rosemary Clark, Corstorphine, Edinburgh, wat geskryf het
Ek is in 1938 gebore op No 31 Loaning Crescent.
'N onontplofte bom beland in die voortuin van nr 33 (& quotMevrou. Laurie se tuin & quot). Ons is vir ten minste een nag na die St Ninian se skoolsaal ontruim.
My pa het in die stad gewerk en die gerugte gehoor dat daar bomme op Loaning Crescent geval het, en toe hy probeer om terug te keer na die gesin, word hy deur hindernisse by Kemp's Corner teruggehou, so hy het 'n paar angstige ure gehad totdat hy ons opgespoor het.
Alhoewel ons 'n Anderson-skuiling in die agterste groen gehad het, was my ma, suster en ek destyds in die huis, so ek dink ons ​​het 'n noue ontkoming gehad!
R Dit was duidelik dat die bomwerper nie 'n spesifieke teiken in Craigentinny gehad het nie, maar dat die bom waarskynlik willekeurig afgelaai is.
Ek onthou dat die bomterrein in Loaningweg later jare ons ontmoetingsplek en speelplek geword het.
Dankie aan Anne Baumgartner-Brown, wat jare lank in Downfield, Dalry, Edinburgh gewoon het en die Laerskool Dalry bygewoon het vir die reaksie op Don Falconer se kommentaar oor die bom by Dalry in Recollections 9 hierbo.
Ek het sopas die opmerkings van Don Falconer in Nieu -Seeland gelees, in 'Recollections 9' hierbo. Hy het geskryf oor die bom wat al die jare gelede in Springwell Place neergegooi is. & Quot
Ek wil net sê dat dit nie 'n brouery is wat getref is nie, maar die winkel wat onderaan Downfield Place geleë is. Dit bevat baie eikehoutvate whisky, wat natuurlik ontplof het en die whisky eintlik 'vloei' in die straat.
Nadat ons 'n paar dae en nagte by 'n familielid in Caledonian Road deurgebring het, is ons toegelaat om na ons woonstel terug te keer nadat die vensters vervang is, en die lewe het voortgegaan soos altyd. & Quot
& quot Baie van die brandweermanne is oorweldig deur die dampe en ek onthou dat ek van my ma gehoor het dat die duiwe later nie van die grond af kon kom nie, en dat die buurman se Airedale Terrier die volgende dag in die middel van die pad sit en huil nadat hy die whisky gedrink het uit die geut! & quot
Dankie aan Margaret Williamson (née Hay) vir die antwoord op die vraag wat Isla Aitken in haar herinneringe 28 hierbo gestel het.
& quot Ek skryf om die vraag te beantwoord wat Isla Aitken gevra het oor Air Raid Shelters naby die Sick Kids 'Hospital naby The Meadows.
Die enigste plek met lugaanvalle naby die hospitaal was naby Tumbler's Hollow naby The Meadows. Dit was 'n entjie verder in die rigting van Bruntsfield.
My pa het saam met Sciennes gewerk, maar ek het nooit gehoor dat hy lugaanvalle noem nie.
Miskien sal iemand anders Isla kan help. & Quot
Margaret Williamson (née Hay), Moline, Illinois, VSA, 2 April 2014
Dankie aan Robert Edminson, wat van 1953 tot 1961 in Colinton gewoon het, dat u my gesê het:
& quotDaar was 'n Luftwaffe Raid 16 Okt 1939. Dit was nie op die Forth Bridge nie, wat baie meen dit was. Hulle was agter HMS Southampton en 'n paar verwoesters aan.
My ouma kyk na die klopjag uit haar sitkamervenster. My pa, wat toe op skool was, was woedend dat hy in 'n lugaanval skuiling was. & quot
Dankie aan Bill Hay wat geskryf het:
"My familie is op 'n nag byna" uitgebom "toe drie myne op Leith neergesak het, wat die nabygeleë huise erg beskadig het.
Ek het nou die drie webwerwe afgeneem soos dit vandag is. Die webwerwe was:
1. Op die hoek van Largo Place. Daar is nou nuwe huise gebou.
2. Georgestraat, Leith. Daar is ook nou nuwe huise gebou.
3. Baie gelukkig het twee van die landmyne in sagte grond geval, 'n spoorwal en 'n klein tuinarea op die terrein van David Kilpatrick se skool.
Die George Street -myn het die pad getref, wat ek verstaan ​​lewensverlies tot gevolg gehad het. Hierdie drie liggings is in 'n reguit lyn wat daarop dui dat die een vliegtuig verantwoordelik was. Ek onthou duidelik 'n glasskerf wat in die kant van 'n meubelstuk ingebed is.
Op 'n ander dagligaanval het ek eintlik die flits van die bom sien ontplof toe dit die pad aan die voet van North Junction Street tref. Die woonstel hier is ook gesloop en 'n nuwe gebou beslaan nou die perseel. & Quot
Dankie aan Francis Keighren wat geskryf het:
'n Bom val op die distilleerdery en op die huis oorkant, Northcote straat nr. 3. Die agterste groen is opgeblaas en die persone wat daar woon, is vermoor. & Quot
1. & quot Is daar iemand, oud genoeg om die waterreservoir in die middel van West Pilton Circus te onthou? & Quot
2 & quotDid 'n bom ontplof waar Craigmuir in die 1950's gebou is? & quot
As u enige van die vrae wat Robert stel, kan beantwoord en 'n boodskap aan hom wil stuur. stuur 'n e -pos om my te laat weet, dan stuur ek sy e -posadres aan u deur.
II. Die oorsprong van die Groot Depressie
Menigtes mense vergader buite die New Yorkse aandelebeurs ná die ineenstorting van 1929. Library of Congress.
Op Donderdag, 24 Oktober 1929, val aandelemarkpryse skielik. Tien miljard dollar se beleggings (ongeveer gelykstaande aan ongeveer $ 100 miljard vandag) het binne enkele ure verdwyn. Paniekbevange verkope het aangebreek, aandeelwaardes het tot skielike laagtepunte gedaal, en verstomde beleggers het op die New Yorkse aandelebeurs gedring en antwoorde gevra. Vooraanstaande bankiers het privaat by die kantore van J. P. Morgan vergader en miljoene in persoonlike en institusionele bydraes ingesamel om die skyfie te stop. Hulle marsjeer oor die straat en koop plegtig aandele teen hoë pryse. Die mark het tydelik gestabiliseer, maar vrese het oor die naweek versprei en die daaropvolgende week het beleggers bang hul portefeuljes gestort om verdere verliese te vermy. Op 29 Oktober, Swart Dinsdag, begin die aandelemark met sy lang, skerp daling. Voorraadwaardes verdamp. Aandele van U.S. Steel het van $ 262 tot $ 22 gedaal. General Motors se aandeel het van $ 73 per aandeel tot $ 8 gedaal. Vier vyfdes van J. D. Rockefeller se fortuin - die grootste in die Amerikaanse geskiedenis - het verdwyn.
Alhoewel die ongeluk die land verstom het, het dit die diepere, onderliggende probleme met die Amerikaanse ekonomie in die 1920's blootgelê. Die aandelemark se gewildheid het gedurende die dekade gegroei, maar slegs 2,5 persent van die Amerikaners het makelaarsrekeninge, en die oorgrote meerderheid Amerikaners het geen direkte persoonlike belang in Wall Street nie. Die ineenstorting van die aandelemark, hoe dramaties ook al, het nie op sigself die Amerikaanse ekonomie onderdruk nie. In plaas daarvan het die ongeluk 'n groot aantal faktore blootgelê wat, in kombinasie met die finansiële paniek, die Amerikaanse ekonomie in die grootste van alle ekonomiese krisisse gesink het. Toenemende ongelykheid, dalende vraag, landelike ineenstorting, beleggers wat te veel uitgebrei het en die spekulasieborrels bars, het almal saamgesweer om die land in die Groot Depressie te dompel.
Ondanks die weerstand van Progressives, versnel die groot gaping tussen ryk en arm gedurende die vroeë twintigste eeu. In totaal was die Amerikaners beter daaraan toe in 1929 as in 1920. Die inkomste per capita het vir alle Amerikaners met 10 persent gestyg, maar 75 persent vir die rykste burgers van die land. 1 Die terugkeer van konserwatiewe politiek in die twintigerjare versterk die federale fiskale beleid wat die skeiding vererger het: lae korporatiewe en persoonlike belasting, maklike krediet en verlaagde rentekoerse het ryk beleggers oorwegend bevoordeel, wat spaarsaam met kontant hul geld bestee het aan luukse goedere en spekulatiewe beleggings. in die vinnig stygende aandelemark.
Die beleid vir die sakewêreld van die 1920's is ontwerp vir 'n Amerikaanse ekonomie wat gebaseer is op die vervaardiging en verbruik van duursame goedere. Teen die laat 1920's was 'n groot deel van die mark egter versadig. Die opbloei van motorvervaardiging, die grootste motor van die Amerikaanse ekonomie in die twintigerjare, het vertraag namate al hoe minder Amerikaners wat die moontlikheid gehad het om 'n motor te koop dit nog nie gedoen het nie. Meer en meer het die welgestelde nie die behoefte gehad aan die nuwe motors, radio's en ander verbruikersgoedere wat die groei van die bruto binnelandse produk (BBP) in die 1920's aangevuur het nie. Toe produkte nie verkoop nie, het voorrade opgehoop, vervaardigers het produksie verminder, en maatskappye het werknemers afgedank, potensiële verbruikers van kontant gestroop, die vraag na verbruikersgoedere afgestomp en die afwaartse ekonomiese siklus herhaal. Die situasie word net vererger deur verhoogde outomatisering en toenemende doeltreffendheid in Amerikaanse fabrieke. Ondanks die indrukwekkende algehele groei gedurende die 1920's, het die werkloosheid gedurende die dekade ongeveer 7 persent gedaal, wat koopkrag onderdruk het vir 'n groot aantal potensiële verbruikers. 2
Terwyl Henry Ford se monteerbaan 'n vervaardigingsinnovasie was, het dit soveel motors vervaardig dat dit die motormark in die 1920's oorstroom het. Wikimedia.
Vir Amerikaanse boere het die moeilike tye intussen begin lank voordat die markte neergestort het. In 1920 en 1921, na etlike jare van groter as die gemiddelde wins, het die plaaspryse in die suide en weste hul lang daling voortgesit, terwyl produksie toegeneem het en die binnelandse en internasionale vraag na katoen, voedsel en ander landbouprodukte tot stilstand gekom het. Wydverspreide gronduitputting op westerse plase het die probleem net vererger. Boere was nie in staat om betalings te maak op lenings wat gedurende die goeie jare aangegaan is nie, en banke in landbougebiede het krediet in reaksie hierop verskerp. Teen 1929 is plaasgesinne te veel uitgebrei om die afname in verbruik te vergoed en in 'n haglike ekonomiese posisie nog voordat die depressie die wêreldekonomie verwoes het. 3
Ten spyte van ernstige fundamentele probleme in die industriële en landbou -ekonomie, het die meeste Amerikaners in 1929 en 1930 steeds geglo dat die ekonomie sou terugval. In 1930, te midde van een van die vele valse hoop van die depressie, het president Herbert Hoover 'n gehoor gerusgestel dat 'die depressie verby is'. 4 Maar die president was nie bloot skuldig aan valse optimisme nie. Hoover het baie foute begaan. Tydens sy verkiesingsveldtog in 1928 het Hoover hoër tariewe bevorder as 'n manier om binnelandse verbruik aan te moedig en Amerikaanse boere teen buitelandse mededinging te beskerm. Deur die aanhoudende landboudepressie het Hoover die hoogste tarief in die Amerikaanse geskiedenis onderteken, die Smoot-Hawley-tarief van 1930, net toe die wêreldmarkte begin verkrummel. Ander lande reageer in natura, tariefmure oor die hele wêreld styg en internasionale handel stop. Tussen 1929 en 1932 het die internasionale handel gedaal van $ 36 miljard tot slegs $ 12 miljard. Amerikaanse uitvoer het met 78 persent gedaal. Gekombineer met oorproduksie en dalende binnelandse verbruik, het die tarief die wêreld se ekonomiese ineenstorting vererger. 5
Maar verder as strukturele gebreke, spekulatiewe borrels en destruktiewe proteksionisme, was die laaste bydraende element van die Groot Depressie 'n wesenlik menslike: paniek. Die woes reaksie op die mark se val het die ekonomie se vele ander tekortkominge vererger. Meer ekonomiese beleid het teruggekeer. Die Federale Reserweraad het in sy reaksie op spekulasie te veel gekorrigeer deur rentekoerse te verhoog en krediet te verskerp. Regoor die land het banke lenings geweier en skuld ingedien. Hul beskermelinge, wat bang was dat reaksionele beleid verdere finansiële probleme beteken, het haastig geld ingesamel voordat instellings hul deure kon sluit en hul lot kon verseker. Sulke banklope was in die 1920's nie ongewoon nie, maar in 1930, met die agteruitgang van die ekonomie en paniek nadat die ongeluk versnel het, het 1,352 banke misluk. In 1932 het byna 2 300 banke in duie gestort en persoonlike deposito's, spaargeld en krediet saamgeneem. 6
Die Groot Depressie was die sameloop van baie probleme, waarvan die meeste begin het in 'n tyd van ongekende ekonomiese groei. Die fiskale beleid van die Republikeinse "sakepresidente" het ongetwyfeld die gaping tussen ryk en arm vergroot en 'n afwyking van internasionale handel veroorsaak, maar sulke beleide was baie gewild en word gedurende die grootste deel van die dekade algemeen beskou as 'n bron van die plofbare groei van die dekade. Aangesien fortuine te wen en lewenstandaarde te handhaaf, het min Amerikaners die vooruitskouing of die kans gehad om 'n tydperk van maklike krediet, ongebreidelde verbruikerswese en wilde bespiegelinge te weerlê. Terwyl die depressie in die Verenigde State werk, het Amerikaners gehoop om die ekonomiese storm so goed as moontlik te deurstaan, en wag op 'n vorm van verligting, enige antwoord op die steeds toenemende ekonomiese ineenstorting wat soveel Amerikaners se lewens verwurg het.
Ivor Grattan-Guinness (23 Junie 1941 – 12 Desember 2014)
Soos dissiplines gaan, is die geskiedenis van wiskunde relatief klein. Maar net soos die meeste akademiese aktiwiteite, is dit 'n wye en uiteenlopende navorsingsveld. Nietemin is die fokus van die meeste individuele navorsing in die vak dikwels noodwendig eng en gespesialiseerd. Daar is niks buitengewoons of aanstootlik hierin nie, maar die gevolg is dat een wiskundige historikus heeltemal onbekend kan wees met die werk van 'n ander geleerde wat buite sy of haar onmiddellike belangstellingsgebied werk. Alhoewel ons gemeenskap maar klein is, is dit moeilik om aan 'n hedendaagse wiskundige historikus te dink wie se naam bekend is elke ander geleerdes in ons vakgebied. As so 'n onderskeid egter ooit moontlik was, kan dit aangevoer word dat dit deur Ivor Grattan-Guinness gehou is.
Die enorme omvang van Ivor se vakkundige resultate is oorweldigend. In 'n loopbaan wat oor vier dekades strek, publiseer hy twaalf boeke en meer as tweehonderd en vyftig navorsingsartikels, asook 'n verbysterende verskeidenheid korter artikels, boekhoofstukke, boekresensies, woordeboek- en ensiklopedie -inskrywings en ander werke. Dit was nie net die omvang van sy produktiwiteit nie: die omvang en omvang van sy bydraes tot die onderwerp was ook merkwaardig. Ivor het alles geskryf oor die gebruik van getal en grootte in Euclid's Elemente tot die invloed van Max Newman op Alan Turing. Sy geskrifte behels nie net die geskiedenis van wiskunde nie, maar ook verwante dissiplines soos die geskiedenis van die wetenskap, die geskiedenis en filosofie van logika, die geskiedenis van numerologie, die filosofie van wiskunde en die gebruik van geskiedenis in wiskunde -onderwys. Sy dood aan hartversaking op 12 Desember 2014 bring 'n einde aan sowel 'n merkwaardige loopbaan as 'n formatiewe hoofstuk in die ontwikkeling van die moderne dissipline van die geskiedenis van wiskunde.
Ivor Owen Grattan-Guinness is gebore op 23 Junie 1941 in Bakewell, Derbyshire, die seun van Henry Grattan-Guinness, 'n wiskunde-onderwyser in Bakewell en later adjunk-direkteur van onderwys in Huddersfield, en sy vrou Helena (née Brown). Ivor, gestudeer aan Huddersfield New College, betree Wadham College, Oxford as wiskunde-geleerde in 1959, en behaal 'n BA in 1962. Na 'n kort loopbaan in die nywerheid, werk hy as navorsingswiskundige vir EMI, begin hy weer in 1964 met hoër onderwys, sluit aan by Enfield College of Technology in Noord -Londen as dosent oor die kursus wiskunde vir besigheid. In 1963 het hy Enid Neville ontmoet terwyl hy lid was van die BBC Choral Society, 'n amateurkoor waarin hulle albei sing. Hulle gedeelde liefde vir musiek het gou uitgegaan tot romanse en hulle is in Januarie 1965 getroud. Enid sou 'n halwe eeu lank sy beste vriend en konstante metgesel bly.
Dit was die ervaring van Ivor as voorgraadse wiskunde aan Oxford wat die nuuskierigheid begin het, wat uiteindelik tot sy toetrede tot die geskiedenis van wiskunde sou lei. Terwyl hy daar was, was hy gefrustreerd oor die gebrek aan belangstelling (en in sommige gevalle kennis) van die dosente met betrekking tot vrae rakende die teoretiese motivering en historiese ontwikkeling van die onderwerp. In 'n poging om hierdie vrae te begin beantwoord, en terselfdertyd met die aanvang van sy onderwysloopbaan, betree Ivor die London School of Economics (LSE) as 'n deeltydse student in die departement filosofie, logika en wetenskaplike metode, gestig en daarna bestuur deur Karl Popper. Alhoewel die departementele atmosfeer nie so kollegiaal was as wat hy sou wou nie, was die intellektuele effek op Ivor stimulerend en invloedryk, en het dit sy eerste blootstelling aan wiskundige logika ingesluit, wat 'n fassinasie veroorsaak het wat gedurende die res van sy werk sou weerklink. lewe. Hy studeer in 1966 met 'n MSc in die filosofie van die wetenskap.
Toegerus met 'n filosofiese agtergrond om sy onbeantwoorde vrae te stel, het Ivor hom nou probeer toespits op 'n bepaalde gebied van wiskunde waarin sy historiese en opvoedkundige aspekte prominent was. Nadat hy al geleer het van die verband tussen Fourier -reekse en fundamentele konsepte in analise en stelteorie, word sy aandag gevestig op die grondslag van Fourier en Cauchy. Omdat hy nuut was op die gebied, het hy leiding gesoek by 'n geleerde wat op hierdie tydstip een van die enigste professionele historici van wiskunde in die land was, en toe volledig ondergedompel in die voorbereiding van die eerste deel van Newton se wiskundige vraestelle. Van Tom Whiteside het hy baie waardevolle advies gekry oor aangeleenthede rakende argiefnavorsing, wat binnekort Ivor se forte sou word, en Whiteside het ook gehelp om 'n werksverhouding te vestig met 'n ander geleerde wat onlangs op Fourier, Jerome Ravetz, aan die Universiteit van Leeds werk gedoen het.
Teen 1967 werk Ivor aan twee komplementêre, maar parallelle, projekte as doktorale student in die LSE se departement wiskunde. Onder toesig van die ontleder en departementshoof, Cyril Offord, met Ravetz as sy eksterne studieleier, het die studie van Cauchy sy uiteindelike proefskrif geword, waarvoor hy in 1969 'n PhD aan die Universiteit van Londen ontvang het. Met geringe veranderinge het hierdie werk is gepubliseer as sy eerste boek, Die ontwikkeling van die grondslae van wiskundige analise van Euler tot Riemann, in 1970. Intussen het sy samewerking met Ravetz op Fourier 'n volskaalse studie geword, nie net van die destyds ongepubliseerde memorie van 1807 oor hitteverspreiding nie, maar ook van sy lewe, met groot gebruik van 'n groot aantal voorheen ongepubliseerde manuskripbronne-'n 'n kenmerk wat 'n bepalende kenmerk van baie van Ivor se werk sou word.
Op voorstel van Ravetz was die eksterne eksaminator op Ivor se PhD -komitee sir Edward Collingwood, destyds 'n senior figuur in Britse analise en kort daarna president van die London Mathematical Society. Collingwood het 'n groot belangstelling in die geskiedenis van wiskunde in die algemeen, maar was veral gefassineer deur die werk van Georg Cantor. Die ontwikkelingsverbande tussen die Kantoriese stelteorie en die Weierstrassiaanse wiskundige analise wat so nou verband hou met Ivor se onlangse navorsing, het hom nou na 'n nuwe, maar verwante navorsingsgebied gelei: die geskiedenis van stelteorie. Collingwood het op 'n manier geleer dat die sleutel tot die vind van meer argiefinligting in die voormalige huis van die Sweedse dissipel Gösta Mittag-Leffler van Weierstrass, net buite Stockholm, en in 1968 is Ivor op eie koste op 'n navorsingsreis na Swede gestuur. Wat daar by die eerste besoek en weer in 1970 gebeur het, het 'n groot impak op Ivor se navorsing gehad: tydens die deurblaai van die grootliks ongesorteerde dokumente, het hy letterlik honderde manuskripte raakgeloop wat nie algemeen bekend was in die geskiedenis van die wiskundige gemeenskap nie. . Hierdie dokumente het nie net betrekking op Cantor en Weierstrass nie, maar ook op baie van hul tydgenote uit die laat negentiende eeu, waaronder Sofia Kovalevskaya, Henri Poincaré, Philip Jourdain en Bertrand Russell. Die publikasie van sy bevindings in 1971 het gehelp om 'n reputasie vir Ivor te vestig, beide vanweë sy vermoë om argiefbronne op te spoor en om sy gretigheid om hierdie kennis met die wyer wetenskaplike gemeenskap te deel.
Sy verbintenis met Collingwood het hom nou gelei om 'n vrou te ontmoet wat jare lank sy loopbaan sou beïnvloed. Cecily Tanner is in 1900 in Göttingen gebore as Rosalind Cecilia Hildegard Young, die dogter van William en Grace Chisolm Young, die Britse wiskundiges wat die nuwe stel- en maatteorie in die eerste dekades van die twintigste eeu beywer het. Net soos haar ouers, studeer sy wiskunde in Cambridge, en net soos hulle, was sy 'n ontleder en behaal 'n PhD oor die teorie van Stieltjes -integrasie in 1929. Sy werk saam met Collingwood toe hulle albei aan die University College of Wales in Aberystwyth in die 1920's, en gedurende 'n groot deel van haar loopbaan was sy 'n aktiewe navorser in die geskiedenis van wiskunde, wat sy in 1967 uit 'n dosentskap in wiskunde aan die Imperial College in Londen vertrek het. Die Youngs was goeie vriende met Cantor, en Tanner was nog in kontak met sy kleinkinders dit was via hierdie skakel dat Ivor toegang gekry het tot Cantor's Nachlass, wat 'n reis agter die Ystergordyn na die Halle -universiteit in Oos -Duitsland in 1969 behels het. Ivor se vriendskap met Tanner het ook gelei tot 'n gedetailleerde studie van die wiskundige samewerking van haar ouers. , die eerste in sy soort in die geskiedenis van wiskunde.
Die netwerk van verbindings het steeds wyer en meer internasionaal gegroei. Tanner was jare lank, via haar Duitse verbindings, een van die min nie-Duitsers wat genooi is om JE Hofmann se jaarlikse vergaderings oor die geskiedenis van wiskunde by te woon by die Mathematisches Forschungsinstitut in Oberwolfach, wat sedert 1954 aan die gang was. Op haar versoek het Ivor ontvang 'n uitnodiging vir die vergadering van 1969 en sy deelname aan die vergadering was die begin van 'n nuwe fase in sy loopbaan: hy is nie net bekendgestel aan 'n heel nuwe gemeenskap van histories-gesinde wiskundiges wat advies oor navorsing kon gee en hom kon wys nie in nuwe rigtings, maar die gemeenskap sou ook die bron wees van 'n aantal lewenslange vriendskappe, miskien veral met Christoph Scriba. Die Oberwolfach -vergaderings was ook die begin van 'n werklik internasionale loopbaan, aangesien Ivor gou 'n bekende persoon geword het op konferensies, eers in Europa, daarna Amerika, dan oor die hele wêreld. Vir die grootste deel van die komende veertig jaar het Ivor oor die hele wêreld gegaan, argiewe besoek, konferensies bygewoon en meer as vyfhonderd genooide lesings gehou, of 'optredes' soos hy dit gereeld genoem het. Soos hy later gesê het: 'My navorsingslewe het altyd grootliks op twee soorte reise gesentreer: na die sentrum van Londen, om die biblioteke te gebruik en na 'n stasie of lughawe, om na die buiteland te reis en buitelanders te vertel van die bevindings en lesingskursusse te gee aan hul studente. Maar gedurende sy loopbaan was dit die intellektuele onderdompeling, ontspanne kollegialiteit en asemrowende natuurskoon van Oberwolfach wat hy altyd met 'n spesiale liefde beskou het, en hy en Enid sou meer as drie dekades gereeld by die geskiedenis van wiskundebyeenkomste daar wees.
By die huis bestaan ​​daar egter nie so 'n gemeenskap van wiskundige historici nie. Die Britse geskiedenis van die wetenskapgemeenskap was grotendeels apaties - en inderdaad is die onderwerp nog steeds deur die meeste praktiserende wiskundiges in Brittanje beskou as net iets om te doen tydens u aftrede. Toe John Dubbey en Arthur Morley aan die begin van die sewentigerjare die oprigting van 'n geleerde samelewing voorstel wat spesifiek gewy is aan die geskiedenis van wiskunde, het Ivor die idee egter as 'hopeloos optimisties' beskou. Desondanks was hy op 2 Julie 1971 een van vyf sprekers tydens 'n spesiale vergadering wat by Thames Polytechnic (nou die Universiteit van Greenwich) in Londen gehou is. Dit was die eerste byeenkoms van die British Society for the History of Mathematics, nou die oudste so 'n samelewing ter wêreld. Hy het in 1986 sy sesde president verkies, en hy het 'n formele grondwet deurgedring en sterker verhoudings gesmee met die internasionale geskiedenis van die wiskundegemeenskap, via uitnodigings om te spreek tydens die genootskappe van die genootskap en aktiewe werwing van lede uit die buiteland. Gevolglik het 'n kwart van die toenemende lidmaatskap aan die einde van sy presidentskap in 1988 van buite die Verenigde Koninkryk gekom.
Ivor se gepubliseerde opbrengs was so groot en so breed dat dit 'n monografie-lengte vraestel sou neem om 'n gedetailleerde opname te lewer, en alhoewel dit slegs 'n opsomming is van sy bydraes tot die geskiedenis van wiskunde, sal dit blyk dat selfs dit noodwendig onvolledig.
Ivor se navorsing het begin op 'n gebied wat baie van sy werk sou deurdring, veral in die eerste helfte van sy loopbaan: die geskiedenis van die grondslae van wiskunde. Dit was aanvanklik, soos hierbo gesien, gemotiveer deur 'n ontevredenheid oor die aanbieding van wiskunde in sy eie onderwys, en dit het gelei tot 'n vroeë fokus op die ontwikkeling van analise met die werk van Fourier en Cauchy. Sy eerste boek, Die ontwikkeling van die grondslae van wiskundige analise van Euler tot Riemann (1970), gefokus op 'n ondersoek na die wiskunde van Cauchy en sy tydgenote, waaronder Abel en Dirichlet. Dit bevat ook 'n waardevolle bylae oor die geskiedenis van konvergensietoetse, wat steeds 'n nuttige bron is. Sy gesamentlike werk met Ravetz oor Joseph Fourier verskyn in 1972. Tot op hierdie stadium bestaan ​​Fourier se belangrikste memoires uit 1807 'Sur la propagation de la chaleur' ​​slegs in manuskripvorm in Parys en alle daaropvolgende historiese studies van Fourier was gedwing om op die gepubliseerde weergawe sterk uitgebrei en gewysig, Théorie analytique de la chaleur (1822). Ivor werk in die argiewe van Parys en bestudeer meer as sesduisend bladsye van Fourier se manuskripte, waaronder baie waarin die handskrif amper nie leesbaar was nie, om sy geannoteerde weergawe op te stel. Die voorheen ongepubliseerde memorie van 1807 verskyn vir die eerste keer in druk in die gesamentlike boek Joseph Fourier, 1768-1830, waarin Ivor 'n gedetailleerde kommentaar lewer op die koerant en op verwante aspekte van Fourier se lewe en werk.
Die gevolglike kundigheid van Ivor, nie net in die geskiedenis van die negentiende-eeuse analise nie, maar ook in die geskiedenis van die post-revolusionêre Franse wiskunde, het tot uitnodigings gelei om verskeie biografiese studies by te dra tot die Woordeboek van wetenskaplike biografie (DSB), dan in die proses van samestelling deur Charles Gillispie. Benewens die inskrywings oor Fourier, Laurent, Mathieu, Riesz en Stäckel, het Ivor ook 'n gedeelte oor die geskiedenis van die Laplace-transformasie geskryf vir Gillispie se biografie oor Laplace, wat vir die eerste keer gepubliseer is in volume 15 van die DSB in 1978, en later weer in boekvorm uitgegee deur Princeton University Press.
Die werk aan die Franse wiskunde het gedurende die 1980's voortgegaan, waarvan baie beset was deur die voorbereiding van wat waarskynlik sy magnum opus was: die drie-volume Konvolusies in die Franse wiskunde, 1800–1840: van die berekening en meganika tot wiskundige analise en wiskundige fisika, gepubliseer in 1990. Hierdie duisend ses honderd bladsye werk bly die mees omvattende studie tot nog toe van die vroeë negentiende-eeuse Franse wiskunde en is 'n ware skatkis van voorheen ongepubliseerde bronne, biografiese en institusionele inligting en verwysing. Dit behandel die ontwikkeling van die wiskundige wetenskappe in Frankryk nie as 'n reeks groot spronge, of 'revolusies' nie, en ook nie as 'n verhaal van geleidelike vooruitgang, 'evolusie' nie, maar eerder as 'n reeks kinkels en draaie, vandaar die 'kronkels' van die titel. Deur die eendimensionele internalistiese benadering tot die geskiedenis van wiskunde te verwerp, het Ivor die wiskundige ontwikkelings in die wiskundige en breër Franse wetenskaplike milieu van Parys geplaas, sodat publikasielokale, institusionele geskiedenisse en ontwikkelings in hoër onderwys 'n integrale deel van die hoofvertelling was. Aangesien mense soos Cauchy, Fourier en Laplace nie afsonderlik opereer nie, was dit nie net die bekende name nie, maar 'n magdom klein (maar belangrike) figure is ook in die rekening verweef om 'n vollediger beeld van die intellektuele te gee omgewing. Laastens het Ivor die algemene fout vermy om wiskunde as 'suiwer wiskunde' te beskou deur die ontwikkeling van analise, berekening, meganika, hittediffusie, elastisiteit, elektrisiteit en magnetisme en optika as onderling verwante komponente van 'n samehangende studieveld te behandel. Hierdie inklusiewe houding teenoor wiskunde, of liewer, 'die wiskundige wetenskappe', was nog 'n kenmerkende kenmerk van Ivor se werk.
Die pad wat van die ontledingsgeskiedenis na die van die teorie via Georg Cantor gelei het, het spoedig tot 'n belangstelling in die lewe en werk van Bertrand Russell gelei, aan wie hy later 'n sterk fisiese ooreenkoms ontwikkel het. Ivor was een van die min mense wat eintlik gepoog het om Russell en Whitehead s'n te lees Principia mathematica en was nie net bekend met die inhoud daarvan nie, maar het ook ondersoek ingestel na die kronkelende proses van die skepping daarvan. Weereens, aansienlike argiefnavorsing het aansienlike bydraes gelewer tot ons begrip van Russell se wiskundige werk, insluitend 'n rekonstruksie van die redenasie wat gelei het tot Russell se ontdekking van sy paradoks in 1901, en 'n uitgawe van sy korrespondensie met Philip Jourdain, Beste Russell - Beste Jourdain, gepubliseer in 1977. Ivor's Die soeke na wiskundige wortels, 1870–1940: logika, teorieë en die grondslag van wiskunde van Cantor deur Russell tot Gödel, wat in 2000 verskyn het, was die hoogtepunt van dekades van onderdompeling in die versamelings van die Russell -argief. Hierdie boek volg die ontwikkeling van 'n verskeidenheid logiese stelsels in 'n wye verskeidenheid nasionale omgewings, met die werk van Russell wat die middelpunt van die studie vorm. Belangrike kenmerke sluit in die verminderde klem op Frege as 'n invloed op Russell, met meer fokus op die stimulus van die Peano-skool. Ivor het ook 'n belangrike onderskeid gemaak tussen beoefenaars van wat hy 'algebraïese logika' genoem het - naamlik diegene wat wiskundige notasie gebruik het om die studie van logika (byvoorbeeld Boole, De Morgan, Schröder) - en dié van 'wiskundige logika' (vir Frege, Russell, Whitehead) - wat logika probeer gebruik om die studie van wiskunde te baseer - en merk op die duidelike gebrek aan kommunikasie tussen die twee kante.
Die tweede helfte van sy loopbaan is oorheers deur werk oor geredigeerde volumes en naslaanwerke. Een van die eerste hiervan was sy merkwaardige Metgesel -ensiklopedie van die geskiedenis en filosofie van die wiskundige wetenskappe (1994). Met tweehonderd-vyf-en-sewentig bydraes van nie minder nie as honderd-vier-en-dertig skrywers, is hierdie twee-volume-werk 'n meesterstuk van redaksionele organisasie en 'n waardevolle bron van artikels oor baie onderwerpe wat heeltemal deur ander kompendia geïgnoreer word. Ivor se algemene oorsig van die geskiedenis van die wiskundige wetenskappe, Die reënboog van wiskunde, verskyn as die sesde bundel van die Fontana History of Science -reeks in 1997. Soos die EnsiklopedieHierdie omvangryke werk het hom van baie van sy voorgangers onderskei deur sy konsentrasie op wiskundige ontwikkelings na 1800, die insluiting van belangrike, maar minder bekende syfers, die oorweging van nasionale kenmerke in die praktyk van wiskunde en die klem op die belangrikheid van wiskundige toepassings as 'n stimulus van wiskundige vooruitgang. 'N Finale kragtoer is in 2005 gelewer met die publikasie van syne Kenmerkende geskrifte in Westerse wiskunde 1640-1940, 'n versameling van duisend bladsye van sewe-en-sewentig hoofstukke deur vyf-en-sestig skrywers wat nege en tagtig belangrike wiskundige 'geskrifte' uit Descartes 'ondersoek Géométrie aan Hilbert en Bernays Grundlagen der Mathematik. Al hierdie werke het groot hoeveelhede inligting gekodifiseer in toeganklike formate, en kombineer eersteklas geleerdheid met behendige redaksionele vaardighede om waardevolle naslaanwerke te lewer.
Hierdie redaksionele vaardigheid is oor baie jare as tydskrifredakteur geslyp, behalwe dat hy in die redaksie van Historia Mathematica en 'n aantal ander tydskrifte vir 'n groot deel van sy loopbaan, het Ivor die siekes gered Annale van die Wetenskap van hangende uitsterwing in 1974 en dien as hoofredakteur tot 1981. Hy stig ook 'n nuwe tydskrif, Geskiedenis en filosofie van logika in 1979, wat hy tot 1992 geredigeer het. Toe die projek om die eeu-oue op te dateer Woordeboek van nasionale biografie (DNB) in 1994 aangekondig is, was Ivor die voor die hand liggende keuse vir die mede -redakteur wat verantwoordelik is vir wiskunde en statistiek, en toe die Oxford DNB eindelik tien jaar later verskyn het, is die talle artikels oor wiskundiges en statistici almal in opdrag, bewerk en in sommige gevalle deur hom geskryf.
Ivor se werk het baie bewonderaars gevind, maar dit was nie sonder omstredenheid nie. Sy bewering dat Cauchy die belangrikste idees in die analise uit Bolzano se artikel uit 1817 oor die tussentydse stelling geplagiaat het, is sterk betwis, terwyl 'n latere bewering dat die substitusionele teorie van klasse en verhoudings die ontbrekende skakel vorm tussen Russell se teorie oor die aanduiding en die Principia mathematica het ook omstrede geblyk. Maar in werklikheid het Ivor nooit bedoel dat sy werk die laaste woord oor enige onderwerp sou wees nie, maar net om die basis te bied vir verdere werk, en as hy onderweg debat aanwakker, sou dit die impuls wees vir toekomstige navorsing oor die onderwerp. Elemente van sy styl was moontlik nie in almal se smaak nie, maar na sy mening was dit baie beter vir die dissipline as sy werk gekritiseer as geïgnoreer word. Of hulle nou met hom saamstem of nie, daaropvolgende wiskundige historici is gedwing om met sy werk in gesprek te tree en op sy gevolgtrekkings te reageer.
Sy gepubliseerde uitsette word gekenmerk deur die gebruik van groot hoeveelhede argiefnavorsing, die noukeurige studie van primêre bronne, dikwels in verskeie tale, en die samesmelting van 'n wye reeks wiskundige idees. Herhalende temas sluit in 'n intense geloof in die gebruik van die geskiedenis van wiskunde in wiskunde -onderwys - waarvan die invloed die afgelope jare begin blyk het 'n oortuiging dat die geskiedenis van wiskunde onvolledig is en 'n aandrang op die onderskeid tussen die begrippe 'geskiedenis' en 'erfenis' wanneer wiskundige ontwikkelings bespreek word. Met laasgenoemde term verwys hy na 'n geskiedenisbeskouing van baie wiskundiges, wat fokus op vrae soos 'hoe het ons hier gekom?' In teenstelling met die kommer van die meeste historici, wat meer fokus op die vraag 'wat gebeur het in die '? Hierdie onderskeid, sowel as die vele gevolge daarvan, was vir Ivor van groot belang en het na baie jare van swangerskap die onderwerp van een van sy laaste groot artikels geword.
Institusioneel het Ivor sy hele loopbaan by die Enfield College of Technology gebly, hoewel dit in daardie tyd aansienlike veranderinge ondergaan het. In 1973 het die kollege saamgesmelt met twee ander skole in Noord -Londen om Middlesex Polytechnic te vorm, wat as 'n nuwe en groeiende instelling sy navorsingsprofiel spoedig wou verbeter. Om sy eie navorsing aan te vul, is Ivor aangemoedig om toesig te hou oor doktorale studente. Ivor begin met Tony Crilly en het suksesvol toesig gehou oor nege PhD -proefskrifte, van Crilly se studie oor die wiskunde van Arthur Cayley tot Abhilasha Aggarwal se opname van hoër wiskunde -onderwys in Brits -Indië in 2007. Die inhoud van baie van hierdie proefskrifte, veral dié van Maria Panteki oor die verwantskappe tussen algebra, differensiaalvergelykings en logika in die vroeë negentiende-eeuse Brittanje, het ook die verloop van sy eie navorsing beïnvloed en die omvang van sy publikasies het nog verder versprei.
As navorsingsopsigter was Ivor ongeëwenaard. Ten spyte van wat moontlik verskyn het aan diegene wat hom nie so goed geken het as 'n intense en taamlik bruisende persona nie, was hy in werklikheid 'n uiters vriendelike en vrygewige man met 'n kragtige intellek en liefde vir sy onderwerp. Vanaf die oomblik dat die werk begin, sal die student met papiere, artikels, koerantknipsels en ander materiaal van belang wees vir hul navorsing. Ivor was 'n volkome professionele persoon en het verwag dat sy studente dit ook sou doen, wat aktiewe deelname aan vergaderings, seminare en konferensies aanmoedig en konneksies met ander in die geskiedenis van die wiskundegemeenskap bevorder. Gereelde weeklikse of tweeweeklikse vergaderings met hom, gewoonlik tydens middagete naby 'n argief in die middel van Londen, was die student se geleentheid om hul werk met Ivor te bespreek en af ​​en toe die ontdekkings te onthul wat hy gemaak het. Sulke onthullings het gereeld gepaard gegaan met Ivor se groot uitroepe van 'Regtig ??'Vir die nuwelingnavorser was sulke uitdrukkings van opgewondenheid en belangstelling, die vrye erkenning van leemtes in sy eie kennis en die bereidwilligheid om van sy studente te leer die bron van geweldige aanmoediging en inspirasie. Behalwe die PhD, het Ivor voortgegaan om noue en vriendelike verhoudings met al sy voormalige nagraadse studente te handhaaf. Inderdaad, vir Ivor, wat geen kinders gehad het nie, het hierdie klein groepie mense gevorm wat vir hom en Enid amper 'n surrogaatgesin was.
Ivor was 'n man met baie eksentrisiteite. In latere jare sou hy gewoonlik tydens seminare en konferensiepraatjies aan die slaap geraak het, veral na middagete, net om wakker te word en aan die einde 'n deurdringende vraag te stel. 'N Onbestendige bestuurder, motorreise met Ivor was altyd onvergeetlik, veral omdat hulle dit oorleef het. Tony Crilly onthou dat hy teruggejaag is deur Ivor na 'n vergadering in Oxford teen 'n hoë spoed, sodat Ivor betyds by die huis kon kom vir twee redigeringsessies voor die bed! In geskrewe kommunikasie was Ivor se kenmerkende gesoek 'n uitdaging, selfs vir diegene wat goed opgelei is in die lees van skaars leesbare manuskripte, en die koms van e-pos het net die behoefte aan 'n mens se kriptografiese vaardighede verhoog om sy boodskappe te ontsyfer. Een voorbeeld (van baie) was 'n antwoord op 'n vorige boodskap en lees eenvoudig:
v god. tenks vir onbeskof. geen manier om 'n plan vir pare te kry nie. iv
Vertaling: 'Baie goed. Dankie vir die rit. Op pad om 'n vliegtuig na Parys te kry. Ivor. '
Tydens 'n lang en vooraanstaande loopbaan het Ivor baie eerbewyse ontvang. In 1978 het die Universiteit van Londen die seldsame onderskeid verleen deur aan hom die gesogte DSc, die hoogste doktorsgraad, toe te ken. Verkies a membre effek van die Académie internationale d'histoire des sciences in 1991 beklee hy ook besoekende posisies by die Institute for Advanced Study in Princeton, Monash University en die Universiteit van Wes -Australië. In 1992 kry die Middlesex Polytechnic universiteitstatus en word hy die Universiteit van Middlesex. Die volgende jaar word Ivor, wat teen hierdie tyd van senior lektor tot leser in wiskunde gevorder het, aangestel as professor in die geskiedenis van wiskunde en logika aan die universiteit. Hy sou hierdie titel beklee tot met sy aftrede in 2002. Die twee eerbewyse wat hom miskien die meeste plesier gebied het, het laat in sy lewe gekom: in 2009 ontvang hy die Kenneth O May -prys en -medalje van die International Commission for the History of Mathematics vir 'n leeftyd geleerde prestasie en toewyding tot die veld ', gevolg deur sy verkiesing tot erelidmaatskap van die Bertrand Russell Society in 2010.
Die eerste paar jaar van aftrede was daar min veranderinge in die produksie van Ivor, aangesien sy navorsing in die gewone vinnige tempo voortduur. Eers met die diagnose van Parkinson se siekte in 2007 en 'n hartomleiding die volgende jaar, het die aantal vergaderings wat hy kon bywoon, afgeneem en die tyd wat dit neem om sy vraestelle voor te berei, het begin toeneem. Maar hy was nog altyd so reageer op versoeke om kommentaar op eerste konsepte, met werk wat onmiddellik teruggekeer is met verwysings en kommentaar. Sy laaste navorsingsvraestel vir Historia Mathematica verskyn in Februarie 2014, en sy laaste koerant is aanvaar vir publikasie die week voor sy dood. Dit was eers in die laaste paar weke van sy lewe dat hy te veel moeite by die rekenaar begin vind het. Maar sy fassinasie met die geskiedenis van wiskunde is tot die einde verminder.
In Brittanje verlaat hy die dubbele nalatenskap van 'n gevestigde professionele dissipline en 'n geleerde samelewing wat daaraan toegewy is, beide nie aan die begin van sy loopbaan nie en in albei wat hy fundamentele rolle gespeel het. Aan die Archives of American Mathematics verlaat hy sy Nachlass. En vir geleerdes oor die hele wêreld laat hy sy groot verskeidenheid publikasies agter - 'n oeuvre waarop toekomstige geslagte wiskundige historici nou sal voortbou.
Toerusting van die Sowjet -tenkafdelings Junie 1941
Plaas deur Victor & raquo 29 Jan 2005, 10:13
Ek is geïnteresseerd in die toerusting van die volgende tenkafdelings van die Rooi Leër aan die begin van Operasie Barbarossa:
Ek is veral nuuskierig of een van hulle T-28 tenks gehad het.
Re: Toerusting van die Sowjet -tenkafdelings Junie 1941
Plaas deur Kunikov & raquo 31 Jan 2005, 04:03
Victor het geskryf: Ek is geïnteresseerd in die toerusting van die volgende tenkafdelings van die Rooi Leër aan die begin van Operasie Barbarossa:
11de tenkafdeling: gevorm in Julie 1940 in Odessa as deel van die 2de gemeganiseerde korps. Op 22 Junie 1941 het dit ingesluit:
1ste tenk - 10 KV, 20 T -34
2de, 3de, 4de tenkbakke-elk 25-30 T-26 tenks
1ste tenk - 30 T -34 tenks
2de, 3de, 4de tenkbakke - elk 25 tot 30 T -26 tenks
die res is gemotoriseerde geweer- en artillerieformasies.
16de tenkafdeling: voorheen in Julie 1940 van die 4de ligte tenkbrigade in die militêre distrik van Odessa as deel van die 2de gemeganiseerde korps.
. hierdie afdeling was gedurende 1940 baie swak in wapenrusting, met minder as 200 ligte tenks teen Oktober. Deur die verskuiwing van hulpbronne het die 16de tenkafdeling al die BT5- en BT7 -tenks gekry, wat die onderhoud ietwat vereenvoudig het. Die korps het ook vroeg in 1941 'n paar T-34's en KV tenks vir opleidingsdoeleindes ontvang, maar hulle het almal na die 11de tenkafdeling gegaan. Toe die oorlog op 22 Junie begin, het die 16de tenkafdeling slegs ongeveer 150 BT-5 en BT-7 ligte tenks gehad.
44ste tenkafdeling: Gestig in Februarie - Maart 1941 uit die 23ste ligte tenkbrigade in die militêre distrik van Odessa as deel van die 18de gemeganiseerde korps. Op 22 Junie 1941 het dit ingesluit:
slegs T-26 tenks.
47ste tenkafdeling: Gestig in Februarie 1941 uit die 49ste ligte tenkbrigade in die militêre distrik van Odessa as deel van die 18de gemeganiseerde korps.
T-26S tenks ingesluit.
Jammer, niks oor T-28's nie. Dit is afkomstig van Sharp's Soviet Order of Battle Volume 1
Op hierdie dag: 23 Junie
Op 23 Junie 1947 het die Senaat by die Huis aangesluit om president Truman en die veto van die Taft-Hartley-wet te oorheers.
Op 23 Junie 1894 word Edward VIII, die Britse monarg wat in 1936 geabdikeer het om met die Amerikaanse Wallis Simpson te trou, gebore. Na sy dood op 28 Mei 1972 verskyn sy doodsberig in The Times.
Christopher Latham Sholes het 'n patent gekry vir 'n uitvinding wat hy die & quotType-Writer genoem het. & Quot
Die Demokratiese byeenkoms in Chicago het die voormalige president Grover Cleveland op die eerste stembrief benoem.
Die choreograaf-regisseur Bob Fosse is in Chicago gebore.
Aviators Wiley Post en Harold Gatty het opgestyg uit New York op die eerste wêreldwye vlug in 'n enkelmotorige vliegtuig.
Die senaat het by die huis aangesluit om president Harry S. Truman en die veto van die Taft-Hartley-wet te oorheers, wat die president in staat stel om in arbeidsgeskille in te gryp.
Gamal Abdel Nasser is tot president van Egipte verkies.
Warren E. Burger is ingesweer as hoofregter van die Verenigde State.
John Gotti, wat skuldig bevind is aan rampokkery, is in New York tot lewenslange tronkstraf gevonnis.
Lorena Bobbitt van Prince William County, Va., Het haar man, John, seksueel vermink nadat hy haar na bewering verkrag het.
Die voormalige Ku Klux Klansman Edgar Ray Killen is tot 60 jaar gevangenisstraf gevonnis weens die dood van drie burgerregte -werkers in 1964 in Mississippi.
Edward VIII 6/23/1894 - 5/28/1972 King of England (1936) het van sy troon afstand gedoen. Gaan na doodsberig »
John Fell 6/23/1625 - 7/10/1686
Engelse Anglikaanse priester, skrywer en tipograaf
Giambattista Vico 23/06/1668 - 23/01/1744
Josephine 23/06/1763 - 5/29/1814
Franse gemaal van Napoleon en keiserin van Frankryk (1804-10)
Carl Reinecke 23/06/1824 - 3/10/1910
Duitse pianis, komponis, dirigent en onderwyser
Irvin S. Cobb 23/06/1876 - 3/10/1944
Amerikaanse joernalis en humoris
Amerikaanse dierkundige was aan die hoof van Indiana University en aposs Institute for Sexual Research
Kanadese politikus en diplomaat
Engelse Nobelpryswenner (1977)
Jean Anouilh 23/06/1910 - 10/3/1987
Amerikaanse teater- en filmchoreograaf
Stalin pleeg selfmoord op 23 Junie 1941
Die Sowjet -hiërargie sou dit bedek en die oorlog voortsit. Molotov sou hom waarskynlik vervang het, aangesien hy slegs enkele jare voor die oorlog as premier gedien het.
Uiteindelik sou die persoon aan 'n haan-en-bul-verhaal gedink het oor hoe hy 'n hartaanval by sy lessenaar gekry het terwyl hy werk of so iets. Stalin sou as 'n minderjarige tiran onthou word, terwyl Molotov (wat tot 88 geleef het) waarskynlik eerder as die Sowjet -diktator.
Solank Stalin nie deur die Duitsers vermoor/gevange geneem word nie, sou die Sowjets genoeg moraal gehad het om die oorlog voort te sit.
En ja, hy was te lafhartig om homself dood te maak.
As die plan was dat Stalin tot selfmoord gedwing sou word, sou die truuk wees dat die mense hom die keuse bied om hom die alternatiewe te gee om na die front te gaan en homself te laat sterf of die skouverhoor en miskien 'n nogal fantasierike vorm van teregstelling.
Die nuus is dat Stalin gesterf het om die vaderland te verdedig.
Stalin buig uit, Junie 1941
Dit was baie meer waarskynlik dat Stalin deur sy 'kamerade' in die Politburo gearresteer en gesuiwer sou word as om selfmoord te pleeg. Trouens, toe die Politburo hom by sy dacha kom sien, was hy aanvanklik oortuig dat hulle hom kom arresteer het. Ongelukkig het hulle hom net versoek om terug te keer na die Kremlin en die bevel te hervat, wat hy gedoen het. Wat as hy dit nie reggekry het nie?
1941, einde Junie: Na die Duitse inval in die USSR kry Stalin 'n senuwee -ineenstorting en word hy by sy dacha buite Moskou deur die Politburo gearresteer as hy onbevoeg blyk te wees. Hy word vinnig in die geheim verhoor en tereggestel. Sy dood word dan toegeskryf aan 'n fiktiewe aanval deur Duitse valskermsoldate op 'n selfmoordmissie, om die algemene woede teen die indringers aan te wakker.
1941-1945: Generaal Georgi Zhukov, Nikita Chroesjtsjov, Lavrentii Beria en Georgi Malenkov tree op as die de facto heersers van die USSR, wat onderskeidelik die weermag, die party, die geheime polisie en die regering verteenwoordig.
Sonder een opperste leier verminder meningsverskille en wrywing die doeltreffendheid van die nuwe Sowjet -kollegiale leierskap in die vroeë stadiums van Barbarossa. Die Duitsers vorder beter as gevolg van swakker Sowjet -bevel en beheer.
Die Duitse verowering van Moskou aan die einde van 1941 verswak die aansien en mag van die CPSU, die regering en die NKVD noodlottig en laat die weermag as die laaste nasionale instelling wat deur die mense ondersteun word.
Zhukov tree op as die mees gesaghebbende militêre bevelvoerder en word stadigaan die eerste onder gelykes, veral na die bevryding van Moskou en die rit wes vanaf 1943.
Die onvermydelike na-oorlogse politieke stryd eindig met die oorwinning van die Zhukov-Chroesjtsjov-alliansie oor die 'anti-staats'-groep Beria, Malenkov, Kaganovich, Molotov en andere, gevolg deur Zhukov se blootlegging van die ware verhaal van Stalin se dood, veroordeling van Chroesjtsjof , Beria, die CPSU en die KGB, en de facto militêre oorname van die USSR. Teen 1950 is Zhukov minister van verdediging, voorsitter van die ministerraad en hoofsekretaris van die moederlandbeweging, wat die CPSU in massa vervang en militêr-patriotiese Sowjet-nasionalisme bevorder. Die USSR word herdoop tot die Statebond van geallieerde soewereine republieke (SSSR in die Russies), maar die Russiese weermag is steeds in beheer van die 15 republieke en die moederlandparty.
Zhukov bevorder 'n tegnokratiese meritokrasie wat die opkoms van Kosygin, Voznesensky, Kuznetsov en ander ekonomiese hervormers moontlik maak om IOTL te suiwer of aan die kant te sit. As gevolg hiervan hervorm die USSR sy ekonomie stadig tussen sosiaal-demokratiese/Europese welfaristiese lyne tussen 1950-1970 en maak sy ekonomie geleidelik oop vir internasionale handel. Stygende inkomste en lewenstandaarde en afnemende onderdrukking verhoog die algemene steun vir Zhukov se regime. In die sewentigerjare is die eerste mededingende verkiesings toegelaat en ontstaan ​​'n meerpartystelsel, wat eers deur die Motherland Party gedomineer word, wat nou as 'n sosiaal-patriotiese beweging heroorweeg word.
Zhukov sterf in 1974, maar sy opvolgers handhaaf sy pro-militêre/tegnokratiese/pragmatiese beleid.
Buitelandse beleid: Zhukov stem in tot die eenwording van 'n permanent neutrale en gedemilitariseerde Duitsland en Oostenryk in 1955, waarna Sowjet- en Geallieerde troepe beide verlaat. Die oorblywende Stalinistiese regimes in Oos -Europa, wat ingestel is na die aanvanklike Sowjet -verowering van die gebied, val in 1956 nadat Zjukov afstand doen van die gebruik van geweld Poolse, Hongaarse en Tsjeggiese opstande vee daardie jaar Staliniste aan bewind. Roemenië en Bulgarye volg kort daarna. Die verminderde spanning van die Koue Oorlog met die Weste lei tot vroeëre en voller Oos-/Wes -ontslag vanaf 1960, wat 'n kleiner wapenwedloop moontlik maak.
As gevolg hiervan betree die CSSR die 21ste eeu as 'n ware federale staat met goeie betrekkinge met Wes -Europa en die Verenigde State en 'n gesonde openbare/private ekonomie met gemengde eienaarskap. Robuuste Russiese/CSSR -ruimteverkenningspogings - wat 'n maanlanding in 1970 insluit, 'n permanente ruimtestasie teen die 1980's en 'n sending na Mars aan die einde van die negentigerjare - het daartoe gelei dat die CASR 'n stigterslid geword het van die VN se Buitelandse Ontwikkelingsowerheid (UNEDA) ).
Amerikaners verkies seuns bo meisies, net soos in 1941
PRINCETON, NJ - As Amerikaners slegs een kind kon hê, sou hulle verkies dat dit 'n seuntjie eerder as 'n meisie was, met 'n marge van 40% tot 28%, terwyl die res geen voorkeur of geen mening daaroor gehad het nie. Hierdie gesindhede is opmerklik soortgelyk aan wat Gallup in 1941 gemeet het, toe Amerikaners 'n seuntjie bo 'n meisie met 'n marge van 38% tot 24% verkies het.
Gallup het die Amerikaners tien keer sedert 1941 uitgevra oor hul voorkeure vir 'n seuntjie of 'n meisie - deur effens verskillende vrae te gebruik. Die gemiddelde gaping tussen mans en kinders in hierdie tien opnames is 11 persentasiepunte, wat die resultate van hierdie jaar ('n gaping van 12 punte by seuns by voorkeur) byna gemiddeld maak. Gallup het die grootste gaping in 1947 en 2000 (15 punte) en die kleinste in 'n opname van 1990 (4 punte) gevind.
Die gesindheid van Amerikaanse mans dryf die algemene voorkeur vir 'n seuntjie in die huidige peiling, wat van 9 tot 12 Junie plaasvind, en mans verkies 'n seuntjie bo 'n meisie met 'n marge van 49% tot 22%. Amerikaanse vroue het nie 'n proporsionele voorkeur vir meisies nie. In plaas daarvan toon vroue in elk geval geen voorkeur nie: 31% sê dat hulle 'n seuntjie verkies en 33% 'n meisie.
Voorkeur vir 'n seuntjie se baba hou omgekeerd verband met ouderdom. Amerikaners wat jonger as 30 is, sê dat hulle 'n seuntjie bo 'n meisie met 'n marge van 54% tot 27% sou verkies. Die gaping tussen seuns en voorkeure daal tot 12 punte onder die 30 tot 49, tot 5 punte onder die 50 tot 64, en uiteindelik tot slegs 2 punte onder die 65 en ouer.
Die hoogste voorkeur vir 'n seuntjie volgens ouderdom en geslag is onder mans onder 50. Vroue onder 50 breek gelyk aan hul voorkeure. Mans 50 en ouer is ook geneig om 'n seuntjie te verkies. Vroue van 50 en ouer sê dat hulle 'n meisie verkies, met 'n marge van sewe punte.
Amerikaners met laer opvoedingsvlakke is meer geneig om te sê dat hulle 'n seuntjie sal bevoordeel, diegene met nagraadse opleiding in wese gelykbreek in hul voorkeure. Daar is egter geen gepaardgaande inkomste wat die hoër inkomste Amerikaners skeefloop nie, presies dieselfde as die nasionale gemiddelde in hul voorkeur vir 'n seuntjie eerder as 'n meisie.
Die voorkeur vir 'n seuntjie bo 'n meisiekind is hoër onder die Republikeine as onder die Demokrate, deels gedryf deur die feit dat Amerikaanse mans meer geneig is om Republikeine te wees en vroue meer geneig is om hulle as Demokrate te identifiseer. Dit is egter meer geneig dat beide manlike en vroulike Republikeine 'n seuntjie wil hê as hul geslagsgenote wat hulle as demokrate identifiseer. Op soortgelyke wyse is konserwatiewes aansienlik meer geneig as liberale om 'n seun te verkies.
Die werklike implikasies van geslagsvoorkeure in sommige lande regoor die wêreld is diep. 'N Onlangse oorsigartikel in die Philadelphia Navraer het daarop gewys dat die voorkeur vir seuns bo meisies wêreldwyd die geslagsbalans begin kantel, 'n demografiese verskuiwing wat die komende dekades groot gevolge sal hê. Die potensiële impak van houdings oor die voorkeurgeslag van 'n kind het in die afgelope jaar toegeneem omdat verskillende tegnieke vir die seleksie van voorgeboorte meer algemeen beskikbaar geword het - insluitend maniere om die geslag van 'n fetus vroeg in die swangerskapsproses op te spoor, en toenemende tegnologiese vermoë om die geslag van 'n kind te kies deur gebruik te maak van in vitro en kunsmatige inseminasieprosedures.
Die mate waarin Amerikaners doelbewus probeer om die geslag van hul kinders te kies, is onduidelik. Dit is opmerklik dat 18 tot 29-jarige Amerikaners die waarskynlikste van enige ouderdomsgroep is wat 'n voorkeur vir 'n seuntjie uitspreek omdat die meeste babas uit jonger volwassenes gebore word. Die impak van die verskille tussen mans en vroue in die voorkeure vir die geslag van hul babas is ook potensieel belangrik. Die gegewens uit die VSA dui daarop dat daar geen kanteling na seuns sou wees as moeders die geslag van hul kinders sou besluit nie. Potensiële vaders het 'n duidelike voorkeur vir seuns as hulle 'n keuse kry, maar die presiese hoeveelheid insette wat mans kan hê in 'n doelbewuste geslagseleksieproses, is onbekend.
Die resultate vir hierdie Gallup-peiling is gebaseer op telefoniese onderhoude wat van 9 tot 12 Junie 2011 gevoer is, met 'n ewekansige steekproef van 1 020 volwassenes, 18 jaar en ouer, wat in al 50 Amerikaanse state en die District of Columbia woon.
Vir resultate gebaseer op die totale steekproef van nasionale volwassenes, kan u met 95% vertroue sê dat die maksimum steekproeffout ± 4 persentasiepunte is.
Onderhoude word gevoer met respondente oor vaste telefone en selfone, met onderhoude in Spaans vir respondente wat hoofsaaklik Spaanssprekend is. Elke steekproef bevat 'n minimum kwota van 400 selfoon -respondente en 600 landlyn -respondente per 1 000 nasionale volwassenes, met bykomende minimum kwotas onder vaste respondente vir geslag binne die streek. Vaste telefoonnommers word willekeurig gekies uit die telefoonnommers. Selfoonnommers word gekies met behulp van ewekansige metodes. Landlyn -respondente word lukraak in elke huishouding gekies op grond waarvan die lid die mees onlangse verjaardag gehad het.
Monsters word geweeg volgens geslag, ouderdom, ras, Spaanse etnisiteit, opvoeding, streek, volwassenes in die huishouding en telefoonstatus (slegs selfoon/slegs landlyn/albei, meestal selfoon en 'n ongenoteerde landlynnommer). Demografiese gewigsdoelwitte is gebaseer op die syfers van die huidige bevolkingsopname van Maart 2010 vir die nie-geïnstitusionaliseerde bevolking van 18 jaar en ouer wat in Amerikaanse telefoonhuishoudings woon. Alle gerapporteerde marge van steekproeffoute bevat die berekende ontwerp -effekte vir geweeging en monsterontwerp.
Benewens die steekproeffout, kan die bewoording van vrae en praktiese probleme met opnames foute of vooroordeel in die bevindings van openbare meningspeilings veroorsaak.
Die Slag van Kohima 1944
Die Slag van Kohima was een van die keerpunte in die oorlog in die Verre Ooste. Kohima, ongeveer dertig myl van die grens van Birma, moes deur die Japannese geneem word as hul 1944 'Maart op Delhi' sou slaag. Die feit dat die Britse en die Gemenebest -magte hulle by Kohima terughou, tesame met die Japannese versuim om Imphal in te neem, het hierdie offensief beëindig.
Die 'Maart op Delhi' begin op 7 /8 Maart 1944. Imphal was 'n belangrike teiken vir die Japannese en twee afdelings het hierdie stad aangeval. Op 15 Maart het 'n ander Japanse afdeling, die XXXI, Kohima aangeval. Die Japannese het vinnig op Kohima beweeg. In die vorige twee weke voor die aanval begin het, het 'n klein groepie Japannese soldate die hele gebied herwin en die beste roetes gekies om te gebruik. Hulle inligting en die keuse van roetes was noodsaaklik en hulle werk "moet beskou word as een van die briljantste verkenningsverrigtinge in die oorlogsgeskiedenis". (A Swinson) Die voorskot het egter een groot fout gehad. Die Japannese het 5000 osse saamgeneem om hul troepe te voed. Daar word geglo dat dit 50 dae lank vleis sou voorsien - wat volgens die Japannese voldoende sou wees. Baie mense sterf egter op die reis en 'n tekort aan voedsel sou 'n groot probleem vir die Japannese word.
Britse magte by Kohima het op 18 Maart van die Japannese opmars verneem toe hulle inligting ontvang het van vlugtende vlugtelinge. Op dieselfde dag besluit generaal Slim om die sewende Indiese afdeling na Imphal te skuif om die garnisoen daar te versterk. Imphal was ongeveer 50 kilometer suid van Kohima. Slim het ook beveel dat die 2de Britse afdeling na die gebied verskuif moet word. Hierdie afdeling bevat regimente soos die 1ste Royal Scots, die 1ste Queen's Own Cameron Highlanders, die 2de Royal Norfolk en die 2de Durham Light Infantry. Sommige het in Dunkirk geveg en ontruim, maar tot die lente van 1944 het baie maande lank nie aan 'n offensiewe operasie deelgeneem nie. Dit het egter tyd geneem om al die eenhede van die 2de afdeling bymekaar te kry, aangesien dit oor Indië versprei was. Tyd was een ding wat die verdedigers by Kohima nie gehad het nie, aangesien die Japannese met 'n bietjie spoed gevorder het. Slim was nie eens bewus van die sterkte van die Japannese mag wat op Kohima vorder nie, en dit was die algemene verwarring dat 'n garnisoenbevelvoerder eers op 22 Maart vir Kohima aangestel is - 'n volle vier dae nadat dit bekend was dat die Japannese vorder op die basis. Die garnisoenbevelvoerder - kolonel Hugh Richards - is meegedeel dat drie Japannese bataljons op Kohima vorder, byna seker een in reserwe. Toe hy by Kohima aankom, vind Richards dat min van die beamptes daar weet wat aan die gang is. Erger nog, niemand kon aan Richards sê hoeveel mans hy op sy bevel in Kohima gehad het nie - en die Japannese was op hierdie tydstip net 60 kilometer ver. Op 24 Maart het die tweede West Yorkshire Regiment aangekom, maar dit is vinnig elders herontplooi. Richards het bevind dat hy geen doringdraad kon kry om die omtrek van die basis te beskerm nie, aangesien 'n regulasie bepaal dat geen doringdraad in die Naga -heuwels, waar Kohima was nie, geplaas moes word na klagtes van die plaaslike bevolking dat dit hul boerdery ontwrig het.
Mans van die Assam -regiment het verdedigingsgebiede ongeveer 35 myl oos van Kohima by Jessami en Kharasom gevorm. Indiese magte het op 28 Maart die eerste keer met die Japannese in aanraking gekom by Jessami. Hulle is beveel om tot die laaste man te veg, alhoewel hierdie bevel later teruggetrek is, aangesien die mening was dat dit tot groot slagting sou lei. Diegene by Jessami het egter dapper geveg:
'Jong en onervare sepoys veg soos veterane, die warm vuurwapenvate afgesny sou word, ongeag die brandwonde wat in die proses opgedoen is. Dit lyk asof daar nie 'n man in die garnisoen was wat bang was om enige taak wat hy hom gegee het, uit te voer nie. " Kaptein Peter Steyn, Assam -regiment.
Teen 1 April trek hierdie mans egter terug na Kohima. Die bevel om die vorige bevel om tot die laaste man in Kharasom te veg, is nooit teruggetrek nie, en terwyl sommige mans teruggekeer het na Kohima, het baie nie, insluitend die bevelvoerder daar, kaptein Young.
Met Jessami en Kharasom geneem, was die pad na Kohima oop vir die Japannese.
Mans van die 161ste Brigade was gestasioneer te Jotsoma, twee kilometer wes van Kohima, insluitend 'n artillerie -eenheid. Dit was hierdie artillerie wat 'n belangrike rol sou speel in die ondersteuning van die Kohima -garnisoen.
Toe die Japannese op 5 April om 04:00 hul aanval op Kohima begin, het kolonel Richards ongeveer 1 500 man onder sy bevel gehad. Teenoor hom was 12 000 Japannese troepe. Hulle val eksterne verdedigingsposisies aan, wat verskillende byname gekry het, soos Jail Hill en FSD. Alhoewel die Japannese hierdie standpunte ingeneem het, het hulle groot slagoffers gely.
Op 13 April het die Japannese 'n groot aanval op Kohima self geloods. Hulle het egter gereken sonder die artillerie wat in Jotsama opgerig is. Akkurate artillerievuur op Japannese posisies was baie effektief. Maar die Japannese het syfers aan hul kant gehad en op die 17de het hulle hul aanval op Kohima weer begin. 'N Reliefkolom sou op 18 April by Kohima verskyn. Richards het later gesê dat hy destyds geglo het dat dit 12 uur te laat sou wees.
Om 18.00 op 18 April het 'n groot artillerie -aanval Japannese posisies geteiken terwyl mans van die 1/1 ste Punjab -regiment op Kohima opgeruk het. Hierdie versterkings het beteken dat die Japannese nie Kohima geneem het nie. Die verligting van Kohima is voltooi toe die Royal Berkshire Regiment op 20 April opdaag.
Die Japannese het weer begin met hul poging om Kohima op 22 April /23ste te vang. Hierdie aanval in die nag het egter teruggekeer. Die aanval het begin met 'n groot Japannese mortieraanval op Kohima. Mans in wapensputte was veilig, maar 'n ammunisie -stortingsterrein is getref.Die ontploffing het bome in die omgewing aan die brand gesteek, en toe die Japannese infanterie teen Kohima -heuwel aanval, was dit duidelik teen die naghemel afgeteken. Mans van die Royal Berkshire's en die Durham Light Infantry het die oprukkende Japannese met akkurate vuurwapens gevuur. Op die oggend van die 23ste het Britse magte teenaanval gedoen om die Japanners van Kohima Hill te verwyder. Die poging tot Japannese aanval was 'n jammerlike mislukking. Die bevelvoerder van die Japannese magte daar, Sato, het aan sy intelligensiebeampte, kolonel Yamaki, gesê:
'Ons verloor soveel troepe op hierdie manier dat ons kort voor lank te dun sal wees om iets te bereik.'
Sato het nog 'n groot probleem ondervind - 'n chroniese tekort aan voedsel. Slegs 1 000 uit die 5 000 osse het Sato se hoofkwartier bereik. Die plaaslike bevolking het alles in hul vermoë gedoen om voedsel wat plaaslik beskikbaar was, te verwyder.
Sato is verkeerdelik 'n telegram van sy bevelvoerders gestuur om hom geluk te wens met die inname van Kohima. Sato het geantwoord:
'Dit is nie u gelukwensing nie, maar kos en ammunisie.'
Diegene wat Kohima verdedig, het ook probleme ondervind met die aanbod. Om die saak te vererger, het die RAF aangekondig dat hy sy vervoervliegtuie weer na die Midde-Ooste sal moet ontplooi, wat beteken dat lugdruppels ophou. Die kwessie is geopper met Mountbatten wat die vliegtuig beveel het om in die streek te bly. Hierin ondersteun Winston Churchill hom:
'Laat niks uit die stryd gaan wat u nodig het om te wen nie. Ek sal geen ontkenning hiervan aanvaar nie, en ek sal u ten volle ondersteun. "
Op 3 Mei het die 2de Afdeling hul aanval op Japanse posisies rondom Kohima geloods. Japannese mortiervuur ​​was veral effektief om hierdie aanval te bestry, net soos die reeks slote wat die Japannese rondom Kohima gegrawe het. Die heuwelagtige terrein eis ook sy tol, net soos die weer. Reën het 'n groot probleem geword wat die gebruik van vervoer beïnvloed. Mans het siek geword van disenterie. Slaap was 'n luukse. Die sukses van die Japannese is egter heeltemal ondermyn deur hul aanbodprobleem. Sato is 250 ton kos belowe, maar niks het gekom nie. Mans wat die platteland gesoek het vir kos, het nooit teruggekeer nie - die Naga -mense het die Japannese geminag. Junior offisiere onder Sato het sy bevel begin bevraagteken en geglo dat hy te ver van Kohima af was om ten volle te verstaan ​​wat aan die gang was.
Op 12 Mei is Lee-Grant tenks gebruik om Japannese bunkers aan te val-tot groot vreugde van die infanterie wat gedetailleer was om hulle aan te val. Teen 15:00 het die tenks hul taak voltooi. Op 13 Mei is gesien hoe Japannese soldate hul loopgrawe in ander gebiede rondom Kohima verlaat. Sato het 'n boodskap aan sy bevelvoerder gestuur:
'As gevolg van die reën en hongersnood is daar nie tyd nie. Besluit dat hierdie afdeling, vergesel van siekes en gewondes, na 'n punt moet beweeg waar dit voorrade kan ontvang. "
Sato se bevelvoerder, Mutaguchi, antwoord:
'Dit is baie moeilik om te verstaan ​​waarom u afdeling moet ontruim onder die voorwendsel van verskaffingsprobleme, en die uitstekende dienste daarvan vergeet. Behou die huidige posisie vir tien dae. 'N Besliste wil laat die gode padgee. "
Sato het sy bevele gevolg en sy posisie behou. Ironies genoeg, terwyl hy die middelveld in Kohima verloor het, beklee sy manne steeds baie sterk posisies aan weerskante van Kohima. Dit is aangeval in 'n reeks hoogs suksesvolle bewegings deur mans uit die Ghurkhas. Teen 3 Junie was Lee-Grant tenks in 'n posisie waar hulle die Japannese verdedigers wat oorgebly het, kon aanval.
Sato het sy mans beveel om terug te trek. Mutaguchi het vir hom 'n boodskap gestuur:
'Trek terug en ek sal u in die hof kry.'
Die laaste groot Japanse eenheid het op 6 /7 Junie teruggetrek. Die Slag van Kohima het 64 dae geduur.
'N Japanse oorlogskorrespondent, Shizuo Maruyama, het geskryf:
'Ons het geen ammunisie, geen klere, geen kos, geen gewere gehad nie. By Kohima is ons verhonger en dan verpletter. "
Beide Sato en Mutaguchi het hul ingediende bevele verloor en het administratiewe poste gekry.
Kohima "was een van die grootste gevegte van die Tweede Wêreldoorlog, met El Alamein en Stalingrad, hoewel dit nog steeds relatief onbekend is. Vir die manne wat daar geveg het, bly dit egter 'The Battle'. (Swinson)