My persoonlike mindfulness-ervarings in die natuur - om na myself en die aard van my gedagtes te kyk terwyl ek 'n rivier kyk, kan ek myself baie duideliker sien. Soos die rivier is my gedagtes 'n stroom wat op dieselfde bultjies en skeure op 'n unieke, maar tog konsekwente manier beweeg. Soos die rivier, word die bewegings van my verstand my welbekend.
As ons water kyk, weet ons nie presies hoe die water sal lyk nie. Water is eindeloos kreatief en beweeg altyd uniek, maar ons weet dat, tensy dit stop, ons daarop kan reken dat dit oor dieselfde rotse vloei. As ons onsself te midde van die atmosfeer van natuurrituele sien, en ons in die rivier, die boom, die gogga, die wind, die son sien weerspieël, help dit ons om weer in verbinding te tree met die natuurlike ritmes wat die basiese struktuur van ons wese en ervaring is.
Op sielkundige en kulturele vlak is die kernwaarheid van die ekologie, dat 'n organisme slegs in die konteks van ons natuurlike omgewing verstaan ​​kan word, ook die menslike persoon. Op geestelike vlak is die begrip van ons primêre verbinding en verantwoordelikheid met ons natuurlike omgewing noodsaaklik om ons etiese take as individue en gemeenskappe te begryp.
Strome van ontsag: alles is verbind
My ervaring met riviere word pragtig weerspieël in die strome van ontsag wat meng met teorie in Westerse visioenêre omgewingsdenke. Die belangrikste, en ontsagwekkende, idee uit die afgelope eeu van omgewingsdenke kan uitgedruk word in een bedrieglike eenvoudige hoogtepunt: alles is verbind. Dit is beide 'n filosofiese idee en 'n geleentheid om onsself op nuwe maniere te ervaar wat ons onderliggende oortuigings verander en sodoende ons optrede verander.
Deur die verhoudingsinne te bevorder wat voortvloei uit die besef dat alles met mekaar verband hou, beweeg ons na herinigeniseerde maniere om te weet. Deur die spoor van ons eie intellektuele evolusie te volg, hervat ons ons voorvaderlike gevoel van behoort en plaas dit op 'n plaaslike, planetêre en kosmiese skaal. Terwyl ons in die waarheid leef dat alles met mekaar verband hou, begin die lokus van persoonlike en gemeenskaplike betekenis verskuif.
As denker en onderwyser word ek die meeste beïnvloed deur hierdie strome in omgewingsdenke: deelnemende denke, diep ekologie, spirituele ekologie en ekosielkunde. Terwyl my werk voortvloei uit Westerse denke, is dit belangrik om te erken dat Anglo-omgewingsdenke diep beïnvloed word deur Oosterse geestelike perspektiewe en inheemse maniere om te ken. Terwyl ek die denkers noem wat in hierdie hoofstuk bespreek word, die teoretiese basis van my werk, en dit is sekerlik ook, dit is ook digters wat die glorie van die natuurlike wêreld en die kosmos sing. Die skryf van wetenskaplikes is dikwels oorgang na heilige eerbied vir die aarde op die bladsye van die boeke wat ek sal noem, wat die herwekking van die Westerse gedagtes tot die betowering van die wêreld vasgevang het.
Ons optrede spruit voort uit wie ons dink ons ​​is. Ons gevoel van onsself, ons geloof oor ons SELF, is so ingewikkeld dat ons selde ophou om dit te ondersoek. Al neem ons die tyd om ons oortuigings oor onsself te ondersoek, is baie van die mees basiese aannames en waardes wat ons ervaring onderlê nie vir ons sigbaar nie; hulle is diep ingebed in die historiese en kulturele geloofstelsels van ons families, gemeenskappe en nasies. Hierdie geloofsmatrikse kruis mekaar en bied moontlikhede om instinktiewe behoeftes, verlange en begeertes uit te druk. Hierdie geloofstelsels verander mettertyd, hoewel gewoonlik redelik stadig.
Daar word deur baie Westerse omgewingsdenkers aangevoer dat ons huidige sielkundige en etiese houding teenoor die biosfeer en ander spesies ontwikkel, wat die ingewande Westerse sin van 'n afsonderlike, afgebakende self verander. Die idee dat menslike behoeftes voor die behoeftes van die natuurlike wêreld en ander spesies moet kom, word nie meer aanvaar nie.
Die idee dat Westerse mense beter is as die aarde, mense 'ander', ander wesens en natuurlike siklusse is besig om te verander. In die openbare diskoers word toenemend nie meer aanvaar dat die natuurlike wêreld hoofsaaklik tot menslike voordeel gebruik moet word nie. Die etiek van menseregte is 'n belangrike nalatenskap van die 20ste eeu. Omgewingsdenkers brei hierdie kommer uit om die moontlikheid van 'regte' vir natuurlike wesens, spesies, ekosisteme en die planeet te oorweeg.
Transformering in 'n ekologiese era
Ekotheoloog en historikus Thomas Berry bied 'n nou beroemde aanpassing van Westerse denke aan wat die evolusie van die idee van die Westerse 'self' sowel as die dominante etiese houding jeens die natuur vasgevang het. Een van sy beroemdste idees, wat deur sy hele werk herhaal word, vang met groot wysheid en eenvoud die verskuiwing vas wat nodig is om ons verhouding met die Aarde-gemeenskap te genees; hy stel voor dat ons, om 'n ekologiese era te omskep, die wêreld moet begin sien as 'n gemeenskap van onderwerpe, eerder as 'n versameling voorwerpe.
Hier is 'n voorbeeld van Berry se gebruik van hierdie frase uit sy boek, Die Groot Werk: "Hierdie spontaniteite verwoord die innerlike waarde van elke wese op so 'n manier dat ons van die heelal moet sê dat dit 'n gemeenskap van onderwerpe is, en nie 'n versameling voorwerpe nie." Berry se werk maak die hart vinniger en roer die siel om die skoonheid van die aarde te herontdek.
Soos Emerson en die Amerikaanse transcendentaliste, is Berry daartoe verbind om 'n aardetiek deur die verhewe te vertaal. Alhoewel Berry se werk nie die begin of die einde van visioenêre omgewingsdenke is nie, beweeg sy werk die veld in die rigting van 'n etiek van sorg vir die aarde deur erkenning te gee aan die heilige ontsag wat hy nodig het om die hele lewe te versorg.
In die Westerse kultuur begin ons leer dat die wêreld van kleins af 'n 'versameling voorwerpe' is. Dit is 'n resultaat van die bepalende Cartesiese / Newtoniaanse meganistiese wêreldbeskouing wat die Westerse bewussyn al meer as 400 jaar oorheers het.
Die Westerse SELF is in hierdie raamwerk 'n afsonderlike entiteit wat bestaan ​​in 'n wêreld van afsonderlike entiteite. Ek word herinner aan 'n voorbeeld uit die vroeë jare van my seun wat die meganistiese wêreldbeskouing goed illustreer. Op driejarige ouderdom het my seun vir my man gesê: 'Waaruit bestaan ​​die heelal?' My man antwoord: 'Atome, molekules, elektrone, klein energie-eenhede.' Ek het gesê: 'Dit is wat ons op skool geleer het, maar is dit regtig waar?'
Alhoewel dit waarskynlik vir my man irriterend was, het ek voorgestel dat ons die wêreld kan beskou as 'n samestelling van energie-verhoudings, 'n ander idee wat ons op skool leer. Waarom konsentreer ons op die afsonderlike entiteite wat volgens ons die 'boustene' van die heelal is, eerder as die energieke verhoudings tussen hulle?
'N Ander manier om hierdie soort vrae te beantwoord, is om op 'n verhoudingsmodel van die werklikheid te fokus: nie om die individuele dele te beskryf nie, maar om te fokus op die verhoudings en interaksies wat ons wêreld en die heelal uitmaak. Wat hierdie verhaal illustreer, is ons ingewikkelde neiging in Westerse kulture om onsself te ervaar en die werklikheid te verstaan ​​as 'n 'versameling voorwerpe', of met ander woorde vanuit 'n atomistiese perspektief. Die rede waarom ons dit doen is 'n lang en ingewikkelde verhaal wat worstel met die geskiedenis van die Westerse denke (wat buite die bestek van hierdie boek val).
Dit is genoeg om vir die oomblik te sê dat ons Westerse geloofstrukture ons die indruk wek dat ons afsonderlike 'self' is wat rondbeweeg en tussen afsonderlike 'self'. Dit is 'n verrassing vir baie mense wat in Westerse denke geïndoktrineer is dat nie alle mense op die aarde hul 'self' op hierdie manier ervaar nie. In werklikheid is die idee van 'n aparte self slegs een manier om die lewe te ervaar, wat voordele en baie minusse het.
Verbind weer met die Aarde-gemeenskap
Die nadenke in omgewingsdenke en spiritualiteit bied alternatiewe perspektiewe vir die verstaan ​​van ons “self” in verhouding met ander, die wêreld en die kosmos. Om die uitdagings van ons ouderdom die hoof te bied, het ons metodes nodig om nuwe oortuigings en lewenspatrone te ontwikkel deur die wysheid wat beskikbaar is deur weer met die Aarde-gemeenskap te skakel.
Omgewingsdenkers bied 'n pad na hierdie nuwe maniere om te dink en te wees deur ons te help om ons verbande met die hele lewe te verstaan. As een van die vroeë denkers in Westerse omgewingsdenke, het Ralph Waldo Emerson die wesenlike geestelike ervaring van die natuur vooropgestel as die kern van 'n etiese verhouding met die land. Hierdie bekende woorde uit sy opstel, 'Natuur', vang dit goed:
Terwyl ek op die kaal grond staan, het my kop geblaas deur die blinde lug,
en opgelig in die oneindige ruimte, verdwyn alle egoïsme.
Ek word 'n deursigtige oogappel; Ek is niks; Ek sien alles;
die strome van die Universele Wese sirkuleer deur my;
Ek is 'n deeltjie of deeltjie van God ...
Ek is die liefhebber van onbestrede en onsterflike skoonheid.
In die woestyn vind ek iets dierbaarder en verbind
dan in strate of dorpe. In die rustige landskap, en veral
in die verre lyn van die horison sien die mens
ietwat so mooi soos sy eie natuur. (Nature, 1836, 10)
Die deelnemende wêreldbeskouing
Ons begin die wêreldbeskouing van voorwerpe baie jonk verwerk. Ons kry die idee uit wat ons oor onsself geleer word: dat ons afsonderlike entiteite is wat bestaan ​​in 'n wêreld van afsonderlike entiteite. Reduksionisme, of die idee dat dinge die beste verstaan ​​kan word deur dit in hul individuele dele te verdeel, word binne sekere strate van omgewingsdenke vervang.
Die wetenskaplike en filosofiese veld van ekologie bied 'n wêreldbeskouing waarin ervaring en die wêreld die beste verstaan ​​kan word deur komplekse webwerwe van verwantskappe. Deelnemende denke, 'n belangrike uitvloei van omgewingsgedagtes uit die vorige eeu, ondersteun die idee dat die wêreld relasioneel is, eerder as atomisties en meganisties.
Die aspekte van onsself wat in 'n atomistiese wêreldbeskouing ontwikkel, verskil baie van die aspekte van 'n relasionele wêreldbeskouing. In die konteks van ons evolusie het ons as 'n spesie binne 'n relasionele wêreldbeskouing baie langer bestaan ​​as wat ons in 'n atomistiese siening het.
Die idees wat die ervaring van 'n aparte self ondersteun, kan teruggevoer word na baie denkers in die Westerse geskiedenis, waaronder Descartes, Newton en andere. Die idee van 'n verhoudings, deelnemende siening van die self en die wêreld, is albei oud en word ondersteun deur kontemporêre ondersoekvelde wat voed in die omgewingsdenke; dit sluit in: algemene sisteemteorie, kwantumfisika, die biologiese begrip van ekologie, gestaltteorie, veldteorie en soveel meer.
In die onderstaande tabel word sleutelbegrippe van die deelnemende wêreldbeskouing bekendgestel deur dit te kontrasteer met die dominante aspekte van die huidige meganistiese wêreldbeskouing:
Dualistiese, subjek-objektiewe benadering tot die werklikheid
Interaktiewe, koöperatiewe benadering tot die werklikheid
Eties neutraal en losstaande
Dit bevat 'n sterk aksiologiese komponent
Heelal bestaan ​​uit dooie inerte materie
Heelal is aktief, geanimeerd en mede-kreatief
Voorwerpe is buite die gees
Algemene eienskappe van deel, of deelname en van interaksie bestaan ​​op alle vlakke van die werklikheid
Metodologieë van deelname en aksienavorsing
'N Ontwikkelende wêreldbeskouing
As filosofiese perspektief op die aard van die werklikheid, is deelname 'n ontwikkelende wêreldbeskouing met 'n breë en ingewikkelde oorsprong, wat beide lang en diep wortels insluit in die Westerse filosofiese kanon (veral Romantiek) en meer onlangse invloede vanuit kontinentale filosofie en die wetenskaplike gemeenskap. Die Keniaanse filosoof John Mbiti bied 'n uitstekende omhulsel van die deelnemende wêreldbeskouing, wat baie ooreenstem met die idee van Thomas Berry wat vroeër in die hoofstuk genoem is.
Mbiti vang die wese van 'n deelnemende wêreldbeskouing vas in sy transformasie van Descartes se beroemde diktum van 'Ek dink daarom is ek', na 'Ek behoort daarom is ek' (Moodie 2004, 4). Alhoewel hierdie opmerking gemaak word met verwysing na inheemse kennis, aangesien dit van die imperialistiese kennisstelsels verskil, en hoewel dit verwys na 'n sosiale sin, hoort 'ek daarom ook', net so effektief om die deelnemende siening van die hele lewe te beskryf is onderling verbind.
Die deelnemende heroriëntering ten opsigte van om op kosmiese skaal te behoort, spruit uit die diepgaande behoefte om die geestesliggaamsverdeling wat deur Cartesiaanse eerste filosofie verdiep is, te genees en vervang. 'Ek behoort daarom is ek' omsluit die deelnemende uitbreiding van menslike behoort vanuit die vlak van sosiale sosiale gemeenskappe en motiverings om die aarde en kosmiese gemeenskappe te bekommer. Hierdie uitgebreide, relasionele wêreldbeskouing transformeer die skema vir die verstaan ​​van die aard van die self in die Westerse kultuur, en bied nuwe weë om ons en die wêreld te ervaar.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > 'N Verskuiwende gevoel van self: van skeiding tot versorging en verbinding