Almal sou egter nie met so veel entoesiasme feesvier oor hierdie feite nie. Baie sal sê, dalk tereg, dat die Bybel ’n boek is wat oor die eeue heen, en steeds vandag, gebruik word om allerhande vorme van onreg, geweld en uitsluiting te regverdig.
Te danke aan die 2 eeue van harde werk deur die Bybelgenootskap, is die probleem is nie dat mense nie toegang tot die Bybel het nie, of selfs dat hulle nie die Bybel lees nie. Die vraag is eerder: hoe lees ons die Bybel. Ons moet leer hoe om die Bybel op so ’n manier te lees dat dit God se lewegewende wil eer.
Twee jong visse swem een oggend in die see. ’n Ouer, groter vis, swem in die teenoorgestelde rigting en, soos hy by hulle verbyswem, groet hy hulle: “Môre menere, hoe’s die water?”
Dis soos wat ’n leesbril of ’n kamera-lens die lig op ’n bepaalde manier filtreer en buig om sommige dinge in helder fokus te plaas, terwyl ander dinge vaag raak en op die agtergrond in verdwyn. Elke lens, elke perspektief het sy eie beperkinge.
Die uitdaging is dat ons soos die twee jong visse is. Ons besef nie eers dat ons besig is om deur ’n lens te kyk nie. Ons lense is so effektief en raak naderhand so gemaklik, dat ons vergeet dat hulle daar is. Soos die bril wat ek dra – sien ek nie die bril self nie; ek sien die wêreld deur die bril.
Met die oog hierop, skop ons as gemeente vandag af met ’n nuwe reisplan: kom ons noem dit ’n pelgrimstog. ’n Pelgrimstog deur die Bybel, van Genesis tot Openbaring.
En soos enige pelgrim vir jou sal kan vertel is so ’n reis sowel ’n reis na buite as na binne. Die pelgrim ontdek so wel die terrein, die natuurlike en menslike landskap waardeur hy of sy wandel, as die kontoere van sy of haar eie hart.
Nou, oor die volgende twee jaar gaan ons as padkaart vir ons pelgrimstog ’n klein boekie gebruik maak met die Engelse titel: “Manna and Mercy.” Daar is ook ’n Afrikaanse vertaling daarvan beskikbaar: “Genoeg en Genade.” Ek gaan daarvan gebruik maak in my voorbereiding van ons eredienste en Bybelstudies en die nuwe KinderKasteel kurrikulum is ook daarop gebaseer.
Manna and Mercy is geskryf deur ’n Lutherse dominie, Daniel Erlander. Dit is ’n pragtige boek, wat hy in liefde met die hand uitgeskryf het en deurgaans geïllustreer het. Die subtitel van die boek is a brief history of God’s unfolding promise to heel the entire universe (’n bondige geskiedenis van God se voortgaande belofte om die hele skepping te herstel). Die boekie is ’n eenvoudige opsomming van die Bybel se boodskap.
’n Vriend van my wat vir Dan ontmoet het, het eendag vir hom gevra oor die titel: “Hoekom Manna & Mercy?” en nie “die Bybel” nie?
Dan vertel toe vir hom oor hoe Rabbi’s in die Bybelse tye hulle totale lering in ’n gebed opgesom het. Dis hoekom Jesus se dissipels na hom toe gekom het om vir hom te vra om vir hulle sy gebed te leer. Hulle wou met ander woorde nie net weet, hoe om met God te praat nie, maar ook dat Jesus vir hulle ’n opsomming moes gee van sy uitkyk op die lewe; ’n opsomming van wie God is en wat dit beteken om in verhouding met God te lewe.
Dit, beweer Dan Erlander, was Jesus se lens: op die Bybel, op die lewe, op God. Dit is die tema wat op God die hart dra, die diepste stroom wat soos ’n goue draad wat deur die hele Bybel vloei. Genoeg en Genade is ’n poging om met daardie lens van Jesus deur die Bybel op reis te gaan van Genesis tot Openbaring.
In die voorwoord tot die boek speel Dan oop kaarte: hy erken: soos ek vroeër gesê het, dat ons almal die Bybel met ’n stel leesbrille benader. Hy kies om die Bybel, so getrou as wat hy weet hoe, deur die lens van die Jesus-storie en die Christus-gebeure te lees.
Die mens en die natuurlike wêreld wat in harmonie leef. Die mens wat die aarde dien en versorg, die aarde wat die mens voed en omhels.
Ons sien sy toewyding in die spykermerke aan sy hande: Dis ’n teken van God se liefde, maar ook ’n bewys dat daar weerstand teen God se droom is, dat daar ’n koste daaraan verbonde om die weg van Genoeg en Genade in die wêreld te loop.
Daarom, oor Jesus se regter skouer, sien ons die kruis. Maar die kruis is kaal. Die dood, die weerstand teen God se liefdevolle droom, kon Jesus nie vashou of terughou nie. Hy leef en hy roep ons om God se droom saam met hom te betree.
Of dalk is dit hoekom die filosoof en digter, Willie van die Merwe, toe iemand vir hom vra of hy in God glo, die volgende gedig opgesê het. Die gedig se naam is optelsom.
Dit is waarvoor die Bybel is. Dit fasiliteer ’n ontmoeting met die anakephalaiosasthai van ons bestaan, van die ganse heelal – tot ons klop, tot die hele skepping klop. Mag dit in die jaar van die Bybel, vir ons en vir vele ander, waar wees.