Obama kry pizza ter ere van hom - Tradisionele resepte - 2021
Obama kry pizza ter ere van hom
Tydens die toespraak van studente aan die Universiteit van Colorado in Boulder, Colo., Het president Obama aangekondig dat 'n plaaslike pizzeria genaamd The Sink 'n pizza ter ere van hom genoem het nadat hy die restaurant besoek het. Die POTUS -tert (staan ​​vir president van die Verenigde State) is bedek met pepperoni, wors, groenrissies, swart olywe en uie. Obama het geskerts dat hy die groentetoppies bygevoeg het om die presidentsvrou gelukkig te hou.
Die president se oorspronklike besoek aan The Sink het plaasgevind tydens sy laaste toer deur die staat, in April, toe 'n te opgewonde ondersteuner na bewering bevrore jogurt op Obama se broek gemors het terwyl hy hom gegroet het. Volgens berigte het Obama ook die plafon van die restaurant onderteken, 'n plaaslike tradisie.
Kokke in die Withuis deel hoe dit vir die president is om te kook
Die kombuis van die Withuis is nie soos enige ander kombuis in Amerika nie. In werklikheid is daar baie kombuise in die historiese gebou. Al ooit gewonder hoe dit is om in een van die kombuise te kook?
Ons het met drie mense gepraat wat eerstehands ondervinding het met kook in die Withuis en hulle gevra hoe dit is om maaltye voor te berei vir die magtigste mense ter wêreld en hul gesinne.
Sjefs van die Withuis kom uit militêre (en restaurant) agtergronde.
Twee soorte sjefs werk in die Withuis: dié uit die weermag en dié uit die restaurantwêreld.
'Die militêre sjefs is dikwels vloot-/kuswag, maar daar is ook 'n paar van die weermag en die lugmag,' het Bill Yosses, 'n restauranteienaar en 'n voormalige sjef in die Withuis, gesê tussen 2006 en 2014.
Yosses was nooit in die weermag nie. Hy het naam gemaak op die restauranttoneel in New York, en sy lewe het verander toe hy 'n oproep van die Withuis kry om hom te vra om vir George W. Bush en die eerste gesin in 2006 te bak.
Hy was mal oor sy tyd daar, wat deur 'n groot deel van Barack Obama se ampstermyn geduur het, en het niks anders as goeie dinge te sê oor sy voormalige kollegas nie. " Hulle is baie onbesonge helde in Amerika, 'het hy gesê oor die personeel van die koshuis, wat skrynwerkers en loodgieters insluit. 'Baie van hulle is al dekades lank daar. Hulle is toegewyde staatsamptenare. "
Sjef Andre Rush is 'n motiveringspreker en weermagveteraan wat nasionale aandag gekry het op 'n foto van hom (en sy biceps) wat op die gronde van die Withuis gebraai het. Sy ampstermyn in die Withuis het in 1997 begin toe hy deur een van sy mentors in die weermag die geleentheid gehad het om vir Bill Clinton te kook en dit aangegryp het. Hy kook aan en af ​​in die kombuise van die Withuis tot so onlangs as in 2018. "Toe ek eers inkom, was alles vir my," het hy gesê. 'Ek moes presteer en goed presteer. Dit het ook nie skade gedoen dat ek reeds 'n hoogs geheime sekuriteitsklaring gehad het nie. "
Sjef Marti Mongiello, eienaar van die Amerikaanse Presidensiële Kulinêre Museum en 'n veteraan in die vloot, het tydens die drie jaar lange toer van 1993-1996 tydens die eerste termyn van Clinton in die Withuis gekook. 'Ek het bo -op die berg gewoon by die Camp David -toevlugsoord,' het hy gesê. 'Ek het 'n lieflike, aangename optrede daar gebly. En ek het na die Withuis gekom vir staatsete en ander geleenthede. "
Hoe almal in die Withuis gevoed word
Dit is aanloklik om aan die Withuis te dink as 'n plek waar die eerste gesin woon en eet, maar dit is meer as net 'n koshuis.
"Die ovaalkantoor is in die westelike vleuel, en die kombuis bedien middagete aan die president, die kabinetslede en hul gaste," het Yosses gesê. 'Dit is 'n kamer met die naam Navy Mess, en dit pas by ongeveer 60 mense. Dit verskil van die koshuis. "
Die koshuis - bekend as die uitvoerende herehuis - is waar Yosses sy lekkernye gebak het, en waar 'n uitvoerende sjef, 'n sous -sjef, 'n kombuisbestuurder en twee gebakspanlede verantwoordelik is vir ontbyt, middagete en aandete vir die eerste gesin en gaste. Hy het gesê presidente eet gewoonlik gedurende die week middagete in die Oval Office.
As mense in die Withuis na-ure honger word, is dit vreemd nie dit is algemeen dat hulle die hardwerkende sjefs vra om iets op te sweep. 'Ek was agt jaar daar en dit het nie gebeur nie,' het Yosses gesê. 'Daar was geen versnaperinge nie. In teorie werk ons ​​24/7. Daar kan 'n nasionale noodgeval wees en die betrokkenes moet om 03:00 opstaan ​​en 'n krisis hanteer. Die krisisse het gebeur, maar hulle was nie honger nie. "
Staatsdinee met 'n beroemdheid en swaar sekuriteit is net 'n deel van die werk
'Dit is soos om 'n hotel -sjef, 'n privaat sjef en 'n restaurant -sjef te wees,' het Yosses gesê. 'U kook ontbyt, middagete en aandete vir 'n privaat gesin. U kan 'n heerlike proe-spyskaart met 5-6 maaltye doen, of daar is soveel mense wat deurkom asof dit 'n banket-sjef in 'n hotel is.
Een van die geleenthede is die staatsete, waar besoekende buitelandse leiers by Amerikaanse politici (en bekendes) aansluit om die diplomatieke bande van die twee lande te eer.
'Die aandete is baie druk - ons kan tien mense hê wat 'n klein kursus wil doen,' het Rush gesê. 'Ons wil eerder te veel mense hê as nie genoeg nie. Ons het 'n vloed van mense wat inkom om seker te maak dat elke laan versorg word. "
Mongiello, wat Italiaans-Amerikaans is, het tydens sy tyd by die Withuis aan die einde van die negentigerjare graag gesê dat hy help om die Italiaanse staatsete voor te berei, terwyl hy gekook het vir gaste, waaronder die president van Italië, Sophia Loren en
Sekuriteit is altyd van die allergrootste belang, of 'n staatsete nou plaasvind of nie. Mongiello het gesê dat sy vriend, sjef Michael Lomonaco, 'n ete in die Withuis voorberei het en 'n fraksie daarvan eerstehands moes sien.
'Hy het vir my gesê:' Ek het nog nooit mense met masjiengewere, vuurpylwerpers en hierdie soort hardeware gesien nie. 'Ek het vir hom gesê:' Michael, eerlik, dit is nie alles wat beskikbaar is nie. Dit is net wat u hier mag sien, '' het hy gesê.
Die kos wat presidente en hul gesinne graag eet
Yosses het as sjokolade -sjef gewerk vir die Bush- en Obama -gesinne, wat albei groot aanhangers van sy pasteie was. 'Die Obamas was mal oor tert van elke soort,' het hy gesê. 'Vrugtepastei in die somer, piesangroomtert, Boston -roomtert, dit is waaroor hulle gehou het. President Bush het 'n soet tand en hou van soveel verskillende dinge. Maar hy hou ook van die pasteie. "
Yosses het sy Franse opleiding in gebak gebruik om omtrent elke heerlike deeg onder die son te maak. 'As ons 'n nagereg het, het ons dit gemaak,' het hy gesê. "Sjokoladebons, petit fours, laagkoeke, chiffonkoeke, roomys, noem maar op."
En omdat die Withuis soos 'n president se tuiste moet voel, is dit geen wonder dat die personeel agteroor buig om seker te maak dat hulle eet wat hulle wil nie.
'Een van die gunstelinge van die Clintons was soet ingelegde waatlemoenskil,' het Mongiello gesê. 'En dit moes 'n baie spesifieke merk uit die winkel wees: Old South.'
Net soos in enige restaurant, is die kliënt altyd reg. Mongiello het daarin geslaag om 'n paar op te spoor. 'Laat ek uitgaan en dit koop, want dit maak hulle gelukkig!' hy het gesê.
Italië 8 Maart 2021 Aisppd Onlus -medalje -toekenning tydens die IX Internasionale dag vir bewustheid en voorkoming van vrouesiektes
Koninkryk van Saoedi -Arabië 3 Junie 2009 Orde van koning Abdulaziz (kraag) 
Israel 21 Maart 2013 Presidentsmedalje 
Republiek van die Filippyne 28 April 2014 Orde van Sikatuna (Grand Collar) 
Illinois 4 Junie 2005 Knox College Doktor in die regte (LL.D)   Ja 
Massachusetts 2 Junie 2006 Universiteit van Massachusetts Boston Doktor in die regte (LL.D)  Ja 
Illinois 16 Junie 2006 Noordwes -Universiteit Doktor in die regte (LL.D)  Ja 
Louisiana 13 Augustus 2006 Xavier Universiteit van Louisiana Doktor in die regte (LL.D)  Ja 
Distrik van Columbia 12 Mei 2007 Howard Universiteit Doktor in die regte (LL.D) 
New Hampshire 19 Mei 2007 Suidelike New Hampshire Universiteit Doktor in die regte (LL.D)  Ja 
Connecticut 25 Mei 2008 Wesleyaanse Universiteit Doktor in die regte (LL.D)   Ja 
Indiana 17 Mei 2009 Universiteit van Notre Dame Doktor in die regte (LL.D)   Ja 
Michigan 1 Mei 2010 Universiteit van Michigan Doktor in die regte (LL.D)  Ja 
Virginia 9 Mei 2010 Hampton Universiteit Doktor in die regte (LL.D)  Ja 
Ohio 5 Mei 2013 Ohio State University Doktor in die regte (LL.D)  Ja 
Georgia (Amerikaanse deelstaat) 19 Mei 2013 Morehouse College Doktor in die regte (LL.D)  Ja 
Distrik van Columbia 7 Mei 2016 Howard Universiteit Doktor in die Wetenskap (D.Sc)   Ja 
New Jersey 15 Mei 2016 Rutgers Universiteit Doktor in die regte (LL.D)   Ja 
2008: Sy toegewingsrede na die New Hampshire -voorverkiesing is deur onafhanklike kunstenaars getoonset as die musiekvideo "Yes We Can", wat in die eerste maand  10 miljoen keer op YouTube gekyk is en 'n Daytime Emmy -toekenning ontvang het. 
9 Februarie 2020: Beste Dokumentêre Film -toekenning vir Amerikaanse fabriek, vervaardig deur die Obamas se produksiemaatskappy, Higher Ground.  Barack Obama was nie persoonlik onder die wenners van die toekenning nie.
2013: Kaapstad. Bekroon met Michelle Obama. Die toekenning is namens hulle aanvaar deur waarnemende ambassadeur van die Verenigde State, Virginia Palmer.  ​​
Daar is 13 gemeenskapskole wat na hom vernoem is, waaronder: Barack & amp; Michelle Obama Elementary School, St Paul, Minnesota Barack Obama Charter Elementary School, Compton, California Barack Obama Elementary School, Hempstead, New York Barack Obama Elementary School, Richmond, Virginia President Barack Obama School - Public School 34, Jersey City, New Jersey. Barack Obama School of International Studies (Public 6-12 IB), Pittsburgh, Pennsylvania. Obama prisma
President Obama noem ontvangers van die presidensiële medalje van vryheid
WASHINGTON, DC - President Barack Obama het vandag sewentien ontvangers van die presidensiële medalje van vryheid aangewys. Die Presidensiële Medalje van Vryheid is die hoogste burgerlike eer van die land, wat toegeken word aan individue wat veral verdienstelike bydraes gelewer het tot die veiligheid of nasionale belange van die Verenigde State, tot wêreldvrede, of tot kulturele of ander belangrike openbare of private pogings. Die toekennings word op 24 November in die Withuis oorhandig.
President Obama gesê: 'Ek sien uit daarna om hierdie 17 gesiene Amerikaners die hoogste burgerlike eer van ons land te bied. Van staatsamptenare wat ons gehelp het om die uitdagings van ons tyd die hoof te bied, tot kunstenaars wat ons verbeelding uitgebrei het, van leiers wat ons vakbond meer perfek gemaak het tot atlete wat miljoene aanhangers geïnspireer het, hierdie mans en vroue het ons lewens verryk en ons gedeelde ervaring as Amerikaners. "
Die volgende persone sal die presidensiële medalje van vryheid ontvang:
Yogi Berra (postuum)
Yogi Berra was meer as 40 jaar as 'n professionele bofbalvanger, bestuurder en afrigter. Berra, wat algemeen beskou word as een van die grootste vangers in die bofbalgeskiedenis-en 'n Yankee-speler van alle tye-was 'n 18-keer All-Star en 'n 10-keer wêreldreeks, wat in 1972 tot die Baseball Hall of Fame verkies is. Altyd vinnig Berra was beroemd om sy 'Yogi-isme' en het ons alles geleer wat ons baie kan waarneem deur net te kyk. Berra was ook 'n lewenslange ambassadeur vir insluiting by sport. Berra het sy professionele loopbaan opgehou om by die vloot aan te sluit tydens die Tweede Wêreldoorlog, waar hy op die D-Day met die geallieerde magte geveg het en uiteindelik 'n Purple Heart verdien het.
Bonnie Carroll is 'n lewenslange staatsamptenaar wat haar lewe gewy het aan die versorging van ons weermag en veterane. Nadat haar man, brigadier-generaal Tom Carroll, in 1992 in 'n Army C-12-vliegtuigongeluk gesterf het, het Carroll die Tragedy Assistance Program for Survivors (TAPS) gestig, wat omvattende ondersteuning bied aan diegene wat geraak word deur die dood van hul militêre held, wat genesing bring troos en deernisvolle sorg vir die lewende erfenis van ons land se diens en opoffering. Carroll is ook 'n afgetrede majoor in die lugmagreservaat. Sy dien in die Raad vir Verdediging se Gesondheid en was voorsitter van die Task Force van die Departement van Verdediging oor die voorkoming van selfmoord in die weermag.
Shirley Chisholm (postuum)
Shirley Chisholm het in 1968 geskiedenis gemaak deur die eerste Afro-Amerikaanse vrou te word wat tot die kongres verkies is, met die eerste van sewe termyne in die Huis van Verteenwoordigers. In 1969 word sy een van die stigterslede van wat die Congressional Black Caucus sou word. Chisholm was nie tevrede nie en het weer geskiedenis gemaak en die eerste Afro-Amerikaanse vroulike kandidaat vir 'n groot party geword wat 'n bod vir die Amerikaanse presidentskap gemaak het toe sy in 1972 vir die Demokratiese benoeming deelneem. geleenthede gedurende haar ampstermyn in die kongres. Nadat hy die kongres in 1983 verlaat het, het Chisolm klas gegee aan Mount Holyoke College en gereeld lesings gehou en toesprake gehou by kolleges en universiteite regoor die land.
Emilio Estefan is 'n passievolle en visioenêre musiekvervaardiger, entrepreneur, skrywer en liedjieskrywer wat negentien Grammy -toekennings gewen het en 'n generasie kunstenaars beïnvloed het. As stigterslid van die Miami Sound Machine, en later deur 'n dekades lange loopbaan wat die werk van tallose sterre vervaardig en vorm, het Estefan gehelp om Latynse musiek regoor die wêreld te laat populariseer. Hy het 'n Lifetime Achievement Award ontvang van die Songwriters Hall of Fame. Emilio Estefan is 'n lid van die Latin Songwriters Hall of Fame en 'n ontvanger van die Ellis Island Medal of Honor.
Gloria Estefan is 'n sanger, liedjieskrywer, akteur en entrepreneur wat Latynse musiek aan 'n wêreldwye gehoor bekend gestel het. Die Kubaanse-Amerikaanse voorsanger van die Miami Sound Machine het treffers gehad soos 'Conga', 'Rhythm is Gonna Get You' en 'Anything for You'. Estefan het sewe Grammy-toekennings gewen en is een van die topverkoper-musiekkunstenaars van alle tye, met meer as 100 miljoen plate wêreldwyd verkoop. Sy is 'n lid van die Latin Songwriters Hall of Fame en 'n ontvanger van die Ellis Island Medal of Honor. Estefan het een van die eerste hoofstroom Spaanse kunstenaars geword wat oorgesteek het tussen Engelse en Spaanse taalmusiek wat die weg baan vir talle ander Latynse kunstenaars om te volg.
Billy Frank, Jr. (postuum)
Billy Frank, Jr., was 'n onvermoeide voorstander van Indiese verdragsregte en omgewingsbestuur, wie se aktivisme die weg gebaan het vir die 'Boldt-besluit', wat die mede-bestuur van die salmhulpbronne in die staat Washington bevestig het. Frank het effektiewe "fish-ins" gelei, wat na die sit-ins van die burgerregtebeweging was, tydens die stam "visoorloë" van die 1960's en 1970's. Sy magnetiese persoonlikheid en onvermoeide voorspraak oor meer as vyf dekades het van hom 'n eerbiedwaardige figuur gemaak, sowel in die buiteland as in die buiteland. Frank het baie toekennings ontvang, waaronder die Martin Luther King, Jr. Distinguished Service Award for Humanitarian Achievement. Frank het in sy nasleep 'n Indiese land verlaat wat versterk is deur groter soewereiniteit en 'n nasie wat versterk is deur sy voorbeeld van diens aan die gemeenskap, sy nederigheid en sy toewyding aan die beginsels van menseregte en volhoubaarheid van die omgewing.
Lee Hamilton was een van die invloedrykste stemme oor internasionale betrekkinge en Amerikaanse nasionale veiligheid gedurende sy loopbaan van meer as 40 jaar. Van 1965 tot 1999 dien hy Indiana in die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State, waar sy voorsitterskap die komitee oor buitelandse sake, die permanente geselekteerde komitee oor intelligensie en die geselekteerde komitee insluit om geheime wapentransaksies met Iran te ondersoek. Sedert sy uittrede uit die kongres was Hamilton betrokke by die pogings om sommige van ons land se mees gesogte uitdagings vir tuisveiligheid en buitelandse beleid aan te spreek. Hy was ondervoorsitter van die 9/11-kommissie en medevoorsitter van die Irak-studiegroep. Hy was medevoorsitter van die Independent Task Force on Immigration and America's Future, wat in 2006 'n verslag uitgereik het waarin 'n beroep op die hervorming van die land se immigrasiewette en -stelsel gedoen moet word. En deur die stigting van die Center on Congress aan die Indiana Universiteit, was hy ook 'n toonaangewende advokaat vir tweeparty en effektiewe bestuur.
Katherine G. Johnson is 'n baanbreker in die Amerikaanse ruimtegeskiedenis. 'N NASA -wiskundige, Johnson se berekeninge het elke groot ruimteprogram van Mercurius deur die Shuttle -program beïnvloed. Johnson is aangestel as navorsingswiskundige by die Langley Research Center by die National Advisory Committee for Aeronautics (NACA), die agentskap wat NASA voorafgegaan het, nadat hulle diens aan Afro-Amerikaners en vroue geopen het. Johnson het uitstaande tegniese leierskap getoon en is veral bekend vir haar berekeninge van die 1961 -baan vir Alan Shepard se vlug (eerste Amerikaner in die ruimte), die 1962 -verifikasie van die eerste vlugberekening wat deur 'n elektroniese rekenaar gemaak is vir John Glenn se wentelbaan (eerste Amerikaner wat om die wentelbaan wentel) aarde), en die 1969 Apollo 11 -baan na die maan. In haar latere NASA -loopbaan werk Johnson aan die Space Shuttle -program en die Earth Resources Satellite en moedig studente aan om loopbane op wetenskaplike en tegnologiese gebiede te volg.
Willie Mays was 'n professionele bofbalspeler en het die grootste deel van sy 22 seisoene as middelveldspeler vir die New York en San Francisco Giants deurgebring. Mays het sy loopbaan met 660 tuislopies afgesluit, wat hom die vyfde rekordhouer van alle tye gemaak het. Mays, bekend as 'The Say Hey Kid', is in 1979 in die Baseball Hall of Fame opgeneem en het in die MLB se All-Time-span beland. In 1951 word Mays een van die eerste Afro-Amerikaanse spelers in die Major League Baseball-geskiedenis en wen hy die Rookie of the Year-toekenning. Mays het ook sy land in die Amerikaanse weermag gedien.In sy terugkeer na die Major League Baseball het Mays die MVP -toekenning gewen, en in die 1954 World Series het Mays die Giants tot 'n verrassingsoorwinning gelei, terwyl hy een van die skouspelagtigste toneelstukke in die sportgeskiedenis gemaak het, later bekend as "The Catch".
Barbara Mikulski is 'n lewenslange staatsamptenaar wat sedert 1971 die verkose amp beklee het. Sy het in 2011 die langste vroulike senator geword, die langste vrou in die kongres in 2012 en die eerste vroulike senator wat in 2012 voorsitter was van die Senaat se toewysingskomitee. wat sy in haar vroeë loopbaan as maatskaplike werker en gemeenskapsaktivis in Baltimore, Maryland, gesien het, het senator Mikulski die Lilly Ledbetter Fair Pay Act beywer en gehelp om die NIH Office of Research on Women's Health te vestig om vroue in die federale deel te neem -befondsde gesondheidsnavorsingsprotokolle. Sy het ook gehelp om die kollege meer bekostigbaar te maak deur die hervorming en verhoging van Pell -toelaes en studielenings en het die wet geskryf wat verhoed dat bejaardes bankrot gaan terwyl hulle vir 'n gade se ouetehuis sorg. Sy was die voorstander van beleggings in navorsing en innovasie, veral die redding van die Hubble -ruimteteleskoop. Sy is die dekaan van die tweeledige senaatsvroue en dien as hul mentor.
Itzhak Perlman is 'n kosbare violis, dirigent en gesogte onderwyser. Onder sy vele prestasies is vier Emmy -toekennings, 16 Grammy -toekennings en die 2008 Grammy Lifetime Achievement Award. Hy is in 2000 bekroon met 'n National Medal of Arts en 'n Kennedy Center Honor in 2003. Hy was 'n boorling van Israel en het op 'n jong ouderdom na die Verenigde State gekom en aan Amerikaners bekendgestel toe hy op die Ed Sullivan Show in 1958 verskyn het. Perlman maak sy debuut in Carnegie Hall in 1963 toe hy 18 was. Benewens die internasionale optrede en die opname van die klassieke musiek waarvoor hy veral bekend is, het Perlman ook jazz gespeel, insluitend 'n album gemaak met die jazzpianis Oscar Peterson. Perlman was die solis vir 'n aantal filmsnitte, soos Schindler se lys, wat daarna 'n Oscar vir beste oorspronklike partituur gewen het. Saam met sy vrou, Toby, leer mnr. Perlman talentvolle jong musikante deur die Perlman -musiekprogram. Deur sy voorspraak en sy voorbeeld was hy 'n belangrike stem namens gestremdes.
William D. Ruckelshaus is 'n toegewyde staatsamptenaar wat onvermoeid gewerk het om openbare gesondheid te beskerm en wêreldwye uitdagings soos klimaatsverandering die hoof te bied. As die eerste en vyfde administrateur van die Environmental Protection Agency, onder presidente Nixon en Reagan, het hy nie net die leidende beginsels van die agentskap gevorm nie, maar ook hard gewerk om die publiek in die besluitnemingsproses te bring. Een van die belangrikste vroeë prestasies van die EPA onder sy leiding was 'n landwye verbod op die plaagdoder DDT en 'n ooreenkoms met die motorbedryf om katalitiese omsetters te vereis, wat die besoedeling van motors aansienlik verminder. Hy het ook sy toewyding tot staatsdiens en integriteit as adjunk -prokureur -generaal getoon. Tydens die Watergate -krisis het Ruckelshaus en die prokureur -generaal Elliot Richardson verkies om te bedank eerder as om die spesiale aanklaer van Watergate af te dank. Hulle beginselvaste standpunt was 'n deurslaggewende oomblik vir die departement van justisie en 'n gegalvaniseerde openbare mening vir die handhawing van die oppergesag van die reg. Hy gaan voort om sy erfenis van samewerkende probleemoplossing te bevorder in sy huidige rol aan die Universiteit van Washington en die Washington State University.
Stephen Sondheim is een van die land se invloedrykste teaterkomponiste en liriekskrywers. Sy werk het gehelp om die Amerikaanse teater te definieer met shows soos Maatskappy, West Side Story, Gypsy, Sweeney Todd, Sondag in die Park met George, en In die Woods. Sondheim het agt Grammy -toekennings, agt Tony -toekennings, 'n Oscar -toekenning en die Pulitzer -prys vir drama ontvang. Sondheim het ook Young Playwrights, Inc., gestig om die werk van Amerikaanse dramaturge van 18 jaar en jonger te ontwikkel en te bevorder.
Steven Spielberg is 'n Amerikaanse filmregisseur, vervaardiger, filantroop en entrepreneur. Spielberg se rolprente sluit in blockbusters soos Jaws, Jurassic Park, ET: The Extra-Terrestrial, en die Indiana Jones reeks, sowel as sosiaal bewuste werke Schindler se lys, Saving Private Ryan, Lincoln, en sy nuutste film Brug van spioene. Spielberg, 'n driemalige wenner van die Oscar-toekenning, word algemeen beskou as een van die invloedrykste filmmakers in die filmgeskiedenis. Sy films het meer as 8,5 miljard dollar wêreldwyd verdien. Spielberg is die medestigter van DreamWorks Studios sowel as die stigter van die USC Shoah Foundation, 'n organisasie wat hom toelê om onverdraagsaamheid en dwaasheid te oorkom deur die gebruik van visuele geskiedenis.
Barbra Streisand is een van ons land se mees begaafde talente. Haar werk bevat buitengewone sang, toneelspel, regie, vervaardiging, liedjieskryf, en sy is een van die min kunstenaars wat 'n Emmy, Grammy, Oscar en 'n Tony ontvang het. Haar optrede in die Funny Girl van 1968 het haar geslagte lank by Amerikaners gehou, en sy het haar eerste Oscar gewen vir haar rol in die film. In 1984 word sy die eerste vrou wat 'n Golden Globe vir beste regisseur wen, wat sy vir die rolprent wen Yentl. Streisand ontvang ook vier Peabody -toekennings, benewens die National Medal of Arts en Kennedy Center Honours. In 2009 skenk sy die Barbra Streisand Women's Heart Center by Cedars-Sinai Heart Institute, wat werk om geslagsongelykheid reg te stel in die navorsing van 'n siekte wat jaarliks ​​meer vroue as mans doodmaak.
As opname- en toerkunstenaar het James Taylor al meer as 40 jaar mense aangeraak met sy warm baritonstem en kenmerkende styl van kitaarspel, terwyl hy 'n presedent skep waarna talle jong musikante streef. In die loop van sy gevierde liedjieskryf- en uitvoerende loopbaan het Taylor meer as 100 miljoen albums verkoop, met goud-, platinum- en multi-platinum-toekennings vir klassieke, wat wissel van Liewe baba James in 1970 tot Oktoberweg in 2002. In 2015 word Taylor vrygestel Voor hierdie wêreld, sy eerste nuwe studio -album in dertien jaar, wat hom sy eerste nommer 1 -album ooit besorg het. Hy het verskeie Grammy -toekennings gewen en is opgeneem in die Rock and Roll Hall of Fame en die gesogte Songwriters Hall of Fame.
Aktiviste protesteer om die skool van Chicago na Barack Obama te hernoem, en noem die voormalige president en 'n ander onderdrukker
Die voormalige president Barack Obama en sy vrou, die voormalige presidentsvrou Michelle Obama, word as die moontlike nuwe naamgenote van 'n skool in hul geboorteland Chicago beskou.
Maar nie almal is aan die beurt nie, en verskeie aktiviste het selfs 'n protesoptog gehou waar hulle beweer dat die voormalige president net 'nog 'n onderdrukker' is.
Wat is die besonderhede?
Die Waukegan Board of Education oorweeg dit om 'n paar van hul skole te hernoem weens hul huidige naamgenote se bande met slawerny, berig WLS-TV.
Een komitee het die idee uitgebrei om Thomas Jefferson Middle School - tans vernoem na die voormalige president en stigter van Amerika wat slawe besit het - na die Obamas te hernoem. Volgens Fox News het dit gelei tot 'n betoging buite die skoolraadvergadering Dinsdag.
"Sedert Barack Obama president geword het tot 2017 toe hy vertrek het, is hy vandag nog steeds die hoogste president met deportasies in ons land," het betoger Julie Contreras verklaar. "Ons voel dat Barack Obama ons 'n onreg aangedoen het. Hy het ons ontken, en hy het nie die deportasies gestop nie, soos hy belowe het."
Sy het bygevoeg: 'As u die naam van Thomas Jefferson, een onderdrukker, verwyder, is die naam van Obama 'n ander onderdrukker, en ons gesinne wil nie die naam sien nie.'
Betoger Mauricio Sanchez, wie se pa in 2015 onder die Obama -administrasie gedeporteer is, het gesê: "Dit was iets baie hartseer. Ons kon nie eers van ons pa afskeid neem nie. Ons het net gehoop dat hy sou kon uitkom."
Edgar Castellanos, skoolraadslid, wat as kind onwettig na die VSA gebring is, het reguit gesê oor die hernoemingsvoorstel van Obama: "Ek sal nie deel wees van die hernoeming van 'n skool na iemand wat nie die gemeenskap sonder papiere verteenwoordig nie en nie."
Volgens WBBM-FM noem die aktiviste Obama die 'hoof-deporter', wat hul gemeenskap direk seergemaak het. Drie miljoen mense is tydens Obama se agt jaar in die amp gedeporteer, het Fox News gesê.
'Dit is miljoene gesinne wat geraak en geskei is, van wie baie hier in Waukegan woon,' het Oscar Arias gesê. 'Die vrees wat baie van my vriende in die gesig gestaar het om nooit weer hul ouers te sien nadat hulle van die skool af gekom het nie, pas my nog steeds op.'
Al die Obama 20-Somethings
"Hierdie partytjie," het Herbie Ziskend aangekondig, "is ter ere van John Quincy Adams." Die vuilblonde, blouoog-24-jarige, wat eens bagasie vir Barack Obama se veldtog hanteer het en nou as 'n personeelassistent in die kantoor van die vise-president werk, het in die woonkamer van 'n rooi baksteenhuis in Washington gestaan ​​en gooi sy arms in die lug asof hy hulde bring aan Amerika se sesde president. Toe staan ​​hy stil, leeg: "Maar die polisie is hier."
Blou ligte flits deur 'n venster toe Ziskend en 'n huismaat, Jake Levine, op die stoep gaan om met die polisie te gesels en beloof om dinge stil te maak. Levine, wat nou 26 is, is 'n beleidsontleder in die kantoor vir energie en klimaatverandering van die Withuis. Hy en Ziskend, saam met hul twee ander huismaats - Eric Lesser (25) en Josh Lipsky (24), wat toe albei personeelassistente in die Withuis was - het in Julie verlede jaar 'n partytjie gehou in hul groepshuis in Logan Circle, 'n woonbuurt oos van Dupont Circle. Mense beweeg senuweeagtig terwyl hulle hul BlackBerrys en selfone nagaan en praat oor die pad. Ziskend verskyn weer. 'Almal, dit is OK,' sê hy en glimlag. "Die partytjie is aan."
'Herbie, Herbie, Herbie,' kom die gesang. As 'n grap roep iemand 'Eric Lesser', en die gejuig skuif: 'Er-ic Les-ser! Er-ic Les-ser! " Die onthullers, 'n deursnit van die jong, politieke Washington, het geskreeu vir David Axelrod se maangesig, soet humeur, spesiale assistent, wat ook as bagasie-seun aan die veldtog gewerk het. Axelrod is Obama se senior adviseur en alter-ego, en Lesser bestuur gewoonlik sy lewe en besluit hoeveel bruinsuiker hy in sy hawermout kan hê om sy middellyf in toom te hou of om seker te maak dat hy betyds is vir vergaderings met die president. Hy speel Felix vir Axelrod se slordige, ongeorganiseerde Oscar en is iets van 'n helder West Wing-gelukbringer: neuroties en voorbereid, maar ernstig en snaaks op 'n kinderbroer-manier. In 'n bedompige kamer regs van die voordeur dans Lesser na die Jay-Z-remix van 'Pasop vir die seuns' deur Panjabi MC, wat op en af ​​grens terwyl 'n sirkel om hom vorm. Sweterig en stralend, het hy weerkaats met die energie wat voortspruit uit die feit dat hy nog vars van die universiteit was-nie te veel jare nadat hy tot president van die hoërskool gekies is nie, met 'n slagspreuk "Lesser of Two Evils".
Benede in die kombuis, 'n versameling jong West Wing -hulpverleners, voormalige personeellede by die veldtog, nuut gemonteerde persbeamptes, sagtebalgereelde in die Withuis en af ​​en toe 'n joernalis wat voor 'n halfdosyn bottels goedkoop drank saamdrom drink 'n drankie. Obama se hoof-toespraakskrywer, Jon Favreau, 'n 28-jarige met 'n trae oog, het beleefd 'n stroom mense voor hom laat sny om hul bier vol te maak, net om 'n kwynende skuim te kry. Die vat is geskop.
By die voordeur rek Ziskend se oë toe. "Kyk wie het net ingekom!" hy het gesê. "Die raad." Dit was die hoof-adjunk-advokaat van die Withuis, Daniel Meltzer, wat 58 is, in 'n ligte groen T-hemp en broek. 'Dit lyk asof jy O.K. hier, "het hy vir Lesser gesê en die sweet -toneel ondersoek.
'U moet 'n vaatjie staan,' het Lesser gesê.
Alejandra Campoverdi, die 30-jarige spesiale assistent van die Withuis se adjunk-stafhoof vir beleid, het pas saam met Meltzer van 'n ander party gekom, waar Gregory Craig, toe die 64-jarige advokaat in die Withuis, nog 'n onwaarskynlike "Volwasse" gas. By die vroeëre byeenkoms het Meltzer en Norman Eisen, die 49-jarige etiese adviseur van die Withuis, 'n rit huis toe gebring aan sommige van die jong personeellede, wat hulle eerder aangespoor het om na die volgende huis te kom. Meltzer het dus Campoverdi en 'n paar ander West Wing -personeellede 'n rit na hierdie partytjie in sy minibus gegee. "Dan Meltzer se minibus," lag sy en krul op die trap.
President Obama se jong personeel en hul senior eweknieë meng naatloos en dikwels soet. Tydens die voorverkiesing het Axelrod een keer by 'n partytjie by die Pad - 'n groepshuis in Chicago - ingekom waar sewe veldtogpersoneel woon, gewerk en die videospeletjie Rock Band gespeel het. Die verkreukelde, meer as 50 "Byl", soos byna almal hom noem, het die skare beïndruk deur 'n potjie bierpong te speel. Nou in Washington kom hy nog steeds selde by partytjies vir junior personeellede. Toe vriende van die 31-jarige adjunk-kommunikasiedirekteur, Jen Psaki, haar 'n middag-verlowingspartytjie by die Cork-wynkroeg naby Logan Circle hou, kom Rahm Emanuel, die personeelhoof, en Axelrod daar aan en arriveer saam met Lesser.
Toe die presidensiële veldtog van Barack Obama op 'n duidelike en yskoue dag in Springfield, Illinois, in 2007 begin, kon die jong mans en vroue wat sneeu in Iowa sou skop, op die rusbanke in Pittsburgh neerslaan en die laerskool verlaat het, nie heeltemal verstaan ​​nie dat hulle reis twee jaar later by die ovaalkantoor sou eindig. Hulle kon hulle ook nie voorstel aan al die ongesiene probleme wat op hulle sou wag nie - alles van 'n kraterekonomie en 'n poging tot 'n terreuraanval op Kersdag tot 'n afname in die meningspeil terwyl hul president op die aarde val. Elke dag opdaag by die werk by die mees gesogte adres in Amerika, kan 'n bietjie soos 'n finale week op die universiteit voel. Hulle is altyd oproep, werk altyd hard. Vir hierdie meestal 20-personeellede is Obama 'n streng pa, een met hoë verwagtinge, wat hulle nie wil teleurstel nie. Michelle Obama is meer 'n groot suster en tik op haar tone wanneer die kêrel ooit 'n wedstryd gaan voorstel of Cupido speel. Sy gee jong, enkellopende personeellede in die Withuis die soort wenke om afsprake te kry wat sy in die Desember -uitgawe van die tydskrif Glamour gegee het, en waarsku jong vroue: 'Cute's good. Maar oulik hou net so lank aan. "
"Wat sê jy vir die presidentsvrou?" een manlike personeellid, wat twyfel oor die presidentsvrou se pogings om hom te vestig, het verlede somer tydens die ete by my by die J & ampG Steakhouse in die W Hotel gekerm. '' Ek het nie van haar gehou nie? Het sy 'n push-up bra gedra? '
Soos die maande verbygegaan het, het die jong personeellede in Obama se Withuis gemakliker en selfversekerd geraak en die stad om hulle na hul beeld gevorm-idealisties, ernstig, nerdsinnig, onderskat en wys. Hulle loop en gesels in die sale van die federale regering en help om die land op 'n regte manier te vorm, net soos jong jong assistente in die "The West Wing" TV -program waarna hulle grootgeword het. Hulle word dalk nog arrogant, maar vir eers het hulle vasgestel in die meer kwotidiese realiteite van die daaglikse regering. Hulle word ook versigtig en moeg. Hulle het geleer dat hul president nie onoorwinlik is nie, en dat hulle minder kranksinnig is in hul eens onwrikbare sekerheid dat hul man altyd net die regte dinge op die regte maniere doen. Hulle leer dat Washington jou dikwels meer verander as wat jy dit verander. Hulle het ook meer versigtig geraak, omdat hulle geleer het hoe moeilik dit is om in die guns van die publiek te bly en hoe ontwykende tweeledige rustigheid dit kan wees.
"EK WEET DAAR IS mense wat partytjies beplan wat net agteroor sit en beraadslaag oor hoe hulle 'n Jon Favreau kan kry, 'het Al Hunt, die uitvoerende redakteur van Bloomberg News in Washington, aan my gesê kort nadat Obama die amp aangeneem het. Die jong Obama -skare is beleefd en genadig, maar hulle is nie geïnteresseerd in die vermenging met die ou garde nie. Hulle het hul sosiale netwerk uit die veldtog geneem en dit na Washington oorgeplaas. Die jong sterre sal eerder 'n nag saamkuier op die dak van die W Hotel of videospeletjies speel by iemand se woonstel as om saam met tradisionele Washington te kuier. "Wie is Sally Quinn?" Ziskend vra my, half ernstig, half verward, op 'n Sondagmiddag in Februarie toe ek die jare lange Washington Post-skrywer en die georgetown-gasvrou noem.
'Ek voel vreemd oor DC,' het Favreau, 'n boorling van North Reading, Mass., 'N jaar gelede gesê terwyl hy in 'n hotelkroeg oorkant Lafayette -plein van die Withuis gesit het. 'As ek uit DC vertrek het, dink ek nie dat ek sou sê dat ek dit of dat omtrent DC mis nie, ek sou die mense wat ek hier het, mis.' Die jong personeellede van Obama het die byna universiteitsvriendskappe saamgebring wat ontstaan ​​het deur die viering van die nuwe jaar in Sioux City saam en die Chicago se koue L-trein elke oggend na die hoofkwartier. Hulle deel die neiging om oral in klieke te gaan wat deur 'n skinder rubriekskrywer in Washington 'frat packs' genoem is. "Daar is 'n groep van ons wat hierdie veldtog deurgemaak het, hierdie baie lang en moeilike veldtog, in Chicago, weg van Washington, en ons het daar bande gesmee en as so 'n wonderlike span gewerk," het Favreau gesê.
Na een van die sneeustorme hierdie winter wat Washington wit en blink laat, sit Lesser en Ziskend by 'n sonnige venster in Café Dupont en blaai deur die koerant en dink na oor hul eerste jaar in die stad.(Openbaarmaking: Lesser gaan uit met een van my huismaats. Hulle het mekaar ontmoet terwyl ek hierdie storie gerapporteer het en het mekaar kort daarna begin sien.) Hulle hegte vriendskapsboodskappe, het die twee ooreengekom, het hulle gehelp om hul werk te doen. "Ons is almal deel van 'n span, en dit dien die span nie goed om een ​​persoon te hê wat krediet vir iets neem nie," het Lesser gesê. 'Ons is vriende met ons mede-werkers, so hoekom wil u iets erken en dit nie met u vriende deel nie?'
Ziskend, geklee in jeans en winterstewels, knik, maar dan leun hy vorentoe in sy sitplek en beduie vir homself en Lesser met 'n selfveragtende lag. 'Ook vir ons is ons 24,' het hy gesê. 'Daar is duidelik niks waarvoor ons krediet neem nie.'
MINDER TREKKE GEWOONLIK homself om 05:45 uit die bed uit. Hy kyk die koerante aanlyn - The New York Times, The Wall Street Journal, The Washington Post. Hy blaai deur die oggend se persknipsels en handel oor die e-posboodskappe wat reeds op sy BlackBerry-skerm gloei. Dan stort hy, trek 'n pak aan en is nie later nie as 06:50 by die deur uit om Axelrod by sy woonstel in die middestad te ontmoet. Die byna onafskeidbare paartjie ry saam om saam te werk, en dan spandeer die hiperorganiseerde Lesser (Axelrod skertsend dat hy "OCD" het) die res van sy dag sy baas soos 'n angstige ma, om hom te koester en te pla. 'Rahm noem dit die' 7:45 uur -tee ',' het Lesser gesê en verwys na die onderbreking van die senior personeelvergadering om Axelrod sy stomende koppie Earl Grey te gee.
Minder, met 'n verkoue, sit 'n paar maande gelede in Cork, die wynbar, en drink 'n glas sap ('n "suiwer lemoensap", het hy ernstig aan die kroegman gesê) en praat oor 'n gemiddelde dag in die Wit Huis. Die res van die oggend, sê hy, jaag vervaag verby-'n afdelingshoofvergadering van 08:30 in die Roosevelt-kamer, 'n ekonomiese inligtingsessie van 10:30 met die president, 'n vergadering van senior adviseurs, 'n werksmiddagete vir sy baas, terwyl Lesser die rooster aanpas, bel oproepe van verslaggewers en pas in dringende vergaderings met kongreslede en topadviseurs.
Om 14:00. of so, al die toespraakskrywers arriveer vir 'n vergadering van 30 minute met Axelrod. 'David is soos 'n professor, en dit is soos kantoorure,' het Lesser geskerts. Die spraakskrywers staan ​​tou in die saal buite Axelrod se kantoor om op hom te wag, en tot groot vermaak van ander West Wing -personeellede wat daar verbyloop, kan hulle lyk soos 'n toorn van gretige en toegegroeide skoolkinders. Die president het eenkeer verbygeloop en gesê: "O, wag julle om die skoolhoof te sien?"
Axelrod het gereeld 'n 20:00. werk aandete, en Lesser vertrek iewers na hom, met die doel om om 20:30 of 21:00 uit te wees. "Op 'n goeie dag." Hy ontsnap aan sy wandeling van 15 minute huis toe-langs die asfaltoprit, uit die noordwestelike hek van die Withuis en tot in die nag. Maar hy bel altyd en bel sy BlackBerry nog 'n laaste keer voordat hy in die bed kom, gewoonlik omstreeks middernag.
Lesser se lang dae is soos dié wat baie jong, ambisieuse mense in Washington en elders ondervind-die lang ure, versoeke laat in die nag, die onvoorsiene verrassings en spanning. Die taak - om die Withuis te dien - is hul lewe, en al die ander dinge word daardeur ingedruk. Om vir die administrasie te werk, beteken om met die baas se skedule saam te werk, om sosiale lekkernye te vermy, soos om betyds op datum te kom en soms vriende en familie op die spel te hou. "Die enigste fokus wat u hier het, is om hierdie baie groot probleme bietjie vir bietjie weg te neem," het Favreau gesê. 'Die kort tydjie as u dit nie doen nie, probeer ek net om te gaan met die vriende wat ek het, en dit is omtrent dit.'
Die oorgang na regeer was moeilik vir die groep wat die eerste keer aangesluit het by die maer ou met die groot ore en die snaakse naam. Hulle was 'n mengsel van studente-raadslede wat grootgeword het met politiek en universiteitsstudente wat toevallig geïnspireer is, en hulle praat steeds oor die vind van Obama in byna verlossende terme. Favreau, wat uiteindelik uitgebrand en ontnugter is nadat hy aan die onsuksesvolle presidensiële veldtog in 2004 gewerk het, onthou dat hy die boeke van Obama gelees het en vir die eerste keer na sy toesprake geluister het. "Die enigste rede waarom ek nog steeds in die politiek is, is as gevolg van hom," sê Favreau, wat byvoeg dat hy twyfel of hy toesprake vir 'n ander politikus sal skryf.
Lesser sê dat hy onthou dat hy 'n student aan Harvard was, hom bekommerd was "oor die rigting van ons land" en vrywillig was vir Deval Patrick se veldtog van 2006 vir die goewerneur van Massachusetts. Hy het gesien hoe Obama tydens 'n saamtrek vir Patrick praat. "Mense was so opgewonde oor hom en so opgewonde oor wat hy te sê het," sê Lesser. "Dit was so verfrissend." Een van die jong personeellede van die West Wing het gesê dat die Obama -veldtog 'n romantiese 'geliefde' was, vol woelinge, eerste en ups en downs. Regering, aan die ander kant, "is soos die manier waarop jy jou vriendin liefhet" - betekenisvol, maar dikwels meer belastend en frustrerend.
Dit was 'n slag om Edward M. Kennedy se Massachusetts-senaat se setel aan Scott Brown te verloor-en daarmee saam die filibusterbestande meerderheid van die Demokrate. "Daar was 'n groot gevoel van verlies toe Massachusetts gebeur het," sê Lesser. 'Stel u voor dat u aan 'n groot projek werk waarin u u hele lewe gedompel het, en dit flits altyd voor u en lyk of dit nie gebeur nie, dit is skrikwekkend.' Ziskend onthou dat hy 'beslis af' was en sy base gevra het: Hoe voel julle? 'Hulle het net gesê:' Dit kom met die gebied, en soms werk dinge nie in die politiek nie, 'sê hy. 'Dit was vir my 'n goeie leerervaring. Moenie jou hoogtepunte te hoog en jou laagtepunte te laag kry nie. "
Hier het die lesse van die veldtog ook gehelp. David Plouffe, die veldtogbestuurder van Obama, het 'n kultuur geskep waar almal, van die bagasiehanteerders tot die senior strateë, van mening was dat hul rol van deurslaggewende belang was vir die groter poging, en die personeellede van die Withuis weerspieël dit nou. "Dit is die manier waarop ek my klein bydrae kan lewer," sê Lesser. 'Ek sal my kinders in die oë kan kyk en sê:' Toe ek in my twintigerjare was, was ek 'n klein deel van iets groter as ek. '
Die veldtog, wat 'n slagspreuk van byna 50 state teen Hillary Clinton ingesluit het, het hulle ook geleer dat politiek, hoewel dit inspirerend was, nie maklik sou wees nie. 'Ek het nooit gedink dat ons hier sou kom nie, en dit sou net so wees -' stop Ziskend en knyp sy vingers: 'verander.'
Nadat hy by 'n administrasie onder leiding van 'n fiksheidsliefhebber aangesluit het, het Lesser by 'n gimnasium aangesluit. 'Vida,' het hy gesê met verwysing na Vida Fitness, 'n nuwerwetse boetiekketting in die stad, net langs die straat van sy huis in Logan Circle. Lesser en Ziskend het verlede somer bymekaargekom. "Om 06:00 by Vida sien u ongeveer 5 tot 10 kollegas," sê Ziskend. Maar Lesser val gou van die laevetwa af. Hy het nie altyd spyskaarte na gesonde opsies gesoek nie, en tot by die gimnasium sê hy: "Ek het opgehou om te gaan." Hy voeg vinnig by: 'Ek moet terugkom.'
'' N Deel van die rede waarom ek by die gimnasium aangesluit het, is omdat al die ander mense om my gaan, 'het Lesser vir my gesê. 'Hulle het net so veeleisende werk as ek. Ek het geen verskoning nie. " In Obama se Withuis begin die kommer oor gesondheid bo -aan. George W. Bush was 'n ywerige bergfietsryer wat privaat gegryp het oor 'n personeellid wat nie kon oefen nie en selfs 'n moontlike genomineerde van die hooggeregshof uitgevra het oor sy oefensessie. President Obama spreek ook sy kommer uit oor die fiksheidsvlak van sy assistente. Toe Pete Rouse, 'n jarelange Capitol Hill -wyser wat nou een van Obama se drie senior adviseurs is, 'n bietjie gewig aansit, het Obama ingegryp, het Rouse aan my gesê. Die president, wat sy persoonlike afrigter van Chicago na Washington gebring het, het aangebied om die 64-jarige Rouse 'n paar sessies met die afrigter te koop. (Rouse het eerder sy eie sessies gekoop en oefen nou twee keer per week.) Jong hulpverleners met min liggaamsvet kom om 5:30 in die gimnasium voor die werk. "Dit is die enigste 40 minute in die dag dat ek van my BlackBerry geskei is, van die wêreld afgesny, "sê Ziskend. "Dit is vryheid." Dit is ook 'n aanvaarbare pas vir ontbrekende werk. Een hulpverlener, wat Obama as 'baie gesondheidsbewus' beskryf het, het vir my gesê dat die president hom nie pla as iemand uit die kantoor is tydens 'n oefensessie nie.
Basketbal is nog 'n aangemelde tydverdryf. Obama het basiese basketbal op primêre dae gespeel vir geluk, en hoewel hy sedertdien gekritiseer is omdat hy slegs 'n basketbalwedstryd vir mans aangebied het en selde vroue uitgenooi het om gholf te speel, het die hoepelsritueel aan die jonger personeellede oorgedra. Hul basketbalskedule bevat drie nie -amptelike wedstryde: een Dinsdagaand by die departement van binnelandse sake en 'n ander op Sondae, wat sowel Withuis as personeel insluit, sowel as 'n naweek -span.
Op Dinsdae was die sekretaris van binnelandse sake, Ken Salazar, voorsitter van die Federale Kommunikasiekommissie, senator Julius Genachowski, senator Bob Casey jr van Pennsylvania en senator Jon Tester van Montana, 'n vroeë basketbalwedstryd. Af en toe sou Axelrod by hulle aansluit. Een of twee keer het Casey en Tester gebly om 'n speletjie of twee saam met die later aankomende junior personeellede te speel. Basketbal is so 'n obsessie dat Dan Pfeiffer, kommunikasie -direkteur van die Withuis, bekend was dat hy personeellede skertsend vermaan om hul reis na afhaalwedstryde te beplan.
Dan is daar Stotus - die sagtebalspan van die Verenigde State ('n woordspel oor Potus, die afkorting van president van die Verenigde State). Stotus, 'n span wat saamgestel is uit personeellede in die Withuis, het verlede jaar op vogtige somersaande byeengekom om teenstanders soos die Demokratiese Nasionale Komitee aan te gaan, en dan sou hulle soms feesvier met snacks en drankies by plaaslike restaurante en kroeë. Nie -spelers kom gereeld uit om te juig, terwyl hulle hul BlackBerrys duim vasmaak terwyl hulle die wedstryd kyk. Die sport is baie lekker - 'n kans om na werk te ontspan en met vriende te skakel - maar 'n onderstroom van persoonlike fiksheid loop deurgaans deur.
'Mense lewer kommentaar daarop,' het Ziskend vir Lesser by Café Dupont geterg en verwys na die nuwe en verbeterde liggaamsbou van sy huisgenoot.
"Regtig?" Minder gevra, laggend. Hy kyk op en voeg 'n bietjie ernstiger by: 'Regtig? Soos wie?"
DIE OBAMAS IS die eerste Withuisgesin in moderne geheue wat Washington soos 'n werklike stad behandel het. Hulle het verhuis van Chicago, 'n ander stedelike sentrum met 'n groot Afro-Amerikaanse bevolking, en hulle het kinders in die stad genooi om te help met die nuwe tuin en om paaseiers in die Withuis te bederf en te jag. Volgens die CBS Radio News -korrespondent Mark Knoller, die nie -amptelike historikus van die Withuis, het George W. Bush slegs 21 keer tydens 'n agt jaar in die kantoor aandete of middagete by 'n restaurant in die land geëet. keer in hul eerste jaar alleen. In Washington het hulle op 'n date night na plekke soos die Franse restaurant Citronelle in Georgetown gegaan en vir die huweliksherdenking Blue Duck Tavern vir hul huweliksherdenking. Obama het 'n punt gemaak om by plekke met Washington street cred te gaan kuier-Five Guys vir 'n kaasburger en friet en, as uitverkore president, Ben's Chili Bowl, 'n DC-instelling wat bekend is vir die bediening van swart Washington en, onder twintig, dat hulle laat -nagkater-geneesmiddels in die vorm van halfrook ('n plaaslike wors soortgelyk aan 'n worsbroodjie) en chili-kaas-patat.
Die jong personeellede van die Withuis het 'n nie-amptelike enklave gevorm in 'n gebied noord van die Withuis, waar baie binne 15 minute se stap van mekaar af woon, en hulle woon in groephuise en woonstelle in Logan Circle, Dupont Circle, U Street en Columbia Hoogtes. Die klein maar afsonderlike woonbuurte bloei in mekaar, met die naglewe wat uit die Ustraat -gang voortspruit. Die gebied, waarvan 'n deel tydens die onluste van 1968 verwoes is, is verrykend, maar het steeds 'n grimmige gevoel. Sommige personeellede noem dit 'kampus'. Ouer joernaliste wat probeer om hul jong bronne te beïndruk, dui soms op hip-woonbuurte soos Cork, die Gibson speak-easy en Marvin, 'n slanke bistro en kroeg met 'n muurskildery van die ikoniese Shepard Fairey 'Hope' plakkaat van Obama se gesig in blou en rooi geverf op sy buitemuurse baksteenmuur. Rahm Emanuel is een Saterdagaand by Marvin opgemerk, met 'n jeans aan en afwisselend tussen twee selfone terwyl hy 'n Belgiese bier drink.
Dit is moeilik om vas te stel wat eerste gekom het - die jong Obama -bemanning of die vinnig groeiende rooster van nuuswinkels wat nou daarop uit is om dit te behandel. Die stal van skrywers vir Click, die skinderafdeling van die webwerf Politico, kuier saam met digitale kameras en videokameras, gereed om byvoorbeeld Jen Psaki, die adjunk -kommunikasie -direkteur, te vra wat in haar beursie is, of om 'n waarneming op te skryf van Reggie Love, die president se persoonlike assistent van 6 voet, by die opening van die Kennedy Center se "Streetcar Named Desire", met Cate Blanchett. In 'n onderhoud op die veldtog het Jon Favreau vir my gesê dat hy hom soms nie sou glo as hy vir vroue sou sê dat hy Obama se toespraakskrywer was nie. 'Waarop ek antwoord', sê hy, '' as ek regtig op u wou toeslaan, dink u dan nie dat ek iets vreemds sou bedink nie? '' Maar as dit nou Obama se iets is, is dit glansryk. "Daar het 'n klomp bekendes op die A-lys hierheen gekom, anders as onder die Bush-administrasie-hulle staan ​​agter 'n saak, want dit is nou koeler om politiek te wees," sê Kiki Ryan, 'n naglewe-verslaggewer van Click. 'As hulle hierheen kom, kry hulle soms 'n toer in die Withuis, en hulle twitter daaroor.' MTV se "Real World: Washington, DC" begin in Desember, Bravo stel sy volgende 'Real Housewives' en 'Top Chef' in DC op en Arianna Huffington verwerk 'Three's Company' in 'n vertoning vir ABC oor drie nuwelinge in die kongres wat saam woon.
Vir dekades lank moes jong personeellede in Washington bekommerd wees dat hulle nie van die skinderbladsye sou ontslae raak nie en nie hul hoë profiel-base in die verleentheid moet stel nie. Edward McNally, 'n prokureur wat as 'n 21-jarige persstudent in Ronald Reagan se Withuis gewerk het en as spraakskrywer in Bush Senior se West Wing, het gesê dat hy en sy jong kollegas altyd bang was vir die persoonlikheidskolom in The Washington Post. McNally het vir my gesê: "Toe ons gly, as ons verkeerd in die openbaar stap, was ons doodbang dat dit in die media sou kom en dat dit nie net die einde van ons werk nie, maar die einde van ons lewe sou beteken."
Maar die kakofoniese wêreld van blogs en 24-uur nuusdekking het 'n moeilike laag bygevoeg vir die nuutste personeellede in die Withuis. Gordon Johndroe, wat as 'n 26-jarige assistent-perssekretaris by George W. Bush se Withuis aangesluit het, sê: 'In 0100 toe ons hier aankom, het niemand BlackBerrys gehad nie, niemand het 'n sms gestuur nie, geen Twitter nie, en daar was baie minder digitale kameras. Nou, voordat jy dit weet, stuur jy 'n SMS aan iemand om 03:00 - nooit 'n goeie idee nie - en die volgende dag weet 'n prentjie van jou wat God doen net wat op iemand se Facebook -blad gebeur. "
McNally onthou dat hy deel was van 'n groep "kinders in hul twintigs sonder geld" wat gedurende die Reagan-jare 'n Chinese restaurant in Pennsylvania Avenue gekoöpteer het en dit omskep het in hul eie tydelike disco. 'Ons het boomkiste gebring en al die tafels uit die pad gedruk en gedans tot 2 uur die Maandagaand, en niemand het hul eie skoene huis toe gedra nie, want niemand kon dit vind nie,' het hy gesê. 'Vandag sou die toneel kamera -telefone, sms'e en video bevat. Maar ons kon nie meer veilig gevoel het nie. Jy kan op die tafels dans en nie bekommerd wees nie. "
Tog bied Obama se jong assistente 'n kontras met diegene wat slegs 'n paar jaar gelede in die administrasie van George W. Bush gewerk het. Bush het belowe om 'waardigheid in die Withuis te herstel', en die bui in die administrasie was van die begin af gedemp, met 'n heringestelde kleredrag wat vroue aangemoedig het om broekiekouse te dra. Soos Matt Latimer opgemerk het in sy verslag oor sy jare as 'n Bush-toespraakskrywer, "Speech-Less", was daar geen sweem van Aaron Sorkin se "West Wing" seksualiteit nie. 'Ons was meer soos die neefs van Rob Lowe,' het hy geskryf, 'diegene wat nie veel uitgegaan het nie.' Toe hulle wel uitgaan, sê Johndroe, het hulle vasgekyk by krakende spookplekke naby die Withuis, soos Old Ebbitt Grill of kroeë in die historiese preppy -enklave van Georgetown. 'Die Daily Grill was die plek om Donderdagaande in Georgetown te besoek, en dan sou mense na Smith Point gaan,' het Johndroe gesê met verwysing na die kelderbalk wat bekend is vir die waarneming van die tweeling Bush en sy nie -amptelike uniform van krae, boot skoene (geen sokkies) en salmkleurige kakies vir die mans, pêrels en Lilly Pulitzer vir die vroue. Die president se dogters was miskien die stad se sigbaarste onthullers, en hul ontvlugtings in die nag in die stad het poniekoer geword. (Johndroe, vir die rekord, sê hy spandeer nou meer tyd op die Ustraat -gang.)
Die jong personeellede in die Obama Withuis het nie net gehelp om 'n nuwe sosiale toneel te skep nie, maar het ook nonchalant daaroor geheers. Washington, altyd bekend as "Hollywood for Ugly People", is nou Hollywood. Jon Favreau beland in dieselfde week op die lys van mooiste mense van die tydskrif People en in die tydskrif se top 100 lys met die meeste invloedrykste mense. Ander personeellede bevind hulle in GQ en Maxim, en in die mode versprei in Vanity Fair en Elle. Sam Kass, 'n 30-jarige assistent-sjef in die Withuis met filmsterre, is ook in 2009 aangewys as een van die 100 mooiste mense van die tydskrif People. Hy word soms deur sy medewerkers geterg met die bynaam '100'. Die aktrise Rashida Jones het Washington toe gekom vir die ete van die korrespondente in die Withuis en het 'n romantiese verbintenis met Favreau gelaat. Kal Penn, wat 33 is, het sy Hollywood-loopbaan verruil in die films "Harold en Kumar" en in Fox's "House" vir 'n relatief laagbetaalde pos as mede-direkteur van die Withuis se kantoor vir openbare betrokkenheid.
Tog het Rahm Emanuel droogweg vir my gesê: 'Dit is nie asof Larry Summers en Tim Geithner saam met hierdie ouens gaan kuier nie.'
Die personeellede is vinnig besig om hul lewens as karakters in 'n real-TV-program binne die Beltway af te speel. 'Dink u regtig dat Rahm Emanuel omgee as sy assistent op Click beland? vra een personeellid.'Hy het soveel meer om oor te bekommer. En ons werk vir die mees sigbare ou ter wêreld, so wie gee om vir ons? "
'U moet onthou dat niemand in die gebou omgee nie,' het Lesser gesê, en Ziskend het sy sin afgesluit: 'En dit is waar u die meeste van u tyd deurbring - binne -in die gebou of by hulle woon.'
Darienne Page, die ontvangsdame in die West Wing, is 'n veteraan in Irak wat die president grappenderwys 'Rotus' noem as ontvangsdame van die Verenigde State. Page, wat 28 is, het almal van Tony Blair tot Tiger Woods begroet, maar sy vertel mense dat sy by 'n drogisterij werk om die aandag van haar werkstitel af te weer.
'As u in DC gaan, vra almal u' wat doen u? '', Sê Page. "My antwoord? 'Ek werk by Walgreens.' Omdat niemand vra: 'Ag, wat doen jy by Walgreens?' En as jy my vriend wil wees, maak dit nie saak dat ek by Walgreens werk nie. Net soos dit nie saak maak dat ek in die Withuis werk nie. "
ALEJANDRA CAMPOVERDI gly om die sitkamer van die W Hotel. Sy het 'n slap, swart rok en 'n sjampanje -fluit ingehaal, en sy het tussen die skare gegly wat op 'n Saterdagaand in September bymekaargekom het om haar 30ste verjaardag te vier. Haar baas, Mona Sutphen, adjunkhoof van die Withuis vir beleid, was daar. So ook Jon Favreau en 'n paar van sy kollegas van die Withuis se spraak- en perskantore. Hulle het gemeng met Campoverdi se vriende uit Kalifornië en 'n paar van haar voormalige klasmaats van die Kennedy School of Government in Harvard. Die assistente van Norman Eisen, die etiese adviseur van die Withuis, Jim Messina, 'n adjunk -stafhoof en Larry Summers, die direkteur van die National Economic Council, het 'n groepsfoto saam met Campoverdi geneem toe die ligte aangaan. En by die kroeg? 'Daar is 'n geheime diens en 'n Wêreldbank,' het Campoverdi gesê. "Jy het 'n bietjie van alles."
Campoverdi het pas met haar werk in die West Wing begin ná die inhuldiging toe Gawker, die skinderblog, ou foto's van haar poseer in Maxim geplaas het en 'n ewe aanloklike stukkie skinderboodskappe aanbied: Die 'Maxim -baba' was besig om met die 'hottie' -toespraakskrywer Jon te gaan Favreau. Gawker en ander blogs het die goedaardige nuus in 'n verhaal verander en begin bespiegel oor haar persoonlike lewe. (Sy en Favreau bly vriende, alhoewel die twee nie meer uitgaan nie.) Campoverdi het 'n model gemaak om vir die universiteit te druk - veldtogte vir Paul Mitchell en Kasil Jeans, 'n advertensie vir Pepsi, 'n opname in 2004 vir Maxim - en nadat die poste van Gawker gegaan het viral, het die manstydskrif haar saam met Michelle Obama op haar "Hot 100" -lys vir 2009 opgeneem.
Persoonlik, met haar glansende bruin hare, lyk Campoverdi soos 'n ouliker, minder bedompige weergawe van die vrou in die Maxim -verspreiding. Soos die meeste jong personeellede van Obama, is sy versigtig vir die kollig, en sy is meer geneig om te kyk na die oorsake waaroor sy passievol is (gesondheidsorg, immigrasiehervorming) as om te praat oor haar 'vervelige' sosiale lewe. Selfs nou, met die effens meer ontspanne bui in Washington in vergelyking met die slytasie van die veldtog, is jong personeellede senuweeagtig oor die handhawing van die geloofsbelydenis van Obama van beskeidenheid en diskresie. Een van die hulpverleners het my verduidelik hoe ongemaklik hy was om sy naam in druk te sien, na die oortuiging dat regeringsassistente 'n "passie vir anonimiteit" moet hê.
Junior personeellede bewaak hul beelde noukeurig, as deel van die beskerming van 'die Obama -handelsmerk', soos Desirée Rogers, nou die voormalige sosiale sekretaris, onpolities gesê het in 'n onderhoud verlede jaar met The Wall Street Journal. Kiki Ryan, die Politico -naglewe -verslaggewer, sê: 'Ek was by 'n geleentheid saam met 'n personeel in die Withuis wat baie bekend is. Ek het 'n foto van hom geneem, en hy het my gevra of ek dit nie sou wou afdruk nie, want hy wou nie met partytjies verbind word nie. 'N Ander personeellid het 'n GQ-skrywer gevra om 'n sosiale detail uit 'n storie te verwyder en e-pos dat hy bekommerd is dat hy as 'n "frat boy" sou verskyn.
Obama se persoonlike assistent, Reggie Love, kan bewaak word, het 'n vriend van hom een ​​Augustusaand in Love se kombuis vir my gesê, "omdat hy mense nie op sigwaarde kan vertrou nie," voordat Love hom 'n stilte kyk. Love, wat Jay-Z omskryf, het vir my gesê dat hy 'net tot swart wil word'. Hy het bygevoeg: 'Alles wat u doen, verteenwoordig nie net uself nie, maar ook die amp van die president', wat 'n bekende kommer onder jong personeellede weerspieël.
Dit is die ongemaklike gebied van die jong Obama -hulpverleners - hulle woon in 'n wêreld waar hulle 'n klein beroemdheid is, en geniet die voordele van erkenning, terwyl dit skynbaar terselfdertyd die kollig skyn. Hulle sê dat hulle nie die aandag wil hê nie, dat hulle hier is om werk te verrig, en dit is moeilik om hulle nie te glo nie. Maak nie saak hoe nederig hulle probeer wees nie, hulle sal beslis afguns opwek. Maar afguns is nie 'n emosie wat die Obama se seël van goedkeuring kry nie. Die jong assistente sê vinnig hoe baie hulle van hul werk hou en hoe goed hulle almal oor die weg kom, maar jaloesie kom op. Daar is 'n werklike spanning tussen diegene wat op dag 1 by die veldtog aangesluit het en die vermeende interlopers wat later gekom het, veral onder die mense wat gevoel het dat hulle hard aan die roete gewerk het en nie beloon is met topposte nie. Werk in die West Wing, met die nabyheid aan die Oval Office en 'die aksie', word as die beste beskou. 'Hulle maak nie TV -reekse oor die departement van energie nie,' het 'n jong assistent gesê.
Mense sukkel oor personeelassistente wat volgens hulle onverdiende persdekking gekry het, diegene wat nie in Iowa begin het nie, maar steeds 'n pruimwerk gekry het, soos die persoon in die volgende hut wat dieselfde portefeulje het, maar meer geld verdien. Hulle is egter versigtig om nie te hard te kla nie. Hulle het al lesse op die harde manier geleer. Toe 'n verslaggewer van die Washington Post vir die eerste keer vir Favreau 'n e-pos stuur oor 'n Facebook-foto van hom wat 'n kartonuitsparing van Hillary Clinton betrap, kon hy dit nie glo nie, dat hy die prentjie nooit aanlyn geplaas het nie ('n vriend van die huis het dit naïef geplaas). Maar die verhaal het tydens die veldtog van 2008 'n dom blogsensasie geword, en Favreau moes Clinton om verskoning vra. Die voorval was 'n sielkundige keerpunt vir Obama se personeel. Verskeie van hulle het verslaggewers van hul Facebook -rekeninge begin onthef en die les wat almal in Washington uiteindelik leer, geïnternaliseer: niks is privaat nie, alles is op die rekord.
Obama skree nie, sê sy medewerkers. Hy is kalm, selfs al is hy kwaad. Maar sy streng blik is baie erger as enige tirade. Vir baie van sy akteurs is die president 'n rolmodel. 'Dit is 'n persoon wat die kans om 'n senator in die Verenigde State te wees, geslaan het en u 'n werk aangebied het,' sê Reggie Love. 'Dit was 'n tyd waarin dinge net so 'n bietjie sal wees, en dit was, en ek was trots om die geleentheid te gebruik.
Meer as enigiets herhaal hulle, keer op keer, wil hulle nie die president in die verleentheid stel nie.
ERIC LESSER KYK oor die houers met Thaise vervoer, die bottels wyn en die Shabbat -kerse. 'Moet ons Shalom Aleichem doen?' vra hy, en die hele tafel begin 'n verwronge maar stewige weergawe van die liedjie wat Shabbat verwelkom, sing. In die groepshuis van Obama se personeelassistente het die Shabbat-etes Vrydagaand iets van 'n ritueel geword, 'n kans om te ontspan en 'n paar uur saam met vriende deur te bring, na te dink oor die week. Soms is dit net die vier huismaats, soms is dit 'n groot groep uit die veldtog of die Withuis, soms is dit vriende van die kollege en mense wat toevallig in die stad is.
Eens was dit selfs hul base - "die Bosses Dinner", noem hulle dit steeds. David Axelrod, Lesser se baas, was uit die stad, maar ander kom: Jake Levine se baas, Carol Browner, die koördineerder van die Withuis vir energie-en-klimaatbeleid, haar man en haar suster en Ziskend se baas, Jared Bernstein, die hoofekonoom van die vise-president. saam met sy vrou en hul twee jong kinders. Linda Douglass, destyds die kommunikasie -direkteur van die Withuis se kantoor vir gesondheidshervorming, was ook daar.
Om die tafel op 'n laat Septemberaand, die naweek van Yom Kippur, was die vier huismaats saam met Samantha Tubman, 'n 30-jarige mede-direkteur van die sosiale sekretaris wat byna elke White House-geleentheid help beplan, en Sam Wilson, 27 , die adjunk -direkteur van uitsaaimedia vir die kantoor van die Withuis in kommunikasie. Op die veldtog was Tubman 'n perspersoon, een van die moeilikste en minste glansryke werke. Sy moes seker maak dat die perskorps betyds gevoed word, terwyl sy besig was met bagasie en hotelongelukke. Tubman, klein en met 'n vinnige, boeiende glimlag, was ook 'n ouer susterfiguur vir baie jong personeellede. 'Onthou u nog toe ons mekaar ontmoet het in 'n koffiewinkel in Keene, N.H., toe ek nog 'n universiteit was?' Vra Ziskend en draai na Tubman.
Aan die einde van elke Vrydag -ete is die tradisie dat almal om die tafel gaan en iets van die afgelope week sê waarvoor hulle dankbaar is. Oor Whole Foods se peperkoek en brownies kyk Lesser op sy horlosie en kondig aan: 'OK, ons moet dit doen en dan hier wegkom.' Hulle het almal ander vriende gehad wat hulle die aand probeer sien het.
Tubman begin. Sy het gepraat oor haar afgelope week in Pittsburgh by die G-20. Dit was mal, chaoties en slapeloos - 'n bietjie soos die lewe op die spoor, het sy gesê, en sy was dankbaar dat sy 'n paar nuwe kollegas op 'n intieme, veldtogagtige manier leer ken het. Minder het gepraat oor huis toe gaan vir Rosh Hashanah en hoe dit lekker was om daaraan herinner te word dat 'daar mense is vir wie ek omgee en vir my omgee en wat nie omgee vir die stimuleringspakket in Washington nie.'
Uiteindelik het hulle almal gesê waarvoor hulle dankbaar is, en die groep het die mistige nag uit die huis gekom. Tubman sou huis toe gaan, maar die vyf mans het 'n taxi na Columbia Heights gehaas en oor mekaar geskarrel om op die agtersitplek te druk, skree en wys en lag. 'Hulle is sulke seuns,' sê Tubman en draai om na haar Logan Circle -woonstel net om die draai. "Ek is lief vir hulle."
Vroeër tydens die ete noem Lesser een van sy gunsteling aanhalings: "Die beste aanhaling is van generaal Patton," het hy gesê en verwys na die film oor die bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog, George S. Patton. " 'Alle glorie is tydelik.'
'Dit is die enigste ding wat waar is,' het hy gesê. 'Glorie is altyd kortstondig. "
MINDER WERK op 'n Sondagaand in die Withuis in 'n rottige jeans en 'n swart polohemp-sy geluk-uitrusting uit Obama se presidensiële veldtog-toe hy die e-posboodskap ontvang het. Toe sy haar ontvang, lê Campoverdi op haar bank in 'n verbleikte Kennedy-skoolt-hemp en 'n grys pyjamabroekie, monitor die stemming oor gesondheidsorg oor C-Span en gesels oor die telefoon met haar ma, 'n kankeroorlewende wat onlangs haar gesondheid verloor het. dekking toe sy as kleuteronderwyseres by 'n stadskern in Los Angeles ontslaan is. Campoverdi trek 'n swart rok aan en roep die eerste taxi wat sy gesien het, na Pennsylvania Avenue 1600. In 'n nabygeleë woonbuurt sien Favreau die boodskap oor sy BlackBerry flits, sodat hy in sy motor spring en in 16de straat in die rigting van die Withuis ry.
Die e-posboodskap, van die president se persoonlike sekretaris, het 'n groep van ongeveer 120 mense na die Truman-balkon in die Withuis-woonstel ontbied om die verloop van die hervormingswetsontwerp op gesondheidsorg te vier met 'n Champagne-roosterbrood. Die groep het al die top administrasie-amptenare agter die hervorming van gesondheidsorg ingesluit-Axelrod, Joe Biden, Nancy-Ann DeParle, Rahm Emanuel, Robert Gibbs, Phil Schiliro, Kathleen Sebelius. Maar die president wou hê dat 'n hegte groep jong hulpverleners ook moes bywoon.
'N Emosionele Axelrod het gesê dat die nag wat gesondheidsorg verby is, 'n groter ooreenkoms was as die verkiesingsaand, want dit was waaroor die veldtog gegaan het - die geleentheid om die land te hervorm en gemiddelde Amerikaners te help. Obama wou hê dat sy jong personeel moes verstaan ​​dat hulle deel was van hierdie oomblik. Hulle bevind hulle dus in Maart met 'n uitsig oor die South Lawn van die Withuis en kyk na die Washington-monument en die Jefferson-gedenkteken in jeans en T-hemde, pakke en dasse, terwyl hulle sjampanje-fluitjies met hul president grootmaak.
'Dit was net so opgewonde as wat ek iemand sedert die verkiesingsaand, sedert die inhuldiging, gesien het,' het Favreau later vir my gesê. Op 'n stadium het hy gesien hoe Axelrod en Gibbs Obama 'n paar grappies vertel. 'Hy het so gelag,' het Favreau gesê. 'Ek het nog nooit die president so hard gesien lag nie.' Adam Frankel - die geskiedenisliefhebber van die spraakskrywers - het gevra of hy dalk die Lincoln -slaapkamer kan sien. 'Voor ek weet, was die president soos:' Wie kom op die Lincoln Bedroom -toer? ', Onthou Favreau. Obama het die handgeskrewe Gettysburg -adres vertoon en gesê: 'Ek is vanaand hier alleen, sodat u kan inkom en alles kan ondersoek.' (Michelle en hul twee dogters was die naweek in New York.)
Beyoncé het die Obamas gehelp om albei termyne in die Withuis af te skop, begin met 'n optrede tydens die eerste van sy eerste balle in 2009.
"Ek en Michelle het die aand altesaam tien inhuldigingsballetjies bygewoon. Michelle was 'n sjokoladebruin visie in haar vloeiende wit toga, en by ons eerste stop het ek haar in my arms geneem en lawwe dinge in haar oor gefluister toe ons dans na 'n sublieme weergawe van 'At Last' gesing deur Beyoncé. By die opperbevelhebber se bal het ons geskei om te dans met twee sjarmante en verstaanbaar senuweeagtige jong lede van ons gewapende magte. Die ander agt balle sou ek moeilik onthou. "
Beyoncé het ook die volkslied gesing tydens Obama se tweede inhuldiging, in Januarie 2013, en opgetree tydens Michelle se 50ste verjaardagviering.
Hoewel dit onduidelik is wie presies verantwoordelik is vir Chicken à la King, volgens PolitiekDie mees waarskynlike verhaal dui daarop dat die ete oorspronklik deur die sjef in die Brighton Beach Hotel in New York, in besit van E. Clark King II, gemaak is.
In die 1900's bedien die sjef eers die aftreksel - bestaande uit hoender, rissies, sampioene en 'n bechamelsous oor noedels - aan sy baas, wat sekondes gevra het. Die volgende dag verskyn die item op die spyskaart van die hotel vir "$ 1,25 porsie" onder die naam van die hotelier.
Groot Amerikaanse restaurante waar presidente geëet het
Die toneel: Presidentsdagnaweek laat ons nadink oor waar presidente graag wil eet. Alhoewel dit bekend is dat president Donald Trump KFC en McDonald's eet, het Great American Bites baie noemenswaardige ondernemings besoek wat deur vorige presidente beskerm is - al die pad terug na George Washington. Hierdie plekke kan gevind word in polities historiese bestemmings soos Philadelphia en Washington, DC, en minder voor die hand liggende plekke soos Boulder, Colo. En Biloxi, Miss. Dit is die groot Amerikaanse restaurante waar presidente geëet het.
City Tavern in Philadelphia: Hierdie historiese plek is die oudste restaurant in Amerika (hoewel dit nie deurlopend bedryf word nie) en sjef Walter Staib, wat die plek al byna 'n kwarteeu lank bestuur, is die Emmy-bekroonde gasheer in die PBS-reeks 'N Smaak van geskiedenis en skrywer van vier kookboeke met 'n koloniale era. In die 1770's het George Washington gereeld hier geëet en strategieë saam met ander koloniale leiers by die watergat saamgestel. Vandag verheug dit hom in sy glorie uit die 1770's, kompleet met histories akkurate meubels, tintkanne en tenks, flikkerende orkaanlampe as beligting, selfs personeel in die koloniale era.
Die belangrikste is dat City Tavern outentieke, histories korrekte, 18de-eeuse Amerikaanse kookkuns bedien, 'n maaltyd wat teruggaan in die tyd. Die topverkoper van die restaurant is die resep van kalkoenpastei van Martha Washington, en dit is heerlik. Die individuele porsie, rond en lank soos 'n soufflé, is vol groot stukke kalkoen, aartappels met rooi geluk, sampioene en baba -ertjies, alles in 'n ryk sjerrie -roomsous met 'n sagte kors. 'N Ander handtekening is West-Indiese pepersop, 'n gewone gereg uit die koloniale era wat uit die Karibiese Eilande ingevoer is, gemaak met beesvleis, groen groente en taro-wortel. Die weergawe van Staib, versterk met allspice en habanero, is gebaseer op die een wat Washington sy manne bedien het voor die winterkruising van die Delaware by Valley Forge.
Koloniale diners het baie konyn, eend, lam, forel, salm, oesters, hoender, vark en beesvleis gebruik, en souse ook gemaak met madeira, room, botter en mosterd. Staib pas ook historiese akkuraatheid toe op die drankies, insluitend 'struike', skemerkelkies wat Champagne met vrugtewyn meng. Hy het bierresepte gevind van bekende tuisbrouers, waaronder Alexander Hamilton, Ben Franklin en Thomas Jefferson, en het die opdrag gegee om dit deur die bekroonde Yards Brewing Company van Philadelphia te maak.
Mabel se kreefklou in Kennebunkport, Maine: Min eetplekke is so gereeld deur 'n First Family beskerm as hierdie plek in die gewilde somerkusbestemming Kennebunkport, Maine, wat die Bush -stam al lankal huis toe noem - omtrent elke familielid was al herhaaldelik hier, insluitend beide presidente. Alhoewel dit nie 'n luukse restaurant is nie, is dit meer 'n sitplekrestaurant as die meeste kreefplekke in Maine, en een van die min in die omgewing wat die hele jaar oop is. Daar is baie kreef (en nie-kreef) geregte op die lang spyskaart, en die kenmerk is die uitstekende gebakte kreef, 'n vergete gereg waarvan 'n goeie weergawe deesdae moeilik is. Dit is basies 'n groot kreef met die liggaamsholte wat skoongemaak word en dan vol groot seeskulpies en 'n bietjie gegeurde brood is. Mabel's bedien verskeie ander ongewone, luukse kreefaanbiedings, waaronder kreef -savanne (met kammossels, garnale en Newburg -sous), Newburg en Fra Diavolo. Die tradisionele "stranddinee" kombineer 'n koppie uitstekende mosselkaas, 'n keuse van 1 1/8 of 2-pond kreef en 'n hopie bak "stoom", gestoomde Maine-mossels.
Mary Mahoney se ou Franse huis in Biloxi, mej. Een van my gewildste Great American Bites-plekke, Mary Mahoney's, is al 'n halfeeu 'n landmerk in Biloxi, Miss. Dit is die oudste huis in Biloxi, wat in 1737 gebou is, maar dit is binne maklike bereik van die vele groot casino -oorde wat die stad se toeriste -sentrum vorm.Dit is 'n klassieke restaurant in New Orleans wat toevallig nie in New Orleans is nie, maar is gesny uit dieselfde elegante doek as Commanders Palace, Galatoire's of Arnaud's. Die restaurant is swaar getref deur die orkaan Katrina, en vandag is die muur aan die buitekant gemerk om die verstommende hoogte aan te dui waarop die water, 15 voet, gestyg het en die eerste verdieping gevul het. Maar Mary Mahoney's is noukeurig herstel en het nie 'n tree verloor nie.
U kom deur 'n donker, verwelkomende en goed gebruikte kroeg, versier met foto's van beroemde beskermhere soos voormalige presidente George H.W. Bush en Reagan, wat vroeër die restaurant gehad het, het 'n maaltyd op die grasperk van die Withuis bedien. Seekos, vars uit die Golf van Mexiko (oorkant die straat), is die spesialiteit, en voorgeregte sluit in garnale of krapvleis-cocktails, krapkoeke, krapkloue en gebraaide sagte dopkrappe. Klassieke New Orleans, soos remoulade van garnale of krapvleis, etouffie met aarbeie en oesterbredie, is ook goed verteenwoordig, saam met 'n bekroonde seekosgombo wat so plaaslik gewild is dat dit verkoop word om per liter te wees. Baie seekosvoorgeregte is versier met krapvleis, soos die Flounder Imperial, 'n heel ontbeende bot wat met krap gevul is - nie krapslaai nie, of enige broodvulling, net pure krapvleis.
Die opvallende handtekeninggereg is die St. Patrick, geskep toe 'n kliënt 'n kelner op 'n tradisionele Bourgondiese wyse escargot sien bedien het, en hulle gevra het om die garnale van die Golf te verslap. Hierdie ongelooflike resep maak gebruik van 'n kuiltjie -escargotgereg, elke reses gevul met 'n hele garnale bedek met baie gekapte knoffel, botter en spinasie en dan gebak. Natuurlik, van Mary Mahoney s'n, word die bord dan bedek met 'n stuk krapvleis. Aangesien nie almal seekos eet nie, bied die restaurant ook 'n wye verskeidenheid geroosterde vleis, insluitend ribbetjies en stroopsteaks, skaaptjops, kalfsvleis en karbonades, en die kwaliteit is baie hoog. Daar is 'n uitgebreide wynlys en die nageregte is uitstekend, veral die pekanneut, Mississippi -modderpastei, pralienparfait en handtekeningbroodpoeding met rum -sous.
Rao's in NYC, Las Vegas, LA: Die klein oorspronklike Rao's in New York is 'n enklave vir makelaars en die enigste moeilikste restaurantreservaat om in die land te kom, dus dit help om 'n bekende persoon te wees met die statuur van voormalige presidente Barack Obama en Bill Clinton wat hier geëet het. In 2006 het die gesinsbesitters 'n groter, meer toeganklike en grillige outentieke satelliet -ligging in Caesars Palace in Las Vegas geopen, wat al meer as 'n dekade baie gewild is, en in 2013 is 'n soortgelyke replika in Los Angeles geopen.
Die buiteposte van Vegas en L.A. doen 'n goeie taak om die voorkoms van die oorspronklike te herskep en 'n uitstekende taak om die kos te herskep, 'n Italiaanse rooi sous met baie seekos. Die bekendste geregte is die sagte en reuse frikkadelle, bedien as 'n voorgereg, 'n voorgereg, die koue seekoslaai, suurlemoenhoenderryke, romerige vodka en 'n gebakte kalfsvleis van Milanese.
Rao's maak ook 'n volledige reeks souse en ander items wat in supermarkte en fynproewerswinkels verkoop word, het verskeie kookboeke en is op talle kosprogramme vertoon: die voormalige sjef Carla Pellegrino het die sjef Bobby Flay en wyle mede-eienaar Frank geklop Pellegrino, Sr., het 'n herhalende rol in die HBO -trefferreeks gehad, Die Sopranos.
Ben's Chili Bowl in Washington, DC: Ben's is 'n instelling in Washington, DC wat al 60 jaar gewild is en in die middel van 'n blok in U Street in 'n onlangs nuwerwets woonbuurt geleë is (saam met 'n minder kleurvolle, maar verrassend outentieke buitepos in die Ronald Reagan Washington National Airport). . Ben's was tradisioneel 'n foto-opp maaltydstop vir politici, en oud-president Barack Obama was die bekendste gereeld tydens sy ampstermyn. Die voormalige Franse president, Nicolas Sarkozy, het veral hier saam met sy vrou op 'n besoek aan DC geëet.
Ben's is 'n eetplek met 'n groot spyskaart, insluitend 'n wye ontbytkeuse met krammetjies soos soetkoek, Franse roosterbrood en eierbroodjies, asook rariteite soos skraap en salmkoeke. Middagete en aandete fokus op die platrooster en hamburgers, honde en wors. Die belangrikste rede om na Ben te gaan, is die legendariese halfrook, veral as dit met chili bedek is. Die halfrook is 'n effens pittige wors wat uniek is aan Washington, DC, en was die algemene handtekening van die stad (alhoewel daar voorstanders van Navy Bean-sop is). Daar is drie gewilde teorieë oor wat dit is en waarom dit so genoem word. Sommige sê dat dit tradisioneel minder gerook is as ander gerookte worsies, of 'half gerook'. Die tipiese resep vereis 'n 50-50 verdeling tussen vark en beesvleis, wat volgens sommige die helfte verklaar. Die vreemdste teorie is dat dit halfpad gekruid is tot die vlak van die ander worsproduk wat die meeste lyk, die poetswors. Dit lyk in elk geval soos 'n worsbroodjie, behalwe dat dit ongeveer twee keer so dik is, en 'n bietjie peper daarin het, sodat sommige bytjies pittiger is as ander.
Baie kenners meen dat Ben's die beste halfrook van die distrik bedien, en die restaurant doen beslis 'n uitstekende taak om dit te kook, wat konsekwent uit die versigtig versorgde platrooster getrek word as dit net effens verkool is, wat die buitekant perfek maak. Die chili van dieselfde naam is 'n pittige styl, met vlekke eerder as stukke vleis, die konsekwentheid van die beroemde weergawe van Cincinnati, maar gegeur soos Texas. Alhoewel dit alleen aangebied word, dink ek dit is te dun en soepig om as chili geëet te word, maar dit werk perfek as 'n bolaag vir worsbroodjies, hamburgers en veral halfrook, sowel as vir die vreemd verslawende chili kaas friet.
Capriotti's, landwyd: Wat kitskos betref, is die bekendste ketting van die land tweeledig - McDonald's is 'n gunsteling van president Trump en was so gewild onder oud -president Bill Clinton dat Saturday Night Live het skits daaroor gedoen. Obama was 'n fan van Five Guys. Van al die kitskoskettings met presidensiële bande is hierdie kalkoenspesialis van Delaware ons gunsteling by Great American Bites. Die voormalige vise -president (en voormalige senator in Delaware) Joe Biden is al meer as 40 jaar lank 'n gewone, en toe die eerste plek in DC oopgemaak word, het hy afgegaan en middagete vir hom en sy baas gaan haal.
Die oorspronklike is in 1976 in Wilmington, Del., Geopen, waar die eienaars van broer en suster elke aand 'n hele kalkoen gebraai het. Gou het hulle daagliks 'n dosyn kalkoene gebraai en met die hand gesny, en die res is geskiedenis-vandag is Capriotti's 'n nasionale toebroodjieketting wat op tuisgebakte kalkoen gebou is, 'n soort eksklusiewe idee van die Subway-konsep. Die ketting het nou 'n vol broodjie toebroodjies, hoewel kalkoen nog steeds die rede is om te besoek, want dit is vars, met die hand gesnipper en baie beter as die onnatuurlik gevormde goed wat baie delikatesse gebruik. Kenmerkende kalkoensubs bevat die oorspronklike en topverkoper Bobbie, met bosbessiesous, vulsel en mayo. Die Cole Turkey het cole slaw, Russiese dressing en provolone, en die Cran-Slam Club is nog 'n topverkoper, 'n driedubbele dekker op gesnyde wit- of koringbrood, wat kalkoen kombineer met ham, bosbessiesous en blaarslaai.
Ander: Great American Bites het te veel presidensiële restaurante besoek om in detail in te gaan oor elkeen. Een opvallende restaurant is Boston's Legal Harborside, die groot ligging van die Legal Sea Foods -ketting. Harborside het 'n aparte spyskaart en dieselfde beroemde mosselkop wat 'n tradisionele gereg was tydens elke presidensiële inhuldiging van Reagan tot Obama. Doe's Eat Place is 'n legendariese steakhouse ver van die gebaande paadjie in Greenville, Miss, wat 'n James Beard Foundation -toekenning vir America's Classics verdien het en 'n gunsteling was van oudpresident Clinton. Hoogtepunte sluit in eersteklas steaks wat in die huis gesny is, unieke tamales in die Mississippi-styl en geldbesparende BYOB-wyn.
Obama het meer Great American Bites -restaurante op die kaart geplaas as enige ander president, hoewel hy ook vir sommige mense die ongeluk was: beide Virginia's Ray's Hell Burger en die beroemde Carnegie Deli in New York het sedert sy besoek gesluit. 'N Paar ander noemenswaardige Obama-plekke waaroor hierdie kolom hou, sluit in The Sink in Boulder, Colo.,' N legendariese burger en pizza-plek wat bekend is vir sy heuning-bedompte puffer-korspizza, die ongewone maar heerlike "Ugly Pizza" in die Colorado-styl. Die weergawe wat Obama bestel het, met pepperoni, Italiaanse wors, groenrissie, swart olywe, rooi ui en mozzarella, is uitstekend en is sedertdien herdoop tot die POTUS. Die hele Obama -gesin was mal oor Maine's Mt. Desert Island Ice Cream en het na die oorspronklike in Bar Harbor gegaan. Toe Obama New Orleans besoek, het hy 'n goeie keuse gemaak om die beroemde plaaslike toebroodjie, die po 'boy, te probeer by Parkway, een van die oudste en mees geliefde po' boy -instellings in The Big Easy. Terwyl die plaaslike bevolking aangebied het om die opperbevelhebber te laat voortgaan, het hy net soos almal op die lang maar vinnige lyn gewag. Die beste toebroodjies is gebraaide garnale, braaivleis, kalkoen en branders, terwyl 'n kant van gumbo wonderlik is en jy nie die uitsonderlike patat met 'puin', sous met stukkies braaivleis daarin kan misloop nie.
Sien die foto's hierbo vir die plekke wat Great American Bites en Amerikaanse presidente in die verlede besoek het ter ere van President's Day.
'N Geskiedenis van pizza
Die gewildste kitskos ter wêreld het antieke wortels, maar dit was 'n koninklike seël van goedkeuring wat dit op die pad na globale oorheersing geplaas het.
Pizza is die wêreld se gunsteling kitskos. Ons eet dit oral - tuis, in restaurante, op straathoeke. Ongeveer drie biljoen pizzas word jaarliks ​​alleen in die Verenigde State verkoop, gemiddeld 46 snye per persoon. Maar die verhaal van hoe die nederige pizza hierdie wêreldwye oorheersing geniet het, onthul baie oor die geskiedenis van migrasie, ekonomie en tegnologiese verandering.
Mense eet al eeue lank pizza, in die een of ander vorm. Reeds in die oudheid het stukkies platbrood, bedek met lekkernye, gedien as 'n eenvoudige en lekker maaltyd vir diegene wat nie bordjies kon bekostig nie, of wat onderweg was. Hierdie vroeë pizzas verskyn in Virgil's Aeneis. Kort nadat hulle in Latium aangekom het, het Aeneas en sy bemanning onder 'n boom gaan sit en 'dun koringkoekies as skottelgoed vir hul ete' gelê. Hulle strooi dit dan met sampioene en kruie wat hulle in die bos gevind het, en gooi dit neer, kors en alles, en laat Aeneas se seun Ascanius uitroep: 'Kyk! Ons het selfs ons borde geëet! "
Maar in die laat 18de-eeuse Napels het die pizza, soos ons dit nou ken, ontstaan. Onder die Bourbon -konings het Napels een van die grootste stede in Europa geword - en dit het vinnig gegroei. Aangevuur deur buitelandse handel en 'n bestendige toevloei van kleinboere uit die platteland, het die bevolking van 200 000 in 1700 tot 399 000 in 1748 gestyg. Namate die stedelike ekonomie sukkel om tred te hou, het 'n steeds groter aantal inwoners van die stad in armoede verval. Die mees onaangename hiervan was bekend as lazzaroni, want hulle vetterige voorkoms lyk soos dié van Lasarus. Met 'n getal van ongeveer 50 000 het hulle geskraap oor die klein hoeveelheid wat hulle as portiere, boodskappers of toevallige arbeiders verdien het. Hulle was altyd op soek na werk en het kos nodig gehad wat goedkoop en maklik om te eet was. Pizzas het aan hierdie behoefte voldoen. As dit nie in winkels verkoop word nie, maar deur straatverkopers wat groot bokse onder hul arms dra, word dit afgesny om aan die kliënt se begroting of begeerte te voldoen. Soos Alexandre Dumas opgemerk het in Le Corricolo (1843), 'n twee leuenaar sny sal 'n goeie ontbyt wees, terwyl twee sous sou 'n pizza koop wat groot genoeg was vir 'n hele gesin. Nie een van hulle was vreeslik ingewikkeld nie. Alhoewel dit in sommige opsigte soortgelyk was aan Virgil se platbrode, is dit nou gedefinieer deur goedkoop, maklik om te vind bestanddele met baie geur. Die eenvoudigste was bedek met niks meer as knoffel, varkvet en sout. Maar ander ingesluit caciocavallo ('n kaas gemaak van perdemelk), cecenielli (witaas) of basiliekruid. Sommige het selfs tamaties bo -op. Dit was pas onlangs bekendgestel uit Amerika, maar dit was nog steeds 'n nuuskierigheid, waarna hedendaagse fynproewers neersien. Maar dit was hul ongewildheid - en dus die lae prys - wat hulle aantreklik gemaak het.
Pizza's is lankal deur kosskrywers verag. Geassosieer met die verpletterende armoede van die lazzaroni, word hulle gereeld as 'walglik' beskou, veral deur buitelandse besoekers. In 1831 beskryf Samuel Morse - uitvinder van die telegraaf - pizza as 'n 'soort van die mees naarste koek ... bedek met skywe pomodoro of tamaties, en besprinkel met bietjie vis en swartpeper, en ek weet nie watter ander bestanddele dit lyk nie, dit lyk heeltemal soos 'n stukkie brood wat uit die riool gehaal is '.
Toe die eerste kookboeke aan die einde van die 19de eeu verskyn, het hulle pizza stiptelik geïgnoreer. Selfs diegene wat toegewy is aan die Napolitaanse kookkuns, het dit minag om dit te noem - ondanks die feit dat die geleidelike verbetering in die lazzaroniDie status het daartoe gelei dat die eerste pizzarestaurante verskyn het.
Dit het alles verander na Italiaanse eenwording. Tydens 'n besoek aan Napels in 1889, het koning Umberto I en koningin Margherita moeg geraak vir die ingewikkelde Franse geregte wat hulle bedien het vir ontbyt, middagete en aandete. Haastig ontbied om 'n paar plaaslike spesialiteite vir die koningin, die pizzaiolo Raffaele Esposito het drie soorte pizza gekook: een met varkvet, caciocavallo en basiliekruid nog een met cecenielli en 'n derde met tamaties, mozzarella en basiliekruid. Die koningin was verheug. Haar gunsteling - die laaste van die drie - is gedoop pizza margherita in haar eer.
Dit dui op 'n belangrike verskuiwing. Margherita se seël van goedkeuring het nie net daartoe gelei dat die pizza 'n geskikte voedsel was nie lazzaroni om iets te wees wat 'n koninklike gesin kan geniet, maar ook pizza van 'n plaaslike in 'n ware nasionale gereg omskep het. Dit het die idee bekendgemaak dat pizza werklik is Italiaans kos - soortgelyk aan pasta en polenta.
Tog het pizza stadig uit Napels verhuis. Die aanvanklike aansporing is verskaf deur migrasie. Vanaf die dertigerjare het 'n groeiende aantal Neapolitane noordwaarts beweeg op soek na werk en hul kombuis saamgeneem. Hierdie neiging is versnel deur oorlog. Toe die geallieerde soldate Italië in 1943-4 binnedring, was hulle so versot op die pizza wat hulle in Campania teëgekom het dat hulle dit gevra het waar hulle ook al was. Maar dit was toerisme - vergemaklik deur die dalende reiskoste in die naoorlogse tyd - wat die pizza se posisie as 'n egte Italiaanse gereg werklik gekonsolideer het. Namate toeriste toenemend nuuskierig geraak het oor Italiaanse kos, het restaurante regoor die skiereiland meer plaaslike spesialiteite begin aanbied - insluitend pizza. Die kwaliteit was aanvanklik veranderlik - nie elke restaurant het 'n pizza -oond nie. Tog versprei pizza vinnig deur Italië. Terwyl dit gedoen is, is nuwe bestanddele bekendgestel in reaksie op die plaaslike smaak en die hoër pryse wat kliënte nou bereid was om te betaal.
Maar in Amerika het pizza sy tweede tuiste gevind. Teen die einde van die 19de eeu het Italiaanse emigrante reeds die ooskus bereik en in 1905 is die eerste pizzeria - Lombardi's - in New York geopen. Gou het pizza 'n Amerikaanse instelling geword. Deur die land te versprei, in pas met die groeiende verstedelikingstempo, is dit vinnig deur ondernemende restaurateurs opgeneem (wat dikwels nie van 'n Italiaanse agtergrond was nie) en aangepas om die plaaslike smaak, identiteit en behoeftes te weerspieël. Kort nadat die VSA die Tweede Wêreldoorlog betree het, probeer 'n Texaan met die naam Ike Sewell nuwe kliënte na sy nuut geopende pizzeria in Chicago lok deur 'n baie 'hartliker' weergawe van die gereg aan te bied, kompleet met 'n dieper, dikker kors en ryker, meer volop toppings - gewoonlik met kaas onderaan en 'n berg dik tamatiesous bo -op. Op ongeveer dieselfde tyd is die Rocky Mountain Pie in Colorado ontwikkel. Alhoewel dit nie so diep soos sy familielid in Chicago was nie, het dit 'n baie groter kors, wat bedoel was om saam met heuning as 'n woestyn geëet te word. Mettertyd het selfs 'n Hawaiiaanse weergawe bygevoeg, bedek met ham en pynappel - tot groot verwarring van Napolitane.
Vanaf die 1950's het die vinnige tempo van ekonomiese en tegnologiese veranderinge in die VSA die pizza nog radikaler verander. Twee veranderinge is opmerklik. Die eerste was die 'makmaak' van pizza. Namate die besteebare inkomste gegroei het, het yskaste en vrieskaste toenemend algemeen geword en die vraag na 'gerieflike' kosse het toegeneem - wat die ontwikkeling van die bevrore pizza veroorsaak het. Dit is ontwerp om huis toe geneem en na willekeur gekook te word, en dit moet veranderings aan die resep aangebring word. In plaas daarvan om te strooi met groot skywe tamatie, is die basis nou bedek met 'n gladde tamatiepasta, wat voorkom dat die deeg uitdroog tydens die oond en nuwe kase moet ontwikkel word om te vries. Die tweede verandering was die 'kommersialisering' van pizza. Met die toenemende beskikbaarheid van motors en motorfietse, is dit moontlik om vars gekookte kos by kliënte se deure af te lewer - en pizza was een van die eerste geregte wat bedien is. In 1960 stig Tom en James Monaghan 'Dominik's' in Michigan, en nadat hulle 'n reputasie vir vinnige aflewering gewen het, het hulle hul onderneming - wat hulle 'Domino's' genoem het - landwyd oorgeneem. Hulle en hul mededingers het na die buiteland uitgebrei, sodat daar nouliks 'n stad in die wêreld is waar hulle nie gevind kan word nie.
Paradoksaal genoeg was die uitwerking van hierdie veranderinge om pizza meer gestandaardiseerd en vatbaarder vir variasie te maak. Terwyl die vorm - 'n deegbasis, bedek met dun lae tamatie en kaas - stewiger gegroei het, het die behoefte om 'n beroep te doen op die begeerte van kliënte om nuut te wees, gelei tot steeds meer uitgebreide variëteite, sodat Pizza Hut in Pole nou 'n pittige 'Indiese' weergawe en Domino's in Japan het 'n 'Elvis' -pizza ontwikkel, met omtrent alles daarop.
Vandag se pizzas is ver verwyderd van dié van die lazzaroni en baie pizza -puriste - veral in Napels - kyk na die meer vreemde toppings wat nou aangebied word. Maar pizza is nog steeds herkenbaar as pizza en eeue van sosiale, ekonomiese en tegnologiese verandering word in elke snit gebak.
Alexander Lee is 'n genoot in die Center for the Study of the Renaissance aan die Universiteit van Warwick. Sy nuutste boek, Humanisme en ryk: die keiserlike ideaal in die veertiende-eeuse Italië word uitgegee deur OUP.