22169 Macaron Gel Pen-36
No.22169 Macaron Gel Pen writes in smooth finetip black gel ink. Top in 6 colors. $1 each pen, $36 a display of 36 pens. Sê dit ŉ slag, toe! – Hervormend
Waarom ek die Hervormde Kerk liefhet? Wel, ek het hier grootgeword, deel van ŉ familie wat so kerkverknog was dat elke vryer eers moes stoepsit voor die tantes kon dink aan ringdra.
Later het die teologie my oorrompel.
Maar kleintyd al het geloof my oorval. Dag en datum daarvoor het ek nie; tot my skande, sê vromer vriende. Ek het daarvan net ŉ verweerde Bybeltjie oor, wat van hoek tot kant volgeskryf is. En ek onthou oomblikke van ontdekking en verwondering. Hier en daar, ŉ wonder selfs! Wel, ék glo so.
Ek is dus bevooroordeeld. Ek het weinig insig in alternatiewes, sy dit geloofstradisies, kerklike gebruike of religieuse andersheid. Teologie het my wel krities leer dink, en ek het ŉ klap post-modernisme weg (so kom ek toe agter toe ek dié wysbegeerte gaan lees). En ek het in ekumene gewerk, ŉ keer in die Vatikaan moes praat en oom Ben XVI die hand gegee (ek het ŉ pouslike medalje daarvan oorgehou, maar die stomme man het kort daarna emeritaat aanvaar sodat die ouens in dié kerkstaat gevra het ek moet liefs nie weer kom nie; hulle hou nogal van oom Frans). Maar hoe verstaan mens ooit regtig ŉ ander ou se geloof van buite af?
Ek is Protestants, Hervormd en hervormend. Ek het dit vir die Roomses ook gesê toe ek daar was, en hulle het my geduldig uitgeluister. Ek vier Luther se “solas”, die Bybel in Afrikaans. Ek is bly ons is terug in die Wêreldgemeenskap van Gereformeerdes. Ek is dankbaar vir die nuwe konsensus oor regverdigmaking deur God alleen, uit genade alleen, met net geloof in wat God klaar gedoen het.
Na nege jaar in die buiteland, weet ek hoe dit voel om sonder die Hervormde Kerk te glo.
Wat my dwars in die krop steek, is dat Hervormdes niks goeds meer oor ons Kerk te sê het nie.
Ons is glo nie vir ons gasvryheid hoog aangeskryf nie: ons bekyk vreemdelinge van ŉ veilige afstand af.
Ons barmhartigheid is glo nie waffers nie: ons voel ander ouens se moeilikheid is net hulle eie skuld, asof ons eie sonde dit nié is nie.
Ons is met die liefde nie vrygewig nie: ons stuit voor andersheid.
Ons gemeentes baklei te veel.
Ons eredienste is dood, ons kerksang te moeilik, die preke te hoogdrawend.
Nie eers oor die teologie is daar meer gerustheid nie, want daaroor is agterdog gesaai. Ons glo blykbaar nie meer in maagdelike geboorte of opstanding uit die dood nie.
En tog is ons oor suiwer leer, andersins ongeërg. Ons eet soetkoek.
Is daar nog iewers iemand wat liturgie wil verstaan, erediens opsoek, Bybel wil lees én verstaan, én op lewe wil toepas. Ons soek Bybelvertalings wat óns sienings agternapraat.
Wie hou nog van kerkmusiek, genoeg om dit te leer sing of ten minste darem die lirieke te lees?
Wat het van dienswerk geword?
Waar is die dankoffers? Waar is die dankbaarheid?
Vanwaar al hierdie wettiese veroordeling? Hoekom raak genade wat immers aan vergifnis en verdraagsaamheid geboorte gee, geen besluit of leefstyl meer nie?
Vakansie is ŉ goeie tyd om vriende op te soek en ander uit te luister.
Ek hoor van ŉ vriendin uit n ander tradisie hoedat Hervormdes by hulle inloer, na ŉ ander kerk op soek.
Nog een sê haar gemeente gaan dit nie meer lank hou nie; al wat leef, loop.
‘n Familielid sê die eredienste is leeg, al het die skoolkwartaal reeds begin. . .
Ek hoor ŉ ander kla oor sy dominee. Oor geld en wanbestuur. Hulle is reeds by ŉ wegbreekgroep “. . . waar ek vir die dominee kan sê as ek iets nie verstaan nie, en hy verduidelik dit.”
Het niemand meer ŉ goeie woord vir hierdie Kerk nie? Is ons regtig so skuldig? Of het die wantrouedebat ons geweeg en te lig bevind, te lou en uitgespoeg?
Het ons te lank nie geluister nie, niks aan die kritiek gedoen nie?
Het ons regtig gefaal in die kritieke goed? Of is nuut en nuus (ware- of fopnuus) net te onweerstaanbaar? Die verdagmakery net te deurslaggewend? Of te na aan waarheid?
Ek gee vir geen oomblik voor ons is foutloos nie.
Wat protestante van die Protestantse beweging verkeerd verstaan, is dat daar jare lank tevergeefs geprobeer is om die één kerk te hervorm voordat daar deur afsnyding met die ban, vervloeking en verkettering van die hervormers ontslae geraak is. Dat tóé eers aan ŉ ander vorm van kerkwees gestalte gegee is. Wat ons daarvan oorgehou het, is ŉ swetterjoel kerke wat vir elke bakatel pad vat, en ontevredenheid en veroordeling verwelkom.
Dink eers goed. Bid. Kom praat. Kom help. Hervorm!
En as jy hier ŉ tuiste gevind het, en jy kán getuig dat God tog hier ook leef, sê dit dan ŉ slag, toe?
Posted on 8 Augustus 2017 9 Augustus 2017 Posted in Gedink oor God,HervormdTagged altyd hervormend,die kerk,Hervormde Kerk,Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika
Kennisgewing 13 Augustus 2017
Onlangs Kies Maand Augustus 2017 Julie 2017 Junie 2017 Mei 2017 April 2017 Maart 2017 Februarie 2017 Januarie 2017 Desember 2016 November 2016 Oktober 2016 September 2016 Augustus 2016 Julie 2016 Junie 2016 Mei 2016 April 2016 Maart 2016 Februarie 2016 Januarie 2016 Desember 2015 November 2015 Oktober 2015 Julie 2015 Junie 2015 Mei 2015 April 2015 Februarie 2015 Januarie 2015 Oktober 2014 September 2014 Julie 2014 Junie 2014 Mei 2014 April 2014 Maart 2014 Januarie 2014 November 2013 Oktober 2013 September 2013 Augustus 2013 Julie 2013 Junie 2013 Mei 2013 April 2013 Maart 2013 Mei 2010 April 2010
Ons gaan saam (hemel toe)!
Die ding wat jou 'n boom laat klim