Zimbardo se Stanford Gevangenis Eksperiment
'N Nader Kyk na Zimbardo se berugte gevangenis studie
In 1971 het sielkundige Philip Zimbardo en sy kollegas 'n eksperiment geskep wat gekyk het na die impak van 'n gevangene of gevangeniswagter. Bekend as die Stanford Gevangenis Eksperiment, het die studie een van die bekendste in die sielkunde se geskiedenis geword.
Zimbardo, 'n voormalige klasmaat van Stanley Milgram (wat die bekendste is vir sy bekende gehoorsaamheidseksperiment , was geïnteresseerd in die uitbreiding van Milgram se navorsing.
Hy wou die impak van situasionele veranderlikes op menslike gedrag verder ondersoek.
Die navorsers wou weet hoe die deelnemers sou reageer wanneer hulle in 'n gesimuleerde gevangenisomgewing geplaas word.
"Gestel jy het net kinders gehad wat normaalweg gesond, sielkundig en fisies was, en hulle het geweet hulle gaan in 'n gevangenisagtige omgewing gaan en dat sommige van hul burgerregte opgeoffer sal word. Sal die goeie mense so sleg wees? plek - sal hulle goedheid triomfeer? " het Zimbardo in een onderhoud gesê.
Die navorsers het 'n bespotting in die kelder van die Standford Universiteit se sielkunde-gebou opgerig en dan 24 voorgraadse studente gekies om die rolle van beide gevangenes en wagte te speel. Die deelnemers is gekies uit 'n groter groep van 70 vrywilligers omdat hulle geen kriminele agtergrond gehad het nie, sielkundige probleme gehad het en geen beduidende mediese toestande gehad het nie.
Die vrywilligers het ingestem om gedurende 'n tydperk van een tot twee weke deel te neem in ruil vir $ 15 per dag.
Die instelling en prosedures
Die gesimuleerde gevangenis het drie ses by nege voet tronkseine ingesluit.
Elke sel het drie gevangenes en drie beddens ingesluit. Ander kamers oorkant die selle is vir die tronkbewaarders en beamptes gebruik.
Een klein ruimte is aangewys as die eensame inskakelingskamer, en nog 'n klein kamer het as tronk werf gedien.
Die 24 vrywilligers is dan willekeurig toegewys aan óf die gevangene groep of die waggroep. Gevangenes moes 24 uur per dag in die gevangenis gevangenis bly. Wagte is toegewys om in drie-man-spanne te werk vir agt uur skofte. Na elke skof is wagte toegelaat om terug te keer na hul huise tot hul volgende skof. Navorsers was in staat om die gedrag van gevangenes en wagte te monitor deur gebruik te maak van verborge kameras en mikrofone.
Resultate van die Stanford Gevangenis Eksperiment
Terwyl die Stanford-gevangeniseksperiment oorspronklik 14 dae lank was, moes dit na ses jaar gestaak word weens wat aan die deelnemers aan die gang was. Die wagte het misbruik geword en die gevangenes het tekens van uiterste stres en angs begin toon.
Terwyl die gevangenes en wagte toegelaat word om interaksie te hê op enige manier wat hulle wou, was die interaksies vyandig of selfs ontmenslikend. Die wagte het gedra op maniere wat aggressief en beledigend teenoor die gevangenes was, terwyl die gevangenes passief en depressief geword het. Vyf van die gevangenes het ernstige negatiewe emosies ondervind, insluitende huilende en akute angs en moes vroegtydig uit die studie vrygelaat word.
Selfs die navorsers self het begin om die realiteit van die situasie uit die oog te verloor. Zimbardo, wat as tronkbewaarder opgetree het, het die mishandeling van die tronkbewaarders oor die hoof gesien totdat graduandi, Christina Maslach, besware teen die toestande in die gesimuleerde tronk en die moraliteit van die voortsetting van die eksperiment uitgespreek het.
"Net 'n paar mense kon die situasionele versoekings weerstaan ​​om krag en oorheersing op te lewer, terwyl hulle 'n mate van moraliteit en ordentlikheid behou het. Natuurlik was ek nie onder daardie edele klas nie," het Zimbardo later in sy boek The Lucifer Effect geskryf .
Wat beteken die resultate van die Stanford Gevangenis Eksperiment?
Volgens Zimbardo en sy kollegas demonstreer die Stanford Gevangenis Experiment die kragtige rol wat die situasie in menslike gedrag kan speel.
Omdat die wagte in 'n magsposisie geplaas is, het hulle begin optree op maniere waarop hulle nie gewoonlik in hul alledaagse lewe of ander situasies sal optree nie. Die gevangenes, geplaas in 'n situasie waar hulle geen werklike beheer gehad het nie, het passief en depressief geword.
Kritiek van die Stanford Gevangenis Eksperiment
Die Stanford Gevangenis Eksperiment word gereeld aangehaal as 'n voorbeeld van onetiese navorsing. Die eksperiment kan nie vandag deur navorsers herhaal word nie omdat dit nie voldoen aan die standaarde wat deur talle etiese kodes ingestel is nie, insluitend die Etiese Kode van die Amerikaanse Sielkundige Vereniging . Zimbardo erken die etiese probleme met die studie, wat daarop dui dat "hoewel ons die studie 'n week vroeër as beplan het geëindig, het ons dit nie gou genoeg beëindig nie."
Ander kritici stel voor dat die studie weens 'n verskeidenheid faktore nie veralgemeenbaar is nie. Die onvoorsiene steekproef van deelnemers (meestal wit en middelklas mans) maak dit moeilik om die resultate toe te pas op 'n groter bevolking.
Die studie word ook gekritiseer vir die gebrek aan ekologiese geldigheid. Terwyl die navorsers hul bes gedoen het om 'n gevangenisinstelling te herskep, is dit eenvoudig nie moontlik om al die omgewings- en situasionele veranderlikes van die gevangenislewe te mimiek nie.
Ten spyte van die kritiek bly die Stanford Gevangenis Eksperiment 'n belangrike studie in ons begrip van hoe die situasie menslike gedrag kan beïnvloed. Die studie het onlangs aandag gekry nadat berigte van die Abu Ghraib-gevangene-misbruik in Irak bekend geword het. Baie mense, insluitend Zimbardo self, stel voor dat die misdade by Abu Ghraib werklike voorbeelde van dieselfde resultate wees wat in Zimbardo se eksperiment waargeneem word.
Die Stanford Gevangenis Eksperiment: 40 jaar later
In 2011 het die Stanford Alumni Magazine 'n fassinerende retrospektiewe van die beroemde Stanford Gevangenis Eksperiment ter ere van die eksperiment se 40ste bestaansjaar. Die artikel bevat onderhoude met verskeie mense wat by die eksperiment betrokke was, insluitende Zimbardo en ander navorsers, asook van die deelnemers aan die studie.
Richard Yacco was een van die gevangenes in die eksperiment en werk nou as openbare skoolonderwyser. Hy bied interessante insigte in sy ervaring aan:
"Een ding wat ek gedink het, was interessant oor die eksperiment, of jy, as jy glo die samelewing jou 'n rol geskenk het, dan die eienskappe van daardie rol aanvaar? Ek leer by 'n hoërskool in Oakland. moet eksperimente doen om afskuwelike dinge te getuig. Maar wat my kollegas en my frustreer, is dat ons groot geleenthede vir hierdie kinders skep. Ons bied groot ondersteuning vir hulle, hoekom maak hulle nie voordeel nie? Hoekom val hulle uit skool? Hoekom kom hulle onvoorbereid skool toe? Ek dink 'n groot rede is wat die gevangenisstudie toon - hulle val in die rol wat hul samelewing vir hulle gemaak het.
Deelname aan die Stanford Gevangenis Eksperiment is iets wat ek kan gebruik en met studente deel. Dit was 'n week van my lewe toe ek 'n tiener was, en tog is dit 40 jaar later, en dit is nog steeds iets wat genoeg gehad het om 'n impak op die samelewing te hê dat mense daarin belangstel. Jy weet nooit wat jy gaan betrek nie. Dit sal 'n belangrike oomblik in jou lewe wees. "
In 2015 het die eksperiment die onderwerp geword van 'n speelfilm getiteld The Stanford Prison Experiment wat die gebeure van die 1971-studie dramatiseer. U kan die amptelike sleepwa vir die film hier sien.
Onderhoud met Philip Zimbardo. Die Gelowige . Gevind aanlyn by http://www.believermag.com/issues/200909/?read=interview_zimbardo
Die Stanford Gevangenis Eksperiment: 'n Simulasie Studie van die Gevangenisstrafpsychologie Gedryf by Stanford Universiteit. Gevind aanlyn by http://www.prisonexp.org/
Zimbardo, P. (2007). Die Lucifer-effek: Om te verstaan ​​hoe goed mense kwaad word. New York, NY: Random House.