Jefe's Original Fish Taco & Burgers: An Hommage in Miami aan Baja Surf Tacos - Nuwe resepte - 2021
Jefe's Original Fish Taco & Burgers: An Hommage in Miami aan Baja Surf Tacos
'N Huldeblyk in Baja Surf Tacos in Miami
So hier is hoe die storie verloop (ten minste volgens die Jefe se oorspronklike Fish Taco & Burgers vragmotor se webwerf) in 100 woorde of minder: "In die middel van die 19de eeu oorheers 'n jong branderplankryer genaamd" Jefe "(" baas "in Spaans) die golwe van Ensenada, Baja, Kalifornië. boot het op die see verlore gegaan terwyl Jefe aan 'n branderrywedstryd deelgeneem het, en sy ma is oorlede. Jare later het hy sy ma se taqueria heropen. Dit het baie gewild geword. Jefe is in 1976 dood, maar sy resepte is herontdek deur 'n familielid in die verte.
Wat u ook al van die verhaal glo (hou in gedagte dat hierdie vragmotor Miami is, nie Baja nie), as u een van die oningewydes is, moet u twee dinge probeer die spyskaart. Die een is die vis-taco in Ensenada-styl met knapperige vis met bier, vars groen kool, pico de gallo, crema en limoen. Die ander is die Double Cheezer Miami-Style (twee patties, twee snye Amerikaanse kaas en alles ekstra (gratis), wat tamatie, blaarslaai, piekel, ui en Jefes se "bossous" beteken). Smakke van In-N-Out? Tacos is nie die enigste ding wat uit Kalifornië die moeite werd is nie.
Craftsman Table and Tap - Middleton, WI
Ek het 'n oggendbyeenkoms in Madison gehad en besluit om die vorige aand op te gaan, en ek het die nag oornag in 'n hotel in Middleton aan die noordwestelike kant van Madison. Ek was op soek na 'n eetplek met 'n interessante spyskaart en 'n goeie verskeidenheid handwerkbiere om van te kies. Ek het 'n plek op die internet gekry wat klink asof dit by die rekening pas - Vakman Tafel en kraan. Dit was nie ver van die hotel af nie, so ek het vertrek om die plek te vind vir aandete.
Craftsman Table & amp Tap is deel van die Food Fight Restaurant Group wat in die vroeë 1990's gestig is deur restaurateur Monty Schiro en makelaar/ontwikkelaar Peder Moren. Schiro het 'n lang geskiedenis in die restaurantbedryf wat begin as 'n skottelgoedwasser in sy vroeë tienerjare by 'n restaurant in Madison, wat uiteindelik as 'n busseun, 'n kelner en 'n restaurantbestuurder op die trappe gewerk het. #0160Nadat hy aan die kollege gestudeer het met 'n graad in kunsgeskiedenis, verhuis Schiro na Minneapolis. Soos baie mense wat 'n graad in die kollege behaal, doen hulle gewoonlik iets anders in die lewe. Die restaurantbedryf was diep in die bloed van Monty Schiro en hy het sy eerste restaurant op 24 -jarige ouderdom in die Twin Cities geopen.
Schiro verhuis uiteindelik terug na Madison en bestuur ongeveer nege jaar lank 'n plek van die gewilde plaaslike ketting Ovens of Bretagne. Maar#0160 Maar skielik was hy in die middel van die 30's en wou hy weer sy eie plek bestuur. In 1990 begin Schiro sy eerste restaurant in die Madison -omgewing, en sy een restaurant word gou vier onafhanklike eetplekke. In 1994 was hy op soek na 'n plek om 'n nuwe konsep te plaas, Monty's Blue Plate Diner. Schiro het Peder Moren ontmoet wat 'n eiendom wat 'n ou vulstasie was, vertoon. Die twee het 'n ooreenkoms gesluit en uiteindelik het hulle kragte saamgebring vir die toekomstige uitbreiding van die Food Fight Restaurant Group. Schiro het ook argitektuur aan die universiteit bestudeer en hy het die vloerplan, binne en buite motiewe in baie van die restaurante ontwerp.
Vroeg in 2012 het Food Fight Craftsman Table and Tap oopgemaak, 'n restaurant in Europese styl wat gespesialiseer het in luukse rustieke trooskos met 'n uitstekende keuse van bier. Vandag is daar 20 restaurante onder die Food Fight Restaurant Group -sambreel in die groter Madison -omgewing. Benewens Monty 's en Craftsman Table, hou Food Fight ook toesig oor restaurante soos Steenbock 's op Orchard, Die Cooper's Tavern, Johnny Delmonico's Steakhouse, Fresco, en Eldorado Grill,
Craftsman Table and Tap is geleë in 'n kompleks van kleinhandelondernemings en restaurante op die hoek van Century Ave. en Donna Dr. in Middleton. (sien kaart) Daar is 'n parkeerterrein agter die plek en dit was vol toe ek omstreeks 18:00 inkom. daai aand. Maar 'n motor het op my tweede reis deur die perseel vertrek, so ek kon daar inry.
Die dekor in Craftsman Table and Tap is 'n kontemporêre industriële motief. Groot vensters laat natuurlike lig in en die hoë blootgestelde plafon gee 'n bietjie hol geluid met die vele gesprekke wat daar plaasvind.
Ek het by die kroeg gaan sit en ek is begroet deur Ismael, een van die kroegmanne. Hy gee my 'n spyskaart en wys op die lys van ongeveer 18 biere wat ons teen die muur op die muur gehad het naby my sitplek. Ek het uiteindelik 'n Moxee Gold IPA van die Stone Brewing Co.. naby San Diego. Hulle het ook 'n handjievol handwerkbiere en ciders in bottels beskikbaar.
Deur die spyskaart te kyk, vind ek 'n aantal gedeelde geregte, sop en slaaie, hamburgers, toebroodjies en 'n handjievol voorgeregte wat na 17:00 bedien word. 'n Paar dinge het my aandag getrek, letterlik. 'n Ou wat naby my gesit het, het die broodjie in die suidelike gebraaide hoenderborsies gekry, en dit was geweldig! Die deklaag op die hoenderborsie met 'n oopgesigte op 'n brioche-broodjie het heerlik gelyk. Die man wat dit bestel het, het 'n opmerking gemaak aan die persoon by wie hy gesit het, "Dit is twee maaltye!"
Aan die ander kant van my het drie mense saam gesit en hulle het 'n gedeelde bord van die mossels van die Prince Edward -eiland bestel wat hulle die aand spesiaal gehad het. Die vlesige mossels swem in 'n knoffelbotsous en dit laat my mond water. Een van die mense het ook 'n koppie chili gekry wat ook redelik goed gelyk het. (ek het ook na my besoek uitgevind dat Craftsman Table and Tap ietwat bekend is vir die kaasvark wat hulle bedien.)
Ek het regtig nie geweet wat ek die aand wou eet nie. Die gebraaide hoender en appelhoutgerookte spek was vir my interessant. Ek het die Switserse kaas- en sampioenburger, asook die reuben -toebroodjie, oorweeg. Ek het selfs 'n rukkie daaraan gedink om die broodjie met tuna -smelt te kry.
Ek was die afgelope tyd baie op die pad en ek was net lus oor wat om die aand te bestel. Ek bestel een van die spesiale aanbiedinge wat hulle die aand gehad het - die gebraaide gebraaide pot. Dit is bedien met 'n kant Yukon -aartappelpuree en gegrilde spruitjies. Die gesnyde beesvleis was sag en maklik uitmekaar getrek. Ek sou dit met 'n vurk kon sny met 'n baie klein probleempie. Ek het 'n paar happies aartappels gehad, maar ek was baie beïndruk met die gegrilde spruite. Ek hou nie so baie van spruite nie, maar soms rooster my vrou 'n paar in die oond of braai dit tuis en ek hou baie beter daarvan as gestoom. Hierdie spruite was eintlik baie goed. Dit was 'n goeie troosmaaltyd wat ek nodig gehad het op 'n tydstip waarin ek in 'n soort koskuns was om so baie op die pad te eet.
Ek was beïndruk genoeg met my besoek aan Craftsman Table and Tap in Middleton. Hulle het 'n aantal interessante items op die spyskaart gehad - kos en bier uit die kraan - sowel as 'n paar goeie aanbiedings, soos die gebraaide gebraaide pot. Dit was 'n goeie, hartlike, 'stickstick-to-your-ribs' soort maaltyd wat vir my 'n treffer was. Dit was 'n gemaklike plek en die kroegman was oplettend en het my vinnig gehelp met enige klein versoek. Craftsman Table and Tap is 'n lekker klein woonbuurt met 'n aantal eksklusiewe trooskos -aanbiedinge.
Ek het die afgelope tyd tydens my reise na 'n aantal broupoppe gesoek, aangesien dit blykbaar 'n ontploffing daarvan in die Midde -Weste was. En#0160 En baie van hulle het gewoonlik goeie kos om saam met hul bier te eet om mense keer op keer terug te trek. 'N Plek wat ek wou probeer en uiteindelik die kans gekry het om dit te doen Grey 's Tied House in die Madison -voorstad Verona.
In die 18de en 19de eeu in die vrolike ou Engeland vind u twee verskillende tipes openbare huise - bekend as 'pubs' - waarin u kan insluip. A & quottied house & quot pub was gekoppel aan 'n spesifieke brouery waar slegs hul bier bedien is. A & quotfree house & quot pub bedien bier van 'n aantal verskillende brouerye. In die 19de en vroeë 20ste eeu voor die verbod in Amerika is die konsep van 'n vaste huis deur sommige brouerye aanvaar. U vind vasgemaakte huise op plekke soos Milwaukee en St. Louis waar groot brouerye geleë was. Maar soms vind u dit in stede en dorpe naby waar kleiner brouerye geleë was.
Die Grey Brewing Company Dit begin in 1856 in Janesville, WI, toe die Ierse immigrant Joshua Gray sy handgemaakte bier in Ierse styl begin brou. Gedurende 'n verbod het Gray Brewing koeldrank en wortelbier gemaak. Selfs met die einde van die verbod, was die matigheidsbeweging steeds sterk in Janesville en Charles Gray - die vierde generasie Gray's wat die fasiliteit bedryf het - en sy vrou, Margaret, het voortgegaan om koeldrank te maak in plaas daarvan om terug te gaan na bier produksie.
Toe Charles Gray in 1944 oorlede is, het hy sy vrou agtergelaat met twee jong seuns, Bob en Charlie. Margaret Gray het voortgegaan met die bestuur van die koeldrank -maatskappy - die naam van Gray Beverage Company - terwyl sy die twee jong seuns grootgemaak het wat uiteindelik die onderneming oorgeneem het. Bob het in 1986 die eenmansaak van Gray 's geword en het voortgegaan om Gray Beverage te bestuur wat hul eie koeldrank maak en koeldrank te bottel by groter nasionale koeldrankondernemings.
'N Onopgeloste brandstigting het die drankfasiliteit in 1992 afgebrand en Bob Gray het gedink dit kan die doodsklok vir Gray Beverage Company wees. Sy seun Fred het sy pa egter aangespoor om die Gray Brewing Company weer te stig, saam met die koeldrank waarvoor Gray's bekend geword het. Fred 01 het uiteindelik die gesin se operasie oorgeneem (Bob Gray is in 2015 op 78 -jarige ouderdom oorlede) en vandag kan u bier van Gray Brewing Company in 'n aantal state in die Midde -Weste vind. (Maar natuurlik nie in Iowa nie, wie burgers onlangs gewaarsku dat dit onwettig is om bier, wyn of drank oor die staatsgrense te bring.) En Greys koeldrank, insluitend hul baie goeie wortelbier, word steeds in Janesville vervaardig en ook in die Midde -Weste versprei.
Op die foto regs - Fred Gray.
In 2006 het Fred Gray die Gray 's Tied House in Verona geopen ter viering van Gray Brewing Company se 150ste verjaardag. Aanvanklik het die braaipub slegs Grey -produkte verkoop, maar die afgelope paar jaar het hulle hul krane oopgemaak vir buitebande wat buite die Midde -Weste gebrou is. Gray 's Tied House is geleë in Verona, net langs U.S. Highways 151 en 18. (sien kaart)
Gray 's Tied House is gebou om te lyk soos 'n ski -chalet met 'n baksteen fasade en klippilare met 'n hoë ingang. Die ingang maak oop na 'n groot kamer met 'n uitgestrekte eetarea en 'n kroeg aan die kante. Fermentasie tenks naby die kroeg was in 'n geslote kamer.
Die binnekant van Gray's Tied House was baie lekker en gemaklik. 'n Aantal stewige tafels is deur die eetarea afgewissel. Dit was goed verlig met 'n aantal ingemaakte plafonligte en die groot vensters het baie natuurlike lig in die omgewing laat kom. Daar was ook 'n groot akwarium wat een van die meer uitgesproke kenmerke van die eetarea was.
Gray 's Tied House het ook twee patio -areas buite - een wat bedek was en 'n ander een aan die sonnige kant van die gebou. Dit was 'n pragtige dag buite, maar nogal winderig, sodat daar nie baie mense buite sit nie.
Uiteindelik het ek by die kroeg gaan sit, 'n groot drinkarea wat in 'n vorm van 'n vyfhoek was, maar drie kante gehad het. (Kyk na die prentjie en jy sal sien waarvan ek praat.) Ek is begroet deur die kroegman, Jason, wat my 'n kos spyskaart en 'n bier spyskaart om na te kyk. Die eerste bier wat ek bestel het, was 'n seisoenale Grey -pils wat hulle gelys het. Jason kom terug en sê dat hulle uit die laer is. Ek bestel toe 'n Gray 's Shenanigan's India Pale Ale. 'N Oomblik later kom hy terug en sê hulle is daaruit. Op daardie stadium het ek opgejaag dat ek 'n IPA by die Tallgrass Brewing Company, een van die & quotguest & quot biere wat hulle die dag op die kraan gehad het.
Die spyskaart was redelik uitgebrei met 'n aantal voorgeregte, sop, slaaie en toebroodjies wat deur die kroeg geïnspireer is. Hulle het ook hamburgers, wraps en pizza's uit baksteen -oond op die spyskaart gehad, asook 'n aantal voorgeregte, waaronder pastageregte, seekos en steaks. Hulle het 'n tradisionele Wisconsin -visbraai op Vrydagaande en Prime rib word op Saterdagaande bedien.
Ek weet ek wou nie 'n hamburger hê nie, maar die vis -taco's trek my oog vir 'n oomblik. Toe ek besef dat dit gebakte vis -taco's is, kyk ek elders na die toebroodjie -gedeelte van die spyskaart. Die enigste ding wat my aangespreek het, was die reuben -toebroodjie. Die toebroodjie was saam met patat, maar vir $ 3,50 kon ek opgradeer na uie-strooitjies met die hand. Dit is die roete wat ek geneem het.
En ek het geduldig gewag dat my toebroodjie opdaag. Een Tallgrass IPA het in twee verander. Na 'n paar slukkies van die tweede bier, besef ek dat ek al meer as 20 minute daar gesit het nadat ek my toebroodjie bestel het. Ek het Jason gevra of hy my bestelling kan nagaan. Hy hardloop terug kombuis toe en kom uit om vir my te vertel dat die outomatiese drukker wat voedselbestellings by die kroeg moes uitdruk, nie werk nie. Hy het my vertel dat hy vir my 'n bier in die huis sou gee, en my kos sou binnekort uit wees.
Vyf minute later kom iemand uit met my reuben -toebroodjie en die ui -strooitjies. Ek het geweet dat iemand in die kombuis moes opdroog, want die uie strooitjies was koud asof hulle lank daar gesit het. 0160 Die toebroodjie bevat tuisgemaakte koringvleis wat in Thousand Island-sous en suurkool op 'n marmerrogbrood gesny is. Die toebroodjie was goed genoeg - nie lekker nie - aangesien die koringvleis effens sag van smaak was. (Dit is waarskynlik die rede waarom hulle die slaaisous en suurkool op die toebroodjie gelaai het.) Maar die koue uistrooitjies was beslis teleurstellend. Jason het my gevra hoe die toebroodjie is en ek het vir hom gesê dat dit goed is, maar die ui -strooitjies is koud. Hy het my gevra of ek 'n vars mandjie ui -strooitjies wil hê en ek het geweier. Die broodjie was vir my meer as genoeg kos. Hy het uiteindelik die $ 3,50 -heffing vir die ui -strooitjies van die rekening gehaal. En ek het ook 'n gratis bier uit die transaksie gekry.
Ek het gemengde gevoelens oor my besoek aan Gray's Tied House. Hulle het nie twee van die biere op hul bier -spyskaart gehad nie. Hulle het gemors om my bestelling in die kombuis te kry. Die uie strooitjies was koud. En die reuben was na my mening in orde. Ek het beter op ander plekke in die verlede beter gegaan, aangesien ek gedink het die koringvleis was effens sag. Maar#0160 Maar Jason het dinge reggemaak deur vir my 'n bier in die huis te gee en die ui -strooitjies van die rekening af te haal. Oor die algemeen het ek gevoel Gray's Tied House was op sy beste gemiddeld, maar dit was 'n baie aangename fasiliteit vir 'n bierpomp.
Ek het vroeër vanjaar na die Madison -gebied gereis, maar ek was besig om uitgebrand te raak op hamburgers, Mexikaanse kos en broupoppe wat ek gedurende die somer baie besoek het. Ek het aan die westekant van die stad gebly en 'n Indiese restaurant gevind wat nie ver van die hotel af was nie. Ek het gedink dit was interessant genoeg om my ervaring van eet by te deel Dhaba Indian Bistro.
Die Singh -familie - pa Sital en sy seun, Sumanjit (ook bekend as "Sonu") is bekend in restaurante rondom Madison en verder, aangesien hulle ook betrokke is by die Smaak van Indië restaurant in Madison, asook restaurante in Brookfield, WI, Green Bay, WI en Rockford, IL. Terwyl die Madison -voorstad Middleton aanhou groei, het die afgelope paar jaar 'n aantal restaurante in die stad oopgemaak. Die Singh's het gesien dat daar geen Indiese restaurant in die reeks nuwe restaurante in Middleton kom nie, en hulle besluit om 'n plek te soek om in te sit. restaurantgebou langs Greenway Boulevard in Middleton, wat vroeër 'n Asiatiese fusion -restaurant huisves en die Dhaba Indian Bistro in September 2012 geopen het.
Eintlik moet u vanaf Greenway Boulevard na Deming Way draai en dan vinnig links na die parkeerterrein gaan om by Dhaba Indian Bistro te kom. (sien kaart) Die restaurant beslaan die westelike punt van die gebou. Die plek was redelik vol toe ek instap - 'n goeie teken in my boek. deur die gasheer die aand wat Sonu Singh blyk te wees.
Na bestelling van a Kingfisher bier, kyk ek deur die spyskaart om te kyk wat hulle by Dhaba Indian Bistro bied. Dit was 'n uitgebreide spyskaart met 'n aantal lam-, hoender- en seekosgeregte. Indiese geregte gehad. U sien dit nie in baie Indiese restaurante nie, maar ek is meegedeel dat dit Moslem -Indiese restaurante is wat vleisgeregte aanbied.
Natuurlik moes ek 'n knoffel -naanbrood bestel. Toe die kelner dit na die tafel bring, kon ek die knoffel ruik voordat hy dit selfs op die tafel neersit. Die gesuurde witbrood was soepel en maklik uitmekaar getrek. Maar die knoffelsmaak in die brood was eenvoudig wonderlik. Ek wou beslis 'n bietjie daarby hou om in die kerriesous te drink wat ek bestel het.
Saam met my aandete die aand, het ek 'n koppie lensie groentesop gekry.#0160 Dit was eintlik redelik goed. Ek was nie regtig seker dat ek die sop nodig het nie, maar ek was bly dat ek dit gekry het.
Vir my aandete daardie aand, het ek die lamskerrie gekry. My bediener het my gevra hoe pittig ek dit wil hê op 'n skaal van & quot1 tot 5 & quot; hom 3.5. Wel, ek moet sê hul idee van 3.5 op hul pittige skaal sou meer as 'n 4.5 op my skaal gewees het. lyk baie smaak. Ek het gewonder of die pittigheid die algemene smaak van die kerriesous bedek.
Die lam was ietwat teleurstellend. Baie van die stukke lamsvleis wat voorgesit is, was baie vetterig. 0160 Saam met die ietwat te pittige kerriesous wat nie baie geur gehad het nie, was die lamskerrie teleurstellend.
Ek is nog steeds nie wat ek as 'n kenner sou beskou as dit kom by Indiese kos nie. Maar ek weet waarvan ek hou en ek moet sê dat ek teleurgesteld was in my lamskerrie by Dhaba Indian Bistro. Die lam het te veel vet daarin gehad en die kerriesous was effens flou. knoffel naan was uitstekend, die diens was vinnig en professioneel, en die dekor was smaakvol en kontemporêr. Ek wens net my ete sou beter gewees het as wat dit blyk te wees.
By 'n besoek aan Madison 'n paar jaar gelede, het ek met een van my rekeninge gepraat oor Mexikaanse restaurante in die omgewing. Hy vertel my van 'n plek aan die westekant van Madison in 'n klein winkelsentrum met die naam La Mestiza wat hy baie goed gedink het. Ek het uiteindelik by La Mestiza gekom tydens 'n onlangse besoek aan Madison.
Die Mexikaanse inwoner Antonio Estrada verhuis in 2000 na Chicago vanuit sy tuisdorp Aguascalientes met die hoop om Engels te leer terwyl hy daar in restaurante werk. Hy het inligtingstegnologie aangegaan, maar wou steeds sy eie restaurant bestuur. Hy verhuis in 2006 na Madison en ontmoet Armando Cristobal, 'n veteraan in die restaurant (en voorheen 'n sjef by Frontera Grill in Chicago) en daarna 'n streeksbestuurder vir Qdoba plekke in en om Madison. Die twee het La Mestiza in 2007 oopgemaak in die Market Square -winkelkompleks aan die westekant van Madison. (sien kaart)
Die naam La Mestiza kom van die term Mestizo wat 'n persoon of kultuur beteken wat 'n mengsel is van Europese (Spaans of Portugees) en Noord -Amerikaanse inheemse mense. Strada en Cristobal kom uit verskillende dele van Mexiko, en saam met vriende en familie het hulle die uiteenlopende resepte vir die kos wat in die restaurant bedien word, opgedis. Al die kos wat hulle gemaak het, was tuisgemaakte en vars, met slegs bestanddele wat eg was by die tuisgemaakte kosse wat hulle jare tevore in Mexiko gehad het.
Armando Cristobal het La Mestiza in 2010 verlaat om twee ander Mexikaanse restaurante in die Madison -omgewing oop te maak - Limon en Cilantro. Limon sluit in 2011 en Cilantro sluit in 2012. Antonio Estrada het kortliks 'n La Mestiza -lokasie in die middestad van Madison gehad, maar die oorspronklike een op Odana Road is tans die enigste een wat oop is.
Ek het by die parkeerterrein voor La Mestiza ingeloop. Die perseel was vol motors en ek vind 'n enkele plek oop, 'n entjie van die restaurant af. Dink ek by myself, & quotWow! Hierdie plek moet gewild wees! Die kavel is vol! & Quot Dit blyk dat die parkeerterrein ook vir 'n bioskoopkompleks agter die gebou met La Mestiza is. Daar was - miskien - 8 mense in die plek toe ek instap.
'N Bediener het my gegroet en gesê dat ek oral kan sit. Ek het 'n hok na die voorkant by die venster geneem. La Mestiza was nie 'n groot plek nie - dit het 9 of 10 hutte met 'n paar tafels met ses sitplekke in die middel. Lampe met Edison -gloeilampe hang bo elke hok. Sy gee my 'n spyskaart en kort daarna kom 'n jong dame met 'n dik Spaanse aksent om my te groet. Ek bestel 'n Margarita de Lujo - vars uitgedrukte lemmetjiesap en silwer tequila.
Nadat ek vars - en ek bedoel vars - tortilla -skyfies saam met 'n ietwat pittige rooi salsa en 'n romerige tamatiesous gekry het, kom my jong bediener met 'n shaker en 'n martini -glas. Sy het die bestanddele van my margarita geskud en in die glas gegooi. Die margarita was uitstekend, net soos die skyfies en die salsa - veral die groen salsa.
Om te sê die spyskaart by La Mestiza is interessant, is nogal die understatement. Hulle het vier verskillende soorte hoender -enchiladas, achiote -gemarineerde varkvleis, chili -rellenos gevul met kaas en Borrego en Chile Pasilla - lamskouer met donker pasilla -chilipepers.
Ek was nogal in die moeilikheid oor wat om te kry. My bediener het my vroeër die aand vertel wat die spesiale ding is en ek het nie geweet wat dit was nie. Toe ek weer vra wat die spesiale is, en sy vertel my. & quot Wat is dit, & quot het ek vraend gevra.
In haar swaar aksent het sy gesê: "Varkvleis."
Toe tref dit my - sy vertel my die spesiale is carnitas. Slegs haar aksent laat dit nie klink asof dit carnitas is nie. Ek het dom gevoel en vir haar gesê dat ek die carnitas -ete sou eet.
Sy bring dit uit en dit lyk eenvoudig heerlik. Daar was 'n groot gedeelte van die stadig-gekookte gesnyde varkvleis op die bord saam met 'n skeppie vol rys, 'n paar gebakte boontjies, vars gekapte koriander en 'n klomp guacamole. Die enigste ding wat sy nie saamgebring het nie, was 'n paar tortillaskulpies - vars gemaak in die kombuis, kan ek byvoeg. Ek dink ek kon 'n bietjie gevra het, maar daar was soveel varkvleis op die bord dat ek nog vark sou gehad het, selfs al sou ek drie tortillas gevul het.
Dit het nie net heerlik gelyk nie, dit was ook heerlik. Die karnitas was klam, smaaklik, sag, watertand - alles waarna groot karnitas moet smaak. Ek het hoofsaaklik op die carnitas gekonsentreer, maar 'n deel van die varkvleis met die rys, koriander en guacamole gemeng. Daar was baie kos op die bord en ek kon dit nie klaarmaak nie.
Die persoon wat my van La Mestiza vertel het, was op die punt met sy beoordeling van die kos wat daar bedien word. Alles - van die spesiale margarita tot die skyfies en uitstekende salsa tot die carnitas met die rys, guacamole en koriander - was vars en vol geur. Soms is die beste Mexikaanse plekke die klein gaatjies in die muur wat interessante kosse bedien. La Mestiza is net die soort plek. Daar is niks & quot; Amerikanerig & quot; oor die Mexikaanse kos wat hulle daar bedien.
Tipsy Cow - Madison, WI
Madison, WI, is bekend vir die aantal uitstekende burgerplekke wat die gebied vermeerder. Dit is moeilik om NIE 'n goeie burger in Madison te vind nie (alhoewel daar een plek is wat bewys het dat u 'n slegte burger in die stad kan kry). Een plek wat die afgelope jaar of so op my burgerradar verskyn het, is 'n plek met 'n grillige naam oorkant die Wisconsin State Capitol - die Slegte koei. Op 'n reis na Madison die afgelope somer, het ek 'n burger by die Tipsy Cow ingehaal.
Die vreemde gebou op die hoek van King and Main St. (sien kaart) het deur die jare 'n aantal restaurante gehuisves. Nie een van hulle het dit regtig gehaal nie. Dit was in die lente van 2010 toe drie vennote - Patrick O ' Halloran, Michael Banas en Sue Kirton - bymekaargekom het om die Local, 'n taverne wat in die gebou by King en Main was, te koop. O ' Halloran het uitgebreide restaurante -ervaring gehad - hy was 'n oorspronklike vennoot in die gewilde Outyds kroeg en rooster net in die straat van wat nou die Tipsy Cow is.
O ' Halloran en sy vrou, Marcia, gekoop Lombardino's Italiaanse restaurant in Madison in 2000. 'n Egskeiding het Marcia by die outydse gelaat, en Patrick by Lombardino's. Banas - 'n jarelange werknemer by Lombardino - het by die restaurant ingeskakel en vennote geword met Patrick O 'Halloran. Kirton - die voormalige eienaar van die Opus sitkamer, 'n gewilde watergat in die middestad, en 'n vennoot in die Local - het saam met Banas en O ' Halloran saamgekom om die onderneming in 2010 van haar vennote te koop.#0160 (Het jy dit reg? dit in die oggend.)
Op die foto regs - Michael Banas, Patrick O 'Halloran en Sue Kirton. Foto met vergunning Isthmus.com
O ' Halloran het na Mexiko gereis om die kuns van die Mexikaanse kombuis in Oaxaca te leer met die fokus op molsouse. Hulle het Bob Kulow - wat by Lombardino was - aangestel as hul sjef en het hul nuwe plek, King and Mane, in 2011 geopen.
King en Mane het 'n jaar lank gebloei en nie regtig 'n voet in die middestad van die restaurante gevind nie. Maar O 'Halloran luister na sy kliënte. Hulle was op soek na hamburgers, voorgeregte en ambagsbiere, terwyl King en Mane meer 'n Mexikaanse & quotgastro-cantina & quot; met straat-taco's en torto's was, maar hulle het ook steaks, varktjops en vars vis. Die restaurant voel roerloos in sy kookkuns.
Omdat hulle gedink het dat 'n hoekbuurt met plaaslike kos saam met plaaslike ambagsbiere die antwoord op 'n suksesvolle onderneming sou wees, het die drietal eienaars - saam met sjef Kulow - King en Mane in dit verander. Met beesvleis van Knoche 's - 'n plaaslik bekende slaghuis in Madison - wors en brats van Usinger 's in Milwaukee, spek van die beroemde Nueske se gerookte vleis in Wittenburg, WI, en plaaslike produkte, toe die groep gedurende die seisoen 'n landelike tema vir hul restaurant besluit het. Na 'n aantal dinkskrums het hulle die naam Tipsy Cow gekry. Die restaurant is in Mei 2011 geopen.
Ek kry 'n parkeerplek langs Kingstraat en loop om die hoek na Main tot by die ingang van die Tipsy Cow. Dit was 'n lekker aand en 'n aantal mense het op die sypaadjie langs die hoofstraat van die restaurant gesit. Ek het by die restaurant ingegaan en is deur 'n gasvrou begroet. Sy vergesel my na 'n tafel oorkant die kroeg. Hulle het 'n groter eetarea aan die ander kant van die muur vanaf die kroeg, maar ek was goed met die tafel wat ek in die kroeg gehad het. Ek het 'n spyskaart en ek bestel 'n Alaska Amber wat hulle in 'n bottel gehad het.
Omdat dit vermoedelik 'n burger was, was daar 'n verrassende gebrek aan hamburgers op die spyskaart by die Tipsy Cow. Hulle het 'n kaasburger gehad - of ek moet sê, vier verskillende variëteite van die kaasburger, soos in 'n 1/4 pond enkel, 'n 1/2 pond dubbel, 'n 3/4 pond drievoud en 'n enorme vier pond cheeseburger. Elke patties word bedek met die 3-jarige Wisconsin-cheddarkaas en u keuse van gebakte of rou uie. Hulle het ook 'n naamgenoot Tipsy -burger gehad wat basies dieselfde was as 'n 1/2 pond dubbele kaasburger saam met Widmer -baksteenkaas en spek van Nueske. Die Tipsy Cow het ook 'n gemaalde lamsburger met die vleis afkomstig van Pinn-Oak Ridge Farms, asook hoender- en kalkoenbroodjies.
Die Tipsy Cow het ook 'n groot aantal voorgeregte, insluitend gebraaide kaasvarkies (hey, dit is wat hul kliënte wil hê!), Hoendervlerkies en hoendertenders, sowel as gelaaide friet met 'n keuse van bloukaas en Buffelsous, of met suurroom en groen uie wat plaaslik verkry word, of spekkrummels en bloukaas van Nueske, of die BBQ Ranch -patat met 'n tuisgemaakte braaisous met boerderydressing. Hulle het ook krokodillebyte - 'n alligator wat op die plaas gebring word (waarskynlik nie in Wisconsin nie) wat gesny, gekap en diep gebraai word en bedien word met 'n pittige Cajun -sous. Ek wou dit graag probeer.
Maar ek het saam met die Tipsy burger gegaan. My bediener, Katy, het my gevra of ek 'n klein porsie gebraaide friet vir $ 2 meer wil hê, maar ek het geweier. En ek was bly dat ek dit gedoen het. Dit was 'n groot burger. Die baksteenkaas word nie net bo-op gesmelt nie, maar ook die 3-jarige Wisconsin-cheddarkaas. Die dik skywe van die spek van Nueske is kruis-kruis onder die burgerpatties.
Ek bestel dit met rou uie, maar dit kom uit met gebraaide uie. Nie 'n groot probleem nie, maar gebraaide uie gee my af en toe 'n maagpyn. Gelukkig het hulle hierdie keer nie. Maar daar was so baie wat smaak betref met hierdie burger dat ek die gebraaide uie amper nie raakgesien het nie. Die broodjie - wat sag en sponsagtig was - is liggies gerooster en baie goed gehou met die sappigheid van die burgerpatties saam met die kaas, spek en 'n tuisgemaakte sous - Tipsy -sous, 'n pittige Thousand Island -dressing - almal het tussen die broodjies geswem. Dit was inderdaad 'n baie goeie burger.
Ek was klaar met my hamburger en my hande was vetterig - ek het deur die servette gegaan wat hulle saam met die hamburger voorsien het, want dit was redelik morsig - en ek moes die toilet gebruik. Toe ek terugkom na die tafel, was my halfgedrinkte bier en my voltooide burgermandjie saam met my gebruikte servette weg. Skielik hoor ek iemand sê: "Daar is hy!" En Katy kom terug met my halfvol bottel bier en my rekening. Sy het gedink ek het die aandete -tjek oorgeslaan. Nee, ek het net badkamer toe gegaan. Ek was nogal ongelooflik dat ek minder as twee minute weg was en sy skrik toe sy dink ek slaan die rekening oor. Miskien gebeur dit by die Tipsy Cow meer as wat hulle wil. Ek was saggies beledig, om die minste te sê. Ek het nie eers die res van my bier klaargemaak nie.
Behalwe dat ek effens beledig was dat my bediener gedink het dat ek op die rekening geskaats het, kan ek niks sleg sê oor die Tipsy -burger nie - dit was van die beste gehalte en daar was baie wonderlike geure aan die gang. Dit was beslis 'n multi-servet-burger met die sappige burgerpatties, albei gesmelte kase, die Nueske-spek en die Tipsy-sous. Die atmosfeer was lekker en funky, die bierkeuse was interessant en baie uiteenlopend, en selfs die diens was goed - totdat sy gedink het ek het die tjek oorgeslaan toe ek net twee minute na die toilet gaan. Boonop was die Tipsy Cow 'n wonderlike ervaring en hou dit goed teen die ander wonderlike burgerplekke in die Madison -omgewing.
Vandag 10 jaar gelede het ek 'n inskrywing gehad Dotty Dumpling se bruidskat op my nuutste blog. (Klik hier As u die inskrywing wil sien, so sleg geskryf dat dit was. Plus dit was slegs die tweede inskrywing op 'n restaurant wat ek gepubliseer het. (Die lang geslote Town Pump in Clear Lake, IA was die eerste. Klik hier om die inskrywing te sien.) Ek het vir die eerste keer Dotty Dumpling se bruidskat gevind in die middel van die 90's deur 'n goeie vriend wat my daarheen geneem het toe ons in Madison was vir die Great Taste of the Midwest Beer Beer Festival. Dit het een van my gunsteling plekke geword om 'n burger te kry. Aangesien die 10-jarige herdenking van my eerste poging om die essensie van Dotty's alles te vinde is, het ek gedink dat dit gepas sou wees om terug te gaan na Dotty's en iets meer diepgaande te doen.
Die verhaal van Dotty Dumpling se bruid begin in Des Moines, IA, waar Jeff Stanley in 1969 'n klein geskenkwinkel oopgemaak het. Hy noem sy plek na Dotty Dumpling, 'n karakter in 'n Sir Arthur Conan O 'Doyle kortverhaal wie die vet dame in 'n reisende sirkus was. Hy het die & quotDowry & quot bygevoeg omdat hy van die vloei van die naam hou saam met sy geskenkwinkel. Nadat hy ongeveer vyf jaar eklektiese juweliersware en klere verkoop het, het Stanley besluit dat hy 'n ander natuurskoon moet verander - beide in stede en sake.
Stanley verhuis in 1974 na die progressiewe stad Madison en open sy eerste hamburgerstaander wat in 'n voormalige skoenstaander was, en behou die naam van Dotty Dumplin, maar verkoop geen juweliersware nie. Stanley het na sy eerste staanplek in Monroestraat verwys as 'n & quotburger hut & quot; want dit was so klein en het slegs 10 mense by 'n toonbank. Dit het sommige mense ook verwar omdat hulle gedink het Dotty verkoop kluitjies - 'n probleem wat 41 jaar later vir Dotty -neophytes voortduur.
Twee jaar later het Stanley 'n groter plek gevind vir sy burgerplek in Regentstraat, oorkant die straat Kamp Randall -stadion. Dit was op hierdie plek dat die besigheid regtig begin posvat het. USA Today noem Dotty een van die Top 20 burgers in die land. Maar dit was ook hier dat Stanley sy eerste stryd met groot ondernemings en die plaaslike regering gehad het.
Geassosieerde Bank was die eienaar van die grond waarop Dotty geleë was en wou die plek afbreek en 'n kleinhandelruimte inbring. Stanley het 'n aantal jare oor van die huurkontrak en die bank het hom geen vergoeding aangebied om na 'n nuwe plek te verhuis nie. Dit het tot op die punt gekom dat die ontwikkelaars geboue rondom Dotty begin afbreek het, en die enigste manier om by die hamburgertjie uit te kom, was via 'n klein brug. Ironies genoeg het baie van die werkers wat aan die ontwikkeling gewerk het, na Dotty gegaan vir middagete. 'N Hardnekkige Jeff Stanley het stand gehou en vir sy koppige houding is hy beloon met 'n skikking van die bank waarmee hy na 'n nuwe plek kon verhuis.
Na 14 jaar in Regent Street, verhuis Stanley Dotty's na Fairchild Street, nie ver van die nie Wisconsin State Capitol. Dit is die plek wat baie mense onthou, nie net vir die "bou-jou-eie" hamburgers nie, die funky antiek en sportmemorabilia wat hy te sien was, maar vir 'n ander geveg wat Stanley onderneem het om te verhoed dat sy gebou vernietig word deur stedelike vernuwing . Die stad Madison het planne gehad vir die omgewing rondom Dotty's vir die nuwe Overture Sentrum vir die Kunste, 'n moderne uitvoeringsaal. Die stad het die gebou deur 'n eminente domein veroordeel, maar Stanley - 'n strydlustige veteraan om groot sake te beveg - het besluit om terug te veg.
Terwyl die saak teen die vooraanstaande domein deur die howe gegaan het, het die stad geboue rondom Dotty begin afbreek. Terwyl die fondament van die Overture Center gestort is, het Dotty Dumpling se bruidskat gestaan ​​soos 'n enigste sentinale in die stryd teen stadsvernuwing. (ek het iewers 'n foto van die enkelvoudige Dotty's gehad met 'n groot put aan die drie kante rondom die gebou.) Stanley het uiteindelik sy geveg in die hof verloor en moes in 2001 Dotty sluit 0160 Dit het twee jaar lank gesluit gebly voordat Stanley 'n nuwe plek op N. Frances St., net in die straat van die straat, gevind het. Kohl sentrum. (sien kaart)
Toe Dotty in 2003 na sy nuwe plek verhuis, het Rachael Stanley saam met haar pa in die familieonderneming nuwe sakeprosedures begin en geïmplementeer, die voedselaanbod uitgebrei tot lam, bison, kalkoen en groenteburgers, en die daaglikse bestuur van die dag. dagbedrywighede. Rachel Stanley het ook 'n jaarlikse interne kompetisie ingestel wat werkers in staat gestel het om 'n nuwe hamburgerslag te vind en 'n kans om 'n prys van $ 150 te wen. Baie van die hamburgers wat Dotty bedien, kom uit die wedstryde.
Tydens 'n besoek aan Madison vroeër hierdie somer, het ek besluit om by Dotty in te gaan om weer kontak te maak met een van my gunsteling burgerplekke van alle tye. Eerlik, ek het op vorige besoeke aan die nuwe plek gedink dat die hamburgers nie so goed was soos in die Francesstraat -omgewing nie. Daar is vir my gesê dat die rooster uit Fairchildstraat oorgebring is, so daar hoef geen verskil te wees nie. Of so sou 'n mens dink.
Die "nuwe" Dotty's is beslis meer luukse in dekor as die vorige ligging en 'n bietjie groter sitplek. Die ou ligging het wat 'n mens sou noem & quot karakter & quot. Dit was nie 'n stortingsterrein nie, en dit het ook nie 'n geformuleerde styl van dekor wat ek verafsku nie. Onbuigsaam en nuuskierig sou die terme wees wat ek vir hul dekor gebruik. Eintlik het hulle 'n paar baie interessante dinge op die mure gehad en aan die plafon van die ou plek gehang, insluitend 'n ou kano. En baie van die items het die nuwe plek bereik.
Die kroeg by hierdie Dotty's is baie mooier met baie donker houtpanele, lessenaarlampe in antieke styl en die bekende "World Hamburger Headquarters" bord op die agterste balk. Die plafonne is laer op hierdie plek as wat dit in Fairchildstraat was, wat die plek 'n bietjie meer gesellig maak. 0160Ruitglasvensters, antieke sirkusplakkate, ou foto's, vroeë 20ste -eeuse sportmemorabilia, modelvliegtuie en selfs 'n klein replika van die Hindenburg was deel van die dekor by Dotty's.
Ek het altyd van hierdie antieke vilt en chenille -vaandel gehou van die ou ligging af - "When Better Men are Made - Wisconsin Women Will Make Them." Hierdie vaandel kan amper 100 jaar oud wees.
Iets wat meer as 100 jaar oud is, is hierdie huldeblyk aan die Wisconsin 1913-14 Big Ten Conference basketbalkampioene. Die twaalf basketbalballe bevat die tellings van die 12 groot tien konferensiewedstryde wat hulle daardie jaar gewen het op pad na 'n 15-0 seisoenrekord. (Hulle het die voormalige Parsons College van Fairfield, IA geklop met 'n ongelooflike telling van 50-0!) Die name van die 12 Badger-spelers, die spanbestuurder en die legendariese basketbalafrigter van Wisconsin Walter Meanwell word op die bord geverf. Elke keer as ek by Dotty ingaan, stop ek om my te verwonder oor die vertoning. Ek is daardeur betower, en ek weet nie heeltemal hoekom nie.
Ek het langs die kroeg by 'n hoë tafel gaan sit. Oor die halwe muur aan die ander kant is korter tafels en 'n aantal hutte langs die muur. Ek kon in die oop kombuis kyk, 'n konsep wat oorgebring is uit die Dotty's in Fairchildstraat. Ek onthou dat u by die toonbank by die kombuis op die ou plek moes bestel en dat u u kos moes gaan haal toe u naam genoem word. Op hierdie plek in Dotty het hulle bedieningspersoneel om u bestellings op te neem.
Billy was die dag my bediener. Hy het gekom met 'n spyskaart en ek bestel 'n Bell's Two Hearted Ale. Burgers is natuurlik die belangrikste trekking by Dotty's. Hulle bring hul beesvleis by plaaslike boere in Wisconsin en die burgervleis word elke dag tuis gemaal en nooit gevries nie. Hulle het meer as 'n dosyn kenmerkende hamburgers, waaronder 'n swart en blou burger met 'n hamburgerpattie en bo -op Maytag Blue Cheese, Louisiana warm sous en spek van Jones Melkplaas a 'n burger bedek met mozzarella -kaas, vars basiliekruid, pesto en 'n tuisgemaakte rooipeper -mayo -sous en 'n nuwe burger op hul spyskaart - die Green & amp Gold (vernoem na die Green Bay Packers) met 'n burger wat bedek is met cheddarkaas, diepgebraaide dille -piekels en 'n spek -mayo -sous. Dit is een van die hamburgers wat die werknemerskompetisie wat hulle jaarliks ​​by Dotty Dumpling ' s behaal het, gewen het.
Benewens hamburgers, bevat Dotty 's ook 'n aantal toebroodjies, waaronder verskillende gegrilde hoenderbroodjies, veganiese hamburgers, kalkoen- en lamsburgers. Hulle het ook 'n diepgebraaide kabeljouvisbroodjie en 'n gebraaide salmbroodjie. Hulle het ook slaaie, sop en 'n moordenaar -jambalaya wat tuis gemaak word.
Ek het besluit om my eie burger te bou, bedek met Switserse kaas, gebakte sampioene, spek van Jones Dairy Farm, rooi uie en dille -piekels. Die sleutel tot 'n goeie burger - het ek altyd gesê - is die broodjie. En die broodjie by Dotty was nog altyd fantasties. Dit is 'n sagte broodjie met 'n ligte sesamsaad, wat nie te klein of te groot is vir die burger en bolaag nie.
Die burger was dik en sappig met die wonderlike platgeroosterde smaak. Dit lyk asof dit 'n beter burger was as die vorige besoeke wat ek aan die Dotty -gastehuis gekry het. Die broodjie het baie goed saamgehou met alles wat ek op die burger gehad het (ek het ketchup en mosterd bygevoeg) en dit het my herinner aan die wonderlike burger wat Dotty regtig het.
Dotty Dumpling's Dowry is steeds een van my gunsteling burgerplekke van alle tye, nie net vir die burger en die goeie keuse van eklektiese biere nie, maar ook vir die interessante dekor wat altyd my aandag trek tydens my besoeke. Hierdie besoek het my idee versterk dat Dotty's een van die beste burgerbestemmings in die Midde -Weste en verder is. Ek weet daar is ander goeie hamburgerplekke in Madison, maar Dotty's was die goue standaard wat ander al jare probeer om te bereik. En selfs die mededingers sal waarskynlik erken dat dit moeilik sal wees om 'n Dotty -burger te verslaan.
Dit was 'n lang reisdag in moeilike omstandighede danksy 'n hewige lentewind wat vroeër vanjaar 'n groot deel van Wisconsin getref het. Toe ek uiteindelik in my hotel aan die westekant van Madison kom, was ek moeg en honger. Deur 'n plaaslike toerismetydskrif in my kamer te kyk, sien ek 'n lys van die Vintage Brewing Company dit was nie ver van my hotel af nie. Een van my plaaslike handelaars in Madison het verlede herfs vir my gesê dat hy die bierkeuse sowel as die kos by Vintage Brewing Company baie geniet het, en ek het besluit om die aand daarheen te gaan.
Vintage Brewing Co. is geleë in 'n winkelsentrum buite Whitney Way in die voormalige J.T. Whitney's brou kroeg wat in Maart 2009 gesluit het. (Sien kaart) (Terloops - op 'n tydstip het 'n goeie vriend van my 'n klein aandeel in J.T. Whitney's gehad, maar hy het sy aandeel verkoop voordat hulle hul deure gesluit het.) Nadat J.T. Whitney's gesluit, Brittany en Trent Kraemer - wat saam met Trent se broer Mark besit het Vintage Spirits and Grill in Madison - besluit om die ruimte oor te neem om hul eie variasie van 'n broukroeg te doen. Met die hulp van vriende het die trio die ruimte opgeknap en 'n kookspan aangestel onder leiding van Andrew Hurst voordat dit in Februarie 2010 geopen is. bevat plaaslike mikrobrouers, asook 'n paar van die naamgenote Houtskuur biere wat by die Vintage Brewing Co. gebrou word
Die Kraemer het die dekor en meubels by Vintage Brewing Co. gevorm as 'n kruising tussen 'n 50-jarige Northwoods-diner en 'n stedelike kuierplek in die 60's. Daar is 'n sitarea naby die kroeg met naugahyde-stoele en -banke met lampe in die styl van 60's. Die kroegarea het 'n aantal houtstalletjies in gedempte beligting.
Ek is begroet deur 'n jong man op die staanplek wat my gevra het of ek 'n tafel in die eetarea wil kry. Hy het my na die agterste gebied gelei, en toe ek agterkom dat die plek nogal vol was, het ek besluit om te gaan sit by die kroeg. Ek het 'n spasie by die kroeg gekry en vir hom gesê dat ek eerder daar sou sit en kyk Milwaukee Brewers bofbal wat op die platskerm -televisies was, het rondom die kroeg gehang. Hy het 'n spyskaart afgelaai en ek het besluit dat ek gereed was vir 'n bier.
Een van die kroegmanne kom groet my en ek bestel 'n Woodshed IPA, 'n tuisgemaakte IPA van Vintage Brewing. Toe hy die bier vir my bring, vra hy of hy my kredietkaart by my kan kry sodat hy 'n oortjie kan begin. Ek het hom my kaart gegee en ek het niks meer daaroor gedink nie.
Die spyskaart by Vintage Brewing bevat 'n aantal voorgeregte insluitend 'n vleisbrood met spek, gebraaide kabeljou en tuna-steak met geelvleis bedien op 'n bed swartbone, suikermielies, rys en koriander, daarna bedek met 'n tuisgemaakte klapper piesang sous en pynappelsalsa, dan afgesluit met knapperige gebraaide piesangs en uie. Dit klink na baie dinge wat met die gereg gebeur het.
Vintage Brewing Co. beskik ook oor 'n aantal toebroodjies, hamburgers, toedraai, en voorgeregte. Die brewpub is baie bereid om voedsel lokaal te verkry, en hulle kry hul blended beesvleis vir hul hamburgers uit die eerwaarde Knoche se slaghuis in Madison, ambagsmaas van Saksiese roomys en Cedar Grove kaas, en produseer en van boere-gesteunde Vyfde Seisoen Koöperasie. 'N Familielid van die Kraemer verhoog ook die meeste beesvleis wat in Vintage Brewing Co. bedien word.
Toe ek my Woodshed IPA geniet, het ek agtergekom dat ek die aand die gemakskosroete wou volg. Ek besluit op Not Your Mama's Stroganoff - kort beesribbetjies wat gesny en uit die been getrek word en in 'n stroganoffsous met gesnyde sampioene, uie, knoffel, ertjies, Parmesaankaas en suurroom geplaas word. Die stroganoff word bedien oor eiernoedels en dan bedek met 'n truffelolie. Ek het ook 'n keuse gehad om 'n kant daarvan te maak en ek het die pittige cole slaw bestel. Dit alles klink so goed en ek was gereed om te bestel.
Behalwe die man wat my oorspronklike bierbestelling geneem het en my kredietkaart 20 minute vroeër by die kasregister neergesit het, het verdwyn. Daar was 'n vlaag aktiwiteit agter die langwerpige kroeg en die handjie vol kroegmanne wat voor my verbygetree het, het opgetree asof ek nie daar was nie. Ek het probeer om met sommige van hulle oogkontak te maak, maar hulle was te besig om ander dinge te doen of my heeltemal te ignoreer. Die kroegmanne was egter nie te besig om met 'n paartjie langs my te gesels nie - dit was duidelik dat hulle gereeld was. Maar dit het nogal belaglik geword.
Uiteindelik moes ek die aandag van een van die ander manlike kroegmanne trek en hom vertel dat ek gereed was om te bestel. Hy het 'n bietjie verbaas gelyk en gesê: "Ja, beslis! Ek kan u help! & Quot Hy het geen idee gehad dat my kaart reeds by die kas was nie, terwyl hy vra of hy my kaart kan kry. Toe ons die ongemaklikheid verbysteek, bestel ek my aandete en nog 'n Woodshed IPA.
Die kroegman wat my bestelling aangeneem het, het die res van die nag nooit teruggekom nie. My maaltyd is gebring deur 'n ander kroegman wat sukkel om uit te vind wie die stroganoff bestel het. Die diens was 'n bietjie minder as wenslik om die aand by die kroeg te sit.
Maar die kos het meer as genoeg gemaak vir die onstuimigheid van die diens die aand. 0160 Die gekapte beesvleis was sag en baie lekker in die romerige stroganoffsous. Die gesnyde sampioene was vars en het 'n goeie aardse smaak in die sous. Die kwaliteit van die geur van die stroganoff van die beesvleis was eenvoudig uitstekend.
Maar wat my aangegryp het, is hoe lekker die pittige koolslaai proe. Dit was 'n romerige koolslaai met 'n koel begin, gevolg deur 'n vurige pittigheid wat net opgekruip het en my smaakknoppies laat sak het. Die pittige cole slaw was ewe uitstekend. Dit was 'n volmaakte maaltyd.
Toe ek gereed was om uit te betaal, moes ek die aandag van 'n ander kroegman kry - hierdie keer 'n vroulike kroegman wat my probeer kry het om nog 'n bier te bestel. Ek het die aanbod van die hand gewys en my rekening en kredietkaart gevra. Dit het vier verskillende mense geneem om op my te wag by Vintage Brewing Company, maar die diens was onverskillig en ietwat oneweredig.
Behalwe die harde diens wat ek by die kroeg gekry het, was die algemene maaltyd by Vintage Brewing Co. baie, baie goed. Ek het gedink die IPS van Woodshed was ook goed en het goed saam met die ete gegaan. Die stroganoff was een van die beste wat ek geproe het en die pittige koolslaai was 'n baie onvergeetlike bykos. Alhoewel die diens 'n bietjie nadelig was vir die algehele ervaring, sou ek geen probleem hê om Vintage Brewing Company aan te beveel vir 'n lekker ete en goeie bier nie.
Brews Brothers (Mr. Brew's Taphouse) - Middleton, WI
Onlangs in Madison, WI, het ek 'n laatmiddagbyeenkoms gehad wat vroegoggend ingeloop het. Aan die einde van die sessie het ek vir die ouens gesê dat ek 'n paar brouery gaan eet en iets te ete het. 'N Paar ouens moes bedel weens gesinsverpligtinge, maar een van die ouens het gesê dat hy saam met my sou uitgaan. Hy het gesê dat hy gehoor het van 'n nuut plek in Verona, net wes van Madison, gebel Brews Brothers. Een van die ander ouens het gesê: "Hallo, daar is een in Middleton. Dit was 'n rukkie oop. & Quot Aangesien ek die aand in Middleton gebly het, het ek gesê dat ons daarheen kan teruggaan vir iets om te eet en te drink.
Die rede waarom ek Mr. Brews Taphouse tussen die hakies in die titel van hierdie inskrywing het, is dat hulle teen die tyd dat u dit gelees het moontlik die naam van hul plekke in die Madison -omgewing verander het. Die eerste Brews Brothers het in Maart 2013 naby Wausau, WI, geopen. Steve Day en Gary Hanson is die vennote in die ondernemings wat fokus op hamburgers, plaaslike brouerye en 'n sportkroegtema. Die Middleton -lokasie is in Desember 2013 geopen en die Verona -lokasie is in die lente van 2014 geopen. Ek verstaan ​​dat 'n vierde Brews Brothers - waarskynlik 'n Mr. Waunakee, net noord van Madison, met 'n Madison -ligging in State Street, word ook binnekort oopgemaak, met nog meer bierkrane as die in Middleton.
Die Middleton Brews Brothers is in 'n winkelsentrum langs Junction Road net suid van Old Saukweg, net wes van die Madison -gordel, geleë. (sien kaart) Daar is baie parkeerplek, maar daar is ook ander besighede wat baie parkeerplekke beslaan. Ek was gelukkig om 'n plek met 'n motor te vind toe ek naby Brews Brothers kom. My gas die aand, met sy eie motor, was nie so gelukkig nie. Hy moes 'n paar keer om die erf draai voordat hy 'n parkeerplek aan die agterkant van die perseel kry.
Brews Brothers is nie so groot nie, dit is 'n smal ruimte met ingange aan die westelike en oostelike kant van die gebou. Verlichte biertekens en 'n aantal platskerm -televisies het die plek 'n ietwat onheilspellende gloed gegee. (Links onder - Let op die ondraaglike jas wat my die vinger gee terwyl ek die foto neem.)
Brews Brothers het byna 50 handwerkbiere op die kraan - baie van mikrobrouerye uit Wisconsin en ander dele van die Midde -Weste - met 'n handvol biere in bottels. Toe ek deur die bier -spyskaart kyk, sien ek dat hulle die Kona Big Wave Golden Ale op kraan. Toe ons bediener vir die aand, Darby, my kom groet nadat ek gaan sit het (my gas het nog probeer om 'n parkeerplek te kry) bestel ek dadelik 'n pint Big Wave. Sy kom 'n paar oomblikke later terug en sê: 'Ek is jammer, maar ons is uit die Kona Big Wave. Ons het nog 'n Kona -bier van die kraan. & Quot Dit was die Longboard Lager. Ek het haar vertel dat ek dit eerder sou neem.
Ongeveer dieselfde tyd toe my gas uiteindelik die plek binnekom, kom Darby terug na die tafel om my te laat weet dat die vat vir die Kona Longboard pas geblaas het. OK - 'n plek met byna vier dosyn biere op die kraan is nou twee vir twee op bier waaruit dit uit is. Ek het uiteindelik 'n Hoofstad Wisconsin Amber wat minder as 'n paar kilometer daarvandaan gebrou word Capital Brouery. My gas het 'n Warped Speed ​​Scotch Ale van die Lake Louie Brewing Co.. geleë in Arena, WI, ongeveer 30 myl noordwes van Madison.
Die spyskaart by die Middleton Brews Brothers/Mr. Brew 's is beslis skuins na burgers. Hulle bevat 'n dosyn hamburgers (insluitend 'n kalkoenburger), sowel as 'n varkbroodjie en 'n gegrilde hoenderbroodjie. Vir 'n sportkroeg ontbreek hulle ongewoon aan voorgeregte - daar is slegs twee op die spyskaart. Die hamburgers word 5 onse patties (vooraf gaar) wat die restaurant kry, gemaal Knoche 's, 'n lang slaghuis in die Madison-omgewing, en bedien dan op 'n vars brood. Piekels, uie (rou of gebraai), tamatie en blaarslaai is ook by elke burger beskikbaar.
Sommige van die interessante hamburgers op die spyskaart sluit in 'n spek-, mac- en kaasburger met 'n beesvleis -patty bedek met spek, mac & amp -kaas en 'n bietjie rooipeper. Die Rajun ' Cajun bied 'n burger met peperjackkaas en 'n tuisgemaakte Cajun limoensous. Of#0160 Of vir die werklik avontuurlustige, kan jy die Rajun ' Cajun kry met habanero jackkaas en jalapenos. En die Kentucky Bourbon Classic word bedek met cheddarkaas, geroosterde uie, spek, gebraaide uie en 'n tuisgemaakte Kentucky Bourbon-sous.
Ek het uiteindelik die sampioen/Switserse kaasburger gekry en vir Darby gevra of ek spek daarmee kan kry. (Daar was 'n bybetaling van 89 sent vir spek op die hamburger - wat goedkoop is in vergelyking met ander plekke wat $ 1,50 tot $ 2 dollar sal kos). Hmmm. OK. Frites het saam met die burger gekom en ek het 'n keuse van geurmiddels gehad - Cajun ', seesout en gebarste swartpeper, parmesaankaas met knoffel, braaisous, cheddarkaas of boerderydressing. Ek het hulle gekry met die seesout en gebarste swartpeper.
My gas het die Kalifornië -burger gekry, bedek met 'n sny peperjackkaas, 'n avacado -smeer en 'n geroosterde rooi paprika -sous. Hy het die parmesaankaas en knoffelgeur vir sy patat.
Die hamburgers het uitgekom en my burger was gelaai met Switserse kaas en vars gebakte sampioene met 'n paar snye dik spek. Maar daar was geen sous op die burger nie. Dit was nie 'n ooreenkoms nie, maar ek sou graag die smaak van sous op die burger wou probeer - veral as hulle dit geadverteer het as sous daarop. Die patat was dun gesny en eerlik, ek het nie veel gebarste swartpeper daaraan gesien nie - indien wel. Maar die burger was lekker en sappig. Die broodjie was vars en lugtig. Dit was 'n goeie burger, eenvoudig en eenvoudig.
My gasburger het 'n groot klontjie avokado -smeer gehad (nie guacamole nie) met 'n kleiner skeppie geroosterde rooipeper bo -op. Hy het gesê dat die algehele smaak baie goed was. Dit het gelyk asof daar baie smaaksensasies met sy burger aan die gang was.
Dus, Brews Brothers/Mr. Brews Taphouse gaan eintlik oor bier en hamburgers. Ek sal hulle 'n knik gee na die aantal mikrobrouerye wat hulle het, maar ek sal 'n punt afskakel omdat ek nie twee van die eerste biere wat ek bestel het nie. En hulle het wel 'n paar interessante en eklektiese hamburgers op die spyskaart, maar hulle het die sous vergeet soos ek op my burger moes kry. Ek weet dat hulle die konsep wil uitbrei deur middel van franchising, so daar is 'n kans dat u in die toekoms nog baie van die Mr. Brews Taphouse -plekke sal sien. (Foto met vergunning Gasheer.Madison.com)
Vroeër hierdie jaar was ek in Minneapolis en het middagete geëet by die Convention Grill. (Klik hier om my inskrywing op die Convention Grill te sien.) Op hul spyskaart het die Convention Grill 'n burger genaamd die Plazaburger wat hulde bring aan die oorspronklike Plazaburger by die Plaza Tavern in Madison, WI. Na 'n oggendvergadering met 'n handelaar in Madison, waag ek na die middestad naby die Universiteit van Wisconsin kampus om die Plaza Tavern te tref vir die oorspronklike Plazaburger.
Wat 'n Plazaburger uniek maak, is die tuisgemaakte sous wat hulle op die burger gesit het. Dit is iets wat die vrou van die voormalige eienaar, Harold Huss, teëgekom het nadat hulle die Plaza Tavern in die vroeë 60's gekoop het. Eintlik dateer die Plaza Tavern uit die dae van verbod toe dit 'n praatjie was wat deur 'n voormalige voetbalspeler van die Universiteit van Wisconsin bestuur is met die naam & quotMoon & quot Molinaro. In die laat 20's het Al Grebe die plek gekoop en in 'n rolbalbaan gesit. Dit was by die Plaza -rolbalbaan dat 'n dame genaamd Jennie Hoverson Kelleher die eerste 300 wedstryd ooit deur 'n vrou in 'n goedgekeurde toernooi op 12 Februarie 1930 geboul het.
Harold Huss het in 1945 by Al Grebe gaan werk en 18 jaar daar gewerk voordat hy uiteindelik die onderneming in 1963 gekoop het. Huss '-vrou, Mary, het met die suurroom en mayonnaise-gebaseerde sous vorendag gekom wat 'n diep geheim is resep (en een wat al jare deur klante ontleed is) vir die Plazaburger. Daar word gesê dat daar die afgelope 50 jaar meer as 2 miljoen Plazaburgers verkoop is.
Harold Huss is in 1983 oorlede en Mary 'n jaar later. Hulle kinders het die eienaarskap van die Plaza Tavern oorgeneem en die werknemer Dean Hetue as bestuurder geïnstalleer. In 2003 het Hetue uiteindelik die Plaza Tavern en die geheime sousresep van die Huss -gesin gekoop.
Die Plaza Tavern is in N. Henrystraat, af van Statestraat en tussen Johnson- en Gorhamstraat, wes van die Wisconsin State Capitol. (sien kaart) Henry is 'n eenrigtingstraat en ek kon 'n parkeerplek in die straat kry.
Dit was vroeg, voor die middag, toe ek die plek instap. Ek het skielik onthou dat ek voorheen in die plek was. Ons het 'n paar jaar gelede 'n voetbalwedstryd in Iowa/Wisconsin aangegaan en na die wedstryd gespring. Met al die videospeletjies in die arcade-styl, onthou ek dat ons 'n paar biere daar gehad het, maar geen hamburgers nie.
Ek het by die kroeg gaan sit en 'n dame het my kom verwelkom. Sy vra my of ek iets wil drink en ek vra of sy 'n Capital Brouery produkte. Sy het vier verskillende variëteite genoem, waaronder die Wisconsin Amber. Ek het een daarvan geneem. & quot Hulle is in bottels, & quot het sy gesê. & quot Is dit reg? & Quot Seker!
Sy het gevra of ek 'n spyskaart en ek het een by haar geneem. Ek het redelik geweet dat ek 'n Plazaburger gaan kry, maar ek het gewonder wat hulle nog meer by die Plaza Tavern kan bied. En daar is nie veel nie - dit is 'n redelike kort spyskaart met hamburgers, gebraaide ham-, tuna- of kalkoen- en kaasbroodjies, gebakte of gebraaide hoenderbroodjies en 'n reuben. Toe sy my bier vir my bring, bestel ek die Plazaburger. Ek het haar gevra of ek dit met kaas moet kry. & quotAs jy kaas op jou Plazaburger wil hê, moet jy kaas kry, & quot, het sy speels gesê. Regtig - kaas op die Plazaburger, dan! Sy het gevra of ek 'n bykos wil hê - patat, uieringe, koolslaai, aartappelslaai, ens. - En ek het gesê dat die Plazaburger genoeg vir my moet wees.
Die Plazaburger is op 'n plat rooster gaargemaak, wat ongetwyfeld jare se geurmiddels daarin verbrand het. Dit is vir my op 'n klein bordjie bedien met 'n kant van piekels. Dit kom op 'n volkoringbroodjie - iets wat ek nie kan sê wat ek ooit saam met 'n burger gehad het nie. En hulle sny die burger in die helfte voordat dit bedien word. Ek het amper my eerste bottel Capital Wisconsin Amber klaargemaak en sy het gevra of ek nog een wil hê. Seker!
Die Plazaburger -patty was nie baie dik nie. Hulle sê dat hulle 1/4 pond burgerpasteitjies is, maar dit lyk nie veel groter as 'n basiese McDonald -burger nie. Die sous is gesny - wag! Ek begin die term haat - die sous was dik gesmeer (beter?) Onderaan die broodjie met die kaas bo -op die sous. Ek was nie seker wat ek met die piekels moes doen nie, so ek het dit net aan die kant gehou.
Nou, ek is 'n spesery van 'n spesery met my hamburgers. Ketchup en mosterd is gewoonlik wat ek op 'n burger sit saam met gesnyde uie en dille -piekels. Ek is nie baie sousman op my hamburgers nie. Maar#0160 Maar met die Plazaburger het ek gedink ek sou dit 'n wettige kans gee. Ek het wel 'n bietjie ketchup op die bord gesprinkel, net vir ingeval.
Vanaf die eerste happie van die Plazaburger kon ek jou nie veel vertel van die burger nie, want die sous was omtrent alles wat ek kon proe. Maar die sous was goed, goed. Eintlik nogal vrek goed. Ek was aangenaam verras met die smaak van die sous op die Plazaburger. Ek kan wenke van dille, moontlik ook grasuie, kry. Ek het 'n bietjie van die burger in die ketchup gedoop, maar besluit dat dit nie goed gaan met die sous nie. Die Plazaburger was uitstekend saam met die sous. Sonder die sous weet ek nie of dit so lekker sal wees nie. Die broodjie was effens uitgedroog, maar jy kry dit met 'n volkoringbroodjie.
Toe ek die rekening ontvang, het ek 'n slegte smaak in my mond gekry. Die Plazaburger met kaas was $ 5,25 - nie 'n slegte prys nie. Maar die prys van een bottel van die Capital Wisconsin Amber was $ 5,00. En ek het TWEE! 'N Ses pak Wisconsin Amber in enige drankwinkel in Madison is nie veel meer as $ 6 of $ 7 dollar nie. Dit was $ 10 dollar vir twee biere - ek wou twee biere hê, nie 'n 12 -pak nie! Die rekening beloop $ 15,25 - geen belasting ingesluit nie. Ek kon net nie glo dat hulle soveel betaal vir 'n bier wat minder as 10 myl daarvandaan gebrou is nie. Ek het gedink hulle moet die Capital -biere in 'n limousine by die Plaza Tavern aflewer.
En raai wat? Hulle neem nie kredietkaarte by die Plaza Tavern nie. Ek het 'n bedrag van $ 20 aangegee, kleingeld gekry en 'n punt van twee dollar agtergelaat. Oug.
Buiten die hoë prys van die gebottelde Capital -bier, was die Plazaburger die moeite werd. Omdat ek nie te veel burgers wil hê met souse daarop nie, moet ek my hartlik goedkeur vir die Plazaburger. Ek was 'n bietjie teleurgesteld in die algehele koste van die maaltyd, maar ek het daardeur gewerk. Vir 50 jaar geniet mense die Plazaburger by The Plaza Tavern. Hulle het nog 'n bekeerling. Moet dit net nie met ketchup doen nie.
Eendag, 'n paar weke gelede, het ek vir my buurman gesê dat ek binnekort na Madison sou gaan vir 'n sakereis. Sy het my begin vertel van 'n plek wat ek nie ken nie - Paisan's Italian Restaurant. Sy het gesê: & quot Ag, my god, hulle het goeie pizza en hulle het hierdie toebroodjie - die Garibaldi! Ag! My buurvrou kan soms 'n bietjie te dramaties wees, maar die oortuiging in haar stem het my vertel dat ek waarskynlik by Paisan moes stop tydens die deel van my reis.
Die oorspronklike Paisan's (natuurlik, dit beteken 'vriend' in Italiaans) begin in 1950 in 'n klein restaurant op die hoek van Parkstraat en Universiteit in Madison. Roy McCormick en sy vrou, Rosa, het resepte gebruik wat haar Siciliaanse gesin deur die jare oorgedra het. Paisan 's was een van die eerste plekke in Madison om pizza te bedien. Die restaurant het uiteindelik in die kelder van 'n gebou ingetrek wat uiteindelik 'n susterestaurant geword het - Porta Bella. Maar#0160 Maar meer as 30 jaar onthou die meeste inwoners van Madison Paisan's in die Universiteitsplein kompleks naby die Universiteit van Wisconsin - Madison kampus. Toe die Universiteitsplein in 2006 'n groot opknapping ondergaan het, het die nuwe eienaars - Ed Shinnick, Jerry Meier en Wally Borowski - besluit om na 'n nuwe ligging van 9.000 vierkante voet in 'n professionele gebou langs Walkerstraat te verhuis. (sien kaart) Die nuwe Paisan 's is in 2007 geopen.
Die nuwe Paisan's het nie 'n maat met die spyskaart oorgeslaan nie, aangesien al drie die eienaars - Shinnick, Meier en Borowski - vroeër vir die McCormick's by die oorspronklike Paisan's gewerk het. Alle resepte wat Rosa McCormick in die 50's gebruik het, word vandag gebruik.
Daar is 'n parkeergarage onder drie verdiepings onder die gebou op W. Wilson, net suid en wes van die Wisconsin State Capitol-plein. U moet 'n kaartjie neem, maar Paisan's sal u parkeerplek na 17:00 bekragtig weeksaande en die hele dag op Saterdag en Sondag. Nadat ek die motor op die eerste verdieping geparkeer het, het ek die hysbak tot by die voorportaal geneem en dadelik 'n deur gesien wat met die ingang van Paisan se ingang gemerk was.
Nadat ek begroet is deur 'n jong man op die gastehuis, het hy my deur 'n lang gang gehardloop, verby 'n kleurryke loodglasvertoning, verby 'n geslote kas met sierlike bierstaal op die rakke en in 'n klein nis - een van twee of drie wat hulle in Paisan gehad het. Ek het gaan sit in 'n omheinde hut en hy laai af spyskaart vir my om oor te kyk.
Die gewilde eetplek by Paisan 's op 'n lekker somersaand is hul patio buite wat uitkyk oor die Monona -meer. Dit was omstreeks 19:00. toe ek in Paisan's kom, word ek meegedeel dat ek 30 minute moet wag as ek buite wil eet. Ek was tevrede met my gesellige klein stalletjie in een van die alkowe.
(Ek het probeer om foto's van verskillende dele van die binnekant van Paisan te neem, maar die ongelykheid van helder buitelig wat deur die vensters en binne -in beligting beland, het my kameratelefoon verwoes. Paisan 's Facebook -bladsy. Die kosfoto's hieronder is met my kameratelefoon geneem.)
Eintlik is Paisan's bedrieglik groot. Dit is ietwat 'n labirint van gange wat uitloop in 'n ruim eetkamer met groot vensters wat uitkyk oor die patio. 'N Ander eetarea is aan die kant in die agterste hoek van die gebou. Paisan's kan baie mense binne en buite sit as die weer mooi is.
Die kroeg is aan die linkerkant as u by die hoofingang kom. Daar is 'n groot agterste kroeg en 'n halfsirkel-sitarea met vensters wat uitkyk op 'n patio wat langs Walkerstraat loop. Dit was 'n lekker kroeg en een wat ek graag sou wou geëet het as ek geweet het dat ek daar sou kon eet.
My bediener vir die aand, Paige, het my kom verwelkom terwyl ek deur die spyskaart was. Sy vra of ek iets wil begin, en ek merk op hul bier -spyskaart wat hulle het Capital Supper Club bier op die kraan. Ek het 'n -pint van die Avondmaalklub.
Toe my buurvrou die lof van Paisan sing, vertel sy my van die Garibaldi -toebroodjie. Dit is een van die handtekeningitems van Paisan, iets wat hulle al 55 jaar lank bedien. Hulle neem 'n klein Franse brood en plaas ham en salami daarin, voeg dan peperkaas en tamaties daarby, dan kan u 'n keuse kies tussen groenrissies en/of piesangrissies. En dit is die Garibaldi. Met die piesangrissies het dit redelik goed geklink.
'N Ander handtekeningitem is Paisan's pizza. Dit is 'n pizza met dun kors met uie-tamatiesous en bedek met u keuse van vars mozzarella, Wisconsin-cheddar of pittige kaas, en u keuse van vars toppings van so uiteenlopend soos pepperoni tot 'n pesto van okkerneut-basiliekruid. Ek leun na die pizza.
Paisan 's het ook 'n aantal pastageregte, insluitend iets wat Seafood Tetrazinni heet - u kies 'n keuse van pasta -noedels en dan word dit bedek met garnale, sint -jakobsschelpe, nagemaakte krapvleis en stukke skelvis gemeng met romerige witsous. Hulle het ook 'n drie vleis cannelloni gehad - groot buise pasta gevul met 'n mengsel van gemaalde beesvleis, hoender en Italiaanse wors, en bedek met óf 'n tamatie marinara óf 'n kaassous. Dit het interessant geklink, maar ek was op pad na die pizza.
Hulle het vier verskillende groottes pizza by Paisan 's - 'n 6 "persoonlike grootte, 'n 9" klein, 'n 12 "medium en 'n 16" groot. Hulle het 'n aantal pizza's op die spyskaart, maar ek het besluit om een ​​saam met my standaard Italiaanse wors, pepperoni en sampioene te bestel. Paige het gevra: & quot; Is dit reg as die sous uie bevat? & Quot Ek het meegegaan.
Ek het ook gedink ek het 'n slaai nodig. Ek het Paige gevra of ek een van hul groenteslaai kan kry (in teenstelling met 'n ander kenmerkende item op die Paisan -spyskaart - die Porta wat bestaan ​​uit 'n mengsel van ysberg en blaarslaai met ham en salami, cheddar- en mozzarella -kaas, met garbanzo bone en groenrissies). Ek het 'n bietjie bloukaas -sous daarmee saam.
Die slaai word voorsien met 'n klein bord warm stukke Franse brood. Die slaai is opgestapel met blaarslaai, gekapte wortels, broccoliekrone, komkommers en tamatieskywe. Die bloukaasversiering was reg. Die groenteslaai was vars en bros. Dit was 'n goeie toegang tot die pizza.
Paige het die pizza uitgebring en ek het dadelik gedink dit het potensiaal. Die kors lyk misvormd soos 'n goeie handgemaakte pizza moet wees. Die buitekante van die pizza het gekarameliseer en was bedek met 'n goeie hoeveelheid Italiaanse worsbrokke, dik skywe pepperoni en vars gesnyde sampioene.
Die eerste happie het my vertel dat dit 'n goeie pizza was - nie 'n goeie pizza nie, maar tog 'n goeie pizza. Die kors was stewig, maar nie te knapperig nie. Die Italiaanse wors het 'n soet smaak met 'n sweempie venkel. Ek was mal oor die dik en lekker pepperoni -skywe wat op die rande van die bakproses gekrul het. Die sampioene was 'n bietjie oorweldigend, omdat hulle nie die goeie sampioengeur gehad het waarna ek op pizza soek nie. Maar dit was 'n beter pizza as dun kors.
Net vir die pizza alleen, sou Paisan's die besoek werd wees. Maar hulle ander spyskaarte - veral die Garibaldi -toebroodjie en die pastageregte - is die moeite werd om na te kyk. Terwyl ek van die pizza en Paige se aandag geniet het, sal ek sê dat Paisan 'n bietjie duur was. Dit was $ 16 dollar en wisselprys vir 'n drie -op -9 -pizza met kaas en $ 3,85 ekstra vir die groenteslaai. Met twee biere en 'n fooitjie vir Paige, het die rekening meer as $ 30 dollar beloop. Ek sou Paisan nie regtig opbou op die manier wat my buurman vir my gedoen het nie, maar dit was 'n goeie pizza in 'n goeie omgewing met goeie diens.
Op 'n onlangse reis na Madison het ek 'n paar ouens van een van my handelaars na die ete geneem. Madison is natuurlik 'n groot bierdorp met 'n aantal restaurante en brou kroeë met lekker kos en heerlike bier. Ons was by Great Dane brou die kroeg 'n paar keer (klik hier om my inskrywing op Great Dane te sien) en ek was op soek na dinge. Een van die ouens het gesê: "Wel, Sprecher's ('n klein brouery uit Milwaukee) het 'n broukroeg naby Middleton. Hulle eet heerlik. Ons kon daarnatoe gaan. & Quot Aangesien ek die aand in 'n hotel in dieselfde algemene omgewing gebly het, het ek entoesiasties ingestem dat ons daarheen moes gaan.
Restaurant en kroeg van Sprecher is geleë in 'n omgewing van West Madison met 'n aantal hotelle en restaurante (sien kaart). Die gebou waarin dit gehuisves was, was vroeër 'n Houlihan 's totdat die eienaar van die franchise, Randy Lederer, besluit het dat hy nie meer aan 'n ketting wou vasgemaak word nie - veral 'n ketting wat stadig verdwyn het. (Vandag is daar minder as 50 restaurante van Houlihan in Amerika.) Lederer het Randy Sprecher, eienaar van Sprecher Brewing Company, genader met 'n idee wat Sprecher -biere uitsluitlik sou kombineer met luukse kroegkos. Springer is op die konsep verkoop. Die eerste restaurant en kroeg van Sprecher 's het vroeg in 2010. in Madison geopen. een van sy Houlihan -lokasies in die Wisconsin Dells -omgewing 'n jaar later in 'n Sprecher -restaurant en kroeg, en daarna 'n derde plek in die Genfersee omskep in 'n Sprecher -lokasie. Daar is al gepraat oor die opening van 'n Milwaukee -lokasie, maar dit het nog nie gebeur nie.
Ons klein groepie het omstreeks 6:30 die restaurant binnegegaan en ons is begroet deur 'n gasvrou wat gevra het of ons in die kroeg regs wil sit, of in die eetarea wat voor ons was. Daar was 'n redelike groot skare in die kroeg en dit was redelik hard. Ons besluit om in die ruim en ietwat elegante eetkamer (regs onder) te sit om 'n bietjie sake te bespreek voordat ons 'n ontspannende ete en verskeie biere eet.
Ons het gesit aan 'n tafel met banket sitplekke aan die een kant van die tafel en stoele aan die ander kant. Ons gasvrou het opgehou aandete spyskaarte vir ons, en kort daarna het ons bediener vir die aand - Lynsey - gekom om ons te groet en ons bierbestelling te kry. Die restaurant het 14 Sprecher biere op die kraan en vier daarvan koeldrankkeuses insluitend hul wonderlike wortelbier. Ek drink nie meer pop nie, maar die Sprecher -wortelbier is een van die beste wat ek ooit gehad het. Maar#0160, maar dit is ' o! - so soet en ryk dat selfs as ek wel pop gedrink het, dit moeilik was om meer as 'n paar slukkies te neem.
Vir my was die Sprecher -biere ook 'n bietjie te soet vir my smaak. Ons het al verskeie kere Sprecher -biere gedrink Somerfees in Milwaukee. Alhoewel ek hulle nie my gunsteling kan noem nie, is hulle steeds beter as om te drink Miller Lite. Hulle amberbier was waarskynlik my gunsteling, maar dit was nog steeds 'n bietjie te soet vir my. Op die bier spyskaart by die Sprecher -restaurant het hulle 'n India -pale ale gehad wat ek besluit het om te probeer. Een van die ander ouens het die Swart Beierse bier gekry - 'n donker bier met 'n vol lyf. Hulle het die seisoenale winterbrou tydens ons besoek op die kraan gehad, beskryf as 'n heerlike mengsel van donkergeroosterde en soet karamelmout wat hierdie gladde en robuuste pils definieer. " 'n voorbeeld daarvan. "Sy het gesê:" Wil jy 'n voorsmakie of 'n steekproefgrootte? "Wat is die verskil, het ek gevra. Sy het gesê: 'Ek kan u net 'n klein voorsmakie in 'n glas of 'n 4 oz bring. monster. & quot Ek het die 4 oz geneem. monster. Ek het later uitgevind dat die ander verskil $ 1,95 vir die monster was.
Deur die spyskaart te kyk, het die Sprecher Restaurant and Pub 'n lang lys voorgeregte, sowel as 'n aantal voorgeregte wat amper te veel is om op te noem. Ek was 'n bietjie bekommerd oor die kwaliteit van die kos, want hulle het alles van steaks, seekos, toebroodjies, slaaie, 'n aantal hamburgers, platbroodpizzas, braai, Duitse kos, Ierse kroeg -gunstelinge en Amerikaanse trooskos. Dit lyk asof restaurante wat 'n bietjie van alles doen, hulle nie almal baie goed doen nie.
Terwyl ons deur die spyskaarte kyk, was dit tyd om nog 'n bier te drink. My I.P.A. was in orde, niks besonders nie, maar ek het die smaak van die Winter Brew gehou en vir een van die tweede bier een daarvan aangemeld. My een gas het ook 'n tweede Winter Brew gekry, terwyl die ander gas besluit het dat die Black Bavarian 'n bietjie te swaar vir hom was, en daarom het hy na die Hefe Weiss oorgeskakel.
Nadat ons 'n bietjie besigheid aan tafel gedoen het, was ons gereed om ons kos te bestel. Ek het geskeur tussen die schnitzel - varkvleisbroodjies, bedien met 'n suurlemoen -kappertjiesous en bedek met 'n gebakte eier of 'n vleisbrood - 'n spesiale vleismengsel met groente en peper -kaas, bedek met ui -strooitjies en 'n bruin sous. Hulle het ook jambalaya op die spyskaart gehad wat my opgeval het. Maar ek het gedink die schnitzel of vleisbrood sal beter wees. Toe Lynsey kom om ons bestelling te neem, spring ek amper op die vleisbrood, maar kry uiteindelik die schnitzel.
Een van my gaste het die aand die sagte wenke bestel-beesvleis-wenke wat met Wit-bier gemarineerde sampioene gegooi word, bedien oor bierkaas-aartappels en bedek met 'n rooiwyn-sous. Dit het eintlik redelik goed geklink. Hy het my vertel, & quotOh man. Ek en my vrou het die afgelope drie jaar meer as 'n dosyn keer hier geëet. En dit is ons gunsteling ding op die spyskaart. & Quot
My ander gas het die California -burger gekry - 'n burger met peperjackkaas en guacamole bo -op. (ek het 'n burger gehad vir middagete, of ek sou belang gestel het om na die sampioen-/Switserse kaasburger te kyk, bedek met 'n rooiwyn-sous of die ontbytburger met cheddarkaas, spek en 'n gebraaide eier. Ek sal dalk een of ander tyd terug moet gaan vir middagete.)
Ons kos het na die tafel gekom en ek was gereed om te eet. Die Winter Brew was baie goed - waarskynlik die beste Sprecher -bier wat ek gedrink het. Ek het nie gedink dit is soet in vergelyking met ander Sprecher -brouerye wat ek in die verlede gehad het nie. Ek het daarna uitgesien om dit met my schnitzel te kombineer.
My schnitzel bevat twee stukkies fyngekapte varkfilette, bedek met brood en gebraai. 'N Klein eier was bo -op en 'n klein houertjie suurlemoen -kappertjiesous het eenkant met 'n mengsel groente gesit. Die schnitzel was effens uitgedroog en selfs die suurlemoen -kappertjiesous het dit moeilik gehad om dit smaaklik te maak. Dit was goed, maar beslis nie die beste schnitzel wat ek ooit gehad het nie.
Die sagte beesvleispunte word bedien in 'n bak met groot knoffelsampioene en ui -strooitjies bo -op. My gas wat dit gehad het, was in die hemel. & quotDit is die beste ding op die spyskaart, & quot, het hy tussen happies gesê. & quot Die burgers is ook goed hier. Maar dit is my go-to-item op die spyskaart. & Quot
My gas by die California -burger was ook baie tevrede met sy burger. Dit kom op 'n bed slaai- en rooi -uieskywe met patat aan die kant. Daar was 'n liberale hoeveelheid guacamole op die burger. Hy het gesê: & quot; O ja. Dit is goed. Hulle het wel goeie hamburgers hier. & Quot Ek sal óf die ontbytburger óf die sampioen-/switserse kaasburger moet probeer as ek dit terugkry.
Nadat ons klaar was, kom Lynsey terug met ons rekening. Ek was nogal verbaas dat sy nie gevra het of ons iets anders wou hê nie, want ons wou almal 'n bier na die ete hê. Ek het snaaks gevra: "Wil jy hê ons moet vertrek? Ons het daaraan gedink om nog 'n bier te drink. & Quot
Sy spring op en sê in die verleentheid: & quotOh! Ek is jammer! Sekerlik, u kan bly! Bly so lank as wat u wil! "& Quot My ander gas - vol van sy voorgereg - het besluit om saam met die Fire -Light te gaan, die ligste bier wat Sprecher in hul bierarsenaal het. Ek het dit al voorheen gehad en dit het 'n kenmerkende vrugtesmaak waarvoor ek nie omgegee het nie. Ek was tevrede met my Winter Brew.
My schnitzel was redelik oorweldigend, en, soos ek vermoed het, 'n plek met baie uiteenlopende dinge op die spyskaart doen hulle nie almal goed nie. Dit lyk asof my gaste onderskeidelik van hul beesvleis wenke en burger hou. Oor die algemeen was die ervaring by Sprecher's Restaurant and Pub lekker, ons het goeie diens van Lynsey gekry en die eetkamer was 'n baie gemaklike omgewing. Ek wonder net of hulle 'n derde van hul items op die spyskaart kan verminder en meer kan fokus op die kos wat oorbly. Ek dink net daar is te veel dinge om van te kies op hul spyskaart en sommige items - soos die schnitzel - ly daaronder.
Delaney's Charcoal Steaks - Madison, WI
Ek het een aand vroeër die lente 'n aandopleidingsessie gehad vir een van my handelaars in Madison, en ek het vir hulle gesê ek sal hulle vir ete saamneem. Hulle weet dat ek as 'n laaste uitweg by 'n nasionale ketting sal eet en graag na plekke wil kyk wat uniek is. Ons het probeer om uit te vind waar ons almal kan eet, en iemand stel 'n steakhuis langs die pad voor Delaney se houtskoolsteaks. Ek het gesê: "Ja, steak klink goed. Ek het lanklaas 'n goeie steak op die pad gehad." Dit is toe na Delaney se ete.
Ons ry af van S. Gammonweg aan die westekant van Madison en ry na Odana Rd. My handelaar het gery en ek het gesê: "Ek het in die hotel gewoon daar, toe dit 'n Hampton Inn was." In plaas daarvan om regs te draai om by die hotel in te gaan, het hy links geneem en net in die straat af was Delaney's Charcoal Steaks. (sien kaart) Ek was ongelooflik. 'Ek het ses jaar daar gebly voordat hulle die nuwe Hampton Inn langs die pad gebou het, en ek het nooit geweet dit is hier nie,' het ek aan die ouens gesê. "Ek kon van die hotel na hierdie plek geloop het!"
Die amptelike naam van die restaurant is eintlik JIM Delaney's Charcoal Steaks, vernoem na die stigter van die plek. Jim Delaney was 'n voormalige beampte van Marine Corp en 'n diensstasiebestuurder toe hy 'n geleentheid sien om sy eie restaurant in 'n winkelsentrum op Odanaweg oop te maak, net om die draai van die huidige steakhuis wat sy naam dra. 'N Aantal mense het Delaney gewaarsku deur te sê dat 'n lekker eetplek nie buite die middestad van Madison sal werk nie, maar hy het sy planne nagegaan en sy steakhuis in 1973 geopen. , dra die hoed van onderhoudsman, boekhouer, kelner, busseun en ander werkgeleenthede in die restaurant. Anders as die meeste restauranteienaars, het Delaney egter nooit voorgegee dat hy die kombuis beheer nie. Hy het goeie steaks geken en goeie kokke gehuur om in sy restaurant te werk.
Na 'n paar jaar in die sakewêreld, het Delaney die restaurant na 'n groter plek in Grand Canyon Drive verskuif, in 'n systraat wat u natuurlik moes weet dat daar was. Delaney het gevoel dat die kwaliteit van die kos en die diens by sy restaurant mense sal lok, ongeag waar dit is.
Ongelukkig is Jim Delaney vroeër vanjaar oorlede op 71-jarige ouderdom. Sy seun, Daniel, is die jarelange bestuurder van Delaney's Charcoal Steaks en bestuur vandag nog die onderneming.
Die binnekant van Delaney herinner my dadelik aan 'n plattelandse aandete, die soort wat oral in Sentraal- en Noord -Wisconsin voorkom. Daar was 'n groot kroeg aan die linkerkant, terwyl u binnekom met 'n groot reghoekige kroeg met 'n sentrale drank -eiland wat 'n goeie deel van die vaste eiendom van die kamer beslaan. Ek sien myself dadelik by die kroeg sit en eet.
Die aand was ons drie - die ander verkoopspersoon moes huis toe gaan om 'n siek vrou by te woon - en ons het in 'n klein eetkamer gesit. Dit lyk asof Delaney 'n aantal klein eetkamers in die plek het en nie een groot eetarea nie. Wel, behalwe die kroeg. Ons gasheer het ons gegee spyskaarte en ons het 'n paar drankies bestel om ons te terg.
Ons was die aand saam met twee goed geklede kelners wat die hele aand baie aandag aan ons behoeftes gegee het. Ek was nogal verward hoe ek hulle aan die einde van die aand moes tipeer, want ek het nie geweet of ek 'n bietjie ekstra vir albei ouens moes byvoeg nie. Ek dink ek het uiteindelik ongeveer 20% laat kantel en hulle daaroor laat baklei.
Delaney's Charcoal Steaks het ook 'n baie lekker gebak gehad wynlys Dit bevat 'n aantal wyne waarmee ek vertroud was. Hulle het 'n 2006 gehad Whitehall Lane cabernet wat ek in die verlede vir $ 50 dollar per bottel gehad het, 'n bietjie duur in vergelyking met ander plekke waar ek dit gesien het, maar steeds 'n goeie wyn om saam met steaks te drink. Ek het aangebied om wyn te drink, maar my twee gaste was tevrede met onderskeidelik bier en 'n rum en Coke vir hul aandete. Delaney het wel 'n handjievol wyne per glas aangebied, en ek het gedink ek kan net 'n glas saam met my ete kry as ek dit nodig het.
Vir bier het ek 'n Amerikaanse pale ale van die Lake Louie -brouery geleë in Arena, WI. Ek het hierdie bier gesien toe ek by drankwinkels in die groter Madison -omgewing gaan bier jag het, maar ek het dit nog nooit probeer nie. Die gas wat die bier bestel het, het my daarvan vertel en ek het gedink ek sal dit probeer. Dit was meer 'n souterige smaak vir 'n pale ale, nie heeltemal so hopig soos ek gewoond is nie. Maar dit was nog steeds glad en dit het goed gedrink.
Natuurlik heers steaks die spyskaart by Delaney's. Maar hulle bevat ook varktjops, gebraaide hoender en seekos. Die uieringe is bekend in die hele Suid -Sentraal -Wisconsin, en ons het 'n bestelling daarvan gekry as 'n voorgereg voordat ons ons hoofmaaltyd bestel het. En hulle was wonderlik - 'n ligte bierbeslag oor soet uieskywe. Ek kan sien hoekom hulle so beroemd is in die omgewing.
Die spesiale aand die aand was 'n appelhout gerookte spek-toegedraaide filet. Dit klink goed, maar ek leun net na 'n reguit filet. Hulle het drie groottes - 6 oz, 8 oz. en 12 oz. Die 12 oz. was 'n bietjie duur - $ 38 dollar. Ek het uiteindelik die 8 oz bestel. filet, skaars. Vir 'n paar dollar meer het ek dit voorberei au poivre styl met 'n konjak en peper roomsous bo -op. Ek het 'n kant van hul knoffel kapokaartappels saam met my steak gekry. Daar was 'n slaai by die ete en ek het hul tuisgemaakte olie en asyn met bloukaas krummels bo -op gekry. Dit was 'n baie goeie slaai.
Een van my gaste het die spesiale aand die aand saam met 'n kant sampioene en uie gekry, terwyl die ander ou die 16-oz rib-rib steak gekry het. Hy het 'n gebakte aartappel gekry met die werke as sy kant. Ek het besluit dat ek van die Lake Louie -bier hou en besluit om daarby te bly in plaas daarvan om met 'n glas wyn te gaan.
Ons steaks het na die tafel gekom en die aanbieding was baie lekker. My steak was presies of ek daarvan hou - 'n rooi, koel middel met 'n lekker verkoolde kors aan die buitekant. Die au poivre -sous was 'n wonderlike kompliment vir die smaak van die steak. Die peperkorrelblokkies met die konjak -roomsous het die steak 'n bietjie happie in die smaak gegee. Die knoffel fyngemaakte aartappels was OK, nie baie knoffelagtig nie, maar dit is goed, ek was baie meer geïnteresseerd in my steak.
My gaste het ook gesê dat hulle steaks baie lekker was. Een van my gaste het gesê: "Dit was 'n paar jaar sedert ek laas hier was. Dit is net so goed vandag as toe. Maar dan was hierdie plek nog altyd baie goed."
Ons het daaraan gedink om 'n drankie te drink nadat ons klaar was, maar besluit daarteen. Nadat ek die rekening betaal het en ons uitstap, het ek na die kroeg gekyk en ek was net betower deur die wonderlike stap-up bar. Ek het gesê: 'Weet u wat, ek sou tog nie omgee om 'n drankie by die kroeg te kry nie.' Delaney het 'n klein lysie goeie Scotch's gehad en ons het elkeen een gehad - ek het die Oban 14 jaar enkelmout wat glad, aards en rokerig was. Wel, ek het 'n paartjie gehad. Ons het oor sake gepraat, 'n uitbreiding van hul gebou voorgestel en uiteindelik gesels oor 'n paar van die wonderlike aandete wat hierdie ouens deur die jare teëgekom het toe hulle in die noorde vakansie gehou het. Dit was 'n baie lekker aand saam met hierdie ouens.
Baie mense dink so Smoky's Club is die beste steakhuis in Madison. Ons het daaroor gepraat, en my gaste was baie verbaas oor hoe dit kan wees. 'Ek het nog altyd gedink dit is baie beter as Smoky's,' het een van die ouens gesê. Ek het hulle vertel van my ervaring tydens my enigste besoek - ooit - Smoky's (u kan lees oor die teleurstellende maaltyd deur te klik hier). Die diens by Delaney's was baie beter as Smoky's Club, en die steak was ook baie beter.
Delaney's Charcoal Steaks is taamlik moeilik om te vind, maar ek kan sien hoekom baie inwoners die plek liefhet. Daar is 'n paar goeie tot wonderlike steakplekke in Madison, en Delaney is een daarvan. Dit was net uitstekend en ek sou met 'n hartklop teruggaan.
Op 'n aand in Middleton, WI, het ek my maag laat eet by 'n klein Italiaanse restaurant in die vinnig ontwikkelende middestad van die stad. Ek het voor die plek opgetrek en dit was toe. Dit was lank voor 21:00. sluitingstyd, maar die ligte was af en niemand was in die plek nie. Ek het gewonder of dit nie meer werk nie, maar dit blyk nie die geval te wees nie. Hulle was net die aand gesluit. Ek het wes van die beltway snelweg uitgegaan, wetende dat daar 'n aantal restaurante is om in te kies. Ek ry by 'n winkelkompleks verby en kyk om en sien 'n plek wat genoem word Abuelo's. (sien kaart) Aangesien 'Abuelo' in Spaans 'Oupa' is, het ek tereg gedink dit moet 'n Mexikaanse restaurant wees. Hmmm. Mexikaanse. OK, dit is nie Italiaans nie, maar Mexikaanse sou die aand doen.
Die Abuelo's in Middleton (regs op die foto) is deel van 'n ketting van byna 50 luukse Mexikaanse restaurante in 15 state wat strek van Virginia oor die suide en die Middeweste tot Arizona. Die oorsprong van Abuelo's is baie interessant, aangesien 'n Chinese inwoner die persoon was wat gehelp het met die idee om eksklusiewe Mexikaanse kos te voorsien.
James Young het in die middel van die 70's uit sy geboorteland Taiwan verhuis om elektriese ingenieurswese te studeer aan Texas Tech Universiteit in Lubbock. Hy het nog nooit Mexikaanse kos probeer voordat hy by Lubbock gekom het nie, so dit is nogal nuuskierig hoe hy uiteindelik aan 'n ketting eksklusiewe Mexikaanse restaurante gelei het. .
Om te kan klaarkom terwyl Young op universiteit was, het Young by 'n McDonald's, werk toe as kelner by 'n Chinese restaurant. Sy vrou, Margaret, en hy het uiteindelik hul eie klein Chinese restaurant geopen in 'n gebou wat 'n taco -winkel naby die Texas Tech -kampus gehuisves het. Die onderneming was so suksesvol dat Young die begeerte om 'n elektriese ingenieur te word, prysgegee het, en eerder gekonsentreer om 'n restauranteienaar te wees.Sy restaurant, Chinese Kitchen, het tot 16 plekke gegroei voordat Young met Chuck Anderson en Dirk Rambo saamgewerk het om die konsep van die Mexikaanse Voedselambassade van Abuelo te ontwikkel. Hulle het die eerste Abuelo's in Lubbock geopen in 1989. Vandag is Young die uitvoerende hoof van Food Concepts International, die moedermaatskappy van Abuelo's.
Namate Abuelo's gegroei het, neem hul reputasie toe met goeie kos teen 'n goeie waarde. Verbruikersverslae het Abuelo's twee keer aangewys as die beste konsep Mexikaanse restaurant in die land. Hulle word ook aangehaal vir hul pogings om tradisionele Mexikaanse kunswerke te bewaar, waarvan baie hul restaurante regoor die land versier.
Ek het net na 20:00 by Abuelo's ingetrek. op 'n Maandagaand. Maandagaand is gewoonlik nie so besig vir die meeste restaurante nie (daarom is die Italiaanse plek waarskynlik gesluit) en dit was geen uitsondering by die Abuelo's in Middleton nie. Ek het 'n keuse gehad uit 'n tafel in die sierlike eetarea, of om aan die kroeg te sit. Hulle het 'n paar platskerm -televisies bo die kroeg met basketbal op, so ek sit daar. Daar was nog 'n ou by die kroeg, maar hy was besig om te eet.
Die kroegman het my vertel dat hulle die aand 'n spesiale koek vir margaritas gehad het, en ek het vinnig vir een daarvan aangemeld. Hy het gevra of ek 'n spyskaart en ek het een by hom geneem. Die margarita was goed en soet en was propvol tequila wat oopmaak. Hy het later 'n mandjie tuisgemaakte skyfies en twee bakkies salsa gebring - een groot en een klein. Die klein bakkie was 'n chipsa-gebaseerde salsa en die groter een was hul gewone salsa met 'n pittige byt. Die chipotle salsa het 'n lekker rokerige happie gehad en was nogal aangenaam. Ek sou eerder 'n groter bak met die chipotle salsa wou gehad het.
Die spyskaart bevat u tipiese Mexikaanse kos - enchiladas, burrito's, fajitas en taco's, maar dit was ver van die "Amerikaans -gegeurde Mexikaanse" kos wat die meeste Mexikaanse voedselkettings blykbaar het. Abuelo's het 'n paar interessante huisspesialiteite gehad, waaronder gevulde hoendermedalje (hoenderborsies gevul met chorizo, poblano-pepers en kaas, dan gebraai), pescado Guerrero (houtgeroosterde mahi-mahi met garnale, kammossels, sampioene, geroosterde paprika, spinasie en gesnyde avokado in 'n witwynsous) en enchiladas de Cozumel (drie crêpe -enchiladas gevul met gegrilde garnale, sint -jakobsschelpe, sampioene en vars guacamole). Nee, dit was in elk geval nie u tipies Amerikaans-Mexikaanse restaurant nie.
Hulle het 'n uitgebreide kombinasiespyskaart by Abuelo's gehad, waaronder Mi Abuelo's manjar (drie enchiladas gevul met beesvleis, kaas en chili con carne en bedek met twee eiers), die Nogales (twee groot enchiladas, een gevul met gerasperde beesvleis en ranchera -sous, die ander gevul met geroosterde hoender en 'n suurroom -sous), en 'n chili -relleno -kombinasie (een met gemengde kaas binne -in en die ander gevul met gerasperde beesvleis). Ek kyk op en af ​​in die spyskaart en probeer om uit te vind wat ek vir aandete gaan kry, en ek besluit toe om u eie enchilada -kombinasie te maak. Ek het een met gemaalde beesvleis en chili con carne -sous gekry, 'n ander een met varkvleis met 'n groen chili -sous en 'n gerasperde beesvleis met ranchera -sous. Papas con chiles - kapokaartappels met rooi en groen chili, 'n mengsel van vier verskillende kase, suurroom, knoffel en jalapenos - saam met die enchiladas en 'n kant van gebakte boontjies.
Ek het die skyfies en salsa weggestoot lank voor die ete uitgekom het, anders sou ek my daaraan verslind en my eetlus verwoes het. En ek is bly dat ek dit gedoen het - toe die kroegman my aandete bring, was ek verbaas oor die groot porsie kos op my bord. Die drie enchiladas neem die helfte van die groot bord en die Papas con chiles en die gebakte bone neem die ander helfte op.
Die eerste enchilada wat ek probeer het, was die gerasperde beesvleis met die rokerige ranchera -sous. Alhoewel dit goed was, het die sous die algemene smaak van die enchilada oorweldig.
Ek het daarna die varkvleis met die groen chili -sous probeer. Die varkvleis was lekker en sag en die groen chili -sous was net uitstekend. Dit was baie beter as die gerasperde enchilada met die ranchera -sous.
Laastens was die gemaalde taco met die chili con carne -sous goed, maar nie so goed soos die varkvleis nie. Maar ek sou die nommer twee uit die drie wat ek die aand gehad het, rangskik.
Maar ek moet jou vertel, dit is selde dat die hoogtepunt van die maaltyd 'n bykos is, maar die papas con chile was net buite sig. Terwyl ek happie vir happie van die aartappels geëet het, het ek by myself gedink dat dit maklik moes wees. My vrou maak 'n uitstekende resep met knoffel-/roomkaas -kapokaartappels wat uitstekend is. Ek eet gewoonlik nie aartappels op hul eie nie; hulle is gewoonlik te sag. Maar Abuelo's het hul kapokaartappels met sagte rissies, 'n mengsel van Mexikaanse kaas, suurroom en 'n sweempie knoffel met 'n bietjie happie gekapte jalapenos ingedruk. Dit is die sleutel om die regte kombinasie te vind.
Die verrassende van die hele maaltyd is dat die kombinasie slegs $ 11,95 beloop het. Met 'n spesiale margarita vir $ 3,00 en 'n Dos Equis Amber bier teen $ 3,75, my ete was minder as $ 19 dollar voor belasting en fooi. Dit was 'n buitengewone waarde vir redelik goeie Mexikaanse kos. En net om die papas con chile te probeer, was vir my die prys werd.
Soms maak die verrassing wat u kry as u uit die bloute 'n goeie restaurant vind, die moeite werd om onderweg te wees. Abuelo's was een van die verrassende vondste en ek was nie teleurgesteld nie. As ek terugkom - en ek sal waarskynlik ook as ek 'n ander Abuelo's vind terwyl ek onderweg is - sal ek my kosbestelling verander sodat niks met die ranchera -sous (goed, maar te oorweldigend) ingesluit word nie, en ek gaan meer saam met die groen chili sous. O, en die pappas con chile. Ek kan nie die heerlike gereg vergeet nie! Yum!
As u 'n gereelde leser van Road Tips is, weet u dat ek ietwat 'n spesery -junkie is - ek het selfs 'n geheel toegewy speserye kategorie op hierdie blog. Beide ons yskas en spens is gevul met flesse en bottels braaisous, mosterd, peperwortel en ander interessante toppe wat ek tydens my reise teëgekom het, tot groot onrus van my vrou. Sy skrik net as ek by die huis kom met 'n ander soort olyfolie, steaksous of pittige giardiniera. Vir 'n ou soos ek wat die smaak van 'n goeie spesery op my kos hou, moet daar natuurlik 'n plek wees om speserye te vier, en die plek is die Nasionale Mosterdmuseum in Middleton, WI.
As u nou soos ek is, wie sou inderdaad 'n museum begin wat gewy is aan die geskiedenis van mosterd van regoor die wêreld? Dit is eintlik 'n baie oortuigende verhaal.
Barry Levenson, 'n boorling van Massachusetts, was 'n assistent -prokureur -generaal vir die Staat Wisconsin in 1986, en hy het 'n paar uur na sy geliefde doelloos in die gange van 'n kruidenierswinkel dwaal Boston Red Sox verloor die Wêreldreeks. Hy stop skielik voor die mosterddisplay in die winkel en word betower deur die hoeveelheid en verskillende soorte mosterd op die rakke. Dit was toe dat hy 'n openbaring vir alles mosterd gehad het.
Die volgende jaar is Levenson na Washington om 'n saak voor die hooggeregshof aan te voer. Voordat hy voor die hof gaan om sy saak te beredeneer, sien hy 'n klein mosterdpotjie op 'n skinkbord in die gang van sy hotel. Levenson tel dit op, steek dit in sy sak en wen sy saak voor die hooggeregshof. Omdat hy gedink het dat die mosterd hom baie geluk bring, het Levenson begin om mosterd te versamel en die geskiedenis van mosterd te bewaar.
Levenson se passie en versameling het gegroei tot 'n punt dat hy uiteindelik sy pos by die staat Wisconsin in 1992 verlaat het en hy het die Mount Horeb Mustard Museum geopen in Mount Horeb, WI, ongeveer 20 myl suid en wes van Madison. Levenson het 'n kombinasie van kitsch, popkultuur en geskiedenis gebruik om sy verhaal oor die geskiedenis van mosterd te vertel. En in watter beter staat om dit te doen - Wisconsin is die tuiste van die Noord -Amerikaanse bratwurst. En wat is beter met 'n bratwurst as mosterd? Wel, OK - mosterd en suurkool met 'n bratwurst.
Levenson se versameling het so groot geword dat hy in 2000 net oorkant die straat na 'n groter plek moes verhuis. Deur die groeiende belangstelling van mense van regoor die wêreld, was Levenson's Mosterdmuseum 'n gereelde stop vir toeristebusse en die nuuskieriges wat toevallig die berg Horeb van snelweg 151 binnekom. Meer as 30 000 mense sou jaarliks ​​die Mosterdmuseum besoek.
Mount Horeb, self, was 'n soort toeristegemeenskap in sy eie reg, met die beroemde "loopbaan" - die hoofstraat deur die stad was versier met tientalle trollebeelde terwyl die stad hulde gebring het aan sy Noorse wortels. 'N Aantal klein winkeltjies en antiekwinkels het langs die straat ontstaan, sowel as 'n netjiese klein broukroeg Die knorrige trol. Ek en my vrou het in die verlede 'n rukkie op Mount Horeb deurgebring en selfs 'n paar jaar gelede selfs die Mosterdmuseum besoek. Dit was regtig nogal interessant.
Iemand, en ek vergeet wie, het 'n rukkie terug 'n e-pos gestuur en gesê ek moet na die Mosterdmuseum in Mount Horeb gaan en daaroor op Road Tips skryf. Op 'n reis na Madison verlede herfs, ry ek die berg Horeb binne en gewapen met my GPS wat my na die museum lei. Ek het vooruit gegaan waar ek die mosterdmuseum onthou, maar daar was geen mosterdmuseum nie. Ek het gedink dat Levenson dalk nie meer geld gehad het nie, want hy het geen geld gehef om die museum te besoek nie en het op skenkings staatgemaak, asook die verkoop van verskillende mosterds en ander speserye, hemde, bekers en ander kitsch items uit die geskenkwinkel.
Ek was 'n paar weke gelede een aand in Middleton, WI, en ek was op soek na 'n plek om te eet. Een plek wat ek vir aandete bepaal het, was die aand gesluit en toe ek hergroepeer om uit te vind waarheen ek vir Plan B moes gaan, het ek na my kyk en tot my verbasing op die hoek van Hubbard en Parmenter was die Mosterdmuseum (sien kaart). Slegs dit is nou die National Mustard Museum genoem. Die volgende dag het ek 'n bietjie tyd gehad om dood te maak nadat ek 'n oggendopleiding gedoen het Amerikaanse TV en besluit om die nuwe Mosterdmuseum te gaan sien.
Dit het duidelik geword dat Levenson sy museum in 2009 gaan verskuif, terwyl Mount Horeb besig is om te verkrimp, aangesien baie van die winkels gesluit het en winkelvensters leeg geraak het. Hy wou iewers heen gaan met 'n sentrale sakegebied in 'n groter stad. Middleton se middestad het 'n transformasie ondergaan van 'n slaperige voorstad na 'n dinamiese winkel- en vermaaklikheidsbestemming in die groter Madison -omgewing. Gewapen met 'n $ 50,000 -verskuiwingstoelaag, verhuis Levenson in die herfs van 2009 na die middestad van Middleton.
Die nuwe gebou, wat opgeknap is met 'n geskenk van $ 1,4 miljoen van die stad Middleton aan die eienaar van die eiendom, het die vloeroppervlakte van die Levenson se ou museum in Mount Horeb effektief verdriedubbel. Die hoofverdieping huisves die geskenkwinkel met mosterd, souse en ander speserye (geen ketchup nie) wat die National Mustard Museum verkoop om die deur oop te hou. Die uitstallings is opgestel met verskillende soorte mosterd - mosterd uit die buiteland, mosterdgebaseerde peperwortel, plaaslike Wisconsin -mosterd, warm mosterd en selfs vrugte -mosterd. 'N Klein toonbank naby die middel van die L-vormige hoofverdieping maak voorsiening vir periodieke proe van mosterd. Daar is ook 'n aantal geskenkdose met verskillende mosterds te koop by die Mosterdmuseum. Dit het my regtig 'n paar idees gegee vir kersgeskenke later hierdie jaar.
Levenson se sin vir humor wys helder met 'n versameling hemde, bekers, teddiebere en ander eienaardige items wat die Mustard Museum se fiktiewe skool vir hoër mosterdleer vier, & quotPoupon U& quot. Die geskenkwinkel in die museum word ook beskou as die & quotcampus -boekwinkel & quot vir Poupon U, aangesien hulle ook hoede, slabbetjies, wimpels, blikkieskoosies en selfs Poupon U -diploma's verkoop. Sommige van die produkte was vernuftig, maar ek het beslis daarvan afgehou.
Af met die trappe na die agterkant van die Mosterdmuseum, vind u die museum self gelaai met meer as 5000 verskillende soorte en handelsmerke mosterd van regoor die wêreld. Een hele muur bevat mosterd uit alle 50 state en Kanada (links onder). Die versameling was selfs indrukwekkender as wat ek onthou toe ek die oorspronklike museum op die berg Horeb jare gelede die eerste keer besoek het.
Die National Mustard Museum bevat ook twee groot uitstallings van mosterd in Franse Dijon-styl (regs bo), insluitend Amora mosterd, een van my gunstelinge van al die mosterd ter wêreld. As ek Frankryk toe gaan, tel ek altyd 'n pot of twee Amora -mosterd op. Dit het 'n soet en pittige smaak en pas byna alles. Maar ek moet regtig sê dat ek, hoewel ek geweet het dat daar baie Franse Dijon -mosterd was, nie geweet het dat daar so baie is nie.
Natuurlik moes daar 'n vertoning wees wat hulde bring aan die koning van alle mosterd, Grys ​​poepon (links onder). Dit het verskillende style potte en houers uit die meer as twee eeue wat Gray Poupon bestaan ​​het. Alhoewel die Gray Poupon -naam nie van Frankryk afkomstig is nie, is dit steeds 'n sterk identifiseerbare handelsmerk in die VSA
Sommige van die meer historiese uitstallings in die National Mustard Museum bevat 'n groot versameling antieke mosterdsaadblikke uit die 19de en vroeë 20ste eeu (regs bo). Dit was hoe baie mense jare gelede hul eie mosterd gemaak het voordat voorbereide mosterd beskikbaar geword het in hul massas. Ek sou nie die flouste idee hê hoe om voorbereide mosterd van sade te maak nie, maar dit blyk dat dit 'n gewilde manier was om dit te doen, gegewe die hoeveelheid mosterdsaadblikke wat vertoon word.
Aan die agterkant van die museum was 'n klein teater met 'n kort film oor die geskiedenis van mosterd. Ek sou nie die hele aanbieding daar sit nie, maar daar was meer uitstallings van mosterd van regoor die wêreld. Hierdie spesifieke vertoning (links onder) het mosterd uit China, Indië, Rusland en Nieu -Seeland. As daar oral in die wêreld 'n mosterd gemaak word, kan die National Mustard Museum dit uitstal.
Voordat ek weer boontoe gaan, moes ek kyk na 'n paar van die meer snaakse items wat in die Mosterdmuseum te sien was. Hierdie prentjie (regs bo) is 'n groot kostuum van 'n mosterdhouer. Ek kon my amper voorstel hoe ongemaklik dit regtig was om daardie mosterdbottelpak te dra.
En voordat ek die National Mustard Museum verlaat, moes ek 'n paar mosterds bymekaarmaak wat hulle in die geskenkwinkel moes aanbied. Ek tel 'n bottel op Bertman's Ball Park Mosterd, uit die Cleveland -omgewing. Ons het 'n paar jaar gelede 'n wedstryd in Cleveland gaan kyk, en ek onthou dat die worsbroodjies absoluut suiwer was, maar die Bertman's Ball Park Mosterd was baie goed. Ek het ook 'n potjie opgetel Weber's peperwortelmosterd uit Buffalo, NY op aanbeveling van een van die dames in die geskenkwinkel. Ek het die gehad Silwer lente peperwortelmosterd voorheen en dit was OK. Maar toe ek die dame vra oor peperwortelmosterd in die algemeen, het sy nie gehuiwer nie. "Weber is die beste peperwortelmosterd," het sy gesê. Groot quot op brats, uitstekend op beesvleis. Dit is ook super in tuisgemaakte aartappelslaai. U kry beide die smaak van geel mosterd en die smaak van die peperwortel. " .)
Ek het ook 'n pot Maui -ui -mosterd opgetel Hawaiiaanse plantasies in Hawaii, eintlik sonder 'n spesiale rede, behalwe dat dit Hawaïaanse mosterd was, en ons het verlede jaar ons tyd in Hawaii baie geniet. En laastens het ek geweet dat ons te min goeie gewone mosterd kry, en ek het 'n groot bottel Koops ' mosterd om huis toe te neem. Koops ' is basies die amptelike mosterd van die staat Wisconsin.
Alhoewel die National Mustard Museum nie die meeste mense sou wees om net die mosterd te sien nie, kombineer dit 'n sin vir humor met 'n goeie idee van die geskiedenis oor iets so alledaags soos mosterd. Dit is ten minste een keer die moeite werd om in te gaan en 'n halfuur rond te kyk en iets in die geskenkwinkel te gaan haal. Daar is baie meer om te sien as net die foto's wat ek in hierdie inskrywing ingesluit het. Die National Mustard Museum is 'n stuk Americana wat werklik uniek is.