Daar ís nog engele
JY LEES NOU Daar ís nog engele
My dogter, Anika, is 7 jaar oud en is ’n hemipleeg. Sy kan nie haar regterarm gebruik nie. Haar brein is ook erg ooraktief weens ernstige breinskade ná ’n motorongeluk vyf jaar gelede. Albei gevalle maak dit dus vir haar baie moeilik om te konsentreer en in ’n hoofstroom-skool te wees. Ek en my gesin het verlede jaar Kaapstad toe getrek en Anika is by die Paarl Skool in Brackenfell aanvaar. Dis ’n skool vir kinders met neurologiese gestremdhede. Uiteindelik blom my kind. Sy is elke dag opgewonde om skool toe te gaan. Sy word nie meer weggedruk deur ander kinders nie en vir die eerste keer in haar lewe is sy net so normaal soos al die ander kinders in die skool. Sy het ook vir die eerste keer ’n beste maatjie. Hulle verstaan mekaar perfek en sien dinge in mekaar raak wat ons geneig is om mis te kyk. Ek was bevoorreg om hul konsert by te woon. Dit was die beste ervaring van my lewe. My oë was die hele tyd vol trane. Trane van hartseer wel, maar eintlik ook trane van blydskap en verwondering, en die meeste van alles trane van trots. Nie net op my dogter wat so pragtig gedans het nie – nogal die twist! – maar ook trots op elke kindjie wat deelgeneem het. Maak nie saak of hulle in ’n rolstoel is of sekere liggaamsdele nie kan gebruik nie. Hulle het met oorgawe gedans en gesing om die gehoor te vermaak.
En die enigste gedagte wat heeltyd deur my gegaan het, was dat ek omring is deur engele. Klein, pragtige, en in my oë, perfekte kinders. Dalk nie in vlees nie, maar in gees wel.