Om 'n affair te hê - twee vroue vertel openhartig
JY LEES NOU Om 'n affair te hê - twee vroue vertel openhartig
Twee vroue, twee affairs, twee kante van die saak
Vir lank het hierdie weergawe my ook om koffietafels, teetafels, bidure, skoolkonserte agter my hand laat geskinder saam met mede-vroue. Dinge soos die duiwel, kan jy glo ... hy loop rond, het sy vrou met sy sekretaresse verneuk, is met beste vriendin betrap, weggeloop saam met ’n jong blaar ... bla-bla-bla. Tot ek ook tot ’n groot mate stadig maar seker binne die konteks van hierdie lewe van buite-egtelikheid ingelaat is en met soveel meer begrip daar uitgestap het as wat ek in my wildste drome sou kon droom.
Dinge waarvoor my man nie lus was of nie tyd voor gehad het nie, hiervoor het die kollega tyd en begrip gehad. Nog nooit het ’n verhouding my gedagtes vertroebel nie – ek het nie gedink aan seks met my kollega nie. Hy was net ’n nice pêl. Eintlik, as ek nou terugkyk, het dit stadig maar seker in ’n emosionele verhouding verander. Ek was te skaam om aan my kollega enigiets te erken, ek’t dit net in my kop gedink. Ek’t gedink dis dalk net ek wat so voel en ek sal nie die vernedering staan as ek so iets aan hom laat blyk en dan voel hy nie dieselfde nie.
Toe word my kollega verplaas na ’n ander provinsie, weg uit my lewe. Aanvanklik was dit sleg, ek het sy companionship gemis, maar gebid dat dit moet weggaan. Dit het nie. Hoe langer hy weg was, hoe meer het ek na hom begin verlang. Ek het in die nag oor hom gedroom. Ek het via die grapevine gehoor dat hy en sy vrou geskei is. Ek het hom ge-SMS om vir hom te sê ek dink aan hom. En toe? Toe is die poorte oop. Die intensiteit van ons vriendskapsverhouding het toegeneem. Dit het in ’n emosionele verbintenis en ’n verhouding ontaard.
Die realiteit van hierdie buite-egtelike verhouding was ongelooflik. Ek het geweet dat dit net een ding beteken – baie pyn en lyding vir my man en kinders, ons familie en vriende. Hy het dit beëindig.
Hy was (en is steeds) ’n wonderlike man. Die verhouding het vir vier maande aangegaan. Hoekom dan nou uitklim daaruit? Bloot omdat ek nie vir hom kon sê dat ek bereid sou wees om my man vir hom te los nie. Die realiteit wat ons gedeel het, was nie die volle realiteit van my lewe nie. Ek was stééds lief vir my man, en malverlief op hierdie ander man. Hy het ’n iets vervul wat my man nie gedoen het nie. Hy’t uiteindelik gesê dat hy my man se vuilwerk doen en dat hy nie bereid is om dit vir die res van sy lewe te doen nie. Hy was sterk genoeg om uit te klim.
My brood was aan albei kante gebotter. Die einde was seer en bitter, bitter alleen, maar ek dank die Here daarvoor. Ek het besef dat ek die reguit pad met my man moes loop, hoe seer, hartseer en pynlik-vernietigend dit ookal mag wees. Ek het hom nie vertel van die verhouding nie, maar wel begin om hom van my te vertel. Ek’t my identiteit, die ware ek vir hom gewys. Dit was baie pynlik en hy voel dat ek vir 20 jaar ’n leuen geleef het. Ek luister wat my man oor my te sê het, hoe hy my ervaar. Dan vertel ek hom wat ek beleef, soms tot sy groot skok. Hy sien nou ’n deel van my wat hy nie geweet het bestaan nie. Ons is in ’n krisis, oor ons verbintenis en oor hoe ons dit bestuur, nie oor die buite-egtelike verhouding wat daar was nie.
Ek sal geen mens ooit weer veroordeel wat deur so ’n situasie gaan nie – nie ’n man of ’n vrou nie.
’n Mens word nie een in ’n huwelik nie, dis bog! ’n Mens is dalk ’n eenheid, maar daar is ’n ongelooflike groot verskil tussen eenword en eenheid.
As Amor steeds in Joost se onskuld glo, is sy selfs meer goedgelowig as ek. Ek twyfel geen oomblik daaraan dat Joost skuldig is nie, want ek weet hoe dit voel om verraai te word deur die persoon vir wie jy die liefste is, deur die persoon vir wie jy vertrou het met jou diepste vreugde, vrese, hoop en drome. Vir 6 ½ jaar was ek onder die indruk dat ek dol gelukkig getroud is. Dit het egter sowat 8 maande terug verander nadat my man een aand gebieg het - omdat die Here hom tot inkeer gebring het.
Hy het my vertel van al sy buite-egtelike verhoudings, voor en tydens ons huwelik. Sy laaste (en op daardie stadium huidige verhouding) het begin terwyl ek hoog swanger was met ons jongste. Toe was dit al vir 2 jaar aan die gang. Slegs iemand wat al hierdeur is, sal die skok en ontnugtering verstaan. En die allesoorheersende, allesvernietigende pyn! My hart was een bloederige massa. Ek was op 'n plek waar alle vertroue, hoop, drome, liefde en my selfbeeld vernietig was deur die koue lem van verraad.
Ek kon en wou dit nie glo nie, en sou dit ook nóóit geglo het as ek dit nie uit sy eie mond gehoor het nie. Wanneer jy iemand met alles in jou liefhet en 200 % vertrou, kom dit as 'n skok wat jou hele lewe tot stilstand bring. Ek het besef dat alles wat ek omtrent my man geglo het, 'n leuen was. Hy was 'n vreemdeling wat ek nie geken het nie.
Ek het nooit enigiets vermoed nie, en daar was geen, maar géén tekens van ontrou nie. Inteendeel, ek het die Here elke dag gedank vir al die seën in my lewe, vir my wonderlike man en pragtige kinders. Ons was dan só gelukkig? Ek het vir hom briefies geskryf waarin ek hom bedank het dat ek nooit hoef te wonder oor waar hy is nie, en dat hy elke aand huis toe kom na my toe. Op sy beurt het hy my gereeld bederf met geskenke, en ook vir my die mooiste briefies geskryf oor hoe gelukkig ek hom maak, en hoe ek sy beste maatjie en minnares is.
Vandag weet ek dat daar geen waarborg vir 'n gelukkige huwelik is nie. Selfs al doen jy alles wat die slim mense voorskryf: Versorg jouself, beoefen gereelde seks, komplimenteer hom, wees sy beste maat... dit waarborg niks. My man erken self dat niks wat ek gedoen het dit veroorsaak het nie, en dat ek niks kon doen om sy ontrou te keer nie.
Ek reken mans wat hul vrouens verkul, dit almal om verskillende redes doen. Een voel afgeskeep, 'n ander worstel met wellus, 'n derde een het 'n swak selfbeeld en soek die bevestiging dat hulle 'n man is in seks, 'n vierde een is verslaaf aan seks, ens.
Dis 8 maande later en ek huil steeds byna elke dag. Ek worstel met dinge soos vergifnis en hoe om die stukke van my lewe op te tel en aan te gaan. Die een ding wat my staande hou, is God wat my dra wanneer ek self nie kan loop nie. Vir diegene wat in 'n buite-egtelike verhouding betrokke is, of dit oorweeg, dink twee keer. Die pyn wat jy jou eggenoot aandoen is een van die seerste dinge ooit en ek weet nie of mens ooit heeltemal van so iets herstel nie.