Besoekers stap deur die Japannese kunstenaar Yayoi Kusama se installasie 'Vuurvliegtuie op die water'. maurizio mucciola / flickr, CC BY-NC-ND
Klimaatsverandering is werklik, dit versnel en is vreesaanjaend. Ons voeg koolstof vinnig in die atmosfeer by 100 keer vinniger as enige vorige natuurlike verhogings, soos dié wat aan die einde van die laaste ystydperk voorgekom het.
Die effekte word maklik sigbaar gemaak deur dramatiese beelde van vinnig krimpende gletsers of die Amazon se reënwoud aan die brand.
Maar foto's soos hierdie kan ons van 'n katastrofe in die omgewing distansieer en dit in iets skouspelagtig en arresteerend - selfs verlamend. Hulle kommunikeer nie die alledaagse impak van klimaatsverandering nie, wat ook in ons eie agterplaas plaasvind.
In die boek wat ek tans skryf, het ek hierdie kleiner, minder voor die hand liggende gevolge vir my gefokus. Ek ondersoek die werk van kunstenaars en digters wat ons help om te verstaan ​​hoe die kleinste veranderinge in die omgewing grootskaalse skade kan aanwys.
Hulle bou voort op 'n belangrike erfenis wat deur Victoriaanse waarnemers van die natuurlike wêreld gelaat is, wat die noodsaaklikheid beklemtoon het om noukeurig aandag te gee aan die klein besonderhede van ons omgewing.
Niemand het meer daarop aangedring om die belangrikheid van die gewone en die alledaagse te ondersoek as die 19de-eeuse kunskritikus en sosiale denker John Ruskin nie.
John Everett Millais se 1853-portret van Ruskin. Ashmolean Museum
Sy advies om "na die natuur te gaan ... niks te verwerp, niks te kies nie en niks te spot nie" het baie kunstenaars van die era geïnspireer - soos Britse kunstenaars John Everett Millais en John Brett, en Amerikaanse skilders John Henry Hill en William Trost Richards.
Intussen is boeke en artikels, soos JG Wood se "Algemene voorwerpe van die land"En Anne Wright se"Die Waarnemende Oog" gewilde wetenskaplike waarneming as 'n praktyk wat vir almal beskikbaar is, om mense te leer om verwondering in die wêreld oor hulle te vind - in "die lug, die blare en klippies, "Soos Ruskin geskryf het.
Baie hedendaagse kunstenaars het die stokkie opgetel en gewys hoe drie baie gewone spesies uit die natuurlike wêreld - paardebloem, vuurvlieg en ligene - ons verbeelding kan stimuleer en ons op nuwe maniere oor klimaatsverandering kan laat nadink.
Die veerkragtigheid van paardebloem
Min plante is alomteenwoordiger as die paardebloem.
In die 19de eeu verskyn sy geel blomme en dekoratiewe donsige saadkoppe dikwels in sentimentele skilderye van kinders wat paardebloemies in weilande bymekaarmaak of van jong vrouens waai op gossamer puff-balls. Hulle floreer binne kwekery rym illustrasies en op dekoratiewe teëls.
Paardebloemies vertoon die landskappe van kinderprenteboeke van die 19e eeu. New York Openbare Biblioteek
Die blom was ook nuttig in die kombuis: Victoriaanse het dit geëet in slaaie en dit gedrink in tee.
Maar op 'n sekere punt in die 19de eeu het sy status verander. Paardebloemies het 'n onkruid geword.
Soos alle tuiniers weet, is hulle volhardend. Onkruiddoders soos natriumarseeniet is in die laat 19de eeu bekendgestel. Na die Tweede Wêreldoorlog, kragtige chemikalieë is ontwikkel vir instandhouding van die grasperk, doen baie meer skade aan aan mense en die omgewing dan paardebloemwortels. Tuinwebwerwe is steeds vol verwysings na "die oorlog teen paardebloemies. "
Vandag, Britse kunstenaar Edward Chell wil hê dat ons nadink oor die skade wat hierdie onthede onkruid aangerig het. Hy pluk paardebloem en ander wilde blomme op die snelweg van Brittanje - mikro-habitatte wat verstik met besoedelende stowwe wat nietemin diverse plantegroei onderhou.
Edward Chell se 'Dandelion Taraxacum officinale: Road Dust M4.' Edward Chell, 2011. Padstof op 400gsm suurvrye waterverf / tekenpapier 135 x 105 cm.
Met behulp van 'n silhoeëtekeningtegniek wat uit die laat 18de eeu geleen is, teken hy die plant in omtrek en vul dit met 'n mengsel van ink en stof wat van die snelweg af geneem is. Sy beelde toon die pragtige broosheid van onkruid langs die pad. Maar dit is ook rekords van toksisiteit, gemaak met die oorskot van die binnebrandenjin: onverbrande koolwaterstowwe, koolstofmonoksied, stikstofoksiede en deeltjies.
Die gekantelde rande van die paardebloem het 'n hoofrol in sy reeks. Maar vir Chell simboliseer die blom nie meer sentimentaliteit en onskuld soos in die Victoriaanse tyd nie; in plaas daarvan, word dit gemuteer in 'n koue kommentaar op besoedeling langs die pad.
Die magie van vuurvliegies
In 'n bedreigde wêreld oefen die natuur 'n nostalgiese trek uit. Vir baie Amerikaners vervoer gedagtes oor vuurvliegtuie dit na die lang, warm someraande van die kinderjare.
Vuurvliegtuie geniet 'n dubbele lewe: bedags is hulle onmerkbare, dofbruin insekte; snags betower hulle vonke wat saam dans.
Victoriaanse skrywers en kunstenaars het magies in hierdie drywende ligpunte gesien en dit vergelyk feetjies en kabouters. Die vuurvlieg se greep op die verbeelding was so sterk dat dit wetenskaplikes geïnspireer het om maniere te soek om die geheimenisse van bioluminescentie te verduidelik.
Die magie van vuurvliegies duur voort. Die Japannese kunstenaar Yayoi Kusama het verskeie vuurvlieginstallasies gebou waarop hulle geïnspireer is 'n Japannese verhaal oor 'n ou man in 'n veld wat beroof is op 'n pelgrimstog. In die Japannese kultuur staan ​​vuurvliegies vir die siel: in die verhaal val duisende vuurvlieë die aanranders van die man aan ná sy dood.
Die Phoenix Art Museum bevat een van Kusama se installasies. Besoekers kan in 'n pikswart kamer met spieëlagtige mure, 'n gepoleerde swart granietvloer en 'n swart plafon van die pleksiglas staan, waarvandaan 250 LED-liggies hang en flikker soos vuurvliegies op 'n aaneenlopende twee-en-'n-half minute lus.
Yayoi Kusama se 'Infinity Mirror Room' in die Phoenix Art Museum.
Om hier te staan ​​is om oneindig te ervaar. Dit herinner aan die buitengewone skoonheid, maar tog broosheid, van ons natuurlike omgewing.
En dan wonder jy dalk: wanneer laas het ek vuurvliegies gesien?
vuurvliegies het toenemend ongewoon geword - slagoffers van verlies aan habitat, plaagdoders en ligbesoedeling. Kusama se projek, met soveel dansende elektriese ligpunte, kan as 'n diep ironiese projek verstaan ​​word.
Die sagtheid van korstmos
Dit is nie net kunstenaars wat betekenis gee aan die kleintjies en die oorgesien nie.
Kunshistorici kan ons aandag rig op iets wat ons as vanselfsprekend aanvaar.
Mid-Victoriaanse skilderye is veral bekend vir hul uitbeeldings van die moderne lewe, vir die dramatisering van die persoonlike kant van historiese gebeure en om ons bekend te stel aan 'n pragtige landskap.
John Everett Millais se 1852-skildery ''n Hugenoot op St. Bartholomeus-dag wat weier om homself te beskerm teen gevaar deur die Rooms-Katolieke kenteken te dra.' Manson en Woods, Bpk.
Maar ek stel voor dat kykers konsentreer op die skynbaar onbeduidende in hierdie werke; ondersoek en dink oor die korstmossen wat aan klippe, boomstamme en mure kleef in skilderye soos Millais '''N HugenootOf Brett se "Val d'Aosta. "
Die einste korstmos wat in die middel van die 19 eeu geverf is, bevat waarskynlik spore van die stowwe wat dit sou vernietig.
Want korstmos is - soos die Victoriërs besef - 'n klokslag vir 'n besoedelde klimaat. Te veel besoedeling naby 'n groot industriële stad, en dit verdwyn uit boomstamme en klippe.
Weens die rustige skoonheid en die kwesbaarheid daarvan vir omgewingsverandering, het korstmos 'n kragtige simbool geword stofkunstenaars, digters en installasie kunstenaars.
Tog is korstmos die volkome oorlewende. Dit verskyn vinnig na kernramp of op nuut gestolde lava. Lichen besit boonop eienskappe - samewerking, vasberadenheid, uithouvermoë - dat die mens klimaatsverandering sal moet oorleef.
'Ons is nou almal ligene,' het die eko-geleerde Donna Haraway geskryf, met verwysing na die simbiose en kodafhanklikheid dit kenmerkend van korstmos - en wat toenemend die menslike ervaring sal definieer.
As ons na 19-eeuse uitbeeldings van die natuur kyk, lei dit nie net tot 'n nostalgiese klaaglied van alles wat verlore gegaan het nie.
In plaas daarvan inspireer dit ons om met die hede te probeer worstel - en ons aanspoor om in te gryp in ons toekoms.
Kate Flint, professor in kunsgeskiedenis en Engels, Universiteit van Suidelike Kalifornië - Dornsife Letterkollege, Kuns en Wetenskappe
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > In paardebloem en vuurvlieg probeer kunstenaars sin maak van klimaatsverandering