Van Die honger speletjies (2012). Foto deur Murray Close / Lionsgate Films
Mense is wesensverhale: die verhale wat ons vertel het diepgaande implikasies vir hoe ons ons rol in die wêreld sien, en dystopiese fiksie neem steeds toe. Volgens Goodreads.com, 'n aanlyngemeenskap wat tot 90 miljoen lesers gegroei het, was die aandeel boeke wat in 2012 as 'dystopies' geklassifiseer is, die grootste in meer as 50 jaar. Dit lyk asof die oplewing begin het ná die terreuraanvalle op 11 September 2001 op die Verenigde State. Die deel van die distopiese verhale het in 2010 die hoogte ingeskiet toe uitgewers gestroom het om voordeel te trek uit die sukses van die Honger speletjies romans (2008-10), Suzanne Collins se aangrypende trilogie oor 'n totalitêre samelewing 'in die ruïnes van 'n plek wat eens Noord-Amerika bekend gestaan ​​het'. Wat moet ons maak uit die feit dat dystopiese fiksie so gewild is?
Daar is baie ink gespoel om te ondersoek hoekom hierdie vertellings so aantreklik is. Maar 'n ander belangrike vraag is: So wat? Is dit moontlik dat dystopiese fiksie iemand se werklike politieke houdings beïnvloed? Indien wel, hoe dan? En hoeveel moet ons omgee vir die impak daarvan? In ons navorsing wil ons hierdie vrae beantwoord met behulp van 'n reeks eksperimente.
Voordat ons begin het, het ons geweet dat baie politieke wetenskaplikes waarskynlik skepties sou wees. Per slot van rekening lyk dit onwaarskynlik dat fiksie - iets wat bekend staan ​​as 'opgemaak' - die mense se werklike uitkyk op die wêreld kan beïnvloed. Tog 'n groeiende liggaam van navorsing toon aan dat daar geen 'sterk skakel' in die brein tussen fiksie en niefiksie is nie. Mense neem dikwels lesse uit fiktiewe verhale in hul oortuigings, gesindhede en waardevolle oordele, soms sonder om self daarvan bewus te wees dat hulle dit doen.
Dystopiese fiksie sal waarskynlik ook veral kragtig wees omdat dit inherent polities is. Ons fokus hier op die totalitêr-dystopiese genre, wat 'n donker en ontstellende alternatiewe wêreld uitbeeld, waar magtige entiteite optree om burgers te onderdruk en te beheer en sodoende fundamentele waardes te skend. (Terwyl post-apokaliptiese verhale, insluitend zombies, ook as 'dystopies' beskou kan word, is die standaardopset polities baie anders; dit beklemtoon chaos en die ineenstorting van sosiale orde, en is dus waarskynlik op verskillende maniere 'n invloed op mense.)
Die totalisties-dystopiese storielyne verskil natuurlik. Om 'n paar gewilde voorbeelde te gee, word marteling en toesig in George Orwell aangebied 1984 (1949); orgaanoes in die ontspan reeks (2007-) deur Neal Shusterman; verpligte plastiese chirurgie in die Uglies reeks (2005-7) deur Scott Westerfeld; mind control in Lois Lowry's Die Giver (1993); geslagsongelykheid in Margaret Atwood's Die Diensmaagd se Tale (1985); regeringsgerigte huwelik in die ooreenstem trilogie (2010-12) deur Ally Condie; en omgewingsramp in die Maze Runner reeks (2009-16) deur James Dashner. Maar al sulke vertellings stem ooreen met genre-konvensies van karakter, opset en intrige. Soos waargeneem deur Carrie Hintz en Elaine Ostry, die redakteurs van Utopiese en Dystopiese skryfwerk vir jong kinders en volwassenes (2003), in hierdie samelewings het die ideale vir verbetering tragies verloop. Alhoewel daar soms uitsonderings bestaan, waardeer dystopiese fiksie tipies dramatiese en dikwels gewelddadige opstand deur waagmoediges.
To die impak van dystopiese fiksie op politieke houdings te toets; ons het vakke per willekeur van Amerikaanse volwassenes aan een van drie groepe toegeken. Die eerste groep lees 'n uittreksel uit Die Honger speletjies en daarna tonele gekyk vanaf die filmaanpassing in 2012. Die tweede groep het dieselfde gedoen, behalwe met 'n ander dystopiese reeks - Veronica Roth's Uiteenlopende (2011-18). Dit bevat 'n futuristiese VSA waarin die samelewing verdeel is in faksies wat op verskillende waardes gewy is; diegene wie se vermoëns faksielyn kruis, word as 'n bedreiging beskou. In die derde groep - die geen-media-kontrolegroep - is vakke nie blootgestel aan enige dystopiese fiksie voordat hulle vrae oor hul sosiale en politieke houdings beantwoord het nie.
Wat ons gevind het, was opvallend. Alhoewel hulle fiktief was, het die dystopiese verhale onderwerpe op 'n diepgaande manier beïnvloed en hul morele kompasse herkalibreer. In vergelyking met die geen-media-kontrolegroep, was persone wat aan die fiksie blootgestel is, 8 persentasiepunte meer geneig om te sê dat radikale dade soos gewelddadige protes en gewapende rebellie regverdigbaar kan wees. Hulle het ook geredelik saamgestem dat geweld soms nodig is om geregtigheid te bewerkstellig ('n soortgelyke toename van ongeveer 8 persentasiepunte).
Waarom kan dystopiese fiksie hierdie verrassende gevolge hê? Miskien was 'n eenvoudige voorbereidingsmeganisme aan die werk. Die gewelddadige aksietoneel kon maklik opgewondenheid veroorsaak het op 'n manier wat ons onderdane meer gewillig gemaak het om politieke geweld te regverdig. Gewelddadige videospeletjies, vir byvoorbeeld, kan aggressiewe kognisies verhoog, en dystopiese fiksie bevat dikwels gewelddadige beelde met rebelle wat veg teen die magte wat daar is.
Om hierdie hipotese te toets, het ons 'n tweede eksperiment uitgevoer, weer met drie groepe, en hierdie keer met 'n steekproef universiteitstudente in die VSA. Die eerste groep is blootgestel aan Die Honger speletjies en soos vroeër het ons 'n tweede, geen media-kontrolegroep ingesluit. Die derde groep is egter blootgestel aan gewelddadige tonele uit die Vinnig en woedend filmfranchise (2001-), soortgelyk in lengte en tipe aan die geweld in die Honger speletjies uittreksels.
Die distopiese fiksie het weer eens mense se etiese beoordelings gevorm. Dit het hul bereidwilligheid om radikale politieke optrede te regverdig vergeleke met die beheermaatreëls sonder media verhoog, en die toenames was soortgelyk aan wat ons in die eerste eksperiment gevind het. Maar die ewe gewelddadige en hoë-adrenalien aksie tonele uit Vinnig en woedend het nie so 'n effek gehad nie. Gewelddadige beelde alleen kon nie ons bevindings verklaar nie.
Ons derde eksperiment ondersoek of 'n sleutelbestanddeel die vertelling self was - dit wil sê 'n verhaal oor dapper burgers wat met 'n onregverdige regering te kampe het, hetsy fiktief of nie-fiktief. Dus het hierdie derde groep ons mediasegmente gelees en gekyk oor 'n regte protes teen korrupte Thaise regeringspraktyke. Knipsels van CNN, BBC en ander nuusbronne het gewys dat regeringsmagte in oproerige toerusting gebruik maak van gewelddadige taktieke soos traangas en waterkanonne om massas burgers te onderdruk wat teen onreg protesteer.
Ondanks die feit dat hulle werklik was, het hierdie beelde weinig invloed op onderwerpe. Diegene in die derde groep was nie meer bereid om politieke geweld te regverdig as die kontrole van geen media nie. Maar diegene wat aan die Honger speletjies Die vertelling van die dystopiese fiksie was aansienlik meer gewillig om radikale en gewelddadige politieke dade as legitiem te beskou, in vergelyking met dié wat aan die werklike nuusverhaal blootgestel is. (Die verskil was ongeveer 7-8 persentasiepunte, vergelykbaar met die twee vorige eksperimente.) In die geheel blyk dit dat mense meer geneig is om 'politieke lewenslesse' uit 'n vertelling oor 'n denkbeeldige politieke wêreld te trek as uit feit- gebaseerde verslaggewing oor die regte wêreld.
Beteken dit dat dystopiese fiksie 'n bedreiging vir demokrasie en politieke stabiliteit is? Nie noodwendig nie, hoewel die feit dat dit soms gesensor is, dui daarop dat sommige leiers wel hieroor dink. Byvoorbeeld, Orwell's Diereplaas (1945) word steeds in Noord-Korea verbied, en selfs in die VSA is die top tien boeke wat die afgelope dekade gereeld vir skoolbiblioteke verwyder word, onder meer Die honger speletjies en Aldous Huxley's Brave New World (1931). Dystopiese vertellings bied die les aan dat radikale politieke optrede 'n wettige reaksie op waargenome onreg kan wees. Die lesse wat mense uit die media wegneem, hetsy fiksie of nie-fiksie, hou moontlik nie altyd vas nie, en selfs as hulle dit doen, doen mense nie noodwendig daarteen nie.
Dystopiese fiksie bied steeds 'n kragtige lens waardeur mense die etiek van politiek en mag beskou. Sulke vertellings kan 'n positiewe uitwerking hê om burgers oplettend te hou oor die moontlikheid van onreg in verskillende kontekste, wat wissel van klimaatsverandering en kunsmatige intelligensie tot outoritêre hervestigings wêreldwyd. Maar 'n verspreiding van dystopiese verhale kan ook radikale, Manichese perspektiewe aanmoedig wat werklike en ingewikkelde bronne van politieke onenigheid oorvereenvoudig. Dus, hoewel die totalitêr-dystopiese rage die samelewing se 'waghond' -rol in die mag van rekenskap kan voed, kan dit ook 'n mate van gewelddadige politieke retoriek - en selfs optrede - opspoor in teenstelling met die burgerlike en feite-gebaseerde debat en kompromie wat nodig is vir demokrasie. floreer.
Calvert Jones is 'n assistent-professor in die Departement Regering en Politiek aan die Universiteit van Maryland. Sy is die skrywer van Bedoeïene na Bourgeois: herbesoek burgers vir globalisering (2017).
Celia Paris is 'n leierontwikkelingsafrigter aan die University of Chicago Booth School of Business. Sy woon in Chicago, Illinois.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Hoe dinastiese vertellings realistiese radikalisme kan aanlok