Die genoemde sentrale bundelafdelings II-IV word byvoorbeeld voorafgegaan deur ‘n soort natuurbewaringskundige én digterlike oriëntering in afdeling I. ‘n Mens kan jou verbeel dat dit dié twee, die digter en die natuurbewaringskundige, is wat in “Die spore van Laetoli” saam die res van die bundel in stap: Hy gaan wys my waar Elijah Barayi, een van die NUM se stigterslede, se graf is. ŉ Glasplaat, wat deel van die grafsteen uitmaak, is deur vandale gebreek. Die reeks eindig met ‘n gedig wat juis ‘n triomf oor die dood verklaar (Nr. XIII) (Cloete 1989:190): ii)“Besonder treffende visuele teks, wat die leser ook laat nadink oor die verhouding tussen gedig en beeld – watter een is die “oorspronklike”? Die gedig toon heelwat oorspronklikheid, maar die onnodige woorde en clichés teen die einde (vergelyk veral strofe 5) ontsier die geheel. “ “Laseraspaaie” is ‘n nuwe vinding van Cloete, afgelei van die wegkruip spele tjie Aspaai (in Engels, “I spy”). ‘n Laseraspaai is dus ‘n laserspeletjie of ‘n laserkyktoestel soos ‘n laserverkyker.