Hoe word hondsdolheidsuitbrake bestuur?? - teenwoordig Lees Meer
Hoof teenwoordig Hoe word hondsdolheidsuitbrake bestuur??
Hoe word hondsdolheidsuitbrake bestuur??
Die hondsdolheidsvirus veroorsaak steeds groot skade in baie lande ter wêreld, maar die waarheid is dat dit 'n voorkombare siekte is, solank die uitbrake by diere vinnig opgespoor word.
Geskryf en geverifieer deur die veearts Erica Terrón González op 01 Maart 2021.
Laaste opdatering: 01 Maart 2021
Hondsdolheid is 'n aansteeklike siekte wat veroorsaak word deur 'n virus van die Rhabdoviridae -familie. Hierdie patogeen raak diere en mense en is een van die gevaarlikste en dodelikste soönose ter wêreld.
Deur hondsdolheid word hondsdolheid die sentrale senuweestelsel aangeval en veroorsaak byna altyd dodelike enkefalitis. Om hierdie rede is dit so belangrik om hondsdolheidsuitbrake effektief te bestuur sodra dit opgespoor word, aangesien die uitbreiding daarvan die menslike bevolking ernstig in gevaar kan stel.
Spanje word sedert die sewentigerjare vry van aardse hondsdolheid verklaar. Sedertdien is diere wat vatbaar is vir oordrag daarvan onderworpe aan toesig, vandaar die versoek om voorkomende inenting by troeteldiere - wat die land oor grense binnekom - wat saam met hul eienaars reis.
Waarom is dit nodig om hierdie siekte aan 'n epidemiologiese toesigplan voor te lê??
Dit is 'n noodsaaklikheid, gegewe ons geografiese nabyheid aan endemiese streke van hondsdolheid - net soos baie lande in Noord -Afrika. Dit word bewys deur 'n paar sporadiese gevalle wat in Ceuta of Melilla plaasvind, omdat die grense altyd deurlaatbaar is en nie alle inskrywings van vatbare diere kan beheer word nie.
Hierdie feit word verbind deur die toenemend intense verkeer van mense en hul troeteldiere oor grense heen. In reaksie op hierdie gebrek aan beheer, het die Ministerie van Landbou - saam met die Ministerie van Gesondheid en die Carlos III Gesondheidsinstituut - 'n gebeurlikheidsplan opgestel.
Hierdie tipe planne is ontwerp om soönose by mak diere te beheer en dien as 'n riglyn om die teenwoordigheid daarvan te bekamp.
Alhoewel Spanje tans 'n land sonder hondsdolheid is, was daar 'n paar uitsonderlike gevalle wat die owerhede in toom gehou het. Die mees onlangse voorbeeld was in 2013, toe 'n hond wat uit Marokko ingevoer is, besmet was. Na aanleiding van hierdie model, ons gaan verduidelik hoe die owerhede die uitbrake van hierdie baie problematiese siekte hanteer.
Ken eers die agtergrond
As 'n land vry is van hondsdolheid, is op wat bekend staan ​​as "risikovlak 0", omdat daar geen huidige saak is nie. Tydens risikovlak 0 hou die owerhede die volgende beheerelemente aktief:
'N Plan vir inenting teen hondsdolheid vir vatbare troeteldiere, soos honde.
'N Epidemiologiese toesigplan in huishoudelike en wilde reservoirs.
Enige vermoede - byvoorbeeld 'n hond met skielike aggressiewe gedrag wat verskeie mense gebyt het - moet aan die werk gaan. Risikobeoordeling is in hierdie gevalle die sleutel, maar sodra daar aggressie teen mense was, is die antwoord gewoonlik om die dier dood te maak.
Op hierdie manier kan onnodige risiko's vermy word en die relevante monsters geneem word om die uitbraak te bevestig.
Hoe tree u op as vermoedelike uitbrake van hondsdolheid voorkom??
Terwyl u op die laboratoriumresultate wag, sal die toepaslike voorsorgmaatreëls toegepas word. Die dier wat in die eerste plek die waarskuwing veroorsaak het, kon die virus na ander diere oordra, en daarom word veeartse in die omgewing gewaarsku daarom is hulle op die uitkyk vir enige tekens van die siekte.
As die fokus bevestig word, "Risikovlak 1" is geaktiveer: primêre fokus met die moontlikheid van outogtone oordrag. Dit impliseer dat ons na die volgende fase van die gebeurlikheidsplan gaan, waarby reeds die owerhede op staatsvlak betrokke is.
Tweedens tree dit op in die fokus van woede
Op die oomblik sou daar slegs een primêre fokus wees, maar risikovlakke 2 en 3 sluit reeds die teenwoordigheid van sekondêre bronne in mak en wilde diere in. Die basiese bestuursmaatreëls is in elk geval dieselfde:
Die eerste ding is om die uitbrake van hondsdolheid aan te meld, 'n siekte wat deur die OIE as aanmeldbaar beskou word. Intussen word 'n aksieprotokol ooreengekom in geval van nuwe waarskuwings, gekoördineer tussen die menslike en dieregesondheidsowerhede. Vir diere bevat hierdie protokol inenting en serologie om die afwesigheid van die virus te bevestig.
Die volgende stap is om die naburige streke in te lig om 'n beperkingsgebied rondom die fokus te beperk. Daar sal toesig- en dierbeheermaatreëls getref word om die afwesigheid van risiko te verseker. Intussen is dit nodig om die beheer van verdwaalde diere wat senders kan wees, te versterk, asook die grensoverschrijdende beweging van troeteldiere.
Laastens, as ander diere deur die eerste besmette aangeval is, word hulle as vermoedelik draers van die virus beskou. Daarom sou hulle daaraan onderwerp moes word 'n risikobepaling om te besluit of hulle in kwarantyn of genadedood gaan.
Wat kan burgers doen om die verspreiding van hondsdolheid te voorkom?
Saam met die voormelde gebeurlikheidsmaatreëls, word voorsorgmaatreëls ook voorgestel. Dit is waar die samewerking van burgers kom, gebaseer op hierdie 2 uitgangspunte:
Die eerste maatreël is dat, terwyl die beperkings geld, openbare aktiwiteite wat die byeenkoms van vatbare diere behels, opgeskort word - byvoorbeeld hondevertonings, wat 'n bron van besmetting kan wees.
Tweedens, eienaars lei hul troeteldiere aan die leiband in die straat om hulle onder beheer te hou.
In die geval van so 'n ernstige siekte, moet die bevoegde owerhede bereid wees om met absolute spoed en doeltreffendheid op te tree. Samewerking is noodsaaklik en die uitruil van inligting moet veral deursigtig wees. Woede gaan oor a ernstige zoönose -dikwels dodelik - en die bestuur daarvan is nog steeds baie kompleks.