Geskryf deur Mike Jeffries
NagyDodo / Shutter
Damme word vanselfsprekend aanvaar. Miskien is dit omdat die meeste van ons hulle gesien het - en hulle het soms in hulle geval - en dink hulle is net goed vir goudvis. Damme kan die nommer een habitat wees vir kinders se "minibeast"Jag, maar ons behoort in volwassenheid uit te groei.
Soos James Clegg, 'n 20-eeuse Britse natuurkundige skryf, damme is 'n veld wat besonder geskik is vir die aktiwiteite van die amateur, wie se nederige damjag, indien dit sistematies en versigtig uitgevoer word, moontlik tot waardevolle bydraes tot die wetenskap kan lei.
Maar al te dikwels word damme gemis van bewaringstrategieë wat in plaas daarvan op groter mere en riviere gefixeer word. Dit is 'n ernstige versuim - damme is die mees algemene en wydverspreide habitat vir alle plante en diere oor die vastelande en eilande van die aarde, van Antarktika tot die trope. Op die oppervlak van alpe gletsers geplaas of uitdroogde woestyn uitdink om te reën met die reën, diep in die ewenaarse woud of te midde van die stadspreiding. Hulle kan goed wees gevind op Mars.
Die afgelope 20 jaar het 'n blom van navorsing oor damme, gelei in die Verenigde Koninkryk deur die Varswater Habitat Trust en, internasionaal, die European Pond Conservation Network. Hierdie organisasies bring navorsers en praktisyns bymekaar om biodiversiteit in die dam te help behou. Hul werk het aan die lig gebring dat damme biodiversiteitsterreine in die landskap is, oneweredig ryk aan spesies in vergelyking met riviere, strome en mere en tuiste vir baie skaars spesialiste, Soos fairy en tadpole garnale.
Vijvers bevoordeel die mens deur die afloop van water af te dompel wat oorstromings kan veroorsaak opskorting van oortollige voedingstowwe - 'n goeie voorbeeld van wat nou erken word as "klein water liggame"Wat 'n landskap verryk en verryk. Maar wêreldwyd kan damme ook belangrik wees om atmosferiese koolstof te beïnvloed deur dit te stoor en vry te stel, gegewe die intensiteit van geochemiese prosesse en die blote aantal damme regoor die wêreld. Maar hoe vinnig damme koolstof kan begrawe is swak verstaan.
'N Karwasbak in jou eie agterplaas
Die bepaling van die tempo waarteen damme koolstof kan berg, is lastig, hoofsaaklik omdat die ouderdom van baie damme onbekend is. Om te kry presiese metings van koolstof begrafnisse ons het 'n ongewone geleentheid uitgebuit deur van klein, laagland poele gebruik te maak waarvan die ouderdom op die presiese dag bekend is. Die damme is uitgegrawe in 1994, by die Hauxley-natuurreservaat in Noordoos-Engeland. Hul oorspronklike doel was om die kolonisasie van plante en ongewerwelde diere.
Twee dekades later het hulle 'n laag sediment opgeblaas, donker en ryk aan organiese puin, wat duidelik verskil van die onderliggende klei. Ons het sedimentkernen gebruik en al die sediment uit sommige damme gegrawe om die organiese koolstof wat opgehoop het, te meet. Die hoeveelheid koolstof in die kerne is afgeskaal tot die hoeveelheid wat uit ander damme opgegrawe is om die totale volume sediment te weerspieël.
Die dam se begrafniskoerse vir organiese koolstof het gewissel van 79 tot 247g per vierkante meter per jaar, met 'n gemiddelde van 142g. Hierdie pryse is hoog - veel hoër as die pryse van 2-5g toegeskryf aan omliggende habitatte soos bosveld of grasveld. Klein damme beslaan 'n klein deel van die Britse grondgebied - skaars 0.0006% - in vergelyking met grasveld by 36% of 2.3% vir antieke woude. Maar die tempo van koolstof begrafnis wat ons gevind het, sou daartoe lei dat damme die helfte soveel begrawe as die uitgestrekte uitspansel van grasveld.
Die rol wat damme speel in die koolstofsiklus is egter ingewikkeld. Sommige damme kan beduidende bronne van kweekhuisgasse wees, soos permafrost ontdooi damme in die Arktiese gebied wat nog meer koolstof vrylaat as die tundras wat hulle in warm voorkom. Ons Hauxley-damme kan heen en weer verander van 'n netto sink na 'n netto bron van koolstof terwyl dit uitdroog of weer oorstroom. Nietemin het ons damme baie koolstof oor hul 20-jare opgehoop en 'n tuiste voorsien van 'n rykdom aan diere en plante.
Tadpole garnale (Triops cancriformis) is die wêreld se oudste lewende diere en woon in damme. Repina Valeriya / Shutterstock
Niks is gedoen om koolstof begrafnis in ons damme te ontgin nie - daar was geen kunsmatige verbetering van produktiwiteit om koolstofvangs te maksimeer nie. Hulle is klein, vlak, laevelddamme onder die intensiewe boerdery provinsies tipies van baie gematigde klanke. Soortgelyke damme en klein vleilande is deur die plaaslike landskap gestippel, hoofsaaklik uitgeskrap vir wildbewaring.
Hierdie laevelddamme is maklik om te skep, selfs in 'n agtertuin. Hulle kan klein en tydelik wees - skoon water is die sleutel - en die waarde van hul wild is nou stewig verstaan. Nie meer oor die hoof gesien nie, die belangrikheid van damme in die koolstofsiklus en in die stryd teen klimaatsverandering word duidelik.
Mike Jeffries, Medeprofessor, Ekologie, Universiteit van Northumbria, Newcastle
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Tuinmaak > Hier is hoe jy globale verwarming in jou tuin kan stry