Hermeneutiek is sowel 'n wetenskap en 'n kunsvorm. Hierdie uitspraak kan op verskeie maniere teruggevoer word na moderne nadenke oor interpretasie - 'n proses wat begin het met F Schleiermacher en sy poging om betekenis te vind deur die peil van die gedagtes van die outeur wat die teks geskep het (Rossouw 1981:22-32). Ander persone het hierop voortgebou, en sluit in W Dilthey en M Heidegger (Rossouw (1981:42-55).
Meer resente erfgenote van dié tradisie soos Hans-Georg Gadamer (1973) het gevra vir 'n dialektiek tussen die horisonne van die teks en die leser met versmelting as ideaal. Verder is daar die resepsie-kritiek wat Schleiermacher se oorspronklike gedagte geradikaliseer het by wyse van inversie deur die klem te plaas op die leser wat nie betekenis vind nie, maar skep (oor Iser en Jauss; vgl Vos 1991:10-12).
Hoewel die Franse filosoof, Paul Ricoeur, aanklank vind by die leser-georiënteerde benadering van die hermeneutiese spektrum, is hy ongemaklik met die interinsieke subjektiwiteit wat met sulke benaderings geassosieer word. Daarom poog hy om op die rand van 'n dubbele afgrond te loop. Hy probeer tussen die Scyla en Charibdys deur te vaar (Thiselton 1992:344-350). Hierdeur kom 'n openheid tot stand vir byna alles wat die teks kan verwoord. Daarom is dit te verstane dat Ricoeur se hele filosofiese benadering gekenmerk word deur 'n voortgaande kreatiewe spanning tussen geloof en rede (Bien 1995:795). Sy toewyding aan die Christelike geloofstradisie word opsigself gereflekteer in sy hermeneutiese reise; in sy lojaliteit aan die sogenaamde Esprit beweging, en in sy belangstelling in die tekste van Emmanuel Mounier (Kearney 2004:137-138).
Sedert die 1950's is Ricoeur se projek die bemiddeling in die konflik tussen die vele vorme van interpretasie binne die linguïstiek, hermeneutiek en literêre kritiek (Norris 1995:774). Baie van sy boeke het 'n teologiese dimensie, veral in daardie geskrifte van hom waarin hy die verband tussen denkskole probeer identifiseer en hulle voorlopers in die Joods-Christelike geloofstradisie uitwys (vgl Kearney 2004). As daar één tema is wat sy denke deursuur, is dit die siening dat alle interpretasie 'n dubbele (positiewe en negatiewe) hermeneutiek omvat. Dit is dan ook die hoofargument in sy bekende Freud and Philosophy (vgl Ricoeur 1970).