Gedig: OumensversArgieffoto (Coombesy, Pixabay) My verskrompelde klein ouma met soveel sterfte saamgebondel op jou skouers: jou hande is gekreukelde wolke en jou hare grys soos die herfsblom van jou hart. Jy stotter met die sleeptong van stomheid en luister met verstopte oorskulpe na die skoonheid van geen see se brandergebreek. Jy is ŉ klein droë ghnarrabossie alleen in die woestyn van wegkruipwoorde. O my liewe stom blinde dowe ouma wanneer die wêreldgraf binnekort lywig bot sal iets gods jou lam lyf aanraak sodat jy kan vlieg sodat jy kan vlieg