Hoe om die band te lê - Nuttige wenke - 2021
Kenmerke van buitebande van bande vir verskillende breuke
Die verskaffing van mediese noodgevalle in die geval van 'n traumageval is een van die belangrikste maatreëls om ernstige komplikasies met die gesondheid van die pasiënt te voorkom.
Beserings kan verskillende tipes hê ten opsigte van die erns of die plek van die skade. Die algemeenste is egter beserings aan die ledemate soos: frakture, kneusplekke, ontwrigting.
Die regte gevolge van die verloop van die siekte hang grootliks af van hoe die noodhulpmaatreëls getref is.
In sulke gevalle word toestelle soos bande gebruik wat verskillende soorte en ontwerpe het. Dit is die manier om die probleem op te los in onvoorsiene situasies.
'N Band is 'n toestel wat spesiaal vervaardig is uit geïmproviseerde materiale om tydelike en permanente fiksering van beseerde liggaamsdele in 'n sekere posisie toe te pas.
Die spalk verrig die funksie om nie net 'n gebreekte been en of 'n ontwrigte gewrig te immobiliseer nie, maar maak dit ook moontlik om 'n beskadigde segment te beskerm en in stand te hou. Die belangrikste doelstellings daarvan is soos volg:
Beskerming van ander gesonde weefsels teen fragmente en beenfragmente, met oop frakture, in die proses om die pasiënt na 'n mediese fasiliteit te vervoer,
Voorkoming van verdere verergering van beserings
Help om pyn te verminder om pynskok te voorkom.
Verbeterde bande en die korrektheid daarvan
In die meeste gevalle moet die band in baie gevalle van geïmproviseerde materiale vervaardig word. Sulke dinge kan blyk te wees: ski's, borde, pale, sambrele, karton, gevoude koerante en tydskrifte, ens.
Improviseerde bande kan verdeel word volgens die volgende beginsel wat in die tabel aangebied word:
Bande naam beskrywing opmerking
Liggaamsband Die ongeskonde liggaamsdeel waaraan die beseerde geheg is, word gebruik. Gebreekte been tot gesond, naasvinger tot gebreek.
Uitlaatband In die reël word dit gebruik vir frakture van die bekken of ruggraat. Die pasiënt word op 'n harde oppervlak met sy rug na onder geplaas en daarop aangebring (skild, lang planke).
Aantrekband Die algemeenste splintfraktuur. 'N Verbande band word gebruik om die beskadigde gebied (arm, onderbeen, sleutelbeen, skouer, ens.) Te onderhou. In hierdie geval word die handige materiaal wat beskikbaar is, gebruik vir die band self en vir die aantrek (sjaal, das, gordel).
Oorweeg die basiese reëls vir die aanwending van onbeperkte bande in meer besonderhede:
U moet verstaan ​​dat die band 'n voering is van harde materiaal wat die verband versterk. Die bandbedekking moet die band self, die verband en 'n sagte voering insluit,
Enige geskikte geïmproviseerde materiaal kan gebruik word om die band te maak (dik stokke in geval van beserings in die bos).
Gebreekte bene of ontwrigte gewrigte moet nie ingeplaas en geplaas word in die persoon waarop die band aangebring word nie.
Voordat u die band aanwend, as daar oop wonde is, moet u dit met 'n skoon verband bedek.
As 'n spalk tydens 'n breuk aangebring word, is dit nodig om twee aangrensende gewrigte te oorvleuel vir volledige fixasie.
Die direkte band met die vel word nie aanbeveel nie, veral nie op plekke waar die bene naby die oppervlak is nie.
Die band is die maklikste om aan die kante van die ledemate te sit.
Plaas 'n sagte kussing onder die band.
Sit die band versigtig vas (verbande) aan die deel van die liggaam wat geïmmobiliseer is, want dit kan skuif.
Die band moet nie te styf vasgemaak word nie, want dit kan lei tot verswakte bloedsomloop en ekstra pyn.
Korrekte bandplasing op die boonste ledemate
Onthou as u bande op die skouer aanbring:
'N Ligte voering word onder die arm geplaas.
Plaas die arm waarop die skouer aan die kant van die liggaam gebreek is.
Buig die voorarm reghoekig oor die bors.
Plaas die spalk aan die buitekant van die arm en klik bo en onder die breukarea.
'N Verband moet om die nek vasgemaak word om die onderarm te ondersteun.
Sit 'n handdoek, laken of dies meer om jou lint en spalk om jou skouer aan jou lyf te heg. Hierdie verband moet aan die ander kant vasgemaak word.
Wanneer u 'n band op die voorarm en pols aanwend, moet u:
Plaas die onderste deel van die arm versigtig reghoekig teenoor die bors. In hierdie geval moet die palm na die bors gedraai word, moet die duim na bo gerig word.
Die band word aan weerskante van die voorarm geplaas. Die begin van die band word van die elmboog geneem en eindig net onder die pols.
Die band is onder en bo die breukarea vasgemaak.
'N Band word om die nek vasgemaak om die arm te plaas sodat die elmboog onder die 10 cm van die vingerhoogte af is.
Wanneer die band op die kwas aangebring word, word die volgende handelinge uitgevoer:
Dit is nodig om voerings onder die palm en op die pols te plaas.
Aan albei kante van die voorarm en hand word 'n band aangebring.
Die band is vasgebind.
Die hand word 90 grade teenoor die bors geplaas, lê op 'n vooraf voorbereide band en is vasgemaak.
Die buitebandbedekking op die vinger bied die volgende:
'N Dun pakking word tussen die vinger en die band gelê.
'N Band word aan albei kante langs 'n gebreekte vinger gelê.
Dit word met 'n smal lap om die bande en palm van die bokant aangebring, en dan oor die band vasgemaak.
Dit word in 'n tweede strook stof om die band en vinger op die breukplek toegedraai en is ook oor die band vasgemaak.
Derde strook stofvinger toegedraaien die band, maar slegs onder die breuk en is ook oor die band vasgemaak.
Die hand moet op die voorbereide verband geplaas word.
Waarom 'n band sit?
Noodhulp vir 'n breuk is om 'n beskadigde ledemaat te immobiliseer en toestande te bied wat die risiko vir traumatiese skok verminder. Betroubare bevestiging van die gebreekte been help om die situasie tydens die vervoer van die slagoffer te vererger. Hiervoor word 'n spesiale toestel aangewend of word 'n struktuur gebou uit materiale wat byderhand is. So 'n spalk tydens breuk voorkom dat die bene van die beseerde been beweeg. As gevolg hiervan word dit verhoed:
verdere skade aanliggende weefsels,
oorgang van 'n geslote breuk na 'n oop,
breuk van bloedvate met gevolglike bloedverlies,
skade aan ligamente en senuweevesels,
die ontwikkeling van komplikasies as gevolg van die verplasing en verspreiding van beenfragmente.
In afwagting van die aankoms van dokters word die slagoffer meestal met 'n onverbeterlike band opgelê. Hiervoor is geskikte geïmproviseerde voorwerpe betrokke. U kan byvoorbeeld stokke, planke, ski's, koerante, dik karton en ander maniere gebruik om die struktuur styf te maak. Hulle moet sterk genoeg en egalig wees. In sommige gevalle word sagte beperkings gebruik: kussings, handdoeke, gevoude komberse, ondersteunende verbande, ens.
Rood, gaas, watte, gras, mos, hooi, ens. Word gebruik as voeringsmateriaal: die tuisgemaakte bandkarkas kan tydens breuke uitgevoer word met behulp van bande, gordels, serpe, materiaalstrokies, kleeflint, toue.
Klaar vervoerde bande kan plastiek, metaal, hout en opblaas wees. Hul belangrikste variëteite:
Trap (Cramer) - 'n roosterstruktuur van metaaldraad. Word gebruik vir frakture van die arms en bene. Verskil in duursaamheid, buigsaamheid en gemak.
Diterichsa - bestaan ​​uit 2 houtplanke met perforasies om gordels en die sole vas te maak. Dit word op die onderste ledemate toegepas, wat die bevestiging en trekkrag daarvan verseker.
Pneumatic - is 'n duursame polimeer behuizing met 'n rits. Die ledemate is reggemaak as gevolg van die oormatige druk wat ontstaan ​​nadat die band opblaas.
Daar is ander opsies vir immobilisasie van vervoer: Shants se verband om mobiliteit in die servikale streek te beperk, Elansky se ontwerp om die kop en nek te beveilig, Entin se draad vir die mandibulêre gebied, CITO-spalk vir die boonste en onderste ledemate, Deso-verband wat gebruik word om die boonste ledemate vas te maak, ens. .
Voordat u met die prosedure begin, word dit aanbeveel dat die slagoffer pynmedikasie gee. Die basiese reël vir die aanbring van 'n spalk sê dat daar aan 'n gebreekte ledemaat 2 artikulêre verbindings moet wees wat aan beide kante van die skade geleë is. Dus, met 'n velbesering, moet die lengte van die gebruikte struktuur voldoende wees om beide die enkel- en knie-area te mobiliseer. In die geval van 'n breuk van die humerus of femur, is al die drie hoofgewrigte van die ledemaat herstel.
As u nie weet hoe om die band ordentlik aan te lê nie, kan sorgelose optrede die slagoffer skade berokken. In die proses om hulp met 'n breuk te verleen, moet u die volgende reëls nakom:
U kan nie die ledemaat in lyn bring met die bene en gewrigte nie.
Die bevestigingstoestel moet bo-op die klere geplaas word. Die blootgestelde dele van die liggaam is bedek met weefsel. Skoene hoef nie verwyder te word nie.
In geval van 'n skending van die integriteit van die geheel (oop breuk tipe), word 'n band nie op die breukterrein aangebring nie. Die wondoppervlak moet gewas en bedek word met 'n steriele gaasdoek, 'n skoon handdoek of serp. Dit is verbode om been- en vreemde fragmente daaruit te verwyder.
In die teenwoordigheid van bloeding word dit gestop deur blootstelling aan koue. U kan die pakkie met ys, 'n verhittingsblad met yswater, sneeu en bevrore kosse gebruik. Indien nodig, pas 'n toerniket toe.
Die ongelyke rande van geïmproviseerde toestelle kan tydens ontruiming skade berokken, en dit moet met 'n dik laag sagmateriaal (katoen, lap, handdoek) bedek word. Die voering word gemaak, wat op die beenuitsteeksels geplaas word in kontak met die spalk.
Die beseerde ledemaat moet in 'n fisiologies voordelige posisie wees:
die hand moet effens na die kant geneem word en regop teen die elmboog gebuig word, en die hand met die palm na die maag geplaas word,
die been in die dygebied is effens na buite ingetrek en buig skaars by die knie, en die voet is loodreg op die onderbeen.
Die raambasis moet stewig vasgemaak wees, maar die ledemaat moet nie gekneus word nie. Dit kan op verskillende plekke vasgemaak word sonder om die skadegebied direk te beïnvloed, of deur 'n deurlopende laag gewond te word. In laasgenoemde geval, moet die falings van die vingers, indien dit ongeskonde is, vry gelaat word.
In koue weer moet 'n geïmmobiliseerde ledemaat geïsoleer word.
Die basiese reël vir die aanbring van 'n spalk sê dat daar aan 'n gebreekte ledemaat 2 artikulêre verbindings moet wees wat aan beide kante van die skade geleë is.
Gelei deur hierdie reëls, kan selfs iemand wat nie ervaring het met die aanbring van bande tydens breuke nie, die taak hanteer. Manipulasies word met omsigtigheid uitgevoer om nie die pynsindroom te vererger nie en nie die ontwikkeling van 'n ernstige skoktoestand te veroorsaak nie.
Hoe gebruik ek 'n band in verskillende liggaamsdele?
'N Bekwame benadering tot immobilisasie bied nie net optimale voorwaardes vir die vervoer van die pasiënt nie, maar stel u ook in staat om maksimum spierverslapping te bewerkstellig, sowel as om die intensiteit van pyn te verminder. Hoe u 'n spalk tydens 'n breuk aanbring, hang grootliks af van die ligging van die besering. Verborge beenskade kan opgespoor word deur die ledemaat te verkort, die vorm te verander, die teenwoordigheid van mobiliteit buite die gewrig en kenmerkende knars (crepitation).
Reëls vir die aanbring van bande by die breuk van verskillende dele van die skelet:
Stop. Dit is loodreg op die tibia met die L-vormige ontwerp. Die band wat op hierdie manier gebuig word, moet by die vingers geleë wees, langs die voetsool gaan en teen die agterkant van die onderbeen opstaan ​​en sy middelste deel bereik.
Shin. 'N Soortgelyke maar langer spalk word gebruik, wat tot die middel van die femorale deel van die been moet strek. Van die kante af moet die breuk met twee eweredige elemente wees wat aan die voet van die voet begin en op dieselfde vlak met die eerste band eindig.
Heup. Die spalk word met spesiale sorg uitgevoer, wat die onbeweeglikheid van die been in die enkel, knie en heupgewrig verseker. Om dit te kan doen, kan u twee planke van verskillende lengtes gebruik: die eerste loop van binne na die hele lengte van die been, en die ander - langs die buitenste oppervlak van die onderkant van die voet tot by die okselarea.
Borsel. Vingers moet gebuig word deur 'n sagte rol daarin te plaas. Die lengte van die band is van die rande van die vingers tot die middel van die ulna. Dit word op die binneste oppervlak van die hand geplaas. Na immobilisasie word die ledemaat aan 'n serp gehang.
Voorarm. Voer soortgelyke aksies uit deur die arm in die elmbooggewrig met 'n hoek van 90 ° te buig. Die spalk moet tot by die vingers begin en strek tot in die middel van die humerus.
Skouer. Die arm is voorgebuig by die elmboog, en 'n sagte voering, byvoorbeeld 'n opgerolde handdoek, word in die okselarea geplaas. Die behoudstruktuur moet aan die buitekant wees, die hele ledemaat bedek, na die agterkant gaan en by die teenoorgestelde skouergewrig eindig. Nadat die band aangebring is, word dit ook met 'n ondersteunende verband bevestig.
Sleutelbeen. 'N Sagte rol word in die oksel geplaas. Die hand aan die skade kant is vasgemaak met 'n verband oor die nek gegooi.
Ribbes. 'N Sirkelverband word styf op die borsarea aangebring.
Wervelkolom. Die band moet styf wees en ooreenstem met die hoogte van die slagoffer (planke, deur, draagbaar, ens.). Die pasiënt word met sy rug na onder gelê en met klein tussenposes reggemaak. As die lumbale streek beskadig word, word die pasiënt op sy maag geplaas.
Taz. Die bekkenoppervlak moet styf gebind word en plaas dan die slagoffer op 'n lang, harde oppervlak. Daarna word die bene by die knieë gebuig en 'n gevoude kombers onder hulle geplaas.
Skedel. 'N Sirkel is gemaak van klere wat in 'n stywe toernooi opgerol is. Die kop word so geplaas dat die nek in die gat geleë is.
In die afwesigheid van geskikte materiale, kan die gebreekte arm aan die liggaam gewikkel word, en die been na die gesonde been, en plaas 'n laag klere tussenin.
Tydens evolusie het die soogdierborsel baie transformasies ondergaan. Danksy hierdie het die aanpassing aan die lewensomstandighede wat voortdurend verander het, toegeneem. As gevolg van die komplekse struktuur (dit bevat 27 bene), is die menslike hand baie funksioneel. Elke vinger bestaan ​​uit 3 falletjies, die uitsondering is slegs die duim - dit het 2 falletjies. Daarbenewens bevat die hand 'n groot aantal spiere en senings wat die bene help om buiging en ekstensorbewegings uit te voer. Kollaterale ligamente beskerm vingers teen patologiese mobiliteit.
Simptome: hoe om 'n kneusplek, breuk en ontwrigting van 'n vinger te onderskei
Met die eerste oogopslag is dit moeilik vir 'n persoon wat nie 'n mediese opleiding het nie, om ernstige beserings van geringe skade te onderskei. Nadat u die vinger beskadig het, moet u aandag gee aan die simptome.
Met 'n kneusplek, kenmerkend van:
Pyn as u beweeg en aanraak.
Die vorming van 'n hematoom (kneusplek).
Verlaagde motoriese funksie.
Intensivering van pyn na 'n geruime tyd. Afhangend van die sterkte van die hou, kan seerheid tot 'n paar dae duur.
Wanneer ontwrigting kenmerkend is:
Alle simptome wat by kneusplekke waargeneem word.
Gebrek aan vingerbeweging: dit is onmoontlik om te buig, beweeg dit.
Deformasie op die slagplek.
Rooiheid van die vel op 'n beseerde plek en bleekheid in die vinger self.
Met 'n breuk van die vinger op die hand, is die volgende kenmerkend:
Ondraaglike seerheid as jy probeer om 'n beweging te maak.
Die toename in pyn as u op die vinger druk.
As u beserings opdoen, moet u hulp van 'n spesialis gaan soek, veral as die skade gepaard gaan met tekens van ontwrigting of gebrokenheid.
Afhangend van die sterkte van die impak, kan verskillende kategorieë gewrigbeserings onderskei word.
Die eerste groep. Dit sluit in kneusplekke wat gekenmerk word deur die integriteit van die vel. Hyperemie (rooiheid), skuur of skrape word op die plek van die impak gevorm. So 'n besering vereis nie die intervensie van spesialiste nie. Die simptome verdwyn binne enkele dae vanself.
Tweede groep sluit in kneusplekke gepaard met spierskade. Met so 'n besering word pyn by die druk en beweging van die gewrig by die oedeem en hematoom gevoeg. In sulke gevalle is dit moontlik om die band op die vinger van die hand te lê om vrede te verseker.
Die derde groep. Na 'n besering word nie net spiere nie, maar ook senings beskadig. By ernstige kneusing kan 'n ontwrigting van die vinger van die hand voorkom.
Aan die vierde groep ernstige kneusplekke kom voor, wat lei tot skeuring van die senings. Tekens van sulke skade is akute pyn op die plek van die impak en die vorming van 'n maroen hematoom.
'N Patologiese verskuiwing in die artikulêre oppervlaktes van die bene wat die interfalangeale gewrig vorm, word 'n ontwrigting genoem. So 'n trauma gaan dikwels gepaard met skeuring van die gewrigskapsule en ligamentagtige apparaat. As u nie vroegtydig mediese hulp ontvang nie, kan dit lei tot ernstige komplikasies, tot die beweging van die gewrig beperk. Daarbenewens kan ontwrigting van die vinger gekombineer word met skade aan die integriteit van die vel. Проведенная в неполной мере антисептическая обработка может стать причиной развития инфекционного процесса.
In die geval van vermoedelike beenbreuk, is die belangrikste taak om die geringste bewegings te voorkom, want dit kan lei tot pynskok, verlies van bewussyn en trauma aan weefsel in die omgewing. Buiten die mediese inrigting, vir hierdie doel, kan u 'n band maak van enige hulpmateriaal (stokke, latte, planke, ski's, karton). As u dit toepas, is dit belangrik om te onthou dat dit saam met die beskadigde gebied twee aangrensende verbindings (bo en onder die plek van 'n moontlike breuk) moet regmaak. Die band oorvleuel nie op die liggaamsdeel nie; katoenwol, gaas of klere moet onder dit geplaas word. Die effek van fiksasie sal slegs bereik word as dit sterk en betroubaar is. Afhangend van die ligging van die breuk, het die toepassing van bande enkele verskille.
Vir 'n akkurate diagnose word bestralingsnavorsingsmetodes gebruik. In noodkamers is dit 'n X-straalmasjien. Mediese werkers neem 'n foto van die beskadigde gewrig in twee projeksies - lateraal en reguit. Met behulp van X-straal kan u nie net die teenwoordigheid van 'n breuk van 'n vinger op die arm bepaal nie, maar ook die aard van die verplasing van die fragmente, die presiese lokalisering. Op grond van hierdie feite bepaal die traumatoloog die metode van behandeling.
In noodhulpstasies, met die ontwrigting van die vinger (na die verwydering daarvan) of 'n breuk, word die beweging van die gewrig beperk deur die toepassing van 'n gipsgiet. Hierdie pasiënt kan maklik met die pasiënt vervang word met spesiale mediese toerusting. Met die goedkeuring van 'n dokter, kan u 'n spalk op die vinger van die hand sit. In die geval van 'n breuk word ander produkte ook gebruik:
Verband. Die fixator word gebruik vir beserings aan die falangeale gewrigte, asook in die rehabilitasieperiode na die operasie.
Spalk. 'N Klem van hierdie aard word aangedui na 'n operasie aan die polsgewrig en hand. Die doel van die spalk is om die duim in 'n sekere posisie vas te maak.
'N Vinger ortose bied 'n rusposisie vir die beseerde gewrig, wat bydra tot die korrekte samesmelting van die bene. Sodanige fiksasie is toelaatbaar in die geval van 'n breuk in die middel- of naelsalfanx.
Om noodhulp vir 'n breuk tuis te bied, kan u 'n impromptu spalk op die vinger skep. 'N Houtstok, liniaal of staaf kan aan 'n beskadigde las verbind word.
Die maklikste manier om 'n hand reg te maak, is om dit op te hang met gaas of 'n driehoekige serp wat om die nek vasgemaak is. In die geval van 'n breuk van die bene van die voorarm, kan u twee trapbande gebruik wat aan die palmar en agterkante aangebring is. As die skouer beskadig is, word die band van die vingerpunte op die gesonde skouer aangebring, en dan word drie aangrensende gewrigte vasgemaak.
Kies 'n vingerstaaf
Die grendel word volgens die dokter se aanbeveling gekies. Vir elke kliniese geval word verskillende soorte verbandeprodukte gebruik. Daarbenewens moet u let op:
Grootte. Die ortose van die vinger moet stewig vasgemaak wees, maar moet dit nie druk nie.
Rigiditeit. Halfstyf, harde en sagte ortoses word onderskei. Verkeerde keuse van slot kan u vinger beskadig.
Die materiaal. Rigiede modelle gebruik metaal en plastiek, terwyl elastiese modelle 'n sagte basis gebruik.
Produkte wat ontwerp is om een ​​las of 'n afsonderlike falanx vas te maak, is ontwikkel. Modelle vir vingers van die linker- of regterhand is ook beskikbaar.
Die maklikste en goedkoopste manier om die slagoffer te help, is om die beseerde en gesonde bene in die omgewing bo en onder die breuk te verbind. As u groot bene breek, word drie bande gebruik: die rug - na die onderste hoek van die skapula, die sy - van die buitenste rand van die voet tot by die middel en die binnekant - van die binnekant van die voet tot die kruis. Bande is met agtvormige, kruipende en kruisvormige verbande vasgemaak. As u die falanx van 'n vinger traumatiseer, word dit aan 'n gesonde vinger aangrensend gebind.
Om gebreekte bene te immobiliseer, moet u 'n drukverband op die bors plaas. Dit sal asemhaling bied met behulp van die buikspiere en die toestand van die slagoffer verlig. Met 'n onvoldoende aantal verbande, kan u 'n laken, 'n handdoek en ander geïmproviseerde middele gebruik. Dit is ongewens vir die pasiënt om te praat en bed toe te gaan, aangesien skerp fragmente van die ribbes die interne organe kan beskadig.
Kontra-indikasies by gebruik van klampe
Dit word uitgesluit dat 'n plastiese band op 'n vinger gedra word in geval van bloedsomloopversteuring op die plek van toediening, velsiektes. Die verband word nie in plek gebruik met vars, bloeiende na-operatiewe hegtings nie. Kontraïndikasies is ook: jig, inflammasie en die vorming van maagsere op die agtergrond van diabetes.
Hoe om 'n band aan te bring
So 'n fixatief word gebruik om die las op sy plek vas te maak. Om 'n geskikte bandgrootte te koop, meet die deursnee en lengte van die beseerde vinger. Sulke produkte word in 'n ortopediese salon en in sommige apteke sonder voorskrif verkoop. Bande aan die vinger van 'n hand is van metaal of plastiek.
Plaas band op die beseerde vinger. Om dit te kan doen, moet dit reggemaak word, met die ander hand ondersteun. Die band moet op die vinger gesit word sodat dit heeltemal bedek.
Maak seker dat die las heeltemal reguit is en dat die produk fyn pas. As u 'n vinger wat na agter of vorentoe gebuig is, kan die vel beskadig.
Sny twee repe van die katrolband af. Hul lengte moet ongeveer 25 cm wees. Die eerste strook is styf om die beseerde vinger tussen die eerste en tweede gewrigte toegedraai. Sulke aksies moet tot die einde van die pleister uitgevoer word. Die tweede strook word op dieselfde manier tussen die tweede en derde gewrigte toegedraai.
Na die manipulasie is dit nodig om die bloedsomloop in die vinger met 'n pen na te gaan. Druk dit vir 'n paar sekondes op die spyker. Bloedsirkulasie word as normaal beskou as die nael weer pienk word nadat hy binne 2 sekondes vrygestel is. Andersins moet u die band verwyder en weer aanbring - dit is te styf.
Gemiddeld word 'n vingerverspreiding vir 4 tot 6 weke aanbeveel. Dit is die normale tyd van botversmelting tydens breuk. In sommige gevalle is dit voldoende om die grendel slegs 3 weke te gebruik. Die presiese dratyd sal deur u dokter aangedui word na 'n addisionele ondersoek. 'N Besoek aan 'n traumatoloog word aanbeveel ongeveer tien dae na toediening van die band.
18 wenke oor hoe om op te tree met 'n man wat daarvan hou
Hoe om 'n stensil met u eie hande te maak - oorspronklike idees, wenke, foto's
Copyright 2021 \ Internet tydskrif hoe om alles te doen \ Kenmerke van buitebande van bande vir verskillende breuke