Kapt. Sergio Kock, polisiewoordvoerder, het gesê na aanleiding van die lyk wat ontdek is, word ’n saak van moord ondersoek.
“Ons ondersoek ook die saak van ’n vermiste man van 80 jaar oud. Hy het Vrydag vermis geraak toe hy die plaaslike ouetehuis met sy Volkswagen Polo verlaat het om inkopies te gaan doen. Die motor is op die N14-pad naby Kagung gevind.
Gelukkig het Anderson hom nie deur sulke gedagtes laat lamlê nie. In die ouderdom van 32, ’n dekade ná sy Wimbledon-buiging, met ’n Amerikaanse Ope-eindstryd op sy CV en ’n passie vir tennis wat hom deur ’n horde beserings en ander terugslae laat vasbyt het, is die woorde “dis verby” nie meer in dié Suid-Afrikaner se woordeskat nie.
En dit was inderdaad ver van verby . . . Byna vier uur later het Anderson die eerste Suid-Afrikaner sedert Kevin Curren in 1983 geword wat die laaste vier van Wimbledon kon haal. Hy het die eerste speler sedert 2016 geword wat ’n stel teen Federer kon wen – en toe ’n tweede, en toe ’n derde.
Soos die telling voorstel, was dit ’n sege wat bloedsweet gekos het. Ja, Federer is 36 (volgende maand 37), maar moenie daaruit aflei dat hy enigsins stadiger, dommer of meer onseker as ’n jaar gelede was nie. Hy het steeds uitsonderlike tennis gespeel – hy het waarskynlik net nie verwag dat Anderson sou antwoord met soortgelyke uitnemendheid nie.
In die derde stel het ’n mens aanvanklik gevoel die voorspelbare draaiboek sal gevolg word, en Federer het inderdaad in die tiende pot ’n wedstrydpunt bewerkstellig. Maar nie net het hy dit verspeel nie, hy het sy eie afslaanpot enkele minute later verloor, en in die pot daarna sy stel.
Die vierde stel het net meer as ’n halfuur geduur en Federer was ’n blote byspeler daarin. Anderson se afslaan, die gevaarlikste wapen in sy arsenaal, het soos ’n droom gewerk, en hy het net vier keer nodig gehad om ’n tweede afslaan af te stuur. Hy het meer breekpunte bewerkstellig, meer wenhoue geslaan en minder foute gemaak. Hy was aan die stuur van sake.
Die merkwaardigste aspek van sy vertoning was egter die innerlike kalmte wat hy uitgestraal het – veral in ’n vyfde stel wat enige kant toe kon gaan. Hy het in die 24 potte wat dit geduur het nooit getwyfel in homself nie, en sy lyftaal het dit weerspieël.
Klaasen en sy Nieu-Seelandse speelmaat Michael Venus het Dinsdagaand op die hoofbaan ook ’n vyfstel-marathon oorleef om die vyfde gekeurdes, Jamie Murray en Bruno Soares, in die kwarteindronde te verslaan.