U hoor dikwels dat ongelykheid verruim is omdat globalisering en tegnologiese verandering die meeste mense minder mededingend gemaak het, terwyl die beste opgevoed meer mededingend is.
Daar is 'n paar waarheid hieroor. Die take wat die meeste mense gebruik het, kan nou goedkoper gedoen word deur laerbetaalde werkers in die buiteland of deur rekenaargedrewe masjiene.
Maar hierdie algemene verduideliking kyk uit op 'n krities belangrike verskynsel: die toenemende konsentrasie van politieke mag in 'n korporatiewe en finansiële elite wat die reëls waarvolgens die ekonomie loop, kan beïnvloed.
Soos ek in my nuwe boek stry, het hierdie transformasie 'n "Kapitalisme besparing: Vir die Baie, Nie die Paar" (uit hierdie week) pre-verdeling opwaarts.
Intellektuele-eiendomsregte-patente, handelsmerke en kopiereg-is uitgebrei en uitgebrei, byvoorbeeld, die skep van afval vir farmaseutiese maatskappye.
Amerikaners betaal nou die hoogste farmaseutiese koste van enige gevorderde nasie.
Terselfdertyd is antitrustwette ontspan vir korporasies met beduidende markkrag, soos grootmaatskappye, kabelmaatskappye wat klein of geen breëbandkompetisie, groot lugdienste en die grootste Wall Street-banke het.
As gevolg hiervan betaal Amerikaners meer vir breëband internet-, kos-, vliegtuigkaartjies en bankdienste as die burgers van enige ander gevorderde nasie.
Bankrotskapswette is losgemaak vir grootmaatskappye, motorvervaardigers, selfs casino-magnate soos Donald Trump. Dit laat hulle toe om werkers en gemeenskappe te laat vaar.
Maar bankrotskap is nie uitgebrei na huiseienaars wat deur verbandskuld belas word nie of aan studente wat skuldig bevind is aan studenteskuld. Hul skuld sal nie vergewe word nie.
Die grootste banke en motorvervaardigers is in 2008 gebore, wat die risiko's van ekonomiese mislukking op die rug van gemiddelde werkers en belastingbetalers verskuif.
Kontrakwette is verander om verpligte arbitrasie te vereis voor private beoordelaars wat deur groot maatskappye gekies word. Sekuriteitswette is ontspanne om insider verhandeling van vertroulike inligting toe te laat.
HUB's gebruik nou aandele terugkoop om aandeelpryse te verhoog wanneer hulle kontant in hul eie aandele opsit.
Belastingwette het spesiale skuiwergate vir die vennote van verskansingsfondse en private-ekwiteitsfondse, spesiale gunste vir die olie- en gasbedryf, laer marginale inkomstebelastingkoerse op die hoogste inkomste en verminderde eiendomsbelasting op groot rykdom.
Intussen bied sogenaamde "vryhandel" -ooreenkomste, soos die hangende Trans Stille Oseaan-vennootskap, sterker beskerming aan intellektuele eiendom en finansiële bates, maar minder beskerming aan die arbeid van gemiddelde werkende Amerikaners.
Vandag is byna een uit elke drie werkende Amerikaners in 'n deeltydse werk. Baie is konsultante, vryskutters en onafhanklike kontrakteurs. Twee-derdes is 'n lewende salaris aan salaris.
En indiensnemingsvoordele het verlaag. Die deel van werkers met enige pensioen wat met hul werk verband hou, het van net meer as die helfte in 1979 tot onder 35 persent gedaal.
Arbeidsorganisasies is uitgewis. Vyftig jaar gelede, toe General Motors die grootste werkgewer in Amerika was, het die tipiese GM-werker, ondersteun deur 'n sterk unie, $ 35 'n uur in vandag se dollar verdien.
Nou is Amerika se grootste werkgewer Walmart, en die tipiese intreevlak Walmart-werker, sonder 'n unie, verdien sowat $ 9 per uur.
Meer lande het sogenaamde "reg-tot-werk" wette aangeneem, wat ontwerp is om bande te verbreek. Die Nasionale Arbeidsverhoudingsraad, onderbemande en oorbelas, het skaars kollektiewe bedinging toegepas.
Al hierdie veranderinge het gelei tot hoër korporatiewe winste, hoër opbrengste vir aandeelhouers en hoër betaal vir hoofkorporatiewe bestuurders en Wall Street-bankiers - en laer betaal en hoër pryse vir die meeste ander Amerikaners.
Hulle beloop 'n reus pre-verdeling na bo na die rykes. Maar ons is nie bewus van hulle nie, want hulle is in die mark weggesteek.
Die onderliggende probleem is dan nie net globalisering en tegnologiese veranderinge wat die meeste Amerikaanse werkers minder mededingend gemaak het nie. Dit is ook nie genoeg dat hulle genoegsame opvoeding het om genoegsaam produktief te wees nie.
Die meer basiese probleem is dat die mark self al meer gekantel is in die rigting van geldbelange wat oneweredige invloed daaroor uitgeoefen het, terwyl gemiddelde werkers steeds bedingingsmag verloor het - beide ekonomies en politiek - om so 'n deel van die ekonomie se winste soos hulle beveel het in die eerste drie dekades na die Tweede Wêreldoorlog.
Om die plaag om die ongelykheid te vererger, vereis om die opwaartse voorverdelings binne die reëls van die mark om te keer en om die bedingingsmag te gee wat hulle nodig het om 'n groter deel van die winste uit groei te kry.
Die antwoord op hierdie probleem word nie in ekonomie gevind nie. Dit word in die politiek gevind. Uiteindelik kan die neiging om die ongelykheid in Amerika te vergroot, net soos elders omgekeer word as die oorgrote meerderheid bymekaar kom om fundamentele verandering te eis.
Die belangrikste politieke mededinging oor die volgende dekades sal nie tussen regs en links wees nie, of tussen Republikeine en Demokrate. Dit sal wees tussen 'n meerderheid van die Amerikaners wat grond verloor het, en 'n ekonomiese elite wat weier om te erken of te reageer op sy groeiende nood.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoekom moet ons opwaartse voorverdelings na die ryk eindig