AFRIKAANSE OPSOMMING: Terwyl navorsers op die gebied in die verlede gedink het dat demokrasie voor die loop van 'n geweer sou sterf - tydens staatsgrepe en rewolusies - het die opkoms van populistiese politiek die wêreld gewaarsku van die moontlikheid dat demokrasie stadig maar seker verwurg kan word in die naam van ‘die mense'. Populiste beskou die samelewing as bestaande uit twee homogene, maar antagonistiese groepe - die 'suiwer mense' en die 'korrupte elite'. Alhoewel daar in die Weste baie navorsing omtrent die verskynsel is, is die besondere kenmerke van die verskynsel binne die Afrika-konteks steeds ontluikend. Die belangrikheid van 'n streeksperspektief word duidelik wanneer die kontekstuele aard van populistiese politiek in ag geneem word, sowel as die verskillende iterasies wat dit op die vasteland van Afrika neem: meer ekonomies gefokus as in Europa en Noord-Amerika, meer geneig tot Marxisties-sosialistiese ideologiese onderbou, afhanklik van 'n tweeledige samesmelting van stedelike en etnies-gebaseerde plattelandse steun, en gekenmerk deur ‘n nuwe golf van populisme in onafhanklike state wat op voormalige bevryders gemik is. Hierdie studie ondersoek die verskynsel binne die konteks van die huidige Suid-Afrikaanse politieke klimaat wat deur drie politieke partye oorheers word: die gevestigde African National Congress (ANC), die Demokratiese Alliansie (DA) as die amptelike opposisie, en ‘n jong, maar groeiende populistiese party, die Economic Freedom Fighters (EFF). Die breër rasionaal van hierdie navorsing is om 'n begrip te bevorder van hoe populistiese diskoers wbinne die politieke- en sosio-ekonomiese konteks in Afrika werk deur gebruik te maak van 'n Suid-Afrikaanse gevallestudie. Die navorsingsvraag wat hierdie ontleding lei, is nouer omskryf: Het die EFF die ANC en DA beïnvloed om meer populisties te raak in hul politieke retoriek en diskoers? Die navorsing fokus dus op die 'sagte mag' van die populistiese party - die vermoë om ander te laat kies om sy voorbeeld te volg deur sy invloed, nie deur dreigemente nie. As die EFF die politieke retoriek en beleidmakery in Suid-Afrika kan beïnvloed ondanks hul onvermoë om voldoende verkiesingssteun te bekom om die hoogste amp in die land te bereik, watter gevolge kan dit inhou vir ander regerings wat populistiese herlewings in demokratiese state in die gesig staar? Die verskynsel van populistiese partye se 'sagte mag' moet duidelik beter verstaan en bestudeer word. 'n Diskoergesentreerde benadering laat toe dat populiste deur hul politieke retoriek geïdentifiseer word. Toesprake van politieke leiers vorm die primêre data wat gebruik word om die vlak van populistiese diskoers te ontleed. 'n Holistiese tekstuele beoordelingsmetode, baanbrekerswerk deur Hawkins (2009), wat politieke toesprake op 'n skaal van 0 – glad nie populisties nie – tot 2 – uiters populisties – beoordeel, word gebruik. In hierdie studie word die koderingsrubriek wat deur Hawkins (2009) saamgestel is, gebruik om 12 toesprake te beoordeel. Dit sluit twee uit die 2014 verkiesingstydperk en twee uit die 2019 verkiesingstydperk in vir elk van die drie grootste partye in Suid-Afrika. Deur die kombinasie van bogenoemde kwalitatiewe koderingsmetode en 'n ontleding van relevante literatuur het hierdie studie bevind dat die EFF nie 'n noemenswaardige toename in populistiese politieke retoriek by die ander twee partye veroorsaak het nie. Die populistiese party hou egter 'n gevaar in vir die nog nie-gekonsolideerde Suid-Afrikaanse demokrasie as gevolg van sy onliberale en anti-pluralistiese neigings, en as gevolg van die moontlikheid dat ander partye ook kan kies om 'n deel van die EFF se beleid en gedrag (eerder as retoriek) aan te neem om kiesers te laat swaai.