Die Romeinse oorlog (58 vC - 235 nC) - Interessant - 2021
Die Romeinse oorlog (58 vC - 235 nC)
Die Romeinse leër fassineer vandag nog. Die Gallo-Romeinse feeste, wat al hoe meer in Frankryk is, laat besoekers 'n blik op wat die Romeinse legioene was. Alhoewel daar baie boeke oor die onderwerp verskyn het, stel min mense belang in die Romeinse oorlog as geheel. Oorlog is nie net 'n opeenvolging van gevegte nie, maar ook 'n unieke oomblik in die lewe van 'n gemeenskap wat alle sfere mobiliseer, hetsy politieke, kulturele, sosiale, wettige of selfs godsdienstige. Hierdie groot onderwerp is tekenend van die herlewing van militêre historiografie. Yann le Bohec bied ons in sy boek aan Die Romeinse oorlog (58 v.C.), gepubliseer in 2004 deur Tallandier-uitgawes, 'n baie goeie opsomming van hierdie dossier.
'N Tematiese verhaal
Die skrywer bied ons 'n panorama van die Romeinse oorlog vanaf die einde van die Republiek tot aan die einde van die Severan-dinastie. Die keuse om die Galliese Oorloë te integreer, hang sterk saam met die talle bronne oor die onderwerp. Rome moes gedurende hierdie tydperk belangrike vyande trotseer: die Galliërs, Duitsers en Britte was dikwels in die bioskoop verteenwoordig, maar ook Iraniërs en Jode wat minder in die breë publiek se teenwoordigheid was. Die konfrontasie met die verskillende oorloë wat deur Rome gevoer word, werp belangrike lig op die onderwerp en maak dit moontlik om die pragmatisme en soepelheid van die Romeinse leër te meet. Dit alles stel die skrywer in staat om uiteindelik 'n redelike fyn en volledige portret van die Romeinse oorlog te skilder. Die skrywer keer dikwels terug na die woordeskat wat die Romeine gebruik, wat hom in staat stel om die vele punte wat deur hulle ondenkbaar is, aan te spreek. Hierdie laaste brug bied vandag nog 'n sekere aantal probleme vir die historikus wat 'n meer moderne woordeskat gebruik om situasies uit die verlede te beskryf.
Die konstruksie van die werk
Die boek is verdeel in belangrike temas: die weermag as 'n instelling, die omgewing van oorlog, teenoor gevegte, strategie en uiteindelik taktiek. Dit is betreurenswaardig dat die skrywer in die eerste hoofstuk probleme gehad het met die maskering van die belangstelling wat hy gevoel het om die subtiliteite van die Romeinse leër te beskryf: 'Dit was nodig om die eenhede, die hiërargie en die werwing van die Romeinse leër aan te bied. sodat ons die taktiek kan verstaan ​​". Hierdie hoofstuk is baie volledig, maar ly onder die "katalogus" -effek wat beslis nodig is vir hierdie soort onderwerpe. Daarbenewens punktueer die skrywer sy opmerkings met opmerkings soos "die sogenaamde equitatae-groepe het aanleiding gegee tot onnodige debatte" p. 44 of selfs "die legionêre ruitery het meer ink laat vloei, terwyl dit [...] slegs 'n paar mans hergroepeer het. Ondanks sommige taamlik moeisame dele, het die hoofstuk baie meer aangename dele om te lees, vol waardevolle en interessante inligting. Die volgende hoofstuk oor die oorlogsomgewing is werklik deel van die nuwe militêre geskiedenis en omvat baie uiteenlopende onderwerpe soos die vraag na Romeinse imperialisme, die sosiale, wetlike, politieke en godsdienstige konteks, maar ook die filosofiese refleksies die oorlog. Ons sal nie die inhoud van die ander hoofstukke ontwikkel nie, omdat die titel duidelik is. Die werk word vergesel deur indekse en 'n baie ontwikkelde samevatting wat dit moontlik maak om 'n meer spesifieke gedeelte te vind of te vind.
'N Nie-neutrale werk
Die skrywer gebruik dwarsdeur die boek 'n baie persoonlike toon. Hy huiwer inderdaad nie om sekere historici te kritiseer of sekere historiografiese punte te kritiseer nie. 'N Mens kan egter die brutaliteit van sekere swak aangevoerde kritiek verwyt. Op bladsye 55-56 handel die skrywer byvoorbeeld oor die rol van die keisers in die behandelde oorlog, dui aan dat "Augustus 'n groot soldaat was, in teenstelling met wat gesê is". lyne verder sy opvolgers. Hy maak 'n lys van goeie en slegte keisers wat die historiografiese kanons nie regtig ontstel nie, behalwe in die saak Trajanus, waar hy tevrede is om te skryf "ons dink dat [hierdie] meer 'n 'kommunikeerder' was as 'n strateeg. ". Die keiser word nie in die indeks van eiename gelys nie en geen voetnoot voltooi hierdie verklaring nie. Aan die ander kant keer hy later terug in die werk oor Trajanus (bl. 309-310) en skryf dat militêre suksesse relatief is omdat die nederlaag van die Dasiërs onvermydelik was terwyl die mislukkings daarvan belangriker was. Die skrywer verwys nie na onlangse werke oor die onderwerp nie en het blykbaar op geen ander tydstip die Dasieërs genoem nie (die Dasieërs is afwesig in die gedeelte waarin die skrywer die vyande van Rome voorstel). Die kleinheid van die koninkryk alleen kan nie die gemak van verowering verklaar nie. As hierdie voorbeeld in ons oë die vraag is wat die meeste vrae laat ontstaan, is ander gedeeltes van die boek ook 'n verleentheid, soos hierbo aangedui, as gevolg van die vinnige en onontwikkelde opmerkings wat die teks deurmaak en die leser laat waarsku oor sy honger. en 'n bietjie verbaas.
Ten spyte van sekere bedenkinge, is hierdie boek beslis 'n moet-lees vir 'n eerste benadering oor die onderwerp. Die skrywer bied 'n volledige verhaal en is oor die algemeen toeganklik vir almal. Yann le Bohec demonstreer duidelik dat as die Romeinse Ryk 'n ryk van vrede is, dat oorlog gedurende hierdie periode alomteenwoordig is (min keisers is nog nie met 'n oorlog gekonfronteer nie). Maar was die Romeine nie die outeurs van hierdie maksimum nie: "Si vis pacem, para bellum".