Geskryf deur Rae Thomas, et al
Swangerskapsdiabetes word gediagnoseer wanneer vroue tydens swangerskap verhoogde suiker in hul bloed het. Maar daar is geen internasionale drempel nie. freestocks.org
Sarah woon in Londen. Sy is swanger met haar eerste kind. Haar ma het swangerskapsdiabetes en volgens Sarah word dit in 'n hoër risikokategorie geplaas vir die toestand, dus moet sy 'n toets ondergaan.
Op 26 weke het sy 'n 75g-glukose-toets om vas te stel of sy swangerskapsdiabetes het. Die toets benodig vas, die ekwivalent van twee blikkies koeldrank drink, en dit duur 'n paar uur.
Die volgende week vertel haar dokter dat die aanvanklike vasbytbloedtoets 'n bloedglukosevlak van 5.5 millimol per liter (mmol / l) toon, en dat die twee uur lange vlak 7.5mmol / l was. Dit beteken dat sy onder die afsny is en dus nie met swangerskapsdiabetes gediagnoseer is nie. Sy is verheug.
Donna woon in Brisbane en is ook swanger met haar eerste kind. In Australië word alle vroue vir swangerskapsdiabetes getoets en daar word aan Donna gesê dat hulle op 26 weke 'n roetine-toets vir diabetes moet doen.
Sy neem dieselfde toets wat toon dat sy dieselfde bloedglukosevlak as Sarah het. Maar omdat Donna in Australië woon, word sy met swangerskapsdiabetes gediagnoseer. Donna is verwoes.
Donna het 'n toegewyde sorgverskaffer gekry toe sy 15 weke swanger was. Maar nou word sy beskou as “hoë risiko” en word sy na “standaardversorging” oorgeplaas, waar sy elke besoek aan 'n ander gesondheidsorgverskaffer gaan. Sy het ook meer mediese afsprake as voorheen en sien 'n dieetkundige.
Sedert 2014 is meer Australiese vroue met swangerskapsdiabetes gediagnoseer as in vorige jare en in vergelyking met vroue in ander lande. Maar dit is nie omdat hulle minder gesond is nie - dit is omdat die drempel vir diagnose verander het.
Swangerskapsdiabetes mellitus (GDM) is 'n diagnose wat sommige swanger vroue ontvang wanneer hulle bloedsuiker (glukose) verhoog tydens swangerskap. 'N Diagnose kan op verskillende maniere voorkom.
Sommige word gediagnoseer met diabetes terwyl hulle swanger is, maar het bloedglukosevlakke hoog genoeg om soortgelyk aan diabetes te wees wat buite swangerskap gediagnoseer is.
Sommige vroue wat met gesigsdiabetes gediagnoseer is, kan steeds laer bloedsuikervlakke hê as dié met diabetes wat nie swanger is nie. Echo Grid
Ander het glukosevlakke hoër as normaal en word gediagnoseer met die ontwikkeling van diabetes terwyl hulle swanger is, maar sou nie aan die gewone kriteria vir diabetes voldoen as hulle nie swanger was nie. Hierdie twee verskillende vroue sou met swangerskapsdiabetes gediagnoseer word.
Sommige vroue is moontlik gediagnoseer met diabetes voordat hulle swanger was. Hierdie vroue word gediagnoseer met voorgeboortelike diabetes.
Hierdie diagnostiese weë verskil, en die gesondheidsrisiko's vir moeders en babas wat op hierdie verskillende weë gediagnoseer is, verskil ook, maar alle vroue is dieselfde behandel: hul bloedglukosevlakke word gemonitor en hul dieet beperk.
Waarom bekommer dokters vir swangerskapdiabetes?
Verskeie gesondheidsprobleme kan voorkom by moeders wat tydens swangerskap met hul hoë glukosevlakke gediagnoseer is, insluitend 'n groter risiko om 'n 'groot' baba te hê. Die gemiddelde baba weeg net meer as 3kg, maar 'groot' babas is bo die 90ste persentiel en weeg ongeveer 4kg.
Ander risiko's sluit in die bevalling voor die bevalling, 'n keisersnee en babas met 'n lae glukose by geboorte. Selde kan babas tydens geboorte 'n vaste skouer hê.
Kans om 'n groot baba te hê
Uitkoms studie vir hiperglykemie en nadelige swangerskap uitkoms., skrywer met dien verstande
Kans op 'n keisersnee
Uitkoms studie vir hiperglykemie en nadelige swangerskap uitkoms, skrywer met dien verstande
Kans dat die baba 'n skouer of ander geboorte beseer het
Skouerdistosie is waar een van die baba se skouers tydens die bevalling agter die bekkenbeen van die moeder vassteek. Uitkoms studie vir hiperglykemie en nadelige swangerskap uitkoms, skrywer met dien verstande
Vroue wat met swangerskapsdiabetes gediagnoseer is, meld ook dikwels gevoelens van selfskuld, angs, verwarring en stres oor die bestuur van 'n nuwe dieetregime.
Waarom word Donna gediagnoseer en nie Sarah nie?
Daar is tans geen internasionaal eenvormige definisie van swangerskapsdiabetes nie. Kundiges stem nie saam oor die mate van glukose-onverdraagsaamheid wat 'n voldoende verhoogde risiko vir moeder of baba inhou nie.
A multinasionale studie gepubliseer in 2009 Dit was veronderstel om die onsekerheid op te klaar, maar die resultate het getoon dat verhoogde glukosevlakke 'n deurlopende risiko vir swak uitkomste tydens swangerskap was. Daar was geen duidelike afsnyding nie; hoe meer glukose-onverdraagsaam, hoe groter is die risiko vir moeder en baba.
'N Internasionale groep beveel 'n afsnypunt aan, maar verskillende lande het verskillende toetsregimes en afsnypunte aanvaar.
In Australië het die diagnostiese kriteria vir swangerskapsdiabetes in 2014 verander met die doel om die diagnostiese akkuraatheid te verbeter en skadelike gesondheidsuitkomste vir vroue en hul babas te voorkom.
Hierdie figuur wys hoe ingewikkeld dit is. Die glukose-resultate van 1,248 Brisbane-vroue van die HAPO-studie is gekoppel aan vier verskillende internasionale kriteria vir swangerskapsdiabetes. Alhoewel 191-vroue aan een of meer kriteria sou voldoen het, het slegs 30 (15%) aan al vier die kriteria voldoen.
Afkortings: ADIPS Australasiese diabetes in swangerskapgenootskap; IADPSG Internasionale Vereniging van Diabetes en Swangerskapstudiegroepe; NICE Nasionale Instituut vir Kliniese Uitnemendheid; ACOG Amerikaanse kollege vir verloskundiges en ginekoloë. Aangepas uit McIntyre HD, Gibbons KS, Lowe J, Oats JJN. Kleur en prente bygevoeg., CC BY-NC-ND
Toetsprosesse kan ook verskil. Australië het universele keuring, met 'n een-stap proses waar alle vroue 'n toets vir diabetes het, en diegene wat positief toets, gediagnoseer word.
Nieu-Seeland het 'n bevestigingsproses in twee stappe waar vroue wat positief toets tydens 'n aanvanklike toets (ongeveer 25% van vroue) 'n tweede bevestigingstoets aflê. Slegs vroue met 'n positiewe uitslag in die tweede toets word met swangerskapsdiabetes gediagnoseer.
In sommige lande, soos die Verenigde Koninkryk en Nederland, word slegs vroue met ten minste een risikofaktor vir swangerskapsdiabetes aangebied.
Stygende koerse in Australië
Tariewe van swangerskapsdiabetesdiagnoses in Australië het toegeneem van 2% in 1990 tot byna 14% in 2017.
'N Deel hiervan is te danke aan die toenemende ouderdom van vroue wat swanger raak, meer vroue wat oorgewig is, meer getoets en beter opname doen. Maar baie van die styging het plaasgevind sedert 2014 toe die Australiese definisie verander het.
Die persentasie vroue wat met swangerskapsdiabetes gediagnoseer is in Mackay in Noord-Queensland verhoog van 9.8% tot 19.6% in die eerste jaar van die verandering.
in 'n Melbourne-hospitaal, het navorsers bevind dat die persentasie vroue wat met swangerskapsdiagnose gediagnoseer is, toegeneem het van 5.9% in 2014 onder die ou kriteria, tot 10.3% in 2016 onder die nuwe kriteria.
In beide studies was daar min of geen verandering in gesondheidsuitkomste vir moeders of babas nie.
'N Diagnose hang ten minste gedeeltelik af van waar u woon. Adi Saputra
Alhoewel daar 'n beduidende toename was in die aantal vroue wat met swangerskapsdiabetes gediagnoseer is, is daar oënskynlik onbeduidende voordele vir die gesondheid.
Daar was egter aansienlike koste vir gesondheidsorg. Die Melbourne-hospitaal hierbo spandeer meer as $ 560,000 meer aan die ekstra vroue wat gediagnoseer is met swangerskapsdiabetes onder die kriteriumverandering.
As ons dieselfde formule toepas op die Australiese bevolkingsgegewens, skat ons dat die netto toename in Australiese gesondheidskoste as gevolg van die verandering in swangerskapdiabeteskriteria ongeveer A $ 28 miljoen per jaar is.
Riglyne en kliniese praktyke word gereeld elke twee tot vyf jaar hersien, veral as daar bewyse van voordele of nadele is. Dit is tyd om te kyk hoe ons swangerskapsdiabetes definieer en die impak op vroue, hul babas en die Australiese gesondheidstelsel.
Rae Thomas, medeprofessor, Bond Universiteit; Clare Heal, professor, promosievoorsitter, James Cook Universityen Julia Lowe, mede-professor, Skool vir Geneeskunde en Openbare Gesondheid, Fakulteit Gesondheid en Geneeskunde, Universiteit van Newcastle