Ons voel almal walging, maar hoekom draai sommige van ons dit op onsself? - InnerSelf.com
Waarom sommige mense siek voel in vliegtuie, treine en motors
As jy iemand is wat aan bewegingsiekte ly, kan reis in baie soorte voertuie wees ...
Jane Simpson, Lancaster Universiteit en Philip Powell, Universiteit van Sheffield
Terwyl daar kan 'n paar subtiele verskille in watter snellers 'n afgryse reaksie vir dieselfde persoon in verskillende kontekste of in mense wat verskil oor geslag en nasionaliteit, almal regoor die wêreld toon dieselfde kenmerkende gesig reaksie op iets wat hulle walglike vind.
In werklikheid is die geslote mond, gekrimpte neus en vernouing van die oë wat geassosieer word, die perfekte manier om sy kernboodskap te simboliseer: dit maak my opgewonde, hou dit weg van my.
Die Opstandige Self
Disgust is een van 'n aantal diskrete (kern) emosies wat vreugde, woede, verrassing, vrees en skaamte insluit. En soos ander emosies, kan afgryse inwaarts gefokus word - op die fisiese en psigologiese aspekte van die self. Maar selfafkeer is 'n relatief nuwe gebied vir sielkundige navorsing en word gesien as toenemend relevant om ons te help om 'n hele reeks gesondheidsgedrag, gemeenskapsresponse en ons eie emosionele reaksies op gebeure en ander mense beter te verstaan.
Die gevolge van "selfafkeer" dien gewoonlik minder van 'n funksie as afwyking vir buite-stimuli. Dus, wat maak selfafkeer verskillend van ander negatiewe emosies en voel state soos skaamte, skuld of selfverwerping? En wat is die voordeel om selfbeskikking regstreeks te oorweeg?
Eie afgryse verskil van ander negatiewe gevoelens wat mense het oor hulself in 'n aantal maniere. Terwyl self-walging is waarskynlik langsaan gaan gebeur Ander selfgerigte kwessies soos skande, unieke eienskappe sluit gevoelens van afkeer in, byvoorbeeld wanneer jy in die spieël kyk, besoedeling en magies eerder as geredeneerde denke. Hierdie, wat met ander eienskappe geneem word, soos die besondere kognitiewe-affektiewe inhoud, stel 'n emosionele ervaring voor wat anders as skaamte is (verwant aan hiërargiese voorlegging en verminderde sosiale rang).
Disgust gaan nie net oor "nie hou van" aspekte van jouself nie. Die diepte van die emosie kan beteken dat jy nie eers na jouself kan kyk sonder om oorweldig te word nie. Die gevoel dat jy walglik is, beteken ook dat jy potensieel giftig is vir ander - sodat mense geïsoleer kan word omdat hulle nie ander wil besmet en besoedel met hul eie vermeende "walglikheid" nie.
Dikwels is die aspekte van hulself dat mense moeg vir (hetsy fisies of sielkundig) is gekoppel aan 'n vermeende oortreding van die fisiese liggaam of sy suiwerheid, soos onvanpas seksuele kontak of probleme met die voorkoms, wat weerspieël die evolusionêre oorsprong van afgryse.
Eie afgryse Behoefte therapie op maat
Soos met baie negatiewe gevoelens wat mense kan ervaar, sal die oorsprong van selfverslawing waarskynlik in die kinderjare lê, wanneer mense leer wat dinge afstootlik in hul omgewing is en kwesbaar is vir walglike reaksies en walglike kritiek van ander. Egter afwyking kan egter enige tyd voorkom, veral as gevolg van skielike dramatiese veranderinge in die self, byvoorbeeld na aanleiding van trauma soos 'n seksuele aanranding.
Om selfbeskikking te verstaan, het ook praktiese en kliniese implikasies. Byvoorbeeld, self-afguns het getoon dat dit 'n voorspellende faktor vir baie mense met depressie en as dit nie in terapie aangespreek word nie, is dit onwaarskynlik dat terapeutiese uitkomste positief of volhoubaar is.
Dit is ook getoon dat dit 'n faktor is in ander geestesgesondheidsprobleme, soos eet- en persoonlikheidsversteurings, en om mense te laat vermy sekere gedrag wat van nut sou wees - soos om servikale smeer toetse te hê.
In 'n versameling opstelle in 'n boek wat ons oor die onderwerp gepubliseer het, navorsers argumenteer dat, tensy die potensiaal van hierdie emosionele toestand erken word, kan óf terapeutiese pogings om mense met ernstige geestesgesondheidsprobleme of gesondheidsintervensies te help wat daarop gemik is om ernstige siektes te voorkom, nie suksesvol sal wees nie.
Een van die dinge wat ons opgemerk het by die lewering van meer kognitiewe gedragsgebaseerde terapieë, is dat, hoewel daar 'n belangstelling in gevoelens en emosies is, vir sommige kliënte die krag van hul gevoelens van selfverskrikking beteken dit moet die aanvanklike fokus vir die terapie, eerder as kognisies of gedrag, anders werk die terapie nie.
So terwyl die meeste walglike navorsing die vermeende stimuli aanvaar het om van buite afkomstig te wees, van kliniese en empiriese waarneming weet ons dat dit net nie die geval is nie. Die "opstandige self"Het groot implikasies vir individue se sielkundige welsyn en sosiale lewens.
Jane Simpson is 'n navorsingsdirekteur en senior lektor aan die Lancaster Universiteit. Haar navorsingsbelange het betrekking op die sielkundige ervarings van mense met neurodegeneratiewe toestande (insluitende diegene wat van hul geboorteland af weggaan), selfverwarring en die verhouding tussen emosie en kognisie meer algemeen.
Philip Powell is 'n postdoktorale navorsingsgenoot aan die Universiteit van Sheffield. Sy navorsingsbelange fokus op die ervaring van emosie en die uitwerking daarvan op sielkundige funksionering en welsyn.