DAAR laat ek my toe verlede week deur Oom Pottie ompraat om saam met hom Johannesburg toe te ry, in sy rooi Toyota Cressida natuurlik, dies. Sy dogter het vir ons kaartjies in ‘n losie gekry, en ons het gaan kyk hoe vaar die Lions teen die Sun Wolves. Omdat ek meer as twintig jaar gelede self op Ellispark was, het ek besluit, watwou, ek gaan saam.
Ek het teruggekom met blywende indrukke. Eerstens, ‘n span soos die Wolves hoort nie in die Superrugby-kompetisie nie. Soos almal gesien het, het die manne van Johannesburg maalvleis van hulle gemaak. Soos baie televisiekykers ongetwyfeld ook, het die toeskouers hulle naderhand begin jammer kry, want sowat van ‘n slagting is lanklaas gesien.
Ek wonder hoe het Willie Brits, die “mascot” van die Leeus enkele jare gelede met sy eie maanhare, om so deur sy eertydse span verniel te word. Hulle het die Sharks dalk ‘n guns bewys, want die Lions kan dalk oorgerus wees voor hul kragmeting op die 15e. Op Kingspark gaan dit ‘n ander storie wees. Hopelik.
Nog ‘n indruk is dat hierdie Lions-span, en ons was naby aan hulle toe hulle by die stadion aankom, ‘n besonderse verhouding met mekaar het. Dis aanvoelbaar, en waarneembaar.
Hul ondersteuners, veral jong kinders, swart en wit, kan nie wag om met hulle kontak te maak en te praat nie. Na die wedstryd het die spelers amper 45 minute in ‘n spesiaal-afgekampte vierkant handtekeninge uitgedeel en gesels met ‘n horde mense wat net naby hulle wou kom.
‘n Derde indruk is dat die bemarking van hierdie unie ongelooflik verbeter het. Die biertent, die saam kuier op ‘n spesiale plek voor en na die wedstryd, gehalte (maar baie duur) klere en artikels met die Lions-embleem in die stadionwinkel, dra alles by tot ‘n heeltemal nuwe benadering teenoor die situasie voordat Kevin de Klerk en later Rudolph Streauli betrokke geraak het. Hoe die span gaan vaar sonder Johan Ackerman, sal nog gesien moet word. Maar daar is spelers met ongelooflike talent in die span.
‘n Vierde indruk is iets wat sekerlik ook op ander groot stadions ook in losies en by gasvryheids-gebiede gebeur. Die manne, en selfs die vroue, drink kwaai. Na die einde van die wedstryd, kuier hulle eers “om te wag dat die verkeer verminder”.
Pottie en ek het van hulle gesien na hul motors toe loop met ooglopend te veel drank in hul lywe. Ek wonder hoeveel mense bestuur terug van rugbywedstryde af, nie bloot effens oor die alkoholgrens nie, maar behoorlik dronk.
Kyk, as daar nou een waarheid in ons land is, is dit dat rugbykykers, of by die velde of by watergate, drink. Vra my. Dieselfde gebeur by die Watergat. Niemand neem hulle huis toe nie, hulle bestuur self. Pottie het hom vrek gelag vir wat ek beskou as ‘n ou grappie en aan ons deur iemand in die losie vertel is. ‘n Rugbyspeler kom by die hemelpoorte aan en Petrus vra hom of hy iets besonders in sy lewe gedoen het.
“Ja”, vertel hy, “ek het Eben Etsebeth reg van voor af getêkkel toe hy op vol spoed was.”
“Rêrig?” antwoord Petrus, “en wanneer was dit?” “O, so vyf minute gelede, antwoord die speler.”