Oorsake van Entstofversaking: Waarom Entstofkatte word steeds siek | Troeteldiere Huishouding
Wanneer 'n ingeëntde dier die siekte ontwikkel waarmee dit ingeënt is, word dit dikwels as 'n entstofversaking genoem. In die oorgrote meerderheid van gevalle is dit egter nie die entstof wat gefaal het nie, maar 'n onvoldoende immuunrespons op die entstof het plaasgevind. Hieronder is enkele van die hoofredes wat siekte in ingeëntes kan ontwikkel.
Die primêre oorsaak van entstofversaking is 'n interfererende vlak van moederlike teenliggaampies.
Pasgebore katjies ontvang siektebeskerming van hul ma deur die oordrag van teenliggaampies. Hierdie teenliggaampies word deur die plasenta van die moeder oorgedra en deur middel van kolostrum, die eerste melk wat die pasgeborenes ontvang. Teenliggaampies is klein siektebestryding proteïene wat deur sekere tipes selle genaamd 'B-selle' geproduseer word. Die proteïene word gemaak in reaksie op 'vreemde' deeltjies soos bakterieë of virusse. Hierdie teenliggame bind met sekere proteïene (antigene) op vreemde deeltjies soos bakterieë, om hulle te help inaktiveer.
Die ouderdom waarop katjies effektief geïmmuniseer kan word, is eweredig aan die hoeveelheid teenliggaambeskerming wat die jong diere van hul ma ontvang het. Hoë vlakke van materie teenliggaampies teenwoordig in 'n katjie se bloedstroom sal die effektiwiteit van 'n entstof blokkeer. Wanneer die teenliggaampies van die moeder tot 'n lae genoeg vlak in die katjie val, kan immuniteit (beskerming teen siektes) deur middel van inenting geproduseer word.
Die teenliggaampies van die moeder sirkuleer gewoonlik oor 'n paar weke in die pasgebore se bloed. Daar is 'n tydperk van 'n paar dae na 'n paar weke waarin die teenliggaampies van die moeder te laag is om beskerming teen die siekte te bied, maar te hoog om 'n entstof toe te laat om te werk. Hierdie tydperk word die venster van vatbaarheid genoem. Dit is die tyd wanneer 'n katjie ondanks die ingeëntheid nog steeds die siekte kan kontrakteer. Hierdie raam van vatbaarheid kan wyd wissel. Die lengte en tydsberekening van die venster van vatbaarheid is anders in elke rommel en tussen diere in dieselfde rommel.
Sommige entstowwe kan aktiewe immuniteit in die jong dier stimuleer, selfs wanneer teenliggaampies teenwoordig is. Een tipe word 'n 'hoë titer', 'n lae-entstof-entstof genoem. ' Hierdie gewysigde lewende entstof bevat 'n hoër aantal virusdeeltjies (hoë titer) wat minder gedemp word (lae deurgang) as die 'gemiddelde' entstof. 'N Ander tipe, die rekombinante entstof, word gemaak uit gedeeltes van die virusse of bakterieë. Diegene wat kodeer vir die antigene wat die beste teenliggaamsreaksie produseer, word gekombineer met 'n nie-siekte-veroorsakende virus, sodat hulle die selle van die liggaam kan betree. Beide die hoëtiter-, lae-entstof-entstowwe en rekombinante entstowwe kan oor die algemeen 'n immuunstelselrespons oprig in jong diere wat 'n moederlike teenliggaamvlak het wat hulle sal verhoed om te reageer op 'n 'gemiddelde' entstof. Soos entstowwe verbeter, sal ons hopelik beter kittens in hul vroeë lewe kan beskerm.
Onvoldoende tyd tussen inenting en blootstelling
'N Entstof bied nie onmiddellik beskerming nie. Dit neem 'n paar dae na 'n week of meer vir 'n dier se liggaam om op die entstof te reageer. Vir sommige entstowwe kom 'n voldoende immuniteit gewoonlik nie voor 2-3 weke na die tweede inenting in die reeks voor nie. 'N Jong dier is vatbaar vir 'n siekte indien dit aan die siekte blootgestel word voordat 'n inenting tyd gehad het om die liggaam se immuniteit te stimuleer. 'N katjie ingeënt teen panleukopenia, en dan blootgestel aan die virus 'n paar dae later sal waarskynlik die siekte ontwikkel. Op dieselfde manier sal 'n entstof nie beskerming bied aan 'n katjie wat reeds voor die inenting aan die siekte blootgestel is nie.
Ons het gesien dat te kort 'n interval tussen inenting en blootstelling aan siektes kan lei tot die ontwikkeling van die siekte. In sommige gevalle geld dieselfde as die tydsduur tussen inenting en blootstelling aan siekte te lank is. Sommige inentings kan die dier vir die lewe beskerm. Ander entstowwe, soos 'n kardinale leukemie-entstof, lewer 'n beskerming wat slegs 'n kort tydjie duur (kort duur van immuniteit). Die lengte van die beskerming van 'n entstof wissel deur die siekte, tipe entstof, ouderdom by inenting en die immuunstelsel van die individuele dier.
Ons kan probeer om vas te stel of 'n persoon of dier beskerming het teen 'n siekte deur die hoeveelheid teenliggaampies in die bloed te meet. Die resultaat word dikwels uitgedruk as 'n 'titer'. Die toets word gewoonlik uitgevoer deur 'n aantal verdunnings van die bloed te maak en dan te meet by watter verdunning daar genoegsame teenliggaampies is om in die toets te reageer. Byvoorbeeld, 'n titer van 1: 8 (een tot agt) beteken dat die bloed verdun kan word na een deel bloed en sewe dele sout en nog steeds 'n positiewe reaksie in die toets lewer. Hoe hoër die titer (1:16 is hoër as 1: 8), hoe meer antilichaam is teenwoordig.
Dit word ingewikkeld as ons hierdie titers probeer interpreteer. Die beskermende titer vir katagtige panleukopenie is 1: 100, maar vir die hond seer, is die beskermende titer 1:20. Jy kan nie titer tussen siektes vergelyk nie - 'n beskermende titer vir een siekte sal anders wees as vir 'n ander siekte. Ook, die titer is slegs 'n meting van een deel van die immuunstelsel - die teenliggaamvlak. Dit toets nie die res van die immuunstelsel wat 'n baie groot rol kan speel in die voorkoming van siektes nie.
Sommige veeartse stel voor dat ons teenliggaampiters moet meet voordat hulle 'n dier herhaal. As die dier 'n beskermende titer het, sal 'n entstof nie gegee word nie. Teen hierdie tyd is die beskermende titer van baie siektes onbekend. Vir sommige siektes sal die vlak van teenliggaampies nie die immuunstatus van die dier akkuraat assesseer nie omdat ander dele van die immuunstelsel belangriker is om die spesifieke siekte te bestry.Nog 'n probleem met titers is dat die toets ons eers die dier se status op daardie tydstip sal vertel. Dit kan ons nie vertel wat die status van die dier 6 maande van nou af sal wees nie. Dus, hoe gereeld moet ons toets? Laastens is daar altyd die moontlikheid van laboratoriumfout. 'N Toetsresultaat kan foutief voorstel dat 'n dier 'n beskermende titer het as hy dit regtig nie doen nie.
Verskillende stamme van bakterieë of virusse
Entstowwe bevat slegs spesifieke stamme van die virus of bakterieë wat siekte veroorsaak. 'N Entstof wat uit een stam geproduseer word, kan nie voldoende beskerm teen 'n ander stam nie. Dit geld vir kattekalikivirus.
Skade aan entstof
As dit nie behoorlik hanteer word nie, is dit moontlik dat 'n aangepaste lewende entstof geïaktiveer kan word. Dit is 'n baie ongewone voorkoms, maar kan voorkom as die entstof aan ultravioletlig blootgestel word, indien daar 'n lang tydperk was tussen die herstel en wanneer dit gebruik is, of as dit nie by die regte temperatuur gestoor word nie. Vervaardigers besef dat sommige entstofpartikels deur hantering verminder kan word en het toelaes hiervoor gemaak by die bepaling van hoeveel entstofpartikels in elke entstof ingesluit moet word.
Entstowwe word ontwikkel om deur 'n sekere roete, of intranasaal (in die neusgate), subkutane (onder die vel) of intramuskulêr (in die spier) gegee te word. As 'n entstof toegedien word deur 'n roete wat verskil van die roete waarvoor dit ontwikkel is, mag dit nie effektief wees nie en kan dit aansienlike skade veroorsaak.
Die hele dosis van die entstof moet op een slag gegee word. Entstowwe is nie ontwikkel om verskillende dosisse aan verskillende grootte diere te gee nie, behalwe in sommige gevalle, word aanbeveel dat die dosis intranasale entstowwe vir katjies verminder word.
Nie-nakoming van inentingskedule
As te kort van 'n tyd verloop tussen dosisse entstowwe, kan inenting inmengsel voorkom. Daar word voorgestel dat indien meer as een tipe entstof gegee word, hulle op dieselfde tyd gegee moet word, nie 'n paar dae uitmekaar nie.
Langdurige interval tussen inentings:
Om die beste reaksie te lewer, word die eerste keer dat 'n dier ingeënt word teen 'n siekte ingeënt. Herhaalde inentings word gewoonlik 2-4 weke na die vorige inenting gegee. Die eerste entstof meer of minder primer die immuunstelsel, en die daaropvolgende inenting (s) verhoog die immuunrespons. As 'n tydperk langer as 'n paar weke tussen hierdie eerste reeks inentings voorkom, is die immuunstelsel nie meer as 'primed' nie en minder van 'n immuunrespons kan die gevolg wees van die daaropvolgende inenting.
Immuunonderdrukking / immunodeficiency
Om beskerming teen 'n entstof te bied, moet 'n dier se immuunstelsel genoegsaam deur die entstof gestimuleer word. As die dier se immuunstelsel nie behoorlik funksioneer of onderdruk word nie, soos die geval sou wees by diere met sekere virusinfeksies, en diegene wat sekere kankerbehandelings ontvang of baie hoë dosisse steroïede, sou die entstof nie 'n behoorlike immuunrespons begin nie en sou lei nie tot die beskerming van die siekte nie.
Gelyktydige siekte proses
Koors is getoon om die reaksie van die immuunstelsel op hondsdempende inenting in hondjies te inhibeer. Sekere virusinfeksies kan ook die vermoë van die immuunstelsel verminder om voldoende te reageer op 'n inenting. Selfs stres, soos instap, kan 'n kat se reaksie op 'n inenting verminder.
Diere wat ondervoed is, soos diegene wat siek is, mag nie voldoende reageer op 'n inenting nie. Swak voeding, soos Vitamien A, Vitamien E, en seleniumtekorte, en beperkte proteïen of kalorieë kan tot onderdrukking van die immuunstelsel lei.
Wanneer ons al die inligting oor moederlike teenliggaampies ondersoek, die raam van vatbaarheid, immuunstelsel reaksie, vatbaarheid vat, ens., Begin ons om te sien hoekom daar so baie verskillende inentingsprotokolle is en waarom alle diere wat ingeënt word, nie voldoende beskerming ontwikkel nie teen siekte.
Vlakke, 'n kussing wat spoel. →