Die Jaar van die Tier »
Januarie 5, 2010 deur Louwie
Klaas van die onderdorp.
Sondag oggend. Ek lê rustig in my bed en lees die koerant toe my selfoon lui. Hannes Pelser, my goeie ou vriend en Professor in rekenaar wetenskap aan die Universiteit, praat onsamehangend, wel meer onsamehangend en deurmekaar as normaalweg, aan die ander kant. Al wat ek kan uitmaak is “koerant” en “voorblad.” Ek sê stop, begin voor.
“Kyk op die voorblad van die Sondagkoerant,” sê hy opgewonde. “Dit is met absolute behae dat ek dit vir die soveelste keer sit en lees vanoggend. Dit staan daar in groot vet letters geskryf: Baasbrein van dwelm sindikaat agter tralies.”
Ek kyk op die voorblad en daar staan dit soos hy sê. Daar is foto’s ook by die berig. ŉ Middeljarige man, lank, lenig, sterk met ŉ digte bos blonde hare en dik goue kettings om sy nek en polse. Flambojant uitgevat, arrogant soos ŉ regte Mafia baas.
‘Meneer Klaas Goosen (alias Brandon Goya, ook genoem Yster), en drie ander mans is betrap in ŉ industriële pakkamer waar hulle miljoene Rande se dwelms gestoor het. In sy poging om te ontsnap het Klaas op die Polisie gevuur en een noodlottig gewond. Klaas Goosen word aangekla van die besit van dwelms en moord op ŉ geregsdienaar. Hy is in aanhouding en sal nie op borg vrygelaat word nie’ aldus die Polisieverklaring,
Ek sê “so what?”
“Man,” sê hy behaaglik. “Ek het lanklaas so goed gevoel op ŉ Sondag oggend.”
Ek sê hoekom, wie is Klaas en wat het dit met jou te doen?
Hy sê kom kuier, ek gooi solank vir jou ŉ dop dan vertel ek.
“Hoe verpes ek nie daardie bakkies op die koerant se voorblad nie,” sê hy toe ek met `n glas Konjak in die hand langs sy swembad sit, tien uur op ŉ Sondag oggend.
“Na al die jare haat ek hom steeds net so intens soos die eerste keer toe hy en sy trawante voor my gestaan het, hy met daardie selfversekerde grynslag op sy gesig en sy “lyfwagte” kwylend dom, skuins agter hom,” sê hy en ek kan sien hy bedoel dit. Ek vra nou waar en hoe kruis sy paaie dan met die Mafia?
“Standerd ses, ek is ŉ verwarde jong kind van ŉ kaalvoet plaasskooltjie af, oorweldig deur die baie kinders en onderwysers van die hoërskool. Onvoorbereid op die wêreldwyse stadskinders en hulle onbevange uitgesprokenheid oor politiek, godsdiens en kennis van seks en dwelms. Ek sluip behoorlik van klas tot klas en probeer so onsigbaar as moontlik te wees.
“Halfpad deur die jaar begin ek effens te ontspan. Die onderwysers is nie mensvreters nie, kom ek agter, en die kinders is vriendelik genoeg. Ek het ŉ paar goeie vriende en gesels selfs skaam-skaam met meisies in my klas, maar aan verhoudings en liefde dink ek nie eers nie, tot die dag dat ek en die blondine op die trappe teen mekaar vasloop en toe nie weer ons oë van mekaar kon afhou nie,” vertel hy selfbewus, want hy is steeds maar die onseker klong van sy jeug, die nerd, die outsider ten spyte van al sy grade en toekennings en boeke wat hy al geskryf het.
“Niemand het my gesê jy hoor kerkklokke in die verte lui, jy slaan in sweet uit en alles behalwe die meisie in jou onmiddellike omgewing vervaag asof ŉ digte mis dit ingesluk het as Kupido jou beetkry nie. Dit tas jou verstand aan. Dit maak jou effens mal en van jou wysie af. Ek het nie gedink dit kan so goed voel om mens te wees nie.”
Hy vryf met sy hand oor sy steeds ongekamde hare en staar in die niet.
“Goed, jy kom van die plaas af, jy weet niks van die liefde nie, jy weet nie wat sê jy vir so ŉ mooi meisiekind wat so skielik so naby en so onweerstaanbaar is nie. Jy weet regtig nie wat met jou lyf en verstand en hormone aan die gang is nie. Daarom vat dit ŉ week of twee van by mekaar verby loop en skaapagtig vir mekaar glimlag en skaam-skaam hallo sê, voordat jy die moed bymekaar skraap en eendag vir haar sê ‘Hi, ek is Hannes,’ en sy sê ek weet en dit slaan jou voete onder jou uit en jy weet regtig nie wat jy nog vir haar wou sê nie en jy wens die aarde wil jou insluk want jy bloos bloedrooi van kop tot tone. En sy glimlag sooo mooi en sy gee vir jou `n stukkie papier met haar naam en telefoonnommer daarop geskryf en loop giggelend weg saam met haar vriendin. En jou hart wil bars en jy is lighoofdig en jy wonder of jy dalk terminaal siek is.”
Ek wonder wat die storie met die Mafia te doen het maar ek bly stil en drink my Konjak-ontbyt.
“Eerste ding wat ek doen toe ek by die huis kom na skool is om die nommer te bel. Sy antwoord onmiddellik asof sy langs die telefoon gesit en wag het dat dit moet lui. Ons gesels soos ou vriende, opgewonde en dankbaar en verlief. Ons spreek af om die volgende dag gedurende pouse te ontmoet. “Daardie nag kan ek nie slaap nie. Ek skryf ŉ lang liefdesbrief by kerslig wat ek dadelik vir haar gee toe ons pouse ontmoet. Sy gee ook vir my `n dik koevert met `n hemelse geur en met my naam op in die mooiste fyn handskrif geskryf.
“Vir weke lank is dit al waarna ek uitsien by die skool, elke pouse se ontmoeting met my pragtige mooi meisiekind. Ek is in die wolke. Die lewe is `n lied. En toe staan hulle eendag vir my en wag by die skool se hek, Klaas van die onderdorp en sy beenbrein bende. Toe ek deur die hek stap, toe kom staan hy reg voor my en twee van sy mak ape kom staan reg agter my. ‘Mathilda het my gesê jy pla haar. Dis my Sheila daai, jy los haar uit of ek donder jou. Sy’t gesê jy moet al die foto’s wat jy van haar het vir my gee, nou.’ Ek sê vir hom ek het nie foto’s van haar by my nie, en buitendien is sy my meisie, nie syne nie. Toe gryp sy gorillas my van agter vas en hy soek al my sakke deur vir die foto’s. Daar was een foto van haar in my baadjie se boonste sak. Toe hy dit kry pluk hy dit uit en skeur die hele sak van my baadjie af, en toe klap my deur die gesig.
“Ek haat daai man, ek haat hom met my hele siel!,” sê hy afgemete.
Die volgende dag, vertel hy, het hy sy Mathilda en Klaas pouse sien staan en handjies vashou. Sy het nie vir hom gekyk as hulle by mekaar verby geloop het nie. Sy wonderlike wêreld het om hom in duie gestort. Hy het nie geëet of geslaap of geleer nie. Hy was in rou gedompel.
Klaas en Mathilda se verhouding het presies drie weke gehou. Sy het eendag by die skool opgedaag met ŉ blou oog en hy het pouse met ŉ ander slet van die onderdorp gestaan en handjies vashou.
“Skielik het Mathilda weer vir my begin glimlag, maar ek het gemaak of ek haar nie sien nie,” vertel die Professor verder. “Ek was vir ewig genees van meisies en hulle valsheid, het ek gedink.
“Klaas van die onderdorp, ou Klaas wie se pa homself dood gedrink het, het onverwags weer toegeslaan. Hy het een of ander perverse behae daarin gehad om my te verneder. Sonder waarskuwing of provokasie het hy en sy misdadiger vriende weer eendag op my afgeloop. Twee van die skobbejakke het my vas gegryp en Klaas het my nuwe horlosie van my arm afgeruk. ‘Ha, net wat ek nodig het, ŉ stophorlosie’ het hy gesê en my onverwags ŉ harde vuishou in die maag gegee. Toe ek weer bykom het hy oor my gestaan met daardie grynslag op sy bakkies. ‘Sien, net twee sekondes toe lê jy op jou rug’ het hy spottend gesê. Hy het die horlosie op die grond neergegooi en dit met sy skoen flenters getrap.
“Daarna was dit ŉ gereelde ding. Hulle het my soms net rondgestamp en vir my gelag, of al my boeke uit my tas uit op die grond gegooi en daarop getrap, selfs daarop gepis.
“Ek het dit al genoem dat ek die vark haat met hart en siel,?” het my vriend gevra. Ek het vermoed hy was of besig om of dronk of van sy kop af te raak.
“Net een maal kon ek my op die vuilgoed wreek. Ek en ŉ vriend was besig om tennis te speel toe die pes op die baan stap en uitdagend in die middel van die baan by die net gaan staan. My vriend het hom gevra om te gee pad en hy het vermakerig gesê ‘maak my!’ Toe sê my vriend vir my speel en ek dien so hard as wat ek kan en die bal tref die vuilgoed teen die kant van die kop, en hy slaan neer soos ŉ dooie os. Ek skrik my dood, en toe ek sien hoe swerm sy bullebak vriende op die baan en dat baie van hulle messe in hulle hande het, het ek geweet ons is in baie groot moeilikheid. Gelukkig was daar ŉ paar onderwysers op die baan langs ons en hulle het toe die spul verwilder.
“Die Hoof het Klaas en sy maters daarna ingeroep en hulle is gewaarsku dat hulle geskors sou word as hulle aan my of my vriend sou raak, binne of buite die skoolgronde. Maar ek het geweet dat Klaas my die een nooit sal vergewe nie. Iewers sal ek betaal daarvoor”
Voor die einde van die jaar is Klaas uit die skool geskors omdat hy ŉ onderwyser aangerand het en Mathilda is geskors omdat sy Klaas se kind verwag het. Hannes het nooit weer van Klaas of Mathilda gehoor nie, tot twintig jaar later toe hy en sy vrou Rita besluit het om vir die eerste en laaste keer na sy matriek klas se re-unie te gaan. Hy het die soort van goed verpes, maar ŉ ou klasmaat het aan hom gekarring tot hy toegegee het.
“As ek maar nooit die gemors bygewoon het nie!” sê my vriend driftig. “Ons het skaars by ons tafel gaan sit toe kom die bliksem na ons toe aangestap. Goue kettings net waar jy kyk. Diamant oorbel in elke oor. Ek kon nie verstaan wat hy daar soek nie, hy was nie in ons klas nie, het nie eers standerd ses geslaag sover as wat ek weet nie. Maar die vrou by hom was wel in my klas, het ek later agter gekom. Die wonder van snykunde en butox het haar net baie jonger laat lyk as wat sy was.
“Grootbek en joviaal het hy my gegroet. ‘Professor, ek is so bly om jou weer te sien. Toe hulle my sê jy sal hier wees kon niks in die wêreld my hier weghou nie’ het hy luidrugtig aangekondig en my hand op en af geskud. Sonder seremonie het hy en sy metgesel oorkant ons gaan sit en met ŉ argelose gebaar van die hand die arme mense wie se sitplek dit was, aangesê om vir hulle sitplek by ŉ ander tafel te gaan soek.
“Berekend en slu het hy met ons begin speel. Met kwinkslae en grappies onder die belt het hy my normaalweg bedeesde vrou om sy pinkie gedraai. Hy het vir haar drankies begin aandra en hoe meer sy gedrink het hoe meer het sy vir sy grappe gelag, uitbundig gelag soos ek haar nog nooit hoor lag het nie. Hy het met haar op die dansvloer baljaar dat dit vir my ŉ verleentheid was. My vrou wat normaalweg ŉ vinnige wals as verspot beskou het, het nou wild getol en gedraai in die arms van Klaas van die onderdorp. En heeltyd het hy my dopgehou, uitdagend, vermakerig.
“Terwyl ek noodgedwonge met Klaas se meisie dans het sy my fluisterend gewaarsku dat Klaas besig was om dwelms in my vrou se drank te gooi. Sy het gesê ek moet Rita so vinnig as moontlik daar weg kry.
“Jy weet,” sê Hannes skielik meer gemoedelik. “Ek sit gisteraand so en kyk na my voete en ek wonder wie se voete dit is, dit lyk dan nie of dit aan my behoort nie. Ek dink ek kan my kop glad nie meer vertrou nie.”
Ons drink ons Konjak vir `n wyle in stilte terwyl hy na sy voete staar.
“En toe?” vra ek hom. “Wat doen jy toe?”
“Ek het hulle gaan was, net om seker te maak,” sê hy ernstig.
“Nee man, by die dans, die re-unie. Wat doen jy toe?”
“O ja, die dans. Ek het Rita by hom gaan vat en geloop. Sy het nog teë gestribbel, wou nog drink en dans, maar ek het gesê ons gaan nou huis toe, dadelik. Klaas het ons gevolg tot by die kar. Sy blink nuwe Bentley was reg langs my Golfie geparkeer. Twee kaalkop, bespierde lyfwagte met pistole oop en bloot op die heup het langs sy kar gestaan. Klaas het my vrou omhels en haar gesoen, te hard en te lank om ordentlik te wees. Toe ons ry het hy by die venster in gebuk en vir haar gesê ‘ek sien jou weer skattie, sommer gou!’
My vriend staan verbitterd op en gooi vir homself ŉ halwe glas Konjak in. Ek wonder steeds oor sy voete.
“By die huis het Rita vreemd begin optree. Geheime oproepe giggelend onvang en gemaak, op afsprake gegaan sonder om te sê saam met wie of waarheen. Twee weke later was sy weg, spoorloos en sonder verduideliking. Toe ek die middag by die huis kom was haar kaste leeg en sy weg.
“`n Paar dae later het ek op my rekenaar foto’s van haar begin kry waar sy in Switserland, toe Frankryk, die Griekse eilande en London was. Toe ŉ doodse stilte. Drie maande later het `n groot swart BMW met donker vensters voor my deur stilgehou. My vrou is uit die kar uit gestamp en haar tasse agterna gegooi en toe is die BMW met skreeuende bande daar weg.
“Sy was pimpel en pers geslaan. Haar een oog blou en geswel. Sy was so bedwelm sy kon nie self loop nie. Ek het haar huis toe gedra en ŉ vriend wat `n mediese dokter is gebel om te kom help. Van daardie dag af was sy nog nooit nugter nie. Ek vermoed dis van drank en dwelms. Sy bly glo hy is nog lief vir haar en dat hy haar weer sal kom haal.”
Ek het hom so jammer gekry. Daar het trane langs sy wange af geloop. Hy was verwese.
“Toe ek vanoggend die berig in die koerant sien en dit vir my hond Trix lees, toe sê sy `n slim ding vir my, sy sê; ‘gaan kyk in sy bankrekening!’
Ek kyk hom verstom aan. “Jou hond Trix?” vra ek. Ek kyk na die brak en die brak kyk my in die oë en ek sweer daar is `n helse glimlag op haar bakkies. Sy draai op haar rug en raak dadelik aan die slaap met haar pote in die lug.
“Die slimste hond wat al ooit gesien het,” sê die Professor ernstig. “Ek gaan kyk toe na sy rekening. Jy weet mos rekenaars is my lewe, dis nie te moeilik om sulke dinge te doen nie, ek help die Polisie gereeld om in ouens se Switserse bankrekenings in te kom.
“Daar was net agt en twintig miljoen in die een rekening. Toe sê Trix ‘doen dit, hy skuld jou. Buitendien gaan hy die geld nooit weer nodig kry waar hy heen gaan nie’ toe doen ek dit. Ek skuif dit oor na my eie Switserse rekening wat ek al lank gelede vir myself oopgemaak het. En ek bespreek vir my en Trix plekke op die eerste vlug na Rio more oggend, net vir ingeval.”
Laat daardie aand kry ek ŉ oproep van die Polisie af, ek moet ŉ draai by hulle kom maak, hulle het ŉ man met ŉ tas in een hand en ŉ hond onder die ander pap nat gereën in `n donker straat gekry. Hy weet nie wie hy is of waar hy bly nie. Hy het die polisiekar verwar met ŉ taxi en dié gevra om hom dringend na die lughawe toe te vat. Sy hond het glo vir hom gesê die Mafia is op sy spoor. Daar was ŉ koevert met my naam en selfoon nommer in sy sak en so kon hulle my opspoor.
Ek het ŉ verwese, nat Hannes en sy hond gaan haal en huis toe gevat. Die volgende dag is hy en sy hond in ŉ inrigting opgeneem. Hy het geweier om sonder die hond te gaan.
Klaas van die onderdorp het sy vernedering op die tennisbaan van amper dertig jaar gelede gewreek, Hannes se lewe is verwoes. Hannes is verwoes, totaal vernietig. Klaas is nie ŉ man wat ooit vergeet of vergewe nie.
Die aand na Hannes se opname het ek onthou van die koevert wat in sy se sak was, en wat die polisie toe vir my gegee het. Ek het vir my ŉ Whisky ingegooi, voor die kaggel gaan sit en na my voete gekyk net om seker te maak, toe het ek die koevert oopgeskeur. In die koevert was `n vliegtuig kaartjie na Switserland in my naam, en `n brief. In die brief het Hannes verduidelik dat hy al die geld vir my in ŉ Switserse bankrekening geplaas het. Hy het ook gesê dat Trix vir hom gesê het om Rita van haar dwelm hel te verlos voor hy opgeneem word, wat hy toe gedoen het. Trix het hom ook aangesê om my te waarsku dat die Mafia op my spoor is. “Jy moet vlug my ou vriend, so gou as wat jy kan, Klaas en sy trawante is genadeloos. Hulle sal jou doodmaak.”
Ek het voor die kaggel aan die slaap geraak met reën wat op die dak neersif. Vyf uur die oggend het ek wakker geskrik van ŉ lawaai by die voordeur. Toe ek die deur oopmaak sit ŉ sopnat Trix daar met ŉ ewe nat koerant in haar bek wat sy toe vies voor my voete uitspoeg.
“Lees bladsy drie,” sê sy kortaf en kyk angstig oor haar skouer straat toe. Ek tel die koerant op en blaai na bladsy drie. ‘Bekende professor in inrigting vermoor’ lees ek.
Ek kyk geskok na die hond.
“Jy het met my gepraat?” vra ek verbaas. Die hond rol haar oë dramaties.
“Lees,” sê sy geïrriteerd. Ek lees dat Professor Hannes Pelser in sy bed in die inrigting met ŉ kussing versmoor is. Die lyk van sy vrou is by hulle huis in haar kamer gevind. Sy is vermoedelik die aand voor sy opname in die inrigting reeds vermoor. Die saak word ondersoek.
“Waar is die vliegkaartjies,” vra Trix. “Ons moet wegkom, hulle is op pad hierheen.”
Ek kyk na my voete, ek kyk na die hond en wonder of ek my voete moet gaan was …. net om seker te maak.
“Maak gou, gil die hond.” Ek hardloop kamer toe, kry my paspoort en die kaartjies, gooi klere, tandeborsel en skeergoed in ŉ tas en storm voordeur toe. Net toe ek die deur wou oopmaak hou daar twee swart BMW’s voor die deur stil en ses swaar gewapende mans klim uit.
“Agterdeur,” blaf die hond half histeries. Ons storm in die reën by die agterdeur uit, klim oor die heining en hardloop straat af. `n Polisiekar kom stadig aangery. Ek stop die kar en met die tas in die een hand en die nat hond onder die arm klim ek agter in.
“Lughawe,” sê ek vir die bestuurder. “En maak gou, die hond sê die Mafia is op my spoor, hulle gaan my dood maak!”
“Slim hond wat jy het,” sê die bestuurder en draai stadig na my toe om. “Reguit lughawe toe, want ons het `n dringende afspraak … in Switserland,” sê Klaas van die onderdorp vir my met `n grynslag op sy verpeste bakkies.
Posted in Louwie | Tagged Klaas, Mafia, storietyd | 15 Kommentaar
op Januarie 5, 2010 at 10:03 nm Sonkind
Ag nee shame man!
op Januarie 6, 2010 at 6:09 vm ekisanna
“Hou aan…ek kom nou terug, daar is net eers ‘n hond by my deur met ‘n koevert in sy bek….
op Januarie 6, 2010 at 8:02 vm demoerin
Wow, dit is cool. Net soos ek dit like!!
op Januarie 6, 2010 at 7:11 nm Louwie
Sonkind, ja shame. Maar miskien kom hy weg?
Anna, kyk uit vir die BMW. Daai brak is moeilikheid!
Is bly jy hou daarvan demin. Ek kry ook nie soetsappige eindes reg nie. Moet tog eendag probeer.
op Januarie 7, 2010 at 11:46 vm Girl van die Suburbs
LOLOL Ek voel nou skoon hartseer. Dis regtig goed geskryf. Erg boeiend!
op Januarie 7, 2010 at 8:10 nm Louwie
Dankie Girl. We aim to please!
Kyk uit vir die volgende een. Baie meer seks en geweld.
op Januarie 14, 2010 at 10:42 vm Girl van die Suburbs
Wonder of dit ‘n ware verhaal is? 😐
op Januarie 14, 2010 at 10:18 nm Louwie
Girl, my stories begin maar altyd iewers waar iets regtig gebeur het, soms met myself, soms met iemand wat ek ken, en dan loop die ding maar sy eie draaie. Lieg hier en daar by, vererger plek-plek.
My stories skryf hulle eintlik maar self. Ek mik een koers in en as ek weer sien loop die ding in `n heel ander rigting. Soms verbaas die einde my net soveel as vir die mense wat dit lees!
op Januarie 15, 2010 at 2:14 nm Girl van die Suburbs
So Louwie wat jy nou eintlik vir ons wil vertel is dat jy gewetenloos is met tonne geld ❓ 😉
op Januarie 15, 2010 at 6:25 nm Joh
Eerder geldloos met tonne gewetens? 😉
op Januarie 15, 2010 at 7:39 nm Louwie
Ha Ha 😀 Ha ha 😀
Girly nou weet jy te veel van my. Ek stuur dadelik die 2 BMW’s met my beenbrekers oor na jou toe om te “gesels”
Jy is gewaarsku 👿
Joh, eerder wroegend en geldloos? Life is a bitch 😥
op Januarie 15, 2010 at 11:49 nm Girl van die Suburbs
Stuur hulle maar….. Maar ook net as jy van daai geld saam stuur…
op Februarie 8, 2010 at 9:01 nm maxie
Ek het al voorheen gese jy is ‘n meester, maar wraggies… hierdie was meesleurend, absoluut puik. Wanneer publiseer jy????
op Februarie 8, 2010 at 10:03 nm Louwie
Dankie Maxi. Sou graag wou `n boek saamslaan, maar die uitgewers is maar taai. Maar wie weet, dalk eendag.
Sal jou laat weet as dit gebeur.
op Februarie 19, 2010 at 2:38 nm Best of the Best « Herriemerrie
[…] Louwie se Storie tyd 2 […]