As die 2016-demokratiese presidensiële genomineerde, het Hillary Clinton die geleentheid om 'n fout wat bykans 'n kwart eeu gelede gemaak is, reg te stel. Sy kan die party se verbintenis tot volle indiensneming herbevestig.
In die somer van 1944, 'n tyd toe die land nog in die Tweede Wêreldoorlog heeltemal besig was, het die Demokratiese Party gesê kiesers:
"Om die oorwinning te bespoedig, vestig en onderhou vrede, waarborg volle werk en voorspoed - dit is sy platform."
Vir die volgende 44-jaar het 11-partyplatforms die party se verbintenis tot volle indiensneming bevestig. Die bewoording was dikwels langer en soms vergelykbaar kort, maar by elke verkiesing wou die Demokrate op rekord hou aangesien die party tot volle werk gepleeg het. Of ten minste het hulle tot 1992 gedoen.
Dit was die jaar dat Bill Clinton die Demokratiese presidensiële nominasie gewen het. Bill Clinton beskryf homself openlik homself as 'n nuwe soort demokratiese. Hy het homself van baie van die partye onderskei deur die doodstraf te ondersteun en te smeek vir die welsyn soos ons dit ken, en die ondersteuning van proffesionele handelstransaksies soos NAFTA.
Vir nuwe demokrate was 'n platformplank op volle indiensneming outydse arbeid en vakbond-tipe politiek. Clinton en sy span het geen belangstelling gehad om sulke toewyding te maak nie. Die woorde "volle werk" verskyn dus nie in die 1992-partyplatform nie.
Dis nou Hillary Clinton se party. Sy sal volgende maand beheer oor 'n duidelike meerderheid van die afgevaardigdes in Philadelphia. Dit beteken dat as sy die verbintenis tot volle indiensneming wil herbevestig, sy seker die vermoë het om die taal in die platform in te sluit. (Natuurlik sal Bernie Sanders-afgevaardigdes waarskynlik ten volle ondersteunend wees, aangesien Senator Sanders albei in sy presidensiële veldtog en sy tyd in die Kongres 'n sterk voorstander van volledige indiensnemingsbeleid was.)
Volle indiensneming is waarskynlik goeie politiek, maar dit is ook goeie beleid. Die enigste tyd in die laaste vier dekades waar die meeste werkers konsekwente groei in reële lone gesien het, was die lae werkloosheidsjare van die laat 1990s. Die produktiwiteitswins van hierdie tydperk is wyd gedeel, met loongroei aan die onderkant van die loonleer eintlik effens vinniger as in die middel en boonste.
Daarbenewens is die mense wat die meeste voordeel trek uit lae werkloosheid die mees benadeelde. Die Afrika-Amerikaanse werkloosheidskoers is gemiddeld twee keer die wit werkloosheidsyfer, terwyl die werkloosheidskoers vir Afrika-Amerikaanse tieners tipies naby aan ses keer die werkloosheidsyfer vir blankes is.
Gestel ons kan die wit werkloosheidskoers met 'n persentasiepunt met die ooreenstemmende winste vir Afro-Amerikaners en Afro-Amerikaanse tieners afskakel. Dit is baie moeilik om 'n sosiale program voor te stel wat dieselfde voordeel vir swart tieners sal bied as 'n daling in 6 persentasiepunt in hul werkloosheidsyfer.
As president sal Clinton 'n onmiddellike geleentheid hê om die vlakke van indiensneming te beïnvloed, aangesien sy waarskynlik met minstens twee vakatures op die Federale Reserweraad se raad van bestuur sal kom. Sy sal ook die geleentheid kry om die voorsitter, Janet Yellen, of haar plek in haar eerste jaar in die kantoor te vervang. As hierdie aanstellings verbind is om die Fed 'n beleid van lae rentekoerse te handhaaf, kan dit 'n wesenlike impak hê op die groeikoers van die ekonomie en indiensneming.
Benewens die Fed-beleid sal Clinton ook begroting- en handelsbeleid ontwerp wat 'n groot impak kan hê op die vlak en samestelling van indiensneming. Op die begroting behoort Clinton bereid te wees om tekorte te bestuur om infrastruktuur en ander besteding te finansier, veral as die ekonomie 'n groot en aanhoudende vraaggaping ondervind (ook bekend as sekulêre stagnasie). Sy moet ook werkprogramme vir die mees benadeelde ondersteun om hulle 'n voet in die arbeidsmark te gee.
Ons $ 500 miljard jaarlikse handelsdekort is die hoofoorsaak van die vraaggaping wat ons in die gesig staar. Clinton moet beleid volg om hierdie tekort te verlaag, veral deur die waarde van die dollar te verminder wat Amerikaanse goedere en dienste meer mededingend internasionaal sal maak. Ons sal nie die 4.4-miljoene fabrieksbane wat ons verloor het, teruggekry het sedert Bill Clinton sy kantoor aangegaan het nie, maar 'n kleiner handelsdekort kan 1-2 miljoen terugkry, en dit sal 'n merkbare verskil in die arbeidsmark maak.
Daar word dikwels gesê dat nadat partye hul platforms goedkeur, hulle dadelik hulle ignoreer. Daar is baie waarheid aan hierdie lyn. Maar dit is meer waarskynlik dat 'n tweede president Clinton ernstig 'n verbintenis sal neem wat sy gemaak het as een wat sy nie het nie. Dit sou 'n groot stap vorentoe wees as sy 'n fout gemaak het deur Bill Clinton en die Demokratiese Party se verbintenis tot volle indiensneming herbevestig het.