Spanje se ekonomie - Inligting - 2022
Spanje se ekonomie - Geskiedenis
BBP (2008): $ 1,402 miljard aan huidige pryse (sewende grootste organisasie vir ekonomiese samewerking en ontwikkeling-OESO-ekonomie).
Jaarlikse groeikoers: .9%.
BBP per capita: $ 34,600.
Begroting: Inkomste ............. $ 598 miljard
Uitgawes ... $ 659 miljard
Hoofgewasse: Graan, groente, olywe, wyndruiwe, suikerbiet, sitrus; beesvleis, vark, pluimvee, suiwelprodukte; vis
Natuurlike hulpbronne: Steenkool, bruinkool, ystererts, uraan, kwik, piriete, fluorspar, gips, sink, lood, wolfram, koper, kaolien, potas, waterkrag
Belangrike nywerhede: Tekstiel en klere (insluitend skoene), voedsel en drank, metale en metaal vervaardig, chemikalieë, skeepsbou, motors, masjiengereedskap, toerisme
Spanje se toetreding tot die Europese Gemeenskap-nou Europese Unie (EU)-in Januarie 1986 het die land vereis om sy ekonomie oop te maak, sy nywerheidsbasis te moderniseer, infrastruktuur te verbeter en ekonomiese wetgewing te hersien om aan die EU-riglyne te voldoen. Deur dit te doen, het Spanje die bruto binnelandse produk (BBP) groei verhoog, die staat se skuld -tot -BBP -verhouding verminder, werkloosheid van 23% tot 15% in 3 jaar verminder en inflasie tot onder 3% verminder. Die fundamentele uitdagings wat Spanje oorbly, sluit in die vermindering van die tekort in die openbare sektor, die vermindering van werkloosheid verder, hervorming van arbeidswette en beleggingsregulasies, verlaging van inflasie en die verhoging van die BBP per capita.
Na die piekgroeijare in die laat 1980's, het die Spaanse ekonomie in die middel van 1992 'n resessie ondergaan. Die ekonomie het herstel tydens die eerste Aznar-administrasie (1996-2000), gedryf deur 'n terugkeer van verbruikersvertroue en verhoogde private verbruik, hoewel die groei die afgelope jare vertraag het. Werkloosheid bly 'n probleem van 10,5% (2004 geraam), maar dit verteenwoordig steeds 'n beduidende verbetering van vorige vlakke. Waardering van die peseta gedurende die negentigerjare het Spaanse uitvoere meer mededingend gemaak, maar die sterkte van die euro sedert die aanvaarding daarvan het die afgelope tyd kommer laat ontstaan ​​dat Spaanse uitvoere buite die reeks buitelandse kopers geprys word. Dit word egter vergoed deur die vergemakliking van handel tussen die eurolande.
'N Oorsig van Spanje
Spanje is 'n land in Suidwes -Europa op die Iberiese Skiereiland in die suide van Frankryk en Andorra en in die ooste van Portugal. Dit het kuslyne aan die Baai van Biskaje ('n deel van die Atlantiese Oseaan) en die Middellandse See. Die hoofstad en grootste stad van Spanje is Madrid, en die land is bekend vir sy lang geskiedenis, unieke kultuur, sterk ekonomie en baie hoë lewenstandaard.
Vinnige feite: Spanje
Amptelike naam: Koninkryk van Spanje
Amptelike tale: Spaanse landwyd, Katalaans, Galicies, Baskies, Aranees, regionaal
Geldeenheid: Euro (EUR)
Regeringsvorm: Parlementêre konstitusionele monargie
Klimaat: Gematigde helder, warm somers in die binneland, meer matig en bewolk langs die kus bewolk, koue winters in die binneland, gedeeltelik bewolk en koel langs die kus
Totale oppervlakte: 195,124 vierkante myl (505,370 vierkante kilometer)
Hoogste punt: Pico de Teide (Tenerife) op die Kanariese Eilande op 3,718 meter
Laagste punt: Atlantiese Oseaan op 0 voet (0 meter)
Feite oor Spanje - voedsel, kultuur, geskiedenis, sport, ekonomie
Die soewereine staat van die Koninkryk Spanje is in die suidwestelike deel van Europa op die Iberiese Skiereiland geleë. Dit grens aan die Middellandse See in die suide en ooste van die vasteland. Die land bestaan ​​uit 'n lang geskiedenis, 'n ryk kultuur en 'n aantal besienswaardighede vir buitelandse toeriste.
In Spaans staan ​​die land bekend as Espana. Die hoofstad is Madrid. Spanje is 'n goed ontwikkelde land met 'n hoë BBP, wat die 13de hoogste ter wêreld is. Volgens die bevolkingsopname van 2012 is daar ongeveer 47 miljoen mense.
Die bespreking hieronder onthul interessante en insiggewende feite oor Spanje.
Feite oor Spaanse kos
Tradisionele Spaanse spesialiteite is heerlik. Of dit nou tyd is vir el desayuno (ontbyt) of la cena (aandete), u wag op 'n aanloklike en vervullende genot. Tapas - Spaanse voorgeregte - is 'n spesiale trekpleister vir toeriste. Boonop is daar 'n aantal ander unieke geregte waaruit die smaakvolle tradisionele Spaanse kookkuns bestaan. Hieronder word die bekendste geregte in die streek bespreek.
Churros word by ontbyt of as versnapering geniet. Dit bestaan ​​uit gebakte deeg gebak met vrugte of bedek met sjokolade. Die deeg is in die vorm van 'n dik stok.
Dit is spesiale kersgeskenke in Spanje. Mantecados en Polvorones is 'n verskeidenheid amandelkoeke. Hulle word in verskillende vorms en groottes gemaak en kan sag of krummelrig wees. Aan die ander kant is turron 'n lekkergoed met amandels en heuning as die hoofbestanddele.
In teenstelling met die gewone Mexikaanse tortilla's, bestaan ​​Spaanse tortillas uit 'n eieromelet met aartappels as 'n ekstra bestanddeel. Die plaaslike bevolking noem dit tortilla espanola.
Dit is 'n groentesop wat meestal van tamatie gemaak word. Daar is verskillende variasies van gazpacho in verskillende dele van Spanje. Dit word gewoonlik bedien met hardgekookte eier.
Paella word beskou as die nasionale gereg van die land, en is 'n rysgereg wat geniet word by La Fallas, die Spaanse lentefees. Dit is gemaak van rys, vleis en groente. Bekende variasies van paella bestaan ​​uit seekos of konynvleis.
Feite oor die Spaanse kultuur
Spanje is bekend vir verskeie van sy interessante gebruike, feeste en ander komponente van 'n kleurryke kultuur. Die volgende feite gee inligting oor die gewildste gebruike wat in die land gevolg word.
Dit is 'n gewilde tipe Spaanse volksmusiek vergesel van spontane dans. Flamenco bestaan ​​uit kitaar as die dominante instrument. Die styl het sy oorsprong in die suidelike deel van die land in Andalusië.
Die beroemde stiergeveg van Spanje is vir toeriste een van die opwindendste besienswaardighede van die land. Die populêre tradisie word ook 'tauromachy' genoem.
San Sebastian -fees
Die fees word in Januarie in San Sebastian gevier met vreugdevure en dans. Die opvallende kenmerk van hierdie fees is die gewilde taborrada -tromspel.
Dit is 'n lentefees wat tydens die Middeleeue ontstaan ​​het. Dit word vandag in die land gevier deur 'n nagparade en Nit del Foc - Night of the Fire. In die geval van laasgenoemde word kartonfigure wat groteske tonele uitbeeld, verbrand.
Sangria is die bekendste drank van Spanje. Dit is donkerrooi van kleur en word gemaak van wyn, vergesel van 'n bietjie brandewyn. Boonop voeg gekapte vrugte en versoeter by tot die geur van die drank.
Futbol, ​​soos uitgespreek deur die Spaanse inwoners, is sokker een van die gewildste sportsoorte in die land saam met stiergevegte. Dit word amper as godsdiens beskou en is dus 'n belangrike deel van die land se kultuur. Spanje is die tuiste van twee van die gewildste sokkerspanne ter wêreld, en het internasionale bekendheid verwerf in die sportwêreld.
Feite oor die Spaanse geskiedenis
Spanje het 'n ryk geskiedenis wat dateer uit die prehistoriese eeu. Argeoloë het bewyse ontdek wat toon dat die streek meer as 'n miljoen jaar gelede deur hominiede bewoon is. Die volgende feite onthul meer oor die interessante geskiedenis van Spanje.
Die Iberiese skiereiland was 'n uiters belangrike toevlugsoord vir die oorlewendes van die laaste ystydperk. Na die einde van die ystydperk is 'n groot deel van Noord -Europa dus herbevolk uit Spanje.
In die 3de eeu v.C. is Spanje deur twee keiserlike moondhede betwis - die Romeine en die Kartagoërs. Die Romeine het na die tweede Puniese oorlog die oostelike skiereiland in die hande gekry.
Spanje het in 5 vC uit die hande van Romeine in die hande van die Visigote geval.
Die Arabiere het in 711 hul infiltrasie in die land begin, wat gelei het tot 'n lang heerskappy van Moslemmag.
Die Christene het begin veg vir die herowering van Spanje. Hulle het hul verowering in 1492 deur die val van Granada voltooi.
Nadat Spanje 'n reeks keiserlike bewind, revolusionêre bewegings en diktatuur beleef het, het Spanje uiteindelik in die 1980's 'n demokratiese staat geword.
Feite oor die Spaanse ekonomie
Die volgende feite oor die ekonomie van Spanje word verskaf deur die Wêreldbank en CIA Factbook, 2013.
Die geldeenheid van Spanje is Euro.
Die bruto binnelandse produk van Spanje is die dertiende hoogste ter wêreld. Dit beloop $ 1,31 triljoen.
Die BBP per capita is gelyk aan $ 30,100 en is drie keer hoër as die gemiddelde BBP per capita van die wêreld.
Die BBP van Spanje daal jaarliks ​​met 1,6. Hierdie koers is egter 4,6% stadiger as die gemiddelde koers vir die res van die wêreld.
Weens die hoë BBP per capita is die lewenstandaard in die land hoog. Die Spanjaarde staan ​​egter ook voor 25,1% van die werkloosheidsyfer, wat die verdienste en lewensomstandighede van individue beïnvloed.
Feite oor Spaanse toeristeplekke
Spanje is vol toeriste -aantreklikhede. Hieronder word die gewildste toeristeplekke in die streek bespreek.
La Concha is een van die gewildste stadstrande in die hele Europa. Dit is in San Sebastian geleë en bied verskillende doendinge, waaronder branderplankry. Behalwe vir 'n pragtige uitsig, kan toeriste dit geniet om by die nabygeleë restaurante te eet.
Die Palacio Real van Madrid
Die beroemde Palacio Real - die koninklike paleis - is gebou deur Carlos III in die agtiende eeu en is nou die tuiste van die koning van Spanje. Die skouspelagtige gebou is 'n besoek werd.
Die eiland Ibiza, aan die kus in Spanje, is die ideale partytjieplek vir Europeërs in die somer. Dit bied verskeie restaurante, nagklubs en strandkroeë.
Alhambra, 'n oorblyfsel van die Moslem-dinastie in Spanje, is 'n moet-besoek plek. Dit is in die 14de eeu gebou as 'n vesting sowel as 'n paleis deur die Nasrid Sultans. Die gebou is geleë op 'n plato wat uitkyk oor Granada. Dit vertoon unieke Moslem -kuns.
Akwaduk van Segovia
Die wonderlik geboude Aquaduct van Segovia is 'n erfenis van die Romeine. Die akwaduk, gebou in ongeveer 50 vC, word steeds gebruik om water van die Frio -rivier na Segovia te voorsien.
Feite oor sport in Spanje
Die gewildste sportsoorte in Spanje is stiergeveg en sokker. 'N Aantal ander sportaktiwiteite, waaronder tennis, goud, Formule Een -wedrenne, watersport, ski, basketbal en fietsry, is ook algemeen.
selfstandige naamwoord: Spanjaard (e)
byvoeglike naamwoord: Spaans
Spaans 86,4%, Marokkaanse 1,8%, Roemeens 1,3%, ander 10,5%(geraamde 2018)
let op: data verteenwoordig bevolking per geboorteland
Castiliaans Spaans (amptelik landwyd) 74%, Katalaans (amptenaar in Katalonië, die Baleariese Eilande en die Valenciaanse gemeenskap (waar dit as Valencia bekend staan)) 17%, Galicies (amptenaar in Galicië) 7%, Baskies (amptenaar in Baskies Land en in die Baskies-sprekende gebied van Navarra) 2%, Aranese (amptenaar in die noordwestelike hoek van Katalonië (Vall d'Aran) saam met Katalaans, en lt 5000 sprekers)
let op: Aragonese, Aranees Asturies, Baskies, Calo, Katalaans, Galicies en Valenciaans word erken as streektale onder die Europese handves vir streeks- of minderheidstale
Rooms-Katoliek 68,9%, ateïs 11,3%, agnosties 7,6%, ander 2,8%, nie-gelowige 8,2%, ongespesifiseerde 1,1%(raming van 2019)
0-14 jaar: 15,02% (mannetjie 3,861,522/vroulik 3,650,085)
15-24 jaar: 9,9% (manlik 2,557,504/vroulik 2,392,498)
25-54 jaar: 43,61% (manlik 11,134,006/vroulik 10,675,873)
55-64 jaar: 12,99% (mans 3,177,080/vroulik 3,319,823)
65 jaar en ouer: 18,49% (man 3,970,417/vroulik 5,276,984) (raming vir 2020)
totale afhanklikheidsverhouding: 52.4
afhanklikheidsverhouding van bejaardes: 30.4
potensiële ondersteuningsverhouding: 3.3 (raming vir 2020)
manlik: 42,7 jaar
vroulik: 45,1 jaar (geskatte 2020)
8,05 geboortes/1 000 bevolking (geskatte 2021)
9,78 sterftes/1,000 bevolking (raming van 2021)
1.39 migrant (e)/1.000 bevolking (geskatte 2021)
Met die opvallende uitsondering van Madrid, Sevilla en Zaragoza, word die grootste stedelike agglomerasies langs die Middellandse See en die Atlantiese kus aangetref. stad Barcelona
stedelike bevolking: 81,1% van die totale bevolking (2021)
tempo van verstedeliking: 0.24% jaarlikse veranderingstempo (skatting 2020-25)
let op: data sluit die Kanariese Eilande, Ceuta en Melilla in
6.669 miljoen MADRID (kapitaal), 5.624 miljoen Barcelona, ​​835.000 Valencia (2021)
By geboorte: 1.07 manlik (s)/vroulik
0-14 jaar: 1.06 manlik (s)/vroulik
15-24 jaar: 1.07 manlik (s)/vroulik
55-64 jaar: 0.96 manlik (s)/vroulik
65 jaar en ouer: 0.75 manlik (s)/vroulik
totale bevolking: 0.98 manlik (s)/vroulik (raming vir 2020)
Ma's bedoel ouderdom by die eerste geboorte
4 sterftes/100,000 lewende geboortes (raming van 2017)
totaal: 3.14 sterftes/1 000 lewende geboortes
manlik: 3.51 sterftes/1 000 lewende geboortes
vroulik: 2,74 sterftes/1 000 lewende geboortes (raming van 2021)
totale bevolking: 82,21 jaar
manlik: 79,22 jaar
vroulik: 85,39 jaar (geskatte 2021)
1.51 kinders gebore/vrou (2021 geskatte)
let op: persent van die vroue tussen 18 en 49 jaar
verbeter: stedelik: 100% van die bevolking
onverbeter: stedelik: 0% van die bevolking
totaal: 0% van die bevolking (geraamde 2017)
3,87 dokters/1 000 bevolking (2017)
3 beddens/1 000 inwoners (2017)
Toegang tot sanitasiegeriewe
gevalle van COVID-19 of 7,802.3 kumulatiewe gevalle van COVID-19 per 100,000-bevolking met 169,2 kumulatiewe sterftes per 100,000-bevolking vanaf 13 Junie 2021, het 45,93% van die bevolking ten minste een dosis COVID-19-entstof deur die Departement van Binnelandse Veiligheid ontvang het instruksies uitgereik waarin Amerikaanse passasiers wat in Spanje was, verplig is om deur sekere lughawens te reis waar die Amerikaanse regering uitgebreide keuringsprosedures geïmplementeer het
totale bevolking: 98.4%
vroulik: 98% (2018)
manlik: 17 jaar
vroulik: 18 jaar (2018)
vroulik: 34,5% (geskatte 2019)
Ekonomiese geskiedenis van Spanje
Hierdie omvattende verslag van die ekonomiese ontwikkeling van Spanje, wat vir die eerste keer in Engels beskikbaar was, word algemeen beskou as 'n groot prestasie in die Spaanse geskiedskrywing. Dit dek die hele geskiedenis van die ekonomiese en sosiale evolusie van Spanje vanaf prehistoriese tye tot aan die einde van die negentiende eeu. Die boek is afkomstig van lesings wat aan die Universiteit van Barcelona gehou is deur Jaime Vicens Vives, wat die afgelope dekades die grootste historikus van Spanje genoem is. Die skrywer, bewus van al die belangrikste interpretasies van die Spaanse geskiedenis, maak gebruik van die onlangse navorsing van Spaanse, Franse en Amerikaanse historici, maar gee nog steeds die geheelbeeld wat hy sy eie afdruk gee.
Oorspronklik gepubliseer in 1969.
Die Princeton Legacy -biblioteek gebruik die nuutste print-on-demand-tegnologie om boeke wat voorheen uit die druk was, weer beskikbaar te stel uit die vooraanstaande agterlys van Princeton University Press. Hierdie uitgawes bewaar die oorspronklike tekste van hierdie belangrike boeke terwyl dit in duursame sagte- en hardeband -uitgawes aangebied word. Die doel van die Princeton Legacy Library is om die toegang tot die ryk wetenskaplike erfenis wat in die duisende boeke wat Princeton University Press sedert sy stigting in 1905 gepubliseer het, aansienlik te verhoog.
Die ontwikkeling van die moderne Spanje: 'n Ekonomiese geskiedenis van die negentiende en twintigste eeu
Pers, 2000. xvi + 528 bls $ 49,95 (lap), ISBN: 0-674-00094-3.
Beoordeel vir EH.NET deur Vera Zamagni, Departement Ekonomiese Wetenskap,
Hierdie monografie deur Gabriel Tortella (professor in ekonomiese geskiedenis aan die
Universiteit Alcal? de Henares, Madrid, Spanje) word deur almal baie waardeer
diegene wat dit in Spaans kon lees. Die vertaling daarvan in Engels is baie
welkom. Die publikasie daarvan dra by tot die versameling volumes wat die saak bevat
studies van lande wat daarin geslaag het om die oorgang na modern te maak
ekonomieë, maar wat nog nooit deur internasionale aandag getrek is nie
geleerdes en lesers vanweë die afwesigheid van 'n goeie rekening in Engels. Die
boek bereik die doel om die eienaardighede van die Spaanse ekonomie aan te bied
geskiedenis met 'n benadering wat geïnspireer is deur die meer kwantitatiewe en
analitiese standaard wat heers in die hedendaagse ekonomiese geskiedenis, terwyl op
dieselfde tyd leesbaar bly vir diegene wat slegs 'n basiese kennis van
ekonomie. Niemand kon beter as Gabriel Tortella daarin geslaag het nie
hierdie moeilike ewewig tussen strengheid en leesbaarheid. Sy groot navorsing
in die Spaanse ekonomiese geskiedenis, sy stelselmatige samewerking met al die
vooraanstaande ekonomiese historici van Spanje, en sy kennis van internasionale
vergelykings maak hom die ideale skrywer vir so 'n werk.
Die boek is egter nie perfek nie. Geen werk van die algemene ekonomiese geskiedenis kan bestaan ​​nie
beter as die basiese navorsing waarop dit gebou is. Laat my
spreek 'n paar van die swakste aspekte van navorsing in die Spaanse ekonomie aan
geskiedenis, wat weerspieël word in die boek van Tortella. Die eerste probleem is
periodisering. Daar is nou konsensus dat ekonomiese geskiedenis die beste hanteer kan word
met stelselmatig oor taamlik lang tydperke. Die belangrikste
Die besluit vir 'n algemene ekonomiese geskiedenis is dus om die
relevante keerpunte waarbinne 'n ontleding van die ekonomie gedoen kan word. Ek
dink dat 'n duidelike identifisering van sulke keerpunte nog steeds ontbreek
Spaanse ekonomiese geskiedenis. Tortella is van mening dat die tydsduur verdeel word
in die negentiende en twintigste eeu, maar daar is verskeie teenstrydighede
hierin kom dit uit die argumente wat die skrywer ontwikkel het. Die
negentiende eeu is skaars 'n samehangende tydperk en, met die uitsondering van
alle ander sektore bied slegs 'n interessante ontwikkeling uit
middel van die eeu, ongestoord tot in die twintigste eeu
ten minste tot die Eerste Wêreldoorlog, indien nie in die 1920's nie. Tortella is baie bewus daarvan
dit (sien sy bl. 231-34, maar ook bl. 299 en passim), maar is in geen posisie nie
om die leemte in te vul. Soos vir die twintigste eeu, die dikwels getrek vergelyking
met Italië toon dat 'n werklike diskontinuïteit in Spanje gepaard gaan met die burgeroorlog
en die gevolge daarvan. Alhoewel Tortella dit erken, stel hy nie voor dat a
meer relevante periodisering, wat ons in staat sou stel om te verstaan ​​wat dit was
regtig verlore gegaan in die twintig jaar van Franco se outarkie. In lande wat het
'n diktatuur tydens die industrialisasieperiode beleef het
belangrik om te verstaan ​​waar en in watter mate die diktatuur geproduseer het
ekonomiese diskontinuïteite, indien enige.
'N Ander aspek wat meer aandag verdien, is die onderlinge verbinding
sektore: nywerheid, handel, bankwese en staatsinmenging moet ontleed word
aparte hoofstukke om 'n sistematiese en samehangende behandeling te verkry, maar hulle
onderlinge verbindings moet duidelik gemaak word. Wat was die skakels tussen landbou,
nywerheid en handel? Was daar 'n sigbare impak van industrialisering op
handel? Wat was die verhoudings tussen banke en die nywerheid? Wat was die
die impak van regeringsbeleid op die modernisering van die land? Die skrywer
het sy bes probeer om sommige van hierdie vrae te beantwoord, maar omdat dit samehangend is
periodisering is nie vasgestel nie, die verspreiding van gebeure in elk
sektor voorkom enige duidelike behandeling van onderlinge verbindings tussen sektore.
Uiteindelik is dit altyd moeilik om genoeg beskrywing te kombineer
interpretasie. Ek dink dit is een van die sterkste aspekte van Tortella's
boek. Hy het al die mees interessante interpretatiewe lyne versamel
in sy eie navorsing (sien byvoorbeeld die baie interessante hoofstuk agt
die ondernemingsfaktor wat direk geneem word uit die werk waarin hy aangebied het
Milan 'n paar jaar gelede) en in die navorsing wat deur sy kollegas gedoen is
'n goeie weergawe daarvan, sodat die leser na die oorspronklike bronne kan gaan as
belangstel in groter diepte.
Dit is 'n boek wat met reg die standaardhandboek oor Spaans sal word
ekonomiese geskiedenis vir eers. Ek hoop dat die toenemende kennis van die
ervaring van lande soos Spanje, Italië of, inderdaad, Ierland, sal
oortuig geleerdes wat internasionale vergelykings van patrone tref, beslis
van groei wat sinchroniese vergelykings beslis van nut is om die
tydsberekening van die opstyg en die redes vir vertragings, maar nie by die besluit oor die finale nie
uitkoms van die moderniseringsproses, terwyl diakroniese vergelykings oor 'n
voldoende lang tydperk is meer lonend en suggestief.
Vera Zamagni is professor in ekonomiese geskiedenis aan die Universiteit van Bologna
(Italië). Haar nuutste publikasie in Engels is die hoofstuk "Evolusie van die
Ekonomie, " in Patrick McCarthy, redakteur, Italië sedert 1945, Oxford
Ekonomiese groei in Spanje
BBP per capita (EUR) 23,219 24,006 25,036 25,882 26,692
BBP (miljard euro) 1,078 1,114 1,162 1,202 1,245
Ekonomiese groei (BBP, jaarlikse variasie in %) 3.8 3.0 2.9 2.4 2.0
Binnelandse vraag (jaarlikse variasie in %) 4.1 2.1 3.1 2.7 1.5
Verbruik (jaarlikse variasie in %) 2.9 2.6 3.0 1.8 1.1
Belegging (jaarlikse variasie in %) 4.9 2.4 5.9 5.3 1.8
Uitvoer (G&S, jaarlikse variasie in %) 4.3 5.4 5.6 2.2 2.6
Invoer (G&S, jaarlikse variasie in %) 5.1 2.6 6.6 3.3 1.2
Industriële produksie (jaarlikse variasie in %) 3.2 1.9 3.2 0.3 0.7
Kleinhandelverkope (jaarlikse variasie in %) 4.2 3.9 0.7 0.8 2.4
Werkloosheidsyfer 22.1 19.6 17.2 15.3 14.1
Fiskale balans (% van BBP) -5.2 -4.3 -3.0 -2.5 -2.8
Openbare skuld (% van die BBP) 99.3 99.2 98.6 97.6 95.5
Inflasiekoers (GICP, jaarlikse variasie in %, eop) -0.1 1.4 1.2 1.2 0.9
Inflasiekoers (GICP, jaarlikse variasie in %) -0.6 -0.3 2.0 1.7 0.8
Inflasie (PPI, jaarlikse variasie in %) -2.1 -3.1 4.4 3.0 -0.4
Polisrentekoers (%) - - - - -
Aandelemark (jaarlikse variasie in %) -7.2 -2.0 7.4 -15.0 11.8
Wisselkoers (teenoor USD) - - - - -
Wisselkoers (teenoor USD, aop) - - - - -
Lopende rekening (% van BBP) 2.0 3.2 2.7 1.9 2.0
Lopende rekeningsaldo (EUR miljard) 21.8 35.4 31.1 23.3 24.9
Handelsbalans (miljard euro) -24.2 -18.8 -24.7 -33.8 -32.0
Die agteruitgang van Spanje
Toe Philip II in 1598 sterf, het die senings van Spanje byna die hele Sentraal- en Suid -Amerika, Noord- en Suid -Italië en die Benelux -gebied bereik. Goud en silwer van haar massiewe Amerikaanse ryk het Spaanse drome aangewakker om die beheer van Italië en Nederland uit Frankryk te beveg en die katolisisme oor die hele wêreld te versprei.
En tog, 300 jaar later, het die Verdrag van Parys die Spaans-Amerikaanse Oorlog beëindig, en daarmee het die Spaanse koloniale ryk gesterf. Kuba het verlore gegaan, net soos die Filippyne, Puerto Rico en Guam. In 'n poging om te red wat ook al te redde was, het Spanje haar oorblywende Stille Oseaan -kolonies verkoop aan die nuutste Europese moondheid, Duitsland.
Om Regina Grafe aan te haal: " Tydgenote en historici het die Spaanse skeepvaarthulpbronne vanaf ten minste die latere sestiende eeu as onvoldoende beskou. Tog verdiep dit net een van die groot raaisels uit die Spaanse keiserlike geskiedenis. As Spanje so swak was in die vlootkuns, hoe het dit die grootste westerse ryk drie eeue bymekaar gehou? " – Die vreemde verhaal van die agteruitgang van die Spaanse skeepvaart, p. 81
Maar dit, die enorme hoeveelheid gebied wat oor die hele wêreld versprei is, was deel van die probleem van Spanje. Die maklikste manier om haar Italiaanse besittings te bereik, was via die Middellandse See. Die maklikste en verreweg die gevaarlikste manier om aan haar vestings in die Benelux te voorsien, was om die Spaanse pad ('n toevoerroete van Barcelona na die Benelux via Lombardy en Bourgondië) te gebruik. Die enigste manier om haar Amerikaanse kolonies te bereik, was oor die Atlantiese See, 'n see wat al hoe moeiliker geword het om veilig te navigeer, aangesien die destydse opkomende Engelse, Franse en later Nederlandse vloot ook na die Nuwe Wêreld begin vaar het, dikwels in direkte kompetisie. met Spanje.
Die Spaanse pad
Die Dertig jaar en#8217 oorlog, wat amper as 'n plaaslike konflik in die Germanies begin het, het vinnig versprei en uitgebrei. Die Nederlandse opstand teen die Spanje en die Frans-Oostenrykse skermutselinge in Noord-Italië is slegs twee konflikte wat, hoewel dit niks met godsdiens of die Duitsers te doen gehad het nie, verweef geraak het met die algemene oorlogvoering tussen die noordelike en suidelike Duitsland.
Veral Spanje was gedurende die Dertigjarige Oorlog betrokke by talle konflikte: sy het grondgebied in Italië en die Benelux gehou wat onder skoot gekom het (of reeds was), en daar was ook probleme onderweg. Alhoewel Spanje vroeë suksesse behaal het, is sy uiteindelik aan bande gelê en het sy belangrike posisies en gevegte verloor. In 1637 verower die Nederlanders die magtige vesting Breda, in 1638 neem Bernhard van Weimar Beisach, wat die Spaanse pad effektief in die helfte sny. Hierdie verlies was ongelooflik seer, aangesien dit Spanje nou gedwing het om alle voorrade via die Engelse kanaal na Nederland te vaar, eerder as om die voorsieningsketting tussen die kanaal en die Spaanse weg te verdeel. Dit het natuurlik daarop berus dat Engeland vriendelik was en Spanje deur die kanaal kon beweeg. In 1639 is 'n groot Spaanse vloot beman deur Antonio de Oquendo deur die Nederlanders vernietig Slag van die Downs, 'n vloot wat deels die taak gehad het om die situasie in Nederland te verlig.
Die Slag van die Downs
Jackson J. Spielvogel skryf "Philip II het in 1596 bankrot geraak weens buitensporige uitgawes aan oorlog, en sy opvolger, Philip III, het dieselfde gedoen in 1607 deur 'n fortuin aan sy hof te bestee. Die gewapende magte was verouderd, die regering was ondoeltreffend en later skryf hy dat tydens die bewind van Philip III baie van die swakhede van Spanje duidelik geword het. Philip III, wat slegs geïnteresseerd was in luukse in die hof of oor wonderwerke, het sy eerste predikant, die gulsige hertog van Lerma, toegelaat om die land te bestuur. – Westerse beskawing, p. 516
Dit vind 'n mens vreemd dat 'n land wat prakties in edelmetale uit haar oorsese kolonies kon bad, binne 11 jaar twee keer bankrot kon raak. Maar wat het met al die rykdom geword? Een teorie dui daarop dat - omdat die Spanjaarde soveel goud gehad het, hulle maklik produkte van ander lande kon koop sonder om dit self te vervaardig. Omdat verbruikersgoedere maklik gekoop kon word, was daar min aansporing om goedere te vervaardig en die nodige belegging te onderneem en die tegnologie vir die vervaardiging van goedere te ontwikkel. Daarom word aangevoer dat hierdie maklike welvaart 'n faktor was in die beperking van ekonomiese ontwikkeling.
In makro -terme kon ons Spanje uit die 16de eeu sien as 'n land met 'n baie groot handelstekort - gefinansier deur kapitaalinvloei (goud, silwer en ander edelmetale). Dit is egter 'n ongebalanseerde ekonomie - verbruik maak 'n hoë huidige lewenstandaard moontlik, maar toe die goud opdroog, het die Spaanse sake en nywerhede ander Europese lande agtergelaat. Nasies sonder 'n meevaller van goud het 'n baie groter dryfkrag gehad om welvaart te skep eerder as om dit net te verbruik.
Groot Brittanjedaarteenoor, waarskynlik, het omtrent die regte hoeveelheid goud gekry. Groot -Brittanje het nooit genoeg van die Latyns -Amerikaanse goud gekry om net 'n verbruikersland te word nie. Die vooruitsig op goud het eintlik 'n vinnige uitbreiding in vlootegnologie veroorsaak. Omstreeks hierdie tyd het die vloot- en skeepsbouvermoë van Brittanje vinnig toegeneem. Dit het die sade van die toekomstige Ryk van Brittanje gesaai. Maar dit was 'n ryk wat ten minste gedeeltelik gebaseer was op die nywerheid en produksie. Die Engelse het moontlik natuurlike hulpbronne in lande soos Indië ontgin, maar hulle het ook die aansporing gehad om goedere te vervaardig - en hierdie motivering het bygedra tot die industriële revolusie.
Maar laat ons ons aandag terugkeer na Filips II, en laat ons kyk na die wonderlike werk van J. H Elliot (een van, indien nie die mees gerespekteerde historikus op die gebied van die Spaanse geskiedenis nie). Hy het gevind dat die 1590's een van die ergste dekades vir Spanje was, maar ek sal hom die verhaal laat vertel:
Gedurende die 1590's was daar talle tekens dat die Castiliaanse ekonomie begin kraak het onder die meedoënlose spanning van die keiserlike avonture van Philip II. Die oënskynlik onuitputlike stroom silwer uit Indië het die koning versoek om groot ondernemings aan te gaan, wat sy inkomste verslind en bygedra het tot sy berg skuld: Onoorwinlike Armada Daar word gesê dat dit hom alleen 10 000 000 dukate gekos het, en in die middel van die 1590's het hy waarskynlik meer as 12 000 000 dukate per jaar bestee. Hoe lank hy op hierdie skaal kan spandeer, sal uiteindelik bepaal word deur die inkomste -opbrengsvermoë van sy heerskappye tuis en oorsee, en daar is goeie rede om te glo dat hierdie kapasiteit teen die 1590's sy perke bereik het. Minder as 'n kwart van die King ' se jaarlikse inkomste kom uit oorbetalings van Amerikaanse silwer, die res is geleen, of is betaal deur belasting wat hoofsaaklik deur Kastilië verhoog is. 190
Later praat hy oor die bankrotskap van 1596, wat blykbaar die antwoord op die vraag was. Hoe lank kan Spanje die ekonomiese koste van keiserlike dwalings dra? daar was onvermydelike ongevalle, en die belangrikste slagoffers van die bankrotskap was die kermisse van Medina del Campo. Die kermisse, wat herstel het van die koninklike bankrotskap van 1575, en sedert die hervormings in 1578 en 1583 met groot gereeldheid funksioneer, is nou weer onderbreek en toe hulle weer in 1598 begin werk, het dit gou duidelik geword dat hulle wonderlike dae verby was. Die finansiële hoofstad van Spanje sou in die vroeë sewentiende eeu definitief van Medina na Madrid verskuif, en die betalings wat in die loop van die eeu in Medina del Campo gemaak is, was nie net 'n hartseer herinnering aan 'n heengegaan ouderdom nie. Die dorpe in die noorde van Kastilië was besig om in die geskiedenis te vervaag, hul strate het nog steeds deur die spoke van Simón Ruiz en sy vriende geloop - figure uit 'n tyd toe Spanje die largueza wat uit oorvloed silwer kom, koester en toe Castilië nog finansiers van sy eie. " – Imperial Spain: 1469–1716, p. 191
Kastilië, waarskynlik die belangrikste deel van Spanje, het die grootste aanslag gekry van die ekonomiese eise van die oorloë wat Spanje in die 16de en 17de eeu gevoer het. Teen die tyd dat die Dertigjarige Oorlog en die Frans-Spaanse Oorloë begin eskaleer het, was Kastilië toenemend moeg en moeg, so ontneem van mans dat die heffings 'n jammerlike saak was, wat dit in werklikheid al hoe meer onmoontlik gemaak het om die leërs by te hou. tot krag. Die ekonomiese posisie was nou ook buitengewoon ernstig; die laaste bron van ekonomiese sterkte in Spanje was die handelsstelsel tussen Sevilla en Amerika, en dit het misluk.
Die vloei van silwer
Die handelaars het effektief hul vertroue verloor omdat die Sevilla -skeepsvaart besig was om te verval, en teen 1640 het die voorraad silwer in Spanje skielik geëindig toe daar geen silwer vloot was nie. Die hele krediet- en vertrouensisteem waarmee Sevilla die Spaanse monargie lankal versterk het, het geleidelik verbrokkel. Dit klink miskien nie groot nie, as u in ag neem dat Sevilla in werklikheid die middelpunt van silwerhandel in Spanje was, soos dit die Sevillian Commercial System genoem is, en Spanje sy silwer en krediete verskaf het. Toe dit begin verkrummel weens die gevolg van die vervalle handel met Amerika en die inmenging van Spaanse amptenare, beteken die val van die Sevilliaanse silwerhandel 'n verbrokkeling van die Spaanse ekonomie wat daarop gebou is. Niks is beter gemaak deur die feit dat Spanje voor die 1640's in 'n toestand van eindelose oorlog en mishandeling was nie, en dat soveel oorloë uiteindelik 'n tol betaal selfs 'n ryk so groot soos die Spaanse Ryk.
Teen 1640 was die Spaanse leër uitgeput en moeg, die finansiering van die oorlogspoging was taamlik swak, en die konstante nederlae in sy onlangse oorloë het daartoe gelei dat Spanje verloor het om sy oorloë te finansier. Die verlies van die verbinding van die Spaanse Pad het veral sy Europese besittings in Italië en Nederland afgesonder, wat die koste verhoog het om dit te voorsien en te ondersteun, terwyl dit dit moeiliker gemaak het om hul rykdom na Spanje terug te stuur. Spaanse akute gebrek aan goeie leiers in die 17de eeu het sy probleme verder vererger.
Omdat Spanje sy oorloë met Frankryk stadig maar seker verloor het, en die ekonomie stadig aan die verbrokkel het, het die Spanjaarde 'n laaste ding gedoen om die publiek kwaad te maak. Die Spanjaarde het besluit dat daar nog 'n kans op oorwinning bestaan ​​deur 'n langdurige dooiepunt met Frankryk, waar 'n geïnduseerde uitputting van Frankryk haar tot 'n einde sou bring. Dit sou onophoudelike druk op die Franse verg, wat heel Spanje sou vereis om by te dra, aangesien Castilië uitgeput was en meestal 'n gebruikte mag was. Dit het byvoorbeeld beteken dat Katalonië bereid sou wees om troepe aan Italië toe te wy en 'n hernieude offensief oor die grens van Vlaandere.
Gedurende Februarie en Maart van 1640 het troepe met die burgers gebots, en die grawe en hertogte kon nie die orde behou nie. In die daaropvolgende rebellies is die Katalane herhaaldelik deur Castilië vervreem, omdat hulle dit wou gebruik Katalonië om die oorloë te finansier en die las van die destydse probleme van Spanje te dra.
Die agteruitgang van Spanje kan amper vergelyk word met die agteruitgang van (Wes) Rome. Die massiewe rykdom wat uit Amerika verkry is, het die Spaanse vorste en minister in staat gestel om geld te gooi vir elke probleem wat ontstaan, maar dit het die land geen aansporing gegee om sy eie interne ekonomie te ontwikkel nie.
In die geval van Rome het die grootheid van Rome gekom uit verowerings wat die Romeine die geleentheid gebied het om nog verder uit te brei, totdat daar nie genoeg Romeine was om meer mense en gebied te verower en te regeer nie. Toe die druk van buitestaanders toeneem, het die Romeine nie die hulpbronne gehad om die vyand te bevorder en te verslaan soos in die verlede nie. Tog was die standvastigheid en sukses van hul weerstand opmerklik. Sonder nuwe verowerings om die enorme rykdom te voorsien wat nodig is om interne welvaart te verdedig en te handhaaf, het die Romeine uiteindelik toegegee aan ongekende aanslae deur hewige en talle aanvallers. Rome het floreer vanweë haar verowerings, vanweë die minerale wat sy in Frankryk en Spanje kon ontgin, en toe dit onvoldoende was en daar geen kans was om voort te gaan om nuwe myne te verower nie, het die Romeinse ekonomie gesukkel. Rome sou 'n ekonomiese revolusie nodig gehad het wat soortgelyk was aan die industrialisasie om te oorleef, en dit was onmoontlik.
En dit lyk baie dieselfde as wat met Spanje gebeur het. Terwyl die ander Europese moondhede, wat nie net op goud en silwer kon oorleef nie, hul ekonomie begin uitbrei en uiteindelik massiewe industrialisasie ondergaan het, het Spanje agtergebly.
Verder het Frankryk byvoorbeeld gefokus op die versterking van haar grense en chaos en onenigheid onder haar bure gesaai. Engeland het haar bevel oor die Britse Eilande gekonsolideer en haar vloot 'n prioriteit van uiterste belang gemaak, net soos die Nederlanders. Die Franse gebied was almal met mekaar verbind, en die Engelse kolonies is maklik beskerm deur haar massiewe, sterk vloot. Spanje het eenvoudig te veel fronte, wat almal terselfdertyd gefokus het.
Die Spaanse Ryk
Toe die ander Europese moondhede Spanje inhaal, het hulle gemoderniseer en baie van hulle was selfonderhoudend, en wat hulle nie self kon maak nie, het hulle die middele gehad om óf deur ekonomiese of militêre middele aan te skaf, die vermoëns wat Spanje nie gehad het nie.
Die nuwe verkiesing in 1872 is gewen deur Sebasti & aacuten Lerdo. Lerdo het basies die beleid van Juarez voortgesit. Toe sy termyn in 1876 verstryk het, wou Lerdo vir 'n tweede termyn verkies word. D & iacuteaz het weer in opstand gekom op grond van die geen herverkiesingsbeginsel nie. Aanvanklik was die opstand van D & iacuteaz onsuksesvol en moes D & iacuteaz na die VSA vlug, maar later keer hy terug en lei 'n leër wat die regeringsmagte verslaan het. Lerdo het in ballingskap gegaan en D & iacuteaz het beheer oor Mexico City geneem. Hy is verkies tot president in 1877. Toe die eerste termyn van D & iacuteaz in vier jaar in 1881 styg, het hy, in ooreenstemming met die geen herverkiesingsbeginsel nie, het geweier om vir 'n tweede termyn aan te bied. Hy het Manuel Gonzalez gekies om in sy plek te dien, maar D & iacuteaz was nie volmag met hierdie reël nie. Toe Gonzalez se termyn in 1884 verstryk het, het D & iacuteaz weer vir die presidentskap gehardloop en gewen. Altesaam regeer D & iacuteaz Mexiko vir 34 jaar, hoewel dit nie altyd die amptelike amp was nie.
Bykomende inligting oor die agtergrond van D & iacuteaz is hier in orde. Hy is in 1830 in Oaxaca gebore uit 'n arm mestizo -gesin. Hy was aanvanklik van plan om in die priesterskap te gaan en het op 15 -jarige ouderdom begin oefen vir hierdie loopbaan. Maar dit was die tyd van die Amerikaanse-Mexikaanse Oorlog. D & iacuteaz het in die weermag aangesluit. Na die oorlog met die VSA studeer D & iacuteaz, met die aanmoediging van Juarez, 'n rukkie regte, maar hy besluit om die weermag sy loopbaan te maak. Hy het voortgegaan om in leërs te dien tydens die Hervormingsoorlog (1857-1860) en die opstand teen die deur Frankryk opgelegde Ryk Maximilian.
Na die omverwerping van Maximilian besluit D & iacuteaz om uit die weermag te tree. Hy is terug na Oaxaca. Binnekort het hy politieke meningsverskille met president Juarez gehad en besluit om die politiek te betree.
Toe D & iacuteaz in 1877 president van Mexiko word, was daar feitlik geen geld vir openbare projekte nie.D & iacuteaz het hom daarop toegespits om 'n politieke masjien op te bou en rebellies neer te sit. Hy het regeringstake aan mestisos gegee. Hy het die steun van die Creoolse klas verseker deur hul grondbesit alleen te laat en 'n paar ereposisies in sy administrasie te gee. Net so het hy die steun van die Kerk verkry deur kerkeiendomme onaangeraak te laat.
Aangesien D & iacuteaz nie 'n beduidende hoeveelheid geld gehad het vir die ekonomiese ontwikkeling van Mexiko nie, het hy hierdie veld aan die private bedryf oorgelaat. Hy moedig buitelandse beleggings aan. Skrywers van 'n Marxistiese oorreding maak die winste wat buitelanders in Mexiko onder Porfirio D & iacuteaz gemaak het, af, maar sy strategie het spoorweë gebou en die minerale ontgin. Arbeid het baat by die geskepte werkgeleenthede. Die winste van die buitelandse beleggers was meer as ooreenstem met die winste vir Mexiko. Die idee dat omdat die buitelandse beleggers Mexiko nie gekry het nie, is sofisties, indien nie belaglik nie.
Alhoewel D & iacuteaz se ekonomiese beleid redelik was met betrekking tot buitelandse beleggings, was dit in handelsbeleid hoogs proteksionisties. Op politieke gebied was D & iacuteaz 'n tiran. Hy was 'n sentrist en vernietig feitlik die politieke strukture op staatsvlak. In 1910 het hy aan 'n buitelandse tydskrifjoernalis gesê dat hy nie in die volgende verkiesing sou deelneem nie. Maar toe die tyd kom, het hy gehardloop. Hy het Francisco I. Madero, 'n liberale hervormer van Coahuila, egter toegelaat om teen hom te hardloop. D & iacuteaz het die verkiesing gewen en Madero in die tronk gesit voordat hy hom vrygelaat het om Mexiko te verlaat. Madero het na St. Louis in die VSA gegaan en van daar af het hy 'n opstand beplan wat deur ander saamgevoeg is. Madero het in St. Louis die plan van San Luis de Potos & iacute geskep. Die plan is versprei in dissidente in Mexiko. Plaaslike leiers, veral Francisco "Pancho" Villa in die staat Chihuahua, het besluit om by Madero se rewolusie aan te sluit. Ander plaaslike leiers wat by Madeo aangesluit het, was Pascual Orozco van Chihuahua en Emiliano Zapata van Morelos. Rebelle het Cuidad Juarez en ander hoofstede ingeneem. D & iacuteaz se magte het in duie gestort en D & iacuteaz, toe tagtig jaar oud, bedank die presidentskap op 25 Mei 1911 en gaan in ballingskap in Frankryk, en sterf uiteindelik jare later in Parys.
Ekonomiese ontwikkeling in Spanje, 1815–2017
By die beoordeling van die hedendaagse ekonomiese vooruitgang en lewenspeil van Spanje, word gebrekkige natuurlike hulpbronne, ondoeltreffende instellings, gebrek aan opleiding en entrepreneurskap en buitelandse afhanklikheid gereeld geblameer op swak prestasie tot in die middel van die 20ste eeu, maar geen oortuigende argumente is aangevoer nie verduidelik waarom sulke ongunstige omstandighede omgekeer het, wat plek gemaak het vir die vinnige transformasie wat in die 1950's begin het. Daarom is dit nodig om eers uit te vind hoeveel ekonomiese vooruitgang in Spanje behaal is en watter impak dit op die lewenstandaard en inkomsteverdeling gehad het sedert die einde van die Skiereilandoorlog tot vandag toe, en tweedens om 'n interpretasie te gee.
Navorsing wat in die 2010's gepubliseer is, ondersteun die siening dat die inkomste per persoon merkwaardig verbeter het, as gevolg van 'n toename in arbeidsproduktiwiteit, wat op sy beurt voortspruit uit 'n meer intense en doeltreffende gebruik van fisiese en menslike kapitaal per werker. Blootstelling aan internasionale mededinging was 'n deurslaggewende element agter groeiprestasie. Vanuit 'n Europese perspektief het Spanje onderpresteer tot 1950. Daarna kon Spanje se ekonomie tot meer gevorderde lande inhaal tot 2007. Hoewel die verspreiding van die vrugte van groei nie 'n lineêre neiging volg nie, maar 'n Kuznetsiaanse omgekeerde U -patroon, het hoër vlakke van die inkomste per capita word gekenmerk deur 'n laer ongelykheid, wat daarop dui dat die materiële welstand van die Spanjaarde gedurende die moderne era aansienlik verbeter het.
By die beoordeling van die hedendaagse ekonomiese vooruitgang en lewenstandaard van Spanje word onvoldoende natuurlike hulpbronne, ondoeltreffende instellings, gebrek aan opleiding en entrepreneurskap en buitelandse afhanklikheid gereeld toegeskryf aan swak prestasie tot in die middel van die 20ste eeu, maar geen oortuigende argumente is aangevoer nie verduidelik waarom sulke ongunstige omstandighede omgekeer het, wat plek gemaak het vir die vinnige transformasie wat in die 1950's begin het.
Daar was historiografiese debatte en kontroversies oor verskeie aspekte van die ekonomiese ontwikkelinge in die 19de eeu, maar baie min oor die Spaanse ekonomie onder Franco se diktatuur. Hierdie artikel sal enkele van die belangrikste debatte bespreek, en baie van hulle het nog nie konsensus nie. Eerstens word tendense in produksie beskryf en die determinante daarvan gesamentlik ondersoek met 'n analise van Spanje se prestasie vanuit 'n internasionale perspektief. Die fokus is dan op hoe die vrugte van ekonomiese vooruitgang oor tyd versprei is. Laastens word interpretasies oor die langtermynprestasie van die Spaanse ekonomie in die 19de en 20ste eeu behandel.
Ekonomiese groei oor twee eeue, 1815–2017: Oorsig
Die bruto binnelandse produk (BBP) het tussen 1815 en 2017 74 keer in Spanje vermenigvuldig, wat 'n gemiddelde kumulatiewe groeikoers van 2,1% per jaar impliseer. Aangesien die toename nie teen 'n konstante tempo plaasgevind het nie, kan vyf hooffases vasgestel word: 1815-1850 1850-1950 (met 'n verskuiwing na 'n laer vlak tydens die burgeroorlog, 1936-1939) 1950-1974 1974-2007 en 2007 –2017. In die fase van vinnigste groei, die sogenaamde Goue Eeu (1950-1974), het die BBP vier en 'n half keer vinniger gegroei as gedurende die vorige honderd jaar (en byna sewevoudig as die vroeë 19de eeu), en twee keer vinniger as in 1974 –2007, terwyl die onlangse Groot Resessie 'n daling in die reële BBP van 8% tussen 2007 en 2013 verteenwoordig het. Slegs in 2017 is die BBP -vlak vir 2007 oorkom (sien Prados de la Escosura (2017) waar 'n meer gedetailleerde uiteensetting verskaf word).
Veranderinge in die samestelling van die BBP volgens tipe uitgawes toon die transformasie wat die Spaanse ekonomie die afgelope twee eeue beleef het. Die deel van die totale verbruik (privaat en regerings) het tot op die laat 1880's op 'n hoë vlak stabiel gebly, en het eers ná 1953 onder 85% van die BBP gedaal, wat 'n volgehoue ​​afname veroorsaak het wat teen die middel van die 2000's tot 'n laagtepunt gekom het. So 'n inkrimping in die deel van die totale verbruik verberg 'n intense afname in private verbruik, gepaardgaande met 'n volgehoue ​​styging in die staatsverbruik as gevolg van die uitbreiding van die welsynstaat en die transformasie van 'n hoogs gesentraliseerde staat tot 'n de facto federale staat vanaf die 1980's.
Belegging het in die tweede helfte van die 19de eeu ongeveer 5% van die BBP geskommel, maar dit het verdubbel tydens die oplewing van die spoorweë in die laat 1850's en vroeë 1860's. Sedert die 1900's het 'n langtermyn styging die relatiewe omvang van die belegging in 2006 bo 30% van die BBP te staan ​​gebring. Fases van beleggingsversnelling hou verband met die van vinniger groei in totale ekonomiese aktiwiteit.
Die integrasie van Spanje in internasionale markte het ook mettertyd toegeneem, maar die toename het nie 'n vaste patroon gevolg nie en hieruit kan drie hooffases onderskei word: 'n geleidelike toename in openheid (dit wil sê uitvoer plus invoer as 'n deel van die BBP) sedert die 19de eeu wat in die vroeë 20ste eeu op 'n hoë plato gestabiliseer het, het 'n skerp afname gevolg vanaf die vroeë 1920's tot die 1950's, wat in die veertigerjare 'n trog bereik het. Daarna vind 'n versigtige, maar geleidelike blootstelling aan internasionale mededinging plaas sedert die 1950's, vergemaklik deur die hervormings wat verband hou met die stabilisasie- en liberaliseringsplan van 1959, en versnel na die einde van Franco se bewind. Dit is die moeite werd om die ooreenkoms tussen beleggings- en invoertendense te beklemtoon, wat daarop dui dat ekonomiese groei deur internasionale handel gestimuleer is.
Die veranderinge in die samestelling van die BBP deur ekonomiese aktiwiteit weerspieël ook die diepgaande transformasie wat met moderne ekonomiese groei verband hou. Die aandeel van die landbou het mettertyd 'n aanhoudende inkrimping ondergaan, behalwe die outarkiese ommekeer van die veertigerjare. Die evolusie van die industrie het 'n omgekeerde U-vorm gevolg, die relatiewe grootte daarvan uitgebrei tot laat 1920's en die relatiewe toename sedert 1950 hervat om op 'n hoë plato te stabiliseer en dan skerp saam te trek vanaf die middel van die 1980's. Die konstruksiebedryf het tot in die middel van die 20ste eeu meestal stabiel onder 5% van die BBP gebly, wat 'n volgehoue ​​toename toon sedert die vroeë 1960's wat 'n hoogtepunt bereik het in die middel van die 2000's, wat sy relatiewe grootte meer as verdubbel het. Dienste het 'n hoë en stabiele bydrae tot die BBP gelewer, met 'n skommeling van ongeveer 40% tot middel van die 20ste eeu, en het tussen die vroeë 1960's en 2015 van minder as 'n half na drie vierde van die BBP gestyg.
Dit kan insiggewend wees om die sektorale samestelling van BBP met dié van arbeid te vergelyk. Die aandeel in die landbou (gemeet in werksure) toon 'n langtermyn afname van meer as drie vyfdes tot minder as 5% sedert 2006. Die landbou het tot 1964 die grootste bydrae tot indiensneming gelewer, toe dit 'n derde van die totale werksure verteenwoordig het. Die evolusie van die relatiewe omvang van dienste bied 'n spieëlbeeld van die landbou, wat vanaf 1965 die grootste bedryf was, wat in 2015 drie driekwart van die totale werksure bereik het. Die bestendige uitbreiding van die nywerheid, behalwe tydens die omkering van die burgeroorlog, het die landbou se aandeel teen 1973 oorwin en teen die laat sewentigerjare 'n hoogtepunt bereik, wat 'n kwart van die indiensneming bereik het, wat dan geleidelik 'n inkrimping veroorsaak het wat sy relatiewe grootte teen 2015 byna die helfte verminder het. Konstruksie het op sy beurt sy aanvanklike aandeel teen 2007 meer as verdriedubbel en skerp gekrimp namate die borrel van die sektor tydens die Groot Resessie eindig.
Maar in watter mate het 'n groter hoeveelheid goedere en dienste die lewensomstandighede van individue beïnvloed? BBP kan ontbind word in BBP per capita en bevolking. Sedert die bevolking verdriedubbel het, het die reële BBP per capita tussen 1815 en 2017 'n 19-voudige toename beleef, met 'n kumulatiewe jaarlikse koers van 1,5%. Die implikasie is dat produksie per persoon die totale BBP -uitbreiding dryf (figuur 1). So 'n verbetering het egter teen 'n ongelyke tempo plaasgevind. Nadat die BBP per capita met 'n matige 0,4% gegroei het tussen die einde van die Napoleontiese oorloë en die middel van die 19de eeu, het dit tussen 1850 en 1950 tot 0,7% per jaar gestyg, wat sy aanvanklike vlak in honderd jaar verdubbel het. Gedurende die volgende kwarteeu, die sogenaamde Goue Eeu, versnel sy tempo meer as sewevoudig (teen 'n jaarlikse tempo van 5,3%), dus was die inkomste per capita in 1974 3,6 keer hoër as in 1950. Alhoewel die ekonomie van 1974 tot 2007 vertraag het, en die groei per capita jaarliks ​​vertraag het tot 2,5%, het die BBP per capita in 2007 sy vlak in 1974 meer as verdubbel. Die Groot Resessie (2008–2013) het die inkomste per capita met 11%gekrimp, maar nietemin, teen 2017, het dit sy vlak in 2007 herstel en byna verdubbel die inkomste ten tyde van Spanje se toetreding tot die EU (1985).
Figuur 1. Verdeel in reële BBP -groei in sy komponente, 1815–2017 (%).
In vergelykende perspektief het Spanje se BBP per capita 'n soortgelyke pad gevolg as dié van die Wes -Europese lande, hoewel die vlak stelselmatig laer gebly het. Boonop pas die verbetering in die BBP per capita van Spanje nie in 'n monotoniese patroon nie, in stryd met die bestendige vordering wat die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en, in mindere mate, Frankryk ondervind het. Daar kan dus aangevoer word dat die wortels van die meeste verskille in BBP per persoon tussen Spanje en gevorderde lande in die 21ste eeu gesoek moet word in die vroeë moderne era. By nader kyk blyk dit egter dat die langtermyngroei voor 1950 duidelik laer was in Spanje as in die gevorderde lande. Trae groei oor 1883–1913 en nie die voordeel van die neutraliteit van die Eerste Wêreldoorlog nie, is deels daarvoor verantwoordelik. Boonop is die vordering wat in die 1920's bereik is, swaarder as die kortstondige herstel van Spanje van die depressie wat deur die burgeroorlog (1936–1939) tot stilstand gekom het en 'n langdurige en swak naoorlogse heropbou.
Spanje het dus tussen 1815 en 1950 agter geraak (figuur 2). In die 19de eeu en die vroeë 20ste eeu was daar 'n volgehoue ​​BBP -groei per capita, terwyl die gaping met die geïndustrialiseerde lande paradoksaal genoeg toegeneem het oor 1883-1913. Die gaping het in die eerste helfte van die 20ste eeu verder toegeneem. Hierdie bevinding is in stryd met die voorspellings van die konvergensie -teorie wat beweer dat hoe intenser die groei, hoe laer die aanvanklike inkomstevlak.
Figuur 2. Spanje se relatiewe reële BBP per capita, 1815–2017 (1990 Geary-Khamis $ Spanje as 'n persentasie van elke land se vlak).
Die teenoorgestelde het tussen 1950 en 2007 gebeur. Die Goue Eeu (1950-1974), veral na 1960 ('n algemene kenmerk van lande in die Europese periferie, soos Griekeland, Portugal en Ierland), staan ​​op as 'n fase van uitstekende prestasie en om die gevorderde nasies in te haal. Bestendige, maar stadiger groei na die verlangsaming gedurende die oorgangsjare na demokrasie (1974–1884) het Spanje in staat gestel om tot 2007 in te haal - 'n neiging wat deur die Groot Resessie omgekeer is. In die algemeen het Spanje se relatiewe posisie in vergelyking met ander Westerse lande oor 'n wye U -vorm ontwikkel.
BBP per capita hang af van die hoeveelheid werk per persoon en die vlak van produktiewe inspanning. BBP per capita en arbeidsproduktiwiteit (gemeet as BBP per gewerkte uur) het tussen 1850 en 2017 langs mekaar ontwikkel, alhoewel die aantal ure per persoon gekrimp het-van ongeveer 1 000 uur per persoon-jaar tot minder as 700-arbeid produktiwiteit het vinniger gegroei. Die belangrikste element agter die afname in gewerkte ure per persoon is die vermindering van die ure per voltydse werker, wat gedaal het van 2800 uur per jaar in die middel van die 19de eeu tot ongeveer 1800 vandag. Daar kan dus beweer word dat langtermyn-wins in produksie per capita heeltemal toegeskryf kan word aan produktiwiteitswins, met fases van versnelde BBP per capita, soos die 1920's of die Goue Eeu (1950-1974), wat ooreenstem met dié van vinniger arbeidsproduktiwiteit groei (Figuur 3). 'N Verdeling van die winste in arbeidsproduktiwiteit in die bydraes wat deur die produktiwiteitsverhoging in elke ekonomiese sektor gelewer word en deur die verskuiwing van arbeid van minder produktiewe na meer produktiewe sektore (dws strukturele verandering) dui daarop dat strukturele verandering meer as 'n derde van die totale produktiwiteitsgroei sedert 1850.
Figuur 3. Reële BBP per capita groei inverdeling in sy komponente 1850–2017 (%).
Maar wat lê onder die toename in arbeidsproduktiwiteit? Is dit 'n ruimer gebruik van kapitaal wat breed gedefinieer is (dws omvat fisiese en menslike kapitaal) of 'n meer doeltreffende gebruik van die beskikbare breë kapitaal, naamlik totale faktorproduktiwiteit? - Hier word fisiese kapitaal verstaan ​​as die vloei van produktiewe dienste wat gelewer word deur 'n bate wat in produksie aangewend word. Kapitaalbates is vervaardigde goedere wat nie verbruik word nie, maar vir produksie gebruik word (wonings, infrastruktuur, masjinerie, vervoermateriaal). Menslike kapitaal word verstaan ​​as die vloei van produktiewe dienste wat gelewer word deur die kennis, vaardighede, bekwaamhede en eienskappe wat in individue vervat is, insluitend skoolopleiding en vaardighede wat deur werkervaring opgedoen word.
In Spanje word groei in arbeidsproduktiwiteit op lang termyn in soortgelyke verhoudings verantwoord deur die breë kapitaalakkumulasie (fisiese en, in mindere mate, menslike kapitaal) en doeltreffendheidswins (Prados de la Escosura & amp; Rosés, 2009). Verder is die belangrikste aansporings in die breë kapitaalversameling en in doeltreffendheidswinste geneig om saam te val, soos gesien kan word gedurende die jare van die spoorwegkonstruksie (1850-1880), die elektrifisering (1920's en 1950's) en die aanvaarding van nuwe vintage tegnologie in die Goue Eeu (1950–1974) (Figuur 4).
Figuur 4. Arbeidsproduktiwiteitsgroei en sy bronne, 1850–2000 (%).
Tog sal 'n nadere ondersoek 'n duidelike skeiding voor en na 1950 toon, met die verdieping van kapitaal (naamlik 'n toename in kapitaal per gewerkte uur) as die leidende krag gedurende 1850–1950, wat bydra tot twee derdes van groei in arbeidsproduktiwiteit-behalwe in die 1920's-en doeltreffendheidswins as die hegemoniese krag tussen 1950 en 1985 (en in die 1920's), wat bydra tot twee derdes van die groei van arbeidsproduktiwiteit in die Goue Eeu (1950-1974) en die helfte in die 1920's en tydens die demokratiese oorgang (1975–1985). Boonop was die versnelling van arbeidsproduktiwiteitsgroei in die 1920's en die Goue Eeu feitlik uitsluitlik toe te skryf aan doeltreffendheidswins. Vanaf 1986 het breë kapitaalakkumulasie die belangrikste dryfveer vir hergroei in arbeidsproduktiwiteit geword, terwyl doeltreffendheidswins gestagneer en selfs gedaal het.
Terwyl doeltreffendheidswinste in die 1920's en meer as 1950-1985 grootliks die toename in arbeidsproduktiwiteit verklaar het wat die verbetering in die BBP per capita tot gevolg gehad het, was die toename in BBP per capita in 1986-2007 in ongeveer dieselfde mate afhanklik van die aantal ure per persoon gewerk - dit is die gevolg van nuwe werksgeleenthede - en van arbeidsproduktiwiteit wat op sy beurt voortspruit uit 'n meer intense gebruik van kapitaal. 'N Meer uitgebreide en nie so intensiewe soort groei kenmerk dus die tydperk na 1986 wat ooreenstem met die tyd toe Spanje 'n permanente lid van die Europese Unie was.
Hoe kan so 'n ommekeer, van doeltreffendheidswins tot kapitaalversameling, in die bron van groei in arbeidsproduktiwiteit, verantwoordelik wees? 'N Aanname is dat, namate die ekonomiese groei plaasgevind het, Spanje nader aan die tegnologiese grens gekom het, wat verdere toename in doeltreffendheid bemoeilik. Boonop is strukturele verandering, naamlik die verskuiwing van hulpbronne (dws arbeid) van laer arbeidsproduktiwiteitsektore na dié van hoër produktiwiteit (dws van landbou na vervaardiging) 'n eens en vir altyd verandering wat grootliks teen Spanje plaasgevind het by die Europese Unie aangesluit. So sou Spanje sy inhaalpotensiaal uitgeput het, en doeltreffendheidswinste vertraag, wat pas by die groei in totale faktorproduktiwiteit in die mees gevorderde lande.
'N Samevattende ondersoek van die getuienis dui egter aan dat dit nie die geval was nie, aangesien Spanje in die middel van die negentigerjare en tussen die lande van die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO) onder die lande van die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO) onderaan gebly het. 2007 (Corrado, Haskell, Jona-Lasinio, & Iommi, 2013). 'N Alternatiewe verduideliking is dus nodig. Vergelykende bewyse dui aan dat ondernemings se uitgawes aan navorsing en ontwikkeling laer is in Spanje as in die meeste OESO -lande, soos dit ook die geval is met beleggings in ontasbare (intellektuele eiendom) en menslike kapitaal. Die konteks word verder vererger deur die lae mededinging van produkte en faktormarkte. Verder het die her-toewysing van hulpbronne vir dienste en konstruksie plaasgevind in 'n konteks van laer belegging en innovasie wat gelei het tot dalende doeltreffendheid.
Inkomsteverdeling op lang termyn
Hoe is die vrugte van groei versprei? Tendense in totale ongelykheid gemeet aan die Gini -koëffisiënt word in figuur 5 verskaf.Die Gini -koëffisiënt meet die mate waarin die verdeling van inkomste (of verbruiksuitgawes) tussen individue of huishoudings binne 'n ekonomie afwyk van 'n volkome gelyke verdeling. 'N Gini van 0 verteenwoordig volmaakte gelykheid, terwyl 'n indeks van 1 (100) volmaakte ongelykheid impliseer (Prados de la Escosura, 2008).
Figuur 5. Inkomste -ongelykheid, 1850–2017: Gini -koëffisiënt.
Die evolusie van ongelykheid bied die vorm van 'n wye omgekeerde W met pieke in 1916 en 1953. Verskillende fases in die evolusie van ongelykheid kan waargeneem word. 'N Styging op lang termyn is merkbaar tussen die middel van die 19de eeu en die Eerste Wêreldoorlog. Toe het 'n aanhoudende afname in ongelykheid gedurende die 1920's en vroeë 1930's plaasgevind, wat stabiliseer tydens die Burgeroorlog (1936-1939) en die Tweede Wêreldoorlog. Die afname in ongelykheid is skerp omgekeer gedurende die laat 1940's en vroeë 1950's, met 'n hoogtepunt in 1953 soortgelyk aan die wat in 1918 bereik is. 'N Dramatiese afname in ongelykheid het in die laat 1950's en weer in die vroeë 1970's plaasgevind. Sedert 1973 het ongelykheid op relatief lae vlakke gestabiliseer, wat binne 'n nou 30-35 Gini -reeks wissel.
In vergelykende perspektief stem Spanje ooreen met die evolusie van OESO -lande gedurende die afgelope anderhalf eeu, behalwe die outargiese tydperk wat gevolg het op die burgeroorlog waarin Spanje se ongelykheid ver bo die Europese gemiddelde was.
Hoe kan hierdie ongelykheidstendense geïnterpreteer word? In die vroeë fase van globalisering, vanaf die vroeë 19de eeu tot die Eerste Wêreldoorlog, het die afname in ongelykheid tydens die fases van internasionale mededinging (laat 1850's en vroeë 1860's, laat 1880's en vroeë 1890's) en die styging in ongelykheid (van die laat 1890's tot die einde van die Eerste Wêreldoorlog) wat saamval met 'n terugkeer na streng proteksionisme, kan voorspel word binne 'n teoretiese raamwerk van Stolper-Samuelson wat beweer dat proteksionistiese beleid die skaars produksiefaktore (grond en kapitaal) bevoordeel geval) terwyl dit die oorvloedige (arbeid) straf. In die laat 19de en vroeë 20ste eeu sou hierdie neiging versterk gewees het deur die feit dat tariefbeskerming nie die werkers soos in ander proteksionistiese Europese lande (byvoorbeeld Italië en Swede) uit die weg geruim het nie. Die waardevermindering van die peseta in die 1890's en vroeë 1900's het die emigrasiebesluit moeiliker gemaak namate die deurgangskoste dramaties toegeneem het (Sánchez-Alonso, 2000a). Hierdie verduideliking kan egter nie die toename in ongelykheid tussen die middel van die 1860's en die vroeë 1880's verklaar nie, wat toegeskryf kan word aan 'n styging in kapitaal- en grondopbrengste in verhouding tot die lone wat verband hou met die konstruksie van die spoorweë en die ontginning van mynbouhulpbronne. die liberalisering daarvan, en veral die landbou -uitvoeropbloei.
Die afname in ongelykheid gedurende 'n tydperk van globalisering se terugslag tussen die 1920's en die vroeë 1930's, sou 'n ander verduideliking vereis, aangesien ander kragte die evolusie van ongelykheid gekondisioneer het. Versnelde groei, verdieping van kapitaal en strukturele veranderinge het almal gehelp om die totale ongelykheid in die 1920's te verminder. Loonongelykheid het gestyg met landelike -stedelike migrasie en verstedeliking, gegewe dat stedelike lone hoër was en met 'n groter afwyking as landelike lone, maar die gaping tussen opbrengs op eiendom en arbeid het afgeneem. Institusionele hervormings wat nuwe sosiale wetgewing insluit, veral die vermindering van die aantal werksure per dag, en die toenemende stem van vakbonde, het bygedra tot 'n styging in die lone in verhouding tot eiendomsinkomste (Cabrera & amp del Rey, 2002 Comín, 2002).
Die afname in ongelykheid gedurende die vroeë 1930's, dit wil sê in die jare van toenemende beperkings op kommoditeit en faktormobiliteit, is weer in stryd met die Stolper-Samuelson-model. Kragte wat aanspraak maak op herverdeling was in Spanje van krag. In die algemeen het 'n vermindering van die gaping tussen opbrengste aan eiendom en arbeid die toename in loongelykheid meer as 'n kompensasie gemaak. Die Groot Depressie het moontlik 'n negatiewe impak gehad op die konsentrasie van inkomste bo -aan die uitkering (dws die opbrengste wat aan eienaars toekom). Alvaredo en Saez (2009) sien egter 'n toename in die hoogste inkomste-aandele vir 1933-1935 in Spanje, wat saamgeval het met die herstel na die ongeluk. Lone (in nominale en reële terme) het gestyg in 'n konteks van vakbonde se toenemende bedingingsmag en arbeidsonrus. In die vroeë dertigerjare het 'n nuwe wetgewing wat die arbeidskoste, bedreiging van grondbesit en werkers se pogings om die fabriek te beheer, verhoog, onsekerheid by eienaars veroorsaak, wat gelei het tot 'n ernstige ineenstorting van beleggings en politieke polarisasie in die Spaanse samelewing uitgelok het (Cabrera & amp del Rey , 2002 Comín, 2002).
Die feit dat die Burgeroorlog uitgebreek het na 'n anderhalf dekade van agteruitgang van ongelykheid en die ekonomiese groei van die twintigerjare, wat gelei het tot die verligting van absolute armoede, vereis verklarende hipoteses. Het die burgeroorlog ekonomiese wortels gehad? Onvervulde verwagtinge om welvaartstygings te deel deur diegene wat aan die onderkant van die verspreiding gedurende die II -Republiek (1931–1936) deel is, kan bydra tot die verduideliking van die sosiale onrus wat die Burgeroorlog voorafgegaan het. Boonop bied die krimpende gaping tussen terugkeer na eiendom en arbeid in 'n konteks van sosiale onrus, insluitend bedreigings vir eiendom, 'n moontlike verklaring vir die steun van 'n nie-onbeduidende sektor van die Spaanse samelewing aan die militêre staatsgreep d 'état wat die burgeroorlog veroorsaak het (1936–1939).
Hoe kan die toename van ongelykheid gedurende die outargiese jare na die oorlog geïnterpreteer word? Loonvermindering het plaasgevind as gevolg van die her-platteland van die Spaanse ekonomie (die aandeel van die landbou het toegeneem in beide produksie en indiensneming) en die verbod op vakbonde. 'N Gelyktydige afname in die konsentrasie van inkomste aan die bokant gedurende die veertigerjare het gelyktydig plaasgevind (Alvaredo & Saez, 2009). In teenstelling met die ervaring van die dertigerjare, terwyl ongelykheid in beide arbeids- en kapitaalopbrengste val, veroorsaak polarisasie tussen eiendom en arbeid 'n toename in totale ongelykheid. Internasionale isolasie as gevolg van outargiese beleid sou hierdie tendense versterk, met ongelykheid wat toeneem namate skaars faktore, grond en kapitaal, ten gunste van die oorvloedige en meer eweredig verspreide faktor, wat arbeid is, bevoordeel word.
'N Dramatiese afname in ongelykheid het aan die einde van die vyftigerjare begin en bereik tot in die vroeë sestigerjare, dit wil sê voor die fase van liberalisering en oopmaak wat gevolg het op die hervormings van 1959. Die toename in ekonomiese groei in die 1950's het verbeterings in lewenstandaard, verstedeliking en 'n toename in die arbeidsaandeel binne nasionale inkomste meegebring. Boonop het populistiese beleid deur Franco se minister van arbeid gelei tot 'n aansienlike loonverhoging in 1956 (Barciela, 2002). 'N Noukeurige ondersoek van die proses van ongelykheidsvermindering gedurende die vyftigerjare is nodig.
Die opening van internasionale markte in die 1960's en vroeë 1970's het arbeid as die oorvloedige faktor bevoordeel en het dus bygedra tot die vermindering van ongelykheid, terwyl dit groei en strukturele veranderinge gestimuleer het, wat op hul beurt 'n onbeduidende rol gespeel het om ongelykheid op matige vlak te hou vlakke.
Die styging in besparings, gehelp deur die finansiële ontwikkeling wat gepaard gegaan het met ekonomiese groei, het toegang tot huiseienaarskap vergemaklik, wat op sy beurt gehelp het om die konsentrasie van eiendomsinkomste te verminder (Comín, 2007 Martín Aceña & Pons, 2005). Die verspreiding van onderwys het beslis 'n rol gespeel in die afname van ongelykheid deur die konsentrasie van menslike kapitaal te verminder (Núñez, 2005). Boonop moes die afname in plaaslike ongelykhede, gekondisioneer deur tegnologiese inhaal, die veralgemening van basiese onderwys en konvergensie in die indiensnemingsamestelling ook 'n uitwerking op die inkomsteverdeling gehad het (de la Fuente 2002, Martínez-Galarraga, Rosés, & Tirado, 2015) . Verder moes die toename in sosiale uitgawes in die laat Francoïsme (1960–1975) 'n uitwerking gehad het op die vermindering van ongelykheid.
Toenemende politieke deelname nadat demokrasie in 1977 heringestel is, het gelei tot 'n geleidelike fiskale hervorming en tot aansienlike toenames in openbare uitgawes aan sosiale oordragte (werkloosheid, pensioene), onderwys en gesondheid wat 'n sterk herverdelende impak gehad het. Fases van afnemende en stygende ongelykheid het egter sedert die herstel van demokrasie afgewissel met die gevolg dat ongelykheidsvlakke binne 'n 30-35 Gini -reeks gebly het.
Daar kan dus geargumenteer word dat die sosiale oordragte en progressiewe belasting deur die welsynstaat die ongelykheidsvlakke binne die 30-35 Gini -reeks moontlik gemaak het, terwyl die 'mark' Gini (dws die maatstaf van ongelykheid voor belasting en sosiale oordragte) toegeneem. Trouens, die bewyse vir die 21ste eeu toon aan dat inkomste -ongelykheid in die afwesigheid van sosiale oordragte soortgelyke vlakke sou bereik as dié van die vroeë 1950's (figuur 6). 'N Soortgelyke bevinding word verkry vir OESO -lande (OESO, 2016). Waarom Spanje, saam met ander OESO -samelewings, so ongelyk geraak het voor progressiewe belasting en sosiale oordragte noukeurig ondersoek verg.
Figuur 6. Progressiewe herverdeling sedert demokrasie? Gini -markverdeling in Gini en progressiewe herverdeling, 1970–2016.
Let op. Progressiewe herverdeling is die verskil tussen die mark Gini (inkomsteverdeling voor belasting en sosiale oordragte) en die Gini (verdeling van besteebare inkomste na belasting en sosiale oordragte).
Namate die inkomsteverdeling meer egalitêr geword het en die groei vanaf die laat vyftigerjare versnel het, is absolute armoede (dws diegene wat op 2 Amerikaanse dollar per dag leef, soos vandag gemeet deur die Wêreldbank) teen die middel van die 1960's feitlik onderdruk (Prados de la Escosura , 2008).
Evaluering van die Spaanse ekonomiese ontwikkeling
Spaanse ekonomiese historici het hul navorsing tradisioneel in die 19de eeu toegespits en die 20ste eeu, wat meer die gebied van ekonome was, laat staan. Navorsing oor ekonomiese geskiedenis het gefokus op spesifieke tydperke, soos die ekonomiese groei gedurende die 1920's, die ekonomiese beleid van die Tweede Republiek (1931–1936), die Burgeroorlog en die verskillende fases van Franco se bewind. Die afwesigheid van debatte en kontroversies oor die Spaanse ekonomie gedurende die 20ste eeu as geheel is opvallend.
Die generasie ekonomiese historici wat in die 1970's en 1980's gepubliseer het, het hul aandag gevestig op die redes waarom die Spaanse ekonomie nie in die 19de eeu geïndustrialiseer het nie, terwyl ander Europese lande dit suksesvol gedoen het. Agter hierdie redenasie lê 'n belang om te verstaan ​​of die burgeroorlog en Franco se diktatuur veroorsaak is deur mislukking en ekonomiese agterstand op die lange duur. Alhoewel 'n toenemende aantal post-1980 Spaanse ekonomiese historici as ekonome opgelei is, was Spaanse toegepaste ekonome skaars geïnteresseerd in die langtermyn-ontwikkeling.
Die Spaanse politieke geskiedenis was in die 19de en 20ste eeu onstuimig. Na die Skiereilandoorlog het drie burgeroorloë in die 19de eeu plaasgevind (die Carlist -oorloë in die 1830's, 1840's en 1870's), sowel as die Kubaanse onafhanklikheidsoorlog (1898). In die 20ste eeu was die burgeroorlog die mees deurslaggewende gebeurtenis (1936–1939). Die monargie het twee keer ineengestort, in 1868 en 1931, wat gelei het tot 'n kort eerste republiek in die 19de eeu en die tweede republiek in die 1930's (1931-1936). Spanje het nie aan die twee wêreldoorloë deelgeneem nie. Na die dood van diktator Franco (1975), het die oorgang na demokrasie gekonsolideer, 'n volledig demokratiese politieke stelsel aangeneem met die Grondwet van 1978 en by die Europese Unie in 1986 aangesluit. Die Spaanse moderne geskiedenis het begin met die verlies van die koloniale ryk en die ineenstorting van die Ancien Regime en bereik 'n hoogtepunt in die vroeë 21ste eeu met 'n ekonomiese krisis (2008) wat sterk politieke en institusionele gevolge gehad het.
Groei en agteruitgang, 1815–1936
Gedurende die 19de eeu ondergaan Spanje 'n komplekse oorgang van 'n koloniale ryk onder die Ancien Regime aan 'n moderne nasie met 'n liberale stelsel van eiendomsreg. Hierdie oorgang het 'n negatiewe siening van die post-keiserlike Spanje veroorsaak en dit onder die perifere Europese lande geplaas, en terme soos mislukking, stagnasie en agterstand word algemeen gebruik om sy ekonomiese prestasie tot in die burgeroorlog te beskryf (sien O'Rourke & amp Williamson, 1997).
Die onvermoë van die Spaanse ekonomie om op dieselfde manier te moderniseer as ander Wes -Europese lande, kan volgens die meeste historiese interpretasies slegs verstaan ​​word deur 'n gedetailleerde studie van 'n stel interne en eksterne determinante.
Die Skiereilandoorlog (1808–1814) het diep en negatiewe ekonomiese gevolge op kort termyn in Spanje gehad en het ook die stryd om onafhanklikheid in Spaanse Amerika veroorsaak. Die Napoleontiese oorloë het egter 'n komplekse oorgang veroorsaak van 'n absolutistiese ryk na 'n moderne nasie.
Die hervormings van die liberale regime, tot in die middel van die 19de eeu, het 'n herdefinisie van eiendomsreg ingesluit wat impliseer dat alle burgers gelyk is voor die wet. Die liberalisering van kommoditeits- en faktormarkte (dws kapitaal- en arbeidsmarkte) het gildes, die Mesta en Mayorazgo onderdruk, en die ontbinding van grondeiendom meegebring, terwyl die handelskode en nuwe wetgewing en regulasies oor verbande, patente, bankwese , en die aandelebeurs word bekendgestel. Boonop verteenwoordig liberalisme die parlementêre beheer van openbare inkomste en uitgawes. Nodeloos om te sê, ernstige hindernisse vir hervorming het onderweg verskyn, met burgeroorloë en militêre oornames as groot terugslae wat die voltooiing van die oorgang na die laaste kwart van die 19de eeu uitgestel het. In Spanje, net soos in ander lande, is liberale hervorming uitgevoer met teenstrydige resultate ten opsigte van ekonomiese modernisering (Tedde, 1994). Nóg inligting- en transaksiekoste is genoeg verminder, en eiendomsreg was ook nie op lang termyn duidelik omskryf nie. Die finansiële organisasie van die staat het nie gereageer op die behoeftes van die nuwe samelewing nie. 'N Kykie na die era na die Napoleontiese oorloë toon egter 'n kenmerkende gedrag, in vergelyking met die vooroorlogse era, vir enige dimensie van sosiale en ekonomiese aktiwiteit. Die gevolge op lang termyn van liberale hervormings was 'n doeltreffender toewysing van hulpbronne en volgehoue ​​ekonomiese groei ondanks sosiale en politieke onstabiliteit (Prados de la Escosura & Santiago-Caballero, 2018).
Die regering is ook verantwoordelik gehou vir die ekonomiese agterstand in die 19de eeu. Die afwyking van kapitaal weg van die nywerheid en terug na die landbou deur grondontbinding Die vestiging van 'n stelsel van eienaarskap binne 'n ondoeltreffende institusionele raamwerk, die toepassing van begrotingsbeleid wat bevorderlik is vir stygende rentekoerse en die verdringing van private beleggings, is alles staatsimplementasies deur historici genoem (Nadal, 1975 Tortella, 2000).
Agtergrond van die landbou is 'n noodsaaklike komponent van die interne verklarings van die Spaanse ekonomiese prestasie in die 19de eeu. Natuurlike hulpbronne en eiendomsreg word deur Tortella (1994) beskou as 'n groot struikelblok vir die ontwikkeling van landbou-tipe landbou soos Spanje. Aan die een kant word die lae produktiwiteit van die landbou, tesame met die handhawing van 'n groot persentasie van die arbeidsmag in hierdie sektor, as verantwoordelik beskou vir die lae inkomste per capita en die engheid van die mark vir verbruikersgoedere (Milward & amp; Saul, 1977 Nadal, 1973). Aan die ander kant hou stadige demografiese uitbreiding verband met hoë sterftesyfers wat binne die konteks van landbou -agterstand vasgestel word (Nadal, 1984).
Kwantitatiewe bewyse laat ernstige twyfel ontstaan ​​oor die argument dat landbou die sleutel was tot die mislukking van die Spaanse industriële revolusie, soos Nadal (1973, 1975) kragtig aangevoer het (Prados de la Escosura, 1988 Simpson, 1995). Landbouproduksie het in die 19de eeu in absolute en per capita -terme gegroei. In die konteks van Wes -Europese lande, is die Spaanse landbou egter nie so sterk nie: produktiwiteit het laer groeikoerse beleef, en verskille met Brittanje en Frankryk (wat reeds teen 1800 groot was) het gedurende die 19de eeu geneig om te vergroot, en daar was geen beduidende vermindering gedurende die 20ste eeu (O'Brien & Prados de la Escosura, 1992). Verskille in produkmengsel en in produksie per hektaar kom voor as sleutelfaktore van Spaanse landbouvertraging. Watter deel van die blaam wat natuurlike of sosiale faktore neem, is 'n vraag wat nog verdere navorsing verg.
Nie alle interpretasies blameer die landbou uitsluitlik op die ekonomiese agterstand van Spanje in vergelyking met Wes -Europa nie. Ekonomiese historici beklemtoon ook die trae industriële prestasie gedurende die laat 19de eeu (Carreras, 1984 Prados de la Escosura, 1988). Die prestasie in die vroeë 19de eeu was egter meer suksesvol vir die Spaanse industrie, en veral vir Katalaans tekstiele (Rosés, 2003). Verskeie geleerdes beklemtoon die houding van huurgeld van die Spaanse ondernemers wat beskerming gesoek het eerder as om hul mededinging op die internasionale markte in die gesig te staar (Fraile, 1991 Tortella, 2000).
Kwantitatiewe bewyse laat ernstige twyfel ontstaan ​​oor die tradisionele interpretasie van die industriële agterstand van Spanje, waarvolgens die binnelandse vraag die grootste struikelblok vir die groei van vervaardigingsprodukte gedurende die 19de eeu was. Die onvermoë van die bedryf om te verkoop op die internasionale mark en die lae industriële produktiwiteit blyk genoeg te wees om hierdie verskynsel te verduidelik. In hierdie konteks word die houdings en strategieë van die Spaanse industriële entrepreneurs veral relevant. Met die oog op internasionale mededinging, het hulle hul pogings na die binnelandse mark herlei op soek na huurgeld en beskerming van die regering (Fraile, 1991). Die lae inkomste per capita wat verband hou met 'n agterlike landbousektor, is nie meer voldoende om die agteruitgang van die Spaanse industriële groei gedurende die 19de eeu te verklaar nie.
Eksterne kragte is beklemtoon in historiese verklarings van mislukking en vertraging. Die verlies aan Latyns-Amerikaanse kolonies na oorloë teen Brittanje en Frankryk, die Napoleontiese inval en die heroriëntering en geleidelike integrasie van die Spaanse ekonomie in 'n breër Wes-Europese ekonomie gedurende die 19de eeu, word beskou as skadelik vir die Spaanse ontwikkeling (Vicens Vives, 1959). As gevolg van koloniale onafhanklikheid het handelsstrome en staatsinkomste afgeneem. Binnelandse beleggings het ook gedaal, alhoewel daar met koloniale emansipasie 'n terugkeer van kapitaal was. Die vervaardigingsbedryf is moontlik die ergste getref omdat die kolonies 'n beskermde mark voorsien het. Finansiële, kommersiële en vervoerdienste in stede soos Sevilla en Cadiz, wat nou verbonde was aan die kolonies, het ook gely.
Daar is geen afdoende bewyse om die siening te ondersteun dat die verlies van die ryk op lang termyn verantwoordelik was vir die ekonomiese vertraging van Spanje nie. Fontana (1991) vind direkte skakels tussen Latyns -Amerikaanse onafhanklikheid, die val van die Ancien Regime, en die Liberale Revolusie in Spanje.As hierdie hipotese korrek is, sou die verlies van die kolonies aansienlik kon bydra tot die ekonomiese en sosiale modernisering van Spanje. Ondanks die ongetwyfeld negatiewe gevolge op die kort termyn op kapitaalvorming, staatsinkomste, handel in goedere en dienste en die vervaardigingsbedryf, was die algehele impak op die BBP baie laer (minder as 8% van die BBP) as wat geskiedkundiges beraam het, en was in spesifieke streke gekonsentreer (Prados de la Escosura, 1993). Uit die beskikbare kwantitatiewe bewyse kan aangeneem word dat die verlies van die kolonies 'n minder groot en wydverspreide impak op die Spaanse ekonomie gehad het as wat die historiese literatuur voorgestel het. Die meer mededingende en buigsame sektore van die ekonomie het uiteindelik aangepas by nuwe omstandighede, veral die kommersiële landbou wat die aanbod op die groeiende markte in Noordwes -Europa gerig het.
Wat die verskuiwing van koloniale na Europese markte betref, is die feit dat eersgenoemde reeds 'n kleiner aandeel voor koloniale onafhanklikheid verteenwoordig het. Alhoewel buitelandse handel slegs 'n klein deel van die BBP van Spanje verteenwoordig, was dit 'n beduidende en miskien onontbeerlike stimulus vir ekonomiese modernisering gedurende die 19de en die vroeë 20ste eeu. Handel het matige, maar positiewe skakels en eksternaliteite op die Spaanse ekonomie uitgeoefen. Buitelandse vraag het tot meer doeltreffende toewysing van hulpbronne gelei en die natuurlike voordele daarvan benut deur spesialisering in kontantgewasse en minerale. Dit was 'n positiewe ontwikkeling in 'n situasie waarin handel 'n 'ventilasie vir oorskot' van Spanje se natuurlike en menslike hulpbronne bied. Die buigsaamheid wat veranderings in die samestelling van uitvoere en invoere toon, en die evolusie van die betalingsbalans op lang termyn, impliseer dat historici wat die Spaanse handel analiseer in terme van mono-uitvoerpatrone en chroniese skuldkrisisse wat lande van die Derde Wêreld beleef, metafore omskakel. en konsepte vir 'n totaal ander wêreld. Teorieë oor afhanklikheid wat vir Latyns-Amerika geformuleer is, het blykbaar beperkte relevansie vir die 19de-eeuse Spanje. Spesialisasie in vergelyking met vergelykende voordeel het Spanje beide absolute en relatiewe verbeterings in welsyn gebied, gemeet aan die reële handelsvoorwaardes. Gunstige relatiewe pryse en werksgeleenthede is die sleutelelemente agter die waargenome en gemete gunstige neigings.
Die kontrafaktuele hipotese wat implisiet in die historiografie van 'n meer doeltreffende groeipad, onafhanklik van die internasionale ekonomie, blyk dus nie aanneemlik nie. Daar is geen kwantitatiewe bewyse dat produktiwiteit in die uitvoersektor laer was as produktiwiteit in sektore wat die binnelandse mark bedien nie. Boonop bied die binnelandse mark ook nie 'n ewe doeltreffende alternatiewe toewysing vir produksiefaktore wat in die uitvoersektor gebruik word nie. Inteendeel, daar kan vermoed word dat 'n groter buitelandse sektor verhoogde indiensnemings- en produktiwiteitsvlakke sou hê, wat lei tot hoër reële inkomste. Gevolglik kom handel nie voor as die hegemoniese element in die land se ekonomiese modernisering nie, maar eerder as 'n klein, maar onontbeerlike stimulus van ontwikkeling.
Sedert die laat 19de eeu help beperkings op binnelandse en eksterne mededinging om trae groei gedurende 1883–1920 te verklaar ondanks die RestauraciónSe (1875–1923) institusionele stabiliteit wat 'n gunstige omgewing vir belegging en groei moes voorsien het (Fraile, 1991 1998). Verhoogde tariefbeskerming, tesame met uitsluiting van die heersende internasionale monetêre stelsel, die goudstandaard, het moontlik 'n groot hindernis vir Spanje se integrasie in die internasionale ekonomie uitgemaak. Valuta-onstabiliteit, na die afskaffing van die Gold Standard, het gehelp om Spanje te isoleer van internasionale kapitaalmarkte, veral van die invloei van internasionale kapitaalinvestering in die 1880's en 1890's (Bordo & amp; Rockoff, 1996 Martín-Aceña, 1993 Tena Junguito, 1999). Die Kubaanse onafhanklikheid in 1898 het min direkte uitwerking op die ekonomie van Spanje gehad, maar 'n groot indirekte impak wat proteksionistiese en isolasionistiese neigings verskerp het (Fraile & Escribano, 1998). Neutraliteit tydens die Eerste Wêreldoorlog het amper geen ekonomiese vooruitgang meegebring nie, en die BBP per capita het gekrimp, 'n resultaat wat die konvensionele siening van die oorlogstimulus vir groei deur invoervervanging uitdaag.
Alhoewel die ekonomiese bande tussen die metropool en die laaste kolonie reeds swak was, het Kuba se onafhanklikheidsoorlog groot makro -ekonomiese onstabiliteit veroorsaak. Makro -ekonomiese onstabiliteit, tesame met 'n skielike stop in internasionale beleggings, verminder kapitaalinvloei skerp, wat tot die waardevermindering van die Peseta lei. Vanaf 1895 (die begin van die Kubaanse oorlog) tot 1905, het die peseta met ongeveer 30%gedaal, as gevolg van 'n kombinasie van fiskale wanorde, monetêre uitbreiding en 'n buigsame wisselkoers (Martín-Aceña, 1993 Prados de la Escosura, 2010) wat op sy beurt die migrasiekoste verhoog, wat die uitwaartse vloei van arbeid verminder. Kwantitatiewe bewyse toon dat Spaanse emigrasie in die tydperk 1892–1905, by gebrek aan waardevermindering, meer as 40% hoër kon gewees het (Sánchez-Alonso, 2000a). Gedurende 'n tydperk wat andersins heeltemal gunstig was vir internasionale migrasie as gevolg van lae vervoerkoste, hoër eise aan ongeskoolde arbeid in die nuwe wêreld -ekonomieë en groot loonverskille tussen Europa en Amerika, was emigrasie van arbeid laag in Spanje in vergelyking met ander lande in Suid -Europa, soos Italië. Spaanse emigrasie was beperk deur inkomste en enige potensiële emigrante kon nie die koste van eksterne migrasie bekostig nie (Sánchez-Alonso 2000b). Interne migrasie het tot in die Eerste Wêreldoorlog laag gebly. Die beskeie tempo van industrialisasie was die hoofrede vir lae interne migrasiesyfers (Silvestre, 2005)
Die 1920's verteenwoordig die periode van die intensste groei voor 1950. Die hipotese dat regeringsinmenging deur handelsbeskerming, regulering en belegging in infrastruktuur 'n dryfveer vir groei was, word algemeen aanvaar (Velarde, 1969). Die klem op tariefbeskerming negeer egter die feit dat Spanje gedurende die twintigerjare oopgemaak het vir internasionale kapitaal, waardeur kapitaalgoedere en grondstowwe gekoop kon word, wat dus tot groei kon bydra.
Strukturele verandering en arbeidsmarkintegrasie versnel gedurende die 1920's. Lae vlakke van interne migrasie gedurende die 19de eeu was volgens Tortella (2000) en ander een van die redes vir agrariese agterstand en deur die uitbreiding van die Spaanse ekonomie. Interne migrasie het 'n hoogtepunt bereik na die Eerste Wêreldoorlog (Silvestre, 2005). Die skouspelagtige groei van die Spaanse ekonomie in die 1920's het die ontwikkeling van nywerhede, soos konstruksie, gedryf, met 'n groter trek vir migrante. Verstedelikingskoerse het ook gedurende die dekade toegeneem.
Ten spyte van lae interne migrasie, was daar aansienlike loonkonvergensie tussen streke voor die Eerste Wêreldoorlog. Die proses van loonkonvergensie is onderbreek deur die Eerste Wêreldoorlog, wat 'n skerp toename in streeksloonverskille veroorsaak het. Hierdie verhogings was van tydelike aard, maar loonkonvergensie het in die 1920's weer na vore gekom, hierdie keer gepaard met interne migrasie en aansienlike herverdeling van arbeid van landbou na die nywerheid (Rosés & Sánchez Alonso, 2004).
'N Groot politieke verandering, van 'n monargie tot 'n republiek, het in 1931 plaasgevind. Die nuwe politieke stelsel val saam met die Groot Depressie. Die depressie, gemeet aan die inkrimping van die reële BBP per capita, het in Spanje, soos in die Verenigde State, tot 1933 uitgebrei, met 'n daling van 12% (teenoor 31% in die Verenigde State). Die depressie, met 'n BBP per capita wat jaarliks ​​met -3,1% gedaal het, was ligter as in die Verenigde State, maar soortgelyk in intensiteit as die gemiddelde van Wes -Europa (Maddison Project, 2013), wat die tradisionele siening van 'n swakker impak as gevolg van die relatiewe internasionale span van Spanje betwis. isolasie en agterstand. Die Burgeroorlog (1936–1939) het Spanje verhinder om by die herstel na die depressie aan te sluit en het 'n ernstige inkrimping van die ekonomiese aktiwiteit tot gevolg gehad (byna 'n derde daling in die werklike inkomste per capita), maar bereik nie die omvang van die impak van die Tweede Wêreldoorlog nie II oor die belangrikste strydende lande van die vasteland van Wes -Europa (Maddison Project, 2013). In die literatuur blyk daar konsensus te wees wat dui op nie-ekonomiese oorsake van die burgeroorlog. Verwagtinge na die ineenstorting van die monargie in 1931 is nie vervul nie, aangesien voorstel vir grondhervorming, industriële arbeidswetgewing en welsynsverbeterings nie voltooi of afgedwing is nie, wat gelei het tot sosiale onrus, burgerlike konflik en politieke polarisasie (Domenech, 2013 Palafox, 1991 ).
Groei onder die diktatuur, 1939–1975
Sedert 1939 betree Spanje 'n lang diktatuur wat tot 1975 geduur het. Toe Franco sterf, het die Spaanse ekonomie 'n groot transformasie beleef danksy hoë groeikoerse gedurende die 1960's en strukturele veranderinge.
Die swak herstel na die burgeroorlog impliseer dat die BBP per capita voor die oorlog (1929) voor die oorlog eers in 1954 bereik is, in teenstelling met die ses jaar wat dit gemiddeld geneem het om terug te keer na die hoogtepunt voor die Tweede Wêreldoorlog in Westerse Europa. Op soek na 'n verduideliking van Spanje se eienaardige gedrag, kan die hipotese dat die groter verlies van menslike kapitaal ten opsigte van fisiese kapitaal bygedra het tot die vertraagde rekonstruksie, voorgehou word. Die vernietiging van fisiese kapitaal tydens die burgeroorlog was ongeveer die Wes -Europese gemiddelde tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die ballingskap na die Burgeroorlog en moontlik in 'n groter mate die interne ballingskap as gevolg van die politieke onderdrukking van die nuwe regime, beteken egter 'n beduidende uitputting van die beperkte menslike kapitaal van Spanje (Núñez, 2003 Ortega & amp; Silvestre, 2006 Prados de la Escosura & amp Rosés, 2010).
Die vroeë jare van die diktatuur- van die burgeroorlog tot die vroeë vyftigerjare- verteenwoordig 'n dramatiese breuk met die ekonomiese beleid wat in die middel van die 19de eeu in Spanje heers. Die ekonomiese beleid gedurende die veertigerjare was gebaseer op die regstreekse ingryping van die staat, onoordeelkundige invoervervanging, ernstige beperkings op invoer en kapitaalinvloei en 'n ingewikkelde wisselkoersstelsel. Die nuwe owerhede het 'n sterk anti-mark houding gedeel, en hul ekonomiese beleid bedreig dikwels private inisiatief en belegging (Fraile, 1998). Erge markbeheer wat op ekonomiese outargie gemik is, is geïmplementeer (Barciela, 2002). Die nuwe ondernemings in staatsbesit het begin met die beheer van 'strategiese' nywerhede, tegniese oplossings gesoek om die hoeveelheid produksie te maksimeer en die geleentheidskoste van hul besluite te omseil (Martín Aceña & Comín, 1991). Arbeidsverhoudinge is streng gereguleer.
Die situasie het in die vyftigerjare begin verander toe die Spaanse ekonomie per capita in 'n soortgelyke tempo gegroei het as die Wes -Europese gemiddelde, maar met die beduidende verskil dat Spanje vanaf 'n aansienlik laer vlak begin het. Spanje en Wes -Europa het gedurende die periode 1952–1958 jaarliks ​​met 4,4% en 3,9% gegroei.
Lande wat 'n heropbouproses beleef het, het egter in 'n baie vinniger tempo gegroei. Italië het byvoorbeeld met 4,9% gegroei en Duitsland met 6,5%. Dit was gedurende die laaste periode van Franco se bewind (1959–1975) toe die BBP -groei per capita 'n ongekende intensiteit bereik het in Spanje, nie ver agter dié van Duitsland in die 1950's en aansienlik bo Wes -Europa en die Verenigde State nie.
Gedurende die vyftigerjare het toenemende vertroue in die lewensvatbaarheid van Franco se diktatuur ná die militêre en tegnologiese samewerkingsooreenkomste tussen Amerika en Spanje (1953), tesame met die matige ekonomiese hervormings van die regime, belegging en innovasie bevoordeel, wat bydra tot versnelde ekonomiese groei (Calvo-González, 2007 Prados de la Escosura et al., 2012). Die institusionele hervorming wat met die Stabilisasie- en Liberaliseringsplan van 1959 begin is, 'n reaksie op die uitputting van die ontwikkelingsstrategie wat na binne kyk, het beleid bepaal wat die toewysing van hulpbronne bevoordeel en vergelykende voordele bevoordeel en volgehoue ​​en vinniger groei gedurende die 1960's en vroeë 1970's moontlik gemaak het. Sonder die matige hervormings van die 1950's en die groei -uitkoms daarvan, blyk dit egter onwaarskynlik dat die stabiliseringsplan sou slaag (Prados de la Escosura et al., 2012). Die nuwe beskikbare bewyse vervaag dus die siening van 'n netjiese diskontinuïteit tussen outargiese (1939–1959) en matig vrye mark (1959–1975) tydperke.
Franco se regime was ook 'n uitsondering uit die oogpunt van Spanje se integrasie in die internasionale ekonomie, aangesien dit begin het met 'n dramatiese afsluiting, gevolg na die stabiliseringsplan van 1959 deur 'n opening tot 'n historiese maksimum. Na die bou van bande met die internasionale ekonomiese organisasie, was 'n geleidelike opening en faktormobiliteit (kapitaalinvloei en arbeidsmigrasie na Europa) die prestasies van die nuwe pro-mark-oriëntasie van die diktatuur. Die gebrek aan strukturele hervormings wat die belastingstelsel en arbeids- en finansiële markte beïnvloed, was die belangrikste tekortkominge van die ekonomiese beleid gedurende die 1960's.
Die tydperk na 1975
Die oliekrisis van die sewentigerjare het plaasgevind in die tyd toe Spanje oorgegaan het van 'n diktatuur na 'n demokrasie (1975-1985). Gedurende die oorgangsdekade het die BBP-groei per capita tot 'n kwart gedaal van die wat in 1959-1974 behaal is. Was die verlangsaming eksogeen bloot as gevolg van die internasionale krisis? Is dit afkomstig van die nalatenskap van die Francoïsme van 'n ekonomie wat beskerm is teen internasionale mededinging? Is dit veroorsaak deur die beleid van die nuwe demokratiese owerhede? Toetreding tot die Europese Unie (1986) het nog 'n lang fase van BBP -groei per capita ingelui wat skielik tot stilstand gekom het met die Groot Resessie (2008–2013). Wat verklaar die relatief dieper inkrimping en swakker herstel van Spanje? Die beantwoording van hierdie vrae bied 'n navorsingsagenda vir historici.
Dit is die moeite werd om daarop te wys dat die post-1975-era 'n nuwe patroon ingevoer het waarin fases van versnelling in arbeidsproduktiwiteit ooreenstem met die van trae vordering in BBP per persoon, en omgekeerd. Periode van trae (1975–1985) of negatiewe (2008–2013) BBP -groei per capita word dus gelyktydig gepaard met sterk of herstellende produktiwiteitsgroei. Gedurende die dekade van "oorgang na demokrasie" het arbeidsproduktiwiteit egter die skerp inkrimping van werksure-as gevolg van werkloosheid-vergoed, met die gevolg dat 'n afname in BBP per capita voorkom kon word. Tydens die Groot Resessie (2008–2013) was die bedeesde verbetering in produksie per gewerkte uur egter nie genoeg om die inkrimping in indiensneming te kompenseer nie en gevolglik het produksie per persoon skerp gedaal, op dieselfde manier as die inkrimping tydens die Groot Depressie (1929–1933). Omgekeerd het die jare tussen Spanje se toetreding tot die Europese Unie (1986) en die vooraand van die Groot Resessie (2007), veral sedert 1992, aansienlike BBP -winste per capita getoon terwyl arbeidsproduktiwiteit vertraag het. Dus, in die drie dekades nadat Spanje by die EU aangesluit het, waarin die BBP per capita verdubbel het met 3.0% per jaar, het meer as die helfte bygedra deur die toename in werksure per persoon.
Die teenoorgestelde neigings in die BBP per capita en per uur gewerk sedert die middel van die sewentigerjare kan toegeskryf word aan die feit dat die Spaanse ekonomie nie in staat was om werkskepping en produktiwiteitsgroei te kombineer nie, met die implikasie dat sektore wat uitgebrei en nuwe werkgeleenthede geskep het (meestal in konstruksie en dienste) het nie daarin geslaag om beleggings en tegnologiese innovasie aan te trek nie.
Is die oorgang na demokrasie in Spanje vergemaklik deur die afname in ongelykheid na 1950? Prados de la Escosura (2008) stel voor dat dit die geval was, in teenstelling met wat in die tussenoorlogse periode gebeur het. Die uitskakeling van absolute armoede en die groei van die middel het 'n positiewe uitwerking op die stabilisering van demokrasie. Torregrosa-Hetland (2016) voer egter aan dat demokrasie nuwe verspreidingsmagte teweeggebring het en dat die nuwe politieke stelsel nie die minder gegoede buitensporig bevoordeel nie. Dit kon ten minste nie markkragte teen toenemende ongelykheid effektief teenwerk nie.
Sedert 1815 het die inkomste per persoon merkwaardig verbeter as gevolg van toenames in arbeidsproduktiwiteit. Tot 1950 en sedert 1986-toe Spanje deel geword het van die Europese Unie-was die verdieping van kapitaal die belangrikste dryfveer vir langdurige groei in arbeidsproduktiwiteit, terwyl doeltreffendheidswins (totale faktorproduktiwiteit) dit in die 1920's en gedurende 1953-1986 gelei het. Die herverdeling van hulpbronne uit laer produktiwiteitsektore, soos die landbou, na sektore met 'n hoër produktiwiteit, het aansienlik bygedra tot die versnelling van produktiwiteitsgroei. Blootstelling aan internasionale mededinging was 'n deurslaggewende element agter groeiprestasie, met trae groei en vertraging wat verband hou met afsluiting en versnelde groei en inhaal van openheid. Spaanse prestasie in Wes -Europese perspektief bevestig hierdie bewering. Spanje het tot 1950 onderpresteer en het toe gevorderde lande ingehaal tot 2007, met die jare 1960–1974 wat opvallend was vir sy merkwaardige prestasie en die oorgang na demokrasie (1975–1985) as die uitsondering.
Inkomsteverdeling het nie 'n lineêre weg gevolg nie. Na 'n toename in ongelykheid tot en met die Eerste Wêreldoorlog, het 'n dalende neiging in die tussenoorlog begin, alhoewel dit in die outargie na die burgeroorlog omgekeer het, het dit sterk hervat in die laat 1950's en vroeë 1960's, wat in die laaste jare op 'n relatief lae vlak gestabiliseer het. halfeeu. Hoër inkomste per capita is gekombineer met laer ongelykheid, wat daarop dui dat ekonomiese groei deurgedring het om die laer inkomstegroepe te bereik. Daarom het verbeterings in die gemiddelde inkomste gepaard gegaan met 'n meer egalitêre inkomsteverdeling.
Navorsing oor die moderne geskiedenis van Spanje is ongebalanseerd. Navorsing oor ekonomiese geskiedenis is oorweldigend gefokus in die 'lang' 19de eeu wat tot in die burgeroorlog strek. Ou debatte en kontroversies oor die bepalende faktore van die Spaanse versuim om te industrialiseer, word grootliks besleg oor onderwerpe soos die ekonomiese impak van die verlies van die kolonies in die vroeë 19de eeu of die gedeelde verantwoordelikheid van die landbou en die nywerheid in die ekonomiese agterstand van Spanje.
Die afwesigheid van debat oor langtermyn Spaanse ekonomiese prestasie gedurende die 20ste eeu is opvallend. Die burgeroorlog het 'n skeidslyn in navorsing gemaak wat 'n wêreldwye visie van die vorige eeu voorkom. Die Francoïstiese era word steeds chronologies geanaliseer, met 'n skerp diskontinuïteit omstreeks 1960, terwyl volharding binne die Francoïsme geïgnoreer word. Nuwe beskikbare bewyse daag die siening van 'n netjiese afsny tussen outargie en matig vrye markperiodes uit. Daar ontbreek nog steeds 'n oortuigende verduideliking waarom die historiese determinante van die ekonomiese agterstand van Spanje verswak of vervaag het vanaf die 1960's.
Alhoewel die politieke oorgang na demokrasie na 1975 'n sukses was, en Spaanse ervaring moontlik relevant kan wees vir lande wat op pad is na demokrasie en wil oopmaak, terwyl sosiale en politieke stabiliteit behoue ​​bly, is geleerdes nog nie seker oor die ekonomiese koste van die oorgang en of dit teen laer ekonomiese koste bereik kon word.