Die meeste van ons is gewoond aan lewende lewe volgens lineêre oortuigings en patrone van bestaan. Ons glo dat alles 'n begin, middel en einde het. Maar Hindoeïsme het min te doen met die lineêre aard van die geskiedenis, die lineêre begrip van tyd of die lineêre patroon van die lewe.
Die verloop van 'lineêre' tyd het ons gebring waar ons vandag is. Maar Hindoeïsme beskou die begrip tyd op 'n ander manier, en daar is 'n kosmiese perspektief daarvoor.
Hindoes glo dat die skeppingsproses in siklusse beweeg en dat elke siklus vier groot tydperke het, naamlik Satya Yuga, Treta Yuga, Dwapar Yug a en Kali Yug a. En omdat die skeppingsproses siklies en nooit eindig nie, begin dit "eindig en eindig om te begin." Lees meer oor die 4 Yugas .
Die tyd is God
Volgens die Hindoe-teorie van skepping is tyd (Sanskrit 'kal' ) 'n manifestasie van God. Skepping begin wanneer God sy energie aktief maak en eindig wanneer hy al sy energieë in 'n toestand van onaktiwiteit onttrek. God is tydloos, want die tyd is relatief en hou op in die Absolute. Die verlede, die hede en die toekoms bestaan ​​tegelykertyd in hom.
Die siklus van tyd God skep die tydsiklus, Kalachakra genoem, om afdelings en bewegings van die lewe te skep en die wêreld in periodieke tydsraamwerke te onderhou. God gebruik ook tyd om die 'illusies' van lewe en dood te skep.
Dit is tyd, wat aanspreeklik is vir ouderdom, dood en dood van sy skeppings. Wanneer ons tyd oorkom, word ons onsterflik. Die dood is nie die einde van die lyn nie, maar 'n poort na die volgende siklus, tot geboorte. Dit geld ook vir die heelal self en verwant aan die sikliese patrone in die ritmes van die natuur.