Die derde kind, Johan, was die aktiewe sportman. Hy het so tussen die A- en B-spanne rugby gespeel, maar het geglo dat dinge vir hom op die sportveld gaan uitwerk en dat hy eendag oorsee sal kan speel vir groot geld. Sy plan B was sy hoop hy dat hy eendag goed sal erf sodat hy lekker daarmee kon leef. Sonder dat hy dit ooit gesê het, was skoolwerk vir hom bloot ŉ noodsaaklike euwel waardeur hy net moes beur totdat dit uiteindelik verby is.
Pa Hendrik was naderhand só moeg vir hierdie spanning in die huis dat hy met goeie bedoelings begin dink het dat dit beter vir almal sou wees as Jana dalk nie so ver bo die res uitstaan nie. Hy het die saak met sy gholfmaat Jan gaan bespreek. Jan is die menslikehulpbronbestuurder by ŉ groot maatskappy en hou van die idee van gelykheid (sy eie kinders se punte is ook maar vrotterig).
Die storie is bloot ‘n allegorie wat beskryf wat ons elke dag om ons raaksien. En daarin slaag dit uitstekend.
Kgwadi is van voornemens om Xavier se ouers te besoek om persoonlik sy medelye aan hulle oor te dra. Hy het reeds telefonies met sy vriende gepraat wat saam met hom geswem het.
Dit is baie hartseer. ‘n Mense se lewe kan so maklik en skielik tot ‘n einde kom. Dit is nogals sleg dat soveel studente so kort na mekaar oorlede is. Ek is seker die rektor, wat duidelik baie besorg oor sy studente is, het/sal na al die ouers gaan. Dit is seker die moeilikste deel van enige leier se werk. My innige meegevoel aan die familie en vriende van die jong man, asook aan al die ouers wat verlies moet verwerk.
Dit was Engeland se vierde opeenvolgende oorwinning in die uitspeelwedstryde teen Suid-Afrika nadat die Bokke in 2014 (in die eindstryd) en in 2015, 2016 en Dinsdag in die halfeind teen die Wittruie vasgeval het.
Van die Junior Bokke se agterlyn wat so vlymskerp teen Argentinië gehardloop het, was min te sien. Hulle het nie altyd goeie besit gekry nie en ook veel minder daarvan as die Engelse agterlyn.
Van die agterlyn wat so teen die Poemas in die laaste groepwedstryd baljaar het, is min gesien maar Juarno Augustus het tog die eerste drie van die Bokke na goeie agterspel gedruk.
Ek stem saam met jou Joe. Die probleem begin al op skoolvlak. Plaaslike spelers word oor die hoof gesien vir gekoopte spelers. Die “afrigter” is eintlik maar net ‘n “manager” wat die span gekoopte spelers wil bestuur en nie kan of wil afrig nie. Dit begin al by graad 8 en hou niks goeds in vir die toekoms van SA rugby nie.