'Engele dra my deur 'n aborsie' | SARIE
'Engele dra my deur 'n aborsie'	deur Marguerite van Wyk
En sowaar, toe sy by die lughawe opdaag, wás daar 'n sitplek op 'n vroeër vlug as dié een waarop sy bespreek was. Sy sou na Bloemfontein vlieg en daarvandaan per motor na Maseru reis. "Gelukkig het ek as student baie gereis en my paspoort was geldig. Maar ek het nog nie 'n geleentheid van Bloemfontein na Maseru gehad nie. Toe vra ek sommer vir die lugwaardin om op die vliegtuig af te kondig of daar dalk iemand is wat Maseru toe gaan."
Sy het 'n huurmotor na die aborsie-arts geneem. "Hy was aanvanklik bietjie angstig, omdat hy bang was dat ek daar was om hom uit te vang. In die verlede het joernaliste 'klopjagte' op aborsie-dokters uitgevoer en hy was bang ek was een van hulle. Maar nadat hy vasgestel het dat ek werklik swanger is, was hy gerus. Ons het gewag vir die narkotiseur, wat by 'n troue was."
Maar Sandra het paniekerig begin raak toe dit ál later word en die narkotiseur nie opdaag nie. "Toe sê die dokter hy sal dit sonder narkose moet doen. Dit was ontsaglik seer – asof lemme deur jou maag sny en sny en sny. Ek het besef tot watter pyn die mens in 'n krisis in staat is." Die heeltyd het sy gefokus op 'n plant buite die venster van die primitiewe gebou waar die dokter gewerk het. "Ek onthou nie só baie nie. Net dat die dokter ongelooflik besorg en doeltreffend was. En ek wou dit agter die rug kry. Alles was stil omdat dit ná werktyd was. Net die suig-aksie van die masjien in my ore. Dit het sowat 15 minute geduur om alles leeg te suig, maar dit het baie lank gevoel.
"Die dokter het my ná die tyd geprys en gesê ek is baie dapper om dié pyn te deurstaan. Ek het hom gesmeek om my na die hotel te neem omdat ek bang was ek verbeur my geleentheid na Bloemfontein. Hy was bang om dit te doen, maar het uiteindelik ingestem." Op pad soontoe het die dokter opgemerk: "Kyk, iemand waai vir jou." Sandra het besef dis die sakeman wat op pad was Bloemfontein toe.
'n Mens kan nooit veroordeel as jy nie self in 'n sekere situasie is nie
'n Paar jaar daarna, op die dag dat die aborsie gedoen is, het sy aan dié dag teruggedink. "Ek het dikwels gedink hoe oud die babatjie sou wees. Soms met bietjie heimwee. Dit was asof ek alles weer van voor af beleef het. Nooit het ek oor my besluit getwyfel nie, maar ek het soms gedink ek kon nou 'n ma gewees het en dít het my effe geruk. Ek raak baie kwaad as mense klippe gooi en vroue wat aborsies kry as moordenaars uitkryt. Dis nie asof 'n mens klein hondjies afknou of 'n ateïs of monster is nie. Dis bloot 'n keuse. Dalk is dit selfsugtig, maar dis my keuse en 'n kind sou net nie in my lewe gepas het nie. Ek sou die kind 'n onreg aangedoen het. Dit sou trouens onregverdig teenoor my én die kind wees. 'n Mens kan nooit veroordeel as jy nie self in 'n sekere situasie is nie. Ek voel heeltemal tevrede met hoe my lewe uitgedraai het. Ek sou weer só kies."