wat dit op hierdie bladsy by flickr op die wêreldwye web gepubliseer het en dit gelisensieer het ingevolge die
Volhoubaar beteken implisiet dat volhard sal word—dat aangehou sal word om die bodem te benut en dit nie uit te buit nie sodat die geslagte van die verre toekoms ook sy vrugte kan ge­niet. En dit geld natuurlik ook vir wingerdbou, wat in Suid-Afrika so ’n belangrike bedryf is...
In Suid-Afrika is die inisiatief deur die wynboubedryf geneem met die bekendstelling in 1998 van ’n vrywillige skema wat op volhoubaarheid in die bewaring van die omgewing gemik is. Die skema staan bekend as Geïntegreerde Produksie van Wyn (Integrated Production of Wine), afgekort as IPW. Wyn van die oesjaar 2000 was die eerste wat ingevolge hierdie skema gesertifiseer is.
Wynkopers word gewaarborg dat produsente wat die skema onderskryf, hul druiwe met die volle inagneming van moontlike omgewingsimpakte verbou het en dat die wyn op ’n verantwoordelike wyse geproduseer is deur die omgewing te bewaar en die wyn veilig vir die verbruiker te maak.
IPW vereis dat elke plaas ’n bewaringsplan vir sy natuurgebiede (indien van toepassing) moet hê, sowel as ’n omgewingsbestuursplan vir die bewerkte gedeeltes van die plaas (boerdery-aktiwiteite). Dit is belangrik dat alle werkers en inwoners op die plaas met die bepalings van die omgewingsplan vertroud sal wees.
wat dit by die Wikipedia-projek op die wêreldwye web tot openbare besit verklaar het (“released into the public domain”)
WINGERDSTOKKE word betreklik maklik gekweek en kan baie lank aan die lewe bly. By die Reinethuis-Museum op Graaff-Reinet is byvoorbeeld ’n reusagtige druiwestok wat in 1870 geplant is en steeds druiwe dra. Die verantwoordelike kommersiële wynboer se doel is egter nie net om sy wingerde aan die lewe te hou nie, maar om op ’n volhoubare grondslag gehaltedruiwe vir die mark te lewer en vele jare lank darem ’n behoorlike wins daaruit te maak. Daarom is die kies van ’n geskikte terrein die eerste en mees beslissende stap in die hele proses van volhoubare wingerdbou.
Die makroklimaat van ’n streek is ’n belangrike faktor as dit by die keuse van ’n terrein vir wingerdontwikkeling kom. Die voornemende wingerdboer sal hom dus vanselfsprekend allereers laat lei deur feite soos of sy grond in ’n gevestigde wingerdstreek geleë is of nie. Indien nie, moet hy seker maak dat hy druiwekultivars kweek wat die beste in sy eie omgewing sal aard. Hy sal boonop verskillende ander faktore in aanmerking moet neem, byvoorbeeld dat erge ryp ’n groter gevaar in die binneland is as, sê, in die Boland.
Maar die mikroklimaat is ewe belangrik, dit wil sê die klimaat in die klein wêreldjie in en rondom die wingerd. Dit het ’n groot invloed op die druiwestokke. Die groei kan byvoorbeeld afhang van hoe goed die blare aan die son blootgestel is en hoe lank die plante nat bly en vatbaar is vir siektes nadat dit gereën het.
Die terreingesteldheid is dus hier van kardinale belang. Lê die wingerd teen ’n helling, kan grondbewerking nie net moeiliker wees nie, maar ’n mens moet ook deeglik in ag neem in watter rigting op die kompas die helling geleë is. Hellings wat byvoorbeeld noord wys, ontvang meer sonlig as dié wat suid front.
Dit bring ons dan by die eintlike bewerking van die wingerd. Respek vir die grond bly deurentyd die hoofsaak in volhoubare wingerdbou. Dis immers die medium wat die wingerdstokke van voedingstowwe voorsien en die druiwe hul kenmerkende geur gee, en die verantwoordelike wynboer sal sorg dat sy grond nie so verniel word dat dit later geslagte lank so goed as onbruikbaar is nie. Met grondvernieling word byvoorbeeld die blindelingse toediening van skadelike chemikalieë bedoel. Goeie grond wemel van voordelige organismes wat deur onbesonne boederymetodes gedood kan word.
Voordat ’n mens dus jou lap aarde gereed maak vir ’n wingerd, moet jy die grond laat ontleed om vas te stel watter voedingstowwe (bemesting) nodig sal wees. (Ondertoe word meer oor bemesting vertel.)
Die plante sal in die lente begin groei as jy hulle in die herfs geplant het. Indien jy hulle in die lente plant, sal hulle wel ’n sekere groei toon, maar bes moontlik sal jy ’n jaar of twee moet wag voordat jy enige druiwe het.
In die tweede jaar word die wingerdranke opgelei. Dit word gedoen deur hulle aan priële of stellasies te heg in die rigting waarheen jy wil hê hulle moet groei. Mettertyd sal jy ’n snoeiskêr nodig hê om jou wingerd se ranke terug te sny en sodoende beter druiwe-oeste te verseker. Die beste tyd vir wintersnoei sal van die plaaslike klimaat afhang. Die verantwoordelike wingerdboer sal dan die gevaar van besmetting met siektes na sy beste vermoë probeer beperk. Hy sal ook snoeiwonde beperk om die risiko van houtvrotsiektes te verminder.
Intussen sal die wynboer wat volhoubare praktyke voorstaan, hom ook deurentyd daarvoor bewyer om sy grond in die goeie kondisie te hou wat dit was toe hy sy druiwe geplant het. Sy instandhouding van die grond om die optimale toestande vir goeie wingerdgroei te verseker, behels dat hy maatreëls sal tref teen erosie en grondkompaktering, asook dat hy sal keer dat belangrike voedingstowwe daaruit wegspoel.
Die bestryding van plae in die wingerd moet met groot omsigtigheid gedoen word. Hier kan die geval genoem word waar skimmel so ’n probleem in ’n wingerd geword het, dat die werkers dit elke vyfde dag met kopersulfaat bespuit het. Tog het hulle steeds die helfte van die oes verloor.
IN ’n publikasie waarin die Internasionale Organisasie vir Wingerd en Wyn (OIV) riglyne vir volhoubare wingerdbou verskaf, kom besproeiing ook onder die loep. Die OIV beveel onder meer aan dat die volgende in ag geneem word (as ’n mens hul ietwat breedsprakerige aanbevelings in die vertaling korrek interpreteer en kondenseer!):
DIE begrip volhoubare wingerdbou is nie iets soos ’n modegril wat uit die woordeskat kan verdwyn nie. Dit is ’n noodsaaklikheid in die wynbedryf, soos beklemtoon word deur die feit dat die grootste gros van Suid-Afrika se wynuitvoerders dit volmondig ondersteun.