Ewig jonk | SARIE
Ewig jonk	deur Marita van der Vyver
Ek hoor my man se onderdrukte snorklag. En toe tref dit my: Dis presies wat ek geword het – ’n middeljarige vrou met ’n spul kinders.
Ter stawing, ’n staaltjie oor my ouers wat op ’n Sondag in die kerk gesit en opmerk het dat daar heelwat meer bejaardes as gewoonlik teenwoordig is. Seker ’n ouetehuis van iewers, fluister my ma vir my pa. Kort daarna verwelkom die dominee die matriekklas van negentientoet van die plaaslike hoërskool – waar my ma net ’n enkele jaar later ook matriek geskryf het – en my pa draai verlig na my ma en fluister: “Ek wou mos sê hulle lyk almal baie ouer as ons!”
En blykbaar is hierdie blinde kol by die huidige geslag van middeljariges erger as by enige vorige geslag. Middeljarig? Wie, ek? En hoe haat ek nie daardie woord nie! Ons is die eerste geslag wat saam met die rebelse rockgroepe van ons jeugjare oud word. Nie waardig oud word nie, vergeet daarvan, ons skop en skreeu al die pad. Soos die Rolling Stones, wat onlangs weer op ’n wêreldtoer vertrek het – en oupa Keith Richards wat in die hospitaal beland het omdat hy uit ’n boom geval het.
Persoonlik het ek ’n sagte plek vir Janis Joplin se skor, smeulende stem. Mal daaroor om na haar te luister terwyl ek bestuur – die skaars kere wanneer ek alleen in my kar is, bedoel ek nou – en dan maak dit ook nie eens saak dat dit ’n simpel gesinsmotor met smerige sitplekke is nie. Nee wat, terwyl ek uit volle bors saam met Janis bulder – freedom’s just another word for nothing left to loooose – vergeet ek van my vele kinders en my vele plooie en sommer ook van al my ander probleme.