319) praat, sy wil verwys na tekste wat 'n natuurgerigte fokus het, met ander woorde die natuur - en moontlik die mens se verhouding daarmee - staan sentraal. 'n Mens begryp ook dat die kern van die probleem hier die behoefte aan n enkele woord is om te verwys na literêre werke met 'n sterk natuurgerigte aard. As 'n mens geheel en al oorgegee is in die diens van die Here, in die transendentale liefdevolle diens van die Here, mayy arpita-hand-buddhir (BG 8.7). ons werk eintlik nie met ons liggaam nie. Dit is moeiliker om ‘n antwoord te vind op die vraag wáárom Louw nog steeds so ‘n sterk teenwoordigheid is in daardie segment van die Afrikaanse literêre sisteem verteenwoordig deur die digter-herskrywers. ‘n Mens sal ongetwyfeld antwoorde vind in die wyse waarop Louw se werk in die kanon van die Afrikaanse literatuur sowel as die kulturele geheue van Afrikaanse digters ingebed is.