Versindaba » Blog Archive » Kompetisie: Die lykdig
Met dank aan Cordis Trust wat hierdie kompetisie vir ons borg
Voorbeelde van die lykdig
soos ‘n pers slang bars
in die siekehuis in die vreemde
land van barbare,
toe jou hart oplaas
‘n verskeurde klinker is
groei ‘n maan oor die eiland
tussen die skuiwende wolke
van hierdie ‘klein winterseisoen’
wat aans ‘n donker ink in lang verslyne
oor die golwe gaan stort
sodat kraaie en bokke en arm kinders
al singende in die modder kan plas
asof dit die viering van bevoëling is
(Uit: Oorblyfsel/Voice Over (op reis in gesprek met Magmoed Darwiesj,
deur Breyten Breytenbach; Human & Rousseau, 2009)
Die predikantsdogter van Wes-Transvaal
promoveer van intieme moederskap-
en herinneringsvers tot optekenaar
van verlies: leef ver van jou goed
en na aan jou poëtiese wins, of bly
ná aan jou vers en vér van jou minnaar.
Meet in ’n liniaalland iets onmeetbaars
soos ingeperktheid, eensaamheid, kilheid.
In die omgekeerde teleskoop van verdriet
registreer sy beelde in ’n sober tussentaal.
Soms laat die digter die voordeur oop,
’n lig aan of laat die ketel oorkook: ’n beeld
glibber in die donker voornag …
Voetjie vir voetjie, stadig, langsaamaan
word mens woordimmigrant: tel die woorde jou af,
reguleer die ritme jou lewe soos die tik-tak
van ’n wekker ’n slaaplose steur.
Ironie word ’n bloeiwyse, die kruis
en munt van ’n bloederige bedryf.
Leer ritmies reflekse van oorlewing aan,
selfs siekte se slopende houvas met rym bedwing.
Iewers staan geskryf: die digter leef haar
gedigte soos ’n slegte gewete of herinnering af.
Flink afgerig vir iets soos kil ironie,
word sy meester van die pynlike prosodie.
(Uit: Lykdigte, deur Joan Hambidge; 2000)
(Uit: Stil punt van die aarde, deur Johann de Lange, H&R, 2014)
Brief vir Chris Lombard
’n man van min woorde, ’n ware heer, ontdek.
deesdae ’n “gedig” op die internet post,
gemeensaamheid en domastrantheid vier hoogty.
die zeugma by kaalkoppe dui op dié verloederle.
Hierdie is geen ligne donnée, net iets vir ’n Poète Maudit.
Nog ’n afsterwe van ’n ware digter maak my morbied.
(Uit: Meditasies, deur Joan Hambidge; H&R, 2013)
tussen dooies is daar vrede
en gryswit stiltes in albasterkruik
sjalom, waar jy rus
sjalom, tussen hemel en aarde
jou woorde bloei nog steeds
en jou are aan bome vertak
na alle lande
tussen die dooies rus jy vir altyd
jou woestyne flikker en tem die verse
oor al jou seer of verbeelde geliefdes
met hulle hare wat spoel tussen die see
en die strate van Hamadiya of Jerusalem
met hulle hande wat soek
in kamers van Buenos Aires
waar geluide in rou nette van waterpype
opwel en knetter
en hulle staan by verkeersligte geel en groen
en by die rooi waar jy hulle verloor het
maar hulle onthou jou drome
hulle onthou die ure in deure of vensters
die gordyne wat in flarde roer teen ŉ nag
olyfpit en glad as die wind jou weer neem
na die stilte tussen hemel en aarde
hulle onthou veral jou woorde
wat sag en sagter bloei aan gisters
net voordat die dun skelet van jou sandale
verlore gaan in die dooie see
met die wegsink van jou son
want tussen dooies is daar vrede
en gryswit stiltes in die kruik
sjalom, tussen hemel en tale
(Uit: passies en passasies, deur Marlise Joubert; Protea, 2007)
Monday, July 21st, 2014 | Brieweboks, Kompetisies.
Een Kommentaar op “Kompetisie: Die lykdig”
Mal oor die moeë letterlê katjie, en dankie vir die harde werk Marlise!