Konstruksiemetodes in antieke Taxila - Inligting
Konstruksiemetodes in antieke Taxila
Antieke skeepsbou tegnieke
Skipboutegnieke kan geklassifiseer word as velle, houthoute, genaaide, vasgemaakte planken, klinkers (en omgekeerde klinkers), skulp-eerste en raam-eerste. Terwyl die raam-eerste tegniek die moderne skeepsboubedryf oorheers, het die ou mense hoofsaaklik op die ander tegnieke staatgemaak om hul watervaartuie te bou. In baie gevalle was hierdie tegnieke baie arbeidsintensief en/of ondoeltreffend in die gebruik van grondstowwe. Ongeag die verskille in die konstruksietegnieke van skepe, was die vaartuie van die antieke wêreld, veral die wat die waters van die Middellandse See en die eilande van Suidoos-Asië bederf het, seewaardige vaartuie wat mense in staat kon stel om op groot skaal handel te dryf. 
Konstruksiemetodes in antieke Taxila - geskiedenis
Die vroegste voorbeelde van klipwerk in beide die 'ou' en 'nuwe' wêrelde toon 'n hoë vaardigheidsvlak, iets wat dikwels voorgestel word as gevolg van die bestaande kennis van timmerwerk by die oorgang in die werk van hout na klip. Hierdie idee word ietwat bewys in Egipte, waar die metselwerk van die plafonne in die tempels van die 1ste dinastie Saqqara gesny is om die 'rietbundel'-plafonne van pre-dinastiese Egipte na te boots. Daar is egter geen bewyse van so 'n oorgang in die Amerikas nie.
Steengroeipunte - (Kloofsteen).
Groot klippe beweeg.
Verglaasde klip (verglaasing).
Mortise en tenon sluit aan ...
Beton in antieke strukture.
Boor in die voorgeskiedenis.
Die spesifieke seleksie van klip.
Die vervoer en gebruik van onnodig groot klipblokke, die spesifieke selektiwiteit van die kliptipe, asook verskillende voorbeelde van 'uiterste' metselwerk by talle heilige en antieke monumente begin 'n eerbied vir klip self openbaar, 'n idee wat in die mitologie gegrond is, godsdiens en kan vandag nog gesien word in Jerusalem, Mekka, die 'Lignum' van Indië en by die kroning van enige nuwe koning of koningin in die Verenigde Koninkryk (dws Skotse 'Stone-of-scone', Engelse 'kings-stone') ens.
Dit is opvallend dat daar verskeie spesifieke konstruksietegnieke in die messelwerk van (blykbaar nie verwant nie) kulture van regoor die antieke wêreld. Die spesifieke ooreenkoms in ontwerp-, tegniek- en ingenieursvaardighede dui in sommige gevalle op 'n algemene kennisbron, of ten minste - op kontak tussen kulture. In reaksie hierop is aangevoer dat sulke ooreenkomste 'co-evolusionêr' is, wat die natuurlike gevolg is van die werk met klip.
Die volgende voorbeelde demonstreer die gesofistikeerde vaardighede van die prehistoriese messelaars.
Verskeie strukture toon die blokke wat met 'n interne hoek gesny is, om die klip om hoeke te 'vou'. Daar word voorgestel dat dit as 'n 'voorkomende' aardbewing opgeneem is.
Valley-tempel, Ghiza, Egipte. - Daar is verskeie klippe met hierdie ontwerpfunksie in die vallei-tempel. Dit is interessant om daarop te let dat die klippe net 'n entjie om die hoek gesny is, wat dui op die idee dat styl moontlik betrokke sou gewees het (eerder as, of so goed as, funksioneer).
Luxor, Egipte. (Links), Machu Pichu, Peru (regs).
Daar word dikwels voorgestel dat hierdie ontwerpkenmerk in konstruksies opgeneem is as 'n 'aardbewing' -voorkoming. Die feit dat die konstruksies na so lank in so 'n goeie toestand bestaan, ondersteun op sigself hierdie idee.
Veelvlakkige stene-Vallei-tempel, Ghiza, Egipte.
Terwyl die Egiptiese voorbeelde (hierbo), op 'n horisontale vlak gevolg het, is die Suid -Amerikaanse voorbeelde (hieronder) veelhoekig, blykbaar volg hulle nie vertikale of horisontale vlakke nie, 'n proses wat 'n aansienlik hoër tegniese vaardigheid sou vereis het.
Die Inca -metselwerk in Suid -Amerika is waarskynlik die beste wat die wêreld nog ooit gesien het.
S. Amerika, Cuzco. 'Steen van die twaalf engele'. (2)
Sacsayhuaman - Een van die grootste mure van alle tye.
Een van die 300 Ahu -platforms rondom Paaseiland. Die styl van messelwerk, gemaak van basalt en met blokke van verskeie ton elk, toon 'n sterk ooreenkoms met die voorbeelde hierbo van Suid -Amerikaanse messelwerk.
'N Ander konstruksie -kenmerk wat algemeen voorgestel word as 'n voorkoming van aardbewings, is die middele wat gebruik word om groot blokke aan mekaar te verbind. Daar word geglo dat koper (of silwer) by Tiahuanaco (hieronder) gebruik is, wat albei sagte metale is.
'N Paar voorbeelde uit die' ou wêreld '(naamlik Egipte en Kambodja).
Van links na regs: Angkor Watt, Karnak en Denderra.
En uit die 'nuwe wêreld': Tiahuanaco, en Ollantaytambo.
Daar is ook voorgestel dat hierdie 'bande' gebruik is om strukture behoorlik te 'grond' (dikwels gemaak van geleidende kwartsiet).
Steengroeipunte (vir die skeuring van klippe):
Die megalitiese bouers gebruik dieselfde metode om kwarts te verdeel op verskillende plekke regoor die wêreld. Dit is nie ongewoon nie, want dit is waarskynlik die beste metode, en word vandag nog steeds wyd gebruik. Die maklikste manier om kwartssteen te verdeel, is om 'n reeks gate in die klip te sny, wat dan met 'wiggies en velle' gepak word (gemaak van hout). Na die toevoeging van water brei die wiggies uit en die klip skeur langs die lyn.
Voorbeelde uit S. Amerika: Links: Machu Pichu (1) en regs: Cuzco.
Van Egipte: Menkaure se piramide, Giza (links) en by Aswan (regs).
Van Carnac, Frankryk, (links) en Castleruddery, Ierland (regs).
Meer voorbeelde uit Portugal (links) en vanaf Malta (regs).
Hierdie klein uitsteeksels kom voor op die oudste (en waarskynlik die heiligste) Egipte en Suid -Amerikaanse konstruksies. Daar word algemeen aangeneem dat hulle as 'haakplekke' gefunksioneer het om die blokke op hul plek te maneuver, maar daar is verskeie voorbeelde waarop hulle 'n ander betekenis gelaat is.
Die 'baas' -merk op die klip bokant die ingang na die' koning se kamer 'in die groot piramide word dikwels voorgestel as die oorblyfsels van een van hierdie uitsteeksels.
Hulle word aangetref op die buite-graniet-klippe van die Menkaure-piramide in Giza.
Dit is moontlik om te sien hoe die proses om die graniete omhulselstene af te glad, aan die oostekant van die Menkaures -piramide begin is. Die gladstrykingsproses is bereik met die gebruik van Dolerite mauls wat die sagter graniet kon stamp. Hierdie proses kan vandag nog gesien word by die Aswan -granietgroewe, waar die graniet vir Giza oorspronklik vandaan gekom het.
Dieselfde merke word ook gevind in die Osireion, by Abydoss. Een van die verskeie redes om die teorie dat dit eietyds was met die Vallei -tempel in Ghiza, te ondersteun.
Soortgelyke 'uitsteeksels' kan op verskeie Inca -terreine in Suid -Amerika gesien word.
In Ollantaytambo, Peru, kry die 'uitsteeksels' 'n heel ander betekenis, aangesien dit byna as gestileer as funksioneel beskou kan word.
Alhoewel beide plekke dieselfde 'uitsteeksels' het, was die Inca-blokwerk veelvlakkig, terwyl dit in Ghiza in gelyke bane gelê is.
Mortise en Tenon Joints:
Dit is miskien verbasend om te vind dat sommige van die vroegste bekende voorbeelde van messelwerk 'n gesofistikeerde begrip van skrynwerk toon. Hierdie spesifieke konstruksie -kenmerk word redelik verklaar as gevolg van die oorgang van boustrukture, eers van hout en dan van klip.
'N Paar voorbeelde van die verskillende' Mortise and Tenon 'verbindings wat gebruik is by die bou van The Osirion, in Abydoss, in Egipte. Dit word beskou as een van die oudste geboue in Egipte, en word aangehaal dat dit slegs een ander struktuur van kontemporêre ontwerp het, naamlik die Vallei-tempel in Giza. Beide strukture gebruik die tegniek van deurlopende getinte trilithone, ook gesien in Stonehenge III.
Uittreksels is natuurlik voorheen in skepe van die Bronstydperk in Egipte gebruik, soos by die konstruksie van die Khufu-boot in Giza (ongeveer 2600 v.C.) en Senwosret III se bote (ongeveer 1850 v.C. ) by Dashur (Lipke 1984, 64 Steffy 1994, 25-27, 32-36, Patch en Haldane 1990). Hierdie vroeë Egiptiese voorbeelde van afskortings was egter vrystaande en kon nie aangrensende strake aan mekaar sluit nie. Hul primêre funksie was eerder om die planke tydens die konstruksie in lyn te bring, wat dan met ligature aan mekaar vasgemaak is. Dit lyk asof hierdie tradisie van skeepsbou minstens so laat as die 5de eeu v.C. toe Herodotus byna identiese konstruksiemetodes waargeneem het wat nog steeds in Egipte gebruik word. In sy dikwels aangehaalde aanhaling het Herodotus opgemerk dat kort planke met lang toue aan mekaar verbind is, wat dan van binne in die nate met papirusvesels gebind is (Haldane & Shelmerdine 1990). Daar word geen melding gemaak van die sluiting van die vasgemaakte tande met penne nie. Die Egiptenare was egter sedert die Ou Ryk uiteindelik ten volle bewus van die vasgemaakte vassnitte en -verbindings (dinastie III: ongeveer 2700-2600 v.C.) en het dit gebruik in houtwerk wat hierdie tipe bevestiging vereis (Lucas & Harris 1962, 451 ), maar sover ons kan vasstel, het hulle nie hul gebruik in skeepsbou gebruik nie, tensy hulle hul gebruik slegs beperk het tot seevaartuie, waarvoor ons voorbeelde het. (9)
T hy Stonehenge Sarsen Stones : In sy volledige vorm sou die buitenste klipvorm bestaan ​​uit 'n sirkel van 30 reguit sarsenstene, waarvan 17 nog staan, elk met 'n gewig van ongeveer 25 ton. Die bokante van hierdie staanders is verbind met 'n deurlopende ring van horisontale sarsen -lateie, waarvan slegs 'n klein deel nog in posisie is. Die klippe in die sarsen-sirkel is sorgvuldig gevorm en die horisontale lateie is nie net verbind deur middel van eenvoudige steekverbindings nie, maar hulle is ook gesluit met 'n swaelstertverbinding. Die rande is glad gemaak tot 'n sagte kromme wat die lyn van die hele sirkel volg.
Die foto's hierbo illustreer die gesofistikeerde konstruksietegnieke wat toegepas is op die Stonehenge-sarsenstene, wat omstreeks 2500 vC gedateer is, maar as ons Lockyer se leiding volg en na Egiptiese messelwerk kyk, vind ons dat soortgelyke kenmerke toegepas is op die konstruksie van die Osirion bo sonsopkoms (2) .
En laastens, van die Indus Valley Culture.
Hierdie ongelooflike klipgietwerk is afkomstig van Harappa in Pakistan (ongeveer 2,500-2,100 vC).
Petrie beweer dat vroeë dinastiese Egiptenare oefeninge vir sommige van hul konstruksies gebruik het. Die volgende beelde dui aan dat hy reg was.
Bewyse vir boorwerk in antieke Egipte. Punte in die koninkskas dui daarop dat dit ook deur kernboring gehul is.
Die Capstones of Pierres Plates in Frankryk het bo-merke aan die bokant.
Die 'boormerke' op sommige klippe pas by dié van ander, wat daarop dui dat hulle in twee dele verdeel is.
Chirurgiese boor in die voorgeskiedenis.
Alhoewel dit nie direk met konstruksie verband hou nie, loop die bewys van boorwerk al duisende jare terug, soos getuig deur die talle voorbeelde van prehistoriese tandheelkunde en Trepanning, wat beide boorprosedures behels.
Artikel: MSNBC (2006) - Navorsers het bevind dat vindingrykheid en vermoë van prehistoriese mense om ontsaglike pyn te weerstaan ​​en te veroorsaak, bevind dat tandheelkundige boorwerk 9 000 jaar oud is.
Primitiewe tandartse het bykans perfekte gate in lewende maar ongetwyfeld ongelukkige pasiënte tussen 5500 v.C. en 7000 v.C., 'n artikel in Donderdag se uitgawe van die tydskrif Nature reports. Navorsers het ten minste nege skedels gedateer met 11 boorgate wat op 'n begraafplaas in Pakistan gevind is .
Trepanasie: Skedels met tekens van trepanning is feitlik gevind in alle dele van die wêreld waar die mens gewoon het. Trepanning is waarskynlik die oudste chirurgiese operasie wat die mens ken: bewyse daarvoor strek tot op 40 000 jaar oue Cro-Magnon-terreine. Die Egiptenare het die sirkelvormige trefien uitgevind, gemaak deur 'n buis met getande rande, wat baie makliker deur middel van rotasie sny, en wat dan op groot skaal in Griekeland en Rome gebruik is, en die oorsprong was van die & quotcrown & quot -trefien, wat in Europa van die eerste tot die 19de eeu.
Honderde eenvormig gate op die klippe in Mnajdra, Malta, geboor.
Die gebruik van beton in antieke strukture:
'Die hare in die rots' , Egipte: prof. Dr. Joseph Davidovits van die Franse Geopolymer Institute het 'n haar ontdek wat uit 'n rots van die Cheops (Khufu) piramide van Giza) steek. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die hare ouer is as die rots wat dit omring (wat beteken dat die rots later gevorm word), of dat die rots sinteties is. Beide is redelik verstommend.
Ondersoek en afmetings van die rotsblokke wat by die bou van die piramide gebruik is, toon 'n buitengewoon hoë voginhoud (blykbaar die soort wat 'n mens in beton sou verwag).
Die foto (regs) is van die sypaadjie rondom die piramides by Giza. Daar is getoon dat hierdie sypaadjie akkuraat gelykgemaak is tot minder as 0,5 duim oor die hele terrein, wat dit 'n skouspelagtige metselwerk in sy eie reg maak. Van meer onmiddellike belang is egter die dun kalksteen wat langs die swart basaltgesteente daar agter gebly het.
Die oorspronklike voorstander van hierdie teorie was prof. Dr. Joseph Davidovits, wie se oorspronklike uitsprake in die 1980's eers bespot is, maar wat nou, na streng analise, redelik gestaaf is. Die volgende wetenskaplike verdrag is in 2006 geskryf en ondersteun Davidovit se oorspronklike teorie. (Alhoewel egiptoloë steeds vasbeslote weier om so 'n idee te aanvaar, kry dit geleidelik steun).
Artikel: Science Daily. 2006: Professor vind dat 'n paar piramide -boublokke beton was .
In die gedeeltelike oplossing van 'n raaisel wat argeoloë al eeue lank verstom het, het 'n professor aan die Universiteit van Drexel vasgestel dat die Groot Piramides van Giza gebou is met 'n kombinasie van nie net gesnyde klippe nie, maar die eerste blokke van kalksteen wat deur enige beskawing gegiet is.
Die jarelange oortuiging is dat die piramides gebou is met kalksteenblokke wat met behulp van koperwerktuie in die nabygeleë steengroewe gevorm is, na die piramide -terreine vervoer is, opritte opgetel en met behulp van wiggies en hefbome opgehys is. Barsoum voer aan dat, hoewel die meerderheid van die klippe inderdaad gesny en gehys is, dit nie die belangrikste dele was nie. Die ou bouers het die blokke van die buitenste en binneste omhulsels en waarskynlik die boonste dele van die piramides gegiet met 'n kalksteenbeton, 'n geopolymeer genoem.
Die tipe betonpiramide -bouers wat gebruik word, kan besoedeling verminder en Portland -sement, wat die algemeenste tipe moderne sement is, oorleef. Portland sement spuit 'n groot hoeveelheid van die wêreld se koolstofdioksied in die atmosfeer en het 'n lewensduur van ongeveer 150 jaar. As dit wyd gebruik word, kan 'n geopolymeer soos die wat gebruik word by die bou van die piramides, die hoeveelheid besoedeling met 90 persent verminder en baie langer duur. Die grondstowwe wat gebruik word vir die vervaardiging van die beton wat in die piramides gebruik word - kalk, kalksteen en diatomeeënaarde - kan wêreldwyd gevind word en is bekostigbaar genoeg om 'n belangrike konstruksiemateriaal vir ontwikkelende lande te wees.
Benewens die idee dat die blokke self moontlik van sement gemaak is, het Petrie self geïdentifiseer dat dit ook tussen die blokke gebruik is. Die hele Groot Piramide was oorspronklik bedek met 'n laag gepoleerde kalksteenblokke. Die oppervlaktes van hierdie blokke het stutoppervlaktes tot 1/100 duim wiskundige perfeksie. Petrie het dit gesê:
. 'Die gemiddelde variasie van die sny van die klip uit 'n reguit lyn en van 'n regte vierkant is maar 0,1 duim in 'n lengte van 75 duim op die gesig, 'n mate van akkuraatheid gelyk aan die modernste optiese reguit rande van so 'n lengte. Hierdie verbindings, met 'n oppervlakte van ongeveer 35 vierkante voet elk, is nie net so fyn soos hierdie gewerk nie, maar is deurgaans vasgemaak. Alhoewel die klippe so naby as 1/500 duim gebring is, of eintlik in aanraking gekom het, en die gemiddelde opening van die voeg was 1/50 duim, het die bouers dit tog reggekry om die voeg met sement te vul, ondanks die groot oppervlakte daarvan en die gewig van die klip wat verskuif moet word- ongeveer 16 ton. Om sulke klippe bloot in presiese kontak aan die kante te plaas, sal sorgvuldige werk wees, maar dit is amper onmoontlik om dit met sement in die verbindings te doen. (8)
Die hoogs gepoleerde kalksteen omhulselklippe wat die piramide bedek het, is met 'n 'fyn aluminiumsilikaat sement' vasgemaak. Die voltooide piramide bevat ongeveer 115 000 van hierdie klippe wat elk tien ton of meer weeg. Hierdie klippe is aangetrek al ses van hul kante, nie net die kant wat aan die sigbare oppervlak blootgestel is nie, aan toleransies van .01 duim. Hulle was so aanmekaar gesit dat 'n dun skeermeslem nie tussen die klippe geplaas kon word nie.
Die egyptoloog Petrie het sy verbasing oor hierdie prestasie uitgespreek deur te skryf: - ' Slegs om sulke klippe in presiese kontak te plaas, sal sorgvuldige werk wees, maar dit is byna onmoontlik om dit met sement in die las te doen, maar dit kan vergelyk word met die beste optici se werk op die oppervlakte van hektaar & quot.
Uittreksel uit Petrie - Die gebruik van gips deur die Egiptenare is merkwaardig en hulle vaardigheid om gewrigte te sementeer is moeilik om te verstaan. Hoe hulle in die omhulsel van die Groot Piramide 'n vertikale verbinding met 'n oppervlakte van ongeveer 5 x 7 voet in sement kan vul, en 'n gemiddelde van slegs 50 cm dik is 'n raaisel, veral omdat die gewrig nie verdun kan word deur te vryf nie dit is 'n vertikale verbinding en die blok weeg ongeveer 16 ton. Tog was dit die gewone werk met 'n oppervlakte van 13 hektaar, met tienduisende omhulselstene, nie minder as 'n ton nie.
Uittreksel uit Petrie - Uit verskeie aanduidings blyk dit dat die messelaars die omhulsel en ten minste 'n paar van die kernmetsels ook, kursus vir kursus, op die grond beplan het. Op die hele omhulsel en op die kern waarop die omhulsel aangebring is, is daar lyne getrek op die horisontale oppervlaktes, wat aandui waar elke klip op die onderkant geplaas moes word. As die klippe net afgewerk word om by mekaar aan te pas terwyl die gebou aangaan, hoef u nie die plek van elke blok so noukeurig te merk nie, en dit wys dat dit waarskynlik op die onderstaande grond beplan en bymekaar was. . Nog 'n aanduiding van baie noukeurige en uitgebreide beplanning op die grond is in die boonste ruimte bo die Koningskamer, die dakbalke is genommer en gemerk vir die noord- of suidekant, en alhoewel daar gedink kan word dat dit geen gevolg het nie in watter volgorde hulle geplaas is, maar al hul besonderhede is blykbaar geskets voordat dit aan die bouers se hande gelewer is. Hierdie sorg om al die werk te reël, stem opvallend ooreen met die groot werk van ongeskoolde arbeiders gedurende twee of drie maande op 'n slag, aangesien hulle dan al die klippe wat die messelaars gewerk en geberg het, gereed het vir gebruik sedert die voorafgaande seisoen.
Maltese beton ( Torba)
Ggantija , Malta - Daar word beweer dat die tempels op Malta van die oudste vrystaande tempels ter wêreld is. A. Service (6) noem die 'kontemporêre sement van die vloer' in die sypaadjie van die Ggantija -tempel op Gozo, Malta (sien links), en hoewel die idee lank nie aanvaar is nie, is Maltese argeoloë nou van die mening dat Torba (soos dit op Malta genoem word), is gevorm deur die verkrummel van verkrummel gesteente en rotsstof en dan water byvoeg (7), wat 'n taai en duursame rotsagtige materiaal skep wat gelyk is aan die beste en sterkste beton wat vandag gebruik word.
Die onderstaande foto's toon hoe sommige van die tempelvloere met groot klippe geplavei is, 'n proses wat ook by verskeie Maltese tempels sigbaar is (Tarxien, links en Ggantija, regs).
Die spesifieke seleksie van klip:
Alhoewel dit duidelik is dat die megalitiese bouers 'n voorkeur vir sekere kliptipes getoon het, moet die rede hiervoor nog nie bevredigend verduidelik word nie. Die ekstra afstand en moeite wat nodig is om spesifieke stene in ou strukture te gebruik, bied ons 'n idee van die moontlike motivering van die bouers.
Die ontsaglike witkwarts, portaalstene by Castelruddery Henge-sirkel in Ierland.
Die toekoms van die oue: hoe ou konstruksietegnieke opgedateer word
Terwyl tegnologie en konstruksie die afgelope jare vinnig gevorder het, waardeur strukture langer en vinniger as ooit gebou kon word, herinner die oorblyfsels van kolossale antieke monumente ons daaraan dat konstruksietegnieke van so lank as honderde jare gelede ook enorme verdienste gehad het. Baie van die innovasies van die oudheid dien eintlik as fondamente van die moderne konstruksie, met die Romeinse uitvinding van beton as 'n goeie voorbeeld. Ander noodsaaklike antieke konstruksietegnieke, soos die boog en die koepel, word nou dikwels as stilistiese floreer beskou, met ontwerpe soos die Met Operahuis wat klassieke tipologieë in 'n moderne konteks herinterpreteer. Maar miskien is die mees relevante herinterpretasies van antieke konstruksie vandag diegene wat dit doen in die belang van volhoubaarheid, en afstand doen van moderne konstruksiemetodes met hoë energie ten gunste van ouer, meer natuurlike tegnieke.
Hierdie herinterpretasies het baie verskillende vorme aangeneem, van die herleefde gebruik van antieke materiaal tot die hernuwing van antieke konstruksietegnieke. 'N Nuwe soort konstruksie van gestampte aarde verbeeld byvoorbeeld ou materiële volhoubaarheid vanuit 'n materiële oogpunt, wat tradisionele gestampte aarde omskep in die sterker sementstabiliseerde gestapelde aarde (CSRE). Oorspronklik bestaan ​​dit uit grond, water en 'n natuurlike stabiliseerder (dierlike urine, dierlike bloed, plantvesels of bitumen) en bestaan ​​al eeue lank deur gestampte grondkonstruksie, wat gebruik is in monumentale antieke projekte wat wissel van die Groot Muur van China tot Alhambra. CSRE meng egter eerder grond, water en sement, en verbeter die materiaal se sterkte volgens grootte. Die belangrikste bestanddeel is steeds die plaaslike grond, maar CSRE verminder dus die negatiewe gevolge van die vervoer van ander materiale van kritieke belang. CSRE is ook goedkoper as baie ander meer algemene boumateriaal, wat dit ook 'n volhoubare opsie maak vir bekostigbare behuising. Die Xi'an Universiteit vir Argitektuur en Tegnologie het die gebruik van CSRE ondersoek om landelike gemeenskappe te help om nuwe huise te bou, terwyl die Wes -Australiese departement van behuising ondersoek ingestel het na die gebruik van CSRE in afgeleë inheemse gemeenskappe.
In 'n soortgelyke trant kom die ou Egiptiese Nubiese kluis weer tot 'n herlewing in die Saheliese Afrika, te midde van 'n plaaslike behuisingskrisis, deur die Nubian Vault Association (AVN). Bevolkingsgroei en vinnige ontbossing het dit vir mense moeilik gemaak om tradisionele bos- en strooidakke te bou, terwyl die onlangse alternatief vir die invoer van sinkplate duur en onvolhoubaar was. Nubiese kluise, wat gebruik is om huise in die ou Egipte te bou en behels die bou van gewelfde dakke met gedroogde modderblokke, gebruik beide plaaslike materiaal en elimineer die behoefte aan hout. AVN stel die Nubiese kluis as 'n volhoubare oplossing in deur plaaslike inwoners op te lei in die konstruksietegnieke, 'n poging wat in 2016 erken is deur die World Habitat Awards.
Nubiese kluistegniek soos gebruik in die ruïnes van Ayn Asil. Beeld met vergunning van Wikipedia -gebruiker Graphophile
CobBauge is nog 'n volhoubare konstruksiemateriaal wat die afgelope jaar deur die Universiteit van Plymouth ondersoek is. Cob word al honderde jare gebruik om huise in Engeland en Frankryk te bou, maar voldoen aan die moderne konstruksieregulasies weens die swakker termiese en strukturele eienskappe. Die Universiteit van Plymouth het nuwe kolfmengsels ondersoek wat aan bouregulasies sal voldoen en waarmee hedendaagse argitekte die materiaal weer kan gebruik. Hierdie nuwe mengsels bestaan ​​uit plaaslike gronde en hoop dat dit CO2 -uitstoot kan verminder en ook konstruksie -afval kan verminder.
Ou konstruksiemateriaal en -tegnieke word egter nie net gewaardeer vir hul volhoubaarheid nie - boumetodes soos die ou Chinese dougong kan duisende jare oud wees, maar word vandag nog herontdek vir verskillende strukturele en estetiese behoeftes. Eietydse argitekte soos Kengo Kuma, wat bestaan ​​uit 'n houtbeugelstelsel wat eens oorhangende pagode dakrakke ondersteun het, het tradisie sowel as estetiese moontlikhede in die ou dougongstelsel gelees, en Kuma het die onkonvensionele Café Kureon ontwerp met behulp van hierdie tegniek. Op dieselfde manier het He Jingtang dougong gebruik om die enorme en uitwaarts groeiende China Art Museum te ontwerp, wat afhanklik is van die tegniese struktuur om die buitengewone dak van die gebou te vervaardig. Ten spyte daarvan dat dit 'n antieke konstruksiemetode is, bly hedendaagse argitekte dus steeds nuwe maniere uitvind om dougong te gebruik.
Aangesien die gebied van argitektuur noodwendig 'n soort heruitvinding ondervind in die lig van die voortslepende klimaatkrisis, het sommige innoveerders teruggekyk na die verlede in hul soeke na suksesvolle en volhoubare alternatiewe vir gewone hedendaagse konstruksiemetodes. Alhoewel baie van hierdie tegnieke staatmaak op die kleinskaalse gebruik van plaaslike materiaal, is dit moontlik dat antieke konstruksiemetodes ook op grootskaalse strukture van toepassing kan wees. As heruitvindings van ou tegnieke, beteken hierdie veranderinge nie noodwendig 'n terugwaartse stap nie, maar kan dit eerder dui op 'n meer bewuste toekoms.
Wat is die wetenskap agter die 'gewiglose' illusie?
Daar is verskillende ontwerpdinamika wat hier speel, wat gesê moet word, gee die MIT -span oneindige voordele bo hul ou eweknieë. Vir die eerste plek het die wetenskaplikes totale beheer oor elke mikrokosmiese en makrokosmiese aspek van hul media - die blokke. Die betonmassas word deur die wetenskaplikes as "massiewe messel -eenhede" (MMU's) genoem en is gemaak met "verskillende digthede om presiese beheer moontlik te maak oor waar die voorwerp se swaartepunt eindig, wat stabiliteit en balans toevoeg," volgens die Gizmodo -artikel .
MIT-wetenskaplikes beweeg blokke van 25 ton met die hand. Krediet: Brandon Clifford en Johanna Lobdell in samewerking met Davide Zampini— CEMEX Global R & ampD
Alhoewel dit lyk asof elke MMU lukraak gegenereer is, vertel die Matter Design -webwerf dat elkeen noukeurig ontwerp is met 'strategies geplaasde afskuining, afgeronde rande, draaipunte, handvatsels en ineenklemingsfunksies'.
Aan die ander kant het ou Peruaans hul massiewe klippe oor groot afstande in onvoorspelbare buitelugomstandighede vervoer.
Sommige van die ineengeslote kenmerke wat deur die MiT -wetenskaplikes gebruik is, en wat ook deur ou bouers gebruik is. Krediet: Brandon Clifford en Johanna Lobdell in samewerking met Davide Zampini— CEMEX Global R & ampD
Hoe kastele werk
Kasteelbou was 'n duur onderneming Koning Edward I het die koninklike skatkamers amper bankrot gemaak deur ongeveer 100,000 pond op sy kastele in Wallis te bestee. Onder die leiding van 'n meesterbouer het ongeveer 3.000 werkers (soos timmermanne, messelaars, grawe, steengroefmakers en smede) werk (meester James van St. George het die Walliese kastele van koning Edward I gebou). Kastele het gewoonlik twee tot tien jaar geneem om te bou.
Kom ons kyk na 'n moderne kasteelbouprojek om middeleeuse kasteelboutegnieke te leer en te verstaan. As 'n eksperiment in argeologie het Michel Guyot en Maryline Martin 'n span van 50 werkers (argitekte, argeoloë en geskoolde werkers) bymekaargemaak om 'n middeleeuse kasteel van nuuts af te bou deur tegnieke en materiaal uit die Middeleeue te gebruik. Die projek, in Treigny in die Bourgondiese streek van Frankryk, word genoem Projek Gueledon. Die ontwerp is gebaseer op die kasteelargitektuur uit die 13de eeu-dit bestaan ​​uit 'n droë grag, gordynmure, hoektorings en 'n groot toring. Die bouwerk het in 1997 begin en sal na verwagting ongeveer 25 jaar duur. Na die aanvanklike belegging is die koste van die projek deur toerisme gedek. In 2006 het die webwerf meer as 245,000 besoekers ontvang, en die projek het ongeveer $ 2,6 miljoen ingebring.
Die boumateriaal is klip, kleigrond en eikebome wat naby die terrein gevind word. Die werkers gebruik tradisionele tegnieke uit die 13de eeu. Om klippe vir die mure te skeur, moet steengroefmakers die rotswand kwoteer om die lyne te sien waar dit sal breek. Hulle ry dan 'n lyn gate in die klip en stamp dan hoeke in die gate, wat skokgolwe deur die klip laat gaan en dit breek.
Werkers gebruik perdewaens om die klippe van die steengroef na die bouperseel te haal. Klipmesselaars beitel die rou klip dan in blokke. Werkers gebruik krane wat deur mense aangedryf word om die afgewerkte klippe op te lig na die steierwerk aan die kasteelmuur.
Ander werkers maak mortier op die terrein van kalk, grond en water. Die messelaars op die muur pas die klippe bymekaar en gebruik die mortier om die blokke bymekaar te hou.
Werkers gebruik tradisionele gereedskap om kasteelstukke te meet en uit te lê. Vakmanne gebruik byvoorbeeld 'n lang tou met knope wat elke meter geplaas word om houtbalke en uitlegstukke te meet. Hulle gebruik ook hout regte hoeke en kalipers vir metings. Hulle gebruik 'n hout driehoek met 'n lyn en loodgieter wat uit een hoek opgehang word as 'n vlak wanneer hulle klippe plaas.
Namate die kasteelmuur hoër word, moet nuwe stellasies in die muur geplaas word en die ou verwyder word, wat vierkantige gate in die mure laat. Vanaf 2007 is Castle Guedelon ongeveer 'n derde voltooi.
Sodra 'n kasteel voltooi is, was dit gereed vir verdediging. Kom ons kyk na die middeleeuse belegstegnieke en die strategieë wat beide kante gebruik.
Antieke konstruksietegnieke van Indië: 'n streeksstudie
Ons geskiedenis het 'n groot impak op die vorming van ons toekoms. Die antieke tegnologie wat deur ons eie voorouers aangeneem is, is uiters ikonies. Gedurende die vroeë tye was daar 'n ekologiese balans onder die menslike en natuurlike omgewing. Hulle het geglo dat die natuur met die gebou saamgesmelt word om 'n skilderagtige scenario te skep, sodat dit nie die natuurskoon van die omgewing benadeel nie. Indië spog tans met ongeveer 3650 ongeveer bekende antieke erfenisstrukture en plekke van nasionale belang. Hier word 'n streeksstudie van die ou konstruksietegnieke van Bengale en die onontdekte historiese skoonheid daarvan uitgelig.
Indië word wêreldwyd erken vir sy variëteitskultuur en sy bydrae daartoe. As elke erfenisstruktuur in ag geneem word, is die konstruksietegniek en strukturele stabiliteit 'n algemene faktor wat kenmerkend is, wat dit tot op hede verseker, ondanks die getuienis van rampe, mensgemaakte rampe en nalatigheid. Dit bevorder en lewer terug op die ryk kulturele erfenis van ons land. Elke struktuur, verdeel in sy verskillende argitektoniese tipes en style, het sy eie individualiteit en spesialiteit. Ons weet nie of dit die bydrae is van die Engelse of ons eie Ariese voorouers op die gebied van argitektuur nie, maar hierdie plekke bied talle unieke tegnieke wat nog steeds ontdek word. While some structures are under the protection of World Heritage Commission, Archaeological Survey of India or State Heritage Commission, there is also a shocking existence of more than 1 lakh structures, precincts and sites which are still unidentified and unprotected. Highlighting a particular region and its architectural style which was known for its simplicity and grandeur using locally available material.
After the water was taken from the source through the various methods explained above and given time to sit in a settlement tank, the aqueduct would begin. The aqueducts contained different segments depending on the specific needs of the path chosen for the aqueduct. These segments included covered trenches, tunnels, bridges, and arcades . Contrary to popular belief, most of the aqueduct lengths were underground. The arcade portions of the aqueducts, with their iconic arches and elevated flow paths, only consisted of around 12% of aqueduct lengths . Based on the path of a specific aqueduct (from its water source to Rome), different combinations of underground and aboveground water transportation methods were necessary. In general, the aqueducts were powered by gravity and had serpentine paths similar to rivers they would twist around mountains and hills and find paths that made for the easiest construction. If it was not possible to navigate around an obstacle, then tunnels would be used to dig through the barrier. To ensure that the aqueducts followed their designed paths, the Romans used basic surveying techniques and tools. The most common surveying tool was the groma, an instrument that comprised of a vertical shaft with a horizontal cross-piece on top. The cross-piece had plumb lines hanging vertically at four ends, each making a right angle with the adjacent side. Die groma would first need be stabilized on the ground and aimed in the needed direction. A helper would then step back a certain distance and, guided by the surveyor using the groma, place a pole to serve as a guide for the desired alignment.