Aangesien die wêreldwye web oor die afgelope twee dekades ryp geword het, het twee titans van die bedryf aanlyn verskyn as dominante magte. Die oorsprongverhale van Google en Facebook is bekend. Google se eerste soekenjin het in 1996 begin as 'n navorsingsprojek by Stanford. Die Facebook-sosiale netwerk is in 2004 van stapel gestuur as Mark Zuckerberg se syprojek by Harvard.
Aangesien hierdie twee ondernemings op die aandelemark openbaar geword het en gebruikers in elke land en op elke vasteland bereik het, is hulle gedwing om meer as net 'n handige internetinstrument te word. Hulle is nou volwaardige korporasies wat interaksie met meer data as wat iemand ooit kon dink.
Maar wat doen presies Facebook en Google met die petabytes van inligting wat daagliks deur sy bedieners vloei? Daar is 'n menigte antwoorde op die vraag, en ons sal almal in hierdie artikel ondersoek.
2 Gebruikerservaring en produkontwikkeling
Soos genoem, is Google en Facebook albei openbaar verhandelde maatskappye op die aandelemark en word dus verwag dat dit groei en winsgewendheid vir beleggers en aandeelhouers sal toon. Soos baie digitale ondernemings wat voorsiening maak vir algemene internetverbruikers, hulle vertrou op advertering as hul primêre vorm van inkomste.
As u 'n algemene rekening op 'n sosiale netwerk of 'n ander webwerf aanmeld en nie 'n fooi of intekening hoef te betaal nie, moet u verwag dat u baie adverteer. In wese is u gedrag op die webwerf en data wat ingesamel word die waarde van die onderneming.
Aanlyn-advertering het 'n negatiewe reputasie opgedoen, maar die konsep daaragter is nie kwaad van aard nie. Vir 'n soekenjin soos Google is die idee om advertensies langs u soekresultate te wys met die hoop om u te lok na 'n produk wat met u navraag verband hou. Dieselfde geld vir sosiale netwerke soos Facebook: hulle beoog om relevante advertensies op grond van u geskiedenis te vertoon van belangstellings en voorkeure.
Buitenondernemings bied eiendom op die skerm aan om die reg te wen om hul eie advertensies te vertoon, gewoonlik gebaseer op sleutelwoorde. Sosiale netwerke kan adverteerders meer geld hef as hulle 'n geteikende stelsel gebruik, eerder as om net 'n generiese stel advertensies vir alle gebruikers te vertoon. Dit is die rede waarom adverteerders meer geld spandeer aan aanlynveldtogte as wat hulle normaalweg sou doen met koerante of ander drukformate.
Sonder u gedrag en aktiwiteit op hul webwerwe en toepassings, sou Google en Facebook nie in staat wees om relevante advertensies in hul stelsel te lewer nie. Volgens hul privaatheidsbeleide sê albei ondernemings dat gebruikersdata nooit direk met derde partye gedeel word nie. eerder, die stelsel word volledig deur interne algoritmes bestuur om adverteerders met toepaslike gebruikers te pas.
As u gretig is om meer anoniem te wees terwyl u Google en Facebook gebruik, terwyl u steeds een rekening op elke platform onderhou, moet u na virtuele privaatnetwerk (VPN) -kliënte kyk. 'N Skynprivaatnetwerk skep 'n veilige tonnel vanaf u tuis- of kantoornetwerk na die oop internet, met alle data wat van 'n geïnkripteer kanaal gestuur word.
Nie net help 'n wonderlike Skynprivaatnetwerk jou om teen hackers en kubermisdadigers te beskerm nie, maar dit maak dit jou ook moeiliker om aanlyn op te spoor. 'N VPN-kliënt reik 'n nuwe IP-adres uit elke keer as u 'n verbinding begin. Google en Facebook sal steeds u aktiwiteit kan opspoor terwyl u aangemeld is, maar dit sal moeiliker wees om u geografiese ligging te identifiseer. Kyk na ons oorsig van NordVPN of Surfshark vir 'n vinnige blik op hoe kragtig hierdie dienste kan wees.
Gebruikerservaring en produkontwikkeling
Beide Google en Facebook streef daarna om 'n persoonlike ervaring aan elke gebruiker te lewer. Dit is die rede waarom as u 'n nuwe Google-soektog doen, terwyl u aangemeld is, die webwerf u soekgeskiedenis sal onthou en op watter werwe u in die verlede geklik het. Dieselfde geld vir Facebook, aangesien gebruikers se tydlyne gevul is met inhoud waarvoor hulle voorheen gehou het of gevolg het.
Alle webwerwe maak staat op 'n netwerk van databasisse wat gebruik word om kritiese inligting oor gebruikers te stoor toegang tot die voorkant. Maatskappye soos Google en Facebook vertrou op hierdie data om 'n positiewe gebruikerservaring te lewer wat vir elke individuele gebruiker aangepas kan word.
Aangesien hul webwerwe en toepassings miljarde gebruikers wêreldwyd het, is daar geen uitvoerbare manier vir Google of Facebook om met elke persoon kontak te hou en hul opinies te ondersoek nie. In plaas daarvan, die ondernemings oes en ontleed die gebruikersdata eintlik hulle versamel om 'n beter begrip te kry van wat werk en wat nie binne hul produkaanbiedinge werk nie.
Byvoorbeeld, by die opsporing van die gebruik van die Gmail-instrument, kon Google vasstel dat 'n groot persentasie gebruikers vergeet om dokumente aan uitgaande e-posse te heg en dan 'n opvolgboodskap moes stuur. Om dit te help, het Google 'n nuwe Gmail-funksie ontplooi wat uitgaande boodskappe sal skandeer om 'n aanhegsel te noem en die gebruiker daarna herinner om die lêer in te sluit voordat hy op die stuurknoppie klik..
Facebook gebruik ook gebruikersdata om produktebesluite te help lei. Namate die onderneming groei, het hulle ontdek dat gebruikers op die mobiele toepassings se posbusfunksie, soos 'n sms-instrument, vertrou. Om 'n beter gebruikerservaring te bied, het Facebook besluit om die funksionaliteit in 'n toegewyde app te noem boodskapper.
Namate Google en Facebook gegroei het, het hulle baie verder gegaan as hul oorspronklike bedoelings met die produk. Google is veel meer as net 'n soekenjin, met toegewyde instrumente vir e-pos, videostroming, cloud-hosting en kartering. Dieselfde geld Facebook, aangesien dit verder as net een sosiale netwerk beweeg het en nou apps soos Instagram besit, terwyl hulle ook hul eie hardeware ontwikkel.
Internetgebruikers het verwag dat die web vinnig en maklik om te gebruik. Dit beteken dat hulle die aantal rekeninge en wagwoorde wat hulle daagliks moet onthou, wil verminder. Google en Facebook gebruik albei hul datastelsels om maak die internet geriefliker vir hul gebruikers.
Sodra u op 'n rekenaar of mobiele toestel by Google of Facebook aangemeld is, werk u geloofsbriewe outomaties op enige produk binne hul reeks gereedskap. Boonop, as u op die web blaai en ander webwerwe of programme teëkom, sal u gereeld vind dat u by 'n Google- of Facebook-rekening by hulle kan aanmeld eerder as om splinternuwe geloofsbriewe te skep. Sommige gebruikers verkies egter om 'n veilige wagwoordbestuurder te gebruik om al hul geloofsbriewe te hanteer.
As u kinders oud genoeg is om by Google of Facebook, wat gewoonlik 13 jaar oud is, te registreer, is dit die beste dat hulle aanlynbeskerming kan bepaal waar hulle die gebruiksbewyse mag gebruik. As hulle toegelaat word om hul rekeninge na ander plekke op die web te versprei, kan dit hulle meer kwesbaar maak vir aanvalle of afknouery.
As u inteken op 'n rekening by Google of Facebook, aanvaar u dit 'n sekere vlak van risiko. U gebruikersnaam is gekoppel aan elke aksie en klik wat u op hierdie webwerwe uitvoer, en u moet in gedagte hou dat die ondernemings wat die back-end-stelsels het, enige tyd toegang tot hierdie inligting kan verkry.
Waar hierdie kommer regtig in die spel kom, is daarmee heen nasionale regerings. Baie ontwikkelde lande, waaronder die Verenigde State, Australië en Kanada, het wetgewing om te bepaal wanneer 'n regeringsagentskap data van 'n internetonderneming kan beslag kry. In die meeste gevalle moet die versoek van 'n saak van nasionale veiligheid kom.
As 'n regering byvoorbeeld van mening is dat 'n vermeende terroristegroep gekommunikeer is via 'n kanaal wat deur Google of Facebook besit word, kan hulle 'n versoek aan die maatskappy rig om rekords van 'n spesifieke gebruiker, tydraamwerk of 'n reeks IP-adresse oor te gee. Die maatskappy hoef u nie in kennis te stel as u inligting ingesluit is in wat hulle insamel nie.
Maar is dit die enigste gevalle waar regerings toegang tot groot webwerwe soos Google of Facebook kan kry? Gegrond op die onthullings wat Edward Snowden in 2013 onthul het, is dit baie waarskynlik dat groot regerings en internasionale instellings toegang tot stelsels het met die doel om verdagte aktiwiteite te monitor.
Die feit dat hierdie tipe agterdeure bestaan, is kommerwekkend, want dit beteken dat daar 'n groter waarskynlikheid is dat hackers die stelsels agter hulle kan infiltreer. Dit is een van die redes waarom aanlyn-privaatheid die afgelope jaar so 'n warm onderwerp geword het.
Die konsep van groot data bestaan ​​al die grootste deel van 'n dekade. Die basiese argument daarvan is dat ondernemings soveel inligting moontlik moet stoor, want met meer data kom beter analise en meer ingeligte besluitneming. Nie net dit nie, maar groot data bewys dat hulle in staat is om nuwe tegnologieë vorentoe te stoot.
Google en Facebook is albei baie betrokke by die beweging van masjienleer, waar ondernemings sagteware probeer leer om patrone en neigings in groot datastelle te identifiseer. Die doel is om algoritmes te ontwikkel wat mettertyd verbeter en aanhou ontwikkel, uiteindelik op te bou na 'n toekoms waar kunsmatige werklikheid moontlik is.
Die lys van voorgestelde soekresultate van Google is byvoorbeeld gebou op 'n grootdataanjin. Hul masjienleer-algoritmes ontleed voortdurend die nuwe navrae wat elke sekonde uitgevoer word, en die uitset is 'n omvattende begrip van wat wêreldwyd neig en hoe die samelewing se gedrag verander.
Vir Facebook het masjienleer 'n rol gespeel met hul vooruitgang in tegnologie vir gesigsherkenning. Sedert die vroeë dae van die sosiale netwerk, is gebruikers mal oor die funksie vir berging en deling van foto's. En elke keer as 'n gebruiker 'n nuwe foto of album oplaai, word hulle altyd gevra om individuele mense met hul naam te merk.
Danksy masjienleer-algoritmes kan Facebook se stelsel nou spesifieke gesigte in nuwe foto's identifiseer sonder dat u hoegenaamd enige inligting hoef te verskaf. Eienskappe soos hierdie is nie altyd akkuraat of korrek nie, maar wel verteenwoordig 'n indrukwekkende vooruitgang in wat tegnologie in staat is om te doen in die toekoms.
Die manier waarop hierdie twee huishoudelike tegniese reuse u data gebruik, verbaas waarskynlik en maak u terselfdertyd senuweeagtig. Die realiteit is dat elke keer as u aanlyn gaan, word u data op meer maniere versamel, gestoor en ontleed as wat u wil weet.
Die genie is egter al uit die bottel. Tensy u besluit om heeltemal vanlyn te gaan of dat die nuutste blockchain-tegnologie ons uiteindelik toelaat om beheer oor ons data terug te neem, sal ons, ten goede en vir slegter, voortgaan om ons inligting die middelpuntproduk dit lei tot hul wins.