Die God van Jesaja en Calvyn
On Julie 14, 2017 Julie 14, 2017 By baptistekerkkemptonparkIn God
Calviniste is nie mense wat in Calvyn glo nie, maar wat soos hy glo dat God absoluut soewerein is in die redding van sondaars. Dit beteken dat God in sy vrye liefde besluit het om miljoene sondaars te red, dat Hy sy Seun na die aarde toe gestuur het om hulle met sy bloed te koop, dat Hy hulle deur sy wonderlike genade wederbaar, en dat Hy hulle vir ewig in sy hand sal hou.
Omdat Calvyn in God se soewereiniteit geglo het, dink baie mense dat hy hard was. ‘n Man het verlede jaar vir my gesê dat Calvyn se God narcisties is: Hy het net Homself lief en gee om vir niemand anders nie.
Ek dink nie die man is reg nie, en tog wil ek in dieselfde asem sê dat Calviniste nie God se soewereiniteit só moet beklemtoon, dat hulle van sy deernis en ontferming vergeet nie. Jes.14:24-16:14 gee vir ons die perfekte balans.
Hansie is 9 jaar oud. Elke pouse boelie Fanie hom. ‘As jy op Vrydae vir my broodjies en ‘n appel skool toe bring, sal ek jou nie boelie nie,’ sê Fanie. So was dit ook met Assirië en Israel. As Israel gereeld vir hulle belasting betaal het, sou die Assiriërs in vrede met hulle gelewe het. Die Here het egter besluit om hierdie verdrukking tot ‘n einde te bring.
Om sy vasberadenheid te wys, het Hy gesweer om die Assiriërs se mag te breek (14:24-25, Heb.6:17). As hulle na sy land toe gekom het om teen dit te veg, sou Hy hulle op Jerusalem se berge vertrap het (14:25, vgl. hfst.36-38). Hy sou die Assiriërs se juk en las van Israel se nek en skouers afgehaal het (14:25, 9:3, 10:27).
God se veroordeling van Assirië was maar net ‘n voorsmakie van die straf wat Hy oor die antieke wêreld sou bring (hfst.13-24), asook van die finale oordeel wat Hy in die toekoms oor die goddelose sal bring (14:26). Niemand sal Hom keer om sy bepaalde raadsplan uit te voer nie (14:24, 27, 46:10-11, Job 9:12, 23:13, Sp.19:21, Dn.4:35, Ef.1:11).
Daar is net Één wat sy toorn kan afwend, en dit is Hy self. In Jesus Christus het Hy na die aarde toe gekom en aan die kruis gesterf. Dáár het Hy soos ‘n spons die toorn ingedrink wat vir ons bedoel was.
As ons in Hom glo en ons bekeer, sal Hy ons nie veroordeel nie (Rm.8:1), maar die swaar juk van selfregverdigheid en ‘n skuldige gewete met sy ligte en sagte juk vervang (14:25, Mt.11:28-30). Hy sal ook ons vyande vertrap: Satan en sy demone wat ons versoek en vals lering aanhits, OGOD, ISIS, die ou sondige natuur, ens. (14:25, Gn.3:15, Ps.110:1, 1 Kor.15:25-26). Omdat Hy soewerein is kan Hy dit doen (14:27), en omdat Hy waaragtig is sal Hy dit doen (14:24).
Barend is ‘n middelafstand atleet. Tydens die 1500 meter wedloop op die wêreldspele, is hy voor. Sowat 5 meter voor die wenstreep, gooi hy sy arms in die lug op om sy oorwinning te vier. Maar tot sy groot verleentheid steek iemand anders hom verby.
So was dit met die Filistyne. Toe hulle teen Juda en haar stede geveg het, het koning Agas van Jerusalem die Assiriërs teen hulle gehuur (2 Kron.28:16, 18). Toe Agas dus oorlede is, het hulle gejuig dat die stok wat hulle geslaan het gebreek is (14:28-29). Maar dit was nie.
Dit was eerder die begin van hulle probleme. Uit die dooie slang sou daar ‘n giftige adder gekom het, wat op sy beurt in ‘n vlieënde draak sou verander (14:29). Die Filistyne se probleme met Assirië het vererger; God sou hulle ook met ‘n hongersnood uitgewis het (14:29-30). Israel was dié wat so veilig en versorg was soos skape in Nieu-Seeland (14:30).
Die Filistyne het rede gehad om bang te wees, en om in die stadspoorte te sit en huil (14:31). Die stede se hekke sou nie die Assiriërs gekeer het nie (14:31). Met duisende perde in die stof, het dit gelyk soos ‘n rookwolk wat uit die noorde uit aankom (14:31). Nie een soldaat het uit pas uit gemarsjeer nie (14:31).
En as hulle oppad was, was die Filistyne dom om boodskappers Jerusalem toe te stuur om tong uit te steek en vir hulle te sê: ‘Na-na-na-na-na! Agas is dood; nou gaan die Assiriërs julle nie meer help nie (14:32, 2 Kon.28:16, 18).’ Die feite is dat Filistia in die pekel was, en dat God besluit het om Jerusalem te beskerm (14:32).
Jou plig is om seker te maak dat jy saam met Jerusalem die Here se beskerming geniet, en dat jy nie saam met Filistia geoordeel word nie. Jy moet m.a.w. seker maak dat God jou vriend is, en nie jou vyand nie.
As Hy jou vyand is, maak dit nie saak hoe goed dit nóú met jou gaan nie – uiteindelik sal dit so sleg gaan, dat jy wens jy is nooit gebore nie (14:29, Mt.26:24). Maar as Hy jou vriend is, is jy veilig en sal Hy jou beskerm, al versoek Satan en die wêreld jou ook om anders te dink (14:32).
Hoe kan jy sy vriend wees? Om na die Koning toe te kom, moet jy en sy Seun vriende wees. En hoe kan jy dít weet? As jy regtig sy vriend is, sal sy kruisdood vir jou spesiaal wees, omdat dít die plek is waar julle vriende geword het (Jh.15:13). Die kruis sal vir jou sentraal wees (1 Kor.2:2, Gal.2:20, 6:14).
As jy die Here se vriend is, sal jy ook doen wat Hy in die Bybel vir jou gesê het (Jh.15:14). Jy sal sy Woord liefhê en in jou hart bêre (Jh.15:7-8). Jy sal dit gereeld lees; jy sal dit nie benader asof dit ‘n boek vol van mense se opinies is nie. Jy sal dit ook nie net lees, omdat dit interessant is nie. Jy sal dit lees soos iets wat jou beste vriend vir jou geskryf het (Jh.15:15). Is die Here jou vriend? Ja? Dan het jy niks om te vrees nie, maar elke rede om bly te wees.
Jes.15-16 voorspel God se oordeel oor Moab (15:1). Moab was oos van Israel aan die oorkant van die Dooie See. Dit was ‘n klein land in die westelike deel van moderne Jordanië (kaart 1 en 2).
Deur die Ou Testamentiese geskiedenis, het die Israeliete en Moabiete sekere dorpe en gebiede in Moab beheer. Die land se grense was dus nie altyd dieselfde nie (kaart 3 en 4). Die dorpe in Jes.15-16 strek van die noordelike punt van die Dooie See tot by die suidelike punt (kaart 4).
In hierdie hoofstukke wys Jesaja vir ons hoe die Assiriërs in een nag die land se stede verwoes het (15:1). Die Moabiete het na hulle tempel in Dibon toe gegaan en volgens die rou gebruik hulle hare en baarde afgeskeer en getreur (15:2, kaart 5). Hulle het met rouklere in die strate geloop; hulle het op die huise se plat dakke en in die dorpe se pleine geween (15:3).
Selfs die soldate het gehuil; dit was so hard dat dit in ander dorpe gehoor kon word (15:4). Die Here was ook bedroef, sodat sy hart vir Moab geskreeu het (15:5). Die Moabiete het na Soar en Eglat-Selisia in die suide toe gevlug (15:5, kaart 6).
‘n Paar eeue voor dit het Lot in ‘n grot buite Soar met sy oudste dogter geslaap, en is Moab gebore (vgl. Gn.19:17-22). Die Moabiete het dus huilend na hulle geboorte plek toe teruggekeer (15:5, kaart 7). Die streek wat eens vrugbaar en groen was, was nou ‘n woestyn; die waters van Nimrim was opgedroog (15:6, kaart 8).
A.g.v. die droogte in 15:6, het die Moabiete nie meer oorvloed gehad nie; skielik was die ekstra kos al wat hulle oor gehad het (15:7). ‘n Mens kan verstaan dat die land gerou het, en dat hulle in die noorde en in die suide gehuil het (15:8). Die riviere naby Dimon of Dibon was vol van bloed (15:9, kaart 9). Maar daar het erger dinge op hulle gewag, sodat dié wat nie deur die swaard gesterf het nie, deur leeus gevang sou word (15:9, 2 Kon.17:25).
Die Moabiete het in Sela bymekaar gekom en besluit om ‘n boodskapper deur die woestyn na Jerusalem toe te stuur (16:1, kaart 10). Hulle het ‘n lam vir die koning van Israel gestuur, en gevra dat hy die Moabitiese vroue moes help wat soos ‘n bang voël oor die driwwe van die Arnon rivier gevlug het (16:1-2, 2 Kon.3:4, kaart 11).
Toe die koning van Israel die boodskap gekry het, was hy bereid om raad en geregtigheid vir hulle te gee (16:3). Hy was dus nie xenofobies nie, maar sou vir die vlugtelinge skuiling gebied het; Israel sou vir Moab soos koelte op ‘n warm dag gewees het (16:3-4, Dt.10:19). Hy sou hulle nie aan die Assiriërs oorgegee het nie, maar hulle beskerm het, soos wat Moab hulle in Dawid se tyd gehelp het (16:3, 1 Sm.22:3).
Omdat die Assiriërs almal vertrap en vernietig het, sou die Here húlle vertrap en vernietig het (16:4, 14:25). A.g.v. God se verbondsliefde, sou die Messias in die tent van Dawid gaan sit het om spoedig reg en geregtigheid te doen (16:5). Moab wou skuiling gehad het, maar wou dit op húlle terme gehad het. Hulle was te trots om Israel se Messias te aanvaar (16:6). ‘Ons is goed genoeg, en het nie julle Messias nodig nie.’ Só kan ons 16:5-6 opsom.
Toe God hulle hiervoor gestraf het was hulle verslae, en het hulle gehuil (16:7). Die Here het Moab se voorspoed tot ‘n einde gebring, en die land se wingerde vernietig (16:7-10). Assirië het wingerde wat oor die land se breedte gestrek het, kaalgestroop (16:8-10, kaart 12).
Al het God die Assiriërs gestuur, het Hy baie trane saam met die Moabiete gehuil (16:9). Moab se somer oeste en feeste is met trane vervang (16:9-10). Die wynboere se lied van blydskap het in ‘n treurlied verander (16:10). Die mense wat eens gejuig het terwyl hulle die druiwe uittrap, was stil (16:10).
Die Here het soos ‘n siter getreur (16:11). Hy het die Moabiete innig jammer gekry, en die pyn tot in sy ingewande of diepste wese gevoel (16:11). Hy was hartseer dat Moab sy genade verag het om na hulle gode toe te draai (16:12, 5-6, 15:2). Die afgode van hout, klip en yster kon hulle nie help nie (16:12, Ps.115:4-7). God het dit al in die verlede vir hulle gesê, maar hulle wou nie luister nie (16:13).
Nou het sy geregtigheid Hom gedwing om hulle binne 3 jaar te straf (16:14). Moab wat in die verlede heerlik was, sou veragtelik gewees het (16:14). Die populasie sou behoorlik uitgedun word en papswak gewees het (16:14).
Die sentrale les wat ons in hfst.15-16 leer, is dat die Here ‘n God van deernis en ontferming is – selfs oor dié wat Hom verwerp. Hy geniet dit nie om sondaars te straf nie, en is jammer as Hy dit moet doen. Luister na die volgende verse:
“dit die HERE berou dat Hy die mens op die aarde gemaak het, en daar was smart in Sy hart.” (Gn.6:6).
“Maar as Hy bedroef het, ontferm Hy Hom na die grootheid van sy goedertierenhede; want nie van harte verdruk of bedroef Hy die mensekinders nie.” (Klg.3:32-33).
“Want Ek het geen behae in die dood van hom wat sterwe nie, spreek die Here HERE. Bekeer julle dan en lewe.” (Esg.18:32).
“Hoe kan Ek jou oorgee, o Efraim, jou prysgee, o Israel? Hoe kan Ek jou maak soos Adma, jou gelykstel met Seboïm: my hart is omgekeer in My, tegelykertyd is my medelyde opgewek.” (Hos.11:8).
“Jerusalem, Jerusalem, jy wat die profete doodmaak en die wat na jou gestuur is, stenig, hoe dikwels wou Ek jou kinders bymekaarmaak, soos ‘n hen haar kuikens onder die vlerke, en julle wou nie.” (Lk.13:34).
“En toe Hy naby kom en die stad sien, het Hy daaroor geween en gesê: As jy tog maar geweet het, ja, ook in hierdie dag van jou, die dinge wat tot jou vrede dien! Maar nou is dit vir jou oë bedek.” (Lk.19:41-42).
God huil wanneer Hy mense vir hulle sonde moet straf (16:5, 9, 11). Hy huil saam met die mense van Knysna, en het tydens die droogte van 2015-2016 saam met die boere gehuil (16:9). Hy is soos ‘n pa wat seer het as hy sy seuntjie moet pak gee.
Ons moenie dink dat God traak-my-nie-agtig op ‘n afstand staan en kyk hoe die wêreld vergaan nie. God weet beter as enige van ons hoe dit voel om swaar te kry (Mt.26-27). Hy weet dus hoe om medelye te hê wanneer jy siek is, pyn het, hartseer is, sleg behandel word, deur die duiwel versoek word, en enige ander vorm van lyding moet deurmaak.
Die Skrif sê: “In al hulle benoudheid was Hy benoud” (Jes.63:9). “Want deurdat Hy self onder versoeking gely het, kan Hy dié help wat versoek word.” (Heb.2:18). “Want ons het nie ‘n hoëpriester wat nie met ons swakhede medelye kan hê nie, maar een wat in alle opsigte versoek is net soos ons, maar sonder sonde.” (Heb.4:15).
God is ook bedroef wanneer Hy mense hel toe stuur. Hy wil nie hê hulle moet verlore gaan nie, maar dat hulle gered moet word (2 Pt.3:9). Paulus het in Rm.9:2 oor die ongeredde Jode gesê dat “dit vir my ‘n groot droefheid is en ‘n onophoudelike smart vir my hart.” God is so. En tog stuur Hy die goddelose hel toe, omdat hulle dit verdien, en omdat sy heilige geregtigheid dit vereis.
Hy doen dit egter met ‘n swaar hart, net soos wat my vriend dit moeilik gevind het om sy geliefde familielid af te dank. Volgens Thomas Watson is God soos ‘n by wat van nature heuning gee, en net steek indien dit absoluut nodig is. Die God van Thomas Watson is ook die God van Jesaja en Calvyn. Ek hoop van harte dat Hy ook jou God is.
 Vir ‘n goeie verduideliking van Calvinisme kan jy Richard P. Belcher se boek, A Journey in Grace lees. Randy Alcorn het ook ‘n baie goeie boek oor die onderwerp geskryf. Die titel is Hand in hand.
 Thomas Watson, A Body of Divinity, p.93
On Julie 8, 2017 Julie 8, 2017 By baptistekerkkemptonparkIn Satan,Sonde
Tussen 1910 en 1919 was Louis Botha eerste minister van Suid-Afrika. Die feit dat hy die eerste minister was, dui aan dat hy die belangrikste man in die land was. Maar hy was ook eerste eerste minister in ons land se geskiedenis.
So is dit ook met hoogmoed. Dit is die eerste sonde wat gepleeg is, maar is ook bo-aan die lys van sondes. Dit is die atleet wat eerste die wenstreep kruis, maar is ook die ESKOM wat aan elke ander sonde sy krag gee. Jes.13:1-14:23 wys vir ons waar dit begin het, hoe dit in die praktyk lyk, en wat die skrikwekkende gevolge daarvan is.
Eerste in rang (13:1-22)
Arthur is die koning van Engeland. Terwyl hy in Kontinentale Europa was, het twee mans in die paleis ingekom en die koningin vermoor. Die koning het hom voorgeneem om hulle te vang en te hang. Hulle het belowe om vir hom ‘n skatkis vol goud en diamante te gee as hy hulle lewens spaar, maar hy het geweier en hulle doodgemaak.
Dit is hoe die Here oor hoogmoed voel: Hy sal aktief teen jou wees en dinge vir jou nag maak. In Jes.13 het ons ‘n illustrasie hiervan.
Aan die einde van die sewende eeu v.C., het Babilon by Assirië oorgeneem om die wêreld se nuwe supermag geword. In 586 v.C. het hulle Jerusalem verwoes en die Israeliete gevange geneem. Veertig jaar later het God die Meders en die Perse gebruik om die Babiloniërs tot ‘n val te gebring en sy volk te bevry. Meer as 150 jaar voor dit, het Jesaja die seun van Amos dit voorspel (13:1).
Die banier moes op ‘n kaal berg opgehef word, sodat die Meders en die Perse dit duidelik kon sien, en hulle Babilon se stadspoorte – die plek waar die edeles gesit het – kon binneval (13:2). God het die Meders vir Homself afgesonder en hulle beveel om die Babiloniërs aan te val (13:3). Hy het hulle trotste en dapper helde gestuur om sý wraak uit te oefen (13:3). Hulle was as’t ware die wapens van sy toorn om die land of aarde te vernietig (13:5).
Die gedruis van hierdie groot weermag kon op die berge gehoor word (13:4). Die Here van die leërskare het die koninkryke van die nasies teen Babilon versamel (13:4). Medië en Persië was 700 km noord en oos van Babilon. Vir iemand wat dit per kameel en in sandale gereis het, was dit ‘n ver land aan die einde van die hemel (13:5).
Maar alhoewel die land ver was, was die dag van die Almagtige God en sy verwoesting naby (13:6). Die Babiloniërs sou gehuil het; hulle hande sou slap geword het, hulle harte sou gesmelt het, hulle moed sou in hulle skoene gesak het (13:6-7).
Hulle sou verbouereerd en verskrik gewees het (13:8). Soos ‘n vrou met kraampyne, sou hulle inmekaar gekrimp het (13:8). Hulle sou met verskrikking en verbasing na mekaar gekyk het. A.g.v. die verleentheid, sou hulle wange rooi geword het (13:8). Die dag van God se toorn en vuurgloed sou die land soos ‘n woestyn laat word het, en die sondaars daarin vernietig het – dit sou ‘n verskriklike dag gewees het (13:9).
Die sterre en konstelasies, die son en die maan sou opgehou het om lig te gee; dit sou donker gewees het (13:10). Jesaja gebruik waarskynlik simboliese taal om die Here se oordele mee uit te druk (Esg.32:7-8, Joël 2:2, 10, 31, 3:15, Am.8:9, Sef.1:15, Mt.24:29, Op.6:12-13).
God sou nie net die Babiloniërs geoordeel het nie, maar al die bose mense op aarde (13:11, vgl. hfst.14-24). Hy het hulle vir hulle arrogante hoogmoed geoordeel, sodat mense so skaars geword het soos die goud van Ofir (13:11-12, vgl. 10:19). Die hemele het gesidder en die aarde is uit sy plek geskud; in sy vurige woede het die Here ‘n geweldige aardbewing gestuur (13:13).
Die Babiloniërs was soos ‘n gemsbok wat gejag word, en soos skape sonder ‘n herder: elkeen het na sy eie land toe gevlug (13:14). Baie van hulle het nie veilig by die huis aangekom nie, en is met die swaard deurboor (13:15).
Die vyand het hulle kinders voor hulle oë teen die rotse doodgeslaan (13:16, Ps.137:8-9). Hulle het die Babiloniërs se huise geplunder, hulle vroue verkrag, hulle jongmense met pyle doodgeskiet en hulle kinders geslag (13:16, 18). Geen omkoopgeskenk sou hulle gekeer het nie (13:17, Sp.11:4). God het hulle teen die Babiloniërs gestuur (13:17, Dn.5:28-31), maar het nie vir hulle gesê om sulke lelike dinge te doen nie; die boosheid was in hulle eie harte (vgl. 10:5-7).
En tog was dit God se toorn wat die Chaldeërs of Babilonieërs se heerlikheid en trots vernietig het; dit is Hý wat hulle soos Sodom en Gomorra gemaak het, sodat daar vandag nie meer ‘n stad, mense of skape is nie, maar wilde diere wat in die bouvalle bly (13:19-22). Die tyd van Babilon se verwoesting was naby, en sou nie vir lank uitgestel word nie (13:22, 6, Op.1:1, 3).
Eerste in tyd (14:1-23)
My pa se broer was ‘n sentimeter kort van 2 meter, en het maklik 110 kg geweeg. Maar toe hy op sy sterbed was, het hy soos ‘n geraamte gelyk. Sonde is soos ‘n geestelike kanker wat maak dat dié wat in die doderyk is, papswak is. Die grootste deel van hfst.14 wys dit vir ons.
As die Here klaar die Babiloniërs verwoes het (hfst.13), sou Hy weer vir Israel gekies het (14:1, Sg.1:17). Deur die koning van Persië het Hy vir Israel na die Land toe teruggebring om oor die verdrukkers te heers (14:1-2, 2 Kron.36:22-23). In die toekoms sou die heidene deel gewees het van God se volk (14:1, Rut 1:16, Rm.11, Ef.2:11-22, 1 Pt.2:9-10).
Kort nadat die Here sy volk van die pyn, onrus en harde dienswerk bevry het, het hulle met die koning van Babilon gespot (14:3-4). ‘Waar is sy onderdrukking nou?’ het hulle gesê (14:4). ‘Die Here het die goddelose koning se staf gebreek, sodat hy nie meer die nasies daarmee kan slaan nie (14:5-6, 9:3). Nou kan almal rus en vrede hê, en van blydskap sing (14:7-8).
‘Selfs die doderyk het ontwaak en regop gesit. Die skimme of geeste van bose konings wat op die aarde geheers het, het gereed gemaak om hom te ontmoet (14:9). Die dood het hulle van hulle trone afgeruk in die doderyk in (14:9). “Wel, wel, is dit nie die magtige koning van Babilon nie?” het hulle gesê. “Nou het jy so swak soos ons geword; ‘n skim soos die res van ons.” (14:10).
‘Daar lê die trotse koning van Babilon in die doderyk, sonder enige musiek om hom bly te maak; wurms is die matras en die kombers wat aan hom knaag (14:11, 66:24, Mk.9:48). Hy was so hoogmoedig soos die duiwel, en het daarom soos die duiwel geval (14:12-15, 1 Tm.3:6). Eintlik het die duiwel hom in sy hoogmoed aangehits, soos hy dit ook met ander konings gedoen het (Dn.10:13, 20-21, Esg.28:11-19).
‘In ‘n sekere sin was die val Babilon se koning ‘n herhaling van die duiwel s’n. “Ek is so skoon soos die môrester en die son wat in die oggend opkom,” het hy gesê (14:12). Die duiwel was inderdaad beeldskoon en baie wys (Esg.28:12-15). Maar omdat hy in sy hoogmoed gesondig het, het die Here hom soos ‘n groot boom afgekap (14:12, Esg.28:15-18).
‘En omdat die koning van Babilon die nasies tot ‘n val gebring het, het God hom soos die duiwel laat val (14:12). Die twee van hulle het gesê: “Ek sal hoër as die sterre van God wees en my troon bo almal op die berg van samekoms in die noorde verhef. Ek sal bo die wolke wees en myself soos die Allerhoogste maak” (14:13-14, vgl. Gn.3:5, 11:4, 2 Ts.2:4, Mt.11:23). Satan en die koning van Babilon het hoog geklim, en daarom ook ver geval (14:13, 15).
‘Almal in die doderyk het die koning aangekyk: “Is dít die man wat koninkryke en stede omgekeer het, mense ontvoer het, en die aarde soos ‘n woestyn laat word het?” (14:16-17). Hy het sy land en volk verwoes, en het daarom nie ‘n koninklike begrafnis gehad nie. Hy is soos ‘n vrot tak in ‘n massa-graf gegooi, met ‘n klomp lyke bo-op hom. Sy graf was ongemerk, sodat mense nie eers geweet het hulle trap op hom nie (14:18-20).
‘Omdat die koning se seuns hulle pa se slegte voorbeeld gevolg het, het God die familienaam uitgewis (14:20-22). Babilon het nie meer aan hulle behoort nie, maar aan die wilde diere van die veld (14:23). Die groot stad met sy pragtige paleis was waterplasse (14:23). God het dit met die besem van verwoesting gevee (14:23).
Hoe moet ons hierdie twee hoofstukke toepas? God het alles tot sy beskikking om die lewe vir jou moeilik te maak as jy hoogmoedig is. In Jes.13 alleen het Hy toegelaat dat hoogmoedige Babilon ‘angsaanvalle’ kry (13:8), hulle kinders, huise en besittings verloor (13:16, 18-19, 21), en fisies beskadig word (13:16). Hy kan ook toelaat dat:
Jou huwelik en gesin uitmekaar uit val (Sp.15:25).
Jy jou belangrike posisie of jou werk verloor, terwyl iemand wat minder bekwaam is as jy, bevorder word (Dn.4, Lk.1:52).
Jy verstrooid raak en nie meer reguit kan dink nie (Lk.1:51).
Die samelewing jou verwerp (Dn.4:33, 37).
Jy in die tronk beland (2 Kron.33:11-12).
Mense jou kritiseer, aanval, beskinder en leuens oor jou vertel (2 Kor.12:7, 10).
Die duiwel en sy demone jou teister (2 Kor.12:7).
Jy jou uiterlike skoonheid verloor (Jes.3:16-24).
Jy in sirkels gaan en gefrustreerd raak (Dt.8:2).
Jy siek word (2 Kron.26:16, 19-21).
Jou gebede nie beantwoord word nie (Job 35:12).
Jy jou lewe verloor (2 Kron.33:23-24, Dn.5:22, 30).
Enigiets onder die son met jou gebeur.
Indien so iets al met jou gebeur het, beteken dit nie noodwendig dat die Here jou tugtig omdat jy hoogmoedig is nie. Maar die kanse is goed, omdat elke mens van tyd tot tyd met hoogmoed sukkel (sommige meer as ander).
Om bv. te bepaal of ‘n groepfoto goed was, kyk jy hoe jý gelyk het: was jou hare netjies en jou oë oop? Ons geniet dit om onsself in die winkelvenster te sien. As ons dit reggekry het om ‘n paar kilogram af te skud, boer ons voor die spieël. Ons is mal oor selfies, en het ‘n obsessie met wat mense van ons dink op Facebook. Ons dagdroom oor hoe mense van ons hou, en oor hoe ons suksesvol en populêr is. Ons doen die dinge waarvan ons hou, en neem nie die res van die gesin se voorkeure in ag nie.
Ons verskoon ons sonde, en erken nie sommer dat ons verkeerd is nie. Ons sukkel om meer as ‘n paar minute aan danksegging te spandeer, omdat ons dink ons verdien die goeie dinge wat met ons gebeur. Soms is ons biddeloos, omdat ons op onsself en ons vermoeëns staatmaak, en nie op die Here nie.
Omdat hoogmoed diep in die mens se hart gewortel is (Mk.7:22), is dit bitter moeilik om uit te roei. En tog móét ons dit uitroei, omdat God hoogmoedige mense weerstaan en tot ‘n val sal bring (Sp.16:18, Mt.23:12). Hoe kan ons hierdie dodelike plaag uit ons harte uitroei?
 Meet jouself aan God se heilige standaard in die Bybel. Erken dat jy baie ver kortskiet, dat jy vol van sonde is, dat jy God se oordeel in die hel verdien, en dat jy niks kan bydra om sy guns te wen nie. Sê vir Hom dat jy in sý hande is, en dat Hy met jou kan doen soos Hy wil. Smeek dat Hy jou genadig sal wees, en bely dat Jesus se lewe, kruisdood en opstanding jou enigste hoop is.
 Dink ná oor wie die Here is: ewig, almagtig, alwetend, alomteenwoordig, onveranderlik, ens. As jy diep en lank genoeg dink, sal jy besef dat jy klein en onbelangrik is.
 Dink daaroor dat die Here jou sal weerstaan as jy hoogmoedig is (Jk.4:6).
 Onthou dat hoogmoedige mense in die doderyk en die hel sal wees (Jes.14).
 Dink aan jou mislukking en sonde van die verlede: het jy regtig rede om in jouself te roem?
 Dank die Here dat die goeie dinge wat jy het van Hom af kom (1 Kor.4:7). Roem in Hóm en nie in jouself nie (1 Kor.1:31).
 Aanvaar beproewing as God se manier om jou nederig te maak (2 Kor.12:7, 1 Pt.5:6-7).
 Bid daagliks vir nederigheid. Bid saam met Augustinus: ‘Lord, deliver me from that bad man, myself.’
 Onthou dat Jesus nederig was en die duiwel hoogmoedig. Soos wie wil jy wees?
 Assosieer met nederige mense en vermy trotsaards (Rm.12:16, 2 Tm.3:2, 5).
 Dink oor God se uitverkiesing en genade; jy sal gou agterkom dat jy niks is nie (1 Kor.1:28-29, Ef.2:8-9).
Op hoërskool het ek van parasiete geleer: hulle teer op ‘n ander organisme, en kry hulle lewe en krag van hierdie organisme af. Met hoogmoed werk dit ook so: elke ander sonde kry sy krag by hierdie eerste sonde. Fokus dan daarop om hoogmoed uit te roei, en dan sal baie ander sondes saam met dit vrek.
 Let op dat die dooies swak is. Hulle sweef nie op die aarde rond om dié wat nog lewe bang te maak en te verpes nie. ‘The dead…can neither help nor hurt the living…’ (Alec Motyer, The Prophecy of Isaiah, p.144).
 Die karakter in v.12-15 verwys soms na die duiwel, soms na die koning van Babilon, en soms na beide.