Camp Nou, grootste stadion in Europa.
(Fotokrediete: Adrià García, Fliek. CC-BY-SA)
Baie van ons het nie die werk of loopbaan van ons drome gekies nie. In plaas daarvan laat ons onsself gelei word deur potensiële salaris, kans op vooruitgang, of selfs aftreevoordele. Ons het gekyk (of het dalk nie eers opgemerk nie) as ons besluit het of dit te doen gehad het met die inhoud van ons kos, ons welstand en ons kinders se opvoeding.
Tog kla ons soms dat die lewe nie die manier waarop ons gedroom het toe ons kinders was, uitgedraai het nie. In die skool is ons vertel om stil te sit en te luister. By die huis is ons vertel dat kinders gesien moet word en nie gehoor moet word nie. Ons is gegroei om gehoorsaam te wees en burgers te aanvaar. Ons het meestal geïgnoreer wat in ons naam gedoen is. Ongelukkig blyk dit dat godsdiens en politiek ons ​​na toeskouers verander het. Ons het aan die kant gesit en dinge vir ons of vir ons laat gebeur.
Here weet in die afgelope paar maande dit is aanloklik om te probeer om te ignoreer wat aangaan in die wêreld rondom ons. Of dit hoor oor aardverwarming, die toename in kanker, of die Trump-presidensie. Ek verlang graag na die dae toe ek nie televisie gekyk het nie, toe ek nie die nuus gevolg het nie, en toe ek gelukkig gelewe het in my eie klein wêreld. Ag, dit was die dae!
Tog het die dae van baie van ons omgangers, eerder as deelnemers, ons gelei tot waar ons is. Dit word nie gesê dat ons skuld of skuld of skaamte inbring nie, maar eerder as 'n erkenning dat ons almal deelgeneem het (dikwels nie deelgeneem het nie) om die realiteit te skep van waar ons tans is.
Ek word herinner aan die kwotasie van Martin Niemöller, 'n Protestantse pastoor wat die laaste sewe jaar van die Nazi-bewind in konsentrasiekampe deurgebring het:
Eers het hulle van die sosialiste gekom, en ek het nie gepraat nie-
Omdat ek nie 'n sosialistiese was nie.
Toe het hulle gekom vir die vakbondlede, en ek het nie gepraat nie-
Omdat ek nie 'n vakbond was nie.
Toe het ek nie gepraat nie
Omdat ek nie 'n Jood was nie.
Toe het hulle vir my gekom en daar was niemand meer om vir my te praat nie.
Ek is hartseer met hierdie aanhaling, maar ook aangemoedig as gevolg van wat tans rondom ons plaasvind. Mense staan ​​op en praat uit. En interessant genoeg, mense praat aan beide kante van die "linker en regter verdeel". Mense begin reageer op huidige gebeure ... selfs al is sommige van die antwoorde dalk nie die een wat ons sou wou kies nie.
Ja, dit is bemoedigend dat mense aan die keuse van die rigting van hul lewe deelneem. Die daaglikse lewe het meer geword as om net te inkopies, bier of wyn te drink en sport te kyk. Mense begin omgee vir die lewe buite hul eie klein borrel.
Mense neem 'n standpunt oor wat hulle glo. En terwyl sommige glo in dinge waarvan jy nie kan glo nie, maar tog praat mense tenminste, standpunt inneem en keuses maak. Hulle is nie meer net toeskouers nie. Hulle help om te skep wat hulle voel hul toekoms moet lyk.
Wanneer ek grootword...
'N Kwotasie het in gedagte gekom:
"Toe ek 'n kind was, het ek as kind gesels, ek het as kind verstaan, ek het gedink soos 'n kind: maar toe ek 'n man geword het, het ek kinderagtige dinge weggegooi." - Korintiërs 13, King James Version (KJV)
En miskien is dit waar ons nou is. Ons beweeg weg van die lewe soos kinders wie se behoeftes deur 'n (gewoonlik) welwillende ouer versorg word, in hierdie geval ons werkgewers, ons sosiale agentskappe en onderwysstelsel, ons regering. Ons word bewus van volwassenes en maak ons ​​eie keuses gebaseer op ons eie voorkeure, ons eie visioene en drome. Ons droom van 'n beter wêreld.
Die nuwe president, wat jy dalk van hom kan voel, het 'n koord aan mense met sy "Maak Amerika groot weer" slagspreuk. Hy het die erkenning aangespreek dat dinge anders moet wees as wat hulle goed of sleg is. Hy het mense toestemming gegee om te praat oor die dinge wat hulle nie gehou het nie, oor wat hulle as verkeerd beskou het. en wat hulle gevoel het, was nodig. Baie van ons stem nie saam met die gevolgtrekkings waaraan sommige mense gekom het nie, maar ongeag, daar was 'n saad geplant van "hey, iets is nie reg nie en ek wil iets daaraan doen".
Die Katalisator vir Verandering
Alles gebeur vir 'n rede, en ek glo dit alles lei tot goeie. Terwyl ek sukkel om te sien hoe dit kan wees na die verkiesing van Donald Trump, begin ek om te sien dat dit ook deel van die groter goed is. Dink net aan 'n wetenskaplike eksperiment (of 'n resep as jy verkies) waar al hierdie bestanddele op die tafel lê. Eers nadat die bestanddele gemeng is en hitte toegepas word, begin iets werklik ... en dan kry jy resultate.
Hierdie nuwe president kan die vlam wees vir ons menslike eksperiment. Hy is 'n katalisator wat veroorsaak dat dinge gebeur. Dink net aan al die demonstrasies, al die protes, al die besprekings, al die "opstaan" en die weerstand wat nou plaasvind.
Burgemeesters staan ​​op vir die immigrante in hul stede en sê hulle sal hulle nie deporteer nie. Werknemers van regeringsagentskappe reageer teen die status quo en tweeting inligting wat beperk of verwyder is van die agentskappe se webwerwe. Godsdienstige leiers neem die kant van die mense en nie die korporasies nie. Selfs ander lande versterk diegene wat die VSA dreig om te laat vaar en agter te bly.
Ons is die mense wat wakker word. Ons is nie meer bereid om soos Stepford-vroue, mans en kinders te wees nie, soos ons in die lewe gaan soos outomatiese robots wat nooit gesag vra nie. Ons begin om te vra wat ons wil hê, en ook te erken wat ons nie wil hê nie.
Blykbaar moes ons 'n vuur onder ons begin, want soms neem dit 'n krisis om ons te laat optree. En 'n krisis wat ons het ... 'n krisis wat stygende oseane insluit, rassisme weergee en ekonomiese ongelykheid.
Tog moet ons in ons ontwaking gelei word deur liefde en insluiting in ons woorde en dade. Ons hoef nie klem te lê op ons verskille nie, maar eerder op ons ooreenkomste. Almal begeer vir hulself en hul kinders 'n goeie lewe, gesondheid en 'n wêreld waar hulle veilig en veilig voel. Ons begrip van hoe dit lyk of hoe om daar te kom, kan verskil, maar ons moet begin om ons ooreenkomste te sien sodat ons kan werk om die beter wêreld te bereik.
Almal Saam Nou
'N sentiment van Abraham Lincoln's Eerste Inaugurele Adres kom na vore:
"Ons is nie vyande nie, maar vriende. Ons moet nie vyande wees nie. Alhoewel passie dalk gespanne is, moet dit nie ons bande van liefde verbreek nie. Die mistiese akkoorde van die geheue, strek van elke slagveld en patriotgraf na elke lewende hart en hartsteen oral Hierdie breë land sal nog die koor van die Unie swel, wanneer dit weer aangeraak word, so sekerlik sal dit wees deur die beter engele van ons natuur. "
En tog lê dalk 'n belangrike beginsel in 'n minder aangehaalde sin van sy intreerede in die paragraaf wat voorafgaan:
"In jou hande, my ontevrede landgenote, en nie in nie myn, is die belangrike kwessie van burgeroorlog. Die regering sal nie aanrand nie jou. Jy kan geen konflik hê sonder om self die aggressors te wees nie. "
En so is dit. In ons hande is die keuses van waarheen ons gaan, en hoe ons daarheen kom. Sommige roep op volwasse rewolusie, ander vir weerstand, en ander vir deelname aan ons regerings, beide plaaslike en federale. Maar in watter rigting ons verkies om op te tree, moet ons in kontak bly met die beter engele van ons natuur.
Die Women's March hierdie naweek (Januarie 21st, 2017) was inspirerende. Een vriend wat in San Francisco geloop het, het in 'n e-pos aan my geskryf: "dit was wonderlik .... veral hoe lief en positief die sfeer was!"
Mense het bymekaargekom ongeag ras, godsdiens, seksuele voorkeur, in 'n verenigde front om mense se regte te beskerm: die reg om die wêreld te kies wat ons vir ons kinders verlaat, die reg om te kies hoe ons ons lewe leef, die reg om liefde oor haat te kies , vrede oor die oorlog, gesondheid oor siekte, en deel oor gierigheid.
Die vroue se optogte was inspirerend, nie net vanweë hul getalle nie, maar vanweë die solidariteit tussen mans, vroue en kinders, tussen rasse en godsdienste, en tussen lande. Die optogte was vreedsaam. Daar was geen geweld, geen arrestasies, geen groep wat meer belangrik of meer relevant is as 'n ander groep, geen mededinging en aggressie nie. Dit was 'n byeenkoms vir 'n gemeenskaplike doel van die groter goeie.
Wakker word, staan ​​op vir jou regte
In die woorde van bob marley:
So nou sien ons die lig (Wat gaan jy doen?),
Ons gaan opstaan ​​vir ons regte! (Ja, ja, ja!)
Ons het geslaap, vasgevang in die Puritaanse werksetiek, en glo dat ons nou moet sukkel om "hemel" te verdien. Ons kan begin om onsself af te vra wat voordeel trek uit ons optrede of handeling. Is ons optrede tot voordeel van die baie of net die min?
In Noord-Amerika, Europa, en miskien in ander ryk lande, het ons meestal tot eie voordeel geleef. En sodoende het ons nie minder suksesvol ander gehelp nie. Miskien, voordat ons enige stappe doen, kan ons onsself vra hoe ons ander kan help en wat die mees liefdevolle keuse is.
Sodra ons begin om die liefdevolste aksies te neem, of dit nou na ons buurman of ons planeet is, sal ons die pad van ons beter natuur loop.
Navraagskaart wat in hierdie artikel genoem word: Wat is die mees liefdevolle keuse?
Jy is hier: Tuis > Dit en dat > blogs > Marie se blog > Sien jy uit die riglyne? Die lewe is nie 'n toeskouersport nie