Die dag toe 'n boek Google bloedneus geslaan het – dalenatjie se sketsblad
Die dag toe 'n boek Google bloedneus geslaan het
Op 'n Saterdagmiddag in 2010 blaai ek ouder gewoonte die koerant deur terwyl Pa en Manlief sport kyk. In die bylaag vang 'n gedig my oog en ek staar lank en onbegrypend daarna. Veel later, vuur 'n sinaps en rangskik die chaos hulself in 'n patroon wat skielik vir my sin maak. Ek staar sprakeloos daarna.
Om een of ander duistere rede dink ek nie daaraan om die gedig uit te knip en te bêre nie. Teen die tyd dat dit my byval is die koerant lank reeds verlore vir die samelewing, selfs die biblioteek se eksemplaar is nie meer beskikbaar nie. Sonder 'n naam vir die digter of die gedig soek ek op Google daarna maar, maak nie saak hoe ek soek nie, ek kry dit nie. Selfs 'n epos na die redakteur van die koerant bly onbeantwoord.
Intussen het ek laasweek die Afrikaanse Skryfgids begin lees. Van bladsy 1 af, asof dit 'n storieboek is. Na ek gisteraand 'n laaste slaaptyd paragraaf voltooi het, blaai ek deur die boek en iets vang my oog. Daar, op bl 194, is die gedig wat ek al so lankal soek: Willem Boshoff se "Pro Patria."
Die gedig lyk tipografies soos die stewelspore van soldate wat marsjeer en in elke 'stewelspoor' is 'n 'links' of 'n 'regs' of altwee. Voeg daarby die titel "Pro Patria," asook die jaar waarin dit gepubliseer is en jy kan jou amper verbeel dat jy op die paviljoen langs die paradegrond sit en kyk na die troepe wat links-regs-links-regs in gelid marsjeer. Ek reken dat 'n koffie-en-beskuit of rooiwyn-en-southappie gesprek oor die gedig vele dieper betekenisse sal uitlig maar vir nou is die 'gevoel' van die gedig genoeg vir my.