Mission Down Under: September 2011
nooit te oud om te leer nie....
EK het al klaar weer ‘n paar goed geleer vandag...en ek is nog nie eers weer ‘n jaar ouer nie.
· Mens het getalle nodig vir ‘n fees
· ‘n paar hoë hakke, selfs net beskeie espadrilles (@$5.00) doen nogals die ding om mens net daai edge te gee om die wêreld bietjie meer uit die hoogte aan te kyk! Selfvertroue girls!!
· Neem die voortou...ander gaan nie ekstra vriendelik teenoor jou wees en effort insit om jou te leer ken nie, maar as jy eerste gaan, dan volg hulle (net soos die skape op die uitgestrekte Drogeuda...hie-hie, wie onthou?)
· Roetine help met die behoud van ewewig.
· Hoe later jy uit die kooi uitkom, hoe later gaan jy by die werk opdaag.
· Dis balsem vir die siel om jou geliefdes om jou te hê.
· Vriendinne maak mens warm....
· Suid Afrika se inheemse blomme is asemrowend en vlieg vêr oor die wêreld om my hartjie hier onder te kom gelukkig maak.
· Soetgoed alleen stil STEEDS nie die aptyd vir KOS nie, selfs nie eers New York Cheesecake nie.
· Al dink jy in jou kop en voel in jou hart soos die trotse jong mamma van die mooiste babatjies in die wêreld, is dit die spieël wat die finale word spreek.
· Jou huis is waar jou hart is, maar dis ook waar: Jou hart moet wees waar jou huis is.
· Hou altyd die blink kant bo, en hou ook die bokant blink.
· Al is “money tight” spandeer die geld, en koop die heel beste wat jy kan met jou swaar-verdiende dollars/rande sover dit nekroom, vogroom, oogroom, handeroom, hare-room en roomkaas aanbetref.
· Facebook is ‘n wonderlike medium om te help dat jy vrolike verjaardagwense van mense oor die hele wereld ontvang en dat dit heerlik is om so bederf te word.
· Beskeie lentebloeisels gaan verder as bosse van die duurste bloemiste-snyblomme om die hart en huis van ‘n verjaardag-meisie warm te maak.
· Wees net jouself, mense sal jou so leer liefkry.
Posted by Mission Down Under at 13:50 No comments: Links to this post
waar om te wees in 'n noodsituasie
Al ooit gewonder of daar enige plek op aarde is waar “nood-planne” in “nood-situasies” regtig inskop en/of werk?
Ek onthou nog daai wonderlike aankondigings dat ons nou eers die noodplan gaan oefen en dan moet die hele skool al giggelend die skool ontruim, en ge-orden rugbyveld toe stap, daar is ‘n “bom”. Yeah dan kry ons ‘n break om aan te jaag. EK meen te sê wie op aarde gaan dink aan wat die regte manier is om as ‘n groep normaal en ordelik op te tree as daar regtig ‘n bom ontplof, of ‘n brand uitbreek. Almal gaan so vinnig moontlik net snol vir die uitgang! En die gebruiklike ou grapmakers gaan eers rondstaan en kyk of daar nie iets regtig snaaks is waarvoor hulle die situasie kan uitbuit nie. EK moet sê ek het al by tye self koud geword as ek wonder wat sal ek en my gesin aanvang as so iets hier by ons huis moet gebeur soos ‘n brand of so... as ek net sien hoe die lede van my gesin heeltemal vries en verstar as daar iets gebeur soos ‘n beker warm koffie wat op die mat omval.... wel dan vertel ek maar vir myself soos ek altyd doen as ek nie die antwoord het nie “we’ll cross the bridge when we get there”.
Die hengse lang aanloop is om te vertel dat ons net reg was om skooltoe te ry vanoggend toe ons ‘n foon-oproep kry: Geen skool vandag nie, daar is ‘n Chemical fire in die omgewingen die skool is gesluit. Ons gaan toe almal aan die giggel vir die vreeslik oordrywende Aussies. In die kar hoor ek dat al die skole aan die noorde kant -van die meer- vir non-Canberrans, (en ons bly suid) gesluit is, en busdienste is opgeskort, en selfs die Maccas (MacDonalds-vir non-Canberrans) is gesluit. By die werk gekom moet ek toe hoor dat almal wat aan die noorde kant bly tot DRIE sms’e gekry het deur die nag van die Brandweer-dienste af, met waarskuwings om die vensters en vents toe te hou en nie uit hulle huise te kom vir die dag nie. Nou goed, dis ernstig. So ek kyk toe en lees daar was groot dromme transformator-olie en sodium-poeier wat ontplof het en dat daar 20-30 ontploffings was binne 35 min. Die brandweermanne moet skoon rittereer, dit was te erg. Sjoe!
Die groot vraag is , waar op aarde het jy al van ‘n gerekenariseerde en tele-ge-koordineerde databasis gehoor wat so op datum is, dat dit die hele lot huis-eienaars van elke moontlike voorstad in die noorde bereik kan word in ‘n noodsituasie en binne minute oor die gevare en genoodsaakte optrede ingelig kan word per sms (skuus text)???
Net in Canberra.... die mees burokraties ontwikkelde plek in die wereld!!!! wat nie deur mense nie, maar deur red-tape aanmekaar gehou word.
Posted by Mission Down Under at 13:25 No comments: Links to this post
die pad na die hart
Van al die onafwendbare dinge in die lewe
soos die feit dat almal maar eendag doodgaan,
dat almal elke dag een dag ouer word,
dat niemand beheer het oor waar en aan wie hulle gebore word nie, is daar een wat uitstaan:
...........Almal moet eet!
In ons huishouding het ek tog maar besef dat die ou spreekwoord waar is, maar uitbreiding nodig het:
" Die pad na man, vrou en kind se hart loop deur die maag "
Ons het mos die groot vreugde om ouma en oupa hier te hê vir ‘n maandlange kuier. Arme oups moet als wat stukkend is regmaak en doen dit met oorgawe. Ouma aan die ander kant, moet kook en bak dat die stoom trek vir haar akkomodasie.
En ja...dis asof daar ‘n nuwe hup in die stap van elke lid van ons huishouding is. En hoe dan anders met die smake van tuisgebakte Gemmerkoekies, Soetkoekies, Beskuit, pangebraaide vis, “sous-hoender”, melktert, sjokolade-verjaardag-koek...alles soos net ouma dit kan maak. Die immer-keiskeurige-Michael het selfs met lus weggelê aan (dieselfde) wors wat ouma in die pan gebraai het, asof ons terug in die ou dae is.
Huiskos, maak van ‘n woning ‘n huis!
Om die wêreldbeker Rugby en die seuns se tiende verjaardag te vier word die naweek afgeskop met tuisgemaakte hamburgers en chips en sal daar oor die naweek ‘n tradisionele braai gehou word, kompleet met pap, braaibroodjies en roomys vir poeding.
Eish...amper voel ek tuis!!!
Geniet saam met ons,
Posted by Mission Down Under at 13:37 No comments: Links to this post