Verken die Duitse erfenis van Milwaukee deur die tong - Nuwe resepte - 2021
Verken die Duitse erfenis van Milwaukee deur die tong
"Milwaukee het 'n groot Duitse bevolking, en vandag gaan ek jou hierdie kultuur deur kos wys."
Ek geniet tans 'n voorbeeld van Milwaukee Food Tours se "Old World 3rd St./RiverWalk Tour." Sandy is my gids vir die dag, en haar aansteeklike entoesiasme vir die stad en die klaarblyklike liefde vir kos het my opgewonde gemaak.
Ons gaan na Old World Third Street, 'n historiese landmerkgebied van drie blokke net noord van die middestad. Milwaukee is in 1846 gestig, en Duitse immigrante het dadelik in die stad begin vestig. In hierdie woonbuurt is 'n groot deel van hierdie geskiedenis behou, deur tradisionele winkels, restaurante en die gedetailleerde fasades van die 19de-eeuse geboue in Europese styl, langs hierdie geplaveide straat wat oor tyd gebly het. Vandag kry ek die kans om Milwaukee se Duitse erfenis deur die tong te verken.
Bier en kaas by die Wisconsin Cheese Mart
Kaas en bier kombinasie
Ons eerste stop by ons ondersoek na die Duitse invloed op die Milwaukee -kultuur is die Wisconsin Cheese Mart, waarvan die uitgebreide kaasmenu 95 persent van Wisconsin afkomstig is. Die winkel is nie net gevul met kase van alle vorms, groottes, kleure, style en smake nie, maar ook gratis monsters. My gunsteling is ongetwyfeld die vars wit Cheddarkaas, 'n jong, sagte kaas met 'n stewige, veerkragtige tekstuur wat dit laat piep as jy dit eet. Die Chocolate Walnut Fudge -kaas, wat in wese 'n melkerige sjokoladefudge is wat met roomkaas gemaak is, is ook heerlik, met 'n romerige tekstuur en 'n ryk, soet smaak wat onteenseglik versadig word.
Die Wisconsin Cheese Mart deel 'n ruimte met Uber Tap Room, wat deur 'n deur agter in die winkel geleë is, en ons neem 'n verkorte bier- en kaasproe. Ons drink 'n Wisconsin-bier uit Lakefront Brewery, die enigste bier wat met alle bestanddele uit Wisconsin gemaak is, insluitend 'n nog nooit voorgekykte of gefermenteerde inheemse Wisconsin-gisstam. Die strooikleurige bier is lig en verfrissend en het geure van sitrus, kruidnagel en piesang en 'n moutige soet smaak. Dit word gekombineer met 'n Marieke Gouda van Holland's Family Cheese, 'n konsekwente, jonger kaas wat 'n bevredigende romigheid gee. Ons kry ook 'n Bellavitano Merlot -kaas van Sartori -kaas. Die queso is 'n Cheddar-Parmesan-versnit met 'n pers skil wat in merlot geweek is. Dit het 'n romerige mondgevoel, 'n krummelrige tekstuur en 'n gebalanseerde geur. Die ervaring herinner my daaraan dat wyn nie die enigste ding is wat 'n kaasproe kan verbeter nie.
Tradisionele wors by Usinger's
Die epiese Duitse toer gaan voort met 'n besoek aan Usinger's Wors. Wat hierdie vleiswinkel so uniek maak, is die passie om by dieselfde tradisionele resepte te bly wat hulle sedert 1880 gebruik het. Alle vleis word in regte hout gerook, net soos meer as 100 jaar gelede. Dit is ook 'n uitstekende plek om vleis van die Seconds -tafel te koop, waar hulle vleis van dieselfde kwaliteit as hul gewone vleis verkoop, maar te groot, te klein of nie die estetiesste nie.
Usinger's Wors en hoe dit ontstaan ​​het, is 'n inspirerende verhaal. Aan die einde van die 1870's het 'n jong Duitse immigrant met die naam Fred Usinger na Milwaukee gekom met slegs $ 400 en 'n boek worsresepte. Hy het by 'n slaghuis -eienaar met die naam Julia Gaertner gaan werk en binne 'n jaar die winkel gekoop. En hoewel Usinger in 1930 oorlede is, leef sy nalatenskap voort deur die 125 variëteite ou wêreldwors wat by die winkel aangebied word.
Ek sien hoe Sandy 'n skottel sappige worsies gryp om rond te loop, en ek is dadelik opgewonde om hierdie nalatenskap te proe. "U neem 'n voorbeeld van ons all-beef summer wors en ons Hickory Sticks, soos die oupa van die Slim Jim."
Sy kon dit nie beter gesê het nie. Terwyl die Somerwors soos 'n sagte salami is sonder dat die knoffel 'n rokerige, maar pittige geur het, is die Hickory Sticks stewiger en lyk dit soos 'n worsbrood. Alhoewel dit skraal is, bevat dit baie geur, met knikke knoffel, skil en fyngemaakte rooipeper.
Terwyl ek smul, kan ek nie anders as om die geverfde muurskilderye langs die mure op te let nie, met verskillende elf-geïnspireerde tonele.
"Wat is met die elwe?" Ek vra.
Sandy glimlag. "Ek is bly jy het gevra. Elwe is 'n belangrike deel van die Duitse folklore, en winkeleienaars het geglo dat die elwe hulle sou help om hul werk af te handel. Hierdie elwe is veronderstel om die werkers van die Usinger te help om die worsies klaar te maak."
Van die vele speserye by The Spice House
Na Usinger ry ons oor die straat na The Spice House, waar 'n hulpvaardige vrou met die naam Kate ons groep vertel van die geskiedenis van die winkel en hul speserye. The Spice House fokus op die aankoop van hul speserye by die beste plekke van oorsprong, byvoorbeeld paprika uit Hongarye, kardamon uit Indië en saffraan uit Spanje. Elke drie tot vier maande vervang hulle 99 persent van hul uitgestrekte voorraad, sodat u kan sien hoeveel gestuur hulle gereeld moet ontvang. Sodra die speserye kom, word dit op die perseel gemaal en in klein hoeveelhede verwerk om unieke mengsels te skep. Dit resoneer sterk met die plaaslike Duitse kultuur, aangesien outentieke Duitse winkels geneig is om te fokus op kwaliteit, handgemaakte produkte. Boonop bestaan ​​die Duitse dieet uit stewige vleis en troosvoedsel wat vol geure is, en speserye speel 'n groot rol om seker te maak dat hierdie geregte smaak is.
Die toer leer my baie oor speserye. Die verskil tussen 'n kruie en 'n spesery is byvoorbeeld dat 'n kruie die blaarryke deel van die plant is, terwyl die spesery die harde deel is. Speserye - behalwe vir koljander - word 15 grade bo of onder die ewenaar verbou. Verder, waarna baie mense 'kaneel' noem, is eintlik kassia -bas, en daar is baie soorte. In werklikheid lei Kate ons in 'n proe.
'Die enigste ware kaneel is Ceylon True Cinnamon,' verduidelik sy. "Dit word gemaal van 'n dun, fyn bas amper soos perkamentpapier en het 'n komplekse geur."
Ons proe ook Korintje Cassia Cinnamon uit Indonesië, wat 'n aangename pittige geur het met 'n effens bitter rand; China Tunghing Cassia Cinnamon, wat ryk en soet is met 'n natuurlike olie daarin; en Saigon Cassia Cinnamon uit Vietnam, wat die reputasie het dat dit die beste kaneel ter wêreld is en baie olie bevat, met 'n kontrasterende pittige, maar soet smaak. Kate neem ons ook na die agterkamer waar hulle die speserye met die hand maal en hul handgeskrewe resepteboek bewaar, aangesien The Spice House daarvan hou om dinge te doen soos met die opening in 1957.
Mader se Duitse sampler
'N Duitse bestemmingsrestaurant
Asof ons nog nie genoeg geëet het nie, neem die Milwaukee Food Tour-uitstappie ons na Mader's Restaurant, 'n bestemming op sigself vir mense van regoor die wêreld, veral beroemdhede en opvallende individue. Sodra u by die deur instap, sien u 'n lys van name van vorige kliënte, waaronder Kanye West, Justin Bieber, Britney Spears, Usher, ZZ Top, The Black Keys, Frank Sinatra, The Three Stooges, Paul Newman, Bob Hope, Alfred Hitchcock, president John F. Kennedy, president Ronald Reagan en president Gerald Ford, om maar net 'n paar te noem.
Die tradisionele Duitse filosofie is nog belangriker as wat Mader se gasheer is, aangesien die lokaal sedert 1902 outentieke wiener -schnitzel, aartappelkluitjies en strudel bedien. Ons ete begin met 'n mandjie warm, sout krakelingbrood wat nie botter nodig het nie geniet dit, hoewel die ligte, geklopte smeer wat dit bevat, heerlik is. 'N Kelnerin met 'n dirndl bring dan een van hul gewildste spyskaartitems, die Duitse sampler. Die bord bevat Rheinischer sauerbraten, 'n sagte, gemarineerde braaivleis met 'n gemmersnapsous en goue rosyne; 'n sappige gerookte kassler rippchen varkvleis; geurige beesvleis goulash; mollige aartappelkluitjies; en pittige rooikool. Die maaltyd word gekombineer met 'n voorbeeld van hul bierkeuse, 'n tipiese wedstryd in die Duitse kultuur.
Mader's is nie net 'n restaurant nie, dit is 'n museum. Eerstens bevat dit 'n versameling kuns van $ 3 miljoen, pakke van middeleeuse pantsers en oudhede wat uit die 14de eeu dateer. As u deur die lokaal loop, vind u oral 'n stuk Duitse geskiedenis oral in Milwaukee.
Sjokolade -lavakoek by Turner Hall
Om die Milwaukee Food Tour -uitstappie af te sluit, bring Sandy ons na die historiese Turner Hall vir nagereg. 'N Mengsel van hoogromaanse en Victoriaanse argitektuur van die koningin Anne, die gebou is in 1883 voltooi, gemaak van room -baksteen en hout. In die begin was dit 'n ruimte vir Duitse immigrantkunstenaars om hul werk ten toon te stel, en is dit ook gebruik vir konserte, danse, gimnastiekkompetisies en teateropvoerings. Die woord "turner" is eintlik nie 'n familie se naam nie, maar is die Duitse woord vir "gimnas".
Vandag kan u nog steeds die tradisionele muurskilderye in die panoramiese styl van die vroeë 1900's sien, sowel as 'n balsaal, vergaderlokale, biersaal en 'n restaurant wat Duits-geïnspireerde geregte bedien met plaaslike bestanddele. Dit is hier waar ek myself bevind, 'n vars sny sjokolade -lavakoek geniet en terugdink aan die dag en kos -toer. Vir my is 'n suksesvolle kosuitstappie 'n sukses wat nie net u maag vol en smaaklik laat nie, maar ook die plaaslike kookkuns aan u voorstel op 'n manier wat verband hou met die geskiedenis en kultuur van 'n plek. Alhoewel ek geweet het dat Wisconsin suiwel was, het ek nooit geweet dat dit so 'n ryk Duitse kultuur het nie, hoewel ek dit beslis nou gedoen het. Soms is 'n kulturele kulinêre ervaring soos 'n tydmasjien, waarmee u die hede kan geniet, maar u ook terugneem in die verlede om 'n interessante faset oor die plaaslike erfenis te ontdek.
*Nota: ek het 'n voorsmakie geneem, nie die volledige Riverwalk -toer nie. Besoek sy webwerf vir volledige inligting oor die smaaklike toere van Milwaukee Food Tour.
• #FoodPorn: bier- en kaasparing in Milwaukee
• Distillery van Great Lakes: 'n ambaglike benadering tot die maak van geeste in Milwaukee
• New Orleans: Die geboorteplek van skemerkelkies
Die mees onlangse brou -reeks Ale Through the Ages by Discovery World het gefokus op die trotse brouerfenis van Wisconsin en Milwaukee, terwyl ons 'n tradisionele koringbier herskep het. Gedurende die laat 1800's was Wisconsin 'n belangrike koringhandelstaat, met Milwaukee as die belangrikste handelsentrum op die Great Lakes. As gevolg van hierdie winsgewende graanhandel, het die brouerye in Wisconsin 'n konstante aanbod van fermenteerbare koring en gars. Koring het 'n belangrike bestanddeel geword in die vervaardiging van 'n gewilde Duitse bier, Weiss /Weizen en 'weiss brouerye' het oral in die staat en veral in Milwaukee ontstaan. Alhoewel die oorspronklike resepte uit die 19de eeu nog nie in die openbaar bekendgemaak moet word nie, is hierdie resep 'n benadering van hoe hierdie historiese koringbiere moontlik gesmaak het. Daarom het ons die plaaslike koring- en garsmout gekies, benewens plaaslik verboude hop, sowel as Wisconsin -veldblomheuning. 'N Totaal van 12 liter is gebrou, waarvan 5,5 gegiste is met Beierse Koringis, 5,5 liter is gegis met Weihenstephan Weizen -gis en 1 liter is gegis met 'n plaaslike wilde stam gis wat ingesamel is deur 'n tuisbrouer en klasdeelnemer van Milwaukee, Matt Spaanam.
Neem deel aan die inheemse voedsel.
"Ons reputasie is nog steeds koeie, kaas, bier, miskien 'n krakeling of wors," het C.J. Darnieder (29) gesê toe hy die kroeg Maandag in Honeypie, 'n restaurant in die Bay View -omgewing, versorg het.
Maar die staat het veel meer te bied as Schlitz, bratwurst en suurkool. Nuwer restaurante soos Honeypie verkry hul vleis en groente van plase in Wisconsin, vis van Lake Superior en bier van plaaslike brouerye.
Sommige van die ou Wisconsin -tradisies bly bestaan: Die inwoners van die streek debatteer steeds of Leon, Gilles of Kopp's die beste bevrore vla het.
Bloody Marys word bedien met 'n vrygewige bierjagter, en om een ​​voor die middag te bestel, sal geen oordeel nodig wees nie. Probeer 'n gevlekte koei, 'n bier wat in New Glarus gebrou word, wat oral in Wisconsin voorkom, maar nêrens anders verkoop word nie. As u uit 'n buurstaat inry, doen soos die Upper Midwesterners en koop 'n tas om in u bagasiebak te smokkel.
Die Duitsers het baie uiteenlopende subgroepe met verskillende godsdienstige en kulturele waardes ingesluit.  Lutherane en Katolieke was tipies gekant teen Yankee -moraliseringsprogramme soos die verbod op bier, en het paternalistiese gesinne bevoordeel, terwyl die man die gesinsposisie oor openbare aangeleenthede besluit het.   Hulle was oor die algemeen gekant teen die stemreg van vroue, maar dit is as argument ten gunste van stemreg gebruik toe Duitse Amerikaners paria's geword het tydens die Eerste Wêreldoorlog.  Aan die ander kant was daar protestantse groepe wat uit die Europese piëtisme ontstaan ​​het, soos die Duitse Metodis en Verenigde Broeders, het hulle meer in hul moralisme soos die Yankee Methodiste gelyk. 
Die eerste Engelse setlaars het in 1607 by Jamestown, Virginia, aangekom en is vergesel deur die eerste Duitser, dr. Johannes Fleischer. Hy is in 1608 gevolg deur vyf glasmakers en drie timmermanne of huisbouers.  Die eerste permanente Duitse nedersetting in die Verenigde State was Germantown, Pennsylvania, wat op 6 Oktober 1683 naby Philadelphia gestig is. 
Groot getalle Duitsers migreer van die 1680's tot 1760's, met Pennsylvania die gunsteling bestemming. Hulle het om verskillende redes na Amerika gemigreer.  Stootfaktore Dit behels verslegtende geleenthede vir plaaseienaarskap in Sentraal -Europa, vervolging van sommige godsdienstige groepe en militêre diensplig trek faktore was beter ekonomiese toestande, veral die geleentheid om grond te besit, en godsdiensvryheid. Immigrante betaal dikwels hul deurgang deur hul arbeid vir 'n tydperk as jare as bediende te verkoop. 
Groot dele van Pennsylvania, Upstate New York en die Shenandoah -vallei van Virginia het Duitsers gelok. Die meeste was Lutherse of Duitse Gereformeerdes, baie behoort aan klein godsdienstige sektes soos die Morawiërs en Mennoniete. Duitse katolieke het eers in getal gekom na die oorlog van 1812. 
In 1709 het Protestantse Duitsers uit die streek Pfalz of Palatine van Duitsland ontsnap uit armoede, eers na Rotterdam en daarna na Londen. Koningin Anne het hulle gehelp om by die Amerikaanse kolonies te kom. Die reis was lank en moeilik om te oorleef as gevolg van die swak gehalte van voedsel en water aan boord en die aansteeklike siekte tifus. Baie immigrante, veral kinders, is dood voordat hulle Amerika in Junie 1710 bereik het. 
Die Palatynse immigrasie van ongeveer 2100 mense wat oorleef het, was die grootste enkele immigrasie na Amerika in die koloniale tydperk. Die meeste is eers langs die Hudsonrivier in werkskampe gevestig om hul gang te betaal. Teen 1711 is sewe dorpe in New York op die Robert Livingston -herehuis gevestig. In 1723 word Duitsers die eerste Europeërs wat grond mag koop in die Mohawk -vallei wes van Little Falls. Honderd opstal is in die Burnetsfield -patent toegeken. Teen 1750 het die Duitsers 'n strook van ongeveer 19 myl lank langs beide kante van die Mohawkrivier beset. Die grond was uitstekend. Daar is ongeveer 500 huise gebou, meestal uit klip, en die gebied het voorspoedig ondanks Indiese aanvalle. Herkimer was die bekendste van die Duitse nedersettings in 'n streek wat lank bekend was as die "Duitse Vlakte". 
Hulle het by hulself gehou, met hul eie getrou, Duits gepraat, Lutherse kerke bygewoon en hul eie gebruike en kos behou. Hulle het klem gelê op plaaseienaarskap. Sommige het Engels bemeester om vertroud te raak met plaaslike regs- en sakegeleenthede. Hulle het slawerny geduld (hoewel min ryk genoeg was om 'n slaaf te besit). 
Die bekendste van die vroeë Duitse immigrante uit die Palatyn was die redakteur John Peter Zenger, wat die stryd in die koloniale New York -stad vir die persvryheid in Amerika gelei het. 'N Latere immigrant, John Jacob Astor, wat na die Revolusionêre Oorlog uit Baden gekom het, het die rykste man in Amerika geword uit sy bonthandelsryk en eiendomsbeleggings in New York. 
John Law het die eerste kolonisasie van Louisiana met Duitse immigrante gereël. Van die meer as 5 000 Duitsers wat aanvanklik hoofsaaklik uit die Elzas -streek immigreer het, was daar net 500 wat die eerste golf immigrante was wat Frankryk onderweg was na Amerika. Minder as 150 van die eerste Duitse boere wat by die eerste instansie gekom het, het na Louisiana gekom en hulle gevestig langs die Duitse kus. Met volharding, vasberadenheid en die leiding van D'arensburg het hierdie Duitsers bome afgekap, grond skoongemaak en die grond met eenvoudige handgereedskap bewerk, aangesien trekdiere nie beskikbaar was nie. Die Duitse kus -setlaars het die ontluikende stad New Orleans van mielies, rys, eiers voorsien. en vleis vir baie jare daarna.
Die Mississippi Company vestig duisende Duitse pioniers in die Franse Louisiana gedurende 1721. Dit het Duitsers, veral Duitsers van die Elsassiese streek wat onlangs onder Franse bewind geval het, en die Switsers aangemoedig om te immigreer. Elzas is binne die groter konteks van die Dertigjarige Oorlog (1618–1648) aan Frankryk verkoop.
Die Jesuïete Charlevoix het in die vroeë 1700's na New France (Kanada en Louisiana) gereis. Sy brief het gesê: "hierdie 9 000 Duitsers, wat in die Pfalz (Elsas -deel van Frankryk) grootgemaak is, was in Arkansas. Die Duitsers het Arkansas in massa verlaat. op die regteroewer van die Mississippirivier, ongeveer 40 kilometer bo New Orleans. Die gebied staan ​​nou bekend as 'die Duitse kus'. "
'N Bloeiende bevolking van Duitsers het in New Orleans, Louisiana, bekend as die Duitse kus, in 'n stroomopwaarts gewoon. Hulle is aangetrokke tot die gebied deur middel van pamflette soos J. Hanno Deiler se "Louisiana: A Home for German Settlers". 
Twee golwe Duitse koloniste in 1714 en 1717 stig 'n groot kolonie in Virginia met die naam Germanna, , geleë naby die hedendaagse Culpeper, Virginia. Virginia-luitenant-goewerneur Alexander Spotswood, wat voordeel trek uit die regmatige stelsel, het grond in die huidige Spotsylvania gekoop en Duitse immigrasie aangemoedig deur in Duitsland te adverteer vir mynwerkers om na Virginia te verhuis en 'n mynbedryf in die kolonie te vestig.Die naam "Germanna", gekies deur goewerneur Alexander Spotswood, weerspieël beide die Duitse immigrante wat oor die Atlantiese Oseaan na Virginia geseil het en die Britse koningin, Anne, wat aan die bewind was tydens die eerste nedersetting in Germanna.
In Noord -Carolina het die Duitse Morawers wat rondom Bethlehem, Pennsylvania woon, in 1753 byna 100 000 hektaar gekoop van Lord Granville (een van die Britse eienaars) in die Piemonte van Noord -Carolina in 1753. Hulle het Duitse nedersettings op die kanaal gevestig, veral in die gebied rondom wat nou Winston-Salem is.  Hulle stig ook die oorgangs nedersetting Bethabara, Noord -Carolina, vertaal as House of Passage, die eerste beplande Morawiese gemeenskap in Noord -Carolina, in 1759. Kort daarna stig die Duitse Morawers die stad Salem in 1766 (nou 'n historiese afdeling in die middel van Winston-Salem) en Salem College ('n vroeë vroulike kollege) in 1772.
In die Georgia -kolonie het Duitsers in die 1730's en 1740's hoofsaaklik uit die Swabia -streek hulle in Savannah, St. Simon's Island en Fort Frederica gevestig. Hulle is aktief deur James Oglethorpe gewerf en het hulself vinnig onderskei deur verbeterde boerdery, gevorderde konstruksie van tabby (sement) en leidende gesamentlike Luthers-Anglikaanse-Gereformeerde godsdiensdienste vir die koloniste.
Duitse immigrante vestig hulle ook in ander gebiede van die Amerikaanse Suide, insluitend rondom die Nederlandse (Deutsch) Fork -gebied van South Carolina,  en Texas, veral in die gebiede Austin en San Antonio.
Tussen 1742 en 1753 vestig ongeveer 1000 Duitsers hulle in Broad Bay, Massachusetts (nou Waldoboro, Maine). Baie van die koloniste vlug na Boston, Maine, Nova Scotia en Noord -Carolina nadat hul huise verbrand is en hul bure deur inheemse Amerikaners doodgemaak of in ballingskap weggevoer is. Die Duitsers wat oorgebly het, het dit moeilik gevind om op die boerdery te oorleef, en het hulle uiteindelik tot die skeepvaart- en visserybedryf gewend. 
Die gety van die Duitse immigrasie na Pennsilvanië het tussen 1725 en 1775 opgeswel, met immigrante wat as aflossers of bediendes gekom het. Teen 1775 was Duitsers ongeveer 'n derde van die bevolking van die staat. Duitse boere was bekend vir hul uiters produktiewe veeteelt en landboupraktyke. Polities was hulle oor die algemeen onaktief tot 1740, toe hulle aansluit by 'n koalisie onder leiding van die Quaker wat die beheer oor die wetgewer oorgeneem het, wat later die Amerikaanse rewolusie ondersteun het. Ten spyte hiervan was baie van die Duitse setlaars lojaliste tydens die Revolusie, moontlik omdat hulle gevrees het dat hul koninklike grondtoelae deur 'n nuwe republikeinse regering weggeneem sou word, of as gevolg van lojaliteit aan 'n Britse Duitse monargie wat die geleentheid gebied het om in 'n liberale samelewing.  Die Duitsers, bestaande uit Lutherane, Gereformeerdes, Mennoniete, Amish en ander sektes, het 'n ryk godsdienstige lewe ontwikkel met 'n sterk musikale kultuur. Gesamentlik het hulle bekend gestaan ​​as die Pennsylvania Pennsylvania (van Duits).  
Etimologies kom die woord Nederlands van die Ou Hoogduitse woord "diutisc" (van "diot" "mense"), met verwysing na die Germaanse "taal van die mense" in teenstelling met Latyn, die taal van die geleerdes (sien ook theodiscus) . Uiteindelik verwys die woord na mense wat 'n Germaanse taal praat, en eers in die afgelope paar eeue na die mense van Nederland. Ander Germaanse taalvariante vir "deutsch/deitsch/dutch" is: Nederlands "Duits" en "Dieet", Jiddisch "daytsh", Deens/Noors "tysk" of Sweeds "tyska." Die Japannese "doitzu" kom ook voort uit die voorgenoemde "Nederlandse" variasies.
Die broers Studebaker, voorvaders van die wa- en motorvervaardigers, het in 1736 in Pennsylvania aangekom van die beroemde messtad Solingen. Met hul vaardighede het hulle waens gemaak wat die grensmanne weswaarts gedra het, hul kanonne het die Unie -leër artillerie in die Amerikaanse burgeroorlog voorsien, en hul motoronderneming het een van die grootste in Amerika geword, hoewel dit nooit die "Groot Drie" verduister het nie. faktor in die oorlogspoging en in die industriële fondamente van die weermag. 
Groot -Brittanje, wie se koning George III ook die keurvorst van Hannover in Duitsland was, het 18 000 Hessiërs gehuur. Dit was huursoldate wat deur die heersers van verskeie klein Duitse state soos Hesse verhuur is om aan die Britse kant te veg. Baie is gevange geneem, hulle het tydens die oorlog as gevangenes gebly, maar sommige het gebly en Amerikaanse burgers geword.  In die Amerikaanse Revolusie was die Mennoniete en ander klein godsdienstige sektes neutrale pasifiste. Die Lutherane van Pennsylvania was aan die patriotiese kant.  Die Muhlenberg -familie, onder leiding van ds Henry Muhlenberg, was veral invloedryk aan die Patriot -kant.  Sy seun Peter Muhlenberg, 'n Lutherse predikant in Virginia, word 'n generaal -majoor en later 'n kongreslid.   In die staat New York was baie Duitsers egter neutraal of het die Loyalistiese saak ondersteun.
Uit name in die Amerikaanse sensus van 1790, skat historici dat Duitsers byna 9% van die blanke bevolking in die Verenigde State uitmaak. 
Die kort Fries's Rebellion was 'n anti-belastingbeweging onder Duitsers in Pennsylvania in 1799–1800. 
Duitse immigrasie na die Verenigde State (1820–2004) 
Totaal: 7 237 594
Die grootste vloei van Duitse immigrasie na Amerika het tussen 1820 en die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind, waartydens byna ses miljoen Duitsers na die Verenigde State geïmmigreer het. Van 1840 tot 1880 was hulle die grootste groep immigrante. Na die Revolusies van 1848 in die Duitse state, het 'n golf politieke vlugtelinge na Amerika gevlug, wat as Eighty Eights bekend geword het. Hulle het professionele persone, joernaliste en politici ingesluit. Onder die prominente veertigjariges was Carl Schurz en Henry Villard. 
'Latynse boer' of Latynse nedersetting is die benaming van verskeie nedersettings wat deur sommige van die Dreissiger en ander vlugtelinge uit Europa gestig is na rebellies soos die Frankfurter Wachensturm wat in die 1830's begin het - hoofsaaklik in Texas en Missouri, maar ook in ander Amerikaanse state - waarin Duitse intellektuele (vrydenkers, Duits: Freidenker, en latiniste) vergader om hulself te wy aan die Duitse letterkunde, filosofie, wetenskap, klassieke musiek en die Latynse taal. 'N Bekende verteenwoordiger van hierdie generasie immigrante was Gustav Koerner, wat die meeste van die tyd in Belleville, Illinois, gewoon het tot met sy dood.
Joodse Duitsers Edit
'N Paar Duitse Jode het in die koloniale era gekom. Die grootste getalle het na 1820 gekom, veral in die middel van die 19de eeu.  Hulle versprei oor die noorde en suide (en Kalifornië, waar Levi Strauss in 1853 aankom). Hulle het klein Duits-Joodse gemeenskappe in stede en dorpe gevorm. Gewoonlik was dit plaaslike en plaaslike handelaars wat klere verkoop het, ander was veehandelaars, handelaars in landbougoedere, bankiers en operateurs van plaaslike ondernemings. Henry Lehman, wat Lehman Brothers in Alabama gestig het, was 'n besonder prominente voorbeeld van so 'n Duits-Joodse immigrant. Hulle het hervormings sinagoges gevorm  en het talle plaaslike en nasionale filantropiese organisasies geborg, soos B'nai B'rith.  Hierdie Duitssprekende groep is baie anders as die Jiddischsprekende Oos-Europese Jode wat in die laat 19de eeu in baie groter getalle aangekom het en in New York gekonsentreer het.
Noordoostelike stede Redigeer
Die hawestede New York en Baltimore het groot bevolkings gehad, net soos Hoboken, New Jersey.
Stede langs die Great Lakes, die Ohio -rivier en die Mississippi- en Missouri -riviere het 'n groot Duitse element aangetrek. Die Midwest -stede Milwaukee, Cincinnati, St. Louis, Chicago was gunsteling bestemmings van Duitse immigrante. Die gebied van Noord -Kentucky en Louisville langs die Ohio -rivier was ook 'n gunsteling bestemming. Teen 1900 was die bevolking van die stede Cleveland, Milwaukee en Cincinnati almal meer as 40% Duits -Amerikaans. Dubuque en Davenport, Iowa het selfs groter verhoudings gehad, net soos Omaha, Nebraska, waar die deel Duits -Amerikaners in 1910 57% was. In baie ander stede in die Midde -Weste, soos Fort Wayne, Indiana, was Duits -Amerikaners minstens 30% van die bevolking.   Teen 1850 was daar 5 000 Duitsers, meestal Schwabiërs wat in en rondom Ann Arbor, Michigan, gewoon het. 
Baie konsentrasies het kenmerkende name gekry wat hul erfenis aandui, soos die distrik 'Over-the-Rhine' in Cincinnati, 'Dutchtown' in South St Louis en 'German Village' in Columbus, Ohio. 
'N Besondere aantreklike bestemming was Milwaukee, wat bekend gestaan ​​het as' die Duitse Athene '. Radikale Duitsers wat opgelei is in die politiek in die ou land, het die stad se sosialiste oorheers. Vaardige werkers het baie handwerk oorheers, terwyl entrepreneurs die brouerybedryf geskep het, waaronder die bekendste handelsmerke, waaronder Pabst, Schlitz, Miller en Blatz. 
Terwyl die helfte van die Duitse immigrante hulle in stede gevestig het, het die ander helfte plase in die Midde -Weste gevestig. Van Ohio tot in die Vlaktestate, tot in die 21ste eeu bestaan ​​daar 'n groot teenwoordigheid in landelike gebiede.  
Min Duitse immigrante vestig hulle in die diep suide, afgesien van New Orleans, die Duitse kus en Texas. 
Texas het baie Duitsers gelok wat deur Galveston en Indianola ingekom het, beide diegene wat kom boer het, en later immigrante wat vinniger industriële werk in stede soos Houston aangeneem het. Net soos in Milwaukee, het Duitsers in Houston die broubedryf gebou. Teen die twintigerjare het die eerste generasie Duits-Amerikaners wat kollege opgelei is, na die chemiese en oliebedryf verhuis. 
Texas het in die 1850's ongeveer 20.000 Duits -Amerikaners gehad. Hulle vorm nie 'n eenvormige blok nie, maar was baie uiteenlopend en kom uit geografiese gebiede en alle sektore van die Europese samelewing, behalwe dat daar baie min aristokrate of sakemanne van die hoër middelklas opgedaag het. In hierdie verband was Texas Germania landwyd 'n mikrokosmos van die Germania.
Die Duitsers wat Texas gevestig het, was op baie maniere uiteenlopend. Dit sluit in boereboere en intellektuele Protestante, Katolieke, Jode en ateïste Pruise, Sakse en Hessiërs, abolitioniste en slawe -eienaars, boere en stadsmense, eerlike mense en bylmoordenaars. Hulle verskil in dialek, gebruike en fisiese kenmerke. Die meerderheid was boere in Duitsland, en die meeste het op soek na ekonomiese geleenthede. 'N Paar intellektuele intellektuele wat uit die revolusies van 1848 vlug, het politieke vryheid gesoek, maar min, behalwe die Wends, het godsdiensvryheid aangeneem. Die Duitse nedersettings in Texas weerspieël hul diversiteit. Selfs in die beperkte gebied van die Hill Country het elke vallei 'n ander soort Duits aangebied. Die Llano-vallei het streng Duitse metodiste, wat afstand doen van dans en broederlike organisasies, en in die Pedernales-vallei was daar liefdevolle, hardwerkende Lutherane en Katolieke wat dit geniet om te drink en te dans, en die Guadalupe-vallei het Duitsers vrygelaat van intellektuele politieke vlugtelinge. Die verspreide Duitse etniese eilande was ook uiteenlopend. Hierdie klein enklawe sluit in Lindsay in Cooke County, grotendeels Westphalian Katolieke Waka in Ochiltree County, Midwest -Mennonite Hurnville in Clay County, Russiese Duitse Baptiste en Lockett in Wilbarger County, Wendish Lutheran. 
Duitsers uit Rusland Edit
Duitsers uit Rusland was die mees tradisionele Duitssprekende aankomelinge. [ aanhaling nodig ] Dit was Duitsers wat al generasies lank in die Russiese Ryk gewoon het, maar veral langs die Wolgarivier in Rusland en naby die Krim. Hulle voorouers het van oral in die Duitssprekende wêreld gekom, uitgenooi deur Catherine die Grote in 1762 en 1763 om meer gevorderde Duitse landboumetodes aan die landelike Rusland te vestig en bekend te stel. Hulle is deur die manifes van hul nedersetting belowe om hul onderskeie Christelike denominasies te beoefen, hul kultuur en taal te behou en immuniteit teen diensplig vir hulle en hul nageslag te behou. Met verloop van tyd het die Russiese monargie die relatiewe outonomie van die etniese Duitse bevolking geleidelik erodeer. Uiteindelik is diensplig heringestel. Dit was veral skadelik vir die Mennoniete, wat pasifisme beoefen. Gedurende die 19de eeu het die druk van die Russiese regering toegeneem om kultureel te assimileer. Baie Duitsers uit Rusland het dit nodig gevind om te emigreer om diensplig te vermy en hul kultuur te bewaar. Ongeveer 100 000 immigreer teen 1900 en vestig hulle hoofsaaklik in die Dakotas, Kansas en Nebraska. Die suidelike sentrale deel van Noord-Dakota was bekend as "die Duits-Russiese driehoek". 'N Kleiner getal het verder weswaarts getrek en werk gekry as boere en cowboys.
Onder die invloed van die skending van hul regte en kulturele vervolging deur die tsaar, het die Duitsers uit Rusland wat hulle in die noordelike Midde -Weste gevestig het, 'n onderdrukte etniese groep gesien wat los was van Russiese Amerikaners en 'n heel ander ervaring gehad het as die Duitse Amerikaners wat uit Duits geëmigreer het. lande wat hulle gevestig het in hegte gemeenskappe wat hul Duitse taal en kultuur behou het. Hulle het groot gesinne grootgemaak, kerke in Duitse styl gebou, hul dooies begrawe op kenmerkende begraafplase met behulp van gietyster grafmerkers en Duitse gesange gesing. Baie boere spesialiseer in suikerbiet - nog steeds 'n groot gewas in die boonste Groot Vlaktes. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is hul identiteit uitgedaag deur die anti-Duitse sentiment. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog was die Duitse taal, wat altyd met Engels vir openbare en amptelike aangeleenthede gebruik is, ernstig agteruit. Vandag word Duits hoofsaaklik behou deur sanggroepe en resepte, terwyl die Duitsers uit Rusland in die noordelike Great Plains -state oorwegend Engels praat. Duits bly die tweede mees gesproke taal in Noord- en Suid -Dakota, en Duitsers uit Rusland gebruik dikwels leenwoorde, soos Kuchen vir koek. Ondanks die verlies van hul taal, bly die etniese groep duidelik en het dit 'n blywende indruk op die Amerikaanse Weste gelaat. 
Die musikant Lawrence Welk (1903-1992) het 'n ikoniese figuur geword in die Duits-Russiese gemeenskap van die noordelike Groot Vlaktes-sy suksesverhaal verpersoonlik die Amerikaanse droom. 
Die sentiment onder Duits-Amerikaners was grootliks anti-slawerny, veral onder Eighty Eights.  Die opvallende veertigjarige Hermann Raster het passievol teen slawerny geskryf en was baie pro-Lincoln. Raster het pamflette teen slawerny gepubliseer en was destyds die redakteur van die invloedrykste Duitstalige koerant in Amerika.  Hy het gehelp om die stemme van Duits-Amerikaners in die Verenigde State vir Abraham Lincoln te verseker. Toe Raster sterf, het die Chicago Tribune 'n artikel gepubliseer oor sy diens as 'n korrespondent vir Amerika aan die Duitse state: "Sy geskrifte tydens en na die burgeroorlog het meer gedoen om begrip en waardering vir die Amerikaanse situasie in Duitsland te skep en om Amerikaanse effekte in Europa te dryf as die gesamentlike pogings van al die Amerikaanse ministers en konsuls. "  Honderdduisende Duitse Amerikaners het vrywillig geveg om vir die Unie te veg in die Amerikaanse burgeroorlog (1861–1865).  Die Duitsers was die grootste immigrantegroep wat aan die burgeroorlog deelgeneem het, meer as 176,000 Amerikaanse soldate is in Duitsland gebore.  'n Gewilde bevelvoerder van die Unie onder Duitsers, generaal-majoor Franz Sigel, was die hoogste Duitse offisier in die Unie-leër, met baie Duitse immigrante wat beweer dat hulle 'n stryd aangaan mit Sigel ". 
Alhoewel slegs een uit elke vier Duitsers in die Duitse regimente geveg het, het hulle die openbare beeld van die Duitse soldaat geskep. Pennsylvania het vyf Duitse regimente, elf in New York en Ohio ses. 
Westerse spoorweë, met groot grondtoelaes beskikbaar om boere te lok, stig agentskappe in Hamburg en ander Duitse stede, beloof goedkoop vervoer en verkoop van landbougrond op maklike voet. Byvoorbeeld, die Santa Fe-spoorlyn het sy eie kommissaris vir immigrasie aangestel en meer as 300 000 hektaar (1200 km2) aan Duitssprekende boere verkoop. 
Gedurende die 19de en 20ste eeu het die Duitse Amerikaners 'n groot belangstelling getoon om boere te word en hul kinders en kleinkinders op die grond te hou. Hoewel hulle wins nodig gehad het om in bedryf te bly, het hulle winste as 'n instrument gebruik "om die kontinuïteit van die gesin te handhaaf".  Hulle het strategieë vir risiko -afkeer gebruik en hul erfenisse noukeurig beplan om die grond in die gesin te behou. Hul gemeenskappe toon kleiner gemiddelde plaasgrootte, groter gelykheid, minder afwesige eienaarskap en groter geografiese volharding. Soos 'n boer verduidelik het, "Om jou gesin te beskerm, was dieselfde as om jou grond te beskerm." 
Duitsland was 'n groot land met baie uiteenlopende subgebiede wat immigrante bygedra het. Dubuque was die basis van die Ostfriesische Nachrichten ("Oos -Fresiaanse nuus") van 1881 tot 1971. Dit het die 20 000 immigrante uit Oos -Friesland (Ostfriesland), Duitsland, met mekaar verbind in die Midde -Weste en met hul ou vaderland. In Duitsland was Oos -Friesland dikwels 'n bespotting van agtergeblewe rustieke, maar die redakteur Leupke Hündling kombineer skerp stories van trotse herinneringe aan Ostfriesland. Die redakteur het 'n netwerk van plaaslike korrespondente aangewend. Deur die vermenging van plaaslike Amerikaanse en plaaslike Duitse nuus, briewe, poësie, fiksie en dialoog, het die Duitstalige koerant immigrante toegelaat om hul oorsprong te eer en hul nuwe lewe te vier as hoogs welvarende boere met baie groter plase as wat moontlik in die verarmde Ostfriesland moontlik was. Tydens die wêreldoorloë, toe Germania swaar aangeval word, het die koerant sy humanitêre rol beklemtoon en lesers gemobiliseer om die mense van Oos -Friesland met hulpfondse te help. Jonger geslagte kon gewoonlik Duits praat, maar dit nie lees nie, so die inskrywing het afgeneem namate die teikengehoor homself veramerikaniseer het. 
Relatief min Duits -Amerikaners het hul amp beklee, maar die mans het gestem sodra hulle burgers geword het. Oor die algemeen het die Protestante en Jode tydens die Derdepartystelsel (1850's - 1890's) na die Republikeinse party neig en was die Katolieke sterk demokraties. Toe daar 'n verbod op die stembrief was, het die Duitsers beslis daarteen gestem. Hulle het sterk moralistiese kruisvaarders, wat hulle 'Puriteine' genoem het, wantrouig, insluitend die hervormers van matigheid en baie populiste.Die Duitse gemeenskap was sterk teen Free Silver en het sterk gestem teen die kruisvaarder William Jennings Bryan in 1896. In 1900 keer baie Duitse Demokrate terug na hul party en stem vir Bryan, miskien as gevolg van president William McKinley se buitelandse beleid. 
Op plaaslike vlak het historici die veranderende stemgedrag van die Duits-Amerikaanse gemeenskap en een van sy belangrikste vestings, St. Louis, Missouri, ondersoek. Die Duitse Amerikaners het in 1860 80 persent vir Lincoln gestem en die oorlogspoging sterk ondersteun. Hulle was 'n bastion van die Republikeinse Party in St. Louis en nabygeleë immigrantevestings in Missouri en die suide van Illinois. Die Duitse Amerikaners was kwaad oor 'n voorgestelde grondwet van die Missouri -staat wat katolieke en vrydenkers gediskrimineer het. Die eis van 'n spesiale lojaliteitseed vir priesters en predikante was lastig. Ten spyte van hul sterk opposisie is die grondwet in 1865 bekragtig. Rassespanning met die swartes het begin ontstaan, veral wat mededinging om ongeskoolde werksgeleenthede betref. Germania was senuweeagtig oor swart stemreg in 1868, uit vrees dat swartes puriteinse wette sou ondersteun, veral met betrekking tot die verbod op biertuine op Sondae. Die spanning verdeel 'n groot Duitse element in 1872 onder leiding van Carl Schurz. Hulle ondersteun die Liberale Republikeinse party onder leiding van Benjamin Gratz Brown as goewerneur in 1870 en Horace Greeley as president in 1872. 
Baie Duitsers in die laat 19de eeuse stede was kommuniste. Duitsers het 'n belangrike rol gespeel in die vakbondbeweging.   'n Paar was anargiste.  Agt van die twee-en-veertig anargistiese verweerders in die Haymarket-saak van 1886 in Chicago was Duitsers.
Hugo Münsterberg (1863–1916), 'n Duitse sielkundige, het in die 1890's na Harvard verhuis en 'n leier in die nuwe beroep geword. Hy was president van die American Psychological Association in 1898, en die American Philosophical Association in 1908, en het 'n groot rol gespeel in baie ander Amerikaanse en internasionale organisasies. 
Arthur Preuss (1871–1934) was 'n toonaangewende joernalis en teoloog. 'N Lek in St Louis. Syne Tweeweeklikse hersiening (in Engels) was 'n belangrike konserwatiewe stem wat noukeurig deur kerkleiers en intellektuele gelees is van 1894 tot 1934. Hy was intens lojaal aan die Vatikaan. Preuss het die Duitse Katolieke gemeenskap ondersteun, die kettery van die "Americanisme" veroordeel, die Katolieke Universiteit van Amerika bevorder en angs oor die anti-Duitse Amerika-histerie tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy lewer lang kommentaar oor die National Catholic Welfare Conference, die anti-Katolieke faktor in die presidensiële veldtog van 1928, die ontberinge van die Groot Depressie en die liberalisme van die New Deal.  
Eerste Wêreldoorlog anti-Duitse sentiment Bewerk
Tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914-18, Amerikaanse betrokkenheid 1917-18) word Duitse Amerikaners dikwels daarvan beskuldig dat hulle te empaties teenoor die keiserlike Duitsland was. Die voormalige president, Theodore Roosevelt, het die "gekoppelde Amerikanisme" aan die kaak gestel en daarop aangedring dat dubbele lojaliteite in oorlogstyd onmoontlik was. 'N Klein minderheid kom uit Duitsland, soos H. L. Mencken. Net so het die professor in sielkunde van Harvard, Hugo Münsterberg, sy pogings om tussen Amerika en Duitsland te bemiddel, laat vaar en sy pogings agter die Duitse saak gewerp.   Daar was ook 'n paar anti-Duitse histerie soos die moord op pastoor Edmund Kayser.
Die departement van justisie het 'n lys opgestel van alle Duitse vreemdelinge, met ongeveer 480 000 van hulle, waarvan meer as 4 000 in die gevangenis was in 1917-18. Die bewerings sluit in spioenasie vir Duitsland, of die onderskrywing van die Duitse oorlogspoging.  Duisende is gedwing om oorlogsobligasies te koop om hul lojaliteit aan te toon.  Die Rooi Kruis het individue met Duitse vanne verbied om uit vrees vir sabotasie aan te sluit. Een persoon is dood deur 'n skare in Collinsville, Illinois, die in Duitsland gebore Robert Prager is as 'n vermeende spioen uit die tronk gesleep en met lynch geslaan.  'n Minister van Minnesota is geteer en geveder toe hy gehoor is hoe hy in Duits saam met 'n sterwende vrou bid.  Vrae oor Duits -Amerikaanse lojaliteit het toegeneem weens gebeure soos die Duitse bombardement op die Black Tom -eiland  en die VSA wat die Eerste Wêreldoorlog betree het, baie Duitse Amerikaners is gearresteer omdat hulle trou aan die VSA geweier het  Oorlogshisterie het daartoe gelei dat verwydering van Duitse name in die openbaar, name van dinge soos strate,  en besighede.  Skole het ook begin om die onderrig van die Duitse taal uit te skakel of te ontmoedig. 
In Chicago het Frederick Stock tydelik uittree as dirigent van die Chicago Symphony Orchestra totdat hy sy naturalisasievraestelle afgehandel het. Orkeste het musiek deur die Duitse komponis Wagner vervang deur die Franse komponis Berlioz. In Cincinnati is die openbare biblioteek gevra om alle Duitse boeke uit sy rakke te onttrek.  Duitse strate is herdoop. Die stad, Berlyn, Michigan, is verander na Marne, Michigan (ter ere van diegene wat in die Slag van Marne geveg het). In Iowa, in die Babelproklamasie van 1918, verbied die goewerneur alle vreemde tale in skole en openbare plekke. Nebraska het onderrig in enige taal behalwe Engels verbied, maar die Amerikaanse hooggeregshof het die verbod in 1923 onwettig bevind (Meyer teen Nebraska).  Die reaksie van Duits -Amerikaners op hierdie taktiek was dikwels om name te "Amerikaniseer" (bv. Schmidt na Smith, Müller aan Miller) en die gebruik van die Duitse taal op openbare plekke, veral kerke, te beperk. 
Amerikaanse oorlogspropaganda het die bloeddorstige Duitse "Hun" -soldaat uitgebeeld as 'n vyand van die beskawing, met sy oë op Amerika van oor die Atlantiese Oseaan
Die Duits-Amerikaanse boer John Meints van Minnesota is in Augustus 1918 geteer en geveer omdat hy na bewering nie oorlogsobligasies ondersteun het nie.
Tussen 1931 en 1940 verhuis 114 000 Duitsers na die Verenigde State, waarvan baie-waaronder die Nobelpryswenner Albert Einstein en die skrywer Erich Maria Remarque-Joodse Duitsers of anti-Nazi's was wat van die regering se onderdrukking gevlug het.  Ongeveer 25 000 mense het betalende lede van die pro-Nazi-Duitse Amerikaanse Bund geword gedurende die jare voor die oorlog.  Duitse vreemdelinge was tydens die oorlog die onderwerp van agterdog en diskriminasie, hoewel vooroordeel en groot getalle beteken het dat hulle as 'n groep in die algemeen minder as Japannese Amerikaners gely het. Die Wet op Vreemdelingsregistrasie van 1940 vereis dat 300 000 inwonende vreemdelinge uit Duitsland, wat Duitse burgerskap gehad het, by die federale regering moet registreer en hul reis- en eiendomsreg beperk.   Ingevolge die nog steeds aktiewe Alien Enemy Act van 1798 het die Amerikaanse regering tussen 1940 en 1948 byna 11 000 Duitse burgers geïnterneer. Skending van burgerregte het plaasgevind.  'n Onbekende aantal "vrywillige geïnterneerdes" het by hul eggenote en ouers in die kampe aangesluit en is nie toegelaat om te vertrek nie.   
President Franklin D. Roosevelt het Amerikaners van Duitse afkoms gesoek vir topoorlogsposte, waaronder generaal Dwight D. Eisenhower, admiraal Chester W. Nimitz en generaal USAAF Carl Andrew Spaatz. Hy het die Republikein Wendell Willkie (wat ironies genoeg in die presidentsverkiesing van 1940 teen Roosevelt opgedaag het) as 'n persoonlike verteenwoordiger aangestel. Duitse Amerikaners wat vlot Duitse taalvaardighede gehad het, was 'n belangrike aanwins vir intelligensie in die oorlog, en hulle het as vertalers en as spioene vir die Verenigde State gedien.  Die oorlog het sterk pro-Amerikaanse patriotiese sentimente by Duitse Amerikaners ontlok, van wie min in daardie stadium kontak gehad het met familielede in die ou land.  
Hedendaagse tydperk Redigeer
In die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog is miljoene etniese Duitsers met geweld uit hul huise gesit binne die hertekende grense van Sentraal- en Oos -Europa, waaronder die Sowjetunie, Pole, Tsjeggo -Slowakye, Roemenië, Hongarye en Joegoslavië. Die meeste hervestig in Duitsland, maar ander het aan die einde van die veertigerjare as vlugtelinge na die Verenigde State gekom en kulturele sentrums in hul nuwe huise gevestig. Sommige Donau -Swabers, byvoorbeeld etniese Duitsers wat taal en gebruike gehandhaaf het ná hul vestiging in Hongarye, later Joego -Slawië (nou Serwië), immigreer na die oorlog na die VSA.
Na 1970 het die anti-Duitse sentiment wat deur die Tweede Wêreldoorlog opgewek is, verdwyn.  Deesdae deel Duits -Amerikaners wat na die Tweede Wêreldoorlog geïmmigreer het dieselfde eienskappe as enige ander Wes -Europese immigrantegroep in die VSA. Hulle is meestal professionele persone en akademici wat om professionele redes gekom het. Sedert die val van die Berlynse muur en hereniging van Duitsland, het Duitsland 'n voorkeurbestemming geword vir immigrante eerder as 'n bron van migrerende mense. 
Die Duits -Amerikaanse gemeenskap ondersteun hereniging in 1990. 
In die Amerikaanse sensus van 1990 beweer 58 miljoen Amerikaners dat hulle geheel of gedeeltelik van Duitse afkoms was.  Volgens die Amerikaanse gemeenskapsopname van 2005 het 50 miljoen Amerikaners 'n Duitse afkoms. Duitse Amerikaners verteenwoordig 17% van die totale Amerikaanse bevolking en 26% van die nie-Spaanse blanke bevolking. 
Die ekonoom tydskrif in 2015 ondervra met Petra Schürmann, die direkteur van die Duits-Amerikaanse erfenismuseum in Washington vir 'n groot artikel oor Duits-Amerikaners. Sy merk op dat daar oral in die Verenigde State vieringe soos Duitse feeste en Oktoberfeeste verskyn het.
State met die grootste verhouding Duitse Amerikaners is geneig om meer as 30%van die Midde -Weste te wees, waaronder Iowa, Minnesota, Nebraska, Wisconsin en die Dakotas. 
Van die vier groot Amerikaanse streke was Duits die mees afgetrede afkoms in die Midde-Weste, tweede in die Weste en derde in beide die noordooste en die suide. Duits was die voornaamste afkoms in 23 state, en dit was een van die top vyf aangemelde voorgeslagte in elke staat behalwe Maine en Rhode Island. 
Volgens staatstotale Redigeer
Geskatte bevolking per staat volgens die 2018 American Community Survey. 
Kalifornië - 2,966,459
Florida - 1 948 364
Michigan - 1,933,730
Minnesota - 1,801,733
Washington - 1,233,843
Noord -Carolina - 1 021 009
Virginia - 925 756
Georgië - 688,117
Kentucky - 608,889
Suid -Carolina - 480.028
Massachusetts - 394,909
Suid -Dakota - 322 546
Wes -Virginia - 302,147
Noord -Dakota - 297,000
Montana - 258,015
New Mexico - 166,960
Mississippi - 147,233
New Hampshire - 120,174
Delaware - 115,370
Alaska - 110,209
Hawaii - 81 130
District of Columbia - 48,115
Volgens persentasie van die totale bevolking Wysig
Geskatte persentasie van die bevolking per staat volgens die Amerikaanse Gemeenskapsopname van 2018 afgerond tot die naaste honderdste van 'n persent. 
Noord -Dakota - 39,48%
Suid -Dakota - 37,32%
Wes -Virginië - 16,52%
Noord -Carolina - 10,05%
Suid -Carolina - 9,69%
Kalifornië - 7,58%
Georgië - 6,68%
Duits-Amerikaanse gemeenskappe Redigeer
Deesdae het die meeste Duitse Amerikaners geassimileer tot die punt dat hulle nie meer maklik identifiseerbare etniese gemeenskappe het nie, alhoewel daar nog baie metropolitaanse gebiede is waar Duits die meeste etnisiteit is, soos Cincinnati, Noord -Kentucky, Cleveland, Columbus, Indianapolis, Milwaukee, Minneapolis - Saint Paul, Pittsburgh en St.  
Gemeenskappe met die hoogste persentasie mense van Duitse afkoms Redigeer
Die 25 Amerikaanse gemeenskappe met die hoogste persentasie inwoners wat aanspraak maak op Duitse afkoms is: 
83,6% 79,6% 78,5% 77,6% 77,3% 77,2% 77,1% 76,4% 76,3% en Germantown, Illinois (dorp) 75,6% 74,9% 74,6% 74,1% en Kalida, Ohio 73,5% 73,4% 72,5% 72,4% en Cottonwood, Minnesota 72,3 % 71,7% 71,6% 71,5% 70,8% 70,4% 69,9% 69,8%
Groot gemeenskappe met 'n hoë persentasie mense van Duitse afkoms Redigeer
Groot Amerikaanse gemeenskappe [ definisie nodig ] met 'n hoë persentasie inwoners wat aanspraak maak op Duitse afkoms is:  [ mislukte verifikasie ]
Gemeenskappe met die meeste inwoners wat in Duitsland gebore is, wysig
Die 25 Amerikaanse gemeenskappe met die meeste inwoners wat in Duitsland gebore is, is: 
6,8% 5,0% 4,8% 4,5% 4,3% en Leisureville, Florida 4,2% 4,1% 4,0% 3,8% 3,5% 3,4% en Boles Acres, New Mexico 3,2%, Security-Widefield, Colorado, Grandview Plaza, Kansas en Fairbanks Ranch, Kalifornië 3,0% 2,9%, Marco Island, Florida, Daytona Beach Shores, Florida, Radcliff, Kentucky, Beverly Hills, Florida, Davilla, Texas, Annandale, New Jersey en Holiday Heights, New Jersey 2,8%, Copperas Cove, Texas en Cedar Glen West, New Jersey 2,7%, Masaryktown, Florida, Highland Beach, Florida, Milford, Kansas en Langdon, New Hampshire 2,6%, Southwest Bell, Texas, Vineyards, Florida, South Palm Beach, Florida en Basye-Bryce Mountain , Virginia 2.5%, Bovina, New York, Fanwood, New Jersey, Fountain, Colorado, Rye Brook, New York en Desoto Lakes, Florida 2.4%, Blue Berry Hill, Texas, Lauderdale-by-the-Sea, Florida, Sherman, Connecticut, Leisuretowne, New Jersey, Killeen, Texas, White House Station, New Jersey, Junction City, Kansas, Ocean Ridge, Florida, Viola, New York, Waynesville , Missouri en Mill Neck, New York 2,3%, Kingsbury, Nevada, Tega Cay, South Carolina, Margaretville, New York, White Sands, New Mexico, Stamford, New York, Point Lookout, New York en Terra Mar, Florida 2,2% , Manasota Key, Florida, Del Mar, Kalifornië, Yuba Foothills, Kalifornië, Daleville, Alabama. Tesuque, New Mexico, Plainsboro Center, New Jersey, Silver Ridge, New Jersey en Palm Beach, Florida 2,1%, Holiday City-Berkeley, New Jersey, Noordsee, New York, Ponce Inlet, Florida, Woodlawn-Dotsonville, Tennessee, West Hurley, New York, Littlerock, Kalifornië, Felton, Kalifornië, Laguna Woods, Kalifornië, Leisure Village, New Jersey, Readsboro, Vermont, Nolanville, Texas en Groveland-Big Oak Flat, Kalifornië 2,0%, Grayson, Kalifornië, Shokan, New York, The Meadows, Florida, Southeast Comanche, Oklahoma, Lincolndale, New York, Fort Polk South, Louisiana en Townsend, Massachusetts 1,9%, Boca Pointe, Florida, Rodney Village, Delaware, Palenville, New York en Topsfield, Massachusetts 1.8 %
Die Duitsers het hard gewerk om hul taal te onderhou en te kweek, veral deur middel van koerante en klasse in laerskole en hoërskole. Duitse Amerikaners in baie stede, soos Milwaukee, het sterk steun gegee aan opvoeding, met die oprigting van Duitstalige skole en seminare vir onderwysersopleiding (Töchter-Institut) om studente en onderwysers voor te berei op Duitse taalopleiding. Teen die laat 19de eeu is die Germania Publishing Company gestig in Milwaukee, 'n uitgewer van boeke, tydskrifte en koerante in Duits. 
'Germania' was die algemene term vir Duits -Amerikaanse buurte en hul organisasies.  Deutschtum was die term vir oorgeplante Duitse nasionalisme, kultureel en polities. Tussen 1875 en 1915 het die Duits -Amerikaanse bevolking in die Verenigde State verdubbel, en baie van sy lede het daarop aangedring om hul kultuur te behou. Duits is in plaaslike skole en kerke gebruik, terwyl dit talle was Vereine, verenigings wat toegewy is aan letterkunde, humor, gimnastiek en sang, het in Duitse Amerikaanse gemeenskappe ontstaan. Duitse Amerikaners was geneig om die optrede van die Duitse regering te ondersteun, en selfs nadat die Verenigde State die Eerste Wêreldoorlog binnegegaan het, het hulle dikwels gestem vir antidraft- en oorlogskandidate.'Deutschtum' in die Verenigde State het ná 1918 verbrokkel. 
Vanaf 1741 het die Duitssprekende Morawiese kerknedersettings van Bethlehem, Nasaret en Lititz, Pennsylvania en Wachovia in Noord-Carolina hoogs ontwikkelde musikale kulture gehad. Koormusiek, koperblaas- en strykmusiek en gemeentesang is hoogs gekweek. Die Morawiese kerk het baie komponiste en musikante opgelewer. Haydn's Skepping het in die vroeë 19de eeu sy Amerikaanse debuut in Bethlehem gehad.
Die geestelike oortuigings van Johann Conrad Beissel (1690–1768) en die Ephrata -klooster - soos die asketisme en mistiek van hierdie Lancaster County, Pennsylvania, groep - word weerspieël in Beissel se verhandelinge oor musiek en gesange, wat as die begin van Amerika beskou is musikale erfenis. 
In die meeste groot stede het Duitsers die voortou geneem met die skep van 'n musikale kultuur, met gewilde orkeste, sanggenootskappe, operas en simfoniese orkeste. 
'N Klein stad, Wheeling, West Virginia, kan spog met 11 sanggenootskappe-Maennerchor, Harmonie, Liedertafel, Beethoven, Concordia, Liederkranz, Germania, Teutonia, Harmonie-Maennerchor, Arion en Mozart. Die eerste begin in 1855, die laaste vou in 1961. 'n Belangrike aspek van die sosiale lewe van Wheeling, weerspieël hierdie samelewings verskillende sosiale klasse en geniet dit baie gewildheid totdat anti-Duitse sentimente tydens die Eerste Wêreldoorlog en veranderende sosiale waardes hulle 'n dodelike slag toegedien het. 
Die Liederkranz, 'n Duits-Amerikaanse musiekgenootskap, het 'n belangrike rol gespeel in die integrasie van die Duitse gemeenskap in die lewe van Louisville, Kentucky. Die organisasie, wat in 1848 begin is, is versterk deur die aankoms van Duitse liberale na die mislukking van die rewolusie van daardie jaar. Teen die middel van die 1850's vorm die Duitsers 'n derde van die bevolking van Louisville en het hulle te kampe met nativistiese vyandigheid wat georganiseer is in die Know-Nothing-beweging. Gewelddadige betogings het die koor genoop om die publisiteit van sy uitvoerings wat werke van die komponis Richard Wagner insluit, te onderdruk. Die Liederkranz het bedrywighede tydens die Burgeroorlog opgeskort, maar het daarna vinnig gegroei en kon teen 1873 'n groot ouditorium bou. 'N Publiek van 8 000 wat 'n optrede in 1877 bygewoon het, het getoon dat die Duitsers 'n aanvaarde deel van die Louisville -lewe was. 
Die keiserlike regering in Berlyn het die Duitse kultuur in die VSA bevorder, veral musiek. 'N Gereelde instroming van Duits-gebore dirigente, waaronder Arthur Nikisch en Karl Muck, het die ontvangs van Duitse musiek in die Verenigde State aangespoor, terwyl Duitse musikante die toenemende kommer van' emosie 'op die Victoriaanse Amerikaners aangegryp het. Die uitvoering van stukke soos Beethoven s'n Negende Simfonie gevestigde Duitse ernstige musiek as die voortreflike gevoelstaal. 
Turner-samelewings in die Verenigde State is die eerste keer gedurende die middel van die 19de eeu georganiseer sodat Duits-Amerikaanse immigrante met mekaar kan kuier en betrokke kan raak by sosiale en sportaktiwiteite. Die National Turnerbund, die hooforganisasie van die Turnvereine, het in 1854 begin om lede te boor soos in milisie -eenhede. Byna die helfte van alle Turners het in die Burgeroorlog geveg, meestal aan die kant van die Unie, en 'n spesiale groep het as lyfwagte vir president Lincoln gedien.
Teen die 1890's was Turners bykans 65,000. Aan die begin van die 21ste eeu, met die etniese identiteit van Europese Amerikaners in beweging en Amerikanisering 'n belangrike element van die immigrantelewe, was daar min Turner-groepe, atletiekbyeenkomste was beperk en nie-Duitsers was lede. 'N Ondersoek van oorlewende groepe en lede weerspieël hierdie radikale veranderinge in die rol van Turner-samelewings en hul marginalisering in die Amerikaanse samelewing van die 21ste eeu, aangesien jonger Duitse Amerikaners geneig was om nie te hoort nie, selfs nie in vestings van die Duitse erfenis in die Midde-Weste nie. 
Soos vir enige immigrantebevolking, het die ontwikkeling van 'n pers in vreemde tale gehelp om immigrante makliker te leer oor hul nuwe tuiste, om bande met hul geboorteland te handhaaf en immigrantegemeenskappe te verenig.  Teen die laat 19de eeu publiseer Germania meer as 800 gereelde publikasies. Die mees gesogte daaglikse koerante, soos die New Yorker Staats-Zeitung, die Anzeiger des Westens in St. Louis, en die Illinois Staats-Zeitung in Chicago, bevorder middelklaswaardes en moedig Duitse etniese lojaliteit aan onder hul lesers.  Die Duitsers was trots op hul taal, het baie Duitstalige openbare en private skole ondersteun en hul kerkdienste in Duits gehou.  Hulle het ten minste twee derdes van alle vreemde taalkoerante in die VSA gepubliseer. Die koerante is in die VSA besit en bedryf, sonder beheer van Duitsland. Soos Wittke beklemtoon, druk. dit was "in wese 'n Amerikaanse pers wat in 'n vreemde taal gepubliseer is". Die koerante het met trots berig oor groot politieke en diplomatieke gebeure met betrekking tot Duitsland, maar vanuit die oogpunt van sy Amerikaanse lesers.   Byvoorbeeld, gedurende die laaste helfte van die 19de eeu het ten minste 176 verskillende Duitstalige publikasies slegs in die stad Cincinnati begin werk. Baie van hierdie publikasies het binne 'n jaar gevou, terwyl 'n paar uitgesoekte, soos die Cincinnati Freie Presse, het byna 'n eeu geduur.  Ander stede het soortgelyke omset onder immigrantepublikasies beleef, veral uit meningspers, wat min nuus gepubliseer het en eerder op redaksionele kommentaar gefokus het. 
Teen die einde van die 19de eeu was daar meer as 800 Duitstalige publikasies in die Verenigde State.  Duitse immigrasie was aan die afneem, en met daaropvolgende geslagte wat in die Engelssprekende samelewing geïntegreer is, het die Duitse taalpers begin sukkel.  Die tydskrifte wat daarin geslaag het om in immigrantegemeenskappe te oorleef, het tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n ekstra uitdaging teëgekom met anti-Duitse sentiment  en met die Spionage and Sedition Acts, wat sensuur vir vreemde taalkoerante goedgekeur het.  Verbod het ook 'n destabiliserende impak gehad op die Duitse immigrantgemeenskappe waarop die Duitstalige publikasies staatgemaak het.  Teen 1920 was daar slegs 278 Duitstalige publikasies in die land oor.  Na 1945 is daar slegs 'n paar publikasies begin. Een voorbeeld is Hiwwe wie Driwwe (Kutztown, PA), die enigste Duitse koerant in Pennsylvania, wat in 1997 gestig is.
Duitsers het georganiseerde gimnastiek na Amerika gebring en was sterk ondersteuners van sportprogramme. Hulle gebruik sport om etniese identiteit en trots te bevorder en om integrasie in die Amerikaanse samelewing te vergemaklik. Vanaf die middel van die 19de eeu het die Turner-beweging oefen- en sportprogramme aangebied, terwyl dit ook 'n sosiale toevlugsoord was vir die duisende nuwe Duitse immigrante wat elke jaar in die Verenigde State aankom. 'N Ander baie suksesvolle Duitse sportorganisasie was die Buffalo German -basketbalspan, wenners van 762 wedstryde (teen slegs 85 verliese) in die beginjare van die 20ste eeu. Hierdie voorbeelde en ander weerspieël die ontwikkelende plek van sport in die assimilasie en sosialisering van 'n groot deel van die Duits-Amerikaanse bevolking. 
Duitse immigrante wat voor die 19de eeu aangekom het, was geneig om lid te wees van die Evangelies -Lutherse Kerke in Duitsland en het die Lutherse Sinodes van Pennsylvania, Noord -Carolina en New York geskep. Die grootste Lutherse denominasies in die VSA vandag - die Evangeliese Lutherse Kerk in Amerika, die Lutherse Kerk - Missouri Sinode en die Wisconsin Evangelical Lutherse Sinode - kom almal af van kerke wat onder andere deur Duitse immigrante begin is. Calvinistiese Duitsers het die Gereformeerde Kerk in die Verenigde State gestig (veral in New York en Pennsylvania), en die Evangeliese Sinode van Noord -Amerika (die sterkste in die Midde -Weste), wat nou deel uitmaak van die United Church of Christ. Baie immigrante het by verskillende kerke aangesluit as dié wat in Duitsland bestaan ​​het. Protestante het dikwels by die Metodiste -kerk aangesluit.  In die 1740's het graaf Nicolas von Zinzendorf probeer om al die Duitssprekende Christene-(Lutherse, Gereformeerde en Separatiste)-in een "Kerk van God in die Gees" te verenig. Die Morawiese kerk in Amerika is een van die resultate van hierdie poging, net soos die vele 'Unie' -kerke in die platteland van Pennsylvania.
Voor 1800 het gemeenskappe van Amish, Mennoniete, Schwarzenau -broers en Morawiërs gevorm en bestaan ​​vandag nog. Die Ou Orde Amish en 'n meerderheid van die Ou Orde Mennoniete praat nog steeds dialekte van Duits, insluitend Pennsylvania -Duits, informeel bekend as Pennsylvania Dutch. Die Amish, oorspronklik van Suid -Duitsland en Switserland, het gedurende die vroeë 18de eeu in Pennsylvania aangekom. Amish -immigrasie na die Verenigde State bereik sy hoogtepunt tussen die jare 1727 en 1770. Godsdiensvryheid was miskien die dringendste oorsaak vir die immigrasie van Amish na Pennsylvania, wat bekend geword het as 'n toevlugsoord vir vervolgde godsdiensgroepe. 
Die Hutteriete is nog 'n voorbeeld van 'n groep Duitse Amerikaners wat 'n lewenstyl volg wat soortgelyk is aan dié van hul voorouers. Net soos die Amish, het hulle gevlug vir vervolging weens hulle godsdienstige oortuigings en het hulle tussen 1874 en 1879 na die Verenigde State gekom. Vandag woon Hutteriete meestal in Montana, die Dakotas en Minnesota en die westelike provinsies van Kanada. Hutteriete praat steeds Hutteriet Duits. Die meeste kan, behalwe hul dialek, ook Standard Duits verstaan.  Die Duitssprekende "Russiese" Mennoniete migreer gedurende dieselfde tyd as die Hutteriete, maar relatief vinnig geassimileer in die Verenigde State, terwyl groepe "Russiese" Mennoniete in Kanada verset teen assimilasie. 
Immigrante uit Duitsland in die middel tot laat 19de eeu het baie verskillende godsdienste saamgebring. Die talrykste was Lutherse of Katolieke, hoewel die Lutherane self onder verskillende groepe verdeel was. Die meer konserwatiewe Lutherane het bestaan ​​uit die Lutherse Kerk - Missouri Sinode en die Wisconsin Evangelical Lutheran Sinode. Ander Lutherane het verskillende sinodes gevorm, waarvan die meeste in 1988 saamgeval het met Skandinawiese sinodes, wat die Evangelies-Lutherse Kerk in Amerika gevorm het.  Katolieke Duitsers het in die middel tot laat 19de eeu in groot getalle begin immigreer, veral deur die Kulturkampf.
Sommige immigrante uit die 19de eeu, veral die "Eertig-veertig", was sekulêr en verwerp formele godsdiens. Ongeveer 250 000 Duitse Jode het teen die 1870's aangekom, en hulle het hervormingssinagoges in baie klein stede regoor die land geborg. Ongeveer twee miljoen Sentraal- en Oos -Europese Jode het van die 1880's tot 1924 aangekom, wat meer tradisionele godsdienstige gebruike meebring. 
Duitssprekendes in die VSA
^a Slegs in die buiteland gebore bevolking 
Na twee of drie geslagte het die meeste Duits -Amerikaners hoofstroom Amerikaanse gebruike aangeneem - waarvan sommige 'n groot invloed gehad het - en hul taal oorgeskakel na Engels. Soos 'n geleerde tot die gevolgtrekking kom, "dui die oorweldigende bewyse daarop dat die Duits-Amerikaanse skool vroeër as 1917 'n tweetalige skool was (miskien 'n hele generasie of meer), en dat die meerderheid leerlinge moontlik Engels-dominante tweetaliges was van die vroeg in die 1880's. "  Teen 1914 het die ouer lidmate Duitstalige kerkdienste bygewoon, terwyl jongeres Engelse dienste (in Lutherse, Evangeliese en Katolieke kerke) bygewoon het. In Duitse parogiale skole het die kinders onderling Engels gepraat, alhoewel sommige van hulle in Duits was. In 1917–18, na die Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog aan die kant van die Geallieerdes, het bykans alle Duitse taalonderrig geëindig, net soos die meeste Duitstalige kerkdienste. 
Ongeveer 1,5 miljoen Amerikaners praat tuis Duits, volgens die 2000 -sensus. Van 1860 tot 1917 is Duits wyd gepraat in Duitse woonbuurte, en Duits in die Verenigde State. Daar is 'n valse oortuiging, genaamd die Muhlenberg -legende, dat Duits amper die amptelike taal van die VSA was. Daar was nooit so 'n voorstel nie. Die VSA het geen amptelike taal nie, maar die gebruik van Duits is tydens die Eerste Wêreldoorlog sterk ontmoedig en het op baie plekke uit daaglikse gebruik geval. 
Daar was omstreeks 1890 hewige gevegte in Wisconsin en Illinois oor voorstelle om die gebruik van Duits as die primêre taal in openbare en parochiale skole te stop. Die Bennett -wet was 'n hoogs omstrede staatswet wat in 1889 in Wisconsin aangeneem is, wat vereis dat Engels gebruik moes word om hoofvakke in alle openbare en private laerskole en hoërskole te onderrig. Dit het die staat se vele Duitstalige privaatskole (en sommige Noorweegse skole) geraak, en was erg gegrief deur Duits-Amerikaanse gemeenskappe. Die Duitse Katolieke en Lutherane het elk groot netwerke van parogiale skole in die staat bedryf. Omdat die taal in die klaskamer Duits was, het die wet beteken dat die onderwysers vervang moet word met tweetalige onderwysers en in die meeste gevalle gesluit moet word. Die Duitsers het 'n koalisie tussen Katolieke en Lutherane gevorm, onder leiding van die Demokratiese Party, en die taalkwessie het 'n grondverskuiwing vir die Demokrate veroorsaak, aangesien Republikeine die kwessie tot die Eerste Wêreldoorlog laat vaar het. Teen 1917 het byna alle skole in Engels onderrig, maar kursusse in Duits was algemeen in gebiede met 'n groot Duitse bevolking. Hierdie kursusse is permanent laat vaar. 
Die oënskynlike verdwyning van die Duits -Amerikaanse identiteit Edit
Duitse Amerikaners is nie meer 'n opvallende etniese groep nie.  Soos Melvin G. Holli dit stel, "Openbare uitdrukking van Duitse etnisiteit is nêrens eweredig aan die aantal Duitse Amerikaners in die bevolking van die land nie. Byna nêrens is Duits -Amerikaners as 'n groep so sigbaar soos baie kleiner groepe nie. Twee voorbeelde is voldoende illustreer hierdie punt: as 'n mens kyk na die gewilde televisietoneel van die afgelope dekade, hoor jy Jiddiese humor wat deur komediante gedoen word, sien jy Poolse, Griekse en Oos-Europese speurhelde Italiaans-Amerikaners in situasiekomedies en swartes soos die Jeffersons en Huxtables. 'n mens soek tevergeefs na tipies Duits-Amerikaanse karakters of melodramas wat na Duits-Amerikaanse ervarings gevorm is ... 'n Tweede voorbeeld van die virtuele onsigbaarheid is dat, alhoewel Duits-Amerikaners een van die grootste etniese groepe in die Chicago-gebied was (wat byna een was) 'n halfmiljoen tussen 1900 en 1910), bestaan ​​daar geen museum of argief om die feit te herdenk nie. edes, Jode en ander het museums, argiewe en uitstallingsale wat toegewy is aan hul immigrantevoorvaders. " : 93–94 [a]
Maar hierdie onopvallendheid was nie altyd die geval nie. Teen 1910 het Duits-Amerikaners hul eie kenmerkende, lewendige, welvarende Duitstalige gemeenskappe geskep, wat gesamentlik 'Germania' genoem word. Volgens historikus Walter Kamphoefner het '' 'n aantal groot stede Duits in hul openbare skoolprogramme ingebring '.  Indianapolis, Cincinnati, Cleveland en ander stede "het wat ons nou tweerigtingprogramme noem: skool geleer half in Duits, half in Engels".  Dit was 'n tradisie wat "tot in die Eerste Wêreldoorlog" voortduur.  Volgens Kamphoefner was Duits "in 'n soortgelyke posisie as die Spaanse taal in die 20ste en 21ste eeu," dit "was verreweg die algemeenste vreemde taal, en wie ook al die grootste groep was, het 'n besliste voordeel gehad om sy taal in die openbare sfeer ".  Kamphoefner het bewyse gekry dat daar in 1917 nog 'n Duitse weergawe van "The Star-Spangled Banner" in openbare skole in Indianapolis gesing is.  Cynthia Moothart O'Bannon, wat oor Fort Wayne, Indiana, skryf, verklaar dat "Duits" voor die Eerste Wêreldoorlog "die primêre taal was in die huise, kerke en parochiale skole"  van Duits -Amerikaanse setlaars. Sy verklaar dat "Baie straatborde in Duits was. (Hoofstraat was byvoorbeeld Haupt Strasse.) 'N Groot deel van die plaaslike nywerheid en kommersiële ondernemings het die oorsprong van die Duitse gereedskap en emigre gehad. (' N Hele Duitse stad is na Fort verskuif Wayne toe Wayne Knitting Mills geopen het.) Burgemeesters, regters, brandbestryders en ander gemeenskapsleiers het sterk Duitse bande gehad. Sosiale en sportklubs en Germania Park in St.  Sy sê verder dat "Die kulturele invloede eintlik so sterk was dat die Chicago Tribune in 1893 Fort Wayne tot 'die mees Duitse stad' verklaar het."  Melvin G. Holli verklaar dat 'geen kontinentale groep wat in die buiteland gebore is, so wyd en gunstig ontvang is in die Verenigde State nie, of dat hulle sulke hoë punte van die leërskare behaal het soos die Duitsers voor die Eerste Wêreldoorlog. wat voor die oorlog uitgevoer is, het getoon dat Duitse Amerikaners selfs meer hoog geag is as immigrante uit die moederkultuur, Engeland. " : 106 Holli verklaar dat die Chicago Symphony Orchestra eens "soveel Duits-Amerikaanse musikante gehad het dat die dirigent hulle dikwels in die Duitse taal toegespreek het", : 101 en hy verklaar dat "Geen etniese teater in Chicago geskitter het nie so 'n deftige repertoire soos die Duits-Amerikaanse teater, of het soveel Europese klassieke werke aan die Amerikaanse gehore bekendgestel ". : 102
Die oorgang na die Engelse taal was skielik, gedwing deur die federale, staats- en plaaslike regerings, en deur die openbare mening, toe die VSA in 1917–18 oorlog met Duitsland gehad het. Na 1917 word die Duitse taal selde in die openbaar gehoor, die meeste koerante en tydskrifte sluit kerke en parochiale skole skakel oor na Engels. Melvin G. Holli verklaar: "In 1917 verskyn die konferensieprotokol van die Lutherse Kerk van die Missouri -sinode vir die eerste keer in Engels, en die nuwe grondwet van die sinode laat sy aandrang om slegs die taal van Luther te gebruik en stel eerder tweetaligheid voor. Tientalle Lutherse skole ook onderrig in die Duitse taal laat vaar het. Engelssprekende dienste het hulself ook binnegedring in gemeentes waar Duits die was lingua franca. Terwyl slegs 471 gemeentes landwyd in 1910 Engelse dienste gehou het, het die getal wat in die sinode in Engels gepreek het, in 1919 tot 2,492 gestyg. 154]: 106 Skryf oor Fort Wayne, Indiana, Cynthia Moothart O'Bannon dat in die Eerste Wêreldoorlog 'plaaslike kerke gedwing is om die preek in Duits te staak, is skole onder druk geplaas om in Duits te onderrig, en die plaaslike biblioteekdirekteur is beveel om nie meer boeke in Duits te koop nie.Die biblioteekrakke is ook gesuiwer van Engelssprekende materiaal wat in Duitsland simpatiek of neutraal beskou word. Anti-Duitse sentiment het die hernoeming van verskeie plaaslike instellings genoop. Teutonia Building, Loan & amp Savings het huislenings en ampbesparings geword, en die Duits-Amerikaanse bank het Lincoln National Bank & amp Trust Co. geword.  Sy gaan voort dat "in miskien die duidelikste buiging na heersende neigings, die Berghoff-brouery sy leuse verander het van '' N Baie Duitse brouwsel 'tot' ''n Baie goeie brousel' ', volgens' Fort Wayne: A Most German Town ', 'n dokumentêr vervaardig deur die plaaslike openbare televisiestasie WFWA, kanaal 39'.  Filmkritikus Roger Ebert het geskryf hoe ' Ek kon die pyn in die stem van my Duits-Amerikaanse vader hoor toe hy onthou dat hy tydens die Eerste Wêreldoorlog uit die Lutherse skool gehaal is en deur sy immigrantouers verbied is om ooit weer Duits te praat ". 
Melvin G. Holli verklaar, met betrekking tot Chicago, dat "Na die Groot Oorlog het dit duidelik geword dat geen etniese groep in sy openbare uitdrukking so de-etnies was deur 'n enkele historiese gebeurtenis as Duits-Amerikaners nie. Terwyl Poolse Amerikaners, Litaus Amerikaners en ander nasionaliteite het 'n groot bewussyn ondergaan, Duitse etnisiteit het in 'n uitgerekte en permanente insinking verval. : 106 Hy verklaar dat die Duitse etnisiteit na die oorlog "nooit weer die publieke toekenning voor die oorlog, die groter teenwoordigheid van die publiek, met sy simbole, rituele en veral die groot aantal mense wat was trots op hul Teutoniese afkoms en het die rol van oom Sam se gunsteling aangenome seun geniet ". : 107 Hy sê: ''n Belangrike aanduiding van die agteruitgang van' Deutschtum 'in Chicago was die sensus: die getal wat hulle by die sensus identifiseer as gebore in Duitsland, het gedaal van 191,000 in 1910 tot 112,000 in 1920. Hierdie daling ver oorskry die natuurlike sterftesyfer of die aantal wat na verwagting sou verhuis. Self-identifiseerders het dit verstandig gevind om 'n ander nasionaliteit as Duits op te eis. : 106 Op soortgelyke wyse verklaar Terrence G. Wiley dat ongeveer 14 persent van die bevolking in Nebraska in 1910 in Nebraska geïdentifiseer het, maar slegs 4,4 persent het in 1920 vergelykbare bewerings gemaak. In Wisconsin , die afname in persentasie van diegene wat hulself as Duitsers identifiseer, was nog duideliker. Die 1920-sensus het slegs 6,6 persent van die bevolking as van Duitse oorsprong, in teenstelling met byna 29 persent tien jaar tevore. Hierdie statistieke het Burnell tot tot die gevolgtrekking gekom dat: "Geen ander Noord -Amerikaanse etniese groep, in die verlede of hede, het so sterk probeer om hul. etniese oorsprong. Hierdie reaksie moet toegeskryf word aan die golf van onderdrukking wat die vasteland oorval het en almal met 'n Duitse verlede omhul het "". 
Die Katolieke hoërskole was doelbewus gestruktureer om etniese groepe te kombineer om etniese (maar nie interreligieuse) ondertrouery te bevorder.  Duitssprekende tavernes, biertuine en salonne is almal gesluit deur die verbod op diegene wat in 1933 heropen het, Engels gepraat.
Alhoewel die impak daarvan minder bekend en bestudeer blyk te wees as die impak wat die Eerste Wêreldoorlog op Duits-Amerikaners gehad het, was die Tweede Wêreldoorlog ook vir hulle moeilik en het hulle ook gedwing om kenmerkende Duitse kenmerke te laat val en in die algemeen te assimileer. Amerikaanse kultuur.   Volgens Melvin G. Holli, "Teen 1930 het sommige Duits -Amerikaanse leiers in Chicago, soos dr. Leslie Tischauser dit gestel het, gevoel dat 'die skade wat deur die oorlogservaring aangerig is, grootliks herstel is'. Die Duitse taal Die Duitse teater het nog steeds in die skole geleer en die Duitse dagvieringe het al hoe meer skare getrek. nie onpolitieke belangstelling in die heropbouproses in Duitsland onder Nasionaal -Sosialisme nie. Namate die dertigerjare vorder, het Hitler se brutaliteit en nazi -oormatigheid die Germanisme weer laat vermoed. en sielkundige ongemak, indien nie nood nie. Die openlike uitdrukking van die Duits-Amerikaanse mening het gevolglik afgeneem en het in die afgelope jare feitlik verdwyn as 'n betroubare indeks van politieke houding des. '": 108 Holli sê verder dat" Die pyn het toegeneem gedurende die laat dertigerjare en vroeë veertigerjare, toe kongreslid Martin Dies openbare verhore gehou het oor die bedreiging van Nazi -subversiewe en spioene onder die Duitse Amerikaners. In 1940 het die aanval van die Demokratiese party op anti-oorlogse elemente as dislojaal en pro-Nazi, en die koms van die oorlog self, die Duitse etnisiteit te swaar gemaak. Soos professor Tischauser geskryf het, "Die bekendheid wat verkry is deur diegene wat die Duitse regering tussen 1933 en 1941 ondersteun het, het oral Duits-Amerikaners getref. Leiers van die Duits-Amerikaanse gemeenskap sou baie probleme ondervind met die heropbou van 'n etniese bewussyn. Min Duits-Amerikaners kon verdedig wat Hitler. aan miljoene mense gedoen het in die soeke na die 'finale oplossing', en die verstandigste manier vir Duits-Amerikaners was om enige gehegtheid aan die Duitse helfte van hul erfenis te vergeet. "" : 108–109 Jennifer Hansler het gesê dat "Fred Trump probeer het om hom as Sweed te midde van 'n anti-Duitse sentiment wat deur die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak is"  Donald herbevestig hierdie mite in Die kuns van die transaksie.   
Teen die veertigerjare het Germania grootliks buite sommige landelike gebiede verdwyn en die Duitsers is deeglik geassimileer.  Volgens Melvin G. Holli, aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, was Duits -Amerikaners "etnies sonder sigbare nasionale of plaaslike leiers. Selfs nie politici sou daaraan dink om hulle uitdruklik as 'n etniese kiesafdeling aan te spreek nie, soos hulle sou sê, Pools Amerikaners, Joodse Amerikaners of Afro -Amerikaners. " : 109 Holli verklaar dat "Om aan die verkeerde kant te wees in twee oorloë 'n verwoestende en langtermyn negatiewe impak gehad het op die openbare viering van Duits-Amerikaanse etnisiteit". : 106
Geskiedkundiges het probeer verduidelik wat van die Duitse Amerikaners en hul afstammelinge geword het. Kazal (2004) kyk na Duitsers in Philadelphia, met die fokus op vier etniese subkulture: middelklas Vereinsdeutsche, werkersklas sosialiste, Lutherane en Katolieke. Elke groep het 'n ietwat kenmerkende pad na assimilasie gevolg. Lutherane en die beter geleë Vereinsdeutsche met wie hulle dikwels oorvleuel het, het na die Eerste Wêreldoorlog die laaste groot Duitse kenmerke laat vaar en hulself as ou voorraad of as "Nordiese" Amerikaners herdefinieer, met die beklemtoning van hul koloniale wortels in Pennsylvania en afstand geneem van meer onlangse immigrante. Aan die ander kant, werkersklas en Katolieke Duitsers, groepe wat sterk oorvleuel, saam met Ierse en ander Europese etniese groepe geleef en saamgewerk het, het hulle ook Duitse kenmerke prysgegee, maar hulself as blanke etnies geïdentifiseer. in nabygeleë woonbuurte. Veral voor die Eerste Wêreldoorlog het veral vroue meer en meer betrokke geraak by 'n massa-verbruikerskultuur wat hulle uit hul Duitstalige buurtwinkels gelok het en in Engelse winkelsentrums in die middestad gelok het. Die 1920's en 1930's het die Engelse populêre kultuur gebring via rolprente en radio wat die paar oorblywende Duitse taalplekke verdrink het. 
Faktore wat Duitse Amerikaners vatbaar maak vir assimilasie Edit
Kazal wys daarop dat Duits -Amerikaners nie 'n ervaring gehad het wat veral tipies is vir immigrantegroepe nie. "Die Duits-Amerikaanse ervaring was beslis op 'n aantal maniere eienaardig. Geen ander groot immigrantegroep was onderworpe aan so 'n sterk, volgehoue ​​druk om sy etniese identiteit vir 'n Amerikaanse te laat vaar nie. Niemand was intern so verdeeld nie, 'n kenmerk wat Duits -Amerikaners is veral kwesbaar vir sulke druk. Onder die groter groepe wat na 1830 in die land geïmmigreer het, blyk dit dat niemand - ten spyte van plaaslike variasies - sy etniese identiteit in so 'n groot mate gedemp het. " : 273 Hierdie aanhaling van Kazal identifiseer sowel eksterne druk op Duits -Amerikaners as interne verdeeldheid onder hulle as redes vir hul hoë assimilasievlak.
Oor die eksterne druk skryf Kazal: "Die druk wat Duits -Amerikaners opgelê het om hul etniese identiteit te laat vaar, was van uiterste aard en duur. Geen ander etniese groep het sy 'aannemende vaderland' twee keer in 'n wêreldoorlog teen sy land van herkoms gesien nie. hierdie stigma, het die Derde Ryk die blywende van die Holocaust bygevoeg. In haar studie van etniese identiteit in die tagtigerjare het sosioloog Mary Waters opgemerk dat die 'effek van die Nazi -beweging en die Tweede Wêreldoorlog nog steeds sterk' was in die vorming van 'populêre opvattings' van die Duits-Amerikaanse karakter ', genoeg sodat sommige individue met 'n gemengde agtergrond dikwels slegs die nie-Duitse deel van hul afkoms sou erken. " : 273 [b] Kazal kontrasteer hierdie ervaring met die ervarings van die Japannese, Pole, Tsjeggies, Litouwers, Italianers, Oos -Europese Jode en Iere. "Japannese Amerikaners het natuurlik baie meer gely tydens die Tweede Wêreldoorlog", : 273, maar tot ten minste die vyftigerjare het die druk op Japannese Amerikaners "gelei tot uitsluiting van, eerder as insluiting in die nasie". : 273 "Die staat en baie gewone Europese Amerikaners het geweier om Asiërs as moontlik Amerikaans te erken. In teenstelling hiermee het hulle die Duitsers onder druk geplaas om presies die Amerikaanse identiteit in die plek van 'n Duitse te aanvaar". : 273 Kazal sê verder "Die las van" vyand "-status het die druk vir Duitsers baie groter gemaak as vir ander Europese etniese groepe. Tot 'n mate het Amerikaanse ingryping in die Eerste Wêreldoorlog eintlik gehelp om etniese nasionalisme in die Verenigde State aan te wakker State onder Pole, Tsjeggies, Litauers, Italianers en Oos -Europese Jode, wat gevoel het dat hul begeertes vir bestaande of voornemende tuislande kan baat by 'n geallieerde oorwinning. verbintenisse om nasionale identiteite as Pole, Tsjegge en Italianers te bewerkstellig of verder te konsolideer. Sulke groepe het tydens die oorlog die woede van "100 persent Amerikanisme" vrygespring, deels vanweë hul duidelike aandeel in die nederlaag van die Sentrale Magte ". : 273–274 Wat Ierse Amerikaners betref, Kazal verklaar dat die gebrek aan entoesiasme vir baie van hulle om Engeland te help, hulle "kwesbaar gemaak het vir die" antihifen "klimaat in die oorlog, : 274, maar dat" Ierse nasionalistiese aktiwiteit " verskerp tydens en onmiddellik na die oorlog, aangesien baie Ierse Amerikaners meegesleur is in die gebeure wat gelei het tot die ontstaan ​​van die Ierse Vrystaat ", : 274 en dat" Dit het 'n verskil gemaak vir die lewensvatbaarheid van die Ierse Amerikaanse identiteit dat die Ierse vaderland nie net met die Verenigde State in oorlog gegaan het nie, maar in werklikheid tydens die tussenoorlogse jare as 'n soewereine nasie ontstaan ​​het ". : 274
Kazal bespreek dan die interne verdeeldheid. Hy skryf: "Duits-Amerikaanse identiteit het nie net die slagoffer geword van 'n besondere stel gebeurtenisse nie, maar ook van 'n buitengewoon hoë interne diversiteit. Alle etniese groepe het interne verdeeldheid, hetsy van klas, godsdiens, geslag, politiek of tuisland. Wat Duits -Amerika onderskei het, was dat dit nie net sommige bevat nie, maar ook almal van hierdie afdelings. Ierse Amerikaners het byvoorbeeld teen 1900 hul status as hoofsaaklik 'n proletariese groep verloor, maar tog is hulle verenig deur godsdiens en politiek. 'Iers-Amerikaner' het Iersk-katoliek beteken, die oorgrote meerderheid Ierse Amerikaners het 'n vorm van Ierse nasionalisme gehad wat in stryd was met Amerikaanse patriotisme en Iers-Amerikaanse kiesers was oorweldigend Demokrate. Die krag van hierdie sintese, het Kerby Miller aangevoer, verduidelik die voortbestaan ​​van die Iers-Amerikaanse identiteit ondanks die ebbe van die georganiseerde Iers-Amerikaanse nasionalisme na die stigting van die Vrystaat. Vir Duitse Amerikaners was godsdiens en partypolitiek eerder bronne van verdeeldheid as van eenheid. " Duitse eweknieë. Laasgenoemde wink as bestemmings toe die koste om Duits-Amerikaans te wees te hoog gestyg het. " verklaar dat Conzen, "saam met baie ander, tot die gevolgtrekking kom dat Duits-Amerikaners se heterogeniteit, veral in godsdiens, hul vermoë om sosiaal en polities stabiele etniese gemeenskappe te bou belemmer het", : 27 en dat Conzen "beklemtoon dat Duits-Amerikaners relatief geassimileer het vinnig en dat hul diversiteit 'n sleutelrol gespeel het in die assimilasie. " Duitse nedersettings het hulle vatbaar gemaak vir langdurige Amerikanisering deur faksionalisme te bevorder, kontakte tussen Duitsers en nie-Duitsers te versterk en verenigde leierskap te verswak. " Ensiklopedie van die Groot Vlaktes beklemtoon ook die interne verdeeldheid en lui: "Een van die kenmerkende eienskappe van die Duitse bevolking in Noord -Amerika (veral in vergelyking met ander immigrantegroepe) was die relatiewe mate van kulturele diversiteit, veral weerspieël in die aantal Christelike denominasies waartoe Duitsers behoort het Dit weerspieël gedeeltelik patrone wat oor eeue heen in Duitsland ontwikkel het, waarvan die bevolking bykans alle variëteite van die Christendom insluit - van Katolieke, Lutherane en Gereformeerde groepe tot meer radikale Anabaptistiese piëtistiese bewegings soos Amish, Mennoniete, Schwenkfelders en die Morawiërs Dit is dus nie verbasend dat byna al die kerkgenootskappe verteenwoordig is onder die Duitse immigrantebevolking in Noord -Amerika nie. "  Robert Paul McCaffery wys daarop dat "Ondanks hul getalle. En in teenstelling met baie immigrantegroepe, het Duitsers nooit verenig as 'n kragtige etniese blok nie. Godsdienstige geskille wat uit die ou land gebring is, het hulle verhinder om in die nuwe te verenig. Die twee sterkste denominasies, Katolieke en Lutherane, kon nie bymekaar kom nie en die Free Thinkers het hulle wantrou en hulle vermy. " : 4 "Hierdie afdelings het so diep geloop dat Duits-Amerikaners nie kon verenig om aanvalle wat deur die Eerste Wêreldoorlog veroorsaak is, af te weer of Duitse kandidate vir politieke ampte te kies nie". : 4 McCaffery sê dat "Daar is baie besprekings oor die verdeeldheid van die Duitsers", : 15 gee 'n werk van Nathan Glazer en Daniel Patrick Moynihan en 'n werk van Kathleen Neils Conzen as voorbeelde, : 15 en hy verklaar dat Leslie V. Tischauser "beweer dat nóg die Eerste Wêreldoorlog, politieke vrae van belang vir Duitsers of Duitse kandidate die Duits-Amerikaners van Chicago kon verenig". : 16 Jason Todd Baker skryf intussen dat "Die Duitsers in die negentiende-eeuse St. Louis, verdeel deur ingevoerde streeksvooroordele, godsdienstige verskille, politieke affiliasies en versprei in sakke oor die stad, die stad se grootste immigrant etnisiteit en moontlik die minste samehangend ". : 95 Hy verklaar verder dat Duitse Amerikaners in St. Louis "nie op 'n groot deel van alles kon doen nie. St. Louis dien (en doen dit steeds) as die setel van die Lutherse Kerk in Missouri Sinode , 'n konserwatiewe Amerikaanse Lutherse belydenis, en hul plaaslike sterkte het gelei tot wrywing met Duitsers van ander gelowe. Hierdie Lutherane het nie veel verkeer met die aansienlike Duitse Katolieke bevolking van die stad nie, wat dikwels hul huis van aanbidding en politieke standpunte met die Iere gedeel het. Die klein rabbynse Duitse Joodse gemeenskap het insulêr gebly. Die vrydenkers, ateïste, sosialiste, et al., Het min nut gehad vir enige van hierdie groepe. Boonop het die Duitsers sterk gekonsentreer in 'n paar sakke in die noorde en suide van St. is versprei oor die hele stad en na die groter platteland. " : 99 En volgens die Max Kade Institute for German-American Studies, "het die diversiteit van godsdienstige uitdrukking onder Duitssprekende immigrante gepaardgegaan met 'n hoë mate van heterogeniteit wat spruit uit verskille in streeks- en taalkundige oorsprong. Hierdie situasie verskil van dié van ander immigrantegroepe uit die negentiende eeu, veral die Iere, maar ook Italianers en mense met ander Europese agtergronde. het 'n idee wanneer Steuben-dag of Duits-Amerikaanse dag val, terwyl die Ierse St. Patrick's Day een van Amerika se gewildste vieringe is, en Columbus Day, vernoem na die Italiaanse ontdekkingsreisiger, 'n federale vakansiedag is ".  [d]
Volharding van Duitse taal Redigeer
Ondanks die merkwaardige vlak van taalassimilasie wat Duits-Amerikaners bereik het, het sommige Duitse gebruik op sommige plekke tot in die middel/laat 20ste eeu oorleef. Jennifer Ludden, wat oor die stad Hustisford, Wisconsin, skryf, bespreek Mel Grulke, wat in 1941 gebore is, met Duits sy eerste taal tuis "Grulke se oupagrootjies immigreer na die VS in die laat 1880's, maar drie generasies later, sy boerouers het nog steeds Duits gepraat, bywoning in die Duitse taal bygewoon en met Duitsers gesels toe hulle hul plaaseiers na die stad gebring het om te verkoop ".  Bethany Lutheran Church in Hustisford het in die sewentigerjare Duitstalige dienste aangebied  Zum Kripplein Christi, in dieselfde graafskap as Hustisford (Dodge County), "het so onlangs as in die 1990's 'n Sondagdiens in Duits aangebied"  St Luke Lutheran Church, in Wishek, Noord-Dakota, het nog steeds Duitstalige dienste gehou tot so onlangs as omstreeks 1994  St Matthew's Lutheran Church in San Francisco hou tot vandag toe nog Duitstalige dienste.   Homer Rudolf, 'n man uit Noord -Dakota van Duitse Russiese afkoms, verklaar in 2004 dat sy ouma aan moederskant, wat in 1980 op 90 -jarige ouderdom oorlede is, "nie Engels geleer het nie".  So onlangs as 1990 het 'n kwart van die Noord -Dakota se huishoudings 'n Duitssprekende ingesluit. 
Tot vandag toe kan Duitssprekendes in die Verenigde State gevind word onder gevestigde Anabaptistiese groepe - die Ou Orde Amish en die meeste Ou Orde Mennoniete praat Pennsylvania -Nederlands (of Bernese Duits of Elzas deur 'n minderheid Amish) saam met Hoogduits tot verskeie grade (alhoewel hulle oor die algemeen Engels magtig is).  Alle Hutteriete praat Hutteriet -Duits en baie "Russiese" Mennoniete praat Plautdietsch, 'n Duitse dialek wat oorspronklik uit die gebied rondom Danzig kom. Die drie Amish-dialekte sowel as Hutteriet-Duits word steeds deur alle kinders van die groep geleer, terwyl Plautdietsch-sprekers veel meer geneig is om na Engels oor te skakel. 'N Ander groep Duitssprekendes kan gevind word in die Amana-kolonies in Iowa volgens die webwerf Statistical Atlas, al die inwoners van Oos-Amana praat Duits Duits, en slegs 67,7% kan Engels "baie goed" praat. 
Daar is getoon dat kulturele verskille tussen die houdings ten opsigte van die boerdery van Duitse Amerikaners aan die een kant en die Britse Yankees aan die ander kant tot in die 1980's geduur het en tot 'n sekere mate tot in die 21ste eeu Duitse Amerikaners moes duur. was geneig om boerdery op 'n meer gesinsgerigte manier te sien as Yankees. 
Sien hieronder vir 'n inleiding tot die MPL -hulpbronne wat in ons gewilde House History -program behandel word, wat deur die vakreferensie -afdeling van die Central Library gereël word.
Dit kan nuttig wees om te begin deur die City of Milwaukee Historic Preservation Commission & rsquos Research -bladsy te lees vir 'n oorsig van hoe u u navorsing kan organiseer en om te leer oor verskillende bronne waarna u kan soek, beide in die Milwaukee Public Library en elders in die stad.
Argitektoniese hulpbronne - aangebied in die kamer vir kuns, musiek en ontspanning
Die Milwaukee Architecture Index bevat meer as 3000 aanhalings uit meer as 70 boeke oor Milwaukee -geboue en -argitektuur, gesorteer op adres. Die uitknipselslêers, sowel as al die boeke wat geïndekseer is, is beskikbaar vir gebruik in die Central Library & rsquos Art, Music & amp Recreation Reference Room. Duplikate van sommige van die materiaal kan beskikbaar wees vir afhandeling of verwysing by Central of u gunsteling takbiblioteek. Vir meer inligting oor die indeks of geboue wat nie daar gelys is nie, kontak die Art, Music & amp; Recreation Department telefonies by 414-286-3071.
Argitektoniese argief van Wisconsin
Versamelingbeskrywing, toegangsinligting en aflaaibare planne vir sigblaaie wat deur die WAA gehou word. Of, as u dit besoek, vra die bibliotekaresse by die Kunstenaar, Musiek en Ontspanningskamer om u te help soek op adres, titel, argiteknaam of eienaar (toe die planne gemaak is).
Property Record Search, van Wisconsin Historical Society (WHS)
Hierdie soek -koppelvlak bevat resultate van beide die National Register en State Register of Historic Places en uit die WHS se eie Architecture and History Inventory (AHI) databasis van historiese en argitektoniese inligting oor meer as 140,000 eiendomme in Wisconsin. Kies 'n land, dan 'n stad en tik die numeriese deel van die adres in. Kyk of u adres verskyn. Dit sal die konstruksiedatum, styl, soms 'n ontwerper of 'n historiese naam toon. Soms bevat die inskrywing & ldquoView bykomende kommentaar & rdquo, waar u ekstra verslae of data sal vind van iemand wat die eiendom reeds ondersoek het.
Local History Resources & ndash aangebied in die Geesteswetenskapsaal
- Fisiese geskiedenis van die huis -
Hierdie gedetailleerde kaartbronne dui die voetspoor en samestelling van geboue aan en kan 'n goeie idee gee van wat in die omliggende omgewing op 'n spesifieke tydstip was.
Perseelrekords is deur die stad en rsquos Office of Building Inspection opgestel vir sommige geboue wat tussen 1888 en 1980 in Milwaukee bestaan ​​het. Argiewe by Milwaukee Public Library.
Historiese foto's kan wys hoe 'n huis of straat in die verlede gelyk het. Kyk na die Historiese Foto -indeks onder "Strate" vir 'n lys van strate met foto's beskikbaar in die versameling. Alhoewel daar moontlik nie 'n foto van u spesifieke huis in die lêer is nie, kan daar 'n foto van ander huise op straat of 'n naburige huis wees wat 'n deel van u huis kan insluit.
- Sosiale geskiedenis van die huis (eienaars en bewoners) -
Ontdek wie jaar vir jaar in die huis gewoon het. Soekbaar op adres vanaf 1921-hede. Naamsoek beskikbaar in alle jare. Stadsgidse bevat dikwels nie net name nie, maar ook 'n individuele beroep en soms hul werkgewer, dus sodra u 'n naam uit die adreslys kry, vind u ook die persoon in die naamlys om te sien watter bykomende inligting gegee word.
WISDEX: Wisconsin Biografie -indeks
Hierdie losblad-bindmiddelindeks bevat aanhalings vir meer as 90 000 name in meer as 250 bronne in een alfabetiese rangskikking. Vra dit by die naslaanbank van die Geesteswetenskappe.
Kom meer te wete oor die mense wat deur die jare in die huis gewoon het, deur die federale en staatsinligting te ondersoek, wat beskikbaar is in die volgende databasisbiblioteke:
Ancestry Institusionele Uitgawe
Ancestry Institutional Edition (van ProQuest) bied toegang tot genealogiese hulpbronne, historiese foto's, plaaslike vertellings, tellings, mondelinge geskiedenis, indekse en ander bronne in duisende rekords wat van die 1500's tot die 2000's strek. Biblioteek intekening databasis. Beskikbaar vir gebruik in MPL -biblioteke. Nie beskikbaar vir afstandgebruik nie.
Vind Amerikaanse sensusroosters, familie- en plekgeskiedenisse, die PERSI -argief en Freedman & rsquos Bank -rekords in hierdie genealogie van ProQuest. Word verskaf as deel van die Wisconsin & rsquos BadgerLink -program. Biblioteek intekening databasis. Beskikbaar vir gebruik in MPL -biblioteke en vir afstandgebruik deur inwoners van Wisconsin.
Die genealogiehulpbronne van MPL is ook nuttig om meer te wete te kom oor mense wat in die verlede in Milwaukee gewoon het. Die biblioteek se lewensbelangrike rekords en doodsberigte en sterfkennisgewings is ook ingesluit in die uitdeelstukke by die jaarlikse Huisgeskiedenis -program.
Eiendomsbelastingrekords en koeranthulpbronne aangebied in die Departement Tydskrifte
- Ouer eiendomsbelastingrekords -
Belastingrekords vir die stad Milwaukee (1846-1984):
Hulle is op mikrofilm (336,2 M645) in die Departement Tydskrifte van die Central Library of Milwaukee Public Library. Die Frank P. Zeidler Geesteswetenskappe se naslaanbank het 'n belastingrolband, kaarte en ander hulpbronne om u te help. Ons bibliotekarisse het 'n stap-vir-stap gids opgestel vir die gebruik van die belastingrekords van die stad Milwaukee van 1846-1984 op mikrofilm: Werkblad vir rekords vir eiendomsbelasting
Raadpleeg die bibliotekarisse in die Frank P. Zeidler Geesteswetenskappe om die eiendomsbelastingrekords tussen 1985 en die jare wat deur die aanlynhulpbronne gedek word, te ondersoek.
- Inligting oor eiendomsbelasting (2006 -hede) -
My Milwaukee -huis
Hierdie eiendomsbeoordelings, wat op die webwerf van die stad Milwaukee & rsquos gevind word, bevat gewoonlik 'n jaar van konstruksie, 'n wettige beskrywing, huidige eienaar (s), waarde van grond en verbeterings (geboue) en jare se vorige assesseringsinligting.
PropertyLink (SM) Library Edition
PropertyLink Library Edition, 'n produk van die WIREdata Corporation, kan u help om vaste eiendomseienaars te vind, aanslae en belastingwaardes te sien, geboue te ondersoek en strukturele kenmerke te ondersoek en die verkoopgeskiedenis van pakkies in die deelstaat Wisconsin te sien. Biblioteek intekening databasis. Beskikbaar vir gebruik in MPL -biblioteke en deur afgeleë toegang tot City of Milwaukee -kaarthouers.
- Koerante -
Soek koerantindekse en volledige teksbronne na die name van mense wat met u huis verband hou, sodra u dit deur die bronne hierbo genoem het.
Die Daily Reporter
Dek nuus oor bou, konstruksie, vaste eiendom, ontwikkeling en vervoer in Wisconsin, sowel as openbare kennisgewings en afskermings vir Milwaukee County.
Die Daily Reporter kan handig wees om name van argitekte, kontrakteurs en subkontrakteurs te vind vir huise wat sedert die 1910's en veral na 1917-1918 gebou is.
As u 'n algemene konstruksiedatum ken, kyk na die Daily Reporter dag vir dag in die afdelings getiteld "Werk in die hande van argitekte, ingenieurs of kontrakteurs," "Aanbiedende aanbiedings," "Toegekende kontrakte," en "Boupermitte. Milwaukee by die Ontwikkelingsentrum, 809 N. Broadway, 1ste verdieping.
Ons is beskikbaar om u vrae te beantwoord deur E -pos, Foon, Teks, of IM.
Telefoonverwysingsdiens is tans gesluit. Stuur ons eerder 'n e-pos, of kontak ons ​​as ons oopmaak:
Ma - Vry 10:00 - 18:00
Saterdag 09:00 - 17:00
Klaar verwysing per e -pos:
Het u 'n verwysingsvraag? Klik hier om 'n e -posadres in te dien!
Verwysingsteks/SMS -diens is tans gesluit. Stuur ons eerder 'n e-pos, of kontak ons ​​as ons oopmaak:
Verwysingsklets is tans gesluit. Stuur ons eerder 'n e-pos, of kontak ons ​​as ons oopmaak:
Insekte te koop op 'n buitelugmark in Bangkok
Foto en artikel deur Dawn Starin, ere -navorsingsgenoot aan University College London.
Om die hongeriges te voed/die bevoorregtes te voed uit die volop wilde diere
'Ja, selfs die vermorsende sprinkane en 'n swerm wat die magtige nasies vrees,
Vir my bring geen skrik of skade nie; want ek maak van hulle my brood. "& mdashVan Lied van die Wilde Boesman deur Thomas Pringle, 1825
Die afgelope paar jaar het reality TV insekmaaltye dikwels as 'n ernstige toets of straf gebruik. Op die Laat vertoning met David Letterman, die Mexikaanse rolprentakteur Salma Hayek het verduidelik dat insekte baie lekker was. Toe hulle dit hoor, was baie kykers ontsteld.
Waarom vind sommige mense dat insekte normaal eet, en veral Amerikaners noord van Mexiko en Europeërs, en vind hulle dit afstootlik? Die eenvoudigste antwoord is dat & ldquofood & rdquo 'n kultureel spesifieke konsep is. 'N Insekvretende samelewing leer sy kinders om insekte te eet. Mense wat nie met hierdie gewoonte grootword nie, kan dit moeilik vind om hulle voor te stel. Sulke kulturele verskille het dikwels 'n geografiese en ekonomiese basis. Oor die algemeen is daar minder eetbare insekte in gematigde klimate, en daarom was dit moontlik ondoeltreffend in terme van tyd en energie om insekte in die dieet op te neem. Eenvoudig, dit was nie die moeite werd nie. Maar tye verander, en dieet ook.
Ons vroegste primate voorouers was inseketers, en ons naaste lewende familielede, die sjimpansees, eet beroemd op termiete wat hulle uit smal tonnels in heuwels visvang met behulp van rudimentêre handgemaakte gereedskap. Insek eet, of entomofagie, is 'n eeue oue menslike praktyk. In Levitikus 11:22, tussen die wette wat die Israeliete tussen 3500 en 2500 jaar gelede deur die Israeliete gekodifiseer en nagekom het, word gesê dat jy hierdie een ook mag eet: die sprinkaan in sy soort en die kaal sprinkaan in sy soort en die krieket in sy soort, en die sprinkaan in sy soort. & rdquo Plinius het geskryf dat kewergruppe (wat nou vermoedelik die larwes van hertkewers was) so gewaardeer is dat hulle met meel gevoer is om hulle vet te maak en hul smaak te verbeter. En die Duitse ontdekkingsreisiger Heinrich Barth, in sy 1857 Reise en ontdekkings in Noord- en Sentraal -Afrika, het geskryf dat mense wat sprinkane geëet het, nie net die aangename geur van die gereg kon geniet nie, maar ook 'n aangename wraak kon neem op die verwoesters van hul landerye. & rdquo
Wat beteken dit? Borscht kom van die Russiese en Poolse woorde vir sop.
Wat bevat dit? Gewoonlik is Joodse borsjt koue beet borsjt. Die meeste resepte vereis beet en iets suur, soos piekelsap of suurlemoen. Die sop word gereeld bedien met gekookte aartappels, gekookte eiers en suurroom. Daar is ook warm borsjt gemaak met kool en beet. Anders as die Russiese weergawes van beetborscht, word Joodse weergawes gewoonlik nie met vleis gemaak nie, want Oos -Europese Jode hou van hul borscht met suurroom en kosherwette verbied om saam suiwel- en vleisvoedsel te eet.
Wanneer eet jy dit? Die koue borsjt is gewild in die lente. Dit is lekker om vir die Pasga te eet, en jy kan 'n dun waterige weergawe in potte koop wat kosher is vir die Pasga. (Maar dit is beter as u dit self maak.)
Hoe lyk dit? Bietjies het 'n effense soet geur waarvan sommige mense hou, en sommige nie. As jy van beet hou, sal jy van borscht hou.
Een van Amerika se beste bierstede vang sy tweede wind
As u Milwaukee besoek, moet u bereid wees om oor bier te praat. Baie.
Met die bynaam 'Brew City' en 80 km noord van Chicago geleë, het Milwaukee langer hoep in sy are geloop as wat sommige stede bestaan ​​het. As u ooit aan 'n PBR, High Life, Schlitz of 'n aantal ander gewilde binnelandse biere gedrink het wat koshuise en eerste woonstelle oproep, het u 'n stukkie van die stad se geskiedenis geproe.
Net soos baie Amerikaanse stede, veral dié met industriële erfenisse, ondergaan Milwaukee nou 'n renaissance. Gegewe die inwoners se diep verbintenis met bier, is hulle egter nie nuuskierige drinkers wat deelneem aan trofeë nie. Milwaukee se nuweling-brou-toneel is anders, want in hierdie stad is bier nie 'n neiging nie, maar 'n manier van lewe.
Een inwoner wat gretig was om te praat oor haar unieke drankie in die tuisstad, vertel my dat dit selde is om 'n geleentheid by te woon, van 'n kind se verjaardagpartytjie tot 'n liefdadigheidsveiling, wat nie op een of ander manier bier bevat nie, en om dit te verwaarloos, onmiddellik die wenkbroue laat lig.
By my eie aankoms in Milwaukee lyk dit asof almal bier dink.
'Weet u, ons het 'n biertuin op die dak met 'n klomp plaaslike bier,' sê die diensster by die Journeyman, 'n hotel in die historiese derde wyk van die stad. Hy verseker my gelukkig dat ek tot middernag tyd het om die aanbod van die stad te proe. By die inklok vra die portier van die hotel: 'So, hou julle van bier?'
Milwaukee se lang liefdesverhouding met die drank dateer uit die Duitse immigrante wat hulle in die 1800's hier gevestig het. Die nuwe inwoners van die omgewing het vinnig drankies begin berei wat 'n smaak van die huis kan bied. Vir meer as 'n eeu het min verander. Maar die afgelope paar jaar het Milwaukee 'n oplewing in ambagsbier beleef wat dramaties is, selfs in vergelyking met stede soos New York en Seattle.
"Bier het hier as kunsvlyt begin, 'n belangrike bedryf geword, en nou het dit weer begin draai," sê Mame McCully, uitvoerende direkteur van die Milwaukee County Historical Society, wat die Brew City MKE Beer Museum bestuur. Sy verduidelik dat die enigste manier om die hele geskiedenis van die stad te vertel, deur bier is dat die hele nywerheid ontstaan ​​het, van bottelering tot verkoeling tot berging tot versending.
Brew City verdiep hom diep in die verhaal van Milwaukee, van die konsolidasie van kleiner brouerye in kragte soos Miller-Coors, Pabst en Schlitz deur die proewe van verbod, wat gelei het tot twyfelagtige produkte soos Pabst se "medisinale" moutextract en natuurlik 'n einde, in 'n kraankamer.
Die konseplys by Brew City bevat slegs Milwaukee -bier en word volgens die omgewing gereël. "Want dit is hoe jy drink, nie waar nie?" Vra McCully. 'U drink in u omgewing.'
Net 'n paar jaar gelede het Milwaukeeans nie die geleentheid gehad nie. In die nadraai van die verbod is tot 1985 geen nuwe brouerye in die stad gelisensieer nie.
Sprecher, 'n Duitse brouery wat bier en koeldrank maak, is in 1985 geopen en is steeds een van die gewildste instellings in die stad. Randy Sprecher, die stigter daarvan, het vir Pabst gewerk voordat hy besluit het om sy eie brouery te open met behulp van wat hy uit sy professionele ervaring sowel as tuisbrouery geleer het. Sprecher se volgehoue ​​sukses was 'n aanduiding van wat vir die ambagsbier-toneel van Milwaukee sou kom: 'n opregte liefde vir die stad se biererfenis, met 'n bietjie innovasie.
Company Brewing het in 2015 geopen en was een van die stad se eerste nuwe handwerkbrouerye. Brouer Sam Willis het as bediener begin en daarna oorgegaan na kroegman, brouersassistent en uiteindelik brouer. Sy is een van min vroue in die Milwaukee -bierwêreld.
Willis sê toe sy eers ernstig begin oorweeg het om haar loopbaan te maak, was daar net 'n handjievol opsies beskikbaar. As 'n tuisbrouwer het sy die besonderhede van biermaak benader met dieselfde akademiese belangstelling as wat sy voorheen vir kunsgeskiedenis toegepas het.
Sy onthou dat sy ure lank gesprekke gehad het met die mans wat destyds die paar brouerye van Milwaukee bestuur het. Hulle sou gesels oor alles, van die tegniese aspekte van verskillende hop tot haar filosofie oor bier self. Maar selfs nadat sy aangebied het om die gruntwerk te doen - brouwerk, sê sy, maak 90 persent skoon - word sy elke keer verbygegaan ten gunste van manlike kandidate. Uiteindelik het die stigter van Company Brewing, 'n vriend van 'n vorige werk, ingestem om haar deel te maak van sy nuwe onderneming.
Nou omring deur die indrukwekkende metaalketels en staalgaasplatforms van die humiede werkruimte van Company, neem sy 'n slukkie van 'n sonnige, goue koring wat sy gehelp het om te brou en te glimlag.
'Ek brou nou al twee jaar voltyds bier', sê sy. 'En ek spandeer nog steeds die meeste van my tyd om skoon te maak.'
Sedert hy in die geledere by Company aangekom het, het Willis gesien hoe die stad se handwerkbier-toneel om haar ontplof.
'Dit is regtig ongelooflik hoe die bierkultuur hier begin het as 'n klomp invoer. Al wat ons al so lank geweet het, was handwerkbier van ander plekke en dan huishoudings van Milwaukee, "sê Willis. 'Die nuwe kunsvlytstoneel hier is so opwindend, want ons hoef nie meer op bier van al die verskillende plekke te vertrou nie. Ons kan trots wees op hierdie biere wat hier in die stad gebrou word. "
Tientalle kleiner brouerye het die afgelope paar jaar oopgemaak, maar dit kan net so vinnig verdwyn. Nadat Willis net so groot geword het op bier as op moedermelk, het Milwaukeeans 'n skerp tong gegee vir wat goed is, en wat net 'n neiging tot gevolg het: as u bier nie aan die verwagtinge voldoen nie, sal dit verdwyn weg.
Selfs plekke wat nie hul eie bier brou nie, wil graag deelneem. Joe Adamczak is die bestuurder van die Outsider, die biertuin op die dak wat so entoesiasties deur ons valet aanbeveel word. Adamczak sê vir my dat dit uiters belangrik is om plaaslike opsies te bied.
"Ons het Milwaukee -bier omdat ons so 'n sterk drinkgeskiedenis het en ons het baie wonderlike brouerye," sê Adamczak. 'Dit vier die stad se wortels en gee mense 'n voorsmakie van die beste van wat die stad kan bied.'
Alhoewel die aantal brouerye ebber en vloei (ongeveer 25 op die laaste telling), bly die biergemeenskap van Milwaukee oop en ondersteunend. Willis dien in 'n plaaslike bierraad saam met baie van dieselfde mans met wie sy jare gelede te doen gehad het.
"Die beste deel van die bierkultuur hier is hoe vriendelik almal is," sê McCully. 'Dit gaan meer oor die kunsvlyt as oor die kompetisie.'
Willis hoop dat die volgehoue ​​belangstelling in bier geleenthede bied vir meer diversiteit in die toneel, wat steeds deur wit mans gedomineer word.
"Ek sal graag vroue en ander minderhede in alle aspekte van bier wil sien," sê Willis. 'Ek wil sien dat vroulike wetenskaplikes die gistelling, die bakterieë, nagaan. Ek wil sien dat bier alle rolle vir alle mense vier, en ek glo regtig dat ons hierheen op pad is. "
By die buitestander sit ek by 'n lang tafel wat bedoel is om die kameraadskap van die oorspronklike biertuine van die stad op te wek en die uitgestrektheid van die stad op te spoor soos dit langs die gelyknamige rivier volg. Hieronder is daar verjaarsdae en wakker, ontmoetings en afskeidings, alles met 'n bier in die hand.
'As u hier is, moet u nie vergeet om êrens in u omgewing te gaan sit en aan die kroeg te sit en verhale te hoor nie,' sê McCully. 'So word u deel van Milwaukee.'
Musiek help 'n kind se taalverwerwing
In die huis- en skoolomgewing, waar slegs een taal gepraat word, is dit 'n goeie idee om kinders gereeld bloot te stel aan die geluide van 'n ander taal deur middel van musiek. Jong kinders leer deur aktief betrokke te wees by die proses, deur te verken en te eksperimenteer, deur te kopieer en op te tree. En met die aanleer van liedjies uit 'n ander kultuur kan kinders onderskei tussen klanke, wat help met die aanleer van taalvaardighede. Deur danse uit ander kulture aan te leer, ontwikkel kinders fisieke vaardighede en word hulle meer sosiaal en emosioneel bekwaam.
Om na die geluide van 'n ander taal te luister, moedig ook konsentrasie aan. Mettertyd begin dit op dieselfde manier sinvol wees dat ons as babas almal die gesproke woord leer verstaan ​​het. Om kinders aan ander tale as Engels voor te stel, kan nie gou genoeg begin nie, so waarom doen u dit nie met musiek nie? Ek is ver van die verwarring van kinders, ek is 'n groot voorstander daarvan dat die aanleer van 'n ander taal talle voordele inhou. Die aanleer van 'n tweede of derde taal kan kognitiewe vaardighede verbeter, dit bevorder groter buigsaamheid in denke en kan die leer van die moedertaal eintlik verbeter. Laastens, maar nie die minste nie, maak dit die deur oop vir ander kulture en help dit 'n kind om mense uit ander lande te verstaan ​​en te waardeer.
Hier is 'n paar voorstelle as u idees wil hê om u gesin tuis te begin met multikulturele musiek:
Besoek Mama Lisa se Wêreld Internasionale Musiek en Kultuur webwerf by www.mamalisa.com
Gaan na u plaaslike biblioteek en kyk na CD's oor wêreldmusiek, ek hou baie van die Putumayo -versameling!
In die volgende reeks artikels gaan ek musiek en dans vir kinders uit 'n verskeidenheid lande regoor die wêreld ondersoek.