Agter die glimlag - IVF Babble
Daar is twee helftes in die meeste vroue se lewens, duidelik verdeel
BC (voor kinders) en nC (na bevalling). As u 'n kind in u lewe verwelkom, begin dit dat dit weer begin. Dit is die betekenis daarvan. Vir die meeste, sodra die tweede flou blou lyn op die swangerskapstoets verskyn, is daar 'n volledige geestelike verskuiwing in die houding, lank voordat enige fisiese veranderinge sigbaar is. Die sorgelose kinder-meisie van party tot dagbreek word onmiddellik vervang deur 'n verantwoordelike visie van deug.
Of die nuutgevonde fetus in haar baarmoeder die gevolg was van 'n dronk snellery of 'n noukeurig beplande bevrugting, dit maak min verskil sodra die koesterende instink binnekom.
Die pie het nie vinniger op die plastiekstokkie gedroog nie, as dat sy die half-leë bottel Malbec in die wielbak gooi en die Marlboro-ligte in walging opsteek.
Onderstokke word saam met die eend lewerpatee in die yskas gegooi, met die bloukaas en die sushi eenkant gegooi. Die halo en die gesonde holistiese lewenstyl kom uit. Mung-bone en muesli is op die spyskaart vir mummies. Voorlopig is sy op die punt om 'n totaal nuwe hoofstuk te betree.
Natuurlik het sy altyd geweet dat hierdie dag sou aanbreek.
Gewoonlik is dit 'n welkome verligting. Soveel as wat sy van die klubsport en die gejaagde sosiale toneel hou, was sy in die geheim 'n bietjie moeg vir die gepaardgaande kater, die vermorsde Sondae (in beide sintuie). Nou kan sy die uitnodigings van die hand wys met 'n eenvoudige salie van die tum, sonder die aandrang dat "jy eenvoudig MOET kom!"
Maar wat van die 1 op 5 vroue vir wie hierdie vreugdevolle dag nooit opdaag nie? Diegene van ons wat in ons jonger jare van 'n positiewe toets afgevaar het, om later positief te wees na een?
Diegene van ons wat geestelik en liggaamlik in allerhande ongemaklike posisies beland, as 'n bestendige stroom gesondheidsorgpersone wat ons liggame wat kwesbaar blootgestel is, peer, aanstoot en hul kop skud.
Namate die besef aanbreek ná nog 'n mislukte vrugbaarheidsbehandeling dat die dag nou nooit sal aanbreek nie. Wat dan?
Wel, ons glimlag en wens elke vriend, kollega en vroulike familielid geluk terwyl hulle hul aankondigings maak, straal van geluk. Ons woon pligsgetrou babastore by en geskenkies vir babaklere en speelgoed (of dit wat ons voorheen vir onsself gekoop het, aan ons eie toekomstige gesinne oorhandig). Op hierdie stadium kan ons steeds bydra tot die konstante babaverwante babbel. Ironies genoeg, omdat ons jare van vrugbaarheidsprosedures deurgemaak het en talle ure aanlyn aanlyn gedoen het, weet ons meer oor die onderwerp as die meeste werklike moeders.
Later hou ons die gorrelende nuwe aankoms in ons arms, met die hoop dat die moeder die trane wat ons veg om te stuit, nie sien nie.
Sy doen nooit; sy is in 'n medisyne aangevuur van liefdeshormone, bedwelm deur oksitosien.
Ons lewens neem 'n limbo-agtige kwaliteit aan terwyl ons saamtrek, glimlag lieflik en doen al die dinge wat ons nog altyd gedoen het, want daar is geen goeie rede om te verander nie. Ons is die Peter Pans van die partytjietoneel, vir wie die ouerskapfee nooit besoek om haar baba stof te strooi en te verklaar "Genoeg! Die partytjie is verby! Nou vir die betekenisvolle dinge…. "
En dit is die moeilike deel.
Terwyl al ons vriende nou doeke in die luier is, besig is om afspeel-datums en middagetes saam met eendersdenkende mummies te beplan, word ons nie-mammas met 'n glimlag gelaat, ongemaklik op die kantlyn van die samelewing, maar ons bestaan ​​word skaars erken.
Dit voel of ons verkeerd loop op die snelweg van die lewe.
Ons herinner ons oral aan die gemak van voortplanting. In die crèche-agtige koffiewinkels tydens ons middagete of die baie 'Baby On Board'-kentekens tydens die oggendpendel, tel daardie gelukkige dames die dae vrolik af totdat hulle die kantoorpolitiek vaarwel kan roep en hul' mini-me 'kan verwelkom. .
Selfs die eensellige amebas wat as gaste op The Jeremy Kyle Show verskyn, reproduseer soos konyne. Daar is Darwin se teorie net daar weerlê. Miskien bedoel hy die oorlewing van die vetste, nie die beste nie.
Voortaan volg jare van die eindelose navrae van welmenende vreemdelinge versigtig
'So, hoeveel het u?… ..Hoe oud is u kinders?'…. 'O, wou u nie hê nie?'
Vrae wat moeilik is om te beantwoord sonder om te verstik, in 'n volledige mediese geskiedenis te beland of onbeskof te klink.
Skielik, rondom die laat dertigerjare, stop die ondervraging genadiglik, soos mense bewus word dat hulle nou in gevaarlike waters is met daardie visvangvrae.
Die verligting is egter van korte duur, aangesien dit duidelik word dat die nuuskierige blik in hul oë vervang is deur iets erger. Jammer.
Soms dui ander vroue op selfsug - 'n vlak persoonlikheid wat die gebrek aan kinders verklaar. Goed, so ek het my naels klaar en gaan van tyd tot tyd met vakansie .... wil u ruil?
Dit neem tyd om die lewe onverwags te aanvaar.
Om aan te beweeg. Laat jouself treur oor die gesin wat jy verloor het. Net omdat daar geen liggaam is nie, beteken dit nie dat daar rou is nie.
Die lewe het ons suurlemoene gegee, daarom het ons limonade gemaak ... en ons bevind dat niemand dit kan bedien nie.
Ons voeg dus ys en vodka by. . . 'nen weer by die partytjie aansluit.
Om meer oor Sam se reis te lees, kan u ander blogs vind by:
Volg my op @lifeabirdseyeview en Twitter @ SamanthaWalsh76 (Life: ABird'sEyeView)
deur Jennifer (Jay) Palumbo Om te sê dat onvrugbaarheid nie net 'n mediese diagnose is nie, maar 'n emosionele ervaring is 'n understatement om dan die COVID-pandemie en die uitstel van ...
'N Nuwe boek oor alleen vrou wees op pad na ouerskap is as 'n' bemagtigende en opbouende verhaal 'skrywer Genevieve Roberts verskyn op die Fertiliteitsfees van hierdie maand (4 Mei) om haar te bespreek ...