The Mystery of Herxheim: Is 'n hele dorp gekanibaliseer? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Vanaf 5300 vC ontwikkel 'n Linearbandkeramik of Linear Pottery culture (LBK) in die omgewing van Herxheim in Suidwes -Duitsland, een wat beskryf kan word as 'n idilliese nedersetting uit die Steentydperk. Die huise was dieselfde, die rudimentêre plase was dieselfde, die klein dorpie was relatief veilig vir indringers en roofdiere. Tog, omstreeks 4950 vC, het die gemeenskap skielik verdwyn. Die stad is verlate en laat stukkende erdewerk, honderde geslagte lyke en 'n groot hoop bene agter. Navorsers is vandag nie seker wat gebeur het nie, maar tekens dui daarop dat 'n toename in rituele opoffering, en moontlik kannibalisme, iets daarmee te doen gehad het.
Kaart van die webwerf van Herxheim. ( hierdie bene van myne.wordpress.com)
In 2009 het 'n argeologiese opgrawing van 'n dorp uit die Steentydperk 'n massagraf opgegrawe met honderde menslike oorskot, wat aan minstens 500 mense behoort en moontlik meer as 1 000 mense. Die bene was van mans, vroue en kinders, sowel as babas en fetusse. Gereedskapmerke op die bene toon dat die vleis versigtig afgeskraap is terwyl groter bene gebreek is, moontlik om by die murg te kom. Selfs die skedels was gebreek asof hulle die brein beter wou onttrek.
Argeoloë ontdek bewyse van prehistoriese bloedbad: gebreekte bene, skedelstene
Menslike bene toon bewys dat die Asteke rituele kannibalisme beoefen het
Die slagwerk het alles plaasgevind kort na die dood van die slagoffers en is duidelik gedoen deur iemand wat geweet het wat hulle doen. Alhoewel die slagwerk met dieselfde praktyk gedoen is om beeste of skape te slag, is dit nie seker wat van die menslike vlees geword het nie. Sommige meen dat die dorpenaars van Herxheim die vleis geëet het; ander sê dat dit saam met die bene begrawe sou gewees het as deel van die ritueel.
Argeoloog ontdek die begrafnis. ( museum-herxheim.de)
"Ons verwag dat die aantal dooies twee keer so hoog sal wees," sê Andrea Zeeb-Lanz, projekleier van die Cultural Heritage Agency wat by Herxheim werk. So 'n groot aantal is baie eienaardig vir 'n klein dorpie met slegs 10 geboue. Deur middel van koolstof-14-ontleding bevestig dat die bene wat op die Herxheim-terrein gevind is, die laaste inwoners van die nedersetting is. Ontleding van die artefakte wat in die put gevind is, het egter aan die lig gebring dat die slagoffers nie inboorlinge van die dorp was nie. Hulle kom inderdaad uit die hele Europa, insluitend die Moselrivier (ongeveer 100 myl) en die Elbe (ongeveer 400 myl). Kenners het hierdie afwyking afgelei deur die fragmente van erdewerk, dikwels baie fyn erdewerk, wat tussen elke slagoffer se ribbes lê. Die erdewerk was buitengewoon goed vervaardig, maar doelbewus stukkend geslaan. Die skerwe, sowel as nuwe klipblaaie en meulstene, is met die gebreekte bene gemeng en in die put gestort. Die dooies is nie in die geveg doodgemaak nie, hulle was nie sieklik nie en hulle was nie ondervoed nie. Baie was nie eers oud nie.
'' N Mens kan jou ook voorstel dat mense vrywillig hierheen gekom het om ritueel opgeoffer te word, 'het Zeeb-Lanz gesê.
Herxheim begrafnis ( hierdie bene van myne.wordpress.com)
Niemand is seker hoe so 'n klein dorpie oor so 'n kort tyd, miskien 50 jaar, so gewild kon geword het nie. Dat meer as 1000 mense oor groot afstande na Herxheim die pelgrimstog gemaak het, verteenwoordig 'n belangrike logistieke en kommunikatiewe prestasie. Maar teen 4950 v.C. het alles wat mense na Herxheim lok, skielik geëindig.
"50 jaar is die maksimum," het Zeeb-Lanz gesê. 'Dit kon alles binne net twee jaar of selfs vyf weke gebeur het.'
Ontdekking van onthoofding onthul gruwelike gebruike van die ou Inkas
Navorsingsleier Zeeb-Lanz glo dat die antwoord op die Herxheim-raaisel in die skedels van die slagoffers lê. Die breek van die skedels is voltooi deur 'n geoefende hand. Nadat die vel afgeskil is, is elke skedel versigtig gebreek, sodat die onderste derde verwyder is, wat 'n soort doppie of drinkbak agtergelaat het. Gegewe die brose aard van menslike skedels en die basiese klipgereedskap wat die slagter tot sy beskikking gehad het, kon slegs 'n deskundige dit gedoen het. Die skedelkappe/koppies is daarna met ingewikkelde simbole uitgekap. Geskiedkundiges kan nie die betekenis van hierdie tekens ontsyfer nie, maar dit is duidelik dat die mense nie doodgemaak is weens honger nie. Dit was deel van 'n ritueel, waarskynlik van godsdienstige betekenis. Al die skedels is op een plek opgehoop.
Skedel gevind in die argeologiese terrein van Herxheim. ( CC BY-SA 3.0 )
'Maar waarskynlik het niemand daaruit gedrink nie. Die rande is vandag nog so skerp dat 'n mens jou lippe daarop kan sny, "het Zeeb-Lanz gesê. 'Hoe meer navorsing gedoen word, hoe meer geheimsinnig word hierdie plek.'
Baie opspraakwekkende artikels wat op Herxheim gepubliseer word, verkondig kannibalisme, maar Zeeb-Lanz, leier van die opgrawing, waarsku teen sulke verstommende gevolgtrekkings. 'Ons moet nie vergeet dat dit nie 'n reuse -nedersetting was nie. Wie sou dit alles geëet het? "
Die verhaal agter die verdwyning van mense uit die dorp Anjikuni
Volgens die legende het 'n Kanadese pelsjager Joe Labelle op 'n volmaan -winternag in November 1930 na die dorp Anjikuni aan die oewer van die Anjikuni -meer in die Kivalliq -streek, Nunavut, Kanada gegaan.
Tot sy afgryse het hy nie een persoon of dier in die dorp gesien nie. Labelle was baie keer in die dorp vir skuiling tydens sy reise. Hy het ongeveer 2000 tot 2500 mense daar gesien woon.
Hy was nog altyd hartlik ontvang deur die inwoners. Nou kon hy niemand in die omgewing sien nie. Daarna het hy elke hut nagegaan en voedselvoorrade en voorraad gevind. Hy het ook die klere van die dorpenaars in hul huise gevind. Selfs hul gewere is langs die kante van die deur gebêre.
Hy het selfs potte vol kos sien hang op lang koue vure. Die kajakke was ook buite die huise. Daar was geen voetspore op die sneeu wat 'n idee sou gee van waar die Inuits gegaan het nie.
Geskokte Labelle is na die naaste telegraafkantoor en hy het 'n boodskap aan die Canadian Mountain Police gestuur. Die polisie het opgedaag en die dorp deeglik deursoek.
Wat hulle later gevind het, was skrikwekkend. Elke graf in die begraafplaas van die dorp was leeg. Bietjie ver van die dorp af het hulle sewe sleehonde gevind wat doodgemaak is en onder die sneeu begrawe is.
Inuïte van ander dorpe het berig dat hulle 'n blou lig sien wat later in die donker vervaag. Baie ondersoeke is gedoen. Die navorsing het aan die lig gebring dat die dorp waarskynlik twee maande voordat Joe ontdek het, verlate was. Niemand het die Inuïete geken of gevind nie.
Labelle beskryf sy ontstellende ontdekking aan verslaggewers:
'Ek het dadelik gevoel dat daar iets fout is ... Met die oog op halfgaar geregte, het ek geweet dat dit versteur is tydens die voorbereiding van aandete.
In elke kajuit vind ek 'n geweer wat by die deur leun en geen Eskimo gaan nêrens sonder sy geweer nie ... ek het verstaan ​​dat iets vreesliks gebeur het. "
By ondersoek is beweer dat die verhaal van die geheimsinnige verdwynings nie waar is nie. Daar is gesê dat Joe Labelle nuut in die land was en dat hy nog nooit die plek besoek het nie.
Hy het nooit die aantal inwoners geken nie. Die feit is egter dat die Mounties wel leë huise met klere en voedselvoorrade op die kuslyn van Anjikuni gevind het.
Die vraag is dus waar die mense verdwyn het en hul noodsaaklike voorrade en gewaardeerde gewere agtergelaat het.
Die saak van die verdwynende Anjikuni -stam is onder die lêers van onopgeloste sake gestapel.
Resensie van Resident Evil Village
'N Grimmig pragtige versameling moordenaar-gruwelike set-stukke, met 'n paar van die mees onvergeetlike groteske vyande in die geskiedenis van Resi.
Wat is dit? 'N Eerste-persoon-oorlewings-gruwelspel.
Verwag om te betaal & pond50/$ 60
Beoordeel op RTX 2080 Super, Intel i7-9700K, 16 GB RAM
Multispeler Word later bygevoeg
Skakel Amptelike webwerf
Resident Evil Village begin met 'n toneel van binnelandse saligheid, terwyl ons held Ethan Winters (terugkeer van Resident Evil 7) en sy vrou Mia aandete berei en na hul pasgebore baba, Rosemary, omsien. Dan gebeur daar iets ergs en ek sal nie sê wat nie, want dit is nogal skokkend en binnekort bevind Ethan hom verlore in 'n afgesonderde dorpie in 'n sneeustorm, op soek na sy ontvoerde kind. Dit is 'n skerp, skielike intro, maar effektief, wat onmiddellik die spel hoog stel en Village se wrede, sadistiese toon stel.
Daar word nooit uitdruklik gesê waar die dorp waar die spel sy naam vandaan kom nie, maar 'n paar leidrade dui daarop dat dit êrens in die winterse berge van Roemenië geleë is. Die dorpie self is 'n skurwe, onstuimige verspreiding van hout- en baksteenhuise, landerye van die boer en af ​​en toe 'n kerk. Daaroor hang 'n gotiese kasteel met enorme torings wat in die mis strek, en daar is ook spore van antieke ruïnes, wat dui op 'n lang en vreemde geskiedenis. Dit is 'n wonderlike omgewing, bedompig van atmosfeer, bedreiging en raaisel, en 'n plek waar ek elke donker, smerige hoek wou verken.
Ethan is 'n vervelige ou wat altyd verward lyk oor wat aangaan, en nooit iets interessants te sê het nie. Dit maak hom 'n effens onopmerklike protagonis, maar sy uiterste normaliteit doen verhoog die eksentrisiteit van die dorp se talle vreemdelinge. Die Baker -familie van die vorige wedstryd was 'n relatief gegronde klomp ghouls, maar hier het Capcom die monsterlikheid van sy antagoniste ernstig verhoog. Terwyl Ethan op Rose jaag, gaan hy te staan ​​teen 'n onmoontlik lang en glansryke vampier, 'n vreemde mutante visman, 'n moordenaar-porseleinpop en ander verskillende vreemdelinge.
Wat ek van Village hou, is dat dit nooit net een soort gruwelspel is nie. Elke skurk se leër het 'n heel ander indruk van die genre, van asemlose, aksiebelaaide oorlewing teen hordes vyande, tot 'n stadiger brandende, sielkundige merk van afgryse. Dit is 'n speletjie vol goeie, onvergeetlike idees, wat voortdurend slim, verrassende nuwe maniere uitdink om jou hartklop te verhoog en jou uit jou gemaksone te ruk. En dit slaag daarin om dit byna die hele duur van die spel aan te hou.
Wat ek van Village hou, is dat dit nooit net een soort gruwelspel is nie
Elke afdeling is so verskillend dat Village amper die gevoel van 'n gruwelbundel het. Dit kan weliswaar soms strydig laat voel, asof al die dele flouerig aan mekaar vasgemaak is. U het dikwels die idee dat Capcom eers die idees vir die spel se vele briljante set-ups gehad het, en dan besluit hoe om dit alles op die laaste minuut aan te sluit. Maar dit is die moeite werd vir die verskeidenheid wat hierdie benadering bied. U weet regtig nooit watter nuwe vreemdheid die ontwikkelaar volgende vir u gaan inhou nie.
Dit maak dit nie net die mees gevarieerde Resident Evil tot nog toe nie, maar waarskynlik die engste. Een van die beste voorbeelde hiervan is die herehuis van Donna Beneviento, 'n poppemaker en een van die heersers van die dorp. In haar krakende, stowwerige ou huis & mdash, wat besaai is met tientalle onheilspellende, swartoogpoppe in verskillende toestande van verval, word jy gedwing deur 'n reeks briljant gekonstrueerde oomblikke van onderskat, uiters gespanne afgryse, wat uitloop op 'n ontmoeting wat moontlik die skrikwekkendste kan wees 'n enkele oomblik in Resident Evil se geskiedenis.
In 'n ander afdeling word u gejag deur Lady Dimitrescu, die bogenoemde verhewe vampier. Haar kasteel uit die 15de eeu is 'n weelderige doolhof van versierde, vergulde gange en skaduryke vertrekkamers, weelderig versier en saggies verlig deur kerse. Dit is 'n ongelooflike atmosferiese omgewing, en die indrukwekkende Lady D wat op jou neerkom (hurk om deur deure wat te veel vir haar is, te druk) is opwindend. Terwyl sy agtervolg, moet jy op soek na voorwerpe om die hoofhek te ontsluit, wat 'n bietjie raaisel behels en, in ware Resi -styl, die gebou geestelik kan karteer.
Castle Dimitrescu is miskien die beste vertoonvenster van Resident Evil se indrukwekkende beeldmateriaal en mdash, maar die hele spel is net onwelvoeglik mooi. Die omgewings is ryklik gedetailleerd en pragtig verlig, met 'n tasbare laag vuil en tekstuur op elke voorwerp en oppervlak. Dit loop glad, selfs by hoë resolusies, en straalopsporing sorg vir wonderlike beligting en weerkaatsings. Die karaktermodelle is ook skouspelagtig, met ekspressiewe, oortuigende animasie wat die rolverdeling vreeslik lewendig maak. Die Engelse stemspel is 'n bietjie hammy, maar dit pas meestal by hierdie absurde, egomaniese karakters.
Die kasteel- en poppemakerhuis is een van die reeks se onvergeetlikste stukke. Maar ek wens hulle het meer uit sommige van hulle gedruk. In een opsig waardeer ek hoe Capcom die drang weerstaan ​​om sy idees droog te melk, en dit entoesiasties eenkant toe gooi om iets nuuts aan die speler voor te stel. Dit laat dinge deurgaans vars en onvoorspelbaar voel. Maar soms kom ek aan die einde van een van hierdie rye en dink "Is dit dit?" Soms wens ek net dat die speletjie my meer tyd sou gee om dit alles in te week voordat ek na die volgende kamer van die spookhuis sou skuif.
Elders is die afgryse meer onmiddellik. Terwyl Resident Evil 7 'n soort gereelde vyand gehad het, bevat die slikagtige Molded & mdashVillage 'n verskeidenheid woeste gruwels wat Lycans genoem word. Hierdie wilde, snaakse wesens kom in verskillende vorme voor, en u moet u taktiek gereeld verander om dit te beveg. Die standaard grunt Lycan is nie te sterk nie, maar hulle is rats en atleties, en kan skielik van ver af na jou toe spring en teen mure en lere klim, wat sorg vir dramatiese, vinnige gevegte.
Ek het gevind dat die gewone Lycans te weerwolfagtig was om te teken dat hulle regtig bang was, maar latere herhalings is baie meer intimiderend. Daar is 'n paar werklik deurmekaar wesens in die laaste helfte van Village, insluitend rukende biomeganiese gruwels met bore vir arms, ouens met stukke geroeste metaal wat as 'n geïmproviseerde wapenrusting daaraan vasgeskroef is, en ander soortgelyke grimmige voorbeelde van Clive Barker-agtige liggaamshorror. Dit laat die lewendige klonte swart slym van RE7 in vergelyking baie lam lyk.
Daar is 'n paar wesens wat deurmekaar geraak het in die laaste helfte van Village
Alhoewel 'n groot deel van die dorp in noue, smal ruimtes afspeel, word dit soms oopgemaak in groter arena's met die oog op gevegte. Hier vind u plofbare vate om groepe vyande na te lok, dakke om op te klim, huise om in te glip en meubels om deur deure te sleep om die vloei van Lycans te stuit. Hierdie afdelings is aangrypend, maar is minder interessant as die oomblikke waarop u nie veel of glad nie met u wapen hoef af te skiet nie. Village is 'n ordentlike eerstepersoonsskieter, maar wanneer Capcom fokus op atmosfeer en spanning oor aksie, is dit 'n beter spel.
Dit lyk egter of die ontwikkelaar die belangstelling in raaisels amper heeltemal verloor het. Daar is 'n paar in Village, maar dit is uiters maklik, met oplossings wat jou altyd in die gesig staar. Ek vind dit effens teleurstellend as iemand wat nog altyd die boosaardige, ingewikkelde raaisels in Resident Evil -speletjies geniet het. Dit sorg wel vir 'n fopspeletjie, met minder onderbrekings in die vloei van verkenning en geveg. Maar ek soos hierdie onderbrekings, en ek voel dat Village sou kon baat by 'n bietjie meer serebrale belasting. Ek het nie een keer in die 11 uur wat ek geneem het, vasgesit nie.
Ethan het baie min bondgenote in die dorp, en hulle is geneig om dood te gaan net lank nadat hy hom ontmoet het. Maar 'n geheimsinnige karakter bekend as The Duke is 'n konstante vriendelike teenwoordigheid. Hy is 'n handelaar met 'n vreemd raaiselagtige persoonlikheid, en dit lyk altyd of hy 'n stap voor jou is. Draai 'n hoek in 'n nuwe gebied en jy sal hom daar vind, rustig op 'n sigaar blaas en in spanning wag op jou munt. Hy verkoop wapens, ammunisie, vervaardiging van bloudrukke en ander nuttige dinge, en hy sal enige skat koop wat jy toevallig opneem, insluitend die kristalliseerde oorblyfsels van base, wat altyd 'n netjiese prys behaal.
Die hertog kan ook wapens opgradeer en rou bestanddele in maaltye verander wat u gesondheid, verdediging en bewegingsnelheid permanent verhoog. As u die dorp verken, sal u 'n verskeidenheid wild teëkom, waaronder varke, skape, hoenders en af ​​en toe visse wat in 'n stroom rondspat. Skiet hulle en hulle sal vleis laat val, wat The Duke dan kan gebruik om een ​​van hierdie heerlike feeste met 'n stat te bevorder. Dit is een van die vele opsionele take en afleidings wat Village help om effens minder lineêr te voel as die vorige wedstryd, selfs al volg die verhaal 'n streng voorgeskrewe pad.
As ek The Duke raakloop, kry ek dieselfde gevoel van verligting as ek 'n veilige kamer vind in die ou Resident Evil -speletjies. Dit is 'n kans om asem te haal, te hergroepeer, u deurmekaar voorraad op te ruim en by die nabygeleë tikmasjien te stoor. Ja, tikmasjiene is terug, maar u het nie lint nodig om dit te gebruik nie. Voorraadbestuur is 'n belangrike oorweging in Village, maar beperk tot wapens, ammunisie en gesondheidsartikels. Daar is geen bokse met towerkuns in hierdie speletjie nie, so as 'n wapen of 'n ander lywige voorwerp te veel ruimte in beslag neem, moet u dit verkoop of betaal om die voorraad groter te maak.
Belangrike items soos deursleutels en voorwerpe wat nodig is om raaisels op te los, beslaan geen voorraadruimte nie, en word in 'n aparte, ononderbroke spyskaart gestoor, en dit is 'n belangrike manier waarop Village die klassieke Resident Evil -formule vaartbelyn maak. Treasure beslaan ook geen voorraadruimte nie, sodat u soveel kristalskedels kan dra as wat u wil. Ek moet erken dat ek die ou stelsel mis, waar 'n sleutel opgetel kan word om 'n wapen of 'n ander nuttige item op te offer. Maar dit beteken wel dat minder tyd in spyskaarte of teruggekeer word om items te vind, wat weer die algehele tempo van die spel verhoog.
In vergelyking met RE7, het Village 'n baie meer interessante struktuur. 'N Groot, oop plein in die middel van die dorp dien as 'n spilpunt, waarvandaan al die belangrikste plekke in die spel vertrek, gesluit deur 'n reeks sleutels. Dit is 'n veilige gebied, soortgelyk aan die hoofsaal van die polisiestasie van RE2, en u besoek dit gereeld. Hier kry u maklike toegang tot The Duke, sowel as die ingange na die lêplek van elke skurk. Die dorp verberg ook verskeie opsionele gebiede, wat ekstra storiebesonderhede, skaars skatte en minibusse bevat. Dit beloon u omdat u die tyd geneem het om van die gebaande weg af te dwaal en te verken.
Alhoewel Resident Evil 7 die gevoel van 'n sagte herlaai gehad het, wat slegs die groter mitologie van die reeks effens raak, bevat Village 'n paar groot onthullings wat elke wedstryd in die reeks agterna beïnvloed. As u 'n fan van hierdie verhale is en u voel dat die afgelope paar wedstryde lig was op nuwe inligting oor hierdie heelal en karakters, sal Village nie teleurstel nie. Maar die belangrikste is dat dit nie een van die Resi -vervolgverhale is wat u met 'n stomme nuwe verhaal bombardeer nie. Hierdie onthullings is groot en belangrik, maar sit rustig op die agtergrond en laat Ethan se verhaal op sy eie staan.
As u die verhaal voltooi, word 'n winkel oopgemaak waar u 'n verskeidenheid ekstras kan koop met 'n geldeenheid in die spel wat verdien word deur prestasies te ontsluit. Dit sluit in die terugkeer van The Mercenaries, 'n gunsteling arcade-/tydaanval -modus. In Village se opvatting kan u tussen rondtes items en wapens by The Duke koop. Maar andersins bly dit getrou aan die modus wat deur Resi 4. gewild geword het. Daar is ook 'n nuwe spel+ -modus waarmee u u wapens en karakteropgraderings kan oordra na 'n tweede, moeiliker spel.
Village kan soms voel asof 'n halfdosyn verskillende gruwelspeletjies bymekaar sit. Maar die sterkte en verskeidenheid van sy idees, die kwaliteit van die kunsrigting en die donker stimulerende atmosfeer maak dit meer as goed. Dit is 'n gewaagde en eksperimentele gruwelspel, maar ook 'n spel wat in die reeks se eertydse glorie en veral Resident Evil 4. In hierdie reeks is baie Mikami se heruitvinding van 2005, van die raaiselagtige handelaar- en wapenopgraderings, tot die landelike omgewing en korrupte dorpenaars. Maar uiteindelik is Village sy eie spel met sy eie identiteit, en die elemente wat hy uit vroeëre vervolgverhale leen, definieer dit nooit. Dit is 'n kwaliteit horror -speletjie in sy eie reg, en bewys dat Resident Evil nog 25 jaar kan opwind, verras en skrik.
Hercule Poirot was moontlik die bekendste karakter wat Agatha Christie geskep het, maar dit was nie die enigste nie, en ook nie die enigste interessante en boeiende speurder nie. Juffrou Marple speel ook 'n rol in Christie se romans as 'n skerpsinnige ou dame wat gereeld by moordmisteries betrokke is.
Die vertoning Marple Dit bevat twee aktrises wat die rol inneem, en beide bring hul eie sjarme en uniekheid aan die karakter. Boonop is die gevalle waarin Miss Marple verskyn, van die interessantste en ingewikkeldste in die geskiedenis van die Britse televisie.
Hierdie vrae is die kern van a nuwe artikel in The New Yorker deur Douglas Preston, asook 'n daaropvolgende webinar bespreking gelei deur Preston en Princeton Universiteit antropoloog Agust & iacuten Fuentes en aangebied deur die School for Advanced Research in New Mexico.
Die verhaal van Roopkund illustreer die behoefte aan veelvuldige bewyse by die ondersoek van die verlede. Die bene alleen is verbasend: dit behoort aan mans en vroue, meestal jong volwassenes, wat blykbaar in verskeie aanvalle gesterf het, miskien oor dekades of honderde jare.
Die mondelinge geskiedenis wat deur die dorpenaars in die omgewing oorgedra word, bied meer beligting. Die meer is op 'n pelgrimstog na Nanda Devi, 'n manifestasie van die Hindoe -godin Parvati. Volgens die plaaslike legende het 'n verre koning Nanda Devi eens kwaad gemaak en haar droogte in sy koninkryk laat ontketen. Om die godin te paai, vertrek die koning op 'n pelgrimstog wat hom en sy gevolg verby Roopkund geneem het, in die huidige deelstaat Uttarakhand. Maar die dwase koning het dansers en ander luukshede meegebring en die woede van Nanda Devi verskerp. Sy het 'n vreeslike haelstorm opgetower en die hele partytjie doodgemaak, volgens die legende.
Hierdie verhaal is moontlik nie ver van die waarheid nie. Sommige van die slagoffers by Roopkund het skedelbreuke wat lyk soos die gevolg van traumatiese trauma, navorsing gevind het. Die huidige beste raaiskoot oor wat met die meeste dooies gebeur het? Hulle is gevang op die rant bo die meer in verskriklike storms, waarvan sommige moontlik dodelike hael insluit. Die meeste slagoffers het waarskynlik gesterf weens blootstelling en onderkoeling wat hulle in en om die meer beland het omdat hul liggame óf afdraand gerol het óf hul oorskot teen die heuwel neergesak het in die gereelde mini-lawines wat algemeen op die helling voorkom.
China bou hele dorpe in 'n ander land se gebied
In Oktober 2015 het China aangekondig dat 'n nuwe dorpie, genaamd Gyalaphug in Tibetaans of Jieluobu in Chinees, in die suide van die Tibet -outonome streek (TAR) gestig is. In April 2020 reis die sekretaris van die Kommunistiese Party van die TAR, Wu Yingjie, oor twee passe, albei meer as 14.000 voet hoog, op pad om die nuwe dorp te besoek. Daar het hy die inwoners-almal Tibetane-aangesê om 'wortels neer te sit soos Kalsang-blomme in die grensland van sneeu' en 'die helder vyfsterrooi vlag hoog op te lig'. Film van die besoek is op plaaslike TV -kanale uitgesaai en op die voorblaaie van Tibetaanse koerante geplak. Dit is nie buite China aangemeld nie: honderde nuwe dorpe word in Tibet gebou, en dit lyk nie anders nie.
In Oktober 2015 het China aangekondig dat 'n nuwe dorpie, genaamd Gyalaphug in Tibetaanse of Jieluobu in Chinees, in die suide van die Tibet Autonomous Region (TAR) gestig is. In April 2020 reis die sekretaris van die Kommunistiese Party van die TAR, Wu Yingjie, oor twee passe, albei meer as 14.000 voet hoog, op pad om die nuwe dorp te besoek. Daar het hy die inwoners-almal Tibetane-aangesê om 'wortels neer te sit soos Kalsang-blomme in die grensland van sneeu' en 'die helder vyfsterrooi vlag hoog te lig'. Film van die besoek is op plaaslike TV -kanale uitgesaai en op die voorblaaie van Tibetaanse koerante geplak. Dit is nie buite China aangemeld nie: honderde nuwe dorpe word in Tibet gebou, en dit lyk nie anders nie.
Gyalaphug is egter anders: dit is in Bhoetan. Wu en 'n aantal amptenare, polisie en joernaliste het 'n internasionale grens oorgesteek. Hulle was sedert die vroeë tagtigerjare in 'n gebied van 232 vierkante myl wat China geëis het, maar internasionaal beskou as deel van die Lhuntse-distrik in die noorde van Bhoetan. Die Chinese amptenare het besoek afgelê om hul sukses, ongemerk deur die wêreld, te vier met die aanplant van setlaars, sekuriteitspersoneel en militêre infrastruktuur op 'n gebied wat internasionaal en volgens die geskiedenis Bhutanese is.
Oor hierdie projek: Navorsing oor hierdie verhaal en die kaarte daarvan is deur Robert Barnett, Matthew Akester, Ronald Schwartz en twee Tibetaanse navorsers wat gevra het om anoniem te bly. Geproduseer as deel van 'n deurlopende samewerkende navorsingsprojek oor beleidsontwikkelings oor Tibet, met materiaal wat verkry is uit amptelike Chinese mediaberigte, Chinese blogs, verslae van die Bhutanese Nasionale Vergadering, Indiese mediaberigte en open source-karteringdienste, insluitend OpenStreetMap en Map With AI. Opmerking: skakels in hierdie verhaal is hoofsaaklik na mediaberigte in Chinees of Tibetaanse taal. Plekname word gegee volgens gebruik in Bhoetan, waar bekend, of is afkomstig van Tibetaanse vertalings van Chinese verslae, wat onbetroubaar kan wees. Chinese name word tussen hakies in die foto -onderskrifte gegee.
Hierdie nuwe konstruksie is deel van 'n groot poging van die Chinese president Xi Jinping sedert 2017 om die Tibetaanse grenslande te versterk, 'n dramatiese eskalasie in China se langdurige pogings om Indië en sy buurlande langs hul Himalaja-grense uit te oefen. In hierdie geval het China nie die grond nodig wat hulle in Bhoetan vestig nie: sy doel is om die Bhutanese regering te dwing om grondgebied af te staan ​​wat China elders in Bhoetan wil hê, om Beijing 'n militêre voordeel te gee in sy stryd met Nieu -Delhi. Gyalaphug is nou een van drie nuwe dorpe (twee reeds bewoon, een in aanbou), 66 myl nuwe paaie, 'n klein waterkragstasie, twee administratiewe sentrums van die Kommunistiese Party, 'n kommunikasiebasis, 'n pakhuis vir ramphulp, vyf militêre of polisiekantore, en wat vermoedelik 'n groot seintoring is, 'n satellietontvangstasie, 'n militêre basis, en tot ses veiligheidsplekke en buiteposte wat China gebou het in wat dit sê, is dele van Lhodrak in die TAR, maar wat eintlik in die ver noord van Bhoetan.
Dit behels 'n meer uitdagende strategie as enigiets wat China in die verlede aan sy landgrense gedoen het. Die vestiging van 'n hele gebied in 'n ander land gaan veel verder as die voorwaartse patrollie en af ​​en toe padbou wat in 1962 tot oorlog met Indië gelei het, militêre botsings in 1967 en 1987 en die dood van 24 Chinese en Indiese soldate in 2020. Boonop , oortree dit openlik die bepalings van die stigtingsverdrag van China met Bhoetan. Dit ignoreer ook dekades van protesoptredes deur die Bhutanese teen Beijing oor baie kleiner oortredings elders aan die grense. Deur die uitlokkende taktiek wat dit in die Suid -Chinese See gebruik het, in die Himalajas te weerspieël, waag Beijing sy verhoudings met sy bure, wie se behoeftes en belange dit altyd beweer het om te respekteer, en bedreig sy reputasie wêreldwyd.
Die hoofadministrasiegebou in Gyalaphug, soos gesien in 2020. Op die bord bo die gebou staan: "Die Party and Serve-the-Masses Center."
Wu Yingjie, die sekretaris van die TAR -party, ontmoet dorpenaars voor die kantoor van die dorpsadministrasie in Gyalaphug in April 2020. Tibet Daily TV -skermkiekies
China se konstruksie -ryvlak in Bhutan is byna heeltemal ongemerk deur die buitewêreld. Bhoetan moet weet, en ander regerings in die streek sal waarskynlik daarvan bewus wees dat China aktief is aan die noordelike grense van Bhoetan, maar moontlik nie die volle omvang van die aktiwiteit besef het nie of gekies het om stil te bly. Tog is inligting oor die rit weggesteek in amptelike Tibetaanse en Chinese taalkoerantberigte wat in China, op Chinese sosiale media en in Chinese regeringsdokumente gepubliseer is. Daar is 'n enkele opslag in hierdie Chinese verslae: Hulle noem nooit dat hierdie konstruksiewerk, wat deur satellietbeelde bevestig word, in betwiste gebiede plaasvind nie, wat nog te sê in Bhoetan.
China het al probeer om paaie na Bhoetan in te bou - maar veral in sy westelike gebiede en met beperkte sukses. In 2017 het China se poging om 'n pad oor die Doklam-plato in die suidweste van Bhutan te bou, langs die trijunction met Indië, 'n 73 dae lange gesigstryd tussen honderde Chinese en Indiese troepe veroorsaak en moes dit laat vaar word. In November verlede jaar het 'n Indiese media berig dat 'n dorp met die naam Pangda deur die Chinese regering in subtropiese woud net binne die suidwestelike grens van Bhoetan gebou is. (China het die bewering ontken.) Dit is egter moontlik, soos sommige ontleders bespiegel het, dat Bhoetan die gebied stilweg aan China afgestaan ​​het, maar dit nie aan die buitewêreld bekend gemaak het nie.
Die werk aan Gyalaphug het egter vyf jaar vroeër as Pangda begin, is baie meer gevorderd in die ontwikkeling daarvan en behels die vestiging van hele distrikte, nie net 'n enkele dorp nie. Die Gyalaphug -saak behels egter 'n ander dimensie, een wat baie sensitiewer is: dit is in 'n gebied van buitengewone godsdienstige belang vir Bhoetan en sy mense.
Gebiede wat deur China in Bhoetan geëis word
China eis vier gebiede in die weste van Bhoetan, drie in die noorde en Sakteng in die ooste. Die gebiede wat dit aktief in die noorde beweer, is die Beyul Khenpajong en die Menchuma -vallei, hoewel amptelike Chinese kaarte ook die gebied Chagdzom as deel van China toon. Sedert 1990 bied China aan om 495 vierkante kilometer (191 vierkante myl) van sy eise in die noorde prys te gee as Bhoetan 269 vierkante kilometer (104 vierkante myl) van sy gebied in die weste lewer (dele van Doklam, Charithang, Sinchulungpa, Dramana en Shakhatoe) na China. Bhoetan het in die 1980's of kort daarna sy aanspraak op die Kula Khari -gebied (dikwels as Kulha Kangri) afgestaan, en sy vroeëre aanspraak toegeskryf aan 'n kartografiese fout.
Let wel: Plaasname word eers gegee volgens gebruik in Bhoetan, gevolg deur Chinese name tussen hakies. Chinese name vir gebiede wat geëis word, stem selde ooreen met die plaaslike Bhutanese name, wat slegs hier as leiding gegee word. China het nie 'n kaart gepubliseer met die gebied wat dit beweer in die gebied van Sakteng nie, en 'n minimale skatting van die gebied wat China geëis het, word hier getoon. Buitelandse beleidskaart gebaseer op navorsing deur Robert Barnett en sy span
Die gebied, wat tradisioneel bekend staan ​​as die Beyul Khenpajong, is een van die heiligste plekke in Bhoetan, waar die meerderheid van die bevolking Tibetaanse Boeddhistiese tradisies volg. Die woord Beyul means "hidden valley," a term used in traditional Tibetan literature for at least seven areas high in the Himalayas ringed by mountain ridges and, according to legend, concealed by the legendary tantric master Padmasambhava in the eighth century and only discoverable by those with heightened spiritual powers. The Beyul Khenpajong is the most famous such valley in Bhutan, described in Bhutanese literature and myth since at least the 15th century. Jigme Namgyal, the father of the first king of Bhutan's current ruling dynasty, was born on the eastern perimeter of the Beyul, only 75 miles as the crow flies northeast of Bhutan's now-capital, Thimphu. Given its incomparable importance for the Bhutanese and for Tibetan Buddhists in general, no Bhutanese official would ever formally relinquish this area to China, any more than Britain would yield Stonehenge or Italy Venice.
Buitelandse beleid contacted the spokesperson for the Indian Ministry of External Affairs, the Bhutanese mission to the United Nations and the prime minister's office, and both the Chinese Embassy in Washington and the Ministry of Foreign Affairs in Beijing for a response to this story. We received no response from the Chinese government, which rarely comments on stories before publication. The Indian government said it had no comment. The Bhutanese government did not respond to multiple inquiries.
In Chinese, the term for so-called salami-slicing tactics—slowly cutting off piece by piece of other nations' territory—is kan shi, or "nibbling like a silkworm." It's serious business: The belief that India was gnawing at fragments of China's territory drove Mao to launch the 1962 Sino-Indian War. And the converse of the phrase is jing tun, "swallowing like a whale." The small bites of the silkworm can turn into crushing jaws.
The Mystery of Herxheim: Was an Entire Village Cannibalized? - Geskiedenis
Maar dit het nie lank gehou nie. By 4,950 BC everything was over. After that there were no more deaths in Herxheim because the settlement ceased to exist. It's a puzzling phenomenon for archaeologists because 50 years is an extremely short time for a place of such significance. "And 50 year is the maximum," says Zeeb-Lanz. "It could all have happened in just two years or even five weeks."
Kyk die video: Herxheim - Vesnice neolitických kanibalů? - Neolitický kult mrtvých - Dokument (November 2021).