Boekoorsig: die hond wat met gode gespreek het - Net vir die pret - 2020
Voordat u 'n geur van vooroordeel in hierdie verhaal kry, is ek hier om te vertel dat my ouers 50 jaar gelede 'n pit-bull-terriër besit het. Die hond was my beste vriend.
Tweedens wil ek hê dat u moet weet dat ek 'n Seattle Times kolom 15 jaar gelede oor Diane Jessup en haar pitbul met die eend, met die naam Dread, wat die wêreld se eerste Amerikaanse kudde-terriër ter wêreld geword het. Gevrees geplaas in die derde plek in 'n Australiese Shepherd Club of America-veekhond-verhoor.
Omgekeerd is ek nie 'n groot aanhanger van troeteldierfiksie nie. Met hierdie gevestigde, moet u weet dat Jessup se eerste roman (hopelik is daar nog meer), Die hond wat met gode gespreek het (St. Martin's Press, $ 22,95), is 'n opwindende uitbeelding van die ras wat gereeld beskuldig word en die verhouding van een hond met sy beste vriend en redder.
Met oneindige detail dink die skrywer die een minuut soos 'n hond en die volgende een. Miskien is dit omdat sy meer as 'n kwarteeu saam met albei gewerk het, nadat sy twee nie-fiksie-werke op die ras geskryf het en op CBS se 48 uur en Oprah as 'n kenner op die gedrag van honde.
Sy was ook 16 jaar lank direkteur van die Canine Aggression Research Centre in Olympia, Wash., En as 'n dierebeheerbeampte in Olympia. Sy het binne-in die buitekant hondsdakke gesien - soos gekoesterde troeteldiere en die gesin verwerp.
Jessup is betrokke by pitbul-redding, neem honde uit alle uithoeke van die land, rehabiliteer hulle en plaas hulle in 'spesiale huise wat spesiale troeteldiere wil hê'. In die proses oriënteer sy hulle na honde-sportsoorte soos gewigstrekking, opspoor, gehoorsaamheid en behendigheid. 'Dit is goed,' sê sy.
Terwyl ek deur die 362 bladsye beweeg het, het ek selde die gevoel gehad dat dit 'n roman is. Die karakters kom van die begin af tot die lewe en ek vind myself deurgaans na Damien, 'n ware underdog en 'n werk aan die gang.
Die verhaal, in die weste van Washington, op die tuisveld van Jessup, begin met Damien, 'n stewige pitbul, wat op die Olimpiese bergreeks rondloop, waar Viktor Hoffman, 'n navorsingsbioloog van die universiteit, die lewensiklus van wildehonde bestudeer. Hoffman is beseer in 'n val, word gedisoriënteerd en word deur die 62 pond hond na sy kamp teruggelei. Daar, die tweedelige onderneming, maar net vir 'n rukkie.
Op 'n terugreis na die gebied vang Hoffman Damien en plaas 'n spoorkraag om sy nek. Dit blyk amper noodlottig te wees vir die dier, want dit belemmer sy vermoë om buit te kry. Binne 15 dae verloor Damien 8 pond.
Maar die ergste is nog. In die strewe na 'n klein diertjie wat na 'n grot soek, raak Damien 'n paar dae by die ingang vasgekeer, sonder om sy kop en nek uit die klein kwartiere te beweeg, totdat Hoffman en verskeie van sy studente hom ontdek.
Die hond is beseer en ondervoed en word na die universiteit vervoer. Hoffman en 'n ander ywerige behaviorist, genaamd Thomas Seville, onderwerp ons hondehaar aan talle navorsingseksperimente.
Elizabeth Fletcher, 'n pre-med-student wat in die navorsingsfasiliteit begin werk as hanteerder. Sy raak vinnig verlief op die eens trotse pitbul wat honger ly. Voordat sy Damien ontmoet, het Elizabeth nooit die lot van navorsingshonde besin nie. In werklikheid het haar pa, 'n dokter, hulle jare gebruik.
Sy raak vinnig ontsteld oor die behandeling van Damien, aangesien die gedragskunstenaars probeer om die hond se eertydse onafhanklikheid te omskep in onderdanigheid met die gebruik van 'n skokhalsband. Damien oorleef maande se marteling met grasie en waardigheid, en word nooit kwaad nie, maar leef vir sy daaglikse geheime samekomste met Elizabeth. Dit bring die gryse Elizabeth egter vinnig voor 'n dilemma - of sy die vinnig naderende toetrede tot die mediese skool moet waag deur Damien te help.
Die grootste deel van die meesleurende roman fokus op haar poging om 'n paar stappe voor die navorsers van die tonnelvisie te hou. In die proses leer sy Damien hoe om 'n paar menslike woorde te "praat" (ja, dit is reg) en wanneer Seville dit hoor, sien hy die dier as sy kaartjie na 'n internasionale konferensie, waar hy hoop om 'n jarelange eweknie en kritikus te verhoog kry berugtheid in die proses.
Geleidelik word Elizabeth en Damien sielsgenote, wat Jessup kenmerk, "Damien se liefde vir Elizabeth het die suiwer liefde vir 'n goeie hond geword vir die een wat hy kies om te volg. Dit kom van 'n skoon, diep desperate plek in sy siel, en dit het soos 'n fisiese ding gebrand. '
Maar een ding ontbreek - eienaarskap. Damien behoort tot die departement van dierebronne van die universiteit en sy opsigters, Hoffman en Sevilla, gebruik die woord losweg.
Met hierdie botsende belange bevind Sevilla en Elizabeth hulself deurgaans te midde van 'n brandbare verhouding, albei begeer hulle oor iets wat die ander besit - vir Elizabeth, 'n kans om openlik met Damien buite die navorsingsomgewing te bande, en vir Seville, die hond se liefde en respek, wat hy slegs aan Elizabeth bied.
Jessup se intrige is 'n mantel-en-dolk-riller in die openbaar. Getuig van die poging om 'n dier-bevrydingsgroep te ontneem om Damien uit Sevilla se huis te gryp; ernstige beserings aan die hond in die proses; die uiteindelike ontsnapping van die dier; 'n toekenning van $ 25,000 vir sy terugkeer.
Klink dit nie soos iets wat u omtrent elke dag in die koerant kan lees nie? Onthou, dit is nie net nog 'n troeteldierroman nie. Dit spreek in praktiese terme, maar word beklemtoon met ideologiese ondertone van ons verhouding met die hond.
"My primêre boodskap," sê Jessup in 'n onderhoud, "is dat dit in orde is om van jou hond terug te hou soos wat jou hond van jou hou. Die diepte van gevoel tussen hond en mens is geweldig en moet gerespekteer word." Taak voltooi.
Vir Jessup was die romanwerk 'n jarelange verbintenis. 'Ek het die idee gekry toe ek ongeveer 15 jaar oud was. Ek het jare gelede op 'n kinderlike manier daaraan gewerk, en toe eers regtig vyf of vyf jaar gelede gedoen. Dit het vyf jaar geduur, net winteraande geskryf.
'Ek het dit vir die plesier geskryf, omdat ek daarvan gehou het om emosies met woorde te probeer opwek en met woorde te speel.' N Roman is seker anders as nie-fiksie - meer soos jou baba - jy laat mense binne-in jou sien. Skrikwekkende dinge. '