Hoe om in die tuin rond te bak, 'n tydskering skep | Mighty Natural
Geskryf deur Harriet Gross
Detail van Tuinmaak (ongedateer) deur Robert Lewis Reid (1862-1929). Foto met vergunning van Wikipedia
Wat hou nie van tuinmaak nie? Dit is 'n wonderlike manier om buite te kom, weg van alledaagse roetines en om u kreatiwiteit te beoefen. Dis goeie vir u gesondheid, ongeag u ouderdom, en tuiniers geneig is om gemiddeld gelukkiger te wees. Maar tuinmaak is meer as net 'n ontspannende stokperdjie. Sielkunde-navorsing dui daarop dat die neiging tot 'n tuin 'n byna magiese effek kan hê, selfs die verloop van tyd kan verander.
Ek is mal oor tuinmaak - ek maak of maak 'n tuin elke keer as ek huis toe skuif, en bring plante van een plek na 'n ander, terwyl ek weer nuut skep. Tuinmaak is deel van wie ek is. My familie is gewoond daaraan dat ek naweke in die tuin verdwyn. As ek eers daar is, staan ​​die tyd stil; Ek kan van oggend tot nag daar buite wees sonder om die ure wat verby is te sien.
Ek is nie alleen nie. Baie tuiniers het die verlede en die hede beskryf dieselfde ervarings as om af te skakel van hul besige lewens of probleme as hulle in die tuin of tuin is. Die tuin en tuinmaak is 'n toevlugsoord, 'n ontsnapping van daaglikse druk. Mense het vertel my dat hul tuin 'n 'verlossing' word en dat hulle daarsonder gerus sou wees.
Uitskakeling gaan nie net oor nie dink nie - dit gaan oor die persepsie van tyd self.
Tuiniers sê gewoonlik dat die tyd in die tuin korter is as wat dit eintlik is; daardie beplande uur glip eenvoudig weg. Die begin en einde van tuinmaak hang af van die take wat daardie dag is, of fisiese beperkings soos die duisternis. In die proses gaan tyd oor van objektiewe kloktyd na subjektiewe of natuur se tyd. Take soos onkruid of kontrole van vordering is nooit afgehandel nie; die gras sny is episodies - dit gebeur gereeld, maar elke keer as die taak eindig. Natuurlike tyd is afhanklik van sonsopkoms en sonsondergang en seisoene wat deur iets buite ons self bepaal word. Dit word gemeet aan die tyd wat dit neem voordat sade ontkiem en wortels of koringblomme word, of die koms van gunsteling voëls. Om met die natuur te werk tyd koppel my en ander tuiniers van eksterne opgelegde ritmes van aktiwiteite wat deur gebeure soos pendel, vergaderings of etes gepomp word.
Die stilstand van die tyd is 'n integrale deel van die sielkundige verskynsel genaamd 'vloei'. Vloei is 'n baie gefokusde geestestoestand wat met geluk verband hou, waardeur mense meegesleur word en so geabsorbeer raak in 'n aktiwiteit dat hulle niks anders raaksien nie, insluitend die verloop van tyd. Hierdie beskrywing stem ooreen met my ervaring in die tuin. Vloei plaas die proses van aktiewe betrokkenheid in die middel, tesame met die vervaag van die grens tussen self en aktiwiteit. Die konsep van vloei verklaar miskien die aantrekkingskrag van die tuinmaakervaring, maar dit vertel ons nie wat mense in die eerste plek in die tuin uittrek nie, en ook nie waarom so baie vasgevang is nie.
Miskien het die tuin self 'n rol om te speel: om ons te versoek om te sien wat in ons afwesigheid kon gebeur het en wat die volgende moet doen. Dit maak die tuin fassinerend en fassinerend en skakel ons denkpatroon oor na die natuurlike omgewing. In werklikheid is 'fassinasie' een aspek van die teorie vir aandagherstel (ART), ontwikkel deur die Amerikaanse omgewingsielkundiges Rachel Kaplan en Stephen Kaplan, en wat in hul boek voorgestel word Die ervaring van die natuur (1989). ART beskryf hoe mense geneig is om met die natuurlike wêreld betrokke te raak en dit ontspannend of herstellend te vind. KUNS gaan oor wat die natuur vir ons doen, en spreek dus tot hierdie idee om vasgehaak te word. Die idee van die feit dat ons met die natuur betrokke raak, help ons om te herstel van geestelik uitgeput of oorlaai.
Nature trek ons ​​aandag. Bye wat op laventel, ritselende blare, verbygaande wolke of knoppe wat in blomme spring, kan ons 'fassineer'. Hulle trek ons ​​aandag weg van ons eie besorgdheid in 'n wêreld van die natuur in die tuin. As die natuur intrinsiek interessant is, hoe meer mense daaraan werk, hoe meer raak hulle ingetrek, en hoe minder word hulle deur ander kwessies afgelei. Op hul beurt raak hulle meer tevrede deur tuinmaak. Dit wil voorkom asof die idee van tevredenheid of geluk ons ​​weer laat vloei. Benewens 'fassinasie', vereis die restourasieproses wat deur ART beskryf word, 'weg', 'omvang' en 'verenigbaarheid'. Hierdie elemente help om te verduidelik hoe tuiniers heeltemal in die tuin toegedraai word, en waarom hul gevoel van tyd in die proses kan verander.
Op sigself ontspan ek fisies van binne na buite, êrens rustig weg van die huis of kantoor, waar ek die son of wind op my rug kan voel. Dit is vir my 'n belangrike aspek van tuinmaak en weerspieël die 'wegbly'-element van ART. Ontspanning beteken dat die vlakke van streshormone is verminder, dus is die herstellende effek net soveel fisiologies as sielkundig. Selfs om vir baie kort periodes weg te wees, is herstellende. Ongeag hul grootte, tuine neem jou na 'n totaal ander wêreld. Om 'n nog sterker sielkundige voordeel te hê, sê ART dat plekke ook 'omvang' moet hê.
Die idee is dat tuine fisies en feitlik met ander dele van die tuinier se lewe, hul verlede, hede en toekoms verbind is. Extens stel die tuin op as 'n bewaarplek vir herinneringe en emosies, 'n plek waar verskillende tye mekaar kruis. Byvoorbeeld, ek plant altyd Alchemilla mollis of damesmantel in my tuin, nie net omdat ek gefassineer is deur die manier waarop die blare reëndruppels het nie, maar ook omdat dit my aan my grootouers herinner. As ek sien 'N Mollis, Hoor ek my oupa die naam sê en onthou hoe hy dit altyd snaaks gevind het. Gesins- en persoonlike geskiedenis verskyn dikwels in mense se gesprekke oor hul tuine of toebehore. Herinneringe kan ook manifesteer deur fisieke tuinmaak. 'N Man met wie ek onderhoude gevoer het oor sy toewysing, het besef dat hy, terwyl hy besig was om te grawe, dieselfde bewegings maak as toe hy 'n tiener was wat in 'n gieterij gewerk het, en dit het hom dadelik teruggeneem na sy jonger self.
Die man se vergestaltte herinnering aan die verlede demonstreer ook wat ART 'verenigbaarheid' noem. Vir hom was sielkundig en emosioneel betekenisvol om fisiek aktief te wees, en tuinmaak is versoenbaar met wie hy was en wat hy in die hede kan doen. Verenigbaarheid gaan daaroor om die tyd en die vermoë te hê om dinge uit te voer wat persoonlik relevant is. As u vars voedsel verbou, is dit u versoening om 'n verskaffer vir die gesin te gee, terwyl die versorging van krismisrose tot 'n perfekte blom kan versoenbaar wees met my buurman se begeerte om prys te wen.
Tuinmaak is 'n ontspannende en lonende stokperdjie. Dit bied 'n geleentheid om van ons daaglikse roetine te ontsnap en te reflekteer, en om die intensiteit van fassinasie te ervaar. Maar dit is meer as dit. Die sielkundige krag van tuinmaak spruit uit die reikwydte van die tuin buite die hier en nou. My stelling is dat verskillende en ingewikkelde vorms van tyd deurlopend deur die tuin en tuinier saamwerk. Verlede, hede en toekoms bots in 'n blombedding en lok die tuinier om hulself te verloor in die plesier van 'vloei'. Laat iemand anders bekommerd wees oor middagete.
Harriet Gross is professor in sielkunde, sowel as waarnemende visekanselier en hoof van die College of Arts aan die Universiteit van Lincoln in die Verenigde Koninkryk. Haar nuutste boek is Die sielkunde van tuinmaak (2018).