Hier waar ek in my kantoor in Kaapstad sit, gooi die son lui skadu's oor die balkon. | SARIE
Hier waar ek in my kantoor in Kaapstad sit, gooi die son lui skadu’s oor die balkon.	deur Michélle van Breda
Net twee weke gelede het ek nog die hitte geniet – in China by ’n internasionale tydskrifkonferensie. In Beijing is dit lente en in die taxi vanaf die lughawe verwonder ek my aan die lanings bome met hul nuwegroen blare, en die sierlike duike van ’n rooi vlieër in die lug bo die stad. Dit lyk rustig.
Ek het die stad twee jaar gelede besoek en in dié kort tyd het die horison verander. Ontwerper-boetieks, internet-kafees, flitsende neonligte, ’n polsende naglewe, blink vyfster-hotels wat oornag verrys, nuwe musiek, nuwe geld. Jy voel die energie, 24/7. Vergeet New York – Beijing is die stad wat nooit slaap nie! Dit krioel, dit beweeg, dit pols.
Dis lente in Beijing, en ek ruik die fyn geur van pioenrose – my gunsteling-blom. Sou ek hier kon bly? Vir die kos, skaars. Vir die gebrek aan persvryheid, met moeite. Vir die adrenalien van ’n groeiende wêreldstad, ja. En vir die doelgerigtheid van ’n nasie met ’n ryke geskiedenis van 5 000 jaar, wat homself in die 21ste eeu wil bewys, vir seker, ja.
Maar hier waar ek staan in my spogkamer in die China World-hotel, wat my met ’n bos rose op my verjaardag verras het, en ver oor die stad uitkyk, sien ek ’n bruin wolk swaar oor die stad hang. Die lenteson sukkel in ’n oranje skynsel deur die rook. Ek dink aan Kaapstad. Kaapstad in die winter wanneer die lug blou is. ’n Skoon, helder winterblou. En ek pak my tasse om my vliegtuig te haal …