Nero en Seneca (1904), deur Eduardo Barrón Gonzáles. Foto met vergunning van Museo Nacional del Prado, Madrid
Filosofiese besprekings, hetsy in 'n professionele omgewing of aan die kroeg, bestaan ​​dikwels uit die uitroep van foute in alles wat voorgestel is: 'Dit is alles goed, maar ...' Hierdie teenstrydige styl word dikwels as bevorderlik vir die waarheid gevier. Die uitskakeling van valse aannames lyk ons ​​met die waarheid in die mark van idees. Alhoewel dit 'n redelik deurdringende praktyk is (selfs al oefen ek dit op die oomblik), betwyfel ek dit of dit 'n baie goeie benadering tot filosofiese besprekings is. Die gebrek aan vooruitgang in filosofiese uitruil teenstanders kan op 'n eenvoudige maar problematiese verdeling van arbeid berus: in professionele omgewings soos praatjies, seminare en referate lewer ons standaard kritiek ander se, eerder as ons eie, sienings. Terselfdertyd waag ons ons reputasie baie meer as ons 'n idee voorstel eerder as om dit te kritiseer. Dit benadeel stelselmatig voorstanders van (nuwe) idees.
Kontroversiële kritiek word gewoonlik gedryf deur 'n binêre begrip van idees. Eise is waar of onwaar; argumente is geldig of ongeldig. As hierdie begrip korrek is, lyk dit asof ons die uitsluiting van vals of ongeldige punte vir ons het met ware idees. As dit die geval was, sou kritiek inderdaad 'n goeie manier wees om op die voorstander van 'n idee te reageer. Maar hoe goed werk dit in die praktyk? Die filosoof Catherine Hundleby aan die Universiteit van Windsor in Ontario ontleed hoe argumente aan studente geleer word en tot die gevolgtrekking gekom word dat 'argumentherstel', waarin die voorstanders van 'n standpunt hul argument na aanleiding van kritiek hersien, baie verwaarloos word. In plaas daarvan beklemtoon dit vinnige instrumente om argumente te evalueer deur 'dwalingsetikette' daarop te plaas. Dit is minder nuttig as wat 'n mens sou dink omdat dit suiwer negatief is.
U kan nog steeds dink dat as argumente of aansprake gebrekkig is, sal dit u help om swakhede uit te wys. Hoe reageer voorstanders van idees dan op kritiek? Volgens my eie ervaring is dit waarskynlik dat filosowe bloot verdedigend teenoor hul posisie is eerder as om dit te probeer uitklaar. As 'n eis aangeval word, is die tipiese reaksie van die voorstander om die omvang te beperk, die beklemtonings af te stem of perspektiewe aan te pas. Die idee word gesnoei voordat daar selfs gekyk is. Aangesien die feit dat vrymoedige aansprake reputasierisiko's kan inhou, is dit nie verbasend dat mense reaktief skadebeheer uitoefen en hul eise in lyn bring met wat hulle aanvaar om aanvaarbaar te wees nie. As Tim Crane van die Universiteit van Cambridge uitgewys In 'The Philosopher's Tone' (2018) het ewekniebeoordeling soortgelyke effekte deurdat skrywers probeer om elke moontlike beswaar voor te lê en al hoe minder ruimte te laat om oorspronklike idees op te bou.
U kan beswaar maak dat dit nie 'n probleem is nie. In werklikheid kan skadebeheer ons van meer ekstreme beginsels weglei terwyl ons waarheid bevorderlik bly. Daar is egter goeie gronde vir die aanname dat mense ooreenstem met 'n waargenome persoon status quo selfs in die lig van teenbewyse. In die vyftigerjare het die sosiale sielkundige Solomon Asch sy beroemde ooreenstemming behartig eksperimente. Onderwerpe moes redelik voor die hand liggende perseptuele take oplos, maar baie het verkeerde antwoorde gegee om met die groep in lyn te kom: hulle het die bewyse voor hulle verontagsaam om nie van die status quo. Sedertdien was die eksperimente herhaal onder verskillende omstandighede, wat die nadelige gevolge van sosiale druk toon.
As ek hierdie sielkundige feite in ag neem, vind ek dit moeilik om te glo dat blootstelling aan meedoënlose kritiek waarheidsbevorderend is. As die algemene doelwit van akademiese filosowe is om ten minste in ooreenstemming met gedeelde menings te wees, moet ons presies verwag wat ons dikwels voorstaan ​​in die voorstanders van idees: die afstemming van hul eise volgens die algemene verstand.
Maar selfs as teenstrydige kritiek gereeld ooreenstemming aanspoor, maak dit nie verkeerd om op die uitkyk te wees vir foute nie. Immers, as ons weet dat iets onwaar is, weet ons meer as voorheen. Of so kan 'n mens redeneer. Die opsporing van 'n fout maak egter nie outomaties 'n opponerende eis waar nie. As u my daarvan oortuig p is onwaar, ek weet net dat: p is onwaar. Maar dit beteken nie q is waar. Soos ek dit sien, floreer die idee dat kritiek waarheidsbevorderend is, dat die aantal moontlike aansprake oor 'n gegewe onderwerp eindig is. As u 20 eise het en een van hulle eenkant toe gooi, lyk dit asof u vordering gemaak het. U moet slegs na 19 verdere artikels luister. Maar as ek beperkte kognitiewe vermoëns aanneem in 'n veranderende wêreld en die opsies om eise te herformuleer en herkontekstualiseer, sou ek liewer dink dat die aantal eise en argumente onbepaald is.
My kommer is nie dat ons te veel opsies op die tafel hou nie; dit is dat ons te gou idees opsy sit. Soos die filosoof Ralph Johnson, ook van die Universiteit van Windsor, het opgemerk, is elke argument kwesbaar vir potensiële kritiek. As dit korrek is, is daar baie foute of die opsies om dit te vind. In teenstelling hiermee is filosofiese aansprake wat onbetwisbaar sal wees uiters skaars. (Eintlik kan ek nie aan een dink nie.) Dit beteken dat, in teenstelling met kritici, voorstanders van idees stelselmatig benadeel word. Maar dit is nie net om statusredes nie. In die filosofie is daar waarskynlik meer fout as om die spyker op die kop te slaan. Alhoewel dit frustrerend kan lyk, kan dit ons iets vertel van die aard van filosofiese aansprake: miskien is die punt van filosofiese argumente tog nie waarheid nie, maar eerder wysheid, of iets dergeliks.
WOngeag die aansprake en argumente, dit moet duidelik wees dat die teëstandskultuur op twyfelagtige idees berus. Selfs as ons meer pragmatiese en politieke bekommernisse oor konformisme opsy sit, maak die misleidende idee dat die uitsluiting van onwaarhede ons met waarheid oorgelaat word, filosofie 'n uitdagende projek. Wat kan ons doen? 'N Sinvolle reaksie kan wees om kritiek te interpreteer, nie as teenstrydig met die idee of die voorstander daarvan nie. Dit moet eerder as 'n integrale beskou word deel van idees.
Hoe kan ons so 'n benadering implementeer? Aan die een kant vereis dit a holistiese siening van idees: 'n idee is nie net 'n individuele eis nie, maar hou intiem verband met 'n aantal ander eise, aannames en gevolge. 'N Goeie voorbeeld hiervan is die kommentaartradisies van die Middeleeuse filosofie. 'N Kommentaar lewer geen kritiek op 'n gegewe bewering nie, maar lewer punte op die een of ander manier uit. Ockham se kommentaar op Aristoteles se logika verskil byvoorbeeld duidelik van dié van Aquinas. Maar dit is nie asof een van hulle verkeerd was nie; hulle bied verskillende maniere aan om eis te maak en te word deel van moontlike begrip van Aristoteles.
Aan die ander kant is dit meer nodig vloeiende houding jeens outeurskap: as u 'n idee onder vriende bespreek, illustrasies gooi, kritiek wegsteek en oor afgeleë toepassings spekuleer, wie se idee is dit aan die einde van die nag? Almal het moontlik 'n bydrae gelewer tot 'n aanvanklike formulering, waarvan daar amper niks meer oor was nie. In hierdie sin het idees dikwels veelvuldige skrywers. In sulke vriendelike omstandighede is 'n algemene reaksie op 'n verhelderende kritiek nie verdediging nie, maar iets soos: 'Dit is wat ek eintlik wou sê!' Die punt is dat kritiese, eerder as teëpartydige, kritiek as 'n beter uitdrukking van 'n mens se aanvanklike poging beskou kan word, eerder as 'n vyandige eliminasie van die idee. Dit beteken nie dat geen idee vals of sleg kan wees nie, maar dit beteken ook dat ons vooraf kan sorg dat dit behoorlik ondersoek word.
Sien kritiek as deel van die eis, sou dit beteken dat die evaluerende houding teenoor idees sowel as hul voorstanders verander word. Hoe meer ons kan speel en rondspeel met 'n eis, hoe meer kan ons die implikasies daarvan verstaan. Die toepaslike metaforiese hulpbronne om hierdie filosofiese benaming te benoem, moet nie afgelei word van oorlogvoering nie, maar van speelterreine, waar heruitvinding en serendipiteit ons interaksie lei. Die kritieke aard van die filosofie sal meer gedy as ons ons gesprekke op die speelse uitruil onder vriende modelleer eerder as op die idee van 'n tribunaal wat 'n filosoof wat 'n idee het, wil vernietig.
Martin Lenz is afdelingsvoorsitter en professor in geskiedenis van filosofie aan die Universiteit van Groningen in Nederland. Hy is tans besig om sy nuutste boek te finaliseer Socializing Minds: intersubjektiwiteit in die vroeë moderne filosofie (2020).
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Hoe ons teëstanderkultuur nie die waarheid dien nie