Vergifnis – NG Vishoek
Gee vir my van daai rooi goed
Hier volg besonderhede oor Isak seun van Abraham: Abraham was Isak se pa, en toe Isak veertig jaar oud was, het hy met Rebekka getrou. Sy was die dogter van Betuel, 'n Arameër uit Paddan-Aram, en 'n suster van Laban die Arameër. Isak het tot die Here gebid oor sy vrou, want sy was kinderloos. Die Here het sy gebed verhoor, en sy vrou Rebekka het swanger geword. Die kinders het in haar teen mekaar gestamp, en toe sê sy: "Waarom gebeur so iets met my?" Sy het toe die Here gaan raadpleeg, en Hy het vir haar gesê: "Daar is twee nasies in jou, twee volke uit jou sal van mekaar geskei word. Een sal sterker wees as die ander, die oudste sal die jongste dien." Toe Rebekka haar kinders in die wêreld bring, was dit tweelingseuntjies. Die eerste is gebore: rooi, vol hare soos 'n veljas, en hy is Esau genoem. Sy broer is na hom gebore en dié se hand het aan Esau se hakskeen vasgehou. Hy is Jakob genoem. Isak was sestig jaar oud toe hulle gebore is. Die seuns het grootgeword. Esau was 'n ervare jagter, 'n man van die veld; Jakob was 'n rustige mens, hy het tuis gebly. Isak het vir Esau voorgetrek, want Isak het van wildsvleis gehou. Rebekka weer het vir Jakob voorgetrek. Op 'n dag terwyl Jakob lensiesop aan die kook was, kom Esau doodmoeg uit die veld daar aan en sê vir Jakob: "Laat my gou van die rooi goed wegsluk, van daardie rooi goed. Ek is doodmoeg!" Daarom is hy Edom genoem. Toe sê Jakob vir hom: "Verkoop eers jou reg as eersgeborene aan my." Esau het geantwoord: "Ek gaan tog sterf. Wat baat dit my om die eersgeborene te wees?" Jakob sê toe vir hom: "Beloof my nou met 'n eed dat jy jou reg as eersgeborene aan my oormaak." Esau het dit gedoen en so sy reg as eersgeborene aan Jakob verkoop. Daarna het hy vir Esau brood en lensiesop gegee, en hy het geëet. Toe hy klaar was, het hy uitgestap. Dit is hoe min Esau gedink het van sy reg as eersgeborene.
'n Vreemde verhaal wat hom hier afspeel tussen twee broers ('n tweeling), wat hemelsbreed van mekaar verskil. Jakob, sy ma se kind, wat rustig by die huis bly en iets lekker maak om te eet; Esau, sy pa se oogappel wat 'n man van die veld was. Esau kom moeg uit die veld uit, bruingebrand en gespierd. Dit klink amper of hy soos Hagar die verskriklike gelyk het. Maar in een onbesonne oomblik gooi hy sy reg as eersgeborene weg vir een enkele ete. "Dit is hoe min Esau gedink het van sy reg as eersgeborene" (vers 34). Storm in, eet hom dik, slaan selfvoldaan op sy maag en stap uit en gaan lê dalk op sy kooi. Hy het ingestap met die reg as eersgeborene, honger. Hy stap uit – lekker geëet, maar verloor iets geweldig kosbaar.
Die eersgeborene was nie sommer 'n hierjy storie nie. Hy sou ⅔ van alles van sy pa erf en ook die familie se beheer en bestuur oorneem. Na die pa se afsterwe neem die oudste seun die leiding van die groep oor. Maar jy sien, mens kyk altyd in die voordele vas, maar daar is 'n ander kant en dit is die verantwoordelikheid wat daarmee saamgaan. 'n Leier se werk is nie 'n maklike werk nie. Alles wat die pa tot hiertoe reggekry het, land alles op die skouers van die oudste.
Mens kan aflei dat Esau al die kwaliteite van 'n goeie leier gehad het. Hy was 'n veld-ou, besig, hardwerkend, bietjie impulsief. Hy kon gesag afgedwing met sy rowwe voorkoms. Sy manlikheid was vir sy pa 'n sieraad en sy pa het hom as 'n gebore leier gesien. Jakob word so half as 'n "softie" uitgebeeld, mamma se seuntjie wat by die huis gebly het en deur sy ma voorgetrek is. Hy was dalk meer berekenend en versigtig, konserwatief in sy uitkyk en het meer langtermyn gedink as om alles net te doen en klaar te kry. Jakob was net enkele minute jonger as Esau en net hierdie enkele minute het hom weggehou van die voordele van die eersgeborene se regte. Was hy 'n sluwe ou? So 'n onder-draai-die-duiwel-rond-karakter? 'n Rukkie later sou hy deelneem aan sy ma se bedrog om sy pa se seën te kry. Sy ma het 'n bokvelletjie vasgemaak aan sy arms sodat sy pa sou dink dis die harige Esau. Toe kom hy met die truuk wat eiendomsagente vandag nog gebruik. Hulle sê mos jy moet uie braai in jou kombuis wanneer voornemende kopers kom huis kyk. Daai lekker huislike reuk beïnvloed hulle dalk! Toe slaan Jakob vir Esau op daai een sagte plekkie waar hy uiters kwesbaar is. Die pad na 'n man se hart loop hoeka deur sy maag!
Nou kom ons by 'n vreemde vraag:
Die kinders het in haar teen mekaar gestamp, en toe sê sy: "Waarom gebeur so iets met my?" Sy het toe die Here gaan raadpleeg, en Hy het vir haar gesê: "Daar is twee nasies in jou, twee volke uit jou sal van mekaar geskei word. Een sal sterker wees as die ander, die oudste sal die jongste dien."
Vóór hulle geboorte het die Here vir Rebekka gesê: "Die oudste sal die jongste dien". Dis vir my baie vreemd, want hier lyk dit of Esau die slagoffer is van God se plan. Hoekom op aarde is Jakob dan nie eerste gebore nie? Dis tog moontlik vir God, of hoe? Of het Esau anders uitgedraai in sy lewe as wat God se plan vir hom as leier was? Hoekom dink ek so onwillekeurig aan Judas Iskariot? Judas het sy saligheid vir 30 muntstukke verruil en Esau sy reg as eersgeborene vir 'n pot sop.
Ek het julle lief, sê die Here. Maar julle vra: "Hoe het U ons lief?" Esau was tog Jakob se broer, sê die Here, en tog het Ek vir Jakob liefgehad en vir Esau gehaat. Ek het sy bergland 'n verlate plek gemaak, sy woongebied vir die woestynjakkalse gegee.
Sjoe, dis harde woorde! Hoekom sou die Here vir Esau haat? Dit lyk so half of God nie vir Esau uitverkies het nie, want twee groot insidente vind plaas om Esau met Jakob te vervang. Eers die pot sop-episode, waar Esau willens en wetens afstand doen van 'n reuse nalatenskap en dan later waar Isak bedrieg word, sodat hy vir Jakob die familie-seën gee. Toe Isak agterkom wat gebeur het, moes hy vir Esau sê: "Ek het nie nog 'n seën vir jou nie". Jitte, ek wonder so by myself of God hierdie ding ge-orkestreer het, of Hy dit net toegelaat het en of dit totaal uit Sy hande was.
Vir my gaan een van die lesse uit hierdie stuk geskiedenis oor keuses. Hoe lyk ons keuses as daai pot lensiesop voor ons neergesit word? Hoeveel is mense nie bereid om prys te gee vir die lekkerte wat gewoonlik van korte duur is nie. Wat is my en jou prys? Die slim mens sê elke mens het 'n prys, 'n "soft spot", 'n Achilles heel, waar jy maklik uitgehaal word as daar 'n draaibal kom. Esau se hele toekoms, en dié van sy nageslag, is in die gedrang gebring deur die een swak besluit wat hy neem toe hy kwesbaar was. Ek glo elkeen van ons het 'n stuk Esau in ons waarmee ons verkeerde besluite maak in 'n oomblik van swakheid. Esau se swak plek was sy hongerte – dit lyk so onskuldig – maar hy het nie aan die konsekwensies gedink nie. Party mense se swak plek is geld, waar 'n oomblik se "quick buck" bankrotskap teweegbring. Party mense se kortstondige genot wanneer oor die draad gespring word na die skelmpie, maak dat daardie persoon eendag alleen oud word. Sommige se "pot lensiesop" kom in die vorm van 'n drankbottel, wat maak dat jy te gou sterf weens jou liggaam wat inkonk, om dan ook niemand langs jou bed te hê in jou alleentyd nie. 'n Paar honderd rand word gegaps by die werk, in ruil vir jare in die tronk. Esau se woorde was: "Ek gaan tog sterf, wat baat dit my om die eersgeborene te wees"? Vriend, ek glo nie Esau was 'n "victim" van God se planne nie. God het geweet hoe Esau gaan kies. Net so min is ek en jy slagoffers van God se planne. Daarom werk hierdie verskoning van: "so gemaak en so laat staan" nie.
Vandag se keuse kan 'n leeftyd se invloed vir jou hê. Kom ons dink voor ons doen.
2. Tweedens hoe gou vergewe God ons sondes?
Jesus het vir die sondes van die hele wêreld oor alle tye gesterf en die straf op die sonde gedra (vgl. Joh 1:29; Rom.5:18-19). Dit kon Hy doen omdat Hy God is. 'n Gewone mens kan nie ons straf op die sonde namens ons dra nie, dit kan God alleen doen. Joh 3:16 sê: God het die wêreld so liefgehad dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat dié wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê. Joh 3:36 verduidelik: Wie in die Seun glo, het die ewige lewe; wie egter aan die Seun ongehoorsaam is, sal die lewe nie sien nie, maar die straf van God bly op hom.
Hoe gou? Jesus het in die bergrede geleer om tot Ons Vader te bid: vergeef ons ons oortredings soos ons ook dié vergewe wat teen ons oortree….As julle ander mense hulle oortredings vergewe, sal julle hemelse Vader julle ook vergewe. Maar as julle ander mense nie vergewe nie, sal julle hemelse Vader julle ook nie julle oortredings vergewe nie (Mat. 6:12,14-15).
3. My vrou glo vas dat jy 'n sondaar gebore is en jy bly 'n sondaar tot jy doodgaan.
Volgens Rom. 5:12-21 is die ganse menslike geslag saam met Adam sondaars (vgl. v19), en almal aan God se oordeel en straf van die dood onderworpe. Maar almal wat aan Christus behoort, deur in Hom te glo (vgl. Rom 4:23-25), word vrygespreek, hulle verhouding tot God word reggestel, en hulle word deel van die ewige lewe (vgl. 5:21). As kinders van Adam is ons sondaars. As volgelinge van Christus is ons vrygespreekte sondaars.
Maar dit vereis van ons om daagliks te reken dat ons aan Christus verbonde is, aan sy dood vir die sonde; daarom moet ons ook vir die sonde dood wees, 'nee' sê vir versoekings en vir onsself. Jesus het opgestaan uit die dood en lewe vir God, so moet ons opstaan tot 'n nuwe lewe saam met Christus, om met sy liefde en sy krag, vir God en vir ander te lewe (vgl. Rom 6:1-14). Daarvoor het God self deur die Heilige Gees in ons kom woon, om ons daagliks te lei deur die woord van God, en vir ons te laat lewe uit die liefde van God vir ander (vgl. Rom 8:1-17).
1 Joh 1:8 sê ongeveer dieselfde: As ons beweer dat ons geen sonde het nie, bedrieg ons onsself en is die waarheid nie in ons nie. Vers 10 brei daarop uit: As ons beweer dat ons nie gesondig het nie, maak ons Hom tot leuenaar en is sy woord nie in ons nie. Verse 7 en 9 het die goeie nuus: As ons in die lig lewe soos Hy(God) in die lig is, het ons met mekaar deel aan dieselfde gemeenskap en reinig die bloed van Jesus, sy Seun, ons van elke sonde… Maar as ons ons sondes bely – Hy is getrou en regverdig. Hy vergewe ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid.
In Romeine 7 spook Paulus met dieselfde probleem: Die goeie wat ek wil doen, doen ek nie; maar die slegte wat ek nie wil doen nie, dit doen ek (v19)…. Ek, ellendige mens! Wie sal my van hierdie doodsbestaan verlos? Aan God die dank! Hy doen dit deur Jesus Christus ons Here (7:24-25). Ons grootste stryd is met onsself – ons lewe eintlik elkeen vir homself in plaas van vir God en vir ons medemens. In Filippense 2:3-11 sê Paulus: Moet niks uit selfsug of eersug doen nie, maar in nederigheid moet die een die ander hoër ag as homself. Julle moet nie net elkeen aan sy eie belange dink nie, maar ook aan dié van ander. Dieselfde gesindheid moet in julle wees wat daar ook in Christus was. Hy het die heerlikheid van God gehad, maar het homself verneder deur mens te word, en vir ons ons aan 'n kruis te kom sterf het. 2 Kor 3:18 sê dat dit juis die werk van die Heilige Gees in ons is, om ons al meer te verander om soos Christus te word. Jesus het gesê ons, as kinders van God, moet volmaak wees soos God, ons Vader, deur ons vyande lief te hê (Matteus 5:43-48).
Terwyl ons reeds kinders van God is wat deel het aan die ewige lewe, bly ons sondige mense wat daagliks van God afhanklik is om deur sy genade al meer soos Christus te word, deur God lief te hê met ons hele lewe, en ons medemens soos ons self (Matt 22:37-40; Joh.13:33-34; 1 Kor 13; 1 Joh4:7-21). Hebreërs 5:8 sê dat Jesus, hoewel Hy die Seun van God was en sonder sonde (vgl. Hebr 4:15), het Hy deur alles wat Hy gely het, geleer wat gehoorsaamheid is. So moet ons, sondaars, gehoorsaamheid leer, en gewillig wees om saam met Jesus te ly en deel te wees van sy heerlikheid (Rom.8:17).
4. Daar was net een Christen op die aarde en dit was Jesus
Christene is gelowige volgelinge van Christus (Hand 11:26), in wie die Gees van God kom woon het om ons te oortuig van ons sonde, ons te lei tot geloof in Christus om die verhouding tussen ons en God reg te maak, en van ons kinders van God te maak (Joh 16:8-9; Rom 8:15).
Die lewe ná vergifnis
Onmoontlike situasie: Josef* het sy vrou vergewe vir haar huweliksontrou en met self-opofferende liefde die baba wat uit die affair gebore is, as sy eie grootgemaak.
Jy kan nie verloor as jy liefde gee nie, het Juan Carlos Ortiz dit so raak gesê. Dawie*, 'n trotse 'vader van vele' se hart was gebreek deur die nuus dat sy blou-oog, ongetroude, studente-dogter swanger is. Hy het egter sy trane afgedroog en vir haar 'n wonderlike familietroue begin reël.
Selfs wanneer dit by my vyande kom, is daar 'n stukkie kinderlike wysheid van Nikka (6jr) "If you want to learn to love better, you should start with a friend who you hate." God het deur Moses vir sy volk geleer: "Wanneer jy iemand wat jou haat, se donkie sien lê onder sy vrag, moet jy hom nie sonder hulp los nie; gaan help hom met sy vrag." Eksodus 23:5.
Oorwin deur liefde:
Na die aanval op Pearl Harbour het Jacob DeSchazer met sy "Bat out of Hell" bomwerper 'n aanval op Nagoya in Japan gedoen, waarna hy in swaar mis verdwaal het en uiteindelik deur die Japannese gevang, en vir twee jaar gemartel en met die dood gedreig is. Een van die wagte het vir hom 'n Bybel gegee en in die drie weke wat hy dit tot sy beskikking gehad het, het hy dit 'n paar maal deurgelees en gedeeltes gememoriseer. Hy het op 8 Junie 1944 vir Jesus as Verlosser aangeneem en dadelik begin om Matteus 5:44 teenoor sy wagte uit te leef — hy het hulle soggens hartlik gegroet, vir hulle gebid en geleenthede gesoek om teenoor hulle te getuig. Hulle gesindheid teenoor hom het ook begin verander en sommige het begin om vir hom ekstra kos te gee.
Na die oorlog is DeShazer as sendeling terug Japan toe met sy boek "I was a prisoner of the Japanese." Duisende het kom luister na die man wat sy vyande kon vergewe en liefhê. Hy het 'n kerk gestig in Nagoya, die stad wat hy voorheen bombardeer het.
Een bekeerling wat diep geraak was deur DeShazer se getuienis, was Mitshuo Fuchida, wat die aanvoerder was in die aanval op Pearl Harbour. Hy het self 'n evangelis geword, en 'n dierbare vriend en broer van DeShazer.
Hoe wonderlik bemoedigend is hierdie verhale van vergifnis en genesing nie! Karl Menninger se woorde is so waar:
Die liefde genees mense — dié wat dit ontvang, maar veral dié wat dit onvoorwaardelik gee.
* name is verander om identiteit te beskerm
Vergifnis: Om die turksvy af te skil
Vergifnis beteken nie goedkeuring nie, maar 'n bereidheid tot begrip. Augsberger vertel van die alkoholis se vrou wat gemeen het "my vergifnis en liefde is dalk sy enigste band met God". Dit het God baie gekos om te vergewe — ek moenie verbaas wees dat dit my ook iets kos nie.
Ja, dit klink nie regverdig om iemand skotvry daarvan te laat afkom nie. Maar:"Genade is nie fair nie!"
Iemand het dit so mooi saamgevat:
"People are often
unreasonable and self centered.
Om te blameer los nie probleme op nie.
Verbasend dikwels is dit nodig om soos Evelyn Christenson te bid: "Here, verander my!"
wanneer daardie krimpvarkie-tiener alweer 'n rug vol stekels op my gedraai het,
wanneer my man vir die soveelste keer sy klere op die badkamervloer laat lê het,
of wanneer my vrou alwéér oorspandeer het op ons kredietkaart.
Ek kan kies om nie in sondige selfbeskerming te ontplof óf te inplof nie. Om met 'n eiegeregtige veeleisende houding aan te dring op verandering gaan selde iets vermag — ek kan niemand so effektief verander as wat die Gees van God dit kan doen nie. Daarná kom die saamwerk aan 'n oplossing.
Maar hoe gemaak as ek onthou?
Sophie* het gekies om nie die 'ander vrou' te sien as oorsaak van haar pyn nie, maar as 'n herinnering aan God se genesende liefde.
Dawie* moes kies om die herinneringe aan sy eie huweliksontrou te omskep in 'n loflied oor die bereidwilligheid van Jesus om ook hiervoor te betaal — ten volle! So kon vergifnis teenoor homself ook 'n werklikheid word.
Is sulke vergifnis nie tog onmoontlik nie?
1 Johannes 5:14-15 belowe dat God ons gebede verhoor as ons enigiets volgens Sy wil vra. Daarom kan ek met vertroue vra dat Hy my die krag sal gee om met die proses van vergifnis te begin en aan te hou. Hy sal vir my die arendsvlerke gee waarvan in Jesaja 40:31 gepraat word: maar dié wat op die Here vertrou, kry nuwe krag. Hulle vlieg met arendsvlerke, hulle hardloop en word nie moeg nie, hulle loop en raak nie afgemat nie.
Nou is ek toegerus om te begin werk aan onvoorwaardelike liefde — liefde ten spyte van, nie as gevolg van nie.
Sien volgende keer.
* Hierdie is werklike gevalle, maar name is verander om die betrokkenes te beskerm.
Daar is net een onvergeeflike sonde waarteen Jesus ons waarsku.
Sommige skrifgeleerdes het beweer dat Jesus van Beëlsebul (Satan) besete is en dat Hy met die hulp van Satan bose geeste uitdrywe. Jesus werp hulle argument omver. Watter sin het dit om die krag van die Bose te gebruik om die bose uit te dryf? Hoe kan die Satan die Satan uitdrywe? Nee! Jesus word deur die Heilige Gees bemagtig.
Indien ons God wil dien, moet die Heilige Gees in ons harte en aksies wees. Indien ons nie kan onderskei tussen die aksies van die Heilige Gees en Satan nie, dan kan ons ook nie reg of verkeerd onderskei nie. Om die Heilige Gees te verwerp en nie in ons harte toe te laat nie is die een onvergeeflike sonde doen ons dit verloën ons God.
Elkeen van ons het dus 'n keuse en miskien moet jy vandag, soos Josua van ouds, die uitdaging aanvaar en die keuse maak: "…kies dan vandag wie julle wil dien: …Wat my en my familie betref, ons sal die Here dien." (Joshua 24:15)
Gebed: Almagtige God deur tekens en wonders het u Seun u heerskappy en krag geopenbaar. Skenk aan ons die krag van die Heilige Gees sodat ons U kan dien en deur ons aksies die Naam van Jesus verheerlik. Amen
Hy vergewe ons ons sondes, maar ons moet ander mense ook vergewe. Indien ons ander oor dit wat hulle ons aangedoen het, haat en 'n wrok teen hulle koester, word ons verbitterde mense.
Om te vergewe is nie maklik nie. Dit is in werklikheid een van die moeilikste Christelike deugde om te bemeester. Jy het ongetwyfeld al iemand hoor sê: "Ek kan vergewe, maar ek kan nie vergeet nie." Dit is egter nodig om nie voortdurend te broei op dit wat iemand jou aangedoen het nie, want solank jy aanhou om daaraan te dink, bly dit onmoontlik om daardie persoon waarlik te vergewe.
Vra die Here om jou te help om êrens in jou brein 'n plekkie (jou eie "forgettery") te kan ontwikkel waar jy al jou gedagtes oor dit wat mense jou aangedoen het, kan gaan begrawe. Slegs as ons nie meer voortdurend aan hierdie dinge bly dink nie, sal ons die seëning van ware vergifnis kan beleef.
Gebed: Hemelse Vader skenk aan ons die genade om ander te kan vergewe soos U ons vergewe. In Jesus se Naam. Amen.
Oor vergifnis en splinters en balke en honde en varke
Laat ek eers iets sê oor vergifnis. Smedes besryf die verksilende stadiums van vergifnis so:
1. Ek voel die seerkry aan. Dit gebeur onmiddellik as ek seerkry.
2. Ek haat. Ek neem die persoon kwalik. Dit is 'n natuurlike reaksie.
3. Ek genees. Ek laat los. Hierdie is krities in die proses. Hierdie is nie natuurlik nie. Daarom is dit iets wat 'n Christen die beste kan verstaan. Hierdie stadium kan 'n tydjie duur. Dit is 'n doel waarna ek moet strewe. Hier gee ons dikwels twee tree vorentoe en een terug. Selde is dit 'n Damaskus-ondervinding; meer dikwels is dit ure in gebed.
4. Ek vergeet. Dit beteken nie 'n sentimentele geheueverlies nie. Dit beteken in wese dat my wrewel van die verlede nie meer 'n rol speel as ek na die ander persoon kyk nie.
Nou eers 'n stukkie getuienis. Daar is 'n persoon oor wie ek al 'n hele paar maande by stap 2 vassteek. Die persoon weet nie eers dat ek hom/haar nog "haat" nie. Hierdie behoefte om te vergewe, was altyd daar en ek dikwels daror gebid – eintlik meer met die Here gepraat oor hoekom ek nie nodig het om te vergewe nie. Maar, die laaste Sondag voor ons met vakansie is – 'n paar dae nadat ek die gedeelte oor vergifnis in Matteus 6:14 gelees het, en weer die ou gesprekmet die Here gehad het, het daar iets wonderliks met my gebeur.
Ek was besig om die sang in ons gemeente te lei. Ek kan nie eers onthou met watter lied ons besig was nie. Terwyl ons sing sien ek herdie persoon. Ons het nie eers oogkontak gemaak nie, maar die oomblik toe ek die persoon sien, kom daar 'n wonderlike vrede in my hart. Ek vergewe. Die Woord het die sirkel in my lewe voltooi.
Maar, gister en vandag is ek nou by die gedeelte in Matteus 7:1-6 oor splinters in ander se oë en balke in my oë. Ek besef skielik dat daardie woorde meeste van die kere misbruik word. Ons misbruik dit net as iemand ons wil wys op die splinter in my eie oog. Want sien, splinter kan ook beteken dat ek vir hierdie persoon soms moet sê dat ek sukkel om te vergewe en hoekom ek sukkel om te vergewe en wat hy/sy gedoen het wat maak dat ek nodig het om te vergewe, of oor een of ander iets in die persoon se lewe wat nie reg is nie. Maar, as ek dit wil sê, dan kom die antwoord: "Wat van die balk in jou eie oog." Dan is ek gesnoeker en is dit 'n skaakmat situasie.
Maar, ons lees nie die gedeelte klaar nie. Vers 5 lees so: "Huigelaar! Haal ers die balk uit jou eie oog uit, dan sal jy goed kan sien om die splinter uit jou eie broer se oog te haal." Die situasie is nie bedoel om skaakmat te wees nie. Maak eers jou eie oog reg, anders sal jy nie kan sien nie maar, die splinter in jou broer se oog moet uitgehaal word.
Hoe pas dit in by vegifnis. Ek moet versigtig wees dat ek nie splinters raaksien in ander së en die balk in my eie oog mis nie. Die balk in my eie oog was my eie onwilligheid om te vergewe, maar ek moet nie dink dat ek nie ander mense seermaak nie, ek het soms nodig om vergifnis te gaan vra – die balk in my eie oog uit te haal.
Maar Mateus 7 het ook 'n vers 6: "Moenie wat heilig is, vir die honde gooi nie: hulle sal omspring en julle veskeur; en moenie julle pêrels voor die varke gooi nie: hulle sal dit met hulle pote vertrap." Ek het hierdie ander persoon vergewe, hy weet nie eers dat ek nodig gehad het om hom/haar te vergewe nie. Daarom gaan ek nie sê dat ek vergewe het nie. Sulke vergifnis is baie persoonlik en gaan waarskynlik wonde veroorsaak wat nie nodig is nie. In elk geval huigel ons soms met vergifnis omdat ens eintlik wil hê dat mense moet raaksien dat ons in ons hoog-heiligh vergewe het. Maar, as vergifnis 'n verhoudin gaa herstel – gaan praat.
Maar, ek dink, soms misbruik mense ook 'n mens se vergifnis. Hulle sien vergifnis as 'n swakheid, of as 'n lisensie om weer seer te maak. Die omblik van vergifnis was nog elke keer in my lewe 'n heilige oomblik en'n kosbate skat wat ek vertrotel, 'n bewus dat God se Gees nog in my aan die werk is. Ek gaan nie daardie heilige oomblik spreekwoordelik voor die honde gooi nie – hulle gaan dit misbruik en omspring en my veskeur. Ek gaan ook nie hierdie kosbare pêrel van vergifnis voor die spreekwoordelike varke gooi nie, hulle gaan dit vertrap.
Misbruik van vergifnis en die wys op die splinter in 'n ander se oog, mag nooit beteken dat ek nie nodig het om te vergewe nie of dat ek nou die reg het om die balk in my eie oog mis te kyk of te ignoreer nie. As ek enigsins dink dat die persoon respek en agting sal hê vir die balk wat ek uit my eie oog verwyder en die vergifnis wat ons versoen het, dan moet ek dit doen en as dit nodig is dit vir daardie persoon sê.
Ek kan nie vergifnis reduseer tot 'n voorskrif nie – so maklik is dit nie. Die krag om te vergewe, kom uiteindelik van God af. Terselfdertyd moet ek dit met alles in my nastreef.
Pous: 'God kan ateïste vergewe'
Franciskus het geskryf: "U vra my of die God van die Christene diegene wat nie glo nie en ook nie die geloof soek nie, vergewe. Ek begin deur te sê – en dit is die fundamentele ding – dat God se genade geen perke het as jy hom met 'n opregte en boetvaardige hart benader nie. Die saak vir diegene wat nie in God glo nie, is om hul gewete te volg.
"Sonde, selfs vir dié wat geen geloof het nie, bestaan wanneer mense hul gewete ongehoorsaam is."
In sy antwoord het Scalfari die pous se standpunt geloof as "verdere getuienis van sy vermoë om grense in dialoog met almal te oorkom".
In nog 'n ontwikkeling het aartsbiskop Pietro Parolin, die aangewese staatsekretaris in die Vatikaan, gesê die selibaat is "nóg 'n dogma nóg 'n wet van goddelike oorsprong, en dus oop vir bespreking". Wanneer Parolin sy pos in die Vatikaan op 15 Oktober opneem, sal hy prakties die tweede man van die Rooms-Katolieke Kerk wees.
Sy standpunt trek nogal aandag, want dit is moeilik denkbaar dat hy dit sonder oorleg met die pous ingeneem het. Onder Franciskus se voorgangers was die selibaat onbespreekbaar.