Die Nephilim -tradisie uit die antieke somer - Inligting
Die Nephilim -tradisie uit die antieke somer
Die oudste literêre tradisie oor groot heldhaftige konings wat beweer dat dit 'n deel van die gode was, dateer uit die Soemeriese koninglys waarin die Eerste Dinastie van Uruk beskryf word as afstammelinge van die songod, Utu. Daar is egter mites wat selfs ouer kan wees, mites wat die sleutel hou om 'n beter begrip van hierdie baie vreemde, hoewel boeiende bewering te verkry. Die vroegste verhaal van gode wat aardse nakomelinge het, is vertel oor die eerste koningshuis Uruk in Sumer. Vir die Sumeriërs was hierdie dinastie anders as enige ander. Hulle beskou hierdie koninklike dinastie as een van die grootste dinastieë, indien nie die heel grootste nie, wat ooit oor Sumer geheers het. Boonop word gesê dat hierdie koningshuis afstam van die groot gode self!
Uruk argeologiese terrein in Warka, Irak
Afkoms van die gode
Volgens die Soemeriese koninglys , die eerste Huis van Uruk, wat tans die Eerste Dinastie van Uruk genoem word, om hulle te onderskei van latere dinastieë wat in Uruk geheers het en wat ook hul herkoms na die vroeë Urukiete gevolg het, afstammelinge van die songod, Utu. Dit beteken dat die lede van hierdie dinastie nie bloot mense was nie, maar eerder die nageslag van die gode was. Vir die ou mense was hierdie bomenslike afkoms sigbaar in die groot en magtige dade wat uitgevoer en uitgevoer is deur die helde, magtige manne soos Enmerkar, Lugalbanda, Dumuzi en Gilgamesh. Die epiese dade wat deur hierdie helde gedoen word, word weerspieël in die groot monumente wat aan hulle toegeskryf word, monumente wat dateer uit die Uruk -tydperk in die Sumeriese geskiedenis. Trouens, die tradisie oor hierdie vroeë Urukitiese konings kan gekorreleer word met 'n merkwaardige konsekwentheid en presisie met die ontwikkelings wat gedurende die Uruk -periode plaasgevind het.
Sumer -kaart wat die ligging van Uruk aandui ( Summa/ CC BY-SA 3.0 )
In hierdie rekonstruksie van gebeure het Meskiagkasher, stigter van die eerste huis van Uruk en seun van Utu, in die tydperk direk na die groot vloed van Aratta na die land Sumer gekom, soos getuig in die vloedlae wat die Ubaid -tydperk van die Uruk -tydperk in die suide van Mesopotamië op plekke soos Ur, Uruk, Eridu en elders in die omgewing. Dit beteken dat die afkoms van die eerste huis van Uruk van die songod moontlik sy wortels kan hê in 'n nog vroeëre tradisie wat teruggaan na die tyd voor die stortvloed .
Die woord "Nefilim" is 'n Bybelse term, 'n Hebreeuse woord wat nie in enige Sumeriese teks voorkom nie. Baie Bybelvertalings, vertaal Nefilim as die Engelse woord vir "Giant". Die woord "reus" met goeie rede, want Deuteronomium 3:11 dui op 'n ou koning se bed, van die Nefilim, "Kyk na sy ysterbed. Nege el was sy lengte en vier el sy breedte."
Sommiges sou voorstel dat die Hebreeuse woord vir Nefilim "die gevalle of neergewerp" beteken, wat uit die Sumeriese wortel "NFL" geneem is, maar hierdie woord is weer nooit in hierdie konteks deur die Sumeriërs gebruik nie. Die Hebreeuse vorm nephilim kan nie 'gevalle mense' beteken nie (die spelling sou dan nephulim wees). Nefilim beteken ook nie 'diegene wat val' of 'diegene wat wegval' nie (dit sou nophelim wees).
So wie was die Nefilim? Die boek Genesis sê: "Die seun van die gode het die dogters van mense gesien dat hulle goed was, en hulle het hulle as vroue geneem." "die Nefilim was op die aarde. seuns van die gode het saam met die dogters van Adam gewoon en hulle het vir hulle kinders gebaar." Die seuns van die gode het dus kinders op die aarde gebring wat die Nefilim genoem word. Hierdie kinders was basters, wat die Grieke halfgode genoem het, en soos die Engelse vertaling aandui, was hulle reuse onder die mens. Hulle het dikwels die mens oorheers en was dikwels in konflik met die mens. Baie verslae dui daarop dat hulle ook baie lank geleef het in vergelyking met die mensdom. Hulle het ook merkbare kenmerke gehad, wat hulle onderskei van die res van die mensdom. Dikwels was hulle nie in staat om voort te plant nie. Soortgelyk aan die kruising van 'n perd met 'n donkie. Muile is steriel omdat hulle basters is, en baie van die Nefilim, omdat hulle basters was, was ook steriel.
Die Bybelteks verwys ook na baie van hulle as ongewone misvormings, soos twee rye tande en 'n ekstra syfer aan elke hand, en ses tone aan elke voet, soos aangeteken in 2 Sam 21:20. gebore uit 'n reus ". Die Israeliete was in konflik en was dikwels in oorlog met hierdie Nefilim. Die oorheersende en mees herkenbare eienskap van die Nefilim was egter dat hulle baie lank geleef het in vergelyking met die mens. Grotskilderye regoor die wêreld beeld 6 hande en voete met vingers uit, wat daarop dui dat 'n groter groep van die bevolking hierdie ongewone misvorming vandag vergelyk het.
Dit is interessant om daarop te let dat Tiki 'n antieke Sumeriese woord is, wat beteken "diegene wat op aarde lewe / diegene wat lewe op aarde het". Was Kon Tiki en sy mense die ou Nefilim? Was die Nefilim nie net belet om in die omgewing van die Sumer -vallei te woon nie?
Lugfoto's geneem net suid van die Titicacameer.
Hierdie mensgemaakte formasies is pas onlangs ontdek. Was die meerstreek, duisende jare gelede, hoogs ontwikkeld, met bevolkings wat grondbestuur ondersteun, en moontlike besproeiing, soortgelyk aan die omgewing van die Sumer -vallei.
Inheemse stamme in Noord -Amerika het antieke verhale oor die stryd met 'reuse met 'n ligte vel met rooi hare'. Trouens, grotte het in die droë lande van die suide in Amerika onthul, die skeletreste van rooikopreuse.
Een van die bekendste van hierdie Nefilim was Sargon die Grote. Dagan, die Akkadiese Groot God, wat die 1ste god van die Semitiese volk was, kon 'n priesteres neem om sy saad, Sargon, en met sy leiding en die krag van sy wapen te dra, soos gesien in die Stele van Naram-Sin , sou hierdie Semitiese Koning van die Akkadiërs as 'n dominante wêreldmoondheid beskou.
Dagan het dieselfde geleentheid in Egipte gesien. Een man onder sy beheer, in 'n magsposisie, om sy mense te lei. Sy Semitiese mense was in die ryk landbougrond van die Gosen, dus het net 'n Sargon -figuur ontbreek om die koningshof binne te gaan en die heerskappie van Egipte te neem, net soos Sargon baie jare tevore in Akkadia gedoen het. Sargon het uit niks gekom, uit die riete van die Eufraat, om die magtigste koning van die antieke wêreld te word. Dagan het dieselfde gebeurtenis in Egipte nodig gehad.
Nou neem die geskiedenis 'n donkerder wending. soos Dagan, die Groot God van Sumerië, nou in die hof van die Egiptiese paleis intrek. Dagan was uiters intelligent, en sy kennis van die wêreld sou vir die ou hof van Egipte van onskatbare waarde lyk. Hy sou spoedig tot 'n adviseur van die Koning self, Amenhotep 3de, opstaan, net soos Sargon jare tevore bekerdraer geword het vir die ou Sumeriese koning, en in 'n posisie van invloed en mag, sou hy nou sy geleentheid afwag. Hier in die hof van die Egiptiese koning sou Dagan sy saad moes plaas om in die hof van Egipte, die bestaande wêreldmoondheid, te regeer. Sy geleentheid kom gou toe hy in die bed van die koningin van Egipte val om die saad te produseer. 'N Saadjie wat sy Semitiese mense na die heerskappy van die wêreld sou lei.
Die plan van die Anunnaki
Hierdie groot gode van die Sumeriërs het lankal ingemeng in die lot van die mensdom. Hulle doen dit deur bloot hul saad, 'n Nefilim, in 'n magsposisie te plaas om uiteindelik die lot van die mens te beheer. Hierdie Nefilim het dikwels 'n onsekere erfenis, het uiters selfvertroue, is natuurlike leiers, toon genadelose gedrag, is dikwels ryk en magtig en kan 'n hoë politieke posisie beklee. Die Anunnaki gebruik hul Nefilim om hul saad uiteindelik as wêreldmoondhede te posisioneer en die belangrikste is om die saad van ander Anunnaki te vernietig. Dit word gewoonlik deur oorloë bewerkstellig, of dit kan die vorm aanneem van 'n politieke voordeel of 'n finansiële voordeel.
Dieselfde metode om beheer oor 'n wêreldmoondheid te verkry, is telkens deur die Groot gode gebruik.
Heerser Heerser se ma Heerser se pa (eg) Omstand van heerser
Nabonidus priesteres onbekend (Sonde) ingewikkeld en gewelddadig
Sargon -priesteres onbekend (Dagan) ingewikkeld en gewelddadig
Moses (Tothmoses) onbekende koningin (Dagan) skrik en hardloop
Hitler algemeen onbekend (Nazi) ingewikkeld en gewelddadig
Nadat die kroonprins van Egipte gebore is, sou Dagan oor hom waak en voortgaan om sy vriendskap te verkry, terwyl hy heeltyd op die regte tyd wag om hom te vertel wie hy werklik is en wat sy werklike lot is.
Thothmoses was in 'n werklike behoefte om Dagan se doel te vervul. Tot Dagan se verbasing was Thothmoses nie soos Sargon nie, wat dadelik die geleentheid gebruik het om koning en heerser van die wêreld te word. Ththmoses was in skok, ongelooflike skok en afgryse. Hy kon nie aanvaar wat hy hoor nie. Hy hardloop deur die paleis om sy ma te konfronteer, om die waarheid uit te vind. Die hele tyd het die gerug soos 'n veldbrand deur die paleis versprei totdat dit die Koning bereik het. Dit was nie lank nie of die koningin breek en die waarheid vertel. Die lewe op hierdie stadium was verby. In plaas daarvan om te doen wat Dagan van hom verwag het om te doen en die pad van Sargon te volg, het hy die teenoorgestelde gedoen en gehardloop.
Dagan se lewe was nou in gevaar, want sonder dat Thothmoses die kroon van die Koning geneem het, was sy plan van wêreldmag nou nutteloos. Hy het geen ander weg gehad as om uit die paleis en uit Egipte te hardloop nie, maar hy het Thothmoses saamgeneem. Die mosse wat eens kroonprins was, was nou Moses, 'n eenvoudige herder sonder tuiste.
Moses was 'n Egiptiese naam, nie 'n Hebreeuse naam nie, soos die meeste Jode en Christene sou voorstel. Die Egiptiese naam Ramsses, wat aan 'n aantal farao's gegee is, is ook afgelei van dieselfde wortelnaam. Ra is die "Sun God ", en msses wat beteken "gebore van ", is dieselfde wortel as moses. In Exodus 2:19 staan ​​dat Moses 'n Egiptenaar was, nie 'n Hebreeër nie. In die teenwoordigheid van nabye familielede is die kroonprins seker Moses as 'n troetelnaam genoem.
Moses het jare lank geweier om na Egipte terug te keer, maar na die dood van die koning van Egipte het Dagan steeds meer dringend geword. Dit het alles tot 'n dramatiese hoogtepunt gekom, soos Exodus 4: 21-26 sê: "En in die herberg het die Here hom (Moses) ontmoet en probeer om hom dood te maak." Dagan het geëis dat Moses na Egipte terugkeer sodat Dagan sy plan van wêreldoorheersing vir die Semitiese mense wat daar woon, kon vervul. Moses is daarna gedwing om na Egipte terug te keer en 'n lewensverhaal te begin wat die wêreld se geloof sou insluit.
Vanaf hierdie tydstip het Moses die bekendste Nefilim geword, maar later sou dit ook teen hom werk. Voordat die Israeliete die land Kanaän binnegegaan het, het Moses op die berg geklim om oor die land Kanaän te kyk, 'n land wat hy nie sou binnegaan nie. Hy sou op hierdie stadium byna 150 jaar oud gewees het. Sy ouderdom en moontlik sy groter standbeeld sou hom vir die Hebreërs agterdogtig laat lyk het, want hulle was deeglik bewus van die Nefilim, hul grootte en hul reputasie vir 'n lang lewe. In Numeri 13: 30-33 het die Hebreeuse spioene wat in die land Kanaän gestuur is, berig. "En daar sien ons die Nefilim en lyk ons ​​soos sprinkane".
Hy sou op hierdie stadium meer as twee keer die ouderdom van die oudste Hebreeus gewees het. Hierdie feit sou Moses baie opvallend gelaat het en vir Dagan nie meer van nut was nie. Dagan het hom na die top van die berg geneem om nie te sterf nie, daar is nog nooit 'n graf of grafplek van Moses gevind nie, maar om te verdwyn.
Moses het sy nut verloor en moes verdwyn. Nadat hy van die berg afgeklim het, het hy gou noord en dan weswaarts gegaan.
Die naam van Moses was Thothmoses, wat 'gebore uit Thoth' of 'kind van Thoth' beteken. In Engels beteken die woord eenvoudig Toth'schild. Moses moes nou sy ware identiteit verberg, daarom het hy 'n nuwe naam nodig. Moses aanbid Ra, die songod van Egipte, en daarom verander hy sy naam na Rothschild deur eenvoudig die Th vir die R.
Die naam Rothschild kom aan die einde van die 1500's uit No Where in Frankfurt, Duitsland. Die bekendste en een van die vroegste Rothschild was Moses Kalman Rothschild en sy seun Amschel Moses Rothschild. Amschel het die beroemde internasionale Rothschild -banknetwerk geskep. Wat dit 'n skakel met Moses maak, was nie net hul name nie, 'n troetelnaam wat sy ma en susters hom in die ou hof van Egipte gegee het, maar die feit dat dit op sy grafsteen, net bokant sy naam, ingeskryf is, is die Vliegende Son Skyf van antieke Egipte. Die antieke simbool wat baie bekend was vir Moses van Egipte, en net soos sy naam, het 'n spesiale betekenis gehad om hom aan sy verlede te koppel.
Die grafsteen van die Amschel Moses Rothschild, stigter van die Bankryk.
Dit verbind die kroonprins van Egipte Tothmoses, met die Rothschilds van Duitsland.
Die ander ongewone skakel is dat die Jode in Duitsland wat honderde jare lank in totale vrede met die omliggende Duitser geleef het, geleef het in wat 'blikpan -stegies' genoem kan word. Die Jode was 'n volk wat in armoedige omstandighede geleef het, tot Moses Rothschild. Moses en sy seun Amshel het binne twee kort dekades die Joodse bevolking van die verkoop van lappe in stootwaens in Europa laat haal om die prominentste en rykste groep in Europa te word. Hulle het kastele gebou vir huise wat vandag nog bestaan. Hulle rykdom het gefinansier wat na verwys sou word as die 'Golden Age of Banking'. Dit was die ouderdom van Bismark van Duitsland. Die Joodse banksektor het groot fortuine verdien, en teen die laat 1800's is hierdie rykdom nou na Amerika in New York oorgedra. Dit was een van die wêreld se grootste oordragte van welvaart. Dit sou die rykdom oordrag dekades later, in die 21ste eeu, van Amerika se middelklas na hierdie NY -beleggingsbanke verdof. Honderde miljarde dollars is na NY verhuis. Die beleggingsbanke van Goldman Sachs, Bank of NY en Lehman Brothers was almal Duitse Joodse banke wat Banks in Amerika gestig het. Dit het die herkapitalisering van Amerika moontlik gemaak, en NY het voorheen die middelpunt van wêreldbankdienste geword. Alle beleggingsbanke in NY wat binnekort gebou is, is met seldsame uitsondering aanvanklik deur Duitse Jode op die been gebring. Lehman Brother was eintlik Oostenrykse Jode.
Die ou gesegde, "van woede tot rykdom", kom uit die vinnige toename in rykdom en die prominensie van Rothschild. Hulle het hul kastele in Europa gebou.
Wêreldoorheersing, indien nie deur mag nie, as deur finansies. Beheer die wêreld se banke en u beheer die wêreld.
Mauro Biglino is 'n voormalige Vatikaan -vertaler wat 23 boeke van die Bybel vir die Vatikaan vertaal het, en die Leningrad -kodeks vertaal het (die weergawe van die Bybel wat al drie die groot monoteïstiese godsdienste – Christelik, Joods en Moslem – erken as die amptelike Bybel) uit die Hebreeus, woord vir woord, letterlik en sonder enige interpretasie.
Tydens die vertaling van die Bybel het hy ontdek dat baie van die verhale doelbewus verkeerd vertaalde teologiese interpretasies gekry het wat nie in ooreenstemming was met die oorspronklike Hebreeuse teks nie.
Na sy mening was die werklike verhaal in die Bybel van die aktiwiteite van 'n buitenaardse ras op aarde.
Die verhaal in Genesis was byvoorbeeld nie oorspronklik 'n verhaal van die skepping uit niks nie, maar het eerder gegaan oor die verdeling van 'n reeds bestaande plek onder die Sumeriese Elohim 'Gods ' waarna in die oorspronklike tekste verwys word.
In die loop van die Bybelse vertaling is die oorspronklike konteks verander om 'n teologiese betekenis te voeg by die verhale wat nie in die oorspronklike bestaan ​​nie. Dit is bereik deur woorde verkeerd te vertaal en teologiese betekenisse te gee wat hulle nie in die oorspronklike dra nie, om 'n retrospektiewe wêreldbeskouing en interpretasie van die oorspronklike tekste op te lê wat nie bestaan ​​het toe dit geskryf is nie.
Volgens Mauro praat die Bybel nie van 'n ewige, onfeilbare God nie, ook nie van iets goddeliks nie, maar onthul dit 'n ander verhaal oor die oorsprong van die mens op aarde. Na sy mening kan die Bybel nie praat oor 'n goddelike, onfeilbare God nie, omdat die konsep self nie eers bestaan ​​het vir die oorspronklike outeurs nie, daarom kon hulle nie geskryf het oor 'n konsep wat heeltemal vreemd was aan hul kultuur nie.
Die navorsing van Mauro het uitgeloop op sy boek "DIE BOEK WAT ONS IDEES OOR DIE BYBEL EWIG SAL VERANDER EN DIE GODE WAT UIT DIE RUIM KOM, waarna hy deur die Vatikaan geskors is.
Uiteindelik ondersteun die werk van Mauro Bigino 's die antieke ruimtevaarderhipotese en stel voor dat ons miskien die implikasies daarvan moet oorweeg Antieke Sumeriese tekste en die Bybel gebaseer op wat hulle letterlik sê sonder om ons eie interpretasies te probeer byvoeg.
Die Brown-Driver-Briggs Lexicon (1908) gee die betekenis van nephilim as 'reuse', en meen dat voorgestelde etimologieë van die woord 'almal baie onseker' is.  Baie voorgestelde interpretasies is gebaseer op die aanname dat die woord 'n afgeleide is van Hebreeuse verbale wortel n-p-l (נ־פ־ל) "val". Robert Baker Girdlestone  het in 1871 aangevoer dat die woord afkomstig is van die hif'il -oorsaaklike stam, wat impliseer dat die nephilim beskou moet word as 'diegene wat ander laat val'. Ronald Hendel verklaar dat dit 'n passiewe vorm is: 'diegene wat geval het', grammaties analoog aan paqid "een wat aangestel is" (dit wil sê opsiener), asir "een wat gebind is" (dws gevangene), ens.  
Die meerderheid antieke Bybelse weergawes - insluitend die Septuagint, Theodotion, Latin Vulgate, Samaritan Targum, Targum Onkelos en Targum Neofiti - interpreteer die woord as 'reuse'.  Symmachus vertaal dit as "die gewelddadiges"    en Aquila se vertaling is geïnterpreteer as "die gevalle"  of "die wat op hul vyande val".  
In die Hebreeuse Bybel is daar drie onderling verbind gedeeltes wat verwys na die nefilim. Twee van hulle kom uit die Pentateug en die eerste keer is dit in Genesis 6: 1–4, onmiddellik voor die verslag van Noag se ark. Genesis 6: 4 lui soos volg:
Die Nefilim was in die dae op die aarde, en ook daarna, toe die seuns van God by die dogters van mense ingekom het, en hulle vir hulle kinders gebaar het. 
Waar die vertaling van die Jewish Publication Society  eenvoudig die Hebreeus getranslitereer het nefilim as 'Nephilim', het die King James Version die term vertaal as 'reuse'. 
Die aard van die Nephilim word bemoeilik deur die dubbelsinnigheid van Genesis 6: 4, wat dit onduidelik laat of dit die "seuns van God"of hul nageslag wie is die"magtige ou manne, ou manne van ouds". Richard Hess meen dit beteken dat die Nephilim die nageslag is,  net soos P. W. Coxon. 
Die tweede is Numeri 13: 32–33, waar tien van die Twaalf Spioene rapporteer dat hulle vreesaanjaende reuse in Kanaän gesien het:
En daar sien ons die Nefilim, die seuns van Anak, wat uit die Nefiliete kom, en ons was in ons eie oë as sprinkane, en so was ons voor hulle oë. 
Buite die Pentateug verwys daar nog 'n gedeelte wat indirek verwys nefilim en dit is Esegiël 32: 17–32. Van besondere betekenis is Esegiël 32:27, wat 'n frase bevat van betwiste betekenis. Met die tradisionele vokale wat in die Middeleeue by die teks gevoeg is, word die frase gelees gibborim nophlim ("gevalle krygers"of"gevalle Gibborim"), hoewel sommige geleerdes die frase as gibborim nephilim ("Nephilim -krygers"of"krygers, Nephilim").    Volgens Ronald S. Hendel moet die frase geïnterpreteer word as"krygers, die Nephilim"in 'n verwysing na Genesis 6: 4. Die vers soos verstaan ​​deur Hendel lees
Hulle lê by die krygers, die Nefiliete van ouds, wat met hul oorlogswapens na die doderyk neergedaal het. Hulle het hul swaarde onder hul koppe en hul skilde op hul bene gesit, want die skrik van die krygers was op die land van die lewendes. 
Brian R. Doak, aan die ander kant, stel voor om die term as die Hebreeuse werkwoord te lees "geval het"(נופלים noflim), nie 'n gebruik van die spesifieke term "Nephilim" nie, maar volgens Doak 'n duidelike verwysing na die Nephilim -tradisie soos gevind in Genesis. 
Die meeste hedendaagse Engelse vertalings van Genesis 6: 1–4 en Numeri 13:33 gee die Heb. nefilim as "reuse". Hierdie neiging kom op sy beurt voort uit die feit dat een van die vroegste vertalings van die Hebreeuse Bybel, die Septuaginta, wat in die III/II eeu v.G.J. gigantes. Die keuse wat die Griekse vertalers gemaak het, is later aanvaar in die Latynse vertaling, die Vulgaat, opgestel in die IV/V eeu nC, wat die transkripsie van die Griekse term gebruik eerder as die letterlike vertaling van die Heb. nefilim. Van daar af het die tradisie van die reusagtige nageslag van die seuns van God en die dogters van mense oorgedra na latere Middeleeuse vertalings van die Bybel. 
Die besluit van die Griekse vertalers om die Heb. nefilim soos gr. gigantes is 'n aparte saak. Die Heb. nefilim beteken letterlik "die gevalle" en die streng vertaling in Grieks sou wees peptokote, wat in werklikheid in die Septuagint van Esegiël 32: 22–27 verskyn. Dit lyk dan asof die skrywers van Septuaginta nie net die vreemde term in Grieks wou vertaal nie, maar ook 'n term wou gebruik wat verstaanbaar en betekenisvol sou wees vir hul Hellenistiese gehore. Gegewe die komplekse betekenis van die nefilim wat ontstaan ​​het uit die drie onderling verbind Bybelse gedeeltes (mens-goddelike basters in Genesis 6, outogtone mense in Numeri 13 en antieke krygers wat in die onderwêreld vasgevang was in Esegiël 32), het die Griekse vertalers 'n paar ooreenkomste herken. In die eerste plek, beide nefilim en gigantes was liminale figure wat voortspruit uit die vereniging van die teenoorgestelde ordes en het as sodanig die onduidelike status tussen die menslike en die goddelike behou. Net so was hul morele benaming en die bronne het getuig van ontsag en fassinasie waarmee na hierdie figure gekyk moes word. Tweedens is albei voorgehou as nabootsing van chaotiese eienskappe en hou dit 'n ernstige gevaar vir gode en mense in. Hulle het verskyn in die prehistoriese of vroeë historiese konteks, maar in beide gevalle het hulle die ordening van die kosmos voorafgegaan. Laastens, beide gigantes en nefilim was duidelik verbind met die onderwêreld en word gesê dat hulle van die aarde afkomstig was en ook daarin gesluit was. 
In 1 Henog was hulle 'groot reuse met 'n hoogte van drie duisend ellende'. As dit 45 sentimeter lank is, sal dit 1300 meter lank wees.
Die Koran verwys na die mense van ind in Koran 26: 130 wat die profeet Hud verklaar jabbarin (Hebreeus: gibborim), waarskynlik 'n verwysing na die Bybelse Nefilim. Daar word gesê dat die mense van gid reuse is, die langste onder hulle honderd voet hoog.  Volgens die Islamitiese legende is die ʿĀd egter nie deur die vloed uitgewis nie, aangesien sommige van hulle te lank was om te verdrink. In plaas daarvan het God hulle vernietig nadat hulle verdere waarskuwings verwerp het.  Na die dood is hulle in die onderste lae van die hel verban. 
Gevalle engele Redigeer
Alle vroeë bronne verwys na die 'seuns van die hemel' as engele. Vanaf die derde eeu vC word verwysings gevind in die Henogiese literatuur, die Dooie See -rolle (die Genesis Apokrief, die Damaskus -dokument, 4Q180), Jubilees, die Testament van Ruben, 2 Barug, Josefus en die boek Judas (vergelyk met 2 Petrus 2). Byvoorbeeld: 1 Henog 7: 2 "En toe die engele (3) die seuns van die hemel hulle aanskou, word hulle verlief op hulle en sê vir mekaar: Kom, laat ons self vroue kies uit die nageslag van mense, en laat ons kinders verwek. " Sommige Christelike verskonings, soos Tertullianus en veral Lactantius, het hierdie mening gedeel.
Die vroegste verklaring in 'n sekondêre kommentaar wat dit uitdruklik vertolk het, beteken dat engele -wesens wat met mense gepaar is, herlei kan word na die rabbynse Targum Pseudo-Jonathan en dit het sedertdien veral algemeen geword in moderne Christelike kommentare. Hierdie lyn van interpretasie vind bykomende steun in die teks van Genesis 6: 4, wat die seuns van God (manlike geslag, goddelike natuur) met die dogters van mans (vroulike geslag, menslike natuur) saamstel. Uit hierdie parallelisme kan afgelei word dat die seuns van God as 'n paar bomenslike wesens verstaan ​​word. 
Die Nuwe Amerikaanse Bybel kommentaar trek 'n parallel met die brief van Judas en die stellings in Genesis, wat daarop dui dat die brief implisiet verwys na die vaderskap van Nephilim as hemelse wesens wat na die aarde gekom het en seksuele omgang met vroue gehad het.  Die voetnote van die Jerusalem -Bybel dui daarop dat die Bybelse skrywer bedoel het dat die Nefilim 'n "staaltjie van 'n bomenslike ras" was. 
Sommige Christen -kommentators het teen hierdie siening aangevoer en verwys na Jesus se stelling dat engele nie trou nie.  Ander glo dat Jesus slegs na engele in die hemel verwys het. 
Bewyse wat ten gunste van die gevalle engele vertolk word, sluit in die feit dat die frase "die seuns van God" (Hebreeus: בְּנֵי הָֽאֱלֹהִים of "seuns van die gode") twee keer buite Genesis 6, in die boek Job ( 1: 6 en 2: 1) waar die frase eksplisiet na engele verwys. Die Septuaginta -manuskrip Codex Alexandrinus wat Genesis 6: 2 lees, gee hierdie frase weer as "die engele van God" terwyl Codex Vaticanus "seuns" lees. 
Targum Pseudo-Jonathan identifiseer die Nephilim as Shemihaza en die engele in die naamlys uit 1 Henog. 
Tweede Tempel Judaïsme Wysig
Die verhaal van die Nephilim word verder uitgebrei in die boek Henog. Die Griekse, Aramese en belangrikste Ge'ez -manuskripte van 1 Henog en Jubilee wat in die 19de eeu verkry is en in die British Museum en Vatikaanbiblioteek gehou word, verbind die oorsprong van die Nephilim met die gevalle engele, en veral met die egrḗgoroi (kykers). Samyaza, 'n engel van hoë rang, word beskryf as 'n opstandige sekte van engele wat in 'n afdraande na die aarde gelei het om seksuele omgang met vroulike vroue te hê:
En dit het gebeur toe die mensekinders vermeerder het dat in daardie dae vir hulle pragtige en mooi dogters gebore is. En die engele, die kinders van die hemel, sien en begeer hulle en sê vir mekaar: "Kom, laat ons vir ons vroue uit die kinders van die mense kies en vir ons kinders verwek." En Semjaza, wat hulle leier was, het vir hulle gesê: "Ek is bevrees dat julle nie daartoe instem om hierdie daad te doen nie, en ek alleen sal die straf van 'n groot sonde moet betaal." En almal het hom geantwoord en gesê: "Laat ons almal 'n eed aflê en ons almal verbind deur onderlinge ongerymdhede om nie hierdie plan te laat vaar nie, maar om dit te doen." Dan sweer hulle almal saam en bind hulle deur wedersydse ongerymdhede daarop. En hulle was altesaam tweehonderd wat in die dae van Jered neergedaal het op die top van die berg Hermon, en hulle het dit die berg Hermon genoem, omdat hulle gesweer het en hulle deur wedersydse ongerymdhede daarop gebind het. 
In hierdie tradisie word die kinders van die Nephilim die Elioud genoem, wat as 'n aparte ras van die Nephilim beskou word, maar hulle deel die lot van die Nephilim.
Sommige meen dat die gevalle engele wat die Nefilim verwek het, in Tartarus gewerp is (2 Petrus 2: 4, Judas 1: 6) (Grieks Henog 20: 2),  'n plek van "totale duisternis". 'N Interpretasie is dat God tien persent van die liggaamlose geeste van die Nephilim toegestaan ​​het om as die duiwel na die sondvloed te bly om die mensdom tot die finale oordeel te probeer lei.
Bykomend tot Henog, die Boek van die Jubileums (7: 21–25) sê ook dat die bevryding van die aarde van hierdie Nephilim een ​​van God se doel was om die aarde in Noag se tyd te oorstroom. Hierdie werke beskryf die Nephilim as bose reuse.
Daar is ook verwysings na hierdie afstammelinge in die deuterokanonieke boeke van Judith (16:6), Sirach (16:7), Baruch (3: 26–28), en Wysheid van Salomo (14: 6), en in die nie-deuterokanonieke 3 Makkabeërs (2:4).
Die Nuwe Testamentiese brief van Judas (14–15) haal uit 1 Henog 1: 9 aan, wat volgens baie geleerdes op Deuteronomium 33: 2 gebaseer is.    Vir die meeste kommentators bevestig dit dat die skrywer van Judas die Henochiese interpretasies van Genesis 6 as korrek beskou het, maar ander  het dit bevraagteken.
Afstammelinge van Seth en Kain Edit
Verwysings na die nakomelinge van Seth wat van God afstorm en met die dogters van Kain vermeng word, vind vanaf die tweede eeu HJ in beide Christelike en Joodse bronne (bv. Rabbi Shimon bar Yochai, Augustinus van Hippo, Sextus Julius Africanus, en die briewe wat toegeskryf word aan St. Clement). Dit is ook die siening wat uitgedruk word in die moderne kanoniese Amhariese Ethiopiese Ortodokse Bybel: Henok 2: 1-3 "en die nageslag van Seth, wat op die Heilige Berg was, het hulle gesien en liefgehad. En hulle het vir mekaar gesê: 'Kom, laat ons vir ons dogters uit Kain se kinders kies, laat ons vir ons kinders baar. '"
Ortodokse Judaïsme het standpunt ingeneem teen die idee dat Genesis 6 na engele verwys of dat engele met mans kan trou. Shimon bar Yochai het 'n vloek uitgespreek oor enigiemand wat hierdie idee leer. Rashi en Nachmanides het dit gevolg. Pseudo-Philo (Bybelse oudhede 3: 1-3) kan ook impliseer dat die 'seuns van God' mense was.  Gevolglik beskryf die meeste Joodse kommentare en vertalings die Nephilim as afstammelinge van 'seuns van edeles', eerder as van 'seuns van God' of 'seuns van engele'.  Dit is ook die weergawe wat voorgestel word in die Targum Onqelos, Symmachus en die Samaritaan Targum, wat 'seuns van die heersers' lees, waar Targum Neophyti 'seuns van die regters' lees.
Net so is 'n lang standpunt onder sommige Christene dat die 'seuns van God' voorheen regverdige afstammelinge was van Seth wat in opstand gekom het, terwyl die 'dogters van mense' die onregverdige afstammelinge van Kain was, en die Nephilim die nageslag van hul eenheid .  Hierdie siening, wat ten minste uit die 1ste eeu nC in die Joodse letterkunde dateer, soos hierbo beskryf, word ook gevind in Christelike bronne uit die 3de eeu, indien nie vroeër nie, met verwysings in die hele Clementynse literatuur,  sowel as in Sextus Julius Africanus,  Ephrem die Siriër  en ander. Houers van hierdie siening het steun gesoek in Jesus se stelling dat "in die dae voor die vloed hulle [mense] was. trou en gee in die huwelik"(Matteus 24:38). 
Sommige individue en groepe, waaronder Sint Augustinus, Johannes Chrysostomus en Johannes Calvyn, meen Genesis 6: 2 dat die "engele" wat die vader van die Nefilim was, verwys het na sekere menslike mannetjies uit die afstamming van Seth, wat genoem is seuns van God waarskynlik met verwysing na hul vorige verbond met Yahweh (vgl. Deuteronomium 14: 1 32: 5), volgens hierdie bronne, het hierdie mans liggaamlike belange begin nastreef, en daarom het hulle vroue geneem die dogters van mans, bv. diegene wat van Kain afstam of van enige mense wat God nie aanbid het nie.
Dit is ook die siening van die Ethiopiese Ortodokse Kerk,  ondersteun deur hul eie Ge'ez -manuskripte en Amhariese vertaling van die Haile Selassie -Bybel - waar die boeke van 1 Henog en Jubileums, wat deur hierdie kerk as kanonies gereken word, verskil van Westerse akademiese uitgawes.  Die "Sons of Seth view" is ook die siening wat in 'n paar buite-Bybelse, maar tog antieke werke, insluitend die Clementynse literatuur, die 3de eeu Skategrot, en die ca. Ge'ez -werk van die 6de eeu Die konflik van Adam en Eva met Satan. In hierdie bronne word gesê dat hierdie nakomelinge van Seth God ongehoorsaam was deur saam met die Kainiete te broei en goddelose kinders te produseer "wat almal anders was", en sodoende God kwaad gemaak het om die Vloed te bewerkstellig, soos in die Konflik:
Sekere wyses van ouds het oor hulle geskryf en sê in hulle [heilige] boeke dat engele uit die hemel neergedaal en gemeng het met die dogters van Kain, wat hierdie reuse vir hulle gebaar het. Maar hierdie [wyse manne] dwaal in wat hulle sê. God verbied so iets, dat engele wat geeste is, gevind moet word om sonde te pleeg met mense. Nooit, dit kan nie wees nie. En as so iets van die aard was van engele, of Satans, wat geval het, sou hulle nie een vrou onbesmet op die aarde laat nie. Maar baie mense sê dat engele uit die hemel neergedaal het en by vroue aangesluit het en kinders by hulle gehad het. Dit kan nie waar wees nie. Maar hulle was kinders van Seth, wat uit die kinders van Adam was, wat hoog op die berg gewoon het, terwyl hulle hul maagdelikheid, hul onskuld en hul heerlikheid soos engele bewaar het en toe 'engele van God' genoem is. Maar toe hulle oortree en met die kinders van Kain vermeng en kinders verwek het, het swak ingeligte manne gesê dat engele uit die hemel neergedaal het en gemeng het met die dogters van mense wat vir hulle reuse dra.
Argumente uit kultuur en mitologie Redigeer
In die Aramese kultuur, die term niyphelah verwys na die sterrebeeld van Orion en nefilim aan die nageslag van Orion in die mitologie.  ​​Die Brown – Driver - Briggs -leksikon noem dit egter as 'n "twyfelagtige etimologie" en "alles baie onseker". 
J. C. Greenfield noem dat "daar is voorgestel dat die verhaal van die Nephilim, wat in Genesis 6 genoem word, gebaseer is op sommige van die negatiewe aspekte van die Apkallu -tradisie".  Die apkallu in die Sumeriese mitologie was sewe legendariese kultuurhelde van voor die vloed, van menslike afkoms, maar met buitengewone wysheid van die gode en een van die sewe apkallu, Adapa, is dus, ondanks sy menslike herkoms, die seun van Ea, die Babiloniese god, genoem. 
Die Arabiese heidene het geglo dat gevalle engele in die vorm van mense na die aarde gestuur word. Sommige van hulle het met mense gepaar en aanleiding gegee tot basterkinders. Soos deur Al-Jahiz opgeteken, was 'n algemene opvatting dat Abu Jurhum, die voorouer van die Jurhum-stam, eintlik die seun was van 'n ongehoorsame engel en 'n menslike vrou.  
Cotton Mather het geglo dat versteende beenbene en tande wat in 1705 naby Albany, New York, ontdek is, die oorblyfsels was van neefiete wat in 'n groot vloed omgekom het. Paleontoloë het dit egter as mastodonreste geïdentifiseer.  
Die naam en idee van Nephilim, soos baie ander godsdienstige konsepte, word soms in die populêre kultuur gebruik. Voorbeelde hiervan is die gotiese rockgroep Fields of the Nephilim, Die Renquist -kwartet romans deur Mick Farren, Die sterflike instrumente, Die infernale toestelle, Die laaste ure, Die donker kunswerke en ander boeke in Die Shadowhunter Chronicles reeks deur Cassandra Clare, die Saggies reeks deur Becca Fitzpatrick, en TV -reekse Die X-lêers, Bonatuurlik en goeie voortekens. In die reeks videospeletjies DarksidersDaar word gesê dat die vier ruiters van die apokalips nephilim is, waarin die nephilim geskep is deur die onheilige vereniging van engele en demone. Die hoofkarakters van die spel DmC: Devil May Cry (2013), 'n herlaai van die gewilde oorspronklike reeks duiwel mag huil, Dante en Vergil, word ook Nephilim genoem, die nageslag van die demoon Sparda en die engel Eva. In die handel kaart spel Magic: The Gatheringword die Nephilim geïnterpreteer as ou gode van voor die moderne samelewing.  In Diablo 3 die Nephalem was die eerste mense op Sanctuary, geskep as gevolg van die eenheid tussen engele en demone. 'N Wese wat' Nephilim 'genoem word, verskyn in seisoen 2 van die Japannese animasiereeks Simfogear. Nephilim_ (rolspel) is ook 'n rolspel, oor kragtige elementêre entiteite wat in mense reïnkarnereer.
met dank aan The History Guide
Wat goed is in 'n mens se oë, is sleg vir 'n god, wat sleg is vir 'n mens se verstand, is goed vir sy god. Wie kan die raad van die gode in die hemel begryp? Die plan van 'n god is diep waters, wie kan dit begryp? Waar het die verwarde mensdom ooit geleer wat 'n god se gedrag is?
Voor die beskawing
Tussen 9000 v.C. en aan die begin van die Christelike era, het die westerse beskawing ontstaan ​​in Egipte en in wat historici Antieke Wes-Asië noem (hedendaagse Ciprus, Sirië, Libanon, Israel, Jordanië, Turkye, Suidwes-Rusland, Irak en Iran). Die vroegste permanente nedersettings het plaasgevind tussen 9000-6000 v.C. en het gepaard gegaan met die makmaak van plante en diere. Tussen 4000-3000 vC verskyn die eerste stede in reaksie op die druk van bevolkingsgroei, die organisatoriese vereistes vir besproeiing en die eise van meer komplekse handelspatrone. Volgens ons vorige definisies stem hierdie samelewings van Egipte en Antieke Wes -Asië ooreen met wat ons beskawing sou noem.
Ongeveer 10 000 v.C. het baie jagter-versamelaars wat langs die kusvlaktes van die moderne Sirië en Israel en in die valleie en heuwels naby die Zagrosberge tussen Iran en Irak gewoon het, spesiale strategieë begin ontwikkel wat gelei het tot 'n transformasie in die menslike gemeenskap. In plaas van voortdurend op soek na voedsel, het mense in een streek gebly en die seisoenale voedselbronne, waaronder vis, graan, vrugte en wild, uitgebuit. In 'n gemeenskap soos Jerigo het mense hul modderstene en kliphutte gebou en herbou eerder as om voort te gaan, net soos hul voorouers. Oor die algemeen het hierdie gemeenskappe begin fokus op seisoenale voedselbronne, en dit was minder geneig om weg te gaan op soek na nuwe bronne.
Dit is moeilik om te sê hoekom jagters en versamelaars in hierdie streek van die antieke wêreld hulle tot landbou gewend het. En daar is 'n verskeidenheid probleme wat verband hou met hierdie transformasie. In die eerste plek kan spesialisering in 'n relatief klein aantal plante of diere 'n ramp wees tydens hongersnood.Sommige geleerdes het aangevoer dat die landbou uit 'n groter bevolking en die ontwikkeling van 'n politieke hiërargie ontwikkel het. In gevestigde gemeenskappe het kindersterftes afgeneem en lewensverwagting gestyg. Hierdie verandering het moontlik plaasgevind aangesien die lewe in 'n vaste gemeenskap minder veeleisend was. Die praktyk van kindermoord het afgeneem omdat kinders nou in rudimentêre landboutake gebruik kan word. En namate die bevolkingsgroei druk op die plaaslike voedselvoorsiening plaas, het versamelingsaktiwiteite meer koördinasie en organisasie vereis en uiteindelik gelei tot die ontwikkeling van politieke leierskap.
Nedersettings het begin om die groei van plante soos gars en lensies aan te moedig en die makmaak van varke, skape en bokke. Mense het nie meer na hul gunsteling voedselbronne gesoek waar dit natuurlik voorkom nie. Nou het hulle hulle op ander plekke bekendgestel. 'N Landbourevolusie het begin.
Die vermoë om bokke, varke, skape en beeste te mak en korrels en groente te kweek, het menslike gemeenskappe verander van passiewe natuurstropers tot aktiewe vennote daarmee. Die vermoë om die voedselvoorraad op een gebied uit te brei, het die ontwikkeling van permanente nedersettings van groter omvang en kompleksiteit moontlik gemaak. Die mense uit die Neolitiese of Nuwe Steentydperk (8000-5000 v.C.) het redelik groot dorpe georganiseer. Jerigo het uitgegroei tot 'n versterkte stad met slote, klipmure en torings en bevat miskien 2000 inwoners. Catal H y k in die suide van Turkye was moontlik aansienlik groter.
Alhoewel die landbou 'n stabiele voedselvoorraad vir permanente gemeenskappe tot gevolg gehad het, was die revolusionêre aspek van hierdie ontwikkeling dat die gemeenskap kon bring wat hulle nodig gehad het (natuurlike hulpbronne plus hul gereedskapstel) om 'n nuwe perseel bewoonbaar te maak. Hierdie ontwikkeling het dit moontlik gemaak om groter gemeenskappe te skep en het ook gehelp om die praktyk van landbou na 'n groter gebied te versprei. Boere in Catal-H y k het plante gekweek wat honderde kilometers ver gekom het. Die teenwoordigheid van gereedskap en standbeelde van klip wat nie plaaslik beskikbaar was nie, dui daarop dat daar ook handel dryf met verre streke.
Die landbougenootskap het ook veranderinge in die organisasie van godsdienstige praktyke aangebring. Heiligdomskamers versier met fresco's en beelde van die koppe van bulle en bere wys ons dat gestruktureerde godsdienstige rites belangrik was vir die inwoners van hierdie vroeë gemeenskappe. In Jerigo was menslike skedels bedek met klei in 'n poging om dit te laat lyk soos in die lewe, wat daarop dui dat hulle 'n vorm van voorvaderaanbidding beoefen het. Verwantskapsbande wat jagters en versamelaars verenig het, word aangevul deur godsdienstige organisasie, wat gehelp het om die sosiale gedrag van die gemeenskap te reguleer.
Omstreeks 1500 v.C. verskyn 'n nuwe tema op die kranse by Tassili-n-Ajjer. Ons sien mans wat perde oppas en perdewaens ry. Hierdie praktyke het meer as vyftienhonderd jaar vroeër in Mesopotamië ontstaan, 'n woestynvlakte wat tot by die moerasse strek naby die monding van die Tigris- en Eufraatrivier. Strydwaens simboliseer 'n dinamiese en uitgestrekte fase in die Westerse kultuur. Die strydwa is gebou van hout en brons en word gebruik vir vervoer sowel as vir oorlogvoering, en is simbolies van die kultuur van vroeë rivierbeskawings, die eerste beskawings in Antieke Wes -Asië.
Die geskiedenis en kultuur van die Mesopotamiese beskawing is onlosmaaklik verbind met die eb en vloed van die Tigris- en Eufraatrivier. Die vroegste gemeenskappe het in die noorde ontwikkel, maar aangesien reënval in die gebied so onvoorspelbaar was, teen 5000 v.C. gemeenskappe het suid versprei na die ryk alluviale vlakte. Die ekonomie van hierdie gemeenskappe was hoofsaaklik landboukundige en ongeveer 100-200 mense het in hierdie permanent gevestigde dorpe gewoon. Die alluviale vlakte in die suide van Mesopotamië (& quotland tussen die riviere & quot) was baie vrugbaarder as die noorde, maar omdat daar min reënval was, moes besproeiingslote aangelê word. Verder styg en daal die rivierbeddings van die Tigris en Eufraat met die seisoene en verander hulle hul pad onvoorspelbaar. Suid -Mesopotamië het ook 'n deel van groot vloede gehad wat gewasse, vee en dorpshuise kan vernietig. Vloed en stortreën was 'n belangrike tema in Mesopotamiese literatuur, soos uitgebeeld in die EPIC OF GILGAMESH.
Die hewige vloed wat niemand kan weerstaan ​​nie,
Wat die hemel laat skud en die aarde laat bewe,
In 'n ontsettende kombers vou ma en kind,
Verslaan die blomme se volle weelderige groen,
En verdrink die oes in sy tyd van rypheid.
Stygende waters, ernstig in die oë van die mens, Almagtige vloed, wat die walle dwing en magtige bome afmaai, 'n woeste storm wat alle dinge in groot verwarring skeur en dit in 'n vinnige spoed versnel.
Beskawing het in Mesopotamië ontstaan ​​omdat die grond 'n oorskot voedsel verskaf het. Met hierdie oorskot kon mense hulself in die dorpslewe vestig en met hierdie nuwe nedersettings het dorpe en stede begin verskyn, 'n proses wat bekend staan ​​as verstedeliking. Met nedersettings en 'n oorskot aan voedsel het 'n toename in die bevolking, 'n goed gedefinieerde arbeidsverdeling, organisasie, samewerking en koningskap gekom. Die ontstaan ​​van stede behels interaksie tussen mense. Die meeste stede het ontwikkel uit kleiner boerderydorpe en met die besproeiing, wat nodig was vir dorpe wat ver van die Tigris en die Eufraat is, is 'n stabiele voedselvoorraad geproduseer. Dit het op sy beurt 'n toename in die aantal mense in elke nedersetting moontlik gemaak.
Omdat die land die naaste aan die rivier die vrugbaarste was, was daar 'n afwyking in die rykdom van hierdie vroeë boere, wat tot verskillende sosiale klasse gelei het. Terselfdertyd het die bou van kanale, slote en digte wat noodsaaklik is vir besproeiing, samewerking tussen verskillende sosiale groepe vereis. Besluitneming, regulering en beheer van alle voedselproduksie en kudde beteken samewerking. En omdat minder mense meer voedsel kon produseer, het sommige mense opgehou boer en ambagsmanne, arbeiders, handelaars en amptenare geword, en dit het ook samewerking vereis. Die Mesopotamiërs het massiewe tempels of ziggurate gebou wat die priesterlike klas, die menslike verteenwoordigers van die gode, gehuisves het. Die priesters het die godsdienstige lewe van die gemeenskap, die ekonomie, grondbesit, die indiensneming van werkers sowel as die bestuur van langafstandhandel beheer.
Mesopotamiese dorpe en dorpe het uiteindelik ontwikkel tot onafhanklike en byna selfonderhoudende stadstate. Alhoewel hulle grootliks ekonomies van mekaar afhanklik was, was hierdie stadstate onafhanklike politieke entiteite en het hulle baie sterk isolasionistiese neigings behou. Hierdie isolationisme het die eenwording van die Mesopotamiese stadstate belemmer, wat uiteindelik tot twaalf in getal gegroei het.
Teen 3000 vC het die Mesopotamiese beskawing kontak gemaak met ander kulture van die vrugbare halfmaan ('n term wat die eerste keer deur James Breasted in 1916 geskep is), 'n uitgebreide handelsnetwerk wat Mesopotamië met die res van Antieke Wes -Asië verbind. Weereens was dit die twee riviere wat as handels- en vervoerroetes gedien het.
Die prestasies van die Mesopotamiese beskawing was talle. Danksy die bou van besproeiingslote het landbou die primêre bestaansmetode geword. Die boerdery is verder vereenvoudig deur die bekendstelling van die ploeg. Ons vind ook die gebruik van wielgemaakte erdewerk. Tussen 3000 en 2900 v.C. ambagspesialisasie en nywerhede het begin ontstaan ​​(keramiek, aardewerk en tekstiele). Bewyse hiervoor bestaan ​​in die noukeurige beplanning en konstruksie van die monumentale geboue soos die tempels en ziggurats. Gedurende hierdie tydperk (ongeveer 3000 v.C.) het silinder seëls algemeen geword. Hierdie silindriese klipseëls was vyf sentimeter hoog en gegraveer met beelde. Hierdie beelde is weergegee deur die silinder oor nat klei te rol. Die taal van hierdie seëls was tot in die 20ste eeu onbekend. Maar, geleerdes is dit nou eens dat die taal van hierdie tablette Sumeries was.
Die Sumeriërs het in die suide van Mesopotamië tussen 3000 en 2000 v.C. Die oorsprong van die Sumeriërs is onduidelik - dit is duidelik dat die Sumeriese beskawing die Mesopotamiese reg, godsdiens, kuns, letterkunde en wetenskap vir byna sewe eeue lank oorheers het.
Die grootste prestasie van die Sumeriese beskawing was hul skryfstelsel CUNEIFORM (& quotwig-shaped & quot). Met 'n rietstyl maak hulle wigvormige indrukke op nat kleitablette wat dan in die son gebak is. Nadat hulle gedroog was, was hierdie tablette feitlik onvernietigbaar, en die honderdduisend tablette wat gevind is, vertel ons baie oor die Sumeriërs. Oorspronklik was die Sumeriese geskrif piktografies, dit wil sê dat skrifgeleerdes foto's van voorstellings van voorwerpe geteken het. Elke teken verteenwoordig 'n woord wat identies is aan die voorwerp op die foto, hoewel prente dikwels meer kan verteenwoordig as die werklike voorwerp.
Die piktografiese stelsel was omslagtig en die karakters is geleidelik vereenvoudig en hul piktografiese aard het plek gemaak vir konvensionele tekens wat idees voorstel. Byvoorbeeld, die teken vir 'n ster kan ook gebruik word om hemel, hemel of god te beteken. Die volgende groot stap in vereenvoudiging was die ontwikkeling van fonetisering waarin karakters of tekens gebruik is om klanke voor te stel. Dus, die karakter vir water word ook gebruik om te beteken & quotin, & quot, aangesien die Sumeriese woorde vir & quotwater & quot en & quotin & quot soortgelyk geklink het. Met 'n fonetiese stelsel kon skrifgeleerdes nou woorde voorstel waarvoor daar geen beelde (tekens) was nie, wat die skriftelike uitdrukking van abstrakte idees moontlik maak.
Die Sumeriërs gebruik skryf hoofsaaklik as 'n vorm van rekordhouding. Die mees algemene spykerskrifttablette bevat transaksies van die daaglikse lewe: veetalle wat deur veewagters vir hul eienaars gehou word, produksiesyfers, belastinglyste, rekeninge, kontrakte en ander fasette van die organisatoriese lewe in die gemeenskap. 'N Ander groot kategorie spykerskrif bevat 'n groot aantal basiese tekste wat gebruik is om toekomstige geslagte skrifgeleerdes te onderrig. Teen 2500 v.C. daar was skole wat net vir sy doel gebou is.
Die stadstaat was die belangrikste politieke entiteit van Sumer. Die stadstate was 'n los versameling territoriaal klein stede wat geen eenheid met mekaar gehad het nie. Elke stadstaat bestaan ​​uit 'n stedelike sentrum en die omliggende landbougrond. Die stadstate was geografies van mekaar geïsoleer en so het die onafhanklikheid van elke stadstaat 'n kulturele norm geword met belangrike gevolge. Daar word byvoorbeeld beweer dat elke stadstaat die eiendom van 'n bepaalde god is: daar word gesê dat Nannar (maan) toesig gehou het oor die stadstaat Ur Uruk dat An (lug), Sippar Utu (son) en Enki gehad het (aarde) kan by Eridu gevind word. Nippoer, die vroegste sentrum van die Sumeriese godsdiens, is opgedra aan Enlil, god van die wind (Enlil is verdring deur Marduk in Babilon). Elke stadstaat was heilig, aangesien dit sorgvuldig bewaak is deur en gekoppel is aan 'n spesifieke god of godin. Naby die sentrum van elke stadstaat was 'n tempel. Hierdie heilige gebied beslaan 'n paar hektaar en bestaan ​​uit 'n ziggurat met 'n tempel aan die bokant gewy aan die god of godin wat die stad 'aangehaal' het. Die tempelkompleks was die ware sentrum van die gemeenskap. Die hoofgod of godin het daar simbolies in die vorm van 'n standbeeld gewoon, en die toewydingseremonie het 'n ritueel ingesluit wat die standbeeld met die god of godin verbind het en sodoende die krag van die godheid ingespan het ten bate van die stadstaat. Aansienlike rykdom is ingegooi in die bou van tempels sowel as ander geboue wat gebruik is vir die koshuise van priesters en priesteresse wat in die behoeftes van die gode voorsien het. Die priesters het ook alle ekonomiese aktiwiteite beheer, aangesien die ekonomie 'verspreidend' was. 'Boere bring hul opbrengs na die priesters by die ziggurat. Die priesters sou die gode "voed" en "klere" en dan die res aan die mense van die gemeenskap herverdeel.
Met sy taamlik groot panteon van gode en godinne wat alle aspekte van die lewe animeer, was die Sumeriese godsdiens politeïsties van aard. Verreweg die belangrikste gode was An, Enlil, Enki en Ninhursaga. An was die god van die hemel en dus die belangrikste krag in die heelal. Hy word ook beskou as die bron van alle gesag, insluitend die aardse mag van heersers en vaders. In een mite spreek die gode hulle op die volgende manier aan:
Wat u bestel het, word waar! Die uitspraak van Prins en Heer is maar wat u beveel het, stem saam.
O An! u groot opdrag geniet voorrang, wie sou dit kon opspoor?
O vader van die gode, u bevel, die fondamente van hemel en aarde, watter god kan dit afskud?
Enlil, god van die wind, word beskou as die tweede grootste krag van die heelal en word die simbool van die korrekte gebruik van geweld en gesag op aarde. As god van die wind beheer Enlil sowel die vrugbaarheid van die grond as vernietigende storms. Hierdie dubbele aard van Enlil het 'n regverdigbare vrees vir hom geïnspireer:
Wat het hy beplan? . . .
Wat is in my pa se hart?
Wat is in die heilige verstand van Enlil?
Wat het hy in my heilige verstand teen my beplan?
'N Net wat hy versprei het: die net van 'n vyand 'n strik wat hy gestel het: die strik van 'n vyand.
Hy het die waters opgewek en die visse gaan vang, sy net gegooi en die voëls laat val.
Enki was die god van die aarde. Aangesien die aarde die bron van lewegewende waters was, was Enki ook die god van riviere, putte en kanale. Hy verteenwoordig ook die waters van kreatiwiteit en was verantwoordelik vir uitvindings en handwerk. Ninhursaga het begin as 'n godin wat verband hou met grond, berge en plantegroei. Uiteindelik is sy aanbid as 'n moedergodin, 'n 'moeder van alle kinders', wat haar mag openbaar deur die geboorte van konings.
Alhoewel hierdie vier gode die hoogste was, was daar talle gode en godinne onder hulle. Een groep het die astrale gode ingesluit, almal kleinkinders en agterkleinkinders van An. Dit sluit in Utu, die god van die son, die maangod Nannar en Inanna, die godin van die oggend- en aandster, sowel as van oorlog en reën. Anders as mense, was hierdie gode en godinne goddelik en onsterflik. Maar hulle was nie almagtig nie, aangesien geen enkele god beheer oor die hele heelal gehad het nie. Verder was mense in staat om maniere te bedink om die wil van die gode te ontdek en hulle ook te beïnvloed.
Die verhouding tussen mense en die gode was gebaseer op onderdanigheid, aangesien mense volgens die Sumeriese mite geskep is om handewerk te verrig wat die gode nie self wou doen nie. As gevolg hiervan was mense onseker omdat hulle nooit seker kon wees van die optrede van die god nie. Maar mense het wel probeer om hul angs te omseil of te verlig deur die bedoelings van die gode te ontdek, wat hierdie pogings aanleiding gegee het tot die ontwikkeling van die kuns van waarsêery, wat verskillende vorme aanneem. 'N Algemene vorm, ten minste vir konings en priesters wat dit kon bekostig, behels die doodmaak van diere, soos skape of bokke, en die ondersoek van hul lewers of ander organe. Vermoedelik kenmerke wat in die organe van die geoffer diere gesien word wat voorspel is oor die komende gebeure. Privaat individue het staatgemaak op goedkoper waarsêende tegnieke. Dit sluit in die interpretasie van rookpatrone uit die brand van wierook of die patroon wat gevorm word wanneer olie in water gegooi word.
Die Sumeriese waarsêerkuns het ontstaan ​​uit 'n begeerte om die doel van die gode te ontdek. As mense die tekens wat gebeurtenisse voorspel het, kon ontsyfer, sou die gebeure voorspelbaar wees en kon mense verstandig optree. Maar die Sumeriërs het ook kultiese kunste ontwikkel om goeie magte (gode en godinne) te beïnvloed wie se besluite die lot van die mens kan bepaal en die bose magte (demone) kan afweer. Hierdie kultiese kunste het rituele formules ingesluit, soos towery teen bose geeste, of gebede of gesange tot die gode om hul positiewe invloed te wen. Aangesien slegs die priesters die presiese rituele ken, is dit nie moeilik om die belangrike rol wat hulle vervul het in 'n samelewing wat gedomineer word deur 'n geloof in die werklikheid van geestelike magte, te verstaan ​​nie.
Die kode van Hammurabi
Mesopotamiese mans en vroue beskou hulself as onderdanig aan die gode en het geglo dat mense aan die genade van die god se willekeurige besluite onderwerp is. Om hul onveiligheid teen te werk, het die Mesopotamiërs nie net die kuns van waarsêery ontwikkel om die wense van hul gode te verstaan ​​nie, maar het hulle ook angs verlig deur kodes op te stel wat hul verhoudings met mekaar gereguleer het. Hierdie wetskodes het 'n integrale deel van die Mesopotamiese samelewing geword. Alhoewel daar vroeë Sumeriese wetskodes was, was die best bewaarde Mesopotamiese versameling wetskodes die van Hammurabi (18de eeu v.C.).
Die KODE VAN HAMMURABI openbaar 'n samelewing van streng geregtigheid. Die strawwe vir kriminele oortredings was ernstig en wissel volgens die rykdom van die individu. Volgens die kode was daar drie sosiale klasse in Babilonië: 'n hoër klas edeles (regeringsamptenare, priesters en krygers), die klas vrymanne (handelaars, ambagsmanne, professionele persone en welgestelde boere) en 'n laer klas slawe . 'N Oortreding teen 'n lid van die hoër klas is met meer erns gestraf as dieselfde oortreding teen 'n lid van 'n laer klas. Die beginsel van vergelding (& quotan oog vir oog, tand vir tand) was fundamenteel. Dit is toegepas in gevalle waar lede van die hoër klas kriminele oortredings teen hul eie sosiale gelykes gepleeg het. Maar vir oortredings teen lede van die laer klasse, is daar eerder geld betaal.
Die Mesopotamiese samelewing het, soos enige ander samelewing, 'n deel van misdaad. Inbraak was algemeen. As iemand goedere van die tempels gesteel het, is hy doodgemaak, en ook die persoon wat die gesteelde goedere ontvang het. As die privaat eiendom van 'n individu gesteel is, moes die dief 'n tienvoudige terugbetaling doen. As hy dit nie kon doen nie, is hy doodgemaak. 'N Oortreder wat vasgetrek word in 'n poging om 'n brandende huis te plunder, moet in die vuur gegooi word. & Quot
Privaat persone was dikwels daarvoor verantwoordelik om 'n klag voor die hof te bring. Om te verseker dat beskuldigings nie ligtelik gebring is nie, was die aanklaer in gevalle van moord daarvoor verantwoordelik om sy saak teen die verweerder te bewys. As die aanklaer dit nie kon doen nie, is hy doodgemaak. Om vals getuienis in 'n moordsaak te lewer, het dieselfde lot beteken.
Die kode van Hammurabi neem die verantwoordelikhede van alle openbare amptenare ernstig op. Daar word verwag dat die goewerneur van 'n gebied en stadsamptenare inbrekers sou opdoen. As hulle dit nie gedoen het nie, moes openbare amptenare waarin die misdaad plaasgevind het, die verlore eiendom vervang. As moordenaars nie gevind word nie, moes die amptenare 'n boete betaal aan die familielede van die vermoorde persoon. Daar word ook van soldate verwag om hul pligte na te kom. As 'n soldaat 'n plaasvervanger huur om vir hom te veg, word hy doodgemaak en kry 'n plaasvervanger beheer oor sy boedel.
Die wetboek strek ook tot die daaglikse lewe van die gewone burger. Bouers is verantwoordelik gehou vir die geboue wat hulle gebou het. As 'n huis in duie stort en die eienaar se dood veroorsaak, is die bouer doodgemaak. Goedere wat deur die ineenstorting vernietig is, moet ook vervang word en die huis self herbou word op koste van die bouer.
Slawerny was 'n algemene kenmerk van die Mesopotamiese samelewing. Slawe is deur oorlog verkry, ander was misdadigers. Misdade soos om 'n ouer se broer te slaan en 'n ma te skop, is gestraf deur tot slawerny veroordeel te word. 'N Man kan sy skuld betaal deur sy kinders en sy vrou vir 'n bepaalde tydperk as slawerny te verkoop. 'N Mens kan 'n slaaf word deur bloot in die skuld te staan.
Slawe is gebruik in tempels, in openbare geboue en in die huise van privaat individue. Die meeste tempelslawe was vroue wat huistake verrig het. Koninklike slawe is gebruik om geboue en vestings te bou. Slawe in besit van private burgers het huishoudelike take verrig. Die wette was streng vir slawe wat probeer ontsnap het of ongehoorsaam was. "As 'n slaaf vir sy meester gesê het:" U is nou my meester, en sy meester sal bewys dat hy sy slaaf is en sy oor afsny. "Ten spyte van sulke harde maatreëls het slawe 'n aantal voorregte gehad: hulle kon eiendom besit, sake doen, met 'n vrye man of vrou trou en uiteindelik hul eie vryheid koop.
Die aantal wette in Hammurabi se kode vir grond en handel toon die belangrikheid van landbou en handel in die Mesopotamiese samelewing. Talle wette handel oor kwessies oor grondbesit, soos die daarstel van voorwaardes vir die huur van landbougrond. Huurboerdery was die basis van die Mesopotamiese landbou. Tien boere betaal hul jaarlikse huur in gewasse eerder as geld. Wette rakende grondgebruik en besproeiing was veral streng. As 'n grondeienaar of huurder versuim het om dike in goeie herstel te hou, moes hy die graan wat vernietig is, betaal. As hy nie kon betaal nie, is hy in slawerny verkoop en sy goedere verkoop, waarvan die opbrengs onder die beseerde partye verdeel is. Die rentekoerse op lenings is fyn dopgehou. As die lener sy rentekoers verhoog het nadat 'n lening aangegaan is, het hy die volle bedrag van die lening verloor. Die Code of Hammurabi spesifiseer ook die presiese lone van arbeiders en ambagsmanne.
Die grootste aantal wette in die Code of Hammurabi was toegewy aan huwelik en gesin. Ouers het huwelike vir hul kinders gereël. Na die huwelik het die party 'n huwelikskontrak onderteken. Sonder hierdie kontrak is niemand as wettig getroud beskou nie. Terwyl die man 'n bruidsbetaling gemaak het, was die vrou se ouers verantwoordelik vir 'n bruidskat aan die man. Bruidskappe is noukeurig gemonitor en beheer deur regulasies.
Die Mesopotamiese samelewing was 'n patriargale samelewing, en daarom besit vroue baie minder voorregte en regte in hul huwelik. 'N Vrou was tuis en versuim om haar pligte na te kom, was 'n rede vir egskeiding. As sy nie kinders kon baar nie, kon haar man van haar skei, maar hy moes die bruidskat terugbetaal. As sy vrou die huis probeer verlaat om sake te doen, kan haar man van haar skei en hoef sy nie die bruidskat terug te betaal nie. Verder, as sy vrou 'n & quotgadabout was,. . . haar huis verwaarloos [en] haar man verneder, en sy kan verdrink.
Vroue is egter sekere regte gewaarborg. As 'n vrou sonder goeie rede geskei is, het sy die bruidskat terug ontvang. 'N Vrou kan egskeiding soek en haar bruidskat terugkry as haar man nie kan aantoon dat sy iets verkeerd gedoen het nie. Die ma het ook 'n seun gekies aan wie 'n erfenis oorgedra sou word.
Seksuele verhoudings is ook streng gereguleer. Mans, maar nie vrouens nie, is seksuele aktiwiteite buite die huwelik toegelaat. 'N Vrou wat betrap is dat sy egbreuk pleeg, is in die rivier gestamp. Bloedskande was streng verbode. As 'n pa bloedskande met sy dogter verbind het, sou hy verban word. Bloedskande tussen 'n seun en sy ma het daartoe gelei dat albei verbrand is.
Vaders regeer hul kinders sowel as hul vroue. Daar is gehoorsaamheid verwag: & quot As 'n seun sy pa geslaan het, sal hy sy hand afsny. & Quot As 'n seun 'n ernstige oortreding begaan het, kan sy vader hom onterf. Dit moet duidelik wees dat die Code of Hammurabi feitlik elke aspek van 'n individu se lewe dek. Alhoewel geleerdes bevraagteken het in watter mate hierdie wette werklik in die Babiloniese samelewing toegepas is, bied die Code of Hammurabi ons 'n belangrike blik op die waardes van die Mesopotamiese beskawing.
Wie is die Nefilim?
Volgens verskeie antieke tekste is dit moontlik om tot die gevolgtrekking te kom dat die Nephilim eintlik geheimsinnige wesens was wat die planeet voor die Groot Vloed oorheers het. In baie antieke tekste word daar na hulle verwys as reuse en sommige antieke tekste dui daarop dat hierdie raaiselagtige wesens eintlik die afstammelinge van die gevalle engele is. Daar heers groot verwarring oor die woord Nephilim. Niemand vandag weet regtig wat dit beteken nie. Dit hou verband met die werkwoordreeks "om te val" (nafal) in Hebreeus, en daarom rig sommige dit op gevalle engele, of meer gepas, die nageslag daarvan. Dit gee egter ook sterk steun aan die siening dat mense van God afgeval het.
Baie het die Nephilim met reuse geassosieer. Reuseienskappe was moontlik nie net tot Nephilim beperk nie: Goliat, 'n reus, is nie as Nephilim beskou nie. Soos genoem, is die term Nephilim onduidelik in die definisie. Dit hou verband met die werkwoord "om te val" en die King James Version vertaal dit as reuse uit die invloed van die Latynse Vulgaat (vroeë Latynse vertaling deur Jerome) se term Gigantes, sowel as die konteks uit Numeri 13. Die konteks van Genesis 6 doen dit nie onthul dat hulle reuse was nie. Die Septuaginta (Griekse vertaling van die Ou Testament ongeveer 200–300 jaar voor Christus) se gebruik van die Griekse woord Gigantes het moontlik 'n mate van invloed op die Latynse Vulgaat gehad.
Ten spyte daarvan dat baie geleerdes probeer verstaan ​​wat die Nephilim was, is daar 'n groot verwarring rondom hierdie geheimsinnige wesens wat volgens antieke tekste 'n werklike en bewoonde aarde was in die verre verlede. Daar bestaan ​​geen twyfel of hierdie wesens werklik was of nie; die enigste vraag wat hulle omring, is hul werklike oorsprong en nalatenskap.
God het die mens op aarde heerskappy gegee om oor sy regent te regeer, omdat die mens na sy beeld as 'n drie -enige wese gemaak is. Dus kan slegs 'n drie -enige mens, gemaak uit die stof van die aarde, heerskappy onder God hê.
Demone kan nie vlees aanneem nie en daar is nêrens in die Bybel wat sê dat hulle dit kan nie. Natuurlik weet ons dat engele, hemels sowel as gevalle, in menslike vorm kan verskyn, maar dit bly net geeswesens. Die Nefilim word breedvoerig beskryf in die Jubelboek en die boek Henog.
Beide hierdie boeke is tradisioneel deur die Europese Kerk as apokrief verwerp. Hulle is egter albei van die tyd van Christus tot vandag deur die Ethiopiese Kerk as kanonies beskou, en die boek Henog is in die Bybelse brief van Judas aangehaal. Jubilee het die volgende te sê oor die seuns van God en die Nefilim:
En in die tweede week van die tiende jubileum [449-55 AM] neem Mahalalel vir hom vrou Dina, die dogter van Barakiel, die dogter van sy pa se broer, en sy baar vir hom 'n seun in die derde week in die sesde jaar, [461 AM] en hy noem hom Jared, want in sy dae het die engele van die Here op die aarde neergedaal, die wat die Wagte genoem word, dat hulle die mensekinders moes onderrig en dat hulle moes oordeel en opregtheid op die aarde. " – Jubileums 4:15
Die boek Henog het die volgende oor hulle te sê:
Dit het gebeur nadat die seuns van mense in daardie dae vermeerder het, dat dogters vir hulle gebore is, elegant en mooi. En toe die engele, die seuns van die hemel, hulle aanskou, word hulle verlief op hulle en sê vir mekaar: Kom, laat ons vir ons vrouens uit die nageslag van mense kies, en laat ons kinders verwek. Toe sê hul leier Samyaza vir hulle ek is bevrees dat julle dalk onbedagsaam is vir die uitvoering van hierdie onderneming en dat ek alleen sal ly as gevolg van 'n ernstige misdaad.
Dele van die boek Henog vertel die verhaal van die bose engele wat ontvoer en met menslike vroue gepaard gegaan het, wat gelei het tot die skepping van 'n hibriede ras wat in die sekulêre en Bybelse geskiedenis bekend staan ​​as die Nephilim.
Sedert die vertaling in 1800 van antieke tekste wat in 1768 in Ethiopië ontdek is, het die boek Henog 'n opskudding in akademiese kringe veroorsaak. Dit is bewys dat Henog bestaan ​​het en is genoem voor die bestaan ​​van die kerk. Verskeie eksemplare daarvan is in 1948 onder die Dooie See -rolle ontdek. Sommige glo selfs dat ons agterverhale kan vind wat baie ooreenstem met die antieke Sumer.
Volgens die boek Henog (nie 'n kanonieke teks nie) het God die engele beoordeel omdat hulle die Nefilim vervaardig het. God het bepaal dat die gevalle engele (Watchers) in Tartarus gewerp moes word. Die Nephilim is ook geoordeel, en daar is vasgestel dat hul liggame in vrede na die aarde sou terugkeer, maar hulle siele was gedoem om vir ewig (as) dwalende geeste op die aarde te dwaal ...
Wat het met die Nephilim gebeur? Die Nefilim was een van die belangrikste redes vir die groot vloed in Noag se tyd. Onmiddellik na die vermelding van Nephilim sê God se Woord: "Die HERE het gesien hoe groot die goddeloosheid van die mens op aarde was, en dat elke neiging van die gedagtes van sy hart die hele tyd net boos was. Die HERE was bedroef dat hy 'n mens op die aarde gemaak het, en sy hart was vol pyn. Daarom het die HERE gesê: 'Ek sal die mense wat ek geskep het, van die aarde afvee - mense en diere en wesens wat op die grond beweeg en voëls van die hemel - want ek is bedroef dat ek dit gemaak het '"(Genesis 6: 5-7). God het die hele aarde oorstroom en almal en alles behalwe Noag, sy gesin en die diere op die ark doodgemaak. Al die ander het omgekom, insluitend die Nefilim (Genesis 6: 11–22).
Die waarheid agter die Nephilim kan egter bespreek word. Baie geleerdes voer aan dat die Nephilim mitologiese wesens was wat nie saam met mense bestaan ​​het nie, terwyl ander navorsers vas geglo het dat die Nephilim nie van die aarde afkomstig was nie en dat hul oorsprong teruggevoer kan word na planete buite ons sonnestelsel. Dit moet baie mense laat bespiegel dat beide die Nephilim en die wesens wat as Fallen Angels verwys word, in werklikheid 'n uitheemse spesie is wat nie van die aarde afkomstig is nie.
The Book of Henoch: History of the Nephilim, the " Fallen Angels " and how God " gereinig " the Earth
Die engele wat op die aarde neergedaal het, die Nefilim, die groot vloed en antieke en gevorderde kennis is 'n paar van die onderwerpe wat bespreek word in The Book of Henoch, 'n antieke manuskrip wat bestaan ​​uit verskillende verhale wat deur Henog, 'n getuig Bybelse figuur en grootvader, bestaan. van Noag wat in direkte kontak was met die "Divine Creator. "
Die Ethiopiese Bybel is die oudste en mees volledige Bybel wat bestaan. Dit bestaan ​​uit 88 boeke, wat die King James -weergawe ver oorskry, wat slegs 66 bevat. Die ontbrekende tekste word nie in die konvensionele weergawe van die Bybel opgeneem nie, vanweë hul uitdagende aard, hoewel hulle skrywers getuig en hul werk vereer is deur die vroeë Christene.
Die volgende is die ontbrekende skrifte: The Book of Henoch, Ezra, Buruch, Maccabee, en verskeie ander wat nooit die huidige weergawe van die Bybel gehaal het nie. Voordat dit in Grieks en Aramees vertaal is, is die Ethiopiese Bybel geskryf in die uitgestorwe Ethiopiese dialek wat bekend staan ​​as Ge 'ez, wat daarvan getuig as die oudste heilige geskrif ter wêreld, 800 jaar voordat die King James -weergawe verskyn het.
Henog was die oupagrootjie van Noag, die sewende geslag mense na Adam. Vanweë sy legitimiteit is hy deur God gekies om sy belofte na te kom en sy woorde na te kom, veral nadat die aarde beskadig is weens die onverantwoordelike optrede van 'n hoër orde engele met 'n treffende menslike voorkoms, ook bekend as "The Watchers. & #8221
Henog was die boodskapper van God, en hy wat sy wyse woorde ontvang het en dit oor die hele aarde versprei het. Uiteindelik is hy deur God in sy koninkryk ingeneem, en so ontsnap hy aan sy aardse dood wat vroeër of later op hom sou kom.
Nadat Henog die vader van Metusalag was, het hy 300 jaar getrou met God gewandel en ander seuns en dogters gehad. In totaal het Henog altesaam 365 jaar gelewe. Henog het getrou met God gewandel, dan was dit nie meer nie, want God het dit weggeneem. Deur geloof is Henog uit hierdie lewe geneem, sodat hy nie die dood beleef nie: Hy kon nie gevind word nie, want God het hom weggeneem, want voordat hy geneem is, is hy aanbeveel as iemand wat God behaag. " Hebreërs 11: 5
Dit is nie verbasend hoekom die boek Henog nie in die moderne Bybelse weergawe opgeneem is nie, aangesien die inhoud daarvan spreek van bose engele wat met sterflike vroue gepaar het wat saam met hulle gepaar het en die geboorte van die baster van humanoïede gebaar het. reuse wat deur die Bybelse geskiedenis bekend staan ​​as die Nephilim.
En toe die seuns van mense vermeerder het, is daar in daardie dae pragtige dogters vir hulle gebore. En die engele, die kinders van die hemel, sien en begeer hulle en sê vir mekaar: Kom, kies julleself vroue uit die kinders van die mense en verwek kinders. ' En Semjâzâ, wat hulle leier was, het gesê aan hulle: ' Ek is bang dat u nie sal aanvaar om hierdie werk te doen nie, en ek sal slegs die boete van 'n groot sonde moet betaal. '
En almal het hom geantwoord en gesê: ' Laat ons almal sweer, en ons sal ons almal verplig maak deur wedersydse ongerymdhede om hierdie plan nie te laat vaar nie, maar om dit te doen. Toe sweer hulle almal saam en verenig hom deur onderlinge ongeregtighede. " – Boek van Henog, Hoofstuk 6 (Bron)
En so het die engele uit die hemel neergedaal om vrouens uit eie keuse te neem, wat die oordeel van die Skepper trotseer. Hulle was 200 en hulle is gelei deur hul leiers ", en dit is die name van hul leiers: Samîazâz, hul leier, Arâkîba, Râmêêl, Kôkabîêl, Tâmîêl, Râmîêl, Dânêl, Êzêqêêl, Barâqîjâêl, Armârl, Armârl, Armâ, Satarêl, Tûrêl, Jômjâêl, Sariêl. Dit is die koppe van die tiene.
Toe die engele op die aarde neerdaal, begin hulle met gawes van kennis aan sterflike mans en vroue, en sodoende die wil van die skepper van 'n onveranderde ras van mense met 'n eie wil uitdaag. In ruil daarvoor het die engele respek en aanbidding geëis, maar was nie bewus daarvan dat dit chaos vir die mensdom sou bring nie.
Azázêl het mans geleer om swaarde en messe, en skilde en borswapens te maak, en het hulle kennis gemaak met die metale van die aarde en die kuns om dit te bewerk, en armbande, en ornamente, en die gebruik van antimoon, en die verfraaiing van die ooglede, en allerhande duur klippe en allerhande kleure. En baie goddeloosheid het ontstaan, en hulle het gehoereer, en is mislei en was korrup in al hulle weë.
Semjâzâ het betowerings en wortelsteggies geleer, Armârôs se resolusie van betowerings, Barâqîjâl (geleer) astrologie, Kôkabêl die sterrebeelde, Êzêqêl die kennis van die wolke, Araqiêl die tekens van die aarde, Shamsiêl die tekens van die son en Sariêl die verloop van die maan . En toe mense omkom, het hulle uitgeroep, en hulle geroep het na die hemel opgegaan ... "
Alle lewende wesens was op een of ander manier betrokke by die nuwe orde van dinge. Die engele het nie besef dat mense te onvolwasse en liggelowig was om soveel kennis tegelyk te leer nie. As gevolg hiervan was die aarde rooi van die bloed van sy wesens, en alle lewende wesens het geneig geraak tot goddelike reiniging.
En al die ander wat saam met hulle was, het vir hulle vrouens geneem, en elkeen het vir homself een gekies; En hulle het swanger geword en geboorte gegee aan reuse met 'n hoogte van drieduisend siele;
En toe mense hulle nie meer kon vashou nie, draai die reuse teen hulle om en verslind die mensdom. En hulle het begin sondig teen die voëls, die diere, die reptiele en die visse, en om die ander vlees te verslind en die bloed te drink. Toe beskuldig die grond die wetteloses. "
Die opvatting van die Nephilim was die eerste toets wat mense moes ondergaan, aangesien daar geen manier was om die behoeftes van die reusagtige humanoïede te oorkom nie. Deur in die natuurlike orde van dinge in te gryp, was die Skepper woedend, en die wagte en alles wat beskadig was, was op die punt om vergelding te smaak.
En hulle sal al die geeste van die verwyte en die kinders van die Wagters vernietig, omdat hulle die mensdom skade aangedoen het. Vernietig al die kwaad van die aarde af en laat al die bose werk tot 'n einde kom: en die plant van geregtigheid en waarheid sal manifesteer, en dit sal 'n seën wees. Werke van geregtigheid en waarheid sal vir ewig in waarheid en vreugde geplant word ".
En reinig die aarde van alle verdrukking, en van alle goddeloosheid, en van alle sonde, en van alle goddeloosheid en al die vuilheid wat op aarde gemaak word, sal vernietig word. En al die mensekinders sal regverdig wees, en alle nasies sal my aanbid en prys, en almal sal my aanbid. En die aarde sal gesuiwer word van alle onreinheid, en van alle sonde, en van alle straf en van alle pyniging, en ek sal jou nooit stuur van geslag tot geslag en tot in ewigheid.
Nodeloos om te sê, die wêreldwye verdwyning het die vorm aanneem van 'n groot vloed, en Noag is hiervan ingelig deur die toegeskrewe woorde van sy voorvader Henog, en het toegelaat om die menslike spesie te bestendig, asook om talle ander wilde spesies te bewaar.
Toe sê die Allerhoogste, die Heilige en die Groot, en stuur Uriel na die seun van Lamech en sê vir hom: ' Gaan na Noag en vertel hom in my naam Verberg! Die tyd kom dat die hele aarde vernietig word en 'n vloed oor die hele aarde kom, en dit sal alles daarop vernietig. En beveel hom nou om te ontsnap en dat sy nageslag deur alle geslagte van die wêreld bewaar moet word. "
Alhoewel sommige dit moeilik vind om te glo, was die groot vloed geprogrammeer lank voordat Noag na hierdie wêreld gekom het, en dit was sy oupagrootjie wat die goddelike woord versprei het. Die ramp was onvermydelik, aangesien die inwoners van die aarde voor daardie tyd korrup was en nie meer in vrede kon lewe nie.
Die Boek van Henog vertel baie kontroversiële verhale uit 'n tyd op 'n soortgelyke manier as wat ons vandag ervaar, maar met 'n paar belangrike verskille. Voor die groot vloed het mense 'n geweldige lewensverwagting gehad, 'n feit wat die Sumeriese koningslys en die tydlyn van die Egiptiese farao's bevestig het.
Alhoewel historici hierdie tydsraamwerk in die mensegeskiedenis nog steeds as onbewys en fiktief beskou, is daar talle verslae wat spreek van die dae toe 'n god onder mense gewandel het, en#8221 toe mitologiese wesens nie net 'n verbeelding was nie.
Vandag lyk dit asof ons afgeleë geskiedenis nie toegelaat word vir die algemene publiek nie, omdat dit die ingestelde orde sou verander, of omdat die siklus van die menslike geskiedenis om een ​​of ander interessante rede nooit erken wou word nie. As ons al die kennis het van wat in die antieke tye gebeur het, en so 'n visie, sal dit ons verligting bied, en dit is presies wat ons nodig het om in vrede met onsself en die heelal te wees waarvan ons almal deel is.
Die tradisie in antieke Sumer
Die verhale oor Abraham en sy onmiddellike afstammelinge is ryk aan besonderhede wat spesifiek is vir die tyd wat hulle beskryf, en word sterk bevestig deur argeologiese ontdekkings wat dit nie later uitvind nie (Kitchen 1995, Gordon & Rendsburg 1997). Ons kan dus 'n mate van vertroue hê dat hulle teruggaan na die man self. Volgens die tradisie kom Abraham uit politeïstiese Sumer.
Sumer, of laer Mesopotamië, was die plek van die oudste beskawing ter wêreld en word dikwels 'die wieg van die beskawing' genoem, asof dit die geboorte van iets onskuldigs bevat. In werklikheid was die godsdiens in sy hart gefokus op towery, die magiese aanroeping van geeste. Daar word geglo dat elke stad deur 'n god beheer word, en net soos 'n mensekoning, het die god in 'n paleis in die middel van die stad gewoon, wat in sy lewensagtige standbeeld voorkom. Naby het 'n bergtrap die hemelse gode in staat gestel om af te kom en die gode van die onderwêreld om op te kom, sodat hulle by die heersende god in die raad kon aansluit en hom kon help in sy beraadslagings.
Daar was een so 'n ziggurat in Ur, die tuisstad van Abraham. Die gedeeltelik gerestoureerde oorblyfsels vorm die indrukwekkendste monument wat die beskawing agtergelaat het. Ur het die maangod Nanna bedien. Dit was nie 'n plek waar Abraham kon kennis maak met die monoteïstiese verhale wat in die vroeë Genesis opgeteken is nie. Haran, 'n paar honderd kilometer stroomop van Ur, kan om dieselfde rede afslag kry: nadat hy Sumer verlaat het, het Abraham en sy pa daar vertoef omdat dit ook Nanna aanbid het. Hulle het te min geweet van die god wat hulle uit die land geroep het om gelukkig te wees om verder te waag.
In die heuwel van Kanaän, aan die buitewyke van die Sumeriese beskawing, kon iets wat naby 'n monoteïstiese kultus was, oorleef het. Daar is twee bewysstukke hiervoor. Die een kom uit Genesis self, waar Abraham, nadat hy die koning van Elam en sy bondgenote verslaan het, deur Melgisedek, koning van Jerusalem, begroet word (Gen 14: 18ev). Melgisedek beteken ' Die regverdige [is] koning ', met verwysing na die god wat deur hierdie priester-koning bedien word, en hy seën Abraham in die naam van ' God die Allerhoogste, die skepper van hemel en aarde '. Die woord 'God ' hier is El, die hoof van die Kanaänitiese panteon, op wie titels soos ' die meeste hoog ', ' heer van die hemel ', ' vervaardiger van hemel en aarde ' gereeld toegepas is. Soos blyk uit Ugaritiese tekste, was El die vader van die gode, wat in die hemel troon, en hy het met sy hoogste mag oor sy seuns geheers.
Die koning van Ebla het ander gode behalwe El aanbid, veral die seun van Hadad, en daarom moet ons nie te veel in hierdie dokument lees nie. Dit is hoofsaaklik 'n bewys dat die tradisie minder bederf is deur Sumeriese idees as wat dit later was. Of Melgisedek in meer afgeleë Jerusalem ander gode aanbid het, is nie bekend nie. Teen hierdie tyd, c. In 1870 vC kon daar min plekke gewees het wat nie ver gegaan het om die seuns van God met gode te verwar om in hul eie reg aanbid te word nie - om vir hulle persoonlikhede, geskiedenisse en geslagsregisters uit te dink en hulle te identifiseer met aspekte van die skepping, hulle met krag toeskryf om te seën en te vervloek. Maar moontlik het Melgisedek nog steeds die Genesis -tradisie behoue ​​gebly. Hy was die priester van die regverdige Skepper aan wie alle gode hul bestaan ​​te danke het, en Abraham het gesien dat hy anders as ander priesters en konings was. Miskien het Abraham die tradisie van hom ontvang en geleer oor die godheid wat met hom verskyn en met hom gepraat het.
In 1872 het 'n assistent -assirioloog by die British Museum genaamd George Smith afgekom op 'n spykerskrif -tablet wat in die koninklike biblioteke in Nineve gevind is en behoort aan 'n groter werk oor Gilgamesh, koning van Uruk. Toe Smith die teks begin ontsyfer, besef hy dat dit vertel van 'n vloed wat verstommend gelyk is aan die vloed van Noag. Vrae lui. Was die verhaal jonger of ouer as die boek Genesis? Wie het by wie geleen - die Sumeriërs van die Hebreërs of die Hebreërs van die Sumeriërs? Nog voordat hulle dit geweet het Gilgamesj was 'n samestelling wat ouer was as Genesis, maar argeoloë en teoloë was gelukkig om tot die gevolgtrekking te kom dat die Hebreërs by die Sumeriërs geleen het.
Die Gilgamesj -epos bestaan ​​in 'n aantal weergawes, sommige gaan terug na die Ou Babiloniese tydperk, lank voor die vroegste datum vir Genesis. Selfs in die oudste weergawe funksioneer die vloed as 'n verhaal in 'n ander verhaal, vertel deur Utnapishtim, die Noagagtige oorlewende van die vloed wat Gilgamesh ontmoet in sy soeke na die ewige lewe. Die verhaal is eintlik geleen uit 'n ander gedig, Atrahasis, 'n werk baie meer soos die eerste hoofstukke van Genesis. In daardie werk vorm dit die hooftema en klimaks van 'n epos wat begin met 'n beskrywing van 'n wêreld toe gode die aarde bewoon het. Hierdie gode moet in die hemel getrek word deur superieure gode, en hulle moet grawe grawe. Omdat hulle die werk lastig vind, dreig hulle om in opstand te kom teen hul meesters. Hulle roep die hoofgod Ellil uit sy bed en dring by hom aan om hul lewens makliker te maak. In oorleg met sy twee medeleiers, Ea en Anu, stem Ellil saam dat 'n ander wese, die mens, geskep moet word om die werk uit te voer. Die mens bewys egter 'n gemengde seën. Hy produseer te veel kinders en word uiteindelik so talryk dat sy geraas Ellil keer om te slaap. Na verskeie ydele pogings om die bevolking deur siektes en hongersnood te verminder, besluit Ellil om die mensdom deur 'n vloed te vernietig. Privaat keur Ea dit af. Hy sê vir Atrahasis - 'n ander naam vir Utnapishtim - om 'n vaartuig te bou waarin voëls, beeste en wilde diere gered kan word.
Atrahasis gehoorsaam. Toe Ellil ontdek dat hy in die wiele gery is, is hy woedend. Ea stel hom voor deur minder drastiese maatreëls in te stel om die bevolking na die vloed te beperk, soos om te verseker dat sommige babas deur demone weggeruk word. Die enigste man wat onsterflikheid verleen word, is Utnapishtim self.
Dit is duidelik dat die Sumeriërs nie by die Hebreërs geleen het nie. Maar dit is ook nie duidelik dat die Hebreërs hul verhaal van die Sumeriërs of Babiloniërs gekry het nie. Waarom sou monoteïste in die eerste plek 'n politeïstiese verhaal wou oorneem? Waarom het hulle die besonderhede oor die gode as fiksie verwerp, maar nie die onderliggende menslike verhaal as fiksie nie? Waarom het hulle nie die drama in die land Kanaän opgestel nie, net soos elke ander volk met 'n vloedtradisie dit in hul eie land afspeel?
Die vroegste bekende konteks vir die vloedverhaal - Atrahasis - was universeel van omvang. Dit het gegaan oor die skepping van die mens, die oortreding wat hy aan die gode gegee het en sy uiteindelike uitwissing.
Atrahasis het nie 'n hoë siening van gode of mense nie: die mens is geskep om die god se slaaf te wees, en Ellil is beweeg om die mensdom te vernietig omdat die geraas hom wakker gehou het.
Alhoewel dit 'n verduidelikende verhaal oor die verlede bied, Atrahasis is in wese 'n epiese gedig en as sodanig heel anders as die droë, historiese prosa waarin Genesis geskryf is.
Epiese digters was vry om 'n element van die een verhaal te neem en dit aan te pas vir die doeleindes van 'n ander.
Die Sumeriese werk is inherent fiksionaliseer. Historiese gebeure - waarvan tradisie bekend is - dien as grondstof vir die kuns van die digter, wat die lisensie het om te borduur en weer te weef. Daar is geen verpligting om getrou aan die bron te wees nie. Die beraadslaging van die gode word gedramatiseer, die een god word teen die ander opgestel, en dit is buitensporig om te vra hoe die digter kon weet wat hulle vir mekaar gesê het. Ons het te doen met vermaak, nie met geskiedenis nie.
Met Genesis lê die motief om van geslag tot geslag oor die sondvloed te vertel in die verhaal self: die gebeurtenis was belangrik, en wat dit openbaar oor die geregtigheid van die een God en die Skepper van die wêreld, is van blywende betekenis, 'n dwingende rede om nie te vervang nie waarheid met fiksie. God het die mens 'n tweede kans gegee na die sondvloed en hierdie kennis help hom om sy huidige bestaan ​​te verstaan. Die verhaal onthul wie God is. Daar is geen soortgelyke sin as ons lees nie Atrahasis. Die onderwerp is nutteloos om die lewe te verstaan: as die verhaal betekenis het, is dit dat die lewe geen betekenis het nie, want die gode is selfsugtig en wispelturig, verdeeld in hul raad, vals vir mekaar en vir die mens. Die historiografiese belangstelling word vervang deur die dramatiese, prosa wat in poësie verander word. In Genesis dien die storieverteller se kuns die doel van die geskiedenis in Atrahasis die geskiedenis dien die doel van die storieverteller, wat die feite waarvan hy hou, insluit, verander en verander. Die voorwaardes om die oorspronklike verhaal ongeskonde te behou, is verby.
As die weergawes van Gilgamesh en Genesis dus soortgelyk is omdat hulle afkomstig is van 'n algemene tradisie, is die weergawe waarskynlik nader aan die tradisie, en die meer akkurate, Genesis, hoewel dit as teks jonger is. Genesis is die tradisie wat op skrif gestel word: literêr van vorm, maar onder die verpligting van genre en teologie om nie te versier nie, nie om te fiksionaliseer nie. In die Hebreeuse literatuur is daar geen bewyse dat skrywers die temas wat hulle totale repertoire uitgemaak het, verander het nie, nog minder om te leen van mense wie se kultuur in wese vreemd was aan hulle kultuur. Daarteenoor, deels omdat dit vir baie gode moes sorg, was die Sumeriese literatuur baie meer promiskuus. Digters het 'n algemene voorraad narratiewe temas gebruik wat hulle in verskillende verhale gebruik het en op verskillende plekke vir verskillende gode aangepas het (Dalley 2000, p 204).
Een van die sterkste bewyse dat monoteïsme die politeïsme in Sumer voorafgegaan het, was dat die land tot in die laat Uruk -tydperk slegs twee gode geken het: Anu, wat 'n tempel in Uruk gehad het, en Ea, wat 'n tempel in Eridu gehad het. Later het 'n derde, Ellil, by hulle in Nippur aanbid. Dit was hoë gode, met absolute gesag in die heelal, het minder gode eers daarna verskyn, en het hulle in aantal toegeneem op dieselfde manier as 'n gesin. 'N Nuwe god het 'n ouerskap gekry van bestaande gode, en hy het 'n nis in die menslike wêreld gemaak deur die rol van 'n minder gespesialiseerde god effens te verminder.
In die antieke wêreld het alle gode name gehad, want hulle was in beginsel kenbaar as persone. Sommige het meer as een naam gehad: byvoorbeeld, die godin Ninhursag (' dame van die berge ') was ook bekend as Nintu (' geboorte dame ') en Belet-ili (' meesteres van die gode ' ). Anu, Ea en Ellil was oorspronklik verskillende name vir dieselfde godheid. Anu bedoel 'Heaven ', 'n onpersoonlike sinoniem vir God. Sy persoonlike naam was Ea, uitgespreek en soms geskryf, as Ay-a (Roberts 1972). Ellil was 'n duplisering van die Semitiese woord il, soos in Eblaite -tekste, waar die naam in die vorm verskyn il-ilu. Die duplisering dui daarop dat hy die enigste, selfbestaande God voor alle ander was, die god van gode, net soos Hebreeus die meervoudsvorm gebruik het Elohim om na die een God te verwys. Die drie name noem saam Aya (wie hy was), god (wat hy was) van die hemel (waar hy was).
Die mees algemene eienaam vir God onder die Israeliete was Yahweh, die naam waarmee hy homself die eerste keer geopenbaar het toe hy aan Moses verskyn het (Eks 3:15, 6: 3). Toe Abraham sy naam aanroep nadat hy 'n altaar tussen Ai en Bethel gebou het (Gen 12: 8), moes hy hom onder 'n ander naam geken het. Die verwysing na Yahweh in die teks is terugskouend: Abraham roep die een aan wat Israel later as Yahweh leer ken het.
In die dag van Abraham was die eienaam Yah. Anders as Yahweh, word Yah getuig as 'n komponent van beide Israelitiese en Eblaïtiese name van lank voor die tyd van Moses. Die naam van die agterkleinseun van Jacob, Abiah, bedoel Yah is pa ', Joshua, en#8216Yah red '. Tekste wat in die Siriese stad Ebla (ongeveer 2250 v.C.) gevind word, bevat name soos Isa-ja ('Yah het uitgegaan ') en Mika-ja (' Wie is soos Yah? '). Alhoewel die name Yah en Yahweh van vroeg af, soos in Exodus 15: 2, geassosieer word en moontlik uit dieselfde wortel kan voortspruit, is dit onwaarskynlik dat Yah 'n afkorting van die ander was, soos soms voorgestel word. As die naam Yahweh nie voor Moses bekend was nie, kan dit nie sy afkorting gewees het nie. Dit kan ook afgelei word uit tekste waar die twee in ooreenstemming is: Yah Yahweh (bv. Jes 12: 2). Parallelle titels, soos Adonai Yahweh ('Lord Yahweh ', Gen 15: 2) of Yahweh Elohim ('Yahweh [wat] God is, ', Gen 2: 4), stel voor dat die betekenis is 'Yah wat Yahweh is,#dit is Yah wat homself geopenbaar het as Yahweh. Dit sou nutteloos gewees het om die volledige naam by te voeg na die korter vorm. Yah het homself Yahweh herdoop as 'n teken van die verbond wat hy op die punt was om met Moses en#8217 mense te sluit, net soos hy Abram Abraham vroeër hernoem het.
Om dit duidelik te maak dat hy die god was wat die voorouers van Israel as Yah geken het, het Yahweh Moses opdrag gegee om die Israeliete te vertel, en ek het my na jou gestuur. Eyah, gelykstaande aan Akkadies Ayah, en Ja (h) was 'n Westsemitiese inkrimping van die woord. Mesopotamiërs het hom onder sy Oos -Semitiese naam geken: Ea, of Aya. Net soos Yahweh, is die naam afgelei van die werkwoord 'to live ' or 'to be, ' en het bedoel 'The Living One ' of 'I am '. Ea en Yah was dieselfde naam, wat dieselfde god verteenwoordig, en Yah was op sy beurt dieselfde god as Yahweh.
Mettertyd het die konsep van 'n transendente Skepper in Mesopotamië verbrokkel, terwyl verskillende dele van die skepping aan 'n menigte gode toegewys is. Atrahasis het hierdie proses gemitologiseer deur die heelal te beskryf as 'n erfenis waarvoor hulle die lot werp. Die god van die hemel, wat Anu genoem word asof dit nou 'n regte naam is, kry die hoogste deel. Ea het die ondergrondse aarde en die waterige Apsu (die groot diepte) toegeken. Ellil het beheer geneem oor die sub -lugwêreld tussen die hemel en die Apsu. Ook sy naam is as 'n eienaam behandel. In die persoon van Ellil het God op dieselfde vlak as die mens gelewe in 'n wêreld waaruit hy nie meer vervreem was nie. En al drie het die aard van vleeslike mense aangeneem. Hulle het vroue geneem. Saam met hulle het hulle vrouens seuns en dogters gebaar, wat weer meer gode verwek het. Die gode het gefunksioneer as die eienaars en voogde van Mesopotamië se mededingende stede, beskermers van die magte en eienskappe wat die beskawing sy glans gegee het. Namate die menslike bevolking gegroei het, het die goddelike bevolking toegeneem, totdat die panteon volgens 'n lys in die middel van die derde millennium ongeveer vyfhonderd beloop het, 'n groot getal, selfs al het sommige name na dieselfde god verwys. Teen die einde van die tweede millennium was daar ongeveer tweeduisend.
Wanneer die gode in plaas van die mens
Het die werk gedoen, die vragte gedra,
Die vragte van die gode was te groot,
Die werk te hard, die moeilikheid te veel,
Die groot Anunnaki het die Igigi gemaak
Dra die werklas sewevoudig.
Anu, hul pa was koning,
Hul raadgewer -vegter Ellil,
Hulle kamerheer was Ninurta,
Hul kanaalbeheerder Ennugi.
Hulle het die boks (baie) geneem,
Werp die lotte wat die gode die verdeling gemaak het.
Anu klim op na die hemel,
[En Ellil] het die aarde geneem vir sy mense (?).
Die bout wat die see versper
Is toegewys aan versiende Enki.
Toe Anu opklim na die hemel,
[En die gode van] die Apsu het onder gegaan,
Die Anunnaki van die lug
Het die Igigi die werklas laat dra.
Die gode moes grawe uitgrawe
'N Historiese verslag moet selfkonsistent wees om 'n aanspraak te maak op egtheid. 'N Rekening wat die geskiedenis verander en fiksionaliseer, bevat waarskynlik besonderhede wat min sin in die nuwe weergawe bevat. Inkongruue, nie -geassimileerde spore van die bronmateriaal kan terugwys na 'n vorige rekening waar dit nie inkongruus was nie.
Dit is opvallend dat die Genesisverslag 'n heel ander wêreld beskryf as die wêreld wat bestaan ​​het toe Genesis neergeskryf is. Alhoewel die name meestal bekend is, is die aardrykskunde nie. Die rivier wat uit Eden vloei, vertak byvoorbeeld in vier: Pishon, Gihon, Tigris en Euphrates, terwyl dit in die huidige wêreld nie takke van 'n enkele rivier is nie, en Pishon en Gihon glad nie moeilik is om te identifiseer nie. In die antediluviaanse wêreld vloei Pishon om die grense van Havilah, Gihon om die grense van Cush. In die Ou Nabye Ooste was Havilah deel van Arabië, Cush was Ethiopië, en geen gebied was begrens deur 'n rivier nie. Dit was gebiede na die Vloed. Havila is so vernoem na die afstammeling van Sem wat hulle daar gevestig het (Gen 10:29), Cush na 'n afstammeling van Gam wat hom daar gevestig het (Gen 10: 6). Die individue was post -diluviane vernoem na antediluviane, en die lande waar hulle gevestig het, is onderskeidelik na hulle vernoem. Eden kan glad nie in die huidige wêreld geleë wees nie.
Die verandering in aardrykskunde was die gevolg daarvan dat die droë grond in die ramp verwoes is (Gen 9:11). Toe die koloniseerders van die Ou Nabye Ooste name vir hul nuwe nedersettings en lande kies, gebruik hulle 'n nog bestaande tradisie oor die wêreld, in die wete dat hulle hul geskiedenis herhaal deur te vermeerder en oor die aarde te versprei. Hulle het doelbewus die ou wêreld opgeroep, net soos die Europese setlaars van Noord -Amerika en Australië met hul plekname (New York, New England, New Hampshire en dies meer) gedoen het.
In Atrahasis ons ontmoet 'n herkenbare wêreld. Daar is baie gode, en die gode weerspieël die sosiale orde van Sumer: die boonste klas Anunnaki, met hul eie kamerheer en kanaalbeheerder, wat die Igigi-laer klas regeer. Die land word natgemaak deur die twee groot riviere van die huidige tyd, die Tigris en die Eufraat. Ons word getref deur besonderhede wat ongeoorloof lyk. Waarom grawe gode kanale? Waarom het die Anunnaki hulle gedwing om op hierdie manier te werk? Vir watter doel? Die oorspronklike skeppingsverslag is herwerk om 'n nuwe teologie te regverdig. Die mens is geskep om die gode te dien, en dus die priesters en die koning wat hulle verteenwoordig.
In die Sumeriese teologie was dit die koning alleen wat in enige mate die goddelike natuur weerspieël het. Die Sumeriese koningslys vertel ons dat daar 'n oomblik in die geskiedenis was toe 'n koningskap uit die hemel neergedaal het en aan mense gedelegeer is. Die gode was teenwoordig, na 'n seremonie om in hul neusgate in te asem (presies soos in Gen 2: 7), in die beelde wat vir hulle gemaak is, dien die koning die gode, en die mense dien die koning. Met die hulp van die priesters was dit sy plig om te sorg dat die gode geklee, gehuisves en gevoed word, en om dit te doen, het die koning die dienste van vakmanne, bouers, plaaswerkers nodig gehad. In Atrahasis Ea skep dus die mens as 'n slaaf van die gode, en dit is onnodig dat die mens iets van die goddelike aard moet weerspieël.
Dat daar 'n sin is dat die mens nietemin die goddelikheid weerspieël, is 'n ander inkongruiteit. Ea het hom gedeeltelik gemaak van klei, deels uit die vlees en bloed van een van die Anunnaki wat daarvoor geslag is. Op hierdie manier sal God en die mens met mekaar vermeng word (onlogies, want die mens self is veronderstel om die produk van hierdie samesmelting te wees), en die dood van die god sal verseker dat 'n 'ghost ' in hom woon. Hierdie besonderhede word slegs verstaanbaar in die konteks van die Genesis -verslag, waar God die hele mensdom skep om sy aard te weerspieël. Hy vorm hom uit klei en maak hom lewendig, nie deur die lewe van een van sy seuns te neem nie, maar deur iets uit sy eie lewe in te blaas (2: 7). Hy vorm die man en die vrou persoonlik, in sy beeld. Hulle liggame moet nie net 'n woonplek vir sy gees wees nie (6: 3), maar hy laat hulle die fisiese beeld dra waarin hy self gekies het om homself te openbaar. Hy seën hulle en gee hulle heerskappy oor die diere wat hulle moet heers oor die res van die skepping, nie die res van die mensdom nie.
In Atrahasis Ea skep die mens nie persoonlik nie, hy delegeer die taak na Ninhursag, hier genoem Belet-ili ('meesteres van die gode '). Daar is weereens iets onverklaarliks ​​hieraan, want alhoewel sy as 'n baarmoeder-godin gekenmerk word, bestaan ​​sy nog voordat daar mense bestaan, en die man wat op die punt staan ​​om geskep te word, kom nie uit 'n baarmoeder nie. Die rede vir haar betrokkenheid word eers duidelik wanneer ons na Genesis kyk en besef dat Ninhursag haar prototipe het in Eva, die eerste vrou. Eva is vergoddelik: Ninhursag gee 'n voorbeeld van hoe gode 'in plaas van die mens' is (soos die eerste reël sê) en hoe hulle die mens tot 'n laer vlak kan wegneem van sy godagtige eienskappe. Die ware identiteit van Ninhursag blyk duidelik uit twee ander titels van haar, 'moeder van die gode ' en 'moeder van alle kinders, waaruit ons weer die ekwivalensie tussen gode en mense sien. Eva is dienooreenkomstig die moeder van alle lewendes (Gen 3:20), omdat sy geskep is met die vermoë om voort te plant onder God, en via Adam is sy die voorvader van ons almal. In Atrahasis sy is 'n godin aan wie die skepping van die mensdom gedelegeer word, en gevolglik word die skepping van 'n vrou, onderskei van die man, nie beskryf nie.
In Genesis nooi God die mens uitdruklik uit om die aarde te vermeerder en te vul. Maar hy skep hom sterflik. Die enigste manier waarop hy onsterflik kan word, is om van die boom van die lewe te eet, en dit doen hy nie. In plaas daarvan doen hy die een ding wat verseker dat hy nie vir ewig sal lewe nie: hy eet van die boom van die kennis van goed en kwaad. Die daad van ongehoorsaamheid verseël sy dood wat hy nou nie van die boom van die lewe kan eet nie. God dryf hom daarom uit die tuin na die natuurlike wêreld waar hy vir sy brood moet swoeg. Hy moet terugkeer na die stof waaruit hy gemaak is.
In Atrahasis God stel geen beperking op die sterftes van mense nie, want daar is geen rede waarom die slaaf nie so lank as sy meesters moet lewe nie. Sy vervulling van die aarde wat deur die sterftes ongemerk is, is onvoorsiens en betreur dit was nooit deel van die plan nie. Siekte en hongersnood (wat nie in Genesis genoem word nie) is onsuksesvol ad-hoc probeer om die geraasprobleem die hoof te bied deur die bevolking uit die weg te ruim. Die dood word eers ná die vloed die lot van die hele mensdom (Dalley 2000). As die mens nie geskep was met die vermoë om voort te plant nie, of as die aarde nie eindig was nie, sou hy moontlik vir ewig gelewe het.
Die maatreëls wat Atrahasis moet tref om die ramp te omseil, dui ook op 'n meer as streeksramp. Hy moet voëls, wilde diere en beeste aan boord neem, want Ellil se bedoeling is om alle lewens te vernietig en geen oorlewendes te laat nie. Hy moet (in die Gilgamesh -weergawe) 'n reuse -kubus van sewe verdiepings hoog bou, sy lengte, breedte en hoogte, elk 120 el (50 meter), en die saad van alle lewende wesens neem ". Weereens is dit Genesis wat die rede vir hierdie instruksies duidelik maak. Die ontwerp van die vaartuig, 'n baie meer seewaardige 300 by 50 by 30 el, beantwoord die eksplisiete doel daarvan: die aarde se diere moet heeltemal uitgewis word, en van die wat in die ark bewaar word, die aarde sodra die vloed verby is, moet aangevul word. Selfs voëls sal die ramp nie oorleef nie.
Die landing van Atrahasis ' -boot op die berg Nimush is eweneens onjuis. Volgens een Assiriese teks lê die berg suidoos van die Laer Zab, 'n sytak van die Tigris, in welke geval dit waarskynlik Pir Omar Gudrun was, wat tot 9000 voet styg. Hoe dit ook al sy, as die vloedwater selfs die voetheuwels van die Zagrosberge bereik het, sou die Sumeriese beskawing uitgewis gewees het. Daar sou geen herstel van kultusentrums of hernuwing van die koningskap plaasgevind het nie Gilgamesj het betrekking, bloot 'n ontvolkte woesteny. In die konteks van Gilgamesj die detail dat die boot op 'n berg geland het, is heeltemal vreemd. Die geïmpliseerde diepte van water maak slegs sin in die konteks van 'n universele stortvloed.
Nietemin, vanweë sy Mesopotamiese kleur, Atrahasis is 'n verhaal oor die hele mensdom. Dit verduidelik in Mesopotamiese terme waarom die mensdom geskep is en waarom die mensdom vernietig moes word. Na die vloed word die dood as 'n normale einde aan die mens se lewe beskou, nie net as gevolg van siektes en hongersnood nie. In so 'n konteks kon die Vloed nie anders as universeel gewees het nie. Dieselfde geld die tradisie wat daarvan vertel. As die stortvloed 'n werklike gebeurtenis was en as 'n invloed op die hele mensdom was, kan die tradisie beswaarlik ontstaan ​​het uit die ervaring van 'n bloot streeksoorstroming.
Dat die Sumeriese en Hebreeuse verslae van die sondvloed 'n genetiese verband het, is duidelik: hulle het te veel besonderhede in gemeen dat hulle ooreenkoms toevallig is. Maar op watter manier hou hulle verband? Nie een van hulle lyk direk afhanklik van die ander nie. Atrahasis kon nie uit Genesis geleen het nie, want dit is die ouer teks van die twee, en Genesis kon nie geleen het nie Atrahasis, want op elke punt van vergelyking is dit duidelik die minder beskadigde weergawe. Atrahasis en Genesis spruit uit 'n tradisie wat ouer was as albei. In hierdie sin kan Genesis as 'n historiese teks behandel word. Dit is nie 'n dokument sonder oorsprong nie. Die Sumeriese weergawes gooi die Hebreeuse teks skerp in historiese reliëf, en toon aan dat dit 'n stamboom in mondelinge tradisie het wat minstens so ver terug as die derde millennium strek. Hulle demonstreer ook hoe ver die Sumeriërs die verhaal dan verdraai het. Wat ons van hul samelewing weet, dui daarop dat die korrupsie ideologies was eerder as 'n gebrek aan geheue.
Tertullianus (155 - 240 nC) was 'n Afrika -Christelike teoloog uit die Romeinse provinsie Kartago. Hy was 'n produktiewe skrywer en sy werke is die grondslag van die Christelike denke in die Latynse taal. Buiten die Bybel self is hy die vroegste gelowige op rekord wat oor die konsep van die drie -eenheid geskryf het. Oor die inval van Genesis 6 het hy geskryf:
'Verder word ons deur ons heilige boeke geleer hoe daar uit sekere engele, wat uit vrye wil geval het, 'n meer goddelose duiwelbrood ontstaan ​​het, wat saam met die skrywers van hulle ras van God veroordeel is, en die hoofman wat ons het verwys na. Dit sal egter tans genoeg wees dat daar rekenskap gegee word van hul werk. Hulle groot besigheid is die ondergang van die mensdom. Dus, van die heel eerste af, soek geestelike goddeloosheid ons vernietiging. Hulle veroorsaak gevolglik siektes en ander ernstige rampe aan ons liggame, terwyl hulle deur gewelddadige aanvalle die siel haastig maak in skielike en buitengewone oordrewe. " - Verskoning, Ch. XXII.
Die antieke mites van Reuse Nephilim, Annunaki, Griekse gode, engele en#038 Vloed is moontlik werklik
Na jare se bestudering van baie verskillende godsdienste en mites, word ek aangeneem dat die meeste van wat ek geleer het te veel ooreenkomste met mekaar het, dat 'n mens nie kan help nie en wonder of dit alles uit een enkele bron kom.
Van die verhale van die Nephilim in die bybel, tot die Griekse Olympiese gode en Titane van die Griekse mitologie, tot die gevalle engele, bekend as die Watchers in the Book of Henoch, tot die Annunaki van die ou Sumeriërs, tot die Hindoe Vedas, Noors mitologie en Romeinse mitologie.
Daar is baie antieke mites wat ooreenstem met mekaar in elke godsdiens en kultuur wat oor die hele wêreld voorkom.
Die legendes van gode, engele, demone, reuse, helde, oorstromings en omtrent alles wat die verstand kan voorstel.
Baie geleerdes maak 'n parallelle verband tussen die Griekse gode, Nephilim en die gevalle engele van die Genesisverslag. Die Titans is die gevalle engele of soos die Boek van Henog hulle noem, die Wagters en die Olimpiërs die Nefilim.
Die vloed van die Bybel en die Griekse vloedmite is merkwaardig dieselfde. Is dit moontlik dat die Griekse mites nie mites is nie? Was Zeus 'n Nephilim? Nephilim, is die Hebreeuse woorde vir reuse. Was sy vader (Cronus) 'n gevalle engel met die naam "seuns van God" in Genesis 6.
Ek vermoed dat die legendes van die ou Grieke moontlik die waarheid beliggaam van wat werklik in die verlede gebeur het en dat daar hierdie vreemde basterreuse was wat die Grieke Titans genoem het.
Atlas, Perseus en Hercules, uit die Griekse mitologie, was wat in die Hebreeus Nephilim genoem sou word (nageslag uit die tussenhuwelik van 'n God en 'n aardse vrou.)
Die Legende van Reuse
1 En dit het gebeur toe die mense begin vermeerder het op die aarde, en dogters vir hulle gebore is,
2 Dat die seuns van God die dogters van mense gesien het dat hulle mooi was en dat hulle vir hulle vroue geneem het van alles wat hulle gekies het.
3 En die HERE het gesê: My gees sal nie altyd by die mens worstel nie, omdat hy ook vlees is; maar sy dae sal honderd en twintig jaar wees.
4 Daar was reuse op die aarde in daardie dae (die Nefilim) en ook daarna, toe die seuns van God by die dogters van mense ingekom het, en hulle vir hulle kinders gebaar het, het dieselfde manne geword wat oud was, manne van bekendheid.
Die bespreking van reuse op aarde gaan baie verder en dieper as net hierdie vergelyking:
Daar is ooreenkomste in die Bybelse geskrifte van Henog, in die Griekse mitologie en antieke Sumeriese tekste, veral as dit by die Watchers kom. In antieke Sumeriese teks vind ons verhale oor die Annunaki.
Die Sumeriërs beskou hierdie gode ook as die Bewakers van die Aarde en toon dramatiese ooreenkomste tussen die 3 antieke kulture.
Daar word ook melding gemaak van die groot Sumeriese heerser, Gilgamesh, in die Boek van Henog, wat die Annunaki dikwels op dieselfde manier beskryf as wat Henog die Wagters beskryf.
Die reuse, ook genoem Jotuns in die Noorse mitologie, is die eerste lewende wesens, en die eerste van hierdie reuse was 'n reus genaamd Ymir, en die wêreld is geskep uit die lyk van Ymir.
A Jotun is 'n reus met bomenslike krag wat woon in die land Jotunheim, wat een van die nege wêrelde in die Noorse mitologie is.
Volgens die Gylfaginning -afdeling van die Prosa Edda was Bergelmir en sy vrou alleen onder die reuse die enigste oorlewendes van die enorme bloedvloed wat uit Ymir se wonde gevloei het toe hy deur Odin en sy broers Vili en Vé vermoor is. Hulle het die sanguinêre vloed ontkom deur op 'n voorwerp te klim en het daarna die voorvaders geword van 'n nuwe ras Jötunn.
Baie van hierdie ou legendes beskryf die reuse as 'n voorliefde om menslike vlees te eet. Numeri 13:32 beskryf die land Kanaän as:
'n "land wat sy inwoners verslind en al die mense wat ons daarin gesien het, is manne van groot grootte. Daar het ons ook die Nefilim gesien (die seuns van Anak is deel van die Nefilim) en ons het soos sprinkane in ons eie oë geword, en so was ons voor hulle oë. " (Numeri 13: 28–33, NASB)
Daar word gesê dat die reuse die nageslag was van engele, bekend as The Watchers, en vroulike mense. Sommige glo dat hierdie reuse -wesens moontlik die rede vir die groot vloed was, aangesien dit as onnatuurlik en skadelik vir die mens beskou is.
In die klassieke Griekse mitologie hoor ons verhale van die Titans, die eerste 12 kinders van Gaia en Uranus, wat in opstand gekom het teen hul vader.
Na 'n harde geveg is die Titans verslaan deur Zeus en die Olimpiërs en tot Tartarus veroordeel.
Hierdie legendes word gesien in baie ander kulture wat oor die hele wêreld voorkom: Sumer, Assirië, Inca, Maya, Epos van Gilgamesj, Persies, Grieks, Indië, Bolivia, Suidsee -eilande, Amerikaanse Indiër.
Elkeen van hierdie kulture het legendes van die sterre mense, hierdie gode of demi-gode wat saam met vroue gekom het en saam met mense gebind het. Deels menslik, deels god.
In Homer's Odyssey het die held Odysseus en sy manne 'n paar ontmoetings met reuse wat mens eet. Miskien verskyn die bekendste verhaal uit die Odyssey toe Odysseus die eiland Cyclops (Kyklopes) besoek het. Daar is Odysseus en 'n paar van sy manne vasgevang in die grot van Polyphemus, 'n reuse siklops wat ses van Odysseus se manne verslind. Uiteindelik vlug Odysseus uit die grot nadat hy die cyclops -oog gespits het.
Toe Josua en die Israeliete die land in 1400 vC verower het, het hulle óf die reuse doodgemaak óf verdryf. Josua 11:22 vertel ons dat daar nie meer Anakim in die land was nie, behalwe in Gaza, Gat en Asdod. Diegene wat vertroud is met die verslag van Dawid en Goliat, onthou dalk dat Goliat van Gat afkomstig was (1 Samuel 17), soos daar ook ander reuse in 2 Samuel 21 genoem is.
Sedert die Israeliete uit die ooste aangeval het, is dit baie moontlik dat sommige van die reuse wat gevlug het, via die Middellandse See wes sou gereis het.
Wat as sommige van hierdie reuse hulle op sommige van die eilande in die nabygeleë Egeïese See gevestig het? En wat as hierdie eilande net dieselfde eilande was wat Odysseus vermoedelik besoek het tydens sy terugkeer uit die Trojaanse Oorlog, wat vermoedelik ongeveer twee eeue nadat Josua en die Israeliete die Beloofde Land binnegekom het, plaasgevind het?
Kan dit wees dat sommige van die mites waaroor ons in die Odyssee gelees het, werklik in die werklike geskiedenis gebeur het?
Die boek Henog word in die boek Judas aangehaal en sy vroeë hoofstukke brei uit oor die gevalle engelbeskouing van Genesis 6: 1-4.
Volgens 1 Henog het 200 engele besluit om met vroue te trou en kinders by hulle te verwek. Die leiers van hierdie engele word genoem, en dan word ons die volgende vertel:
En al die ander het saam met hulle vroue geneem, en elkeen het vir hulle een gekies, en hulle het by hulle ingegaan en saam met hulle onrein geword ... En hulle het swanger geword en groot reuse gebaar ... van mans. En toe mense hulle nie meer kon onderhou nie, draai die reuse teen hulle om en verslind die mensdom. (1 Henog 7: 1-5)
Soortgelyke idees kan gevind word in ander ou Joodse literatuur. Die Jubelboek weerspieël byvoorbeeld Henog, die boek Henog.
En toe die mensekinders op die aarde begin vermeerder en vir hulle dogters gebore word, sien die engele van God hulle op 'n sekere jaar van hierdie jubeljaar, dat hulle mooi was om na te kyk en hulle en hulle het vroue geneem van almal wat hulle gekies het, en hulle het vir hulle seuns gebaar, en hulle was reuse. En wetteloosheid het toegeneem op die aarde en alle vlees het sy weg bederf, sowel as mense en beeste en diere en voëls en alles wat op die aarde loop-hulle het almal hul weë en hul bevele bederf, en hulle het begin om mekaar te verslind. (Jubilee 5: 1-2)
Een van die oudste en mees wydverspreide verhale van Goddelik of 'n aardse ingryping in menslike gebeurtenisse kan gevind word in die vele groot vloedmites.
Die vloedmites kom oor die hele wêreld voor, nie net in die Heilige Bybel nie.
Die oudste gedokumenteerde vloedmite is in die epos van Gilgamesj. Die antieke Sumeriese verhaal is ontdek op 'n reeks kleitablette wat duisende jare gelede dateer. Die verhaal is byna identies aan die verhaal van Noag. Daar is slegs 'n paar klein verskille.
Utnapishtim vertel Gilgamesh 'n geheime verhaal wat begin in die ou stad Shuruppak aan die oewer van die Eufraatrivier.
Die groot gode " Anu, Enlil, Ninurta, Ennugi en Ea is tot geheimhouding gesweer oor hul plan om die vloed te veroorsaak.
Maar die god Ea (Sumeriese god Enki) herhaal die plan na Utnapishtim deur 'n rietmuur in 'n riethuis.
Ea het Utnapishtim beveel om sy huis te sloop en 'n boot te bou, ongeag die koste, om lewende wesens lewendig te hou.
Die boot moet ewe groot wees met die ooreenstemmende breedte en lengte en soos Apsu -bote bedek wees.
Utnapishtim het belowe om te doen wat Ea beveel het.
Hy het vir Ea gevra wat hy vir die stadsouderlinge en die bevolking moet sê.
Ea sê vir hom om te sê dat Enlil hom verwerp het en dat hy nie meer in die stad kan woon of sy voet in die gebied van Enlil kan sit nie.
Hy moet ook sê dat hy na die Apsu sal gaan om saam met my heer Ea te woon.
Nota: 'Apsu ' kan verwys na 'n varswatermoeras naby die tempel van Ea/Enki in die stad Eridu.
Ea sal sorg vir oorvloedige reën, 'n oorvloed van hoenders en vis, en 'n ryk oes van koring en brood.
Matsya (die inkarnasie van Lord Vishnu as 'n vis) waarsku Manu ('n mens) oor 'n dreigende katastrofale vloed en beveel hom om al die korrels en alle lewende wesens in die boot te bewaar.
Die ou Grieke het geglo in 'n vloed wat die hele mensdom vernietig het, soortgelyk aan die verslag wat in die Bybel beskryf word. In die Griekse mite het die vloed tydens die ouderdom van Deucalion plaasgevind.
Zeus, bo -op die berg Olympus, was walglik oor die agteruitgang van mense, en veral die praktyk van menslike offerande. Zeus het die gode bymekaargemaak en besluit om die mensdom met water uit te wis.
Baie soortgelyk aan (Psalms 82 – Divine Council)
Psalms 82 – Goddelike Raad
1 God is voorsitter in die groot vergadering en hy oordeel onder die 'gode':
2 "Hoe lank sal jy die onregverdiges verdedig en partydig wees aan die goddelose?
3 Verdedig die swakkes en die vaderlose, ondersteun die saak van die armes en die onderdruktes.
4 Red die swakkes en behoeftiges uit die hand van die goddelose.
5 "Die' gode 'weet niks, hulle verstaan ​​niks.
Hulle loop in duisternis rond, al die fondamente van die aarde word geskud.
6 "Ek het gesê:' Julle is 'gode', julle is almal seuns van die Allerhoogste. '
7 Maar julle sal sterf soos sterflinge, julle sal val soos elke ander heerser. "
8 Staan op, o God, oordeel die aarde, want al die nasies is u erfdeel.
Daar is baie verskille tussen die Griekse mite en die vloed wat in die Bybel beskryf word. Beide verslae beweer egter dat die wêreld vernietig is as gevolg van die sonde van die mensdom, en dat die mensdom gered is deur 'n paar individue wat 'n regverdige lewe gelei het.
Miskien bestaan ​​sommige ooreenkomste slegs omdat ou legendes verander is om Bybelse idees te akkommodeer of in te sluit. Maar dit maak nie sin om tot die gevolgtrekking te kom dat die ou Grieke hierdie idees net geleer het omdat hulle dit van Christen sendelinge gehoor het nie. Die bronne vir hierdie Griekse mites bestaan ​​al lank voor die Christendom. Die verhaal van Noag is dus nie net 'n gebeurtenis wat slegs in die bybel gebeur het nie, dit is deel van 'n veel groter verhaal.
Daar is baie ander ooreenkomste en moontlike ooreenkomste tussen die Bybelse verslae, antieke Griekse mitologie, Sumeriese en vele ander mites van oor die hele wêreld. Sommige van hierdie verbindings is toevallig, maar ek twyfel sterk daaraan.
Die Bybel bevat die ware geskiedenis van ons wêreld sonder versiering, terwyl baie antieke kulture gedeeltes van die ware geskiedenis bewaar wat dikwels deur legendariese besonderhede verduister word.
Dit wil voorkom asof die moraal van die verhaal is dat daar van die mens verwag word om hul optrede op te ruim en saam te werk om mekaar te help om ons mense, diere en alles anders op ons pragtige planeet, Gaia, te red!
Genesis 11 Nuwe Internasionale Weergawe (NIV)
Nou het die hele wêreld een taal en 'n algemene toespraak gehad. Toe mense ooswaarts trek, vind hulle 'n vlakte in Shinar en vestig hulle daar.
Hulle het vir mekaar gesê: "Kom, laat ons bakstene maak en deeglik bak." Hulle gebruik baksteen in plaas van klip, en teer vir mortier. 4 Toe sê hulle: Kom, laat ons vir ons 'n stad bou met 'n toring wat tot by die hemel reik, sodat ons 'n naam kan maak, anders word ons oor die hele aarde verstrooi.
Maar die Here het afgekom om die stad en die toring te sien wat die mense bou. Die Here het gesê: 'As 'n mens dieselfde taal begin praat, sal niks wat hulle beplan om te doen, vir hulle onmoontlik wees nie. 7 Kom, laat ons afklim en hulle taal verwar, sodat hulle mekaar nie verstaan ​​nie. "
So het die Here hulle van daar af oor die hele aarde verstrooi, en hulle het opgehou om die stad te bou. Daarom is dit Babel genoem - want daar het die Here die taal van die hele wêreld verwar. Van daar af verstrooi die Here hulle oor die hele aarde.