Die ander dode wat nie gered was nie, sal nie herleef voordat die duisendjarige ryk van Christus voleindig is nie (Op. 20:5). Oor hierdie bundel skryf Smith (2015) dat dit “stil poësie” is (wat sy nie noodwendig as negatief beskou nie), maar sy waarsku dat Lombard se oeuvre die gevaar loop om eerstens in eenselwigheid, maar uiteindelik vergetelheid te verval. Taljard (2015) vergelyk Lombard se digkuns met die kuns van bonsai, gekenmerk deur die klein maar fyn gekonstrueerde opset daarvan. Ek geniet julle gesprek geweldig baie. 🙂 Dit het my nou weer laat dink aan intuïsie en patrone. Aan hulle vrugte sal julle hulle ken. ’n Mens pluk tog nie druiwe van dorings of vye van distels nie” (Matt. Ek het Solar Solve gekies omdat ek hulle in gebruik gesien het. ” Twee ander spesifiek menslike eienskappe kom in hierdie afdeling aan die orde, naamlik die mens se vermoë om te treur en te huil en die mens wat praat of meer spesifiek, die mens wat taal tot poësie skik. Die gedig “stilhuil” eindig met ‘n besonder sterk beeld van smart, daardie diep smart wat jou laat huil in stilte, wat die uiterste kwesbaarheid inhou en as ‘n verblindende maar ragfyn fisiese pyn manifesteer: