Wanneer mens ‘n troeteldiertjie het, stel jy jouself bloot aan die prys wat jy later sál betaal vir jare se vreugde en geselskap. Vanaand – en vorentoe – is dit my beurt om die prys te betaal in droefheid en gemis.
Die aandrokke is weggemaak en daar’s nie meer plek vir die tas nie. Dankietog dat herinneringe in mens se hart geberg kan word.
Wanneer die meubels uit mens se woonplek is, skrik jy vir die kolle en die stowwe, dus vee en skrop ek vervaard, die hele dag lank. Laatnag – halftwee, om presies te wees – is selfs die garage leeg. Ek pak die twee katte in hulle mandjies en die laaste goeters in die kar; die vrag op die passasiersitplek is dakhoogte.
‘n Lang, skraal jongman klim uit en bied sy hulp aan. Hy vertel dat hy dikwels mense help terwyl hy so in die nag patrolleer. Een, twee, drie het hy die los plastiek afgepluk en weggesny. Ek onthou sy sagte, moeë oë en hoe die nagwind sy hare verwaai het. Hy reël dat iemand die volgende oggend na die motortjie kom haal en met die versekering skakel en sê ek kan nou veilig verder ry.