“Aan U, HERE, kom toe die grootheid en die mag en die heerlikheid en die roem en die majesteit, ja, alles in hemel en op aarde; aan U, HERE, kom toe die koningskap en die selfverhoging as Hoof oor alles.En die rykdom en die eer kom van U, en U heers oor alles; en in u hand is krag en mag, en in u hand is dit om alles groot en sterk te maak.En nou, onse God, ons loof U, en ons prys u heerlike Naam.” (:11-13).
Koning Dawid, ‘n man wat onder sy tydgenote uitgestaan het. Hy was ‘n bekende naam in sy tyd. Koning Dawid, ‘n magtige heerser, ‘n groot koning oor ‘n groot volk. En wat hierdie man in die oë van God nog groter gemaak het, was juis sy nederigheid voor God. Ons lees in hierdie gedeelte hoedat hierdie groot, suksesvolle, roemryke koning aan die einde van sy lewe en regering die lof en eer van sy oorwinnings en prestasie voor die Here lê. Hy roem nie in sy eie krag, grootheid, vernuf of vermoë nie, maar erken dat hy hierdie dinge uit die Hand van God ontvang het. En God het hierdie man vir sy nederigheid liefgehad. God het ‘n afkeer in eiewaan, hoogmoed en ‘n mens wat in homself roem.
“Maar nou roem julle in jul grootpratery. Al sulke roem is verkeerd.” (Jak. 4:16).
Ons lees van soveel konings wat deur die grootheid van hul koningskap, oorwinnings en prestasies in hoogmoed en verwaandheid verval het. Wanneer dit gebeur, het hierdie konings begin dink dat hulle God nie meer nodig het nie. Hulle is in hul eie oë slim en sterk genoeg om hul eie en hul onderdane se heil uit te werk. Hulle wil die eer wat aan God toekom nie aan Hom gee nie, maar begeer die eer en roem vir hulself. En God laat ons mooi verstaan hoe groot sy weersin aan die verwaandheid van so ‘n mens is.
“En op ’n bepaalde dag het Herodes ’n koninklike kleed aangetrek en op die troon gaan sit en hulle toegespreek. Daarop het die volk hom toegeroep: ’n Stem van ’n god en nie van ’n mens nie! En onmiddellik het ’n engel van die Here hom getref, omdat hy die eer nie aan God gegee het nie; en hy is deur wurms verteer en het gesterwe.” (Hand. 12:21-23).
Dit is nie alleen die konings in die “Bybelse tyd” wat hierdie oortreding begaan het nie. Hulle was nie die enigste, nog die laaste mense wat God hierdeur gegrief het nie. Ons samelewing is vandag so behep met die mens se eie voorspoed, materiële welvaart en roem dat die eer van God byna uit ons gedagtes verdwyn. Ek noem sommer vir u ‘n baie praktiese voorbeeld. As daar derduisende mense is, ja ek praat nou van mense wat hulself as Christene beskou, wat verkies om op die Sabbat eerder hul tyd aan sport te wy as om met toewyding God se aangesig te soek, is hierdie mense nie aan dieselfde oortreding skuldig nie? Ons laat na om na die huis van die Here op te gaan om na sy Woord te luister, in gebed tot Hom te nader, om saam met ander gelowiges sy lof te besing en dit omdat ons so deur ons sporthelde en vermaaklikheidsterre bekoor is! ‘n Baie groot deel van ons volk beledig God op hierdie manier en ons wonder waarom die plae van God oor ons reën? Sou die Here ons volk seën terwyl ons Hom met soveel minagting bejeën? Sou Hy ons as ‘n volk eer terwyl ons nalaat om Hom te eer? God stel dit tog vir ons duidelik in die woorde van Jesaja 42:8 dat Hy die eer wat Hom toekom aan GEEN ANDER sal gee nie.
“EK is die HERE, dit is my Naam; en my eer sal Ek aan geen ander gee, of ook my lof aan die gesnede beelde nie.”
Ek sien deesdae dat daar oraloor mense is wat hulle rugby- en kriekethemde stukkend sny en skeur. En ek kry lekker – baie lekker! Dit is jammer dat dit so lank moes neem vir mense om hierdie punt te bereik, maar eerder laat as nooit. En mag die hoeveelheid mense wat hierdie afgodsbeelde verniel sommer daagliks vermeerder! Ek kry ongelukkig nie die indruk dat hierdie mense se optrede uit geloofsoortuiging gebore is en omdat God Drie-enig se eer vooropgestel word nie, maar nietemin is die vernietiging van hierdie afgodsbeelde iets wat behaaglik is om te aanskou.
Dit is duidelik dat ‘n groot deel van die blanke bevolking in Suid-Afrika meer as keelvol is vir die valse beskuldiging wat ons oor eeue om die nek gehang is. Mense is keelvol vir die blatante mishandeling van ons volksgenote onder die voorwendsel van “regstelling van sogenaamde onregte uit die verlede”. Mense het genoeg gehad van die verwoesting en chaos wat oor die afgelope paar dekades deur Satan en sy knegte hier in ons vaderland aangerig is. Maar tog is daar soveel aksies wat geloods word en uiteindelik in die sand loop. En wat sou die rede hiervoor wees? Eenvoudig dat mense bewus raak van ‘n onhoudbare situasie, maar nie lank genoeg oor die oorsaak hiervan en oplossing daarvoor dink nie. Hierdie aksies is maar blote tekens van frustrasies – soos ‘n kind wat homself in woede op die vloer neergooi. Ongelukkig is daar weinig van hierdie aksies en bewegings wat op die vastigheid van geloof, oortuigings en beginsels gebou word. En daarom baie vinnig in die sand loop.
Ek en u sal moet besef hoe belangrik die eer van God werklik vir Hom is. En ons sal moet besef hoe groot die onreg is wat ons volk Hom aandoen deur nie aan Hom die nodige ereplek in ons volkshuishouding toe te staan wat ons in die Gelofte van 1838 aan Hom beloof het nie. Hy sal nie sy eer afstaan nie. Hy sal dit nie aan vermaaklikheidsterre of sporthelde nie ewe min as aan politieke afgode en mense van aansien afstaan. Ons doen God oneer aan om op die hulp en verlossing van ‘n mens te hoop eerder as op die krag van God!
“So sê die HERE: Vervloek is die man wat op die mens vertrou en vlees sy arm maak, terwyl sy hart van die HERE afwyk.” (Jer. 17:5).
Wanneer ons opnuut daarna streef om aan God die eer te gee wat Hom toekom, sal ons dalk minder “klein opskuddings uit frustrasie” sien waar daar een of ander mens is wat ‘n begeerte na aandag en eie eer het. Ons sal meer kragdadige gebeure sien wat ons toekoms ingrypend sal verander. Wanneer ons die eer aan Hom gee wat Hom toekom, sal ons met vrymoedigheid tot Hom om hulp kan roep en uit ons benoudheid verlos word!
“...en roep My aan in die dag van benoudheid: Ek sal jou uithelp, en jy moet My eer.” (Ps. 50:15).
Is dit werklik vir ons volk so moeilik om hierdie offer aan God te bring? Sou ons werklik bereid wees om eerder ons volk se lewe te offer as om offers van dank, lof en eer aan God te bring?