Voor sosiale afstande. Leonardo da Vinci, Chiesa di Santa Maria delle Grazie
Met geslote kerke en jaarlikse pelgrimstogte gekanselleer, wonder Christene regoor die wêreld hoe om God hierdie Paasfees te bedank. En nie net Christene nie - dink ook aan “Chreasters ". Besoek u die kerk net met Kersfees en Paasfees? As dit die geval is, is jy 'n Chreaster, en is jy nie alleen nie - navorsing toon dat die bywoning van Church of England kan toeneem met 50 om 100 persent in daardie tye.
Selfs as ons aanvaar dat die meeste Chreasters die kerk bywoon weens kulturele eerder as streng godsdienstige redes, sal daar nog steeds iets vir hulle en gereelde kerkgangers ontbreek. Die verlore geleentheid om in 'n gemeenskap met mekaar te vergader, om dank en lof te ervaar - en om dit te doen in geboue wat dikwels honderde jare oud is, met liedere en gesproke woorde, duisende jare oud. Dit is 'n verlore geleentheid wat die ergste gevoel word as dit nou 'n tyd van verlies is - verlies aan normaliteit, van die samelewing en, desperaat, van die individuele lewe.
Christene - miskien meer as Chreasters - staar nog 'n dilemma in die gesig: sou hulle die besluit om kerke te sluit of teëstaan ​​as ander van hulle steun verskillende denominasies het gedoen. Christene het al voorheen lyding en dood gedreig om te aanbid, so hoekom nie nou nie, voer die argument aan.
Daar is geen maklike antwoord op die vraag nie. Een antwoord is egter om die idee van pelgrimstog te herbeeld. Terwyl ons die advies van die regering volg om 'tuis te bly', is dit moontlik om pelgrims te bly. Bly tuis of (om by te leen Max Weber) 'Alledaagse pelgrimsreis' hou veral verband met die Protestantse Hervorming.
Martin Luther en geloof
Sommige van die mees dramatiese gedeeltes in Martin Luther vertolk die verhouding tussen werk en aanbidding. Hy beskryf doeke verander, soldaat te wees, en selfs misdadigers tereggestel as Christelike liefdeswerke, as dit as uitdrukkings van geloof uitgevoer word.
In Luther se teologie is dit vir niemand onmoontlik om deur werke geregtigheid te verdien nie: om op pelgrimstogte te gaan, 'n monnik te word en doeke te verander, is net so ondoeltreffend as dit tot redding kom. Geregtigheid is sola fide, geloof alleen: die geloof in Christus se dood as 'n versoenende offer vir die mensdom se sonde - die offer wat Christene tydens die Paasfees vier. Maar dit is beter om doeke te verander as om 'n monnik of non te wees, volgens Luther (self 'n voormalige monnik), wat nie van die manier waarop hulle hulself geïsoleer het van nie net die alledaagse lewe nie, maar die gewone menslike biologie, gehou het.
Monnike en nonne toon die “sonde” van “trots” - hulle dink dat hulle kan hulself maak heilig deur 'n regstreekse edik van God te weerspreek tot “Wees vrugbaar en vermeerder". Eerder as om kloostergeloftes aan te gaan, het Luther daarop aangedring dat mans en vrouens in die gesinslewe verheerlik moet word. Hy het veral aanbeveel dat vaders veranderende doeke beskou as iets wat gedoen kan word in 'Christelike geloof".
Net soos monnike en nonne, die geloof dat pelgrimstogte moet 'n letterlike reis wees moedig mense aan om te dink dat daar spesiale plekke en aktiwiteite is wat hulle heilig kan maak - plekke en aktiwiteite wat nie deur die gewone lewe versmoor word nie. Maar dit is die gewone lewe wat God geskep het en waarin hy vlees en bloed geword het. En dit is gewone sondaars wat hy red. Vir Luther probeer 'n Christen wat nie doeke verander nie, dit doen verdien iets, maar om be iets: 'n getroue Christen wat navolg Christus deur ander lief te hê en te dien.
Ploeg as pelgrimstog
Alhoewel pelgrimstogte by die huis duideliker Luthers is, is dit 'n tema in werke op pelgrimstogte voor die Protestantse Hervorming. Die 14de-eeuse Piers Plowman van William Langland kritiseer diegene wat op pelgrimstogte gaan op soek na heilige heiligdomme, maar nie na "waarheid" nie. Uiteindelik verskyn sommige opregte pelgrims op soek na waarheid en reis saam met Piers - maar dan moet hulle stop om te help om sy 'half akker' veld te ploeg - dit wil voorkom asof dit die pelgrimstog is, eerder as om dit af te lei.
Net so, Die getuienis van William Thorpe onderskei tussen 'ware' en 'valse' bedevaart. Thorpe was tereg op verhoor vir 'n Lollard, 'n godsdienstige groep wat in die 14de eeu in Engeland begin het. Die Lollards het baie van die oortuigings wat met die latere Hervorming, Insluitend die eerste pogings om die Bybel in Engels te vertaal sodat gewone mense dit kon lees.
Vir Thorpe is ware pelgrims 'diskreet', terwyl valse pelgrims opwindende uitstappies na Canterbury onderneem - wat net 'n self-toegeeflike vakansie is. Thorpe kla, so toegeeflik, dat hulle selfs sakpype speel.
Sakkies nie, die kategorie “alledaagse pelgrimsreis” is nie self probleme nie. Weber het dit geassosieer met die opkoms van kapitalisme - en in die uitbreiding die hedendaagse filosoof Charles Taylor en die teoloog van Cambridge University Michael Banner het gesien dat dit die opkoms van 'n sekulêre, verbruikersgenootskap ondersteun. As ware pelgrimstogte werk- en gesinslewe is, is dit nie lank voordat ons geld verdien en kinders hê nie, dit is ons godsdiens.
Maar dit is net om te sê dat “alledaagse pelgrimstogte”, soos die werklike pelgrimstog, nie op sigself 'n antwoord is nie. Dit sal byvoorbeeld nodig wees om deel te wees van 'n groter denominasionele herbepaling van die digitale kerkdienste wat hierdie Paasfees plaasvind.
In die huidige krisis kan ons dink aan 'alledaagse pelgrimsreis' saam met John Bunyan se meer beroemde The Pilgrim's Progress (1678). Hier leer die karakter 'Getrou' (een van die teologiese deugde: geloof) by 'Christen' ('n Christen op sy geestelike reis) dat ''n werk van genade' ontdek kan word deur 'hart-heiligheid, familie-heiligheid ...' heiligheid ". Dit is omdat, skryf Bunyan:
Die siel van godsdiens is die praktiese deel ... om die vaderlose en weduwees in hul ellende te besoek en homself onbeweeglik van die wêreld te hou.
Ongelukkig, in die tyd van coronavirus, is dit soms nie dat ons ander liefhet as ons ander besoek nie. Maar as ons optrede (of gebrek aan optrede) elke dag die beste is wat ons in ons huidige situasie kan doen - en ons word gemotiveer deur 'n 'onbesproke' of nederige liefde vir die kwesbaarste in die samelewing (ons eie 'Vaderloos en weduwees') - ons kan, soos die Christen van Bunyan, onsself pelgrims tel, saam met ons vorder, getrou deur, en hopelik verder, hierdie huidige vallei.
Dafydd Mills Daniel, McDonald Lektor in Teologie en Etiek, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Hoe om Paasfees onder toesig te vier
Die Middeleeuse geskiedenis van Pasga: Laster, Conspiracy, ...