Die naaldwerkswinkel - Die versamelings
Uitgang van die werkers van die Paquin-huis, rue de la Paix.
Naaldwerkwinkel van Drecoll.
Titel: Uitgang van die werkers van die Paquin-huis, rue de la Paix.
Skrywer: BERAUD Jean (1849 - 1935)
Datum getoon: 1906
Afmetings: Hoogte 42 - Breedte 55
Tegniek en ander aanduidings: Olie op hout.
Prentverwysing: 00-010709 / P1662
Titel: Naaldwerkwinkel van Drecoll.
Skrywer: BRINDEAU DE JARNY Louis Edouard Paul (1867 - 1943)
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek Skilderye is in 1912 in die Salon of the National Society of Fine Arts uitgestal.
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - F. Vizzavona / M. El Garby
Prentverwysing: 97-005600 / VZD1283
Publikasiedatum: September 2007
Dit was onder die bewind van keiserin Eugenie dat die konsep van haute couture gebore is, met 'n nuwe protagonis: die groot couturier. Vir Mallarmé is Worth 'die organiseerder van die verhewe en daaglikse viering van Parys, Wene, Londen of Petersburg'.
Onafhanklike naaiwerkers het egter nog 'n blink toekoms voor hulle en word ontelbaar. Maar terselfdertyd werk baie vir 'n klein bietjie geld, terwyl die kreatiwiteit wat in haute couture belê word, 'n estetiese stratifikasie van die klas versterk.
Die twee werke bevat twee beroemde werkswinkels uit die Belle Époque, gelei deur die couturiers Paquin en Drecoll.
Baie impressionistiese skilders vlug uit Parys en die onstuimigheid vir die platteland. Op sy beurt probeer Jean Béraud die lewenskrag van die stedelike lewe soos hierin vasvang Uitgang van die werkers van die Paquin-huis, rue de la Paix. Basies bevestig Place Vendôme die aansien van die onderneming. Van regs na links skets die skilder verskillende tonele wat die straat lewendig maak: sommige vroue vertoef op die sypaadjie om afskeid te neem of op hul minnaar te wag, ander strooi op die sypaadjie. Die werkers is meestal op dieselfde manier geklee en dra op een of ander manier dieselfde uniform. Die S-vormige silhoeët bly die reël, maar die lyn van die era is bedoel om vloeibaar te wees. Agter strek die romp in 'n kort trein. Die dunheid van die middellyf versterk die heupe, die borsbeeld bly geboë en die bors word opgelig om op te stoot terwyl dit plat is in hierdie soeke na vloeibaarheid. Die lywe styg baie hoog teen die nek wat soms 'n veerboa verberg. Almal dra hoede en beursies. Die besonderhede en kleure van hierdie gesofistikeerde uitrustings verskil egter van mekaar. Hierdie werkers is die gesogte huis waarvoor hulle werk, waardig.
In sy skildery Naaldwerkwinkel van Drecoll, Louis Édouard Brindeau de Jarny, het intussen verkies om naaiers te laat sien wat opgeneem is in hul werk eerder as oop vir die oë. En hierdie vroue is nie die kleinburger wat in die Paquin-huis werk nie, maar werkers in voorskote. Die skilder slaag daarin om verskillende stadiums van die werk in dieselfde raamwerk vas te stel. 'N Modehuis is in die eerste plek 'n hiërargie van take en 'n corps de ballet-dissipline: onderaan die leer plaas "arpettes" (vakleerlinge) die penne. Dan kom die eerste gekwalifiseerde hande, die tweede hande, die toetsers, die eerste en tweede verkoopsassistente ... Uiteindelik, saam met die vlagskipontwerper, die regisseur, wat gesag het oor die hele korf.
Aan die een kant is daar 'werkers' wat nie so lyk nie; aan die ander kant "werkers" wie se name ons nie sê nie.
As naaldwerk in die 18de eeu sinoniem is met vrouewerke eeu, is dit steeds waar in die XIXe eeu. Die oorheersing daarvan onder beroepe wat deur vroue uitgevoer word, is belangrik. Naaldwerk groei saam met die klere-, skoene- en leerbedryf, wat 'n stabiele situasie vir sommige vroue bied en 'n uiterste hulpbron vir ander. Die klerehandel bied werk van verskillende vaardighede en loonvlakke, hoewel die meeste onreëlmatig en swak betaal is.
Naaldwerk word beskou as 'n aktiwiteit wat geskik is vir vroue van alle ouderdomme en klasse; hulle maak dit moontlik om huishoudelike lot te versoen met trots op werk en die begeerte na selfuitdrukking. Veel meer geassosieer word met geslag as met die sosiale omgewing, en naaldwerk gee dus 'n beeld van vroue se werk wat kontroversie oor sosiale en ekonomiese verskille sowel as industriële werk vermy, wat 'n konsensusmodel bevoordeel.
Baie stede van die XXe eeu, en selfs vandag nog, is sentrums vir kontrakteurs waar vroue in die klerebedryf betaal word soos in die 18de eeu.e eeu in huiswerk en in die XIXe eeu in die werkswinkels. In die klerebedryf kenmerk kontinuïteit, nie verandering nie, die plek en struktuur van vrouewerk. Die klereberoepe bied dus 'n treffende voorbeeld van die volharding van praktyke.
Geneviève FRAISSE en Michelle PERROT (reg.), Histoire des femmes en Occident, tome IV, "Le XIXe siècle", Parys, Plon, 1991. François-Marie GRAU, Histoire du costume, Parys, PUF, 1999. James LAVER, Geskiedenis de la mode et du costume, Paris, Thames & Hudson, 2003. Georges VIGARELLO, Histoire de la beauté, Paris, Le Seuil, 2004.