‘Seksvoorligting hoort nié in skole nie’Van die beplande inhoud vir seksvoorligting in skole. (Foto: skermgreep) Geslagsvoorligting hoort glad nie in skole nie. Ek weet dis ŉ radikale opinie, maar dis my oortuiging. Seksvoorligting in later grade is ŉ goeie idee, maar net as alle ouers hul verantwoordelikheid nakom en die primêre geslagsopvoeders van hul kinders is. Ongelukkig weet ons dit is nie die geval nie. Skadelike geslagsopvoeding, soos aan die hand van die voorgestelde omvattende geslagsvoorligtingkurrikulum, kan egter nie goedgepraat word as oplossing vir ouers se versuim nie. Ek vermoed as ouers weet die skool verskaf nié hierdie soort opvoeding nie, hulle sal besef die onus rus op hulle om dit wel te doen. En ek is beslis ’n voorstander van meer toerusting vir ouers, meer ouerlike verantwoordelikheid en meer mag in ouers se hande. Deesdae is dit eintlik so maklik om goeie toerusting via die Internet te vind. Honderde artikels op webwerwe soos dié van Focus on the Family kan ouers help met die hoe en wat en wanneer van geslagsopvoeding. Die moeilikste kwessies word ouderdomstoepaslik en feitelik korrek behandel. In my boek, Kweek kinders met heel harte, asook in verskeie plaaslike ouerskapboeke, is daar goeie raad oor hierdie saak. As die geld wat bestee is, aan die ontwikkel en instel van hierdie kurrikulum eerder aangewend is om aan ouers die nodige toerusting op toeganklike platforms te organiseer, sou ons die ideale wêreld hê: toerusting gebaseer op hul waardestelsel, hul geloofsoortuigings en hul kind se emosionele en intellektuele gereedheid, sodat hulle al die feite van grootword en seks – ook die verkeerde, ongunstige en misplaaste sy daarvan – aan hul kind kan vertel, vertaal en verduidelik. Gestel hierdie kurrikulum was eerder aanlyn beskikbaar. Dit sou beteken ouers kan self aanlyn na die kurrikulum kyk en besluit watter deel daarvan hulle met hul kinders gaan bespreek, watter van die voorgestelde oefeninge gedoen gaan word en watter rollespel en gesprekke hulle gaan voer. (Die huidige klasoefeninge wat ek gesien het, is kommerwekkend en gevaarlik!) Die aanlyn kurrikulum sou die gesin bemagtig en die ouer die primêre ondersteuner maak van die kind se reis na seksuele volwassenheid. Wanneer kinders dan ŉ ernstige verhouding sou aanknoop en die besluit oorweeg om seksueel aktief te raak, sou dit minstens moontlik wees dat die ouers die kinders deur hierdie proses begelei. Dit waarborg ook ’n voortgesette gesprek buite skoolverband. Wat egter nou in die skoolstelsel gebeur, is dat dit na alle waarskynlikheid nie ŉ volwassene (naamlik die onderwyser) is wat die primêre bron gaan wees as die kind vrae het nie, maar eerder die kind se maats. Kinders gaan kinders seksueel opvoed, en dít is nie ŉ goeie idee nie. Ons sien van die voorbeelde van die lesse (wat in die media verskyn het) dat groot gedeeltes van hierdie lesse interaktief tussen die kinders sal plaasvind, sonder goeie riglyne oor wat reg en verkeerd is. Die ondertoon van die totale kurrikulum is as dit vir jou reg voel, is dit reg. Dis jou lyf en jou keuse. Die materiaal is gestroop van enige objektiewe morele waardes en laat die leerders toe om onderling hul reg en verkeerd self te bepaal. Dit is in hierdie opsig vergelykbaar met ’n wiskundekurrikulum waarin kinders sou kon koukus oor wat hul voorstelle vir ’n korrekte antwoord is sonder dat die korrekte antwoord as kontrole verskaf word. Dis onverantwoordelik. Daar sal, onder meer, van kinders in die klaskamer verwag word om geslagsdele te kan identifiseer en mekaar te vra met watter seksuele ervaring hulle gemaklik voel. Kinders sal met mekaar moet praat oor hoe hulle mekaar sou benader as hulle ŉ seksuele verhouding wil begin of met mekaar bespreek hoe hulle nee sou sê as iemand ŉ seksuele verhouding wou aanknoop waarvoor hulle nog nie kans sien nie. Hierdie is niks anders as grooming nie: dit is onverbloemde voorbereiding vir seks en skuif die grense in ŉ kind se kop. Wanneer ’n mens iets gedink of gesê het, het jou realiteit klaar verander. Dit veroorsaak dat kinders in ’n volgende situasie iets mag toelaat wat hulle in die verlede nie eens sou oorweeg het nie. Na my mening is dit uiters riskant om die seksuele gesprekke tussen jong kinders te laat plaasvind in ŉ klaskamer wat die kind in ŉ pseudo-veilige omgewing en ingesteldheid plaas. Dit laat die kind dink: Dit is in my skoolboek en as dit nie veilig en reg was nie, sou my onderwyser dit nie toegelaat het nie, en daarom is dit normaal en reg. My ongemak beteken ek is verkeerd. Ongelukkig sal die volwassene in die klas van soms meer as 40 leerders, eenvoudig nie in staat wees om elke gesprek te monitor om skewe boodskappe te onderskep nie. Hierdie leerplan sal sekerlik in ŉ geringe mate daarin slaag om kinders te beskerm teen seksuele mishandeling, omdat kinders woordeskat sal hê om ’n grootmens te vertel dat iemand met hulle peuter, of om ’n molesteerder teen te gaan met woorde wat in die klas geoefen is, soos, “Ek hou nie daarvan nie. Dit is my lyf. Stop asseblief”. Ek ken een van die medewerkers aan hierdie kurrikulum – sy is baie ervare in die opleiding van kinders om hulle toe te rus om onvanpaste toenadering deur ouer kinders of volwassenes te hanteer en hulself daarteen te beskerm. Sy voel tans tevrede dat die riglyne vir selfbeskermende gedrag wat in hierdie kurrikulum ingebou is, verantwoordelik en Christelik is – spesifiek met betrekking tot die weergawe waaraan sy gewerk het. Of dit wel so in die finale leerplan sal verskyn, sal ŉ mens nog moet sien. Ek dink egter nie hierdie soort kurrikulum sal onbeplande swangerskappe laat verminder nie, want dit seksualiseer ’n massa kinders wat eers veel later oor seks sou begin dink het. Hierdie leerplan dien die agenda van pro-aborsiedrukgroepe en diegene wat uit aborsies geld maak. Hulle weet wat hulle doen, en dis nie tienerswangerskapvoorkoming nie! Ons gaan nou kinders hê wat vroeër seksueel aktief raak, want daar word vir hulle gesê: “Dis jóú reg, jóú liggaam, jóú besluit. En as dit vir jou reg voel, mag jy dit doen en as jy en die ander persoon albei daartoe ingestem het, is daar beslis niks daarmee verkeerd nie.” Juis om hierdie rede is ek oortuig daarvan dat tienerswangerskappe eerder sal styg. Aborsies sal egter meebring dat ons nooit die statistiek van die styging sal sien nie. Tieners word immers gelykertyd geleer dat aborsie sonder hul ouers se wete ook hul reg is. As ‘n mens se definisie van seksuele mishandeling grooming insluit, dan is hierdie in der waarheid ’n grooming-handboek. Dit leer kinders ’n woordeskat om mekaar sag te maak en deur mekaar se grense te breek. Dit normaliseer eksperimentele, homoseksuele en selfbevredigende gedrag op so ’n vroeë ouderdom dat wanneer volwassenes of ouer kinders seksueel uitlokkende gedrag teenoor hierdie kwesbare jong kinders sou toon, hulle reeds gewoond daaraan sou wees… Hulle het immers ’n rolspel daaroor in die klaskamer gedoen – in so ’n mate dat hul waarskuwingsliggies nie eens sal aangaan nie! Ek dink hierdie is my grootste bekommernis: die normalisering van seksuele gedrag deur rolspel, deur gesprekke, deur die illustrasies in hierdie handboeke, sodat dít wat veronderstel is om ‘n kind te skok of sekere optredes as taboe uit te lig, ’n kind nie meer gaan verbaas of versigtig maak nie; veel eerder baie kwesbaar. Die enigste rol wat die skool (behoort te) speel, is om die biologie vir die kinders te leer. Elke seksuele besluit wat te doen het met menswaardigheid, selfrespek, selfbeheersing, die waarde en belangrikheid van die gesin en die integriteit van die huwelik – as die enigste konteks waarin volwasse seksualiteit ten volle uitgeleef behoort te word – is nié die skool se verantwoordelikheid nie. Dit is tog die gesin en geloofsgemeenskap se verantwoordelikheid om kinders te leer waar, hoe en wanneer hul seksualiteit as ’n kosbare geskenk uitgeleef behoort te word. Weer eens, die morele opvoeder is nié die staat nie en dit is nié die skool nie. Volgens die verklaring van die onderwysdepartement mag ouers weier om hul kinders die klasse te laat bywoon, maar dit los glad nie ons probleem op nie, want die gesprekke oor dit wat in die klas geleer is, gaan in elke geval op die skoolterrein, sportveld en in sosiale kringe plaasvind. Dit is nie eens ’n oplossing om ons kinders uit die skool te haal nie, want tensy jy jou kind aan die kombuistafel vasketting, gaan jou kind in elk geval met ander skoolkinders wat aan die kurrikulum blootgestel is, sosialiseer. Om jou kind se sosiale kring te probeer beperk tot die kinders wat hierdie kurrikulum vryspring, is nogtans ’n goeie begin. Die oplossing is nie om net klas te bank nie. Die oplossing is om, soos baie ander lande se ouers, met mag en mening te velde te trek teen dié soort leerplanne en ’n groter boikotaksie van stapel te stuur. En om intussen ons taak as ouers na te kom: volledige, sensitiewe en morele seksvoorligting. As ál die ouers van ’n skool hierteen opstaan, het dit heeltemal ’n ander impak as wanneer ’n paar ouers sê hul kinders gaan nie hierdie klasse bywoon nie. Daarom is dit uiters belangrik dat ouers nou, vandag nog, met mekaar in gesprek tree en drukgroepe vorm of by bestaande drukgroepe aansluit. Ons moet seker maak ons stem word gehoor. Dis nie nét Christene wat ’n probleem het met hierdie kurrikulum nie, dit is ouers uit elke geloofsoortuiging – selfs niegelowiges en ateïste – wat sê hierdie is nie logies of gesond nie en dit hou ook nie tred met dít wat ons weet oor kinders se gesonde ontwikkeling nie. Blootstelling aan hierdie soort inligting is met reg sleg vir enige kind, ongeag die geloofsgemeenskap waarin die kind grootword.