Sofonisba Anguissola - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Sofonisba Anguissola (ook gespel Anguisciola; c. 1532 - 1625) was 'n Italiaanse skilder van die Renaissance. Na haar eerste opleiding het sy Michelangelo ontmoet terwyl sy in Rome was toe sy 23 was. Hy het haar talent herken en haar daarna informeel opgelei. Sy het ook 'n vakleerling by ander plaaslike skilders gehad, wat 'n presedent stel dat vroue as kunsstudente in Italië aanvaar sal word.
Anguissola het 'n nuwe portretstyl gevestig, met onderwerpe wat op informele maniere ingestel is, soos om skaak te speel of om diere te vashou, aangesien naakvakke nie deur vroue toegelaat word nie. Sy het die Spaanse hof gedien as hofskilder en in afwagting op die nuwe koningin, Elizabeth van Valois, en het 'n lang en suksesvolle loopbaan geniet. Sy is geprys deur baie van haar mede-kunstenaars, waaronder die meester van die portretkuns, Anthony Van Dyck.
Anguissola is twee keer getroud: eers op 38-jarige ouderdom met Don Francisco de Moncada, seun van die onderkoning van Sicilië, en later met Orazio Lomellino, 'n welgestelde bootkaptein met wie sy 'n lang en gelukkige huwelik gehad het. Sy het haar finale selfportret in 1620 geskilder en is in 1625, in die ouderdom van 93, in Palermo oorlede.
Sofonisba se Gesinsportret, Minerva, Amilcare en Asdrubale Anguissola, 1557.
Sofonisba Anguissola is omstreeks 1532 in Cremona, Lombardy gebore, die oudste van sewe kinders, waarvan ses dogters was. Haar pa, Amilcare Anguissola, was 'n lid van die Genua-adel. Sofonisba se ma, Bianca Ponzone, was ook van 'n welgestelde gesin met 'n edele agtergrond. Haar ma is dood toe Sofonisba vier of vyf was. Die familie Anguissola het oor vier generasies 'n sterk band met die antieke Karthagoense geskiedenis gehad. Dus is die eerste dogter vernoem na die tragiese Karthagiaanse figuur Sophonisba.
Amilcare Anguissola het al sy dogters (Sofonisba, Elena, Lucia, Europa, Minerva en Anna Maria) aangemoedig om hul talente te kweek. Vier van haar susters het skilders geword, maar Sofonisba was verreweg die bekwaamste en beroemdste. Elena moes ophou skilder toe sy 'n non word. Beide Anna Maria en Europa het kuns opgehou met die huwelik, terwyl Lucia, die beste skilder onder Sofonisba se susters, jonk oorlede is. Die ander suster, Minerva, het 'n skrywer en Latynse geleerde geword. Sofonisba se broer, Asdrubale, het musiek en Latyn gestudeer, maar nie skilderkuns nie.
Haar aristokraatvader het gesorg dat Sofonisba en haar susters 'n afgeronde opvoeding kry. Sofonisba was 14 jaar oud toe hy haar saam met haar suster Elena gestuur het om te studeer by Bernardino Campi, 'n gerespekteerde portret en godsdienstige skilder van die Lombard-skool wat van Sofonisba se tuisdorp Cremona afkomstig was.
Toe Campi na 'n ander stad verhuis, gaan Sofonisba voort met haar studies by die skilder Bernardino Gatti. Sofonisba se vakleerlingskap met plaaslike skilders het 'n presedent gemaak dat vroue as kunsstudente aanvaar kon word, wat gewoonlik 'n beroep vir mans was.1 Sy het waarskynlik ongeveer drie jaar (1551-1553) met haar studies onder Gatti voortgesit.
Bernardino Campi verf Sofonisba Anguissola, c. laat 1550's.
Sofonisba se mees vindingryke vroeë werk is Bernardino Campi verf Sofonisba Anguissola (c 1550 Pinacoteca Nazionale, Siena). Die dubbele portret beeld haar kunsonderwyser uit in die teken van 'n portret van Sofonisba. In hierdie skildery maak sy haarself groter en meer sentraal in die prentjie en wys sy haar onderwyser met behulp van 'n mahlstick (om die hand te bestendig), wat volgens sommige geleerdes sy mindere vermoë of sy gebrek aan vertroue uitbeeld. Ander wys egter daarop dat sy haarself later met behulp van 'n mahlstick geverf het. Dus, sou Anguissola eenvoudig bedoel het om haar meester uit te beeld as om haar te help "skep", en terselfdertyd aangedui dat sy wel groter geword het as hy.2
In 1554, op 22-jarige ouderdom, reis Sofonisba na Rome, waar sy haar tyd spandeer het om verskillende tonele en mense te skets. Terwyl sy daar was, ontmoet sy Michelangelo deur die hulp van 'n ander skilder wat haar werk goed ken. Toe hy vra dat sy 'n huilende seun trek, teken Sofonisba 'Kind gebyt deur 'n krap' en stuur dit terug na Michelangelo, wat haar talent onmiddellik herken. Dit het daartoe gelei dat sy die voordeel ontvang het dat sy informeel deur die groot meester opgelei is. Die skets sal die volgende 50 jaar onder kunstenaars en die aristokrasie bespreek en gekopieër word.
Michelangelo het daarna Anguissola-sketse uit sy notaboeke gegee om in haar eie styl te teken en advies oor die resultate aangebied. Vir minstens twee jaar het Sofonisba hierdie informele studie voortgesit, met aansienlike leiding van Michelangelo.
Ervarings as 'n vroulike kunstenaar
Die skaakspel, 1555. Museum Navrodwe, Poznan, Pole. Kinders met 'n hond, c 1570-1590
Alhoewel Sofonisba baie meer aanmoediging en ondersteuning geniet het as die gemiddelde vrou van haar dag, het haar sosiale klas haar nie toegelaat om die beperkinge van haar seks te oortref nie. Sonder die moontlikheid om anatomie te bestudeer of uit die lewe te teken (dit was vir 'n dame onaanvaarbaar om naakplekke te besigtig), sou sy nie die ingewikkelde meervoudige-komposisies wat nodig is vir grootskaalse godsdiens- of geskiedenisskilderye onderneem nie.
In plaas daarvan het sy gesoek na moontlikhede van 'n nuwe styl van portrette, met onderwerpe wat op informele maniere uiteengesit is. Selfportrette en lede van haar eie familie was haar gereeldste onderwerpe, soos gesien in skilderye soos Selfportret (1554, Kunsthistoriches Museum, Wene), Die skaakspel (1555, Museum Narowe, Poznan), wat drie van haar susters Lucia, Minerva en Europa uitbeeld, en Portret van Amilcare, Minerva en Asdrubale Anguissola (ca. 1557-1558, Nivaagaards Malerisambling, Niva, Denemarke).
By die Spaanse hof
Portret van koningin Elisabeth (Isabel) van Spanje met 'n zibellino.
Toe sy al bekend was, het Anguissola een of ander tyd in 1558 na Milaan vertrek, waar sy die Hertog van Alba geskilder het. Hy het haar op sy beurt by die Spaanse koning, Filips II, aanbeveel. Die volgende jaar is Sofonisba uitgenooi om by die Spaanse hof aan te sluit, wat die keerpunt in haar loopbaan geword het.
Sofonisba was ongeveer 27 jaar oud toe sy Italië verlaat het om by die Spaanse hof aan te sluit. In die winter van 1559-1560 arriveer sy in Madrid om as hofskilder en inwagtende vrou te dien vir die nuwe koningin, Elizabeth van Valois, die derde vrou van Philip II. Sofonisba het gou die aansien en vertroue van die jong koningin verwerf en die volgende jare spandeer om baie amptelike portrette vir die hof te skilder, waaronder Philip II se suster Juana en sy seun, Don Carlos.
Hierdie werk was baie veeleisender as die informele portrette waarop Anguissola haar vroeë reputasie gebaseer het, aangesien dit 'n geweldige hoeveelheid tyd en energie gekos het om die baie ingewikkelde ontwerpe van fyn materiaal en uitgebreide juweliersware noodsaaklik te maak vir koninklike onderwerpe. Ondanks die uitdaging is Sofonisba se skilderye van Elisabeth van Valois (en later, van Anne van Oostenryk, Philip II se vierde vrou) lewendig en vol lewe.
Terwyl hy in diens van Isabel van Valois was, werk Anguissola nou saam met Alonso Sanchez Coello - so nou in werklikheid dat die beroemde skildery van die middeljarige koning Filips II aanvanklik aan Coello toegeskryf is. Eers onlangs is Anguissola erken as die ware skepper van die skildery.3
Later persoonlike lewe
Die prinsesse Isabella Clara Eugenia en Catalina Micaela, ca. 1570.
In 1570 was Anguissola 38 en nog ongetroud. Na die dood van Elisabeth van Valois het Filippus II ekstra belanggestel in Sofonisba se toekoms en 'n huwelik vir haar gereël. Omstreeks 1571 trou sy dus met Don Francisco de Moncada, die seun van die prins van Paterno, die onderkoning van Sicilië. Die huwelikseremonie is met groot pompfees gevier, en sy het 'n bruidskat van die Spaanse koning ontvang. Na die troue het die egpaar gereis om haar gesin sowel as die boedels van haar man in Italië te besoek en uiteindelik na Spanje teruggekeer. Na 18 jaar by die Spaanse hof het Sofonisba en haar man uiteindelik een of ander tyd gedurende 1578 Spanje met goedkeuring van die koning verlaat. Hulle is na Palermo waar Don Francisco in 1579 gesterf het.
Op 47-jarige ouderdom ontmoet Sofonisba die aansienlik jonger Orazio Lomellino, die kaptein van die skip waarop sy gereis het, onderweg na Cremona. Hulle is kort daarna, in Januarie 1580, in Pisa getroud.
Orazio herken en ondersteun haar in haar kunswerke, en die twee het 'n lang en gelukkige huwelik gehad. Hulle het hulle in Genua gevestig, waar haar gesin se gesin gewoon het. Anguissola het haar eie woonstelle, ateljee en tyd gekry om te verf en te teken.
Ozario se fortuin plus 'n ruim pensioen van Philip II het Sofonisba vryelik laat skilder en gemaklik leef. Teen hierdie tyd baie bekend, ontvang sy baie kollegas wat kom kuier en die kunste met haar bespreek. Verskeie van hierdie jonger kunstenaars was gretig om haar kenmerkende styl te leer en na te boots.
Sofonisba Anguissola, selfportret, 1610.
In haar laat periode het Sofonisba nie net portrette nie, maar ook godsdienstige temas geskilder, soos sy in die dae van haar jeug gedoen het. Ongelukkig het baie van haar godsdienstige skilderye verlore gegaan. Sy was die voorste portretskilder in Genua totdat sy na Palermo verhuis het. In 1620 het sy haar laaste selfportret geskilder.
In 1623 word die verouderde Sofonisba besoek deur die Vlaamse skilder Sir Anthony Van Dyck, wat in die vroeë 1600's verskeie portrette van haar geskilder het en sketse opgeneem het van sy besoeke aan haar in sy sketsboek. Van Dyck merk op dat, hoewel "haar sig verswak het," Sofonisba nog steeds geestelik oplettend was. Uittreksels uit die raad wat sy hom oor skilderkuns gegee het, oorleef ook tydens hierdie besoek. Van Dyck het haar portret geteken tydens haar besoek, die laaste portret van Sofonisba.
Anders as wat sommige biograwe beweer, was sy nooit heeltemal blind nie, maar het sy katarakte gehad. Sofonisba het na die verswakking van haar sig 'n ryk beskermheer van die kunste geword. Sy is op 16-jarige ouderdom in 1625 in Palermo oorlede. Sy is internasionaal bekroon en gerespekteer deur haar hele lewe.
Sewe jaar later, op die herdenking van wat haar honderdste verjaardag sou gewees het as sy gelewe het, het haar man 'n inskripsie op haar graf geplaas wat lui:
Aan Sofonisba, my vrou ... wat opgeneem is onder die beeldskone vroue van die wêreld, wat uitstaande was in die uitbeelding van die beelde van die mens ... Orazio Lomellino, in hartseer oor die verlies van sy groot liefde, het in 1632 hierdie klein huldeblyk aan so 'n groot vrou .
Portret van Bianca Ponzoni Anguissola, die moeder van die kunstenaar, ca. 1557
Die invloed van Campi, wie se reputasie op portrette gebaseer is, is duidelik in Sofonisba se vroeë werke, soos die Selfportret (Florence, Uffizi). Haar werk was verwant aan die wêreldse tradisie van Cremona, wat baie beïnvloed is deur die kuns van Parma en Mantua, waarin selfs godsdienstige werke deur uiterste lekkerny en sjarme gekniehalter is. Van Gatti lyk dit asof sy elemente opgeneem het wat aan Correggio herinner, wat 'n neiging begin het wat merkbaar geword het in die Cremonese skildery van die laat sestiende eeu. Hierdie nuwe rigting word weerspieël in Lucia, Minerva en Europa Anguissola speel skaak (1555; Poznan, N. Mus.) Waarin portrette saamsmelt in 'n kwasi-genre toneel, 'n eienskap wat afgelei is van Bresciaanse modelle.
Die hoofliggaam van Anguissola se werk bestaan ​​uit selfportrette en portrette van haar familie. Hierdie portrette word deur baie beskou as haar beste werke.
Volgens die teorie van die skilderkuns in die Renaissance-periode, was die 'vonk van bedoeling' of animasie nodig om uit te vind, wat dus outentieke 'kuns' voortgebring het, eerder as net kopiëring uit die natuur. Sofonisba se skilderye het dieselfde gehalte gehad, soos deur Michaelangelo en ander erken.
Altesaam ongeveer 50 werke is veilig aan Sofonisba toegeskryf. Haar werke is te sien in galerye in Bergamo, Boedapest, Madrid (Museo del Prado), Napels, Siena en Florence (Uffizi-galery).
Die vroeë kunshistorikus Giorgio Vasari het dit oor Sofonisba geskryf: 'Anguissola het 'n groter toepassing en beter genade getoon as enige ander vrou in ons tyd in haar pogings om te teken; sy het dus nie net daarin geslaag om uit die natuur te teken, te kleur en te verf en te kopieer nie uitstekend van ander, maar alleen het skaars en baie mooi skilderye geskep. '4
'N Vroeë selfportret Lintpunt met aiglets of "zibellino" uit die skildery van koningin Elisabeth van Valois.
Sofonisba se werk het 'n blywende invloed op die daaropvolgende generasies kunstenaars gehad. Haar portret van koningin Elisabeth / Isabel van Valois (derde vrou van koning Filips II van Spanje en oudste dogter van koning Henry II van Frankryk en Catherine de Medici) met 'n zibellino (die skil van 'n martenset met 'n kop en voete van versierde goud) was die mees gekopieerde portret in Spanje. Kopieerders van hierdie werk bevat baie van die beste kunstenaars van die tyd, waaronder Peter Paul Rubens.
Sofonisba is ook belangrik vir feministiese kunshistorici. Alhoewel daar nog nooit 'n tydperk in die Westerse geskiedenis was waarin vroue heeltemal afwesig was in die beeldende kunste nie, het Sofonisba se groot sukses die weg gebaan vir 'n groter aantal vroue om ernstige loopbane as kunstenaars te volg. 'N Paar bekende opvolgers van haar voorbeeld is Lavinia Fontana, Barbara Longhi, Fede Galizia en Artemisia Gentileschi.
Die historikus Whitney Chadwick het van haar geskryf: 'Die eerste vroueskilder wat roem en respek behaal het, het dit gedoen binne 'n stel beperkinge wat haar daarvan weerhou het om met haar manlike tydgenote om kommissies te kompeteer en wat haar effektief binne 'n kritieke kategorie geplaas het.'1
Sofonisba het self eenkeer gesê: 'Die lewe is vol verrassings, ek probeer hierdie kosbare oomblikke met wye oë vaslê.'
↑ 1.0 1.1 Chadwick, bl. 79.
↑ Chadwick, bl. 23.
↑ Vasari, bl. 36.
Chadwick, Whitney. Vroue, kuns en die samelewing. Londen: Thames en Hudson, 1990. ISBN 0-500-20354-7
Ferino-Pagden, Sylvia en Maria Kusche. Sofonisba Anguissola: 'n Renaissance-vrou. National Museum of Women in the Arts, 1995. ISBN 0-940979-31-4
Garrard, Mary D. Hier kyk my: Sofonisba Anguissola en die probleem van die vrouekunstenaar. Renaissance Quarterly, Vol. 47, nr. 3 (Herfs, 1994), pp. 556-622
Harris, Anne Sutherland en Linda Nochlin. Vrouekunstenaars: 1550-1950. Knopf, New York: Los Angeles County Museum of Art, 1976. ISBN 0-394-41169-2
Heller, Nancy. Vroue-kunstenaars: 'n geïllustreerde geskiedenis. Abberville Press, 2004. ISBN 978-0789207685
Jacobs, Frederika H. Vrou se vermoë om te skep: die ongewone saak van Sofonisba Anguissola. Renaissance Quarterly, Vol. 47, nr. 1. (Lente, 1994), pp.74-101.
Pizzagalli, Daniela. La signora della pittura: vita di Sofonisba Anguissola, gentildonna e artista nel Rinascimento. Milano, Italië, 2003. ISBN 8817995096
Slatkin, Wendy. Vrouekunstenaars in die geskiedenis: van die oudheid tot die hede. Prentice Hall, 2000. ISBN 978-0130273192
Vasari, Giorgio. Die lewens van die kunstenaars. Trans. Julia en Peter Bonadella. Oxford University Press, 1991.