PubMal ontsteking: oorsake en behandeling
Posted on Junie 5, 2019
Skambeenontsteking (osteitis pubis) is 'n pynlike ontstekingsontsteking in die pubiese simfise, skaambeen en omliggende strukture. Die oorsaak is meestal herhaalde mikrotrauma wat veroorsaak word deur foutief of oorlaai. Bo alles word atlete, veral sokkerspelers, geraak. Lees hier meer oor die pubiese beeninfeksie.
Pubiese beenontsteking: beskrywing
Skambeenontsteking is 'n nie-aansteeklike ontsteking van die pubiese simfise, skaambeen en die onmiddellike omliggende strukture. Daar word in die jargon na verwys as Osteitis pubis, Symphysenosteitis of Pubalgia (Pubalgia).
Die pubiese ontsteking raak veral atlete. Jaarliks ​​ly ongeveer 0,5 tot 7 persent van die atlete aan pubiese beenontsteking – veral sokkerspelers, maar ook ander atlete soos basketbalspelers en tennisspelers. Bo alles word mans aangetas in die gemiddelde ouderdom van 30 jaar. Vroue wat pubiese beeninfeksie opdoen, is gemiddeld ongeveer 35 jaar oud. Vir die pasiënte kan die siekte beteken dat hulle op langer termyn enige sportaktiwiteit moet prysgee.
Ontsteking van die pubiese been: wat is die pubis?
Die benige bekken bestaan ​​uit die sakrum en die twee heupbene. Elke heupbeen bestaan ​​uit drie dele: pubis, ilium en ischium.
Die twee pubiese bene vorm die voorste deel van die benige bekken. Dit word met mekaar verbind deur 'n fibro-hartagtige, die pubiese simfise (simfise). Dit hou die bekkenring bymekaar en laat terselfdertyd die pubiese bene met 'n paar millimeter skuif.
As u op twee bene staan, word die las van die stam van die rug na die bene oorgedra. Hierdie trekkragte werk op die simfise. As u op een been staan ​​of terwyl u loop, neem die druk op die simfise toe, want benewens die gewig van die been wat bygevoeg word.
By swanger vroue maak die vrygestelde hormoon relaxien die simfise meer beweeglik. Dit laat die kind by die geboorte makliker deur die benige bekken opkom.
'N Belangrike simptoom van ontsteking van die pubiese been is pyn in die simfise en die pubi rami. Hulle kan so sterk wees dat lyers hul sport moet beperk of selfs daarvan moet weerhou. Die simfise is duidelik sag-pynlik; die omgewing is gedeeltelik geswel.
Soms is die pyn van 'n pubiese beeninfeksie nie net beperk tot die simfise en die pubiese rami nie, maar straal dit in die lies-, heup- of perineale streek uit. Pyn in die onderbuik en om die bekkenbodem is ook moontlik.
Tipies van pubiese inflammasie is ook die "aanvangspyn". Die pyn is die sterkste as u opstaan ​​na 'n lang periode van sit en ontspan in eenvormige bewegings soos om te loop. Rukende bewegings of trappe klim veroorsaak dat die lyer gewoonlik pyn het. As daar nog steeds sport moontlik is, verskyn die pyn eers eers na die einde van die fisieke spanning of word dit tot die aand toe.
Koors is meer tipies van bakteriële infeksies en is afwesig by pubiese beenontsteking.
PubMal inflammasie: oorsake en risikofaktore
As die simfise te veel beklemtoon word, kan dit lei tot ontsteking en die vorming van littekenweefsel. Onder sekere omstandighede kan dit daartoe lei dat die been afgebreek word en dat siste of spanningsfrakture (spanningverwante frakture) in aangrensende beenstreke ontwikkel.
Pubiese ontsteking kom veral voor by sportsoorte waar hoë trekkragte op die simfise inwerk. Dit sluit in sportsoorte met baie sprint- en skootelemente of vinnige rigtingveranderings. Die volgende geld as risikosport vir pubiese ontsteking:
Swangerskap en geboorte kan ook die oorsaak van 'n pubiese beeninfeksie wees. In een studie is bloeding in die simfise en die aangrensende been by vroue opgespoor na die geboorte. Daar was ook krake in die kraakbeen. Of hierdie meganisme ook by atlete met skaambeenontsteking gebeur, kan nie met sekerheid sê nie.
Verder, in seldsame gevalle, kan pubiese inflammasie 'n komplikasie van die bekkenoperasie wees. Dit sluit byvoorbeeld prostaatchirurgie in. Selfs as u 'n blaaskatheter, wat bo die pubis deur die buikwand geplaas word, in die blaas (suprapubiese urinêre kateter) plaas, kan 'n pubiese beeninfeksie ontstaan.
PubMal ontsteking: ondersoeke en diagnose
Die diagnose van pubiese inflammasie is nie maklik nie. Die beskrewe pyn kan ook voorkom by ander sportbeserings en -siektes. Daar word dus vermoedelik gewoonlik 'n liesstam, 'n adduktorsindroom (oorbelasting van sekere senings) of ander pynlike siektes in die lies vermoed. Die heupgewrig word ook gereeld vermoed as 'n oorsaak van pyn. In die algemeen is dit belangrik om 'n skaambeenontsteking te onderskei teen die volgende siektes en beserings met soortgelyke simptome:
Stres / uitputting in die bekkenbeen
Sloopfrakture van tendonaanhegtings
Insetdendinose (chroniese irritasie van 'n pees aan die been)
Adduktorspanning (adduktors = spiere aan die binneste dy)
Siektes in die urien- en geslagskanaal
Neoplasmas (neoplasmas van weefsel)
PubMal ontsteking: anamnese
Om die oorsaak van die klagte onder die knie te kry, sal die dokter eers die mediese geskiedenis (anamnese) neem deur breedvoerig met die pasiënt te praat. Moontlike vrae sluit in:
Het u pyn tydens stap of trap?
Kan u byvoorbeeld op een been staan ​​terwyl u aantrek?
Waar is die pyn presies?
Hoe lank duur die pyn gewoonlik?
Doen jy sport? Indien wel, watter?
Wanneer verdwyn die pyn?
PubMal ontsteking: fisiese ondersoek
Dit word gevolg deur 'n fisiese ondersoek. In pubiese beenontsteking plaas die dokter gewoonlik drukpyn oor die simfise of die pubiese ram. In die sogenaamde Symphyseal Klaff-toets oefen die dokter druk uit op sekere tendonbenaderings (adduktorbenaderings). As dit die pasiënt pyn veroorsaak, kan dit 'n aanduiding wees van die ontsteking van die pubiese been.
PubMal ontsteking: bloedtoets
'N Bloedtoets lei nie tot verhoogde inflammatoriese parameters in pubiese beenontsteking nie – in teenstelling met die seldsame septiese inflammasie van die simfise, waarin die inflammasievlakke verhoog word.
PubMal ontsteking: beeldingsprosedures
Beeldtegnieke help om 'n pubiese beeninfeksie te diagnoseer. Dit is egter belangrik om te onderskei van aansteeklike siektes, aangesien die beeldvorming dikwels eenders is, sodat dit dikwels moeilik is om van mekaar te onderskei.
'n X-straal is nuttig om 'n stresfraktuur uit te sluit. Daarbenewens toon pubiese beenontsteking tipies verskillende veranderinge in die X-straalbeeld. Dit sluit in digte beenweefsel onder die kraakbeen (subchondrale sklerose), sistiese veranderinge, benige onreëlmatighede, en erosies oor die simfise en die pubiese dele van die pubic rami. Dikwels word die simfise kloof (pubiese simfise) verbreed.
'N Ander beeldmiddel vir vermoedelike pubiese ontsteking is die flikkergrafie, 'n kerngeneeskundige ondersoek. Veral die 3-fase skelet-scintigrafie met technetium-99m is goed geskik om die pubiese beenontsteking van die beenmurgontsteking te onderskei. Slegs beenontsteking kan vroeg in die skintigrafie van die skelet opgespoor word.
Ook die MRI (Magnetiese resonansbeelding, MRI) bied 'n goeie manier om die skaambeeninfeksie diagnosties af te baken. 'N Osteitis pubis kan vroeg by MRI opgespoor word, naamlik in vloeistofopeenhopings in die been (beenmurgedeem) in die pubiese streek.
'N pubiese beeninfeksie is 'n siekte wat homself gewoonlik genees. Daarom word dit aanvanklik konserwatief behandel. Benewens die inspuiting is bykomende pubiese ontsteking ook die moontlikheid van chirurgiese behandeling.
Oor die algemeen verg die behandeling van skaambeenontsteking baie geduld, aangesien dit soms 'n paar maande kan neem om te slaag. Tydens terapie moet pyn-induserende bewegings ten alle koste vermy word.
Pubertale ontsteking: Terapie met konserwatiewe metodes
As die pubiese beeninfeksie vir die eerste keer gediagnoseer word, word eers konserwatiewe behandelings (insluitend fisioterapie) gebruik. Nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAID's) soos ibuprofen of diclofenac help tydelik teen die pyn. In sommige gevalle moet skaamontsteking met kortisoon behandel word. Voorts kan ultraklankbehandeling, kryoterapie en elektroterapie ondersteunend wees.
Dit is belangrik om aanvanklik 'n sportonderbreking te hou en dan stapsgewys weer in te oefen. In die besonder moet enige inspanning vermy word wat lei tot 'n swaar las op die bekkengordel en adduktors. As sport te gou weer begin word, kan die pyn chronies word. Dit vererger die prognose.
Die fisioterapie van skaambeenontsteking moet hoofsaaklik fokus op oefeninge wat die torso en die bekkenbodemspiere versterk en die adduktorspiere rek.
Publ siekte: indringende, nie-operatiewe terapie
As die simptome voortduur ondanks pynstillers en fisioterapie, kan 'n inspuiting of infusieterapie gebruik word.
Inspuiting terapie: Kortisoon en / of 'n lokale verdowing word in die gewrigspasie ingespuit. Ongeveer 80 persent van die pasiënte meld daarna dat die simptome verbeter word.
Infusion terapie: 'N Ander behandelingsopsie by pubiese beenontsteking is die infusieterapie met bisfosfonate soos pamidronaat. Dit belemmer beenverlies. Hierdie vorm van terapie lyk belowend, maar vereis verdere wetenskaplike studies. Tot dusver is dit nie amptelik goedgekeur vir die behandeling van skaambeenontsteking nie (maar slegs vir die behandeling van osteoporose), dit wil sê bisfosfonate word slegs in 'off-label' in Osteitis pubis gebruik.
PubMal inflammasie: chirurgiese terapie
In chroniese pynlike pubiese ontsteking, waar geen verbetering na maande se konserwatiewe behandeling plaasvind nie, kan chirurgie as 'n laaste uitweg beskou word. Voorheen moet enige moontlike gepaardgaande siekte uitgesluit word.
'N Operasie vir pubiese ontsteking word altyd onder algemene narkose gedoen. Veral by mededingende atlete is aangetoon dat 'n sogenaamde curettage (skraapwerk) tot goeie resultate lei. In die proses word sommige weefsels van die pubiese simfise afgeskraap. In seldsame gevalle word 'n gewrigstyfing (Arthodese) van die simfise uitgevoer. In hierdie geval word 'n endogene botskyfie gebruik wat met 'n plaat vasgemaak is.
PubMal inflammasie: siekteverloop en prognose
In sommige gevalle genees inflammasie van die pubiese been spontaan, soms selfs na langdurige ongemak vir weke tot maande. In ander gevalle neem osteitis pubis 'n langdurige, uiters pynlike verloop met langer onderbreking van sport. Dit verg baie uithouvermoë van die betrokke atleet, maar ook van die afrigter, fisioterapeut en behandelende dokter. Konserwatiewe terapie is in die meeste gevalle voldoende.
Na volledige behandeling, wanneer volledige vryheid van pyn verkry is, kan die oefening op die oorspronklike manier hervat word. Afhangend van die simptome van die klag, kan 'n ligte hardloopopleiding vroeër begin word.
Pubiese infeksie: voorkoming
Sekere maatreëls kan 'n pubiese beeninfeksie voorkom. Dit sluit in die opwarming van die hele liggaam voor oefening, die adduktors strek en spesifiek die buik- en stamspiere oefen om dit op te bou en te stabiliseer. 'N Vals statistiek van die boog van die voet kan met geskikte insetsels verstel word. Spierwanbalanse tussen agoniste en antagoniste (spierantagoniste) moet, indien moontlik, vergoed word. Mobiliteitsafwykings van die sakroiliac gewrig, dit wil sê die geartikuleerde verbinding tussen die sakrum en die ilium, kan herstel word met handmatige mediese metodes. Alles saam kan 'n mens help osteitis pubis voorleggings.