Raad van de Europese Unie (Raad) - EU monitor
Meeting of the Horizontal Working Party on Drugs, Brussel As jy wil, dink jy dit sal 'n era van relatiewe kalm wees. Die Sowjet-Unie het verdwyn en die Koue Oorlog is verby. Die Burgerregte-stryd gaan voort, maar ons het ten minste nou 'n swart middelklas en selfs 'n swart president. Terwyl die oorloë in Irak en Afghanistan omstrede is, beteken die all-vrywillige weermag dat jong Amerikaners nie teen hulle wil gesleep word nie. En hoewel politici voortgaan om skandale te genereer, bedreig die oortredings nie die integriteit van ons regering soos Watergate nie.
En tog, byna elke maatreël, is Amerikaners vandag angser. Hulle is minder minagtend van bykans elke groot instelling - regering, besigheid, die media. Hulle is meer oortuig dat die nasie op die verkeerde spoor is. En hulle is baie meer gepolariseer.
Politieke wetenskaplikes sê die gaping tussen die mediaan-republikeinse kieser en die mediaan-demokraat is wyer vandag op 'n hele klomp kwessies as wat dit sedert die 1920's was.
Ongetwyfeld speel sosiale media 'n rol. Dit laat mense toe om weg te pop sonder om baie verantwoordelikheid te dra vir wat hulle sê. En die meeste van ons kan kokon binne virtuele of regte gemeenskappe wie se lede al ons vooroordele en aannames bevestig.
Intussen, kabel nuus en skree radio kompeteer vir kykers en luisteraars deur steeds meer stout. Nie lank gelede het ek 'n Republikeinse ekonomiese adviseur oor 'n kabeltelevisieprogram bespreek nie. Tydens die kort stasiepouse het die vervaardiger van die vertoning gesê ek moet "angser wees." Ek het haar gesê ek wou nie angrier wees nie. "Jy moet," het sy gesê. "Kykers navigeer deur honderde kanale en sal ophou vir 'n gladiator wedstryd."
Binne hierdie kakofonie het ons vertroude arbiters van die waarheid verloor - die Edward Murrows en Walter Cronkites wat kan verduidelik wat gebeur het op maniere wat die meeste Amerikaners oortuigend gevind het.
Ons het ook die meeste lewende geheue verloor van 'n era waarin ons almal saam was - die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog - toe ons geslaag het of misluk het. In daardie jare was ons opvallend van mekaar afhanklik, en het ons verstaan ​​hoeveel ons mekaar as lede van dieselfde samelewing verskuldig het.
Maar ek dink die dieper verduideliking vir wat gebeur het, het ekonomiese wortels. Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog deur die laat 1970's het die ekonomie verdubbel. Net so het almal se inkomste verdien. Byna alle Amerikaners het saam gegroei. Trouens, diegene in die onderste vyfde van die inkomsteleer het hul inkomste meer as dubbel gesien. Amerikaners het op groot skaal opwaartse mobiliteit beleef.
Tog het die middelklas vir die laaste drie en 'n half jaar gedaal. Die mediane loon van manlike werkers is nou laer as in 1980, aangepas vir inflasie.
Daarbenewens het al die meganismes wat ons die afgelope drie dekades gebruik het om die gevolge van hierdie afkoms te verminder - jong moeders wat in die laat 1970s en 1980s werk, betaal in die laat 1990s en 4s, almal werk langer ure in die XNUMXs en dan leen teen die stygende waardes van ons huise - is nou uitgeput. En die lone val steeds af - die mediaan is nou XNUMX persent laer as wat dit was aan die begin van die sogenaamde herstel.
Intussen het inkomste, rykdom en mag meer boonop gekonsentreer as in negentig jaar.
Gevolglik het baie gekom om te glo dat die dek teen hulle gestapel is. Wat belangrik is, het beide die Tee Party en die Occupier-bewegings begin met die borgtogte van Wall Street - toe albei groepe tot die gevolgtrekking gekom het dat die groot regering en groot finansies teen die res van ons geplot het. Die voormalige skuldige regering; laasgenoemde het Wall Street geblameer.
Politieke wetenskaplikes het ook 'n hoë korrelasie tussen ongelykheid en politieke verdeeldheid ontdek.
Die laaste keer dat Amerika hierdie bitter verdeelde was, was in die 1920s, wat die laaste keer was inkomste, rykdom en mag was dit gekonsentreer.
Wanneer die gemiddelde mense voel die spel is opgerig, word hulle kwaad. En daardie woede kan maklik sy weg vind in diep wrokke - van die armes, van swartes, van immigrante, van vakbonde, van die goed opgevoede, van die regering.
Dit mag nie verbasend wees nie. Demagge deur die geskiedenis het woede gebruik om sondebokke te teiken - sodoende verdeel en verower, en aflei mense van die werklike bronne van hul frustrasies.
Maak geen fout: Die wrede ongelykheid wat Amerika ervaar vandag is diep gevaarlik.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoekom Die Woede?