Pasgebore kinders in 'n weeshuis verlaat
Hoe vreeslik is dit wanneer hulle jou verraai. Maar net wanneer die pa en ma dit doen, kinders in die kraamhospitale gooi, dan het nie almal genoeg krag om die pyn te vergeet nie.
Ek het nie 'n begeerte gehad om lankal in die weeshuis te werk nie. Ek woon net baie naby aan hierdie dringende instelling, wat tans probeer om dit te vermy. Hul huise is twee, en kyk weeskinders - nie die beste van die bestaande beroepe nie. Of jy dit wil of nie, of jy skuld voel of nie, maar die hart begin pyn en die gewete - om nie te kwel nie. Maar die lewe het op sy eie weggedoen ... Ek, 'n wiskunde-onderwyser, het nie goed met die skoolhoof gewerk nie, en my seun was siek en het my gedurig op siekteverlof gesit. En ek moes na 'n weeshuis toe gaan, met die voorneme om net hier te werk tot daardie blink tyd, totdat ek in 'n ander skool gevestig het. Werknemers in die weeshuis het nog altyd gebly: min mense het soveel hartlike welwillendheid dat hulle elke dag langs die hartseerste menslike hartseer moet wees - kinders wat deur hul eie ouers verraai en verlaat is.
Maar meer as twintig jaar het verbygegaan , en ek is nog steeds hier in die weeshuis, en ek wil nie meer hierdie kinders verlaat nie. Daardie dag voor werk moes ek na die distrikshospitaal gaan, waar verskeie van ons leerlinge behandel is. Het lekkers getik, koekies - nie met leë hande om te gaan nie! Van die onthaalkamer is 'n huilende huil gehoor. So huil nuwelinge ... Ek kan dit onderskei van duisende ander intonasies en nuanses van gewone kinders se trane. Dit maak nie saak hoe oud die nuwe weeskinders is nie. Net hulle huil so bitterlik, en in elke sob - 'n verskriklike ontdekking. Dit lyk asof die kind sê:
"Hoekom is ek alleen ?! Waar is Ma?! Bel haar! Vertel my dat ek sleg voel sonder dit. " So dit was. In die ontvangskamer was die verpleegster besig om 'n klein bedjie te hê. Ek leun oor die trane-gekleurde krummel: in die vorm van maande tien of elf, 'n netjiese klein wit ... Dis nie soos 'n kind van disfunksionele ouers nie. Ek definieer die kinders van alkoholiste of dwelmverslaafdes dadelik.
Hulle het bang oë , blou vel, 'n verskriklike eetlus ná huishoudelike hongerstaking. Hulle is baie senuweeagtig, dikwels met geestelike of fisiese gestremdhede. Hierdie kind kom uit 'n ander kategorie: óf die ouers het 'n probleem, óf 'n jong meisie het hom buite die huwelik gebore en kon nie die rol van 'n alleenmoeder hanteer nie.
'N Nuwe verkryging, "het die verpleegster berig. - Hulle noem Elvira Tkachenko.
Elvira ... Ek het onthou hoe aanvanklik vreemde of baie skaars name my geskok het deur die mense wat hulle aan hul kinders gegee het. Angelica, Oscar, Eduard, Constance en Laura ... Miskien, so onnosel en ongemaklik, wou hartseer-ouers die lewe van hul arme nageslag versier?
Ek kon nie 'n ander verduideliking vind vir hierdie vreemde en hartseer verskynsel nie. Die kinders se "Angelica" -kinders was nie soos die bekende heldin van die romans van Anna en Serge Golon nie. "Laur" word nie deur passievolle Petrarchs verwag nie en Constantia sal die gewelddadige liefdesimpulse van D'Artagnan ervaar. Op 'n ander manier word hul lewe gemerk deur 'n melancholie vroeë weeskind.
- Tkachenko? - Ek het gevra en gevries. "Here, dit kan nie!" Kan ek na haar dokumente kyk? Die fout is uitgesluit. Nie 'n naamgenoot nie, nie 'n suster nie. Die vraestelle het getuig dat die meisie van die meisie, Ulyana Tkachenko, in 'n toestand van senuwee-ineenstorting na 'n psigiatriese hospitaal geneem is. Ek het die telefoon gegryp en my vriend van die voogdyskap en voogdepartement geroep. Maria Mikhailovna moes presies weet wat gebeur het.
- Masha? Dit is Zoya. Die meisie is vandag na die hospitaal gebring ... Elvira Tkachenko. Ek ken my ma baie goed. Haar naam is Ulyana Tkachenko. Asseblief, kan jy my vertel wat met haar gebeur het? - O, Zoya, dit is verskriklik! Kyk, ek sal nooit gewoond raak aan hierdie nagmerries nie. Nee, nee ... Geen onsedelikheid, geen knip ... Ek weet nie veel nie. Bure het twee dae lank die voortdurende huilende huil van die kind aangehoor, die polisie en die ambulans. Die deur moes gebreek word. Moeder het op die vloer gesit en 'n stukkende stuk papier in haar hande gehou. Toe het ons daarin geslaag om uit te vind dat dit 'n brief was.
Ek het glad nie op ander gereageer nie . Dokters sê dat hulle in hierdie toestand vir 'n baie lang tyd gebly het. Ja, en dit was duidelik van die kind: die meisie was heeltemal nat, koud en honger. Op die vloer langs die gek gekraap. Dis alles. Moeder is na 'n sielkundige hospitaal gestuur, 'n kind na 'n kwekery. Ons sal uitvind waar die baba se pa is. "Dankie, Masha," het ek uitgeblaas en op die werk begin met opwinding. Hierdie medisyne is al jare getoets. As die hart skielik gekontrakteer word, het dit moeilik geword om asem te haal, en in die nabye toekoms kon ek nie uitkom nie. Ek het probeer om in die werk te duik. In enige. Dit het gehelp. Maar vandag het gedagtes voortdurend teruggekeer na Ulya, Ulyanka, Ulyana Tkachenko, wie se dogter nou in die onthaalkamer van die kinderhospitaal is en steeds bitter huil. Ek onthou perfek die gesig van Uli toe sy die drumpel van die weeshuis eers oorgesteek het. Sy was vier jaar oud. Groot vreesagtige oë, vasgespyker in die vuiste van dun handvatsels. Sy sou haar regtig verdedig teen die nuwe ramp wat op haar geval het. Kroha het gewoond geraak aan hierdie noodsaaklikheid, in konstante vrees van die walle van alkoholiese ouers. Maar dit is reeds in die verlede. In die oë van die kleintjies het hulle met tegniese alkohol tot die dood gedrink. Die meisie was hier, want die naasbestaandes het geweier om vir haar te sorg.
Maar jy kan nie jou hart bestel nie . Maak nie saak hoe ek probeer om alle kinders versigtig en glad te behandel nie, maar Ulyanka het my meer as ander liefgehad. Verrassend, in hierdie meisie van 'n disfunksionele gesin was daar soveel wêreldse wysheid, vriendelikheid, vriendelikheid, ongelooflike toewyding. Sodra ons met die kinders voorberei het vir 'n feestelike oggendprestasie, en Ulya gaan sit en kyk uit die venster van haar gedwonge weeshuis.
"Waaraan droom jy, Ulyanka?" - bars uit na my, alhoewel ek die ongeskrewe reël onthou: in geen geval kan hierdie kinders oor hul drome gevra word nie. Taboe! Want ons weet vooraf die antwoord. Slegs een droom vir alle weeskinders, en selfs dit - byna altyd onrealiseerbaar. Fata Morgana.
"Ek droom om nie hier te wees nie," het die vyfjarige kind geantwoord. - Ek droom dat ek 'n ma, pa, broers en 'n groot hond sal hê. Ek wil my huis hê!
Ek het haar vir my gedruk en my iets vertel om my te lei. Maar dit was eenvoudig onmoontlik om dit te doen.
Een nag het ek 'n roesteling in die slaapkamer gehoor en na haar bed gegaan. Die meisie het met wye oë gelê, groot trane het van haar af geloop.
"Hoekom slaap jy nie, Ulechka?"
"Tannie Zoe, vat my na jou kamer," fluister sy. - Ek sal alles tuis doen, ek sal gehoorsaam wees. En ek sal jou kinders nie beledig nie. Hulle is nie kwaad nie, is hulle? En jou man is waarskynlik die beste in die wêreld. Kom op, ek sal jou dogter wees. Kinders kan nie sonder 'n huis wees nie. Trouens, die waarheid?
"Het jy nie lief vir ons huis nie?" - Ek het gevra, geleer deur die ervaring van kommunikasie oor hierdie onderwerp. "Ons het kinders bygewoon, van wie daar niemand is om te sorg nie, en ons probeer om jou hier goed te laat voel ..." Ulyana het nie op my woorde gereageer nie, en ek het selfs meer oortuigend voortgegaan.
- Wel, dink: ons is net twintig onderwysers en verpleegsters, en jy is meer as 'n honderd. En nuwe kinders kom na ons toe. Sien jy regtig Ulechka? Kan ons jou liefhê as jy op verskillende plekke was? Nee! Ons sou nooit tyd gehad het nie, en iemand sou honger of in die moeilikheid gebly het. Nee, jy en ek behoort saam te woon: hier, in ons gemeenskaplike huis. Sorg vir mekaar, help ...
'Ek is lief vir almal hier: kinders, onderwysers, kindertjies ...' Sy kyk na my, en trane rol van haar oë af. "Maar ons sal niemand vertel dat jy my sal vat nie." Ek wil net jou dogter wees. Kan ek?
"Dan sal ek jou minder sien as nou." Ek is altyd hier. Slaap, Ulechka. Môre het ons baie interessante dinge, "het ek saggies probeer om die kind te oorreed.
"So, jy sal dit nie vat nie," sê Ulyanka in 'n gebroke stem en draai weg.
Ek het probeer om baie aandag aan hierdie aanraking meisie te gee. En sy het net onthou: klein, broos, met groot oë. Ons kinders se huis het voorskoolse kinders, en toe Ule sewe was, is sy na 'n ander weeshuis gestuur. Die koshuis was in die distrikskern, ongeveer honderd kilometer van die stad. Ons het belowe om aan mekaar te skryf. Die bus het by die drumpel gestaan, en sy het gesoek en my geknip met delikate handvatsels. "Ek sal al die tyd skryf, tannie Zoe ... Moenie my vergeet nie, moenie vergeet nie!" Ek sal skryf, "sê sy, soos 'n spel.
"Natuurlik," het ek aan die meisie gesê, ongelooflike pogings om nie in trane te bars nie. - Jy moet aan my skryf, want ek is bekommerd en ek wil hê jy moet gelukkig word, maak nie saak wat nie. "Ek sal gelukkig wees." Ek belowe jou ... Hoe het sy probeer! Haar gereelde naïefbriewe ... Ek hou hulle tot nou toe. Hier is Ulya in die eerste graad. Briewe van letters, die lyn kruip. 'Liewe tannie Zoe. Mag ek jou mamma Zoya noem? Ek studeer goed. Binnekort sal ek grootword. Ek sal my eie huis hê, en ek sal jou uitnooi om te besoek. " O, jou arme ding. En so in elke brief.
My huis ... Toe Ulya van nege klasse gegradueer het, het sy verder verlaat, na die naburige distriksentrum. Ek het by die beroepsskool ingeskryf, en ek het studeer. 'N Veegende handskrif, snaakse woorde ... "Hallo, ma Zoya! Ek het reeds my eie bed! Verstaan ​​jy? Sy eie regte bed! Ek het dit gekoop op die verkoop van ou meubels, ek het die hele beurs bestee. Sal hoef te honger, maar is dit belangrik? Ek lê op my bed en droom. Binnekort sal ek 'n ware kleremaker word, ek kan alles naaldwerk: klere, beddegoed, en selfs klein dingetjies vir babas. Meisies sê dat goeie kleremakers altyd baie verdien. Ek het jou, mev Zoya, belowe dat ek gelukkig sal wees, so ek het baie te doen. Ek sal met hulle bestuur, en ek sal my eie huis hê. Berei voor om my te besoek. "
Sy was in besit van hierdie droom en niks kon haar dapper en siek hart stop nie. Dit het desperaat gesukkel, net om te ontsnap uit die verskriklike weeskind en eensaamheid. En toe het sy hierdie Robert ontmoet. Ek het dit nie eens in my oë gesien nie, maar iets wat onwaarskynlik ontstellend was, was in Uli se briewe en ek was baie bekommerd. "Zoya se ma! Ek het nou 'n jong man. Hy het my baie lief, en sonder hom kan ek eenvoudig nie lewe nie. Nou dink ek uiteindelik dat ek, of eerder Robert en ek, ons eie huis, familie, kind sal hê. Ek wil hê my kind moet die gelukkigste lot hê, en hy sal my nooit herhaal nie. Ek sal nie eers weet wat dit is nie: om erger te voel. Robert sê ek is te veeleisend om makliker na die lewe te kyk. Maar hy het net nie oorleef wat ons en jou, Zoya se ma, in jou lewe ervaar het nie! Ons weet wat die ergste is as jy verraai word. Ek kan enige toetse weerstaan. Maar verraai my nie! As ek in my lewe ten minste iemand anders as 'n onnodige ding verlaat, sal ek mal word. Ons verstaan ​​juis dit, dit is vir verraad, dit is geen kwytskelding nie... "Sy het geskryf -" ons saam met jou "en ek het weer eens die wysheid van hierdie brose dogtertjie verwonder. Sy was alleen in staat om te verstaan ​​dat dit vir ons, die onderwysers, ondraaglik moeilik is om daagliks met ons hart te bloei en die ongelukkige weeskinders wat van ellende huil, te kalmeer.
Uiteindelik het die dag gekom toe ek Ulyan se uitverkorene gesien het. Sy het my tuis gebel en met geluk in haar stem geskree:
"Zoya se ma!" Ek gaan trou! Sonder jou sal daar geen troue wees nie, want jy is die welkome gas. Robert en ek wag vir jou! Jy moet sien hoe 'n pragtige trourok ek myself gemaak het! Daarin is ek so 'n skoonheid, net soos 'n kunstenaar!
En ek het gegaan. Die Kaap van die Korf was nie vir twaalf jaar gesien nie, en as dit nie vir die foto's was wat sy my af en toe gestuur het nie, sou ek my leerling nooit in hierdie lang pragtige meisie herken het nie. Langs haar - 'n man van omtrent veertig met 'n fronsende gesig. Lysovat, plomp, lopende oë. O, weeskind, waar het jy gekyk? Maar sy het dit nie alles gesien nie. Haar blik op haar toekomstige vrou het bewondering uitgespreek. Ek het Ulyanka nie aan my vermoedens vertel nie. Ja, en hoe sal dit lyk? Die meisie is verlief op haar ore, haar oë skyn, en ek sal fluister oor haar intuïtiewe sensasies? Dit sal ek net erger maak, want sy kan dink dat ek haar geluk wil vernietig. En ek is die naaste persoon aan haar ... Maar Robert het nog steeds nie van my gehou nie, selfs doodmaak! En dit was laat om iets te sê, om te adviseer: Ulyanka in die trourok teken reeds die dokument aan en word die wettige vrou van hierdie verdagte, volgens my, tik. Alhoewel sy haar meisie se naam gehou het. "So sal jy my nie verloor nie," het Ulyanka aan my gesê.
Na die troue het briewe van Ulenka baie minder gereeld begin kom. Hulle was kort, senuweeagtig en doelbewus optimisties. Maar in hulle - nee, nee ja en die alarmerende vrae oorgedra, waarna ek, ten spyte van my lewenservaring, nie altyd kon antwoord nie: "Zoya se ma! Nou het ek my eie huis. Wat ek my hele lewe gedroom het, het uiteindelik waar geword. Maar om een ​​of ander rede is ek nie baie gelukkig nie. Dit blyk dat die huis nie alles is wat 'n mens nodig het vir geluk nie. Inteendeel. Die huis is nie die belangrikste ding nie. Soms wil ek saam met 'n geliefde onder 'n immergroen bos leef, net om te weet dat liefde jou nooit sal verlaat nie. Het mense dit regtig nie verstaan ​​nie? "Die mees vreugdevolle, maar terselfdertyd het die mees ontstellende briewe van Ulyanka gekom toe sy 'n kind verwag het. "Zoya se ma! Ek sal binnekort self 'n ma wees. Ek voel duiselig van geluk wanneer ek my hand na my maag steek en die tapping van die baba se bene voel. Ek is seker dat 'n vrou wat uit hierdie eenvoudige feit salig is, haar kind nooit sal verlaat nie. Miskien het my regte ma al my lewe gedrink, dat ek my hand nie aan my maag gesit het toe ek dit onder my hart gedra het nie. Ek sal crash, maar my son sal nooit by die weeshuis kom nie!
Ek is nie spesifiek geïnteresseerd in die kind se seks nie: ek verwag 'n verrassing van die natuur. En hoewel Robert slegs 'n seun wil hê, dink ek daar sal 'n meisie wees. En selfs 'n naam waaraan ek al gedink het! My dogtertjie sal die heel beste wees! " Wee ... Wat 'n hartseer! Ek vou haar briewe versigtig en onthou die klein Elvira se gesig. Hoe lyk jy soos jou ma, skat! Dieselfde groot oë, dieselfde soort glimlag. En die slegste ding is dat jy nie eers besef dat jy 'n weeskind kan word nie. Hoe bang vir jou, jou sterk en so 'n brose moeder! ... Ek moes nie uitvind in watter hospitaal Uliana gelê het nie.
"Psihushka" - een vir die hele streek! 'N streng verpleegster het my deur 'n chloor-ruikende gang gelei, 'n grys-en-wit deur oopgemaak. Ja, dis Ulyanka! Sy het roekeloos na een punt gekyk en nie aandag gegee aan alles wat gebeur nie. In sy hande - 'n verkreukelde vel papier.
Ek het probeer om hierdie laken uit haar hande te vat , maar sy het in die wilde geween gebars en die papier vir haar gedruk, vreeslik rondgejaag, asof hulle bang was dat hulle nie net 'n stuk papier sou wegneem nie, maar die lewe self ...
"Dit is onmoontlik om dit te aanvaar," het die bejaarde verpleegster gekla. 'Slegs hierdie stuk papier is vir haar, arm!' So sit hy die hele dag en hou dit in sy hande.
- En wat is daar? - Ek vra.
- Ja, 'n brief van haar man. Net 'n paar lyne. Toe sy aan die slaap was, het ons die brief versigtig geneem en dit gelees. Guys - bastards. Die eunuch muzhichok skryf: "Jy is verlore, die weeskind is verkeerd! Ek sal nie saam met jou leef nie! Moenie vir my soek nie! Robert. " En wat vir Robert was sy so vasgevang in dit? Miskien 'n sanger, watter een?
- Wat sanger?! Die wurm! - Ek het skerp gehuil, probeer om weg te steek, het skielik trane uitgehardloop. - U sê beter: wat sê die dokters? Sal sy goed gaan? Miskien het ek medisyne nodig, help ... Ek sal alles doen, net om dit vir haar makliker te maak. Sy het 'n dogtertjie ...
"Hulle sê slegte dinge," het die verpleegster toegegee. "Wat is daar vir haar, arme mede, om tot die einde van die eeu te leef?" Wel, as 'n wonderwerk natuurlik nie gebeur nie. Dit kan enige manier wees. Ek werk al lank hier. Het gesien. Hier is daar 'n soort lig pasiënte, en bly uit vir jare, maar daar is diegene wat 'n hare se breedte van die dood is, maar hulle kom uit ...
Hier is dit, jou geluk, Ulechka! Ek kon nie weerstaan ​​dat jy weer verlaat is nie, verraai is ... Maar hoe gaan dit met jou dogter? Waarom het jou wysheid op daardie oomblik in die slaap geraak? Hoekom het jy jouself nie vir krummels bespaar nie? Sy is nou presies waar jy haar die minste wou hê! Is dit moontlik dat jy vir so 'n lot van so 'n lot gedroom het vir jou kleintjie en gebid het vir hoër magte om haar van die moeilikheid te red?
Ek het by die huis teruggekom en my man alles vertel. Beskryf die moeilike lot van haar leerling, onthou al haar toetse sedert sy geboorte. En in my kop het die plan stadig ontwikkel. Toe ek my bekentenis voltooi het, het ek beslis vir hom gesê:
'Ek wil haar dogter huis toe neem.' Dit is onmoontlik op 'n ander manier. Ek kan nie ... Dit is my plig.
"Neem dit natuurlik, ons sal dit regkry," het die man my geantwoord en omhels, en ek het met 'n nuwe krag in trane uitgebars.
Wel, hoekom het nie arme Ole so 'n betroubare en sterk persoon as my man gekry nie? Waarom het hierdie skurk Robert haar na haar toe gegooi? Vir wat, vir wat sondig? Die oggend het ek die tragiese verhaal van Uli aan die hoof van die kinderhospitaal vertel. En sy het Elia dieselfde dag toegelaat om te sê:
"Onder jou verantwoordelikheid, Zoya." Dokumente begin vandag uitmaak. As iemand van die departement van voogdyskap en trusteeskap uitvind dat ek jou 'n meisie sonder dokumente gegee het, sonder dat my pa geweier word, sal ek my werk verloor. En jy ook. Hulle sal ook in die hof dien.
- Vandag! - Ek het gesweer, maar dit was nie hier nie. Onmiddellik het ek Elvira huis toe geneem, waar my grootkinders en my man die baba vir 'n oomblik nie verlaat het nie. En sy het na die "psigiatriese hospitaal" vir Ole gejaag.
- Ja, jy mors elke dag, die verpleegster het my spyt. - Soos sit en sit. Geen veranderinge.
"Ek het dit regtig nodig," het ek gesê. Ulyanka was in dieselfde posisie as die vorige dag.
Wobbled van kant tot kant , kyk verby my in net haar geleide afstand en druk 'n brief in haar hand. Ek leun oor na haar, streel my kop en fluister soos 'n spel:
- Ulyanka! My dogter, jy is my dogter! Elvira het nie by die weeshuis gekom nie. Sy is reg. Sy woon nou in my huis en wag vir jou! Sorg maar net, ma! Ons het jou regtig nodig ... Ek sal na jou toe kom en jou van my dogter vertel, en jy kry krag. Ons is nou 'n familie ... Ulyanka was nog steeds aan die buiging, maar dit het vir my gelyk dat trane in die hoeke van haar groot oë flits. Nee, my dogtertjie! Moenie opgee nie! Jou geluk, rooskleurig-wang en glimlag, wag vir jou. Jy kan dit doen! U sal 'n vuil brief uitgooi en u sal beslis terugkom ... En ons sal op u wag! Ek glo dat 'n wonderwerk sal gebeur!