Die Eerste Noble Waarheid van Boeddhisme verklaar dat lyding bestaan, dat daar 'n voortdurende ontevredenheid is wat inherent is aan die lewe wat die bedreiging van lyding altyd teenwoordig stel, en dat dit ons weiering is om hierdie werklikheid te aanvaar wat uiteindelik ons ​​pyn in lyding word.
Die leerstellings praat van drie waarhede wat die bestaan ​​van lyding weerspieël, en dat die begrip van hulle noodsaaklik is vir ons vermoë om lyding te voorkom.
Die Eerste Waarheid
Die eerste waarheid van die bestaan ​​van lyding leer dat dit weens ons liggaam en verstand ons altyd pyn ervaar en dat dit nie die pyn self is wat ons laat ly nie, maar ons afkeer om die pyn te ervaar. Hierdie afkeer veroorsaak dat ons eintlik ly as om pyn te wees, eerder as van die pyn self. Die gevolg hiervan is dat ons ons probleme verbind het deur nooit die probleem wat die pyn in die eerste plek veroorsaak het, eintlik te hanteer nie.
Om dit te verhelp, lei die leerstellings ons om te besef dat dit vir ons is om herhaaldelik te oefen hoe om ons pyn te betree en eenvoudig daarmee te wees, sonder om iets daaraan te voeg, soos selfbejammering, oordeel, woede of wrok. Deur dit te doen, is ons in staat om te sien dat daar geen magiese leer is wat dit dadelik vir ons of enige wonderlike vlak van verrigting in ons vermoë doen om dit te doen nie, maar eerder hoe meer ons oefen om dit te doen, hoe meer vaardig ons sal word om dit te doen. Soos 'n martial artisan fisiese optrede van tegniek in hul spiergeheue oefen, begin ons vermoë om pyn te hanteer en pyn te begin eintlik as 'n fisiese oefening.
Wanneer ons eers Boeddhisme ontmoet, is die eerste ding wat die meeste van ons bekendgestel word, meditasie. Soos ons leer om in die meditasieposisie te sit, leer ons om ons in ons fisiese ervaring (die eerste grondslag van verstandigheid) te bevredig, en ons te leer om ons pyn te ervaar sonder om deur 'n innerlike dialoog weggevoer te word - eerder as om 'n Handige hanteringsmeganisme, die dialoog wat ons byvoeg, skep die afkeer wat ons laat ly.
Ons leer dat deur die pynlike ondervinding te betrek en dit te ondersoek en te ondersoek, is daar 'n konstante ebbe en vloei van die tydelike toestande by sy fondasie; ons leer dat uiteindelik hierdie toestande sal verander en die ondervinding wat van hulle afhanklik is, sal ook verander en daardeur hoef hulle nie met hulle geïdentifiseer te word nie. Soos my onderwyser, Noag Levine, sê dikwels: "Pyn is 'n gegewe, maar lyding is opsioneel."
Die Tweede Waarheid
Die tweede waarheid van die bestaan ​​van lyding leer dat ons lyding weens ons onvermoë om verandering te aanvaar: ons wil hê dat dinge presies moet wees soos ons wil hê hulle moet wees. En terwyl dit ons gebrek aan buigsaamheid is om te kan aanvaar dat hulle nie ons pyn veroorsaak nie, is dit ons volgehoue ​​poging om hulle te laat voldoen aan die manier waarop ons hulle wil hê (meeste van die tyd ten spyte daarvan nie eens moontlik nie) wat daardie pyn in lyding veroorsaak.
En dan om sake te vererger, is ons so besorg oor die feit dat dinge eintlik die manier is wat ons wil hê hulle moet eindig, ons ly en hulle sal nooit in die eerste plek geniet nie! Wat ons uiteindelik leer, is dat as ons dinge in die gesig staar soos hulle is, eerder as om hulle te probeer maak soos ons wil hê hulle moet wees, sal ons nie ly nie.
Die Derde Waarheid
Die derde waarheid van die bestaan ​​van lyding leer wat Boeddhisme "voorwaardelikheid" noem. Voorwaardelikheid is die verskynsel dat 'n ondervinding afhanklik is van 'n bepaalde stel toestande wat bymekaar kom.
Hoe meer ons najaag en hierdie toestande vermy as ons probeer om plesier te vind en pyn te vermy, hoe meer raak ons ​​vas in hulle, wat op sy beurt ons nog meer stryd veroorsaak. Of beter gestel, ons maak ons ​​pyn in lyding. Dis nie maklik nie, want ons sal dikwels struikel. Maar dit is goed om te struikel; ons almal doen! Wees net nie kwaad vir jouself wanneer jy dit doen nie.
Die ware ironie van hierdie stryd is dat terwyl praktisyns sweer dat hulle bevry wil word en om te transformeer, sien hulle nie die probleem met hulle probeer om te transformeer en bevry te word van wat hulle glo vaste en permanente te wees nie. Hulle spandeer baie tyd en vermors energie wat "werk" op 'n self wat nie gewerk kan word nie. En ironies genoeg is dit die doen van hierdie "werk" wat die probleem selfstandig hou, want die werk eerder as om die probleem uit te skakel, hou dit regtig aan en maak dit erger deur ons daarin te hou!
'N Zen koan praat hiermee:
'N Student het aan Bodhidharma gesê: "Asseblief my hartseer verag!"
Bodhidharma het geantwoord: "Wys my jou boosheid."
"Ek kan nie," het die student gesê. "Ek is nie kwaad nie."
"Daar," het Bodhidharma geglimlag, "jou gedagtes is pacified."
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Pyn is 'n gegewe, maar lyding is opsioneel