Gedagte vir die dag: Toordery? | Maroela Media
"Toe die vervolging van die gemeente in Jerusalem met geweld losbars, het hulle padgegee, so asof God hulle uit hul veilige nessie wou uitdwing. So ver hulle gegaan het, het hulle getuig. Filippus het in Samaria gaan preek, hulle het allerhande wonders verrig en die mense het geglo. Die apostels het toe vir Petrus en Johannes na Samaria gestuur om die werk te versterk.
Maar daar was nog 'n man in Samaria wat 'n kans gesien het om sy aansien te versterk: Simon, wat ook "gelowig" geword het, en tevore "Samaria met sy toorkunste verstom het" (v. 9). Hy wou vir Petrus geld gee om ook die geheim van die gawe van handoplegging te leer om die Gees aan mense mee te deel. Wat 'n wonderlike stukkie "toorkuns" sou dit nie in sy arsenaal gewees het nie!
Petrus wys hom weg met minagting. Dis die tyd van God se open-baring en die Gees van God is nie te koop nie, ook nie om Simon se "afguns" te stil nie (v. 23). Ja, hy was so min of meer gelowig, maar hy het Petrus-hulle as 'n bedreiging gesien, mense wat "truuks" kan uithaal wat hy nie kon doen nie. Petrus sê hom reguit dat hy hom moet bekeer, en Simon skrik so groot dat hy voorbidding vra dat "niks hom tref nie" (v. 24).
Die diens aan en van God is geen towery nie. As jongman het ek een aand na 'n groot saamtrek gegaan waar die voorganger oorverdowend deur 'n mikrofoon op mense geskreeu het "om die Gees te ontvang". Hy het vertel hoe mense se bene langer groei, en hoeveel honderde kankers op daardie oomblik deur sy hande genees word. Ek het opgestaan, geloop en nooit weer teruggegaan nie. Die Gees van die Here kom op sy eie manier na dié wat Hom aanroep. God is altyd stil Teenwoordig by ons, maar Hy maak Hom deeglik aan ons bekend.