Hoe weet Totius die mentaliteit van die delwer teenoor die van die kaffer in 'n paar rake krabbels te laat uitkom:
Agter hom sukkel 'n kaffer aan met 'n sak vol allerlei gereedskap, en als hij eindelik die goudrif ontdek:
Totius is in die eerste plaas stemmingsdigter. Deur al sij verse gaat daar 'n fluistering van stille weemoed - waaraan alle droefgeestige somberheid egter vreemd blij - en selfs in sij verhalende poësie word die epiese gang telkens onderbreek deur lyriese opwellinge. Maar hoewel dieselfde grondtoon ook in Trekkerswee gehoor werd, bestaat daar tog 'n merkwaardige onderskeid tussen hierdie laaste digstuk en sij vroeëre produksies. Waar in Bij die Monument, Wilgerboombogies en Rachel volksmart en huiselike smart die hoofdmotiewe vorm van 'n simbolistiese lyriek, begin die epiese element in Trekkerswee die oorhand te krij en kom daar af en toe selfs 'n humoristiese tint in Afrikaanse trant voor die dag. En waar in Potgieters Trek, onder invloed van da Costa, in sommige verse 'n min of meer retoriese toon heers, laat Trekkerswee 'n digtrant sien wat kerngesond Afrikaans is in vorm en toon. Die enigste beswaar is dat ons geen duidelike beeld van die Trekker self krij nie. Die Afrikaanse atmosfeer is daar op iedere bladsij, maar in die helder beligte omgewing sien ons die karakters alleen vaag-ver op die agtergrond. Maar owerigens is Trekkerswee als proewe van rasegte volkskuns, waar 'n mens die geur van die veld in proef, 'n ewe welkome aanwins vir ons opkomende letterkunde als Martjie van Celliers.