lewe | Rosalind Franklin
April 15, 2009 in verhaal
Sleutelwoordw:landskap, lewe, mooi, verlate
Die reis hierheen is verder as ver. Dit neem langer as lank. En as “iets gebeur” op hierdie plek dan gebeur dit maar, of jy oorleef dit, of jy gaan dood.
Dit het ek ook self geleer.
Niemand kan jou skielik kom red nie. Soos in regtig. (Nie eens ‘n bad Suid-Afrikaanse staatshospitaal nie, wat luuks hier voel nie.)
Dit is ware ongeskondenheid. Net die berge, klippe en die grond.
En in die ver teen die hange van daai berge bly daar mense. Mense met hulle bokke, beeste, manna,bone en uie. Moet net nie dink dit is ‘n “eenvoudige en rustige lewe nie”.
Dis ‘n harde, swaar lewe. Daar kan jy doodgaan van die honger of dors. Ek weet want ons het afgestap en vir hulle gaan kuier.
Met die sweet wat van jou loop soos stortwater – hier tussen die niks en die nerens.
Waar die reuk van mens, grond, sweet, lot, mis, armoede, rook, bok, meel, snot, tabak, kind en taai hande een ding is. En dit is net wat dit is.
Pragtig en verlate. Dit is ook dit. Dit is die aarde.