Robert Lansing - Inligting
Robert Lansing is gebore in Watertown, New York in 1864. Hy het in 1889 'n prokureur geword en hom as 'n Amerikaanse advokaat in arbitrasie -sake genoem. Hy was 'n gesag oor internasionale reg en het in 1914 raadgewer geword vir die Departement van Buitelandse Sake.
President Woodrow Wilson was beïndruk met Lansing se vermoëns en het hom as minister van buitelandse sake aangestel toe William Jennings Bryan in Junie 1915 bedank. Lansing was verantwoordelik vir die onderhandeling van die Lansing-Ishii-ooreenkoms met Japan.
Lansing was lid van die VSA se afvaardiging na die Vredeskonferensie van Parys in 1919. Lansing het egter groot meningsverskille met Woodrow Wilson gehad oor die Versailles -verdrag en die Volkebond. Alhoewel hy ernstige bedenkinge oor die vredesverdrae gehad het, het hy probeer om die goedkeuring daarvan deur die Senaat te verkry.
Lansing het tydens Wilson se siekte (September-Januarie) toenemend belangrik geword. Dit het Wilson betref en in Februarie 1920 is Lansing gevra om te bedank. Lansing keer terug na die regspraktyk in Washington en skryf Die vredesonderhandelinge (1921) en Die Groot Vier en die Vredeskonferensie (1921).
Robert Lansing is op 30 Oktober 1928 oorlede.
In 1916 het Francisco Villa, leier van die boeropstande in die noorde van Mexiko, 'n klopjag op Columbus, New Mexico, gedoen in 'n poging om die Mexikaanse regeringsamewerking met die Verenigde State bloot te lê. President Woodrow Wilson het gereageer deur 'n inval in Mexiko te beveel. Vyf jaar na die begin van die Mexikaanse Revolusie, wat gekenmerk is deur hoop op sosiale verandering sowel as dood, honger en geweld, het baie Mexikane nie verdere betrokkenheid deur die VSA verwelkom nie. Wilson beskryf die noodsaaklikheid om die inval noukeurig te omskryf as 'n verdediging van Amerikaanse grense eerder as inmenging in die Mexikaanse rewolusie. Die gevolglike inval, onder leiding van generaal John Pershing, was 'n totale fiasko. Dit kon Villa nie opspoor nie en verhoogde anti-VSA. sentiment en Mexikaanse nasionalistiese vasberadenheid.
Van Robert Lansing, met omhulsel
Persoonlik en vertroulik:
Aangesien daar 'n toenemende waarskynlikheid is dat die Mexikaanse situasie in 'n oorlogstoestand kan ontwikkel, wil ek u 'n voorstel doen. Dit lyk vir my asof ons die gebruik van die woord "Intervention " moet vermy en ontken dat enige inval in Mexiko ter wille van ingryping is.
Daar is verskeie redes waarom dit vir my nuttig lyk:
Eerstens. Ons het altyd ontken dat dit 'n doel was om in te meng by die binnelandse sake van Mexiko, en die St. Louis -platform verklaar daarteen. Intervensie dra die idee van sulke inmenging oor.
Tweedens. Inmenging sou baie Mexikane verneder, wie se trots en gevoel van nasionale eer nie 'n ernstige vredesvoorwaarde sou hê as hulle in 'n oorlog verslaan sou word nie.
Derde. Amerikaanse ingryping in Mexiko is uiters onsmaaklik vir Latyns-Amerika en kan 'n baie slegte uitwerking op ons Pan-Amerikaanse program hê.
Vierde. Intervensie, wat 'n besliste doel voorstel om die land skoon te maak, sal ons verbind tot sekere prestasies wat omstandighede uiters moeilik of onaangenaam kan maak, en aan die ander kant, dit stel voorwaardes wat ernstig kan wees beperk ons ​​soos die situasie ontwikkel.
Vyfde. Intervensie impliseer ook dat die oorlog hoofsaaklik in die belang van die Mexikaanse volk sou plaasvind, terwyl die feit dat dit 'n oorlog sou wees wat deur die Mexikaanse regering op ons afgedwing sou word, en as ons dit as 'n intervensie noem, ons baie moeilik sal kan verduidelik waarom ons nie voorheen ingegryp het nie, maar gewag het totdat ons aangeval is.
Dit lyk vir my asof die werklike houding is dat die de facto Die regering het ons magte aangeval wat betrokke was by 'n regmatige onderneming, of ons het ons grense binnegeval (na gelang van die geval). Ons het geen ander hulp nodig gehad as om onsself te verdedig nie. . Dit wil sê, dit is bloot 'n toestand van internasionale oorlog sonder ons doel, behalwe om die toestande wat ons nasionale vrede en die veiligheid van ons burgers bedreig, te beëindig, en dit is nie ingryping met alles wat die woord impliseer.
Ek bied die voorgaande voorstel aan, omdat ek voel dat ons voortdurend die houding wat ons van plan is om in te neem, moet beskou as ons erger word, sodat ons ons huidige beleid en toekomstige korrespondensie met Mexiko en ander Amerikaanse republieke met hierdie gesindheid kan reguleer.
As hierdie voorstel met u goedkeuring voldoen, stel ek verder voor dat ons 'n mededeling aan elke diplomatieke verteenwoordiger van 'n Latyns -Amerikaanse Republiek in Washington stuur waarin ons ons houding kortliks uiteensit en die voorneme om in te gryp ontken. Ek lê 'n konsep van so 'n nota by. As dit enigsins gedoen moet word, lyk dit vir my asof dit dadelik gedoen moet word, anders verloor ons die belangrikste voordeel, naamlik die regte begrip van Latyns -Amerika in die begin.
Betroubaar joune, Robert Lansing
Ek lê vir u inligting 'n afskrif van hierdie nota van die regering van 20 Junie by die sekretaris van buitelandse betrekkinge van die de facto Die regering van Mexiko oor die teenwoordigheid van Amerikaanse troepe op die Mexikaanse gebied. In hierdie mededeling word die kritiese betrekkinge tussen hierdie regering en die de facto Die regering van Mexiko en die oorsake wat tot die huidige situasie gelei het.
Sou hierdie situasie ontstaan ​​in vyandelikhede, waaroor hierdie regering diep spyt sal wees en alle eerbare pogings sal aanwend om dit te vermy, benut ek die geleentheid om u in kennis te stel dat hierdie regering vir sy doel nie ingryping in Mexikaanse aangeleenthede sou hê nie, met al die jammerlike gevolge wat die gevolg is van so 'n beleid, maar die verdediging van die Amerikaanse gebied teen verdere inval deur bende gewapende Mexikane, beskerming van Amerikaanse burgers en eiendom langs die grens teen vergrype wat deur sulke bandiete gepleeg word, en die voorkoming van toekomstige verdorwenheid deur wapengeweld teen die bedrieërs wat hierdie streek aantas en teen 'n regering wat hulle bemoedig en help in hul aktiwiteite. Vyandelikhede, in kort, sou eenvoudig 'n toestand van internasionale oorlog wees sonder die doel van die Verenigde State, behalwe om die toestande wat ons nasionale vrede en die veiligheid van ons burgers bedreig, te beëindig.
Die wit Huis. 21 Junie 1916.
Ek stem hiermee saam. Ek was self op die punt om met dieselfde effek vir u iets te sê, hoewel ek nie daaraan gedink het om afskrifte van ons brief aan Mexiko aan die Latyns -Amerikaanse verteenwoordigers te stuur nie, maar ek het gedink om te wag totdat vyandighede ons werklik gedwing word . Terwyl ek dit skryf, word die ekstra koerante van die aandkoerant op die laan gehuil, wat, as dit waar is, beteken dat vyandighede het begin. In elk geval, my twyfel op daardie punt (die tyd vir die kennisgewing wat u voorstel) is so gering dat ek smeek dat u die plan wat u voorstel, onmiddellik sal uitvoer.
Bron: Arthur S. Link, red., The Papers of Woodrow Wilson (Princeton, New Jersey: Princeton University Press, 1981), 275 �.
Robert Lansing, (gebore 17 Oktober 1864, Watertown, NY, VS - oorlede 30 Oktober 1928, Washington, DC), internasionale prokureur en Amerikaanse minister van buitelandse sake (1915–2020), wat onderhandel het oor die Lansing - Ishii -ooreenkoms (1917) in 'n poging om die verhouding tussen Amerika en Japan teenoor China te harmoniseer, het hy uiteindelik met pres. Woodrow Wilson oor verskille in benadering tot die Volkebond.
Hy is aangestel as mede -advokaat in die Beringsee -arbitrasie (1892–93), en dien daarna gereeld as federale advokaat of agent by internasionale tribunale, waaronder die Alaskan Boundary Tribunal (1903) en die North Atlantic Coast Fisheries Tribunal of Arbitration (1910). In 1914 het president Wilson hom as raadgewer by die staatsdepartement aangestel, en die jaar daarna, na die bedanking van William Jennings Bryan, word Lansing staatsekretaris. Wilson het egter alle belangrike buitelandse beleidsbesluite geneem en vertrou op sy vriend, kolonel Edward M. House, om delikate onderhandelinge in die buiteland te hanteer. Lansing het wel belangrike aantekeninge opgestel wat die regte van die Verenigde State as neutrale moondheid tydens die Eerste Wêreldoorlog handhaaf, insluitend 'n uitdaging vir die Britse blokkade van Wes -Europa. Hy het die regering van Denemarke oorreed om sy eilande in die Wes -Indiese Eilande (nou die Amerikaanse Maagde -eilande) aan die Verenigde State te verkoop om moontlike Duitse besetting daarvan te voorkom en na die toetrede van die Verenigde State tot die Eerste Wêreldoorlog het hy onderhandel oor die Lansing– Ishii -ooreenkoms (1917), waarin die Verenigde State die spesiale belange van Japan in China erken in ruil vir Japan se verbintenis tot die Open Door -beleid van gelyke handelsregte vir alle lande daar.
Na die wapenstilstand (November 1918) het 'n breuk ontstaan ​​toe Wilson die advies van Lansing dat die president nie die vredeskonferensie moes bywoon nie, geïgnoreer het. In Parys het Wilson weinig verantwoordelikheid aan hom gedelegeer en hom selde geraadpleeg. Hulle standpunte verskil wesenlik: vir Wilson was die Volkebond noodsaaklik en moes dit onmiddellik geskep word sodat die sluiting van die vredesverdrag dringender was, en hy het gevoel dat die aangeleentheid beter uitgestel kan word. Lansing het ook gekant teen sekere bepalings wat Wilson in die ligaverbond ingevoeg het. In Washington het Lansing hom egter inspan om die vredesverdrag goedkeuring van die senaat te verkry, ondanks sy bekende voorbehoude. Gedurende byna vyf maande na die siekte van Wilson (September 1919), het hy buitelandse beleid gelei en kabinetsvergaderings gehou. Wilson was mal oor hierdie bewys van onafhanklikheid en versoek Lansing se bedanking, wat van krag geword het op 13 Februarie 1920.
Lansing keer terug na sy regspraktyk in Washington en skryf Die vredesonderhandelinge (1921) en Die Groot Vier en Ander van die Vredeskonferensie (1921).
Wie is wie - Robert Lansing
Robert Lansing (1864-1928) het van 1915-20 as Amerikaanse minister van buitelandse sake gedien in die administrasie van president Woodrow Wilson, in die plek van William Jennings Bryan wat bedank het uit protes teen Wilson se beweerde hawkiese benadering tot Amerikaanse neutraliteit in 1915.
Lansing is op 17 Oktober 1864 in Watertown, New York, gebore. Hy is opgelei as 'n internasionale prokureur (en nadat hy in 1889 'n regspraktyk in Watertown begin het), word hy in 1892-93 as mede-advokaat aangestel in die Beringsee-arbitrasie, en daarna gereeld as federale advokaat by internasionale tribunale.
Lansing word in April 1914 deur president Wilson aangestel as raadgewer van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake, en word minister van buitelandse sake na Bryan se besluit om in Junie 1915 te bedank oor wat volgens hom Wilson se te aggressiewe houding teen die Duitse sinking van die Lusitania was.
Ondanks Lansing se kragtige nuwe rol, het Wilson self gekies om alle belangrike besluite oor buitelandse beleid te bepaal, in samewerking met sy nabye adviseur 'kolonel' Edward House, wat hy altyd na Europa gestuur het om direk met Europese regerings te skakel.
Nietemin het Lansing die groot strydlustige nasies - die VSA in daardie stadium amptelik neutraal - beklemtoon die belangrikheid van die handhawing van die regte van Amerikaanse vaartuie op see. Hy het veral beswaar aangeteken teen Brittanje se blokkade van skeepvaart, wat veral die Amerikaanse handel beïnvloed het.
Lansing was ook 'n belangrike rol in die oorreding van Denemarke om sy eilande in die Wes -Indiese Eilande in die Wes -Indiese Eilande te verkoop. Lansing het geglo dat die Amerikaanse beheer daarvan belangrik is om te voorkom dat hulle onder Duitse invloed val.
Hy was verder suksesvol in die verkryging van Wilson se aanvanklik skeptiese ooreenkoms met die voorsiening van aansienlike banklenings aan die Geallieerde moondhede vanaf Oktober 1915. Lansing beskou toenemend 'n geallieerde oorwinning as noodsaaklik vir die verdediging van beskaafde waardes, behalwe dat hy Duitsland as 'n bedreiging vir Amerikaanse belange beskou.
Nadat die VSA formeel tot die oorlog toegetree het, het Lansing in 1917 met die Japanse regering onderhandel oor die Lansing-Ishii-ooreenkoms, waarin die VSA Japan se belange in China erken het, en in ruil daarvoor Japannese aanvaarding van gelyke handelsregte vir alle nasies daar verseker.
Lansing se werksverhouding met Wilson het teen die einde van die oorlog in 1918 gedaal, aangesien Wilson die advies van Lansing verwerp het om nie persoonlik die Vredeskonferensie in Parys by te woon nie. Eens in Parys het Wilson gekies om die meeste van die groot beleidsbesluite self te neem, selde met verwysing na Lansing.
Lansing het noemenswaardige voorbehoude gehou oor Wilson se entoesiasme vir die Volkebond. Hy het aangevoer dat die verkryging van bekragtiging van die vredesverdrag dringender was en dat die saak vir die Liga later gemaak kan word, Wilson het dit nie eens nie, vroeër geïrriteerd oor Lansing se voorbehoude oor sy gekoesterde veertien punte (wat Lansing as te vaag en onvoldoende pragmaties beskou het).
Lansing het nietemin 'n beroep op die kongres gedoen om sowel die verdrag as die liga te aanvaar, uiteindelik in die laaste geval sonder sukses (met die Republikeine, veral Henry Cabot Lodge, wat beide energiek en effektief teenstaan).
Na die siekte van Wilson, begin September 1919, het Lansing 'n baie groter rol gespeel in die uitvoering van buitelandse beleid en het hy ook talle kabinetsvergaderings gevoer. Wilson, met die gevoel dat Lansing met onbehoorlike onafhanklikheid optree, het Lansing se bedanking in Februarie 1920 versoek en ontvang.
Lansing, een van die stigters van die American Society of International Law, het talle boeke gepubliseer, waaronder werke oor internasionale reg en oor die Versailles -verdrag. Hy sterf op 30 Oktober 1928 in New York op 64 -jarige ouderdom.
Klik hier om die brief van Lansing rakende die sogenaamde 'Dumba Affair' in 1915 te lees, klik hier om die standpunt van Lansing oor die versending van Amerikaanse ammunisie na Brittanje te lees, klik hier om Lansing oor die onderwerp van Pancho Villa te lees. verklaring van September 1918 waarin Tomas Masaryk erken word as die voornemende hoof van 'n na-oorlogse Tsjeggiese staat, klik hier om die amptelike verklaring van Lansing waarin Paderewski se Poolse regering erken word, te lees.
'N Flechette was 'n anti-personeel pyl wat uit 'n vliegtuig geval het.
The Outlawry of War: A Debate Between Robert Lansing en William E. Borah
Gedurende die vyf jaar wat verloop het sedert die Vredesverdrag op 28 Junie 1919 in Versailles onderteken is, was daar 'n enorme toename in organisasies in die Verenigde State met die lofwaardige doel om 'n manier te vind om te voorkom dat 'n verskriklike ramp herhaal word soos die Wêreldoorlog. Hierdie verenigings is oor die algemeen nasionaal, maar sommige van hulle is internasionaal. Hulle benader die onderwerp vanuit baie hoeke en stel baie maniere voor om die gemeenskaplike doel te bereik wat almal soek. Sommige van hierdie voorgestelde maniere blyk op rasionele en praktiese gronde gebaseer te wees, maar die meerderheid is sonder verdienste omdat dit onuitvoerbaar en onwerkbaar is.
Onder die meer onlangse voorstelle vir die versekering van wêreldvrede is die een wat die nasies versoek om oorlog onwettig te maak. Sekere organisasies het 'n standaard opgestel met die woorde: "Outlaw War. " En tot die standaard het baie ondersteuners saamgestroom met dieselfde dapper entoesiasme wat die Kinderkruistog moontlik gemaak het. Die idee het selfs guns gekry by sommige Amerikaanse staatsmanne wat genoeg rede behoort te hê om die totale nutteloosheid van so 'n eis te waardeer. 'N Mens kan vergeef en jammer kry vir histeriese vroue en onlogiese sentimentaliste wat so 'n leuse aanneem, maar vir mans wat vermoedelik vanweë hul verstandelike prestasies in die openbare amp gekies is, om daarop in te skryf en dit te prys, laat 'n mens twyfel aan sy intelligensie.
Die doeltreffendheid van enige wet is die morele of fisiese sanksie wat daaraan lê. Fisiese sanksies is die algemene en heersende middel van wetstoepassing in die lig van die swakhede van die menslike natuur. Dit is die fisiese mag van die regering wat misdaad voorkom en die individu beskerm deur die genieting van sy natuurlike regte en vryhede. Morele sanksies is die sanksies wat 'n individu op homself oplê en is afhanklik van sy gevoel vir geregtigheid en plig om te doen wat reg is. In die internasionale reg heers morele sanksies, aangesien daar geen supernasionale mag is om fisiese sanksies uit te oefen nie. Dit is dan die goedertroue van die nasies, hul hoë pligsgevoel en die standaard van internasionale moraliteit wat die volkereg lewenskrag gee en die woord regverdig dat die toepassing van die beginsels en voorskrifte erken as diegene wat die omgang tussen beskaafde state moet reguleer.
As 'n volk egter nie op morele verpligting reageer nie, of as 'n regering geïnspireer word deur immorele motiewe wat sy eie selfsugtige belange bo die regte van ander plaas, watter oplossing is daar dan 'n beroep op wapens? Is daar 'n ander manier waarop 'n nasie die regte van homself en van sy onderdane kan handhaaf? Dit is die enigste manier om te keer dat 'n gewetenlose en ambisieuse buurman of mededinger sy onafhanklikheid en soewereiniteit daarvan afskrik. Al die verklarings ter wêreld oor die goddeloosheid en wetteloosheid van oorlog sal die gebruik van geweld nie verhinder nie. Onderdanigheid en passiewe verset sal die lewe van 'n nasie nie red as dit deur die leërs en vloote van 'n vyand binnegeval word nie. In so 'n geval is daar slegs een manier om die nasionale veiligheid te bewaar, en dit is deur krag teen geweld te vergelyk, deur met alle fisieke mag van 'n nasie die inval van sy grondgebied en die skending van sy regte te weerstaan.
Oorlog kan nie verbied word nie, want onder sekere omstandighede is dit die enigste manier om die nasionale lewe te behou, omdat dit dikwels die enigste manier is om die regte te beskerm waarop 'n nasie en sy mense geregtig is volgens elke beginsel van geregtigheid en moraliteit. Die wet, wat enige mensgemaakte wet ver oortref, is die hoogste wet van selfbehoud.
As alle nasies moreel was en reageer op morele gevoelens, is daar miskien iets om te roep: "Outlaw War. , en so 'n toestand lyk ook nie op hande nie. Dit sou die millennium beteken, en dit lê nog ver in die toekoms. Baie nasies onder diegene wat ons as beskaafd noem, toon dat hulle gulsig en selfsugtig is en bereid is om alle voordele in internasionale aangeleenthede te benut, mits dit hul mag en aansien verhoog. Die afgelope jare het baie bewyse getoon van hierdie aggressiewe gees wat sedert die begin van die geskiedenis in menseverhoudinge voortduur.
'N Mens kan die feit betreur dat oorloë plaasvind. 'N Mens kan saamstem dat oorlog 'n euwel is en in stryd is met die hoogste ideale van die moderne denke, maar om dit onder bestaande omstandighede te probeer afskaf deur dit onwettig te verklaar, is heeltemal nutteloos. En as hierdie dromers suggereer dat dit bereik kan word deur hulself as individue te verbind om op geen enkele manier deel te neem aan die bewapening van hul land teen aanvalle of om buitelandse aggressie te weerstaan ​​nie, aanvaar hulle 'n gesindheid so irrasioneel en onverdedigbaar as onpatrioties. Hulle verkondig nie net 'n verderflike en gevaarlike leerstelling nie, maar hulle nooi die minagting en bespotting van alle denkende mans uit.
Totdat die menslike natuur verander en alle nasies eenvormig deug word, kan oorlog nie deur mandaat afgeskaf word nie. Die manier om oorloë onder huidige omstandighede te stop, is om die oorsake sover moontlik te verwyder. Wedersydse vertroue en samewerking tussen nasies moet gekweek word, vriendelike en billike ekonomiese mededinging moet beoefen word, terwyl diplomatieke omgang eerlik en ondubbelsinnig moet wees en gebaseer is op die onveranderlike beginsels van geregtigheid.
Aangesien 'n beskaafde nasie tans nie aan die wêreld sal erken dat hy 'n aggressiewe oorlog voer nie, maar altyd beweer dat dit geregverdig was om wapens op te neem omdat sy regte bedreig is, word sy wettige reg om oorlog te voer verklaar. Wie is die oordeel oor die regmatigheid van die verklaring en oor die wettigheid van die oorlog? Waar rus die gesag om te besluit watter strydlustige skuldig is aan aggressie en verdoeming verdien? Hoe kan een van die partye in 'n internasionale konflik dan as onwettig en sonder regverdiging gebruik word? Slegs die wêreld se publieke opinie en geskiedenis wat nog geskryf moet word, kan bepaal watter party verkeerd was, en dat 'n beroep op geweld in stryd was met die reg en morele verpligting.
In die lig van hierdie werklikhede word die huidige kreet, "Outlaw War, " 'n absurditeit, 'n leë eis van ondenkende maar welmenende pasifiste, wat die werklike omstandighede en die toepassing daarvan op logika en rede, en hardop ignoreer. skreeu oor iets wat gesonde verstand en rasionele denke net so onuitvoerbaar as tevergeefs beskou. Geen man of vrou wat selfs 'n gemiddelde verstand het nie, luister ernstig na die woorde, "Outlaw War. "
As geweld die uiteindelike arbiter in internasionale aangeleenthede is, soos die oud-sekretaris duidelik aanvoer, dan behoort dit elke land se saak te wees om sy kraginstrumente tot die hoogste punt van volmaaktheid te ontwikkel. In plaas daarvan om die internasionale reg, wêreldhowe te bespreek en sodoende die gedagtes van die mense te mislei en hulle op onveilige weë te lei, behoort dit ons saak te wees om ons kundiges aan te spoor tot die uitvinding van nog meer dodelike instrumente vir die dood, om ons leërs te vergroot. en ons vloot, en krag tot sy hoogste graad van volmaaktheid te bring. Dit is absoluut seker dat daar altyd kontroversies tussen nasies sal wees, en ewe seker dat sulke geskille aangepas moet word, hetsy deur ordelike, wetlike metodes en onder leiding van die reg en 'n gevoel van geregtigheid, of met geweld. Lansing aanvaar laasgenoemde duidelik. Die idee van vrede is dus vanuit sy oogpunt 'n dwaling, 'n irriterende en onmoontlike ideaal. Alle planne en planne vir vrede is nie net nutteloos nie, maar bedrieglik en gevaarlik. Met groot respek vir die oud-sekretaris, verwerp ek so 'n wrede en vernietigende leerstelling en die teorie waarop dit gebaseer is.
Daar was ander gevalle waarin imperiale intelligente en massiewe verstand met 'n jammerlike oog op die sentimentaliste en die histeries gedraai het. 'N Mens onthou hoe die groot Webster op die trappe van die Revere House in Boston gestaan ​​het en in jammerlike toon gepraat het van die histeriese vroue en die onlogiese sentimentaliste as die onverantwoordelike en gevaarlike en die hele afskaffingsbeweging aan die kaak gestel het as#8220rub-a -Dub " roering, slegs geskik vir klein gemoedere en fatale versteurders. Mnr. Webster se kragtige intellek, sy nalatige logika, het die opbouende en leidende krag van 'n opgewekte gevoel van geregtigheid nie behoorlik gemeet nie, maar kon nie die onoorwinlike krag van die openbare mening begryp nie. Hy het net gedink aan fisiese geweld, dat regerings uiteindelik op krag rus, dat slawerny deur die Grondwet beskerm word en dat die agterkant van die Grondwet geweld is. Garrison en Phillips en hul histeriese volgelinge het 'n beroep gedoen op 'n mag wat grondwette herskryf en kontinente hervorm. Daar is nie 'n regering op die aarde wat sterk genoeg is om te verklaar en oorlog te voer teen die opgewekte en volgehoue ​​openbare mening van die mense nie. As ons oorlog wil beëindig, moet ons terugkeer van regerings en diplomate en oud-sekretarisse, terug van ligas en howe, na die opgevoede, opgewekte en goed gerigte openbare mening waarop alle ooreenkomste, alle wette, alle ligas en alle howe moet uiteindelik grondslag soek …
Ek kan nie uit die artikel van mnr. Lansing bepaal of hy 'n einde aan die oorlog wil hê of nie. Maar ek moet veronderstel dat hy dit doen. As dit die geval is, dink hy dat hy mans en leiers makliker uit die oorlog sal keer deur oorlog te erken as 'n wettige instelling vir die beslegting van internasionale geskille, of deur dit as 'n misdaad te verklaar en die weg na skikking deur middel van wettige prosedures aan te dui? As ons aanneem dat die beginsels waarvoor ons argumenteer, in die volkereg aangevoer is, aanvaar deur die leidende nasies, met die publieke opinie agter die rug, sou dit nie seker lyk dat dit 'n blywende uitwerking sal hê op almal wat 'n beroep doen op oorlog vir die verkryging van gebied en ambisie te bevredig? As ons oorlog wil voorkom of die kanse op oorlog wil verminder, moet alle bekende middele, sedelik, opvoedkundig, arbitrêr, wettig, ingespan word vir die stryd.
Ons moet ook in gedagte hou dat oorloë selde kom as gevolg van massabewegings. Dit is die gevolg van selfsugtige beleid en persoonlike bewerings. "Mense voer nie oorlog nie, " verklaar meneer Lansing se groot leier. Die mense van die verskillende nasies was nie verantwoordelik vir die laat oorlog nie. As die mense van die verskillende nasies geraadpleeg is, of selfs ingelig is oor die werklike feite, sou daar geen oorlog gewees het nie. Dit is deur 'n paar manne op die wêreld afgedwing met al die gepaardgaande offers en ellende. Lord Loreburn, oud-kanselier van Engeland, verklaar: "Ons het in 'n Russiese twis oorlog toe gegaan omdat ons in die duister vasgebind was aan Frankryk." besluit deur die House of Commons, of die kiesers, maar deur 'n samekoms van ministers en oud-ministers. enige bepaling van nasionale wetgewing in die Verenigde State. Ingevolge ons Grondwet kan die Kongres oortredings van die internasionale reg straf, en ook ander nasies.
Tot alle nasies op dieselfde hoë vlak van moraliteit staan, is hierdie gesprek en bespreking van die verbod op oorlog net so nutteloos as dwaas. elke groot hervorming in die geskiedenis van die wêreld. Hulle sê: " Wag totdat die land op dieselfde hoë vliegtuig staan, wag totdat die wêreld en die mense goed is, en stel voor om niks te doen om die nasies na dieselfde vlak te bring of om die mense na 'n hoër te bring nie lewe. Die skrikwekkende oudheid van hierdie argument behoort mans aan te moedig om dit ongestoord te laat. Dit was die argument wat in die eerste instansie aangevoer is teen die internasionale reg self, teen die maak van seerowery tot 'n misdaad, teen die verbod op tweestryd. Die vraag is: Wat stel ons voor om hierdie nasies op dieselfde hoë vlak te bring? Die oorlogsverbod is vir ons die belangrikste, noodsaaklike en onontbeerlike eerste stap om dit te bereik. Om oorlog as 'n misdaad in die internasionale reg te beskou, om sy wettige skild te verwyder, om dit van glorie te skeer, om die wêreld op te voed om te glo dat oorlog verkeerd is, dat geweld vernietigend is, dat dit niks regstel nie, dit is deel van die program om die nasies na hierdie hoë vlak te bring.
Dink die oud-sekretaris dat ons enige vordering sal maak deur die ou koers te volg en die ou gladde, bloedige paadjies te trap? Ons het drie duisend jaar lank met sy teorie geëksperimenteer en ons gedagtes aangepas by hierdie wrede geloofsbelydenis. Ons het vredeskemas en planne en alliansies gesien, wat almal oorlog erken as 'n wettige instelling vir die beslegting van internasionale geskille, alles gebaseer in die laaste analise op geweld wat georganiseer is om oorlog te voorkom of tot 'n minimum te beperk. As gevolg hiervan is ons op die punt om 'n universele ineenstorting te wees. 'N Ander hoofstuk in die filosofie van mnr. Lansing, 'n ander stap na vrede en sy weg sou die beskawing vernietig. Met tien miljoen gesneuweldes op die slagveld, met driehonderd miljard dollar se eiendom vernietig, met die hospitale van Petrograd tot Peking en van Berlyn tot San Francisco nog steeds vol met siekes en kranksinniges, met nasies wat swaarder gewapen is as aan die begin van die laat oorlog, met die kundiges van die verskillende nasies wat ywerig planne beraam vir dodeliker instrumente van marteling en vernietiging, en met al hierdie dinge lyk dit asof ons die vrugte van die filosofie, die teorie, die geloofsbelydenis van meneer Lansing versamel. Is dit nie tyd om die byl aan die wortel van die boom te lê nie, om oorlog nie meer as wettig te erken nie, om nasies en mense as misdadigers te verklaar wat by hierdie supermisdaad betrokke is? Dit is die morele en opvoedkundige en regsgrondslag waarop alle planne en planne en hoop op vrede moet rus.
Dit lyk asof die voormalige staatsekretaris sensitief is om as 'n idealis beskou te word. "Die manier om oorloë te stop, is om die oorsake sover moontlik te verwyder, en hy sê. Maar in hierdie voorstel laat hy homself styg na die hoër vlak. Gierigheid is een van die groot oorsake van oorlog. Kan ons dit ooit verwyder? Ambisie, liefde vir mag, territoriale verkryging, is oorsake van oorlog. Kan ons hulle ooit verwyder? Oud-president Wilson het in St. Louis verklaar dat kommersiële wedywering die oorsaak van die Wêreldoorlog was. Verwag iemand om kommersiële wedywering te verwyder? Wil iemand kommersiële wedywering verwyder? Beslis nie. Maar u kan mense laat verstaan ​​dat kommersiële wedywering gevoer moet word binne die kompas van gevestigde wette en binne die reëls van die rede, sodat geskille oor handelskwessies nie met geweld besleg kan word nie, dat hierdie dinge besleg moet word as geskille met betrekking tot kommersiële wedywering in private aangeleenthede word onder die wet en deur die howe besleg.
Is daar 'n wet op die wetboeke wat wag op die inwerkingtreding daarvan om alle oorsake van misdaad waarmee die wet bedoel is, te verwyder? Het ons die oorsaak van seerowery verwyder voordat ons dit verbied het? Het ons die oorsake van moord of diefstal verwyder? Beslis nie. Ons aanvaar wette wat mans nie mag veroorsaak tot geweld nie. Daar sal altyd redes vir oorlog wees. Daar sal altyd kontroversies wees. Daar sal altyd ambisieuse mans en misdadige diplomate wees. En die hoogste vraag is: Sal ons hierdie aangeleenthede aanpas en die rolspelers deur middel van en onder die invloed van die wet in toom hou? Sal ons sulke geskille besleg deur 'n beroep op geweld of wet te doen? Moet mans wat 'n beroep op geweld doen, beskerm word deur die oortuiging en die wete dat hulle 'n wettige reg het om so 'n beroep te doen? As ons ooit 'n tyd gaan bereik waarin hierdie kontroversies en konflikte opgelos moet word volgens en deur die proses van die wet, moet ons beslis begin met die verbod op die teenoorgestelde van die wet en die oorlog. Ons moet die antitese van die reg –geweld … weerlê
Robert Lansing - Geskiedenis
Robert Lansing Institute bevorder 'n ingeligte begrip van wêreldwye uitdagings wat bedreigings vir demokratiese samelewings, politieke en diplomatieke aangeleenthede veroorsaak het deur betroubare navorsing, betroubare analise en innoverende opvoeding. Ons is daartoe verbind om die Euro-Atlantiese vermoë om hibriede bedrywighede teë te werk, te verbeter en te reageer op opkomende bedreigings om strategiese doelwitte te bereik. Robert Lansing Institute for Global Threats and Democracies Studies is 'n nie-partydige, nie-winsgewende navorsingsorganisasie vir openbare beleid.
Ons begrip van geopolitiek is dat dit die lesse uit geskiedenis en aardrykskunde vertaal in operasionele instrumente. Die wêreld is kompleks en multipolêr.
We describe situations and analyze their consequences. Geopolitics is realism that goes beyond ideologies and preferred conclusions – whether in economics, politics or international relations. The tradecraft of the forecasting requires fact- and experience-based assumptions about the future. Therefore, the so-called "common consensus", which is not based on reality on the ground, must be avoided.