AFRIKAANSE OPSOMMING: Op die gebied van fotografie is die toneel in Suid-Afrika in die 20ste eeu deur die dokumentêre genre oorheers. Die genre het sy oorsprong in 'n Modernistiese en kolonialistiese, 19de-eeuse siening, naamlik dat die kamera 'n objektiewe en akkurate voorstellingsmiddel is waarmee empiriese bewyse ingesamel en die "waarheid" uitgebeeld kan word. Hierdie positiwistiese uitkyk is tydens die apartheidsjare op die dokumentêre praktyk in Suid-Afrika oorgedra. Tydens hierdie era was dokumentêre fotografie daarop gemik om die sosiopolitieke euwels van Suid-Afrika onder apartheid bloot te lê, ten einde sowel binnelands as buitelands vir die bevrydingsbewegings steun te werf Met hierdie gewigtige en didaktiese doel voor oë, was daar min ruimte vir 'n kreatiewe hantering van die medium, aangesien die kamera as 'n "wapen" in die stryd teen apartheid gesien is. Die 1990's het die begin van Suid-Afrika se bevryding ingelui. Die dokumentêre imperatief om apartheidsdade op rekord te stel en aan die groot klok te hang, het vervaag. Fotograwe het 'n soort "krisis" in die gesig gestaar, veral na die verkiesing, want die onderwerp van hulle fokus het verdwyn. Die resultaat was dat dokumentêre fotograwe nuwe temas moes vind, wat hulle vanuit 'n ander oogpunt moes benader. In Suid-Afrika het die koms van Postmodernisme met die ondergang van apartheid saamgeval. Voorheen is dit in wese oorskadu deur oënskynlik belangriker kwessies rondom die "struggle". Postmoderne kuns en die teoretiese grondslag daarvan, naamlik post-strukturalisme, bepleit 'n beweging weg van die vaste begrip van genre wat voorheen gegeld het. Hiervolgens raak 'n vermenging van die voorheen afsonderlike kategorieë 'dokumentêr' en 'kuns' moontlik. Dit bring ook 'n radikale bevraagtekening mee van die konstrukte ras, identiteit, klas en geslag, wat voorheen as vaste indelings beskou is. Die verflouing van die dokumentêre imperatief om dinge op rekord te stel, maak dit moontlik om op 'n meer kreatiewe wyse as ooit tevore met die medium om te gaan. Kunstenaars kan nou met die tegniese sy van fotografie eksperimenteer: video, multimedia, digitale fotografie, historiese prosesse, kleur, saamgestelde werke en interaktiewe stukke. In hierdie tesis kyk ek op verkennende wyse na die veranderings waarna hierbo verwys word, en situeer ek my praktiese werk binne hierdie kontemporêre paradigma.