Soetbitter verligting | Kaneelsuiker
Ek het haar vandag weer gesien en ons stem saam dat ons verhouding nooit regtig ‘n kans gekry het nie.
My trane het nie geloop nie. Dit het so geraak-raak aan my wimpers, maar gou weer opgedroog. Vir haar het ek lief geword soos geeneen tevore nie. Maar ek het lankal geweet ek verloor. Van die begin van die jaar het dit al hoe moeiliker geraak om haar in die hande te kry. Elke nou en dan het sy wel tekens gewys van belangstelling en die kere wat ons alleen saam was, was gemaklik en alles was dan weer perfek. Natuurlik was ek so mal verlief dat die dunste garingdraadjie van ‘n kans my nog agter haar laat aanloop het. Ek is spyt dat sy my nie al vroeër gesê het nie, maar ook hartseer dat sy my nooit ‘n behoorlike kans gegee het nie.
Ek het haar ‘n jaar gelede ontmoet. ‘n Vriendskap het begin groei en die vonke van moontlikhede was in ons oë. Na een intieme aand het die deur oopgegaan en kon ek so bietjie in haar wêreld wandel en verken. Ek het na elke kuier al hoe meer van haar begin hou en vir ‘n maand lank het dit goed gegaan. Ons chemistry was amazing. Ek het beleef hoe ek haar senuagtig maak as ek nader staan en haar effek op my was presies dieselfde. Ons het die interessantste goed in gemeen gehad. Sy het baie van my sienings oor die lewe gedeel; my taal gepraat; sy was een van my soort. Toe begin die misverstande. In die eerste plek het ek besluit om hierdie keer baie veilig te speel, omdat ek so baie van haar gehou het. Veilig speel is ongelukkig iets wat ek nie veel kennis oor het nie. Ek het vir haar van die begin af spasie en tyd gegee- in retrospek definitief te veel spasie en tyd. Verder het ek nooit alles van my aan haar ontbloot nie. Ek het altyd ‘n bietjie terug gehou, sodat daar verrassings sou wees wanneer sy my beter leer ken. Wat ek egter eers besef het toe dit te laat was, is dat sy baie skaam is om oor haar gevoelens te praat of om hul uit te druk. Sy het aan die begin nie veel gereageer as ek haar gesoen of haar hand vasgehou het nie. Dit het my effens ontstel, maar ek het haar nooit gedruk om verder te gaan nie. Snaaks genoeg, dit was eers in die finale stuiptrekkings van ons ‘awkward tydperk’ wat sy sterker reageer het. As ek ‘n week gelede geweet het wat ek nou weet, sou ek haar langer gesoen het by ons finale praatjie.
Ek het haar baie aangemoedig om met my openlik te praat oor haar gevoelens en om ‘n besluit te maak of ek die een is of nie. In haar openbaring het ek vir die eerste keer uitgevind dat daar ‘n ander ou ook in die prentjie is. Skielik het alles vir my begin sin maak. Ons het mekaar nie veel in die Des/Jan vakansie gesien nie. Sy het toe gedink ek stel nie belang nie, het oor my probeer kom en geïnvesteer in die nuwe ou. Heel jaar lank moes sy dus beide kante toe speel en dit verduidelik die skuld gevoelens wat ek van tyd tot tyd opgetel het. Dit was uit desperaatheid wat ek toe maar besluit het om ons situasie vinnig uit te sorteer. Ek lok haar toe uit met ‘n emosionele boodskap, wat my frustrasies beklemtoon en haar vra om te man-up en te besluit. Ek het sterk getwyfel of sy nog vir my sou kies as ek nog tyd gegee het en ek was al moeg gewag; my stresvlakke kon dit nie meer hou nie. Needless to say, toe kies sy die ander ou.
‘n Deel van my is kwaad, omdat so ‘n bietjie geluk en ‘n goeie week saam met haar, haar besluit in my guns kon laat swaai het. Aan die ander kant is ek verlig, omdat daardie bietjie geluk vir maande lank al wegkruip. As ek eenmaal iemand soos sy kon ontmoet en voor lief raak, kan dit weer gebeur. Of wel, dit sal die ideaal wees. In realiteit was sy moontlik my trouvrou wat ek toe verloor het. As dinge net anders verloop het kon ons lank al saam gewees het. Ek sou graag my toekoms met haar wou deel en ek dink ek sou haar die gelukkigste vrou op aarde kon maak.
This entry was posted on Dinsdag, April 19th, 2011 at 7:16 vm and is filed under Dinge.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.