Mignon Mossie van Wyk – ‘n Fyn Karakterstudie van Ons Jeug | Bioskoop.co
‘n Fyn Karakterstudie van Ons Jeug
Mignon Mossie van Wyk is nie ’n tienerfliek nie. Om dit te sê doen afbreek daaraan. Dit is ’n jeugdrama. En skrywers soos Derick van der Walt met Hoopvol en Pieter Verwey met sy nuwe “steampunk” roman het bewys dat ’n ouer gehoor ook hulself met stories oor (en vir) jong volwassenes kan vereenselwig. En ek het.
Ek was effens huiwerig aan die gedagte van nog ‘n Darrell Roodt fliek. Roodt as regisseur het my al ontsaglik baie beïndruk én teleurgestel. Maar tydens een van die eerste tonele met die kinderakteurs, het ek hoendervleis gekry. Met Little One (2013) het dit my al getref hoe hy die eienskap besit om jong kinders met geen toneelervaring te kry om hulle regtig in te leef in ‘n rol. En toe klein Mignon (Anani Nel) en Adriaan (Juan-Adrian de Beer), ‘n dooie voëltjie begrawe, en Adriaan Mignon dan heel gepas “Mossie” doop, het ek besef: Hier is dit weer – daardie “magic” wat Roodt al vantevore na die skerm gebring het.
Met Mignon Mossie van Wyk volg Roodt ’n styl genaamd “transcendental cinema”. Dit kom van die Engelse begrip “to transcend” en verwys daarna dat daar baie gebeur, maar eintlik ook niks gebeur nie. ’n Ander regisseur wat bekend is vir hierdie styl is Terrence Malick, wat onder meer The Tree of Life gemaak het. Tog waar laasgenoemde fliek meer van ’n visuele meesterstuk as ’n storiegedrewe rolprent was, het Tarryn-Tanille Prinsloo se draaiboek dit reggekry om my op die randjie van my stoel te laat sit. Prinsloo verstaan van “set up” en “pay of” – om klein dingetjies met die karakters te laat gebeur wat later ’n groot impak op hulle sal hê. En elke tree van die pad is Fourie en Reiners daar om jou hand te vat en jou saam te neem op hulle ontdekkingsreis.
Uiteindelik is daar een toneel in die fliek wat dit vir my regtig vasvat wat dit is om ’n middelklas jongmens in ’n Suid-Afrikaanse hoërskool te wees. Wanneer Adriaan en Mossie vir mekaar vertel wat hulle grootste uitdagings van hul matriekjaar was, en sy sê: “Hoërskool is ’n alternatiewe universe. Waar ons almal inpas, deur alles behalwe onsself te wees…” en hy dan antwoord: “… en waar jy besluite moet neem wat jou hele lewe kan verander.”
Soos in die meeste van die rolprente wat deur hierdie spesifieke vervaardigers gemaak word, is daar te veel ooglopende produkplasing in die fliek. Klem op óóglopend. Daar is baie plaaslike rolprente wat dit regkry om produkplasing op ’n meer subtiele manier te doen. Maar as ’n mens reeds die AVBOB naambordjie gesien het, voel dit regtig oorbodig om te hoor hoe een karakter vir ’n ander karakter vertel dat AVBOB baie moeite gedoen het met die begrafnisreëlings. In daardie oomblik het ek net ’n gedruis in my ore gehoor hoe vele van die kykers rondom my hoorbaar sug. Gelukkig het die meesleurende klankbaan weer daarna begin swel en kon ek wegvlieg van die kommersiële werklikhede af.
“Geen pretensie, geen beheer.” Hierdie woorde van die Karen Zoid en Francois van Coke-liedjie, wat ook die temalied van Mignon Mossie van Wyk is, vang vir my die fliek baie goed vas. Roodt het nie met die fliek die karakters laat voorgee om dinge te wees wat hulle nie is nie. Hulle hoef nie te probeer nie. Hulle ís net.
Tarryn-Tanille Prinsloo | Darrell Roodt