"Soos 'n hert wat smag na waterstrome, so smag my siel na U, o God!" - Psalm 42:2 (53-vertaling).
Psalm 42 is een van die bekendste en gewildste liedere van ons kerk. Dit vind weerklank in elke hart wat God liefhet en wat die verlange na Hom ken. Die digter het moontlik in 'n vreemde land verkeer, waar afgode gedien is. Omdat die ware kennis van God ontbreek, is dit soos 'n woestyn waar die siel geen lafenis vind nie. Hy gebruik die beeld van 'n wildsbok wat met uithangende tong hyg na water om die dors te les.
Kom daar in ons so 'n brandende begeerte na gemeenskap met God? Daar kom soms in ons lewens ook daardie tye van droogte wanneer ons ver van God voel. Mense sê soms dat dit vir hulle voel of hulle teen die plafon vas bid. Om een of ander rede is hulle afgesny van die lewende water wat in gemeenskap met God vloei. Ons kan so besig wees, dat ons die gemeenskap met Hom verwaarloos. Dan sál daar 'n droogte toestand in ons lewens ontstaan. Dit kan gebeur wanneer ons werk ons meester word, of wanneer ons tyd totaal deur skoolwerk, atletiek, sport, of wat ook al in beslag geneem word. Soms gebeur dit op vakansie wanneer ons rondry en van die een genieting na die ander voortjaag. Op 'n dag kom ons agter dat ons siel droog en hard geword het. Die noue, innige gemeenskap met God ontbreek.
Gelukkig is die hart wat dan uitroep tot God; wat lafenis by Hom soek. Dit is nie nodig om in radeloosheid te vra: "Waar is jou God?" (v. 4) nie. Hy wag vir ons en ons kan op enige plek en enige tyd na Hom toe gaan.
Dit herinner ons ook aan Christus en Sy lyding. Oor Hom het storms gebreek. Nie net Sy vyande nie, maar Hyself het geroep dat God Hom verlaat het. Hy het dit vir ons gely, sodat ons nooit van God verlate mag voel nie.