13. Die verklarende of vertolkende dialoog
Dialoog vorm deel van die verhaal en bevoeg jou karakters om vir hulself te praat. Dit is nie net 'n eenvoudige paar woordjies wat tussen aanhalingstekens gesit word nie.
Die gedeelte wat lees: "Ek weet nie waar ek is nie. Ek was nog nooit voorheen hier nie. Ek dink ek moet verder stap. Miskien om die hoek om te sien wat daar is. Miskien sien ek iemand vir wie ek kan vra in watter rigting die bushalte is. Dit is baie warm."
Hier verduidelik die karakter sy posisie en aksies aan die leser. Die dialoog voeg niks by die verhaal nie. Dialoog moet bydra tot die verhaal en die tema deur die blootstelling van die karakter se reaksie teenoor 'n situasie. Dan omvat dit ook breë aspekte van die verhaal, nie fyner besonderhede nie. Enige fyner besonderhede van die verhaal kan aangetoon word deur kort en betekenisvolle dialoog-stellinge en op gereelde basis.
'n Voorstelling oor hoe die gedeelte kan lees: Hy kyk na die geboue om hom en stap verder, tot om die draai. "Nou moet ek iemand soek wat ek kan vra waar die naaste bushalte is." Hy trek sy baadjie uit en gooi dit oor sy arm. "Het 'n hoed nodig vir die hitte wat my wil braai," dink hy.
Deur die karakter se reaksie te toon, gee jy die besonderhede oor wie, wat en waar jou karakter is aan die leser. Deurdat jy die hoofkarakter op hierdie manier gebruik, kan jy ook inligting aangaande die ander karakters in die verhaal verskaf.
Dit is belangrik dat die dialoog baie aktief, die verhaal altyd aan die beweeg moet wees wanneer jy vir jong kinders skryf. Hulle moet leer by die hoofkarakter, leer uit sy doen en late en woorde. Jong kinders leer graag by die karakters wat hulle guns wen en dit is alom bekend dat jong kinders hierdie karakters op alle denkbare maniere probeer naboots, somtyds slaafs navolg.