'N Portret van 'n gekwelde en getraumatiseerde kinderjare - Inligting - 2022
'N Portret van 'n gekwelde en getraumatiseerde kinderjare
Die mees traumatiese ervarings van konflik en oorloë word sonder twyfel deur seuns en meisies geleef. Menseregte-organisasies beweer dat daar sedert die negentigerjare in Angola, Kongo, Liberië en Sierra Leone meer as 3 miljoen lewens geëis is. Die kinders, die slagoffers en terselfdertyd die 'soldate' het gedwing en opgelei om die gruwelikste misdade te pleeg en terreur te saai. "Ezra", 'n film deur die Nigeriese filmmaker Newton I. Hierdie fiktiewe kenmerk wat die gebruik van kinders as vernietigingswapens aan die kaak stel, word vandeesweek in Frankryk geopen.
Ezra is 'n jong voormalige vegter in Sierra Leone wat sukkel om 'n weg na die normale lewe na die oorlog te vind. Sy daaglikse lewe is verdeel tussen 'n sielkundige rehabilitasiesentrum en 'n nasionale versoeningshof wat deur die VN georganiseer word.
In volle rehabilitasie moet Ezra sy suster in die gesig staar in 'n verhoor wat hom beskuldig van die moord op sy eie ouers. Ezra kan nie onthou wat hy glo onder die invloed van dwelms, drank en geweld gedoen het nie, en ontken dat hy dit gedoen het. Moet hy die verskrikking erken en sy suster en sy gemeenskap om verskoning vra? Wie word regtig deur hul ouers vermoor? Wat in die film gewys word oor die vermoë van volwassenes om met 'n kind te doen wat hulle wil, is iets koel. Dit beeld impotensie uit, die onvermoë wat kinders het om hulself te verdedig. Dit handel oor die ervarings van kinders wat konflik en gewelddadige werklikheid beleef, en hul verlating, hul gebrek aan ondersteuning, hul verwaarlosing in terme van hul sielkundige heropbou. Kinders wat in traumatiese situasies leef, word dikwels meer as verantwoordelik beskou as as slagoffers. Is dit alles regverdig? Dit lyk vir my gepas dat die kwessie oor die gebruik van kinders as soldate, as wapens in oorloë, van kinders wat allerlei soorte mishandeling ly, gedebatteer en bespreek word. In "Ezra" is daar geen helde, geen avonture, geen bloedvergieting nie. Wat dit doen, is dat ons die binnekant van die protagonis kan binnegaan en die kind kan sien wat, ondanks alles, binne dra en wat herstel en herbou moet word, alhoewel dit in u buite dwing jou om ouer te word. Dit herinner ons aan sake, laat ons verstaan ​​en ons oë oopmaak vir baie ander werklikhede in ons samelewing.
U kan meer artikels lees soos 'N Portret van 'n gekwelde en getraumatiseerde kinderjare, in die kategorie Kinderregte op die terrein.