Geskiedenis: vryklim Mt. Proboscis in 'n dag - Diverse
Die lemme van die koningsblou Hughes 500D het bo my kop gedraai. Ek kon skaars die windverwaaide lug inasem as ek sak na sak op die bevrore, rotsagtige oppervlak aflaai. Toe die helikopter wegtrek, het ek op die grond gekruip, my blik op die terrein wat die volgende drie weke ons wêreld sou wees. Daar was geen gras, geen bome, geen enkele sagte plekkie in die hele wasbak nie; in plaas daarvan was daar sneeu, ys, granietblokke van verskillende groottes en die 2,000ft bergtoerusting. Proboscis - die rede waarom ons hier was. Ons het as 'n span van vier na die afgesonderde grens van die Yukon- en Noordwestelike Gebiede gereis via 'n reeks vliegtuie - waarvan niemand weer sou sien totdat ons ons kom haal het nie. Ons was ongeveer 80 kilometer van die naaste tekens van menslike bewoning af op ons eie met die doel om 'n nuwe gratis roete op die Proboscis op te rig, asook om 'n ander een te herhaal.
Eerste uitsig vanaf die heli van die muur van 2000 meter waar ons was om te klim
In die maande voor hierdie oomblik was daar van my kant af baie gepraat en gehuiwer om aan die reis deel te neem. Ek was nog nooit vantevore op ekspedisie nie - seker dat ek in koue toestande baie geklim het, op groot mure geklim het, en op sommige afgeleë plekke was, maar nog nooit op hierdie skaal nie. Met minder ervaring in hierdie soort omgewing, en as die enigste vrou, was ek besorg dat ek die swak skakel sou wees - dat ek nie die omgewing sou kon hanteer nie, dat ek nie daarvan sou hou nie, dat dit ook sou wees koud, te hard, te veel. My gedagtes het daagliks verander totdat ek uiteindelik besluit het dat ek nie die geleentheid of die avontuur sou kon deurstaan ​​nie.
Die dae het verloop met elke storm wat verbygaan. Ons het gesukkel met reën en sneeu - beperk tot ons tente en seil kombuis - en die tyd deurgemaak met blokkiesraaisels, Cormac McCarthy-verhale, kerrie-etes, pizzapartytjies in ekspedisie-styl en bottels whisky totdat 'n rustige weer voorgekom het. Twintig dae daarna het ek en my man, Ben Ditto, bo-op Mt. Tromp. Ons het sopas 'n volledige opgang gemaak van die oorspronklike roete-afwyking (Women at Work) - graad VI 5.12 R. Dit het ons 17 dae geneem en drie pogings om dit te doen. Weer het ons vroeër omgedraai en ons het nogal gewoond geraak aan die koue, nat klim en die moontlikheid van toevlug. Solank ons ​​voorbereid was, sou ons in orde wees; so in ons klimpak vir die dag, afgesien van kos en water, het ons baadjies, reënbaadjies, gordels, pynstiller, tape en 'n mes gedra - want jy weet dit nooit.
Basiskamp en ons huis vir 17 dae
Toe ons op die bopunt van die muur staan ​​en sy grootsheid prikkel en die uitgestrekte gletsers en pieke wat uitstrek tot by die oog, weet ons dat ons net halfpad is - ons moes nou afklim. Ons sal van die hele formasie af moet gaan, ons toue trek en dit deur die gevestigde ankers dra, om weer grond toe te kom. Hopelik kon ons met gemak teen die muur afklim, want dit het ons 13 uur geneem om te klim en dit was nou net donker. Daar sou geen ruimte wees vir ernstige foute nie.
Die eerste 13 rappels het verbasend goed gevaar, afgesien van 'n rots met 'n baseball-grootte wat ek van die muur afgeskop het en in die helm van Ben neergestort het (gelukkig was hy in orde) en 'n touwerk om toue te vermy. Drie uur het verloop vandat ons begin rappel het. Ons het lekker tyd gemaak en het bietjie gemaklik gevoel toe ons na die eerste vyf staanplekke van die roete daal, 'n gebied wat ons alombekend gesien het, want ons het dit al drie keer geklim.
Hierdie gedeeltes het met die koudste water op aarde geloop, en ons het hande, arms en bene in hierdie skeure vasgesteek terwyl ons teen die muur opklim. Op pad af het ons probeer om die natheid soveel moontlik te vermy; ons het 'n redelike deel van die ysige gedrag gehad. Daar was nog net drie lang rappels op die grond. En ons voel 'n bietjie opgewonde toe die aarde in sig was.
Katie is besig om op te klim
Terwyl ons by die anker rondkruip en ons toue trek, word hulle vasgenael. Hulle sal nie beweeg nie.
Ons het harder getrek. Ons het hulle omgeswaai in die hoop dat hulle sou los. Niks nie, behalwe 'n algemene gevoel van verwoesting. Ons het na mekaar gekyk, ons het bo gekyk. Die duisternis omring ons, ons kopligte verlig net die onmiddellike ruimte rondom ons, en hulle lig verdwyn teen die muur. Ons kan net die blou en groen patroon van nylon wat op en af ​​in 'n reeks waaierige vlokkies van ongeveer 50 voet bo en na regs is, opspoor. Ons het nog nooit regtig voorheen hier neergekom nie, maar dit blyk nou dat ons toue in hierdie gemors toegedraai was. Ons is daar vas in die donker, in die water, en ons vriende slaap by die basiskamp, ​​die res van die wêreld honderde kilometers ver.
Ons het twee opsies gehad: Een van ons kon weer op hierdie nat nat veld klim en moontlik die vasgekeerde stukke tou uitsorteer, of ons kan die tou afsny en voortgaan met alles wat nog oor was. Dit was omstreeks 01:00, ons was moeg, ons was koud, en nie een van ons kon die psige vasstel om weer op te gaan nie. Ons het vir opsie twee gegaan en die mes het uitgekom. Die skerp metaal het deur die tou gesny en ons het op die beste gehoop as dit na bo spring en verdwyn. Ondertoe kom 'n stapel koord by ons voete, bestaande uit een tou van 70 meter, en dit het geblyk dat dit ongeveer 50 voet van die ander lyn is. Om die twee aanmekaar te bind sou nutteloos wees - ons sou beter daaraan toe wees om die tou van 70 meter te gebruik. Ons is verlig om te doen met die vasgestelde toneel-scenario, en ons het voortgegaan met ons afkoms.
Koud en uitgeput na 'n ontstellende afkoms in die donker
Ons lyn was egter nie lank genoeg om na die oorblywende drie gevestigde rappels af te daal nie. Alarm het op ons afgekom. Al wat ons wou hê, was om terug te wees in ons tente met die belofte van warmte en gemak. Maar omdat ons lyn nie lank genoeg was om by die rappelankers uit te kom nie, moes ons tussenankers bou, wat toerusting en gordels op die muur agterlaat. Dit het meer tyd, geduld en bewustheid geneem. Met blerrie oë en geswelde vingers, neem ons die volgende taak om versnellings in krake en fissures te plaas en dit met 'n gordel gelyk te maak en uiteindelik 'n karabiner daaraan te heg, sodat ons die tou daardeur kan laat sak. 'N Eenvoudige taak wat vir ons 'n standaardoefening is, maar iets wat vir ons gevoel het soos in die 17de en 18de uur om in tuigies rond te hang, waarvan die druk in ons bene en heupe gesny het, wat ons liggame laat skree om hiervan vry te kom muur.
Die laaste 500 voet - iets wat ongeveer 'n uur moes geneem het - het binne drie uur vyf rappels geword. By die laaste rappel, te moeg en moeg om nog 'n tussenanker te bou en te laat, het ons ons tou van 70 meter aan die bestaande anker vasgemaak en dit as 'n enkele lyn tot op die grond gebruik. Die volle lengte daarvan is dun gerek, wat ons ons laaste ontvlugting na die wêreld hieronder gee. Omstreeks 04:00 was ons uiteindelik terug op die rotsagtige grond. Dit het ons ses uur geneem om af te klim. Ons het onsself van harnas en helms gestroop, ons vermoeide liggame uitgesteek, ons oorblywende slukkies water gedrink en ons afgestap om te kampeer met die maan-gegote skaduwee van Mt. Proboscis op ons rug.
Die volgende dag het die son skyn - ons koue wêreld verhit. Die opgewondenheid oor ons prestasie het my die oggend nie te lank laat slaap nie. Ek was trots op myself dat ek die keuse gemaak het om deel te wees van die ekspedisie. Ons was die tweede groep in die geskiedenis van die plek, wat dateer uit 1963, om die berg vry te klim. Proboscis op 'n enkele dag - 'n waarlik seldsame en unieke ervaring. Ek was trots daarop dat ek al die angs en bekommernisse oor die wat en of die onbekendes kon opsy sit en my daar weggesit het.