Elke Sondag moet daar gepreek word in 'n konteks waar die omgewing al hoe meer en al duideliker postmodern word, terwyl die situasie binne die kerk steeds sterk modernistiese en selfs pre-moderne trekke vertoon. Die vraag wat ons in hierdie artikel wil aanspreek, is oor hoe ons vir postmoderne mense kan preek? Ons is van mening dat postmoderne mense beter aangespreek word deur 'n preek wat in die narratiewe styl voorberei en aangebied word as deur prediking in die vorm van proposisies.
Ten aanvang wil ons aansluit by drie metafore wat Kearney (1998:253) ontwikkel om die verandering te verduidelik wat plaasvind ten opsigte van die siening van die self en waarheid. In die pre-moderne paradigma kan die dominante metafoor verstaan word aan die hand van 'n spieël wat die lig uit 'n transendente oorsprong weerkaats, terwyl die moderne paradigma uitgedruk word met die metafoor van 'n lamp wat 'n eie, oorspronklike lig binne die self na buite homself projekteer. Die postmoderne paradigma daarenteen, kan die beste beskryf word met die metafoor van 'n meervoudige doolhof van beelde soos van spieëls wat mekaar reflekteer en waar dit onmoontlik is om die oorspronklike beeld te vind. "The postmodern paradigm is, in other words, that of a labyrinth of mirrors which extend infinitely in all directions - a labyrinth where the image of the self (as a presence to itself) dissolves into self-parody" (Kearney 1998:253).
Een moontlike reaksie is om eenvoudig aan die hand van die metafore van die lamp en die spieël, met groter lineêre gesag te preek. 'n Goeie voorbeeld is 'n proefskrif wat in Februarie 2007 by die Fakulteit Teologie, Universiteit van Pretoria, verdedig is. In die proefskrif word 'n keuse gemaak teen die fokus op "human experience", vir "the proclamation of the glory of God". Daarmee is predikers steeds "suksesvol". Dit is die soort taal wat kerkgangers graag hoor. De Kiewit (2007:137) rapporteer dat ongeveer 63% van respondente wat aan die "expository" model van prediking blootgestel is, dit verkies. Of dit hulle egter wesenlik beïnvloed, is 'n ander vraag.
Hiermee saam gaan die versigtigheid en selfs weerstand wat daar in postmoderne kulture bestaan teen 'n outoritêre styl van leierskap wat in bepaalde gemeenskappe groot skade aangerig het omdat dit op mense afgedwing is (Nel 2001:56). Ten opsigte van prediking beteken dit dat mens nie te seker moet wees dat 'n outoritêre styl van prediking noodwendig die boodskap die beste oordra nie. Dit mag wees dat dit subtiele vorme van weerstand uitlok en in elk geval op totaal alternatiewe maniere herinterpreteer word.
Daarom is ons van mening dat 'n reaksie op die uitdagings van die postmoderne era eerder gebaseer moet word op die dominante paradigma in die kultuur as op die gangbare kommunikasievorm binne die kerk. Die mense wat in die kerk sit en luister na 'n preek, se koppe is, by wyse van spreke, vol meervoudige beelde en perspektiewe wat mekaar weerkaats. Die konsepte en beelde waarin die preek na hulle toe kom, word deel van 'n dinamiese uitruil van idees. Die prediker is nie meer net die een wat die "lamp" gesagvol omhoog hou en koers aandui nie. Hy/sy is eerder deel van die parodie van die lewe. Daar hoef nie meer 'n finale uitkoms te wees met 'n absolute waarheid wat uit die preek spreek nie. Dit word eerder gemaklik opgeneem in 'n wêreld van paradokse waar idees (speels) heen en weer gekaats word.
In hierdie artikel posisioneer ons onsself in die breë stroom wat dikwels beskryf word as die Nuwe Homiletiek wat in die laaste kwart van die 20e eeu sterk na vore kom. Immink (2004:100-101) beskryf die hoofkenmerk van hierdie beweging soos volg: