Pous Leo X - Geskiedenis Podcasts - 2022
Giovanni de Medici, die seun van Lorenzo de Medici, is in 1475 in Florence gebore. Hy is op 13 -jarige ouderdom 'n kardinaal geskep en word pous Leo X in 1513.
Leo was 'n beskermheer van kuns en opvoeding en hy stig 'n Griekse kollege in Rome. Hy het ook begin om die Sint -Pieterskerk te herbou. Om die geld vir hierdie projek in te samel, verkoop hy dokumente genaamd aflate wat mense vergewe het vir die sondes wat hulle gepleeg het.
Martin Luther, 'n monnik van Wittenburg, was baie kwaad vir pous Leo X omdat hy op hierdie manier geld ingesamel het. Hy het geglo dat dit verkeerd is dat mense vergifnis kan koop vir sondes wat hulle gepleeg het. Luther het besluit om sy sienings oor die onderwerp neer te skryf. Daarna het hy die papier aan die deur van die kerk in Wittenberg vasgespyker.
Leo het Luther beveel om op te hou om probleme op te wek. Hierdie poging om Luther stil te hou, het die teenoorgestelde uitwerking gehad. Luther het nou begin om verklarings oor ander kwessies uit te reik. Byvoorbeeld, op daardie tydstip het mense geglo dat die pous onfeilbaar was (nie in staat tot foute nie). Luther was egter oortuig dat Leo X verkeerd was om aflate te verkoop. Daarom, het Luther aangevoer, kon die pous onmoontlik onfeilbaar wees.
Pous Leo X sterf in 1521.
'N Gunsteling satire wat rondom hom ontwikkel het, is die & quotGospel volgens Marks and Silver & quot genoem, wat lui:
& quot In daardie dae het pous Leo vir die geestelikes gesê: 'Wanneer Jesus, die Seun van die mens, op die stoel van ons Majesteit kom, sê eerstens:' Vriend, waarom kom U hierheen? En as Hy jou niks in silwer of goud gee nie, werp hom dan in die buitenste duisternis uit. '& Quot
(A History of the Popes, dr Joseph McCabe, ibid., Deel 2, hoofstuk oor "The Age of Power"
Dit was pous Leo X wat die berugste en skadelikste verklaring oor die Christendom in die geskiedenis van die Kerk gemaak het. Sy verklaring het aan die wêreld pouslike kennis van die Vatikaan se valse voorstelling van Jesus Christus geopenbaar en die skaamte van die Christelike godsdiens onbeskaamd blootgelê. By 'n uitbundige banket op Goeie Vrydag in die Vatikaan in 1514, en in die geselskap van & quotseven intimates & quot (Annales Ecclesiastici, Caesar Baronius, Folio Antwerp, 1597, tome 14), het Leo 'n wonderlike aankondiging gemaak dat die Kerk sedertdien hard probeer het om ongeldig te maak.
Pous Leo rooster 'n kelk wyn in die lug en rooster:
& quot Hoe goed weet ons watter winsgewende bygeloof hierdie fabel van Christus vir ons en ons voorgangers was. & quot
Die uitspraak van die pous is opgeteken in die dagboeke en rekords van beide Pietro kardinaal Bembo (briewe en kommentaar op pous Leo X, herdruk van 1842) en Paolo kardinaal Giovio (De Vita Leonis Decimi,, op cit.), Twee medewerkers wat getuies was van Dit.
Caesar (kardinaal) Baronius (1538-1607) was bibliotekaris van die Vatikaan vir sewe jaar en skryf 'n geskiedenis van 12 dele van die kerk, bekend as Annales Ecclesiastici. Hy was die mees uitstaande historikus van die Kerk (Catholic Encyclopedia, New Edition, 1976, ii, bl. 105) en sy verslae verskaf belangrike insiderinligting vir enigiemand wat die ryk diepte van vervalsing in die Christendom bestudeer.
Kardinaal Baronius, wat in 1605 twee aanbiedings van die hand gewys het om pous te word, het die volgende opmerkings oor Pous Leo se verklaring bygevoeg:
Die pous word van ateïsme beskuldig, want hy het God verloën en Christus genoem voor kardinale Pietro Bembo, Jovius en Iacopo Sadoleto en ander intieme, 'n fabel ', dit moet reggestel word & quot.
(Annales Ecclesiastici, op. Cit., Tomes viii en xi)
In 'n vroeë uitgawe van die Catholic Encyclopedia (Pecci ed., Iii, pp. 312-314, passim), het die Kerk twee en 'n half bladsye gewy in 'n poging om die mees vernietigende verklaring wat die hoof van die Christendom ooit gemaak het, tot niet te maak. Dit het die essensie van sy betoog gebaseer op die veronderstelling dat wat die pous bedoel het met "winsgewend" was "winsgewend" en "verhaal" bedoel was om "kwotradisie" te beteken.
Daarom het verwarde Katolieke teoloë aangevoer dat wat die pous werklik bedoel het, was:
& quot Hoe goed het Christene baat gevind by hierdie wonderlike tradisie van Christus & quot.
Maar dit is nie wat hy gesê het nie.
Dit is uit die Christendom se eie rekords dat pous Leo se verklaring aan die wêreld bekend geword het. In sy dagboeke het kardinaal Bembo, die sewe jaar se sekretaris van die pous, bygevoeg dat Leo:
Dit is bekend dat dit die Christendom self nie glo nie. Hy het in stryd met die geloof gevorder en dat hy, deur die veroordeling van die Evangelie, 'n ketter te wees, dat hy skuldig was aan sodomie, en dat hy saam met sy kamerlede verslaaf was aan plesier, luukse, ledigheid, ambisie, onkuisheid en sensualiteit en dat hy sy hele dae in die geselskap van musikante en buffons. Die dronkenskap van sy onfeilbaarheid was spreekwoordelik, hy beoefen inkontinensie sowel as dronkenskap, en die gevolge van sy misdade het die grondwet van die mense verpletter. & Quot
(Briewe en kommentaar op pous Leo X, ibid.)
'Dit het ons goed gedien, hierdie mite van Christus'
Dieselfde verskil. Ses en 'n half dosyn.
Wat irriterend en verwarrend is, is hoe verligte en opgevoede persone opgeneem kan word in die mite dat 'n medemens die almagtige God is wat hulle moet aanbid. En hulle sien nie die kultiese aspek hiervan nie.
Kom nou hierheen en laat ons pouslike onfeilbaarheid met betrekking tot hierdie pous bespreek.
@deepsight. . Dat 'n pous gesê het, is geen bewys dat hulle oortuigings vals is nie.
Wat irriterend en verwarrend is, is hoe verligte en opgevoede persone sulke onsinnige argumente kan voer en dink dat dit geldig is.
As 'n ou met 'n doktorsgraad in filosofie, of astrologie, of kosmologipoof gesê het dat u eenheid van oneindige geloof dwaas was, sou dit u daarvan weerhou om dit te glo?
Moenie bekommerd wees oor chukwudii44 nie. Ek is hier. hanteer my /> />
Meeeeeeeeeerrry christmas, Krayola!
Ek kan nie met jou handel nie. U skryf nie in op pouslike onfeilbaarheid nie.
Wat is hierdie nuwe taktiek van u om my eie woorde te keer? . .dit skitterend
Wat kritiseer jy? die Institusie, of die geloof van die individuele Christen?
Die vraag is: het pous Leo die stelling ex-cathedra gemaak of nie? Dit sal die geldigheid daarvan bepaal. lol!
Pous Leo het waarskynlik verwys, nie na die Christendom wat die katolieke kerk bedien nie, en sy geestelikes, maar na sy gesin wat 'n ongelooflike fortuin uit die kerk gemaak het. Julle het seker al van die Medici gehoor. Hulle was 'n bankfamilie uit Florence en hulle was dekades lank die pouslike bankiers, wat beteken dat enige geld wat die kerk gemaak het, 'n snit daarvan gemaak het. Stel jou voor al die tiendes van regoor Wes -Europa.
Die Medici was verreweg die rykste familie in Europa in hul tyd. Hulle het soveel geld gemaak dat hulle koninklikes geword het - koningin Catherine de Medici van Frankryk, en die ander een wie se naam ek op die oomblik nie kan onthou nie. Hulle het die Renaissance byna alleengeskop. Hulle het Galileo en Michelangelo en Raphael beskerm. Eintlik het al die geld wat hulle gemaak het, die renaissance en vroeë humanisme befonds. Machiavelli's The Prince is ook vir hulle geskryf en op baie maniere gebaseer op hoe hulle hul politieke sameswerings te werk gegaan het.
Hulle is 'n uiters fassinerende gesin. Na my mening die oorspronklike Mafioso van Europa, The Godfathers. Nadat hulle moeg geraak het om aan die kerke se toutjies te trek, het hulle hulself net as pouse opgerig, sodat hulle ook die poppespeler, die snare en die marionet was. Hulle het 2 pouse opgelewer !!
Klik op die prentjie om 'n galery te sien Tussen 1300 en 1600 is die Westerse wêreld verander.
'N Buitengewone golf van artistieke en kulturele innovasie het die Middeleeuse samelewing verpletter en die Europese kultuur teësinnig in die moderne era ingebring.
Geboue is gebou wat groter en beter was as ooit tevore. Met inspirasie uit die klassieke verlede, is nuwe reëls uitgevind wat betrekking het op proporsie en perspektief. Pragtige tempels vir rykdom is in Florence ontwerp en die grootste koepel ter wêreld is gebou deur Filippo Brunelleschi, die briljante ingenieur.
Mans aanvaar nie meer die leringe van die Kerk op sigself nie. Nou wou hulle die natuurlike wêreld bestudeer, om self die geheime van die heelal te ontdek. Leonardo da Vinci was 'n pionier in die studie van menslike anatomie en Galileo Galilei het die Katolieke vestiging geskud deur aan te kondig dat die aarde om die son draai.
Onderrig, bevry van die eksklusiewe greep van die Katolieke Kerk, het gefiltreer tot die opwaarts beweeglike middelklasse. Ou tekste, wat meer as 1 000 jaar lank nie gelees is nie, is verslind en gedebatteer. Met die uitvinding van drukwerk het idees vinniger as ooit tevore deur Europa gevee, en denkers en skrywers het hul opinies met die algemene publiek gedeel. Vasari teken die lewens van kunstenaars en die bydrae van die Medici op in 'n voorloper van vandag se PR.
Machiavelli, die peetvader van Realpolitik, het die eerste moderne handleiding vir leierskap, "The Prince", geskryf, 'n pragmatiese wêreld waarin die doel altyd die middele geregverdig het.
Mense redeneer steeds oor wat die Renaisssance beteken, wanneer dit begin het en of dit selfs bestaan ​​het. Wat onmiskenbaar is, is dat iets buitengewoons gebeur het in die hartjie van die laaste millennium. Dit het die gesig van die Westerse kultuur verander en het geen twyfel gelaat dat die Medici die beskermhere was nie, die katalisator van genie.
haha. Ek het hierdie kwartaal pas geleer.
- Onder leiding van handelsoligargieë
o Hertogdom Milaan
o Republiek van Florence
o Republiek van Venesië
- Pouslike State
- Koninkryk van Napels
- Teen die 15de eeu het almal behalwe Venesië hulself oorgegee aan despote.
- Cosimo de Medice van Florence
o Ryk groot politikus.
- Die stadstate bied 'n uitstekende klimaat vir intellektuele artistieke aktiwiteite
- Cosimo de Medici en die platoniese akademie.
- Humanisme: die nuwe renaissance -leer: liefde vir die oudheid, geskiedenis, argeologie, morele filosofie.
- Menswaardigheid, individualisme
- 'n Nuwe opvoedkundige program
o Retoriek, tale, studie van die klassieke
o Advertensie lettertipes
o Griekse filosofie en Griekse kerkvaders.
- Herontdekking van Plato
- Ewige idees
- Morele filosofie
- Geloof in menslike potensiaal
- Menslike vryheid om te word.
Petrarch klim Mount Ventoux
"Ter ere van menslike potensiaal"
- Filologie: die studie van taal. Historiese diskontinuïteit. Implikasies
o Valla (1406-1437) en die skenking van Konstantyn.
o Uitgedaagde kerk se aanspraak op sekulêre mag.
- Beurs in staatsdiens
- 'n Manier om die samelewing te verbeter
- 'n "Renaissance -man"
- Hoe om 'n heerser uit die 16de eeu te wees
- Rol van etiese oorwegings
- Op grond van sy historiese studies: 'n humanis
- Die Prins
- Die diskoerse
- Was kanselier van Florence toe medies tydelik afgewerp is.
- Albertini (1404-1472)
- Wie anders is 'n renaissance man?
kopieer en plak van my swak geneem notas ^^ /> />
Ek het nie geweet dat hulle enige pouse lewer nie. Dit was 'n eerstejaar elektiewe wêreldgeskiedeniskursus en ek het nie veel aandag gegee nie /> />
Bro, ek is nie 'n Jood nie Jode kom uit Europa
Masha, Musa of Moses is 'n Afrikaan in Egipte gebore
Yisrayl is geleë in Noordoos -Afrika wat nou die Midde -Ooste genoem word,
Gen 13: 1 Daarna het Abram opgetrek uit Egipte, hy en sy vrou en alles wat hy gehad het, en Lot saam met hom, na die suide
Watter land is suid van Egipte? Soedan of uit Gen 2:11 genaamd Havilah
Gen 2:11 Die eerste naam is Pison, dit is die een wat die hele Hawalah (Havila) omring, waar goud is.
Gen 25:18 (Hulle het gewoon van Havila tot by Sur, wat oos van Egipte lê terwyl julle na Assirië gaan.) Hy sterf in die teenwoordigheid van al sy broers.
Gen 25:19 Dit is die geslagsregister van Isak, die seun van Abraham. Abraham was die vader van Isak
Die seuns van Ab -ra -ham het van Havilah (Soedan) tot Shur gewoon, ons voorouers was geen Europeërs nie en beslis geen Jode nie
Die Skepperwette word aan die hele mensdom gegee; jy hoef nie 'n Jood, 'n Christen of 'n Moslem te wees om liefde aan jou broers of susters te bewys deur die Wet in die Oorspronklike Testament na te kom nie, want die Allerhoogste het die mensdom nooit 'n godsdiens gegee nie ,
Jes 66:23 En dit sal gebeur dat van die nuwemaan na die ander, en van die een sabbat na die ander, ALLE VLEES sal kom om voor My te aanbid, & quot, sê YAHAWAH.
Pred 12:13 Hier is die gevolgtrekking: Eerwaarde YAHAWAH en gehoorsaam SY Gebooie, want dit is die hele plig van die mens.
(Nie Hebreeus, Moslem, Christen of Jood nie, maar die hele mensdom!)
Eerlike belydenisskrifte van die Katolieke Kerk!
Die Katolieke Kerk het meer as duisend jaar voor die bestaan ​​van 'n protestant, op grond van haar goddelike missie, die dag [aanbidding] van Saterdag na Sondag verander. , Die Christelike Sabbat is dus tot vandag toe die erkende nageslag van die Katolieke Kerk, as Eggenoot van die Heilige Gees, sonder 'n woord van herinnering uit die Protestantse wêreld. & Quot Editorial, The Catholic Mirror (Baltimore), 23 September 1893.
Ek werp net lig op die dade van die Groot Moederkerk, Ek glo hulle het die Christendom uitgevind en daarom kon 'n pous sulke verklarings maak, en as pous was Leo X beslis 'n insider en ken hy sommige van die geheime van die pous
In sy dagboeke het kardinaal Bembo, die sewe jaar se sekretaris van die pous, bygevoeg dat Leo:
dus kon dit amper nie verwag word dat Leo positief oor Jesus sou wees nie.
U plasings dui aan dat u slegs die Torah as die Woord van YHWH hou. . .en het dus probleme om Jesus (Yeshua) as die Messias te aanvaar. U is nie alleen in die verband nie-die Jode het tot vandag toe dieselfde probleem. Maar ek het 'n vraag vir jou: Wat bedoel Gabriël met hierdie woorde in die boek Daniël---
24 & quot Sewentig weke word bepaal
Vir u volk en vir u heilige stad,
Om die oortreding te voltooi,
Om 'n einde te maak aan sondes,
Om versoening te tref vir ongeregtigheid,
Om ewige geregtigheid in te bring,
Om visie en profesie te verseël,
En om die Allerheiligste te salf.
25 & quot Ken dus en verstaan,
Dit vanaf die uitgang van die opdrag
Om Jerusalem te herstel en te bou
Tot Messias die Prins,
Daar sal sewe weke en twee en sestig weke wees
Die straat sal weer gebou word, en die muur,
Selfs in moeilike tye.
26 & quot En na die twee en sestig weke
Die Messias sal uitgeroei word, maar nie vir Homself nie
En die mense van die prins wat kom
Sal die stad en die heiligdom verwoes.
Die einde daarvan sal wees met 'n vloed,
En tot aan die einde van die oorlog word verlatenhede bepaal.
27 Dan sal hy 'n verbond met baie vir 'n week lank bevestig
Maar in die middel van die week
Hy sal 'n einde maak aan offerandes en offers.
En op die vleuel van gruwels sal iemand wat woes is,
Selfs tot die voleinding, wat bepaal word,
Word uitgestort op die verlate. & Quot
Ek wag op u antwoord. Shalom
Man, jy moes aandag gegee het. Ek was vroeër obsessief deur hulle en het alles oor hulle gelees tot hoe hul banke so gestruktureer was dat hulle tiendes van oral in Europa kon kry. Lande soos Ysland wat nie veel van edelmetale in die gesig gestaar het nie, het hul tiendes in walvisbeen betaal. Hulle sou dit in ander lande soos Amsterdam in geld verruil, en hulle het iets genaamd 'Art of Exchange' wat hulle in staat gestel het om die geld in Rome te registreer sonder dat dit selfs Noord -Europa sou verlaat. In daardie dae kon jy nie met geld reis nie, want die paaie was gevaarlik.
Die Kerk, as die moderne wêreld se eerste multinasionale organisasie, moes geld oor die grense heen kon neem.
Vandaar die ontwikkeling van International Bank, die kundigheid van die Medici. Internasionale banke het takke regoor Europa gehad. As u 'n handelaar is en u op 'n sakereis wil reis, in plaas daarvan om met al die geld waarmee u handel wil ry, te reis, hoef u slegs die geld in u plaaslike tak van die bank te deponeer, en dan kan u ' Ek sou 'n stuk papier gee met 'n belofte om die houer op aanvraag die bedrag te betaal wat u gedeponeer het. U kan dan met hierdie stuk papier veilig weggesteek reis. As u by die stad kom, wil u slegs sake doen, maar u moet die papier aan die plaaslike tak van u bank in die stad wys, en hulle sal u die geld gee. Dit was netjies.
Die Grieks -Romeinse aanbidding van Mithras het die Christendom voorafgegaan, wie se goddelike figuur Mithra ook beweer is gebore op 25 Desember
Daar word aangevoer dat, aangesien die verhaal van die inkarnasie van die Verlosser van die Christene van 'n meer onlangse datum is as die van die oosterse en die antieke godsdienste (soos toegegee deur Christene self), die oorsprong van eersgenoemde dus aangedui en voorskadu is as 'n uitvloeisel van, indien nie plagiaat van laasgenoemde nie - 'n geleende eksemplaar, waarvan die heidense verhale die oorspronklike verskaf het. Hier sien ons dus 'n teenstand tussen bewerings, van watter merkwaardige persone wat in die wêreld van Verlossers, Messias en Seuns van God in verskillende eeue en verskillende lande gedink het, beskou kan word as die ware Verlosser en God & quot of of almal moet wees, of die aansprake van almal verwerp.
Vir navorsers in die oosterse geskiedenis onthul die merkwaardige feit dat verhale van vleesgeworde gode wat op die wonderbaarlike karakter van Jesus Christus antwoord en lyk, algemeen was in die meeste, indien nie al die belangrikste godsdienstige heidense nasies uit die oudheid nie, en die verslae en vertellings van sommige van hierdie goddelike inkarnasies. het so 'n opvallende ooreenkoms met dié van die Christelike Verlosser - nie net in hul algemene kenmerke nie, maar in sommige gevalle die kleinste besonderhede, van die legende van die onberispelike opvatting tot die van die kruisiging en die daaropvolgende hemelvaart - dat 'n mens kan amper vir 'n ander verwar word.
Meer as twintig aansprake van hierdie aard - bewerings om met goddelike eer belê te word (vergoddelik) - het na vore gekom en hulle met hul geloofsbriewe aan die balie van die wêreld voorgedra om die uitspraak van die Christendom te betwis deur Jesus Christus te verkondig, & quotthe enigste seun, en van God gestuur: & quot; twintig Messias, Verlossers en Seuns van God, volgens geskiedenis of tradisie, het in die verlede uit die hemel neergedaal en die gedaante van mense aangeneem, geklee in menslike vlees, en deur onbetwisbare bewyse van 'n goddelike oorsprong te lewer, deur verskillende wonderwerke, wonderlike werke en voortreflike deugde, en laastens het hierdie twintig Jesus Christus (die aanvaarding van hulle naam van die naam) die grondslag gelê vir die redding van die wêreld en opgevaar na die hemel:
Krishna van Hindostan
-Buddha Sakia van Indië
-Salivahana van Bermuda
-Zulis, of Zhule, ook Osiris en
Orus, van Egipte
-Odin van die Skandinawiërs
-Krite van Chaldea
-Zoroaster en Mithra van Persië
-Baal en strak, & quotthe only
Gebore uit God, & quot van Fenisië
-Indra van Tibet
-Bali van Afghanistan
-Jao van Nepal
-Wittoba van die Bilingonese
-Thammuz van Sirië
-Atys van Phrygia
-Xamolxis van Thracië
-Zoar van die Bonzes
-Adad van Assirië
-Deva Tat, en Sammonocadam van Siam
-Acides van Thebe
-Mikado van die Sintoos
-Beddru van Japan
-Hesus van Eros en Bremrillah,
van die Druïdes
-Thor, seun van Odin, van die Galliërs
-Cadmus van Griekeland
-Hil en Feta van die Mandaïete
-Gentaut en Quexalcote van Mexiko
-Universele monarg van die Sibille
-Ischie van die eiland Formosa
-Heilige een van Xaca
-Fohi en Tien van China
-Adonis, seun van die maagd Io van Griekeland
-Ixion en Quirnus van Rome
-Prometeus van die Kaukasus
-Mohammed, of Mahomet, van Arabië
@ Yisralite. . glo u dat die ou testament van goddelike oorsprong is? Is Moses in 'n mandjie gesit en deur Farao se dogter gevind?
@pastor. haha. ja. Ek het gelees oor al die dinge. Ek moes vir die eksamen studeer. Ek het my datums verkeerd gehad en het net 5 ure gehad om vir die eksamen te studeer. Tog het ek nog geslaag. Ek was net nie bewus daarvan dat hulle vir enige pous verantwoordelik was nie. Ek sal 'n rukkie deur die handboek kyk. Al wat ek in die klas gedoen het, was dat ek op Nairaland /> /> nie veel aandag aan die lesings gegee het nie. Halloooo, Yisralite. . . Ek wil by jou leer Kom leer my oor u godsdiens wat deur die Jode deur die Jode "gekaap" is
Pouslike onfeilbaarheid is die dogma in die Katolieke teologie dat die pous deur die werking van die Heilige Gees selfs van die moontlikheid van fout  bewaar word wanneer hy plegtig 'n dogmatiese leerstelling oor geloof of sedes aan die universele kerk verklaar of afgekondig het in goddelike openbaring, of ten minste in noue verband met goddelike openbaring. Daar word ook geleer dat die Heilige Gees in die liggaam van die Kerk werk, as sensus fidelium, om te verseker dat dogmatiese leerstellings wat as onfeilbaar verklaar word, deur alle Katolieke ontvang sal word. Hierdie dogma sê egter ook nie dat die pous in sy eie persoonlike lewe nie sonde kan pleeg nie, of dat hy noodwendig foutloos is, selfs as hy in sy amptelike hoedanigheid praat, buite die spesifieke kontekste waarin die dogma van toepassing is.
In die praktyk gebruik pouse selde hul krag van onfeilbaarheid, maar maak hulle staat op die idee dat die kerk toelaat dat die amp van die pous die regerende agent is om te besluit wat as formele oortuigings in die kerk aanvaar sal word.  Sedert die plegtige verklaring van pouslike onfeilbaarheid deur Vatikaan I op 18 Julie 1870, hierdie mag is slegs een keer gebruik ex cathedra: in 1950 toe pous Pius XII die Hemelvaart van Maria gedefinieer het as 'n geloofsartikel vir Rooms -Katolieke
Is u protestante nie ewe skuldig nie; het u ook u eie skandale gehad?
Luister net na hierdie preek van Martin Luther, die stigter van protestantisme
Luther bepleit 'n plan van agt punte om van die Jode ontslae te raak, hetsy deur godsdienstige bekering of deur uitsetting:
& quot Eerstens om hulle sinagoges of skole aan die brand te steek en om te begrawe en te bedek met vuil wat nie sal brand nie, sodat niemand ooit weer 'n klip of bakkie van hulle sal sien nie. , & quot
& quot Tweedens raai ek aan dat hulle huise ook vernietig en vernietig word. , & quot
& quotDerdens raai ek aan dat al hulle gebedeboeke en Talmoediese geskrifte waarin afgodery, leuens, vervloeking en lastering geleer word, daarvan afgeneem word. , & quot
& quotVierdens raai ek aan dat hulle rabbi's verbied word om voortaan onderrig te gee oor pyn van lewensverlies en ledemate. , & quot
En vir die vyfde adviseer ek dat veilige gedrag op die snelweë heeltemal vir die Jode afgeskaf word. , & quot
& quotSesth, ek beveel aan dat woeker vir hulle verbied word, en dat alle kontant en skat van silwer en goud van hulle geneem word. , Sodanige geld moet nou gebruik word op die volgende [manier], wanneer 'n Jood opreg tot bekering kom, moet hy ['n sekere bedrag] oorhandig word, & quot
& quot Sewende, ek beveel aan om 'n haksel, 'n byl, 'n skoffel, 'n graaf, of 'n spil in die hande van jong, sterk Jode en Jode te plaas, en ek laat hulle hul brood verdien in die sweet van hul voorkop, want dit is nie gepas dat hulle ons 'n vervloekte Goyim in die sweet van ons gesigte moes laat werk terwyl hulle, die heilige mense, hul tyd agter die stoof wegslee, smulend en pruttelend en boonop met godslastering roem op hul heerskappy oor die Christene van ons sweet. Nee, 'n mens moet hierdie lui skelms deur die broek sit. & Quot
As ons ons hande wil was van die lastering van die Jode en nie in hulle skuld wil deelneem nie, moet ons met hulle deel word. Hulle moet uit ons land verdryf word, en ons moet hulle soos mal honde verdryf
Dit wil voorkom asof hy ook hul moord bepleit deur te skryf & quot [w] e is die skuld daarvan om dit nie te vermoor nie. & quot [[/b] 7]
Aanvanklik het Luther 'n lae insig gehad in die boeke Ester, Hebreërs, Jakobus, Judas en Openbaring. Hy noem die Jakobusbrief en 'n strooi -brief, & quot vind min daarin wat dui op Christus en sy reddingswerk. Hy het ook harde woorde vir die boek Openbaring gehad, gesê dat hy & quotin op geen manier kon agterkom dat die Heilige Gees dit vervaardig het nie. & quot [
Ek vind dit heeltemal onbevredigend.
Ek verstaan ​​duidelik dat pouslike onfeilbaarheid nie verband hou met sonde nie. Soos u gesê het, het dit betrekking op die vorming van dogma: dit word dan as onfeilbaar geag sodra die pous se seël van Goddelike Openbaring daarop is.
Ek vra u die volgende vrae:
1. Het die Rooms -Katolieke Kerk ooit sy leerstellings of dogma in die geskiedenis verander?
2. As dit wel so is, wat suggereer dit omtrent die leerstellige onfeilbaarheid van vorige pouse?
3. Het die Katolieke Kerk ooit 'n dogma goedgekeur wat na vore kom as uiters vals, onsigbaar en as sodanig tot verwerping gelei het?
4. As dit so gebeur het, wat sê dit oor pouslike onfeilbaarheid op leerstellings?
1. Wie was die pous toe Martin Luther sy vrae aan die deur van die klooster vasgespyker het teen die verkoop van pouslike aflate vir die vergewing van sondes?
2. Was die verkoop van aflate vir die vergewing van sondes nie 'n standaard gebruik en leerstelling van die kerk in daardie tyd nie?
3. Wat sê dit oor pouslike onfeilbaarheid oor leerstellings?
4. As die pouse verstommend bose leerstellige of dogmatiese verklarings in die geskiedenis afgelê het, is daar dan rede om in pouslike onfeilbaarheid te glo?
Is sy uitspraak rakende die 'mite' van Christus in die spesifieke verband met Leo irrelevant vir hierdie bespreking? Kan 'n persoon wat so 'n opmerking kon gemaak het, gesê word dat hy onfeilbaar is wat die leer betref weens die vermeende Goddelike Openbaring? ? ? Waarom het hy geen 'Goddelike Openbaring' gehad oor die waarheid van Christus nie?
hierdie krag is slegs een keer gebruik ex cathedra: in 1950 toe pous Pius XII die Hemelvaart van Maria gedefinieer het as 'n geloofsartikel vir Rooms -Katolieke
ou seun, die bogenoemde aanhaling beantwoord u vrae. Die klousule van pouslike onfeilbaarheid is net een keer in die geskiedenis aangewend
Die Medici het 'n winsgewende vennootskap met 'n ander Middeleeuse mag, die Katolieke Kerk, gesluit. In wat een van die vindingrykste ondernemings van alle tye moes wees, die Medici -bank het 10% van u verdienste vir die Kerk ingesamel. (Luister u na Kunleoshob) As u nie kon betaal nie, het u te staan ​​gekom vir ekskommunikasie - 'n eenrigtingkaartjie na die hel.
Die pous self het 'n groot oortrokke rekening, en die Medici -bank het die winsgewendste onderneming in Europa geword. Teen 1434 kom die helfte van die bank se inkomste uit die 'filiaal' in Rome, wat eintlik weinig meer was as 'n mobiele bank wat die Pous regoor die wêreld gevolg het.
Pouslike konneksies het die Medici -bank groot mag gegee; gou wou almal 'n rekening by die pous se persoonlike bank hê. By een geleentheid is die benoeming van 'n nuwe biskop 'vertraag' totdat sy pa - 'n kardinaal - hul skuld by die Medici -bank terugbetaal het.
En die Medici het hul bankmededingers voorgehou vanweë die uitvinding van beperkte aanspreeklikheid. Giovanni di Bicci het 'n franchise -stelsel opgestel, waar streeksbestuurders 'n belang in die onderneming gedeel het. Giovanni verbied ook lenings aan prinse en konings, wat berugte slegte beleggings was.
Gevolglik het die Medici -onderneming in die swart gebly terwyl sy mededingers fortuin verloor het.
laat my nie toe om die dossier oor die rampspoedige Henry VIII, die stigter van die Anglikaanse kerk, oop te maak nie
hierdie krag is slegs een keer gebruik ex cathedra: in 1950 toe pous Pius XII die Hemelvaart van Maria omskryf as 'n geloofsartikel vir Rooms -Katolieke
ou seun, die bogenoemde aanhaling beantwoord u vrae. Die klousule van pouslike onfeilbaarheid is net een keer in die geskiedenis aangeroep
Die aand voor sy geboorte droom Giovanni se ma dat sy geboorte skenk aan 'n leeu op die altaar van die katedraal van Florence. Sy oortuig Lorenzo dat die lot van hul seun in die kerk lê, en hy ontvang die tonsuur op sewejarige ouderdom. Teen dertien jaar is hy die jongste kardinaal in die geskiedenis.
In 1492 bied die sterwende Lorenzo sy seun hierdie advies: "Wees God dankbaar. U behoort die skakel te wees om hierdie stad nader aan die kerk en ons gesin met die stad te bind. Daar sal baie wees wat julle sal probeer korrupteer. "
Lorenzo was reg. Giovanni leef sy lewe in weelde en oordaad, verkoop werk aan sy vriende en laat die pouslike kassie droogmaak. In 1513 met die dood van die ou pous lei Giovanni sy eie pouslike verkiesing - net soos sy ma voorspel - die titel in Leo X.
Giovanni is geen vreemdeling vir geweld nie. Hy wys hulle wie die baas is by die slagting in Prato en nie huiwer om samesweerders dood te maak voordat hulle eers by hom uitkom nie.
Maar Leo sal altyd die bekendste wees vir sy mislukking om Martin Luther te beheer wat die Katolieke Kerk in die helfte breek.
(hy het trouens nie die bedreiging van Luther ernstig opgeneem nie, wat sy grootste mislukking was)
12/11/1475 12/1/1521 Nvt
Lorenzo il Magnifico Clarice Orsini N/A
[grootte = 16pt]"God het ons gegee
die pousdom, laat ons dit geniet! "
Stap in die geheime argiewe van die Vatikaan
Drie en vyftig myl rakke. Vyf en dertig duisend volumes katalogus. Twaalf eeue se dokumente. Die Vatican 's geheime argiewe is een van die mees ikoniese bastions van godsdiens en kultuur ooit, maar hulle bestaan ​​is absoluut werklik.
Net die naam roep die raaisel en prag van die Katolieke Kerk aan, en laat die meer verbeeldingryke met sinistiese teorieë vorendag kom oor wat daarin kan lê. Die argiewe '-indekse is nie openbaar nie en is slegs toeganklik vir geleerdes sodra hulle 75 jaar oud is en in 'n vestingagtige deel van die Vatikaan gehuisves word.
Die geheimsinnige aard van die Katolieke Kerk en die potensiële troepe daarin het jare se wilde bespiegeling aangevuur oor wat daarin was. Selfs vandag nog is daar samesweringsteorieë oorvloedig oor die inhoud daarvan, en soos 'n gekke bespiegeling dat die Vatikaan buiteruimtelike wesens binne -in verberg.
In werklikheid is die geheime argiewe van die Vatikaan egter nie eintlik geheim nie. Die woord "secret " kom van 'n misverstand van die Latynse woord "secretum, " of privaat. Die argiewe was en is nog steeds ontwerp om die Heilige Stoel se amptelike papierwerk te huisves, tesame met korrespondensie en ander inligting rakende die pous.
Dit bevat ook enkele van die indrukwekkendste skatte en#x2014 -dokumente van die Katolieke Kerk wat uit die agtste eeu dateer. Maar tot 1881 het nie eens geleerdes van die Christendom toegang tot die argief gekry nie. Dit was toe pous Leo XIII, bekend as 'n intellektueel wat die modernisering van die laat 19de eeu gekonfronteer het, die troepe vir navorsers oopgemaak het. Hierdie fassinerende dokumente vertel nie net die verhaal van die Kerk nie, maar die res van die wêreld.
Een opvallende item is 'n brief van Mary Queen of Scots, wat tereggestel is nadat sy gedwing is om haar troon te abdikeer en byna 20 jaar in aanhouding uit te dien. Sy is uiteindelik ter dood veroordeel omdat sy saamgesweer het om koningin Elizabeth I, haar protestantse neef, te vermoor. Teenoor onthoofding skryf sy 'n wanhopige -brief aan pous Sixtus V, smeek om haar lewe en klap die "heretics " wat haar uiteindelik sou doodmaak. Die pous het nie ingegryp nie, en sy is op 8 Februarie 1587 onthoof.
Laaste brief van Mary Queen of Scots aan pous Sixtus V in 'n uitstalling van dokumente uit die Vatikaan se geheime argief, 2012.
'N Ander waardevolle dokument het die geskiedenis van godsdiens letterlik verander. Dit dokumenteer die ekskommunikasie van die Katolieke Kerk van Martin Luther, die Duitser wat Europa aangesteek het deur sy rug op Katolisisme te draai en sy 95 stellings te skryf, nou beskou as die dokument wat Protestantisme veroorsaak het. In reaksie hierop skryf pous Leo X �t Romanum Pontificem, " 'n pouslike bul wat Luther uit die Katolieke Kerk geskop het. Dit het Luther bevry om 'n eie kerk te begin, en die skeuring het sedertdien 'n groot deel van die wêreldgeskiedenis gedefinieer.
Die dokument van ekskommunikasie van Martin Luther in 'n uitstalling van die Vatikaan se geheime argiewe.
Die geheime argief bevat ook 'n uiters geheimsinnige dokument: die notule van die verhore teen die Tempeliers. Dit staan ​​bekend as die Chinon -perkament en is die grootte van 'n eetkamertafel, en dit dokumenteer die beproewings van die Rooms -Katolieke militêre orde vir dinge soos godslasterlike gedrag en dwaalleer tydens die kruistogte. Danksy 'n argieffout het die perkament eeue lank verlore gegaan en is dit eers in 2001 gevind in 'n boks met ander dokumente. Nou is dit korrek gekategoriseer en is dit beskikbaar vir navorsers.
Toe die Chinon -perkament in 2007 openbaar gemaak word, het dit die erfenis van die Tempeliers effektief gerehabiliteer deur te bewys dat pous Clement V die kennis van die groep in 1308, sonder kennis van die geskiedenis, eintlik vrygespreek het.
231 afsettings op 60 meters perkament, deel van die uitstalling van dokumente uit die Vatikaan se geheime argief.
Hierdie en ander historiese dokumente word naby die Vatikaanbiblioteek in Rome gestoor. Soos enige argief, is daar stapels en leeskamers. Daar is ook 'n vuurvaste ondergrondse struktuur wat ontwerp is om brose dokumente teen elemente en vuur te beskerm. Daar is selfs 'n skool vir geestelikes wat geskiedenis studeer. En omdat dit die Vatikaan is, is daar ook baie heilige kuns om na te gaan.
Niemand het toegang tot die argief nie, slegs vir geleerdes wat 'n deeglike keuringsproses ondergaan. Die afgelope paar jaar het die Vatikaan egter 'n bietjie meer oop geword met sy geheime. In 2010, in reaksie op toenemende openbare belangstelling in die geheime argiewe en mites wat deur Dan Brown se topverkoperboek voortgesit word Engele en demone, het die Vatikaan joernaliste toegelaat om dit vir die eerste keer te besoek.In 2012 het die Vatikaan se geheime argief 'n openbare uitstalling van enkele van sy belangrikste dokumente aangebied ter viering van sy 400ste verjaardag. En in 2019 het pous Francis aangekondig dat die Vatikaan sy argiewe oor Pius XII sal open. Tydens 'n geleentheid ter herdenking van die 80ste herdenking van die verkiesing van Pius XII vir die pousdom, het Francis gesê dat hy bevel gegee het dat die argief in Maart 2020 geopen moet word. " . Die argiewe is op 2 Maart 2020 geopen, maar dan kort daarna gesluit weens die COVID-19-pandemie.
Die binnekant van die Vatikaan se geheime argief.
In 2005 het Sergio Pagano, die prefek van die Geheime Argief, onthul waarom daar onwilligheid was om al die argiewe oop te maak. Pagano vertel L 𠆞spresso dat dit nie 'n kwessie van moed is nie en dat dit 'n kwessie van hulpbronne is. Aangesien die argief so groot is, het Pagano gesê, is dit 'n uitdaging om dokumente vinnig te verwerk en aan historici beskikbaar te stel. Maar dikwels, sê hy, klink mense dat die Vatikaan -argiewe oopgemaak word, amper asof hulle 'n geheime vesting wil binnegaan deur denkbeeldige weerstand te oorkom, maar as die deur oop is en die dokumente beskikbaar is, lyk dit asof diegene by die hekke, moenie opdaag nie, of maak amper 'n toeristebesoek. "
Die prefek verwerp druk om dokumente oor Pius XII bekend te maak, noem dit 'n vreemde verskynsel en impliseer dat navorsers gedryf word deur 'n begeerte om die Katolieke Kerk af te neem.
Dit bring ons by die mees omstrede dokumente in die geheime argiewe en ons het betrekking op die voortgesette skandaal van seksuele misbruik binne die kerk. Soos dit blyk, het elke bisdom ook geheime argiewe, en baie het gehelp om die deelname van die Kerk aan die mishandeling te bevestig. Maar dokumente by die Vatikaan se geheime argiewe word eers bekendgemaak sodra hulle minstens 75 jaar oud is, en die ware eienaar van die argief is nie die kerk nie, maar die pous.
Alhoewel mense individuele bisdomme kan dagvaar vir hul inligting, is die Kerk self gelykstaande aan 'n soewereine nasie en kan sy doen wat sy wil. Die pous is die enigste een wat die dokumente vroeg kon vrystel en soos dit nou lyk, kan dit dekades duur voordat joernaliste, historici en slagoffers meer te wete kom oor die rol van die Katolieke Kerk in die misbruik.
Vergifnis verkoop: hoe geld die Protestantse Hervorming aangewakker het
Tans kan die koerante dit 'Indulgence-gate' noem, maar destyds was korrupsie algemeen in die hoogste ampte van die kerk. Leo X was pous in Rome, lid van die hooglewende de Medici-familie. Hy het biskoppe aan sy gunsteling familielede opgedra en die Vatikaan se tesourie aangeraak om sy uitspattige lewenstyl te ondersteun. Toe die geld opraak, het hy gebruik gemaak van 'n redelik nuwe fondsinsamelingskema — om vergifnis van sondes te verkoop. Bedroefde familielede kon 'n oorlede geliefde teen 'n vergoeding uit die vagevuur haal. Teen die regte prys kan hulle ook spaar vir hul eie toekomstige sondes - 'n geestelike IRA. Aflate, het hulle hulle genoem.
Intussen, in Duitsland, was Albert van Brandenburg 'n jong professionele persoon op die vinnige pad van kerklike sukses. Op 23 -jarige ouderdom was hy aartsbiskop van Magdeburg en administrateur van Halberstadt. Dit was in stryd met die kanonieke wet om meer as een amp te beklee, maar almal doen dit. Dit was 'n goeie manier om politiek te speel. Toe die aartsbiskop van Mainz dus beskikbaar raak, het prins Albert probeer om 'n derde amp by sy CV te voeg - dit is die polities magtigste van almal. Die probleem was dat Albert min kontant gehad het. Dit lyk asof hy sy likiede bates bestee het om die poste te beklee wat hy reeds beklee het, en pous Leo het 'n enorme bedrag gevra om hom te oorweeg vir die pos in Mainz. Die normale strategie om die koste in die vorm van belasting of fooie aan die gewone mense oor te dra, was onprakties, aangesien Mainz in tien jaar deur vier aartsbiskoppe gegaan het en byna bankrot was om al die uitbetalings te ondersteun. Maar Albert het 'n goeie kredietgradering en kon leen by die bank van Jacob Fugger, 'n Oostenrykse handelaar wat destyds die geldmagnaat van Europa was. Hoe om die lening terug te betaal? Aflate. Pous Leo het die verkoop van aflate in Duitsland gemagtig, met.
Teken nou in om aan te hou lees. Intekenare het volledige digitale toegang.
Die Sint -Pietersbasiliek word herbou, maar daar was nie geld nie. Leo het besluit om die probleem betyds op te los. Op hierdie dag, 15 Maart 1517, verklaar hy dat elkeen wat 'n bydrae tot die katedraal gegee het, 'n toegewing sal geniet. Alhoewel in die teorie, 'n toegeeflikheid slegs 'n vergifnis was van boetes wat in hierdie wêreld deur die kerk uitgevaardig is, is dit in die praktyk uitgevat asof dit die werklike sondeskuld dek en siele van die vagevuur kan bevry. Die kern van die toegeeflikheid was soos volg:
". [Ek] bevry jou van al jou sondes, oortredings en buitensporighede, hoe groot dit ook al is. wat tydens die doop besit is, sodat as u sterf, die poorte van straf gesluit word.
'N Dominikaan met die naam Tetzel, gestuur om die toegeeflikheid in Duitsland te verkondig. Tetzel het bo -oor homself gekom in sy beloftes, wat impliseer dat die toegeeflikheid selfs die toekomstige sondes dek wat die koper nou in sy hart koester. Frederik die wyse het geweier dat die toegewing in sy gebied Sakse verkondig word, meestal omdat hy huiwerig was om toe te laat dat Saksiese munt sy finansieel uitgeputte gebied verlaat. Tetzel kom so naby die grens van Sakse as moontlik. Folk van Wittenberg het oorgesteek en die kosbare papiere gekoop.
Leo X: die 'ongelukkige ' pous 500 jaar later
Vyfhonderd jaar gelede, op Vrydag 4 Maart 1513, vergader die kardinale van die Heilige Roomse Kerk in konklavie. Onder hulle was die Engelsman Christopher Bainbridge, wat nuus van die verrigtinge weggesteek het deur boodskappe in een van sy silwer borde te krap en dit aan die Engelse ambassadeur te gee. Vatileaks is niks nuuts nie.
Na vyf dae se beraadslaging (en 'n vermindering in hul daaglikse voedselrantsoen), het die kardinale gestem vir Giovanni de 'Medici, wat die naam Leo X aangeneem het.' Die enigste moontlike uitspraak oor die pontifikaat van Leo X is dat dit jammer was vir die Kerk, 'merk die skrywers van die Catholic Encylopaedia van 1911 op. Leo het sy gesinsbelange en sy eie liefde vir die kunste voorop gestel - en kon nie die oproepe tot hervorming wat die westerse Christendom binnekort sou skei, weerstaan ​​nie.
Die eerste van die Medici-pouse was slegs sewe en dertig, maar hy was nie onervare nie. Leo se verkiesing in 1513 was die hoogtepunt van lang pogings deur die Medici om hul invloed in Rome uit te brei. Giovanni de 'Medici is in 1489 op die vroeë ouderdom van dertien aangestel as kardinaal, en formeel die gewoonte aangeneem in 1492. Die advies wat sy pa Lorenzo' The Magnificent ', de facto heerser van Florence, gegee het, is leersaam. 'U behoort God dankbaar te wees en gedurig te onthou dat dit nie uit u verdienste, u omsigtigheid of u sorg is dat hierdie gebeurtenis plaasgevind het nie, maar deur sy guns, wat u slegs deur 'n vrome, kuis kan terugbetaal en 'n voorbeeldige lewe. 'Om so 'n deugsame leefstyl te handhaaf, sou egter moeilik wees in Rome,' die sink van alle ongeregtigheid '. Giovanni sou 'waarskynlik ontmoet met diegene wat veral probeer korrupteer en jou tot ondeugde aanspoor'.
Alhoewel vandag selfs beskuldigings van 'n minder as voorbeeldige lewe genoeg is om 'n kardinaal se bedanking te dwing, was dinge in 1513 nogal anders. Die reëls oor kuisheid is wyd getref, nie die minste deur pouse self nie. Leo se voorganger, Julius II, erken openlik 'n buite -egtelike dogter, Felice Alexander VI het nie minder nie as agt kinders gehad. Daar is voorstelle - hoofsaaklik op grond van 'n opmerking van 1525 deur Guicciardini en 'n later anonieme pamflet - dat Leo manlike minnaars het. (Hy maak die Routledge Who's Who in Gay and Lesbian History.) In die sestiende eeu het die reëls oor selibaat egter nie net oor behoorlike gedrag gegaan nie, maar ook oor die beperking van nepotisme. Hulle verteenwoordig 'n poging (al was dit onvoldoende) om te verhoed dat priesters en pouse kerkeiendom aan hul seuns oordra.
Dit was die maatstaf van Leo se pousdom dat hy sy vyande in Rome om hom gesien het. Hy het die mag van die College of Cardinals verdun deur 'n ontsaglike een-en-dertig nuwe promosies in die enkele skepping van 1517 te doen (slegs vyf-en-twintig uit 'n moontlike een-en-dertig kardinale het aan die 1513-konklav deelgeneem). Maar hy word veral onthou vir wat hy nie gedoen het nie: begryp die politieke dimensies van Martin Luther se uitdaging om die kerkleer.
Leo se historiese reputasie is deels 'n produk van ongelukkige tydsberekening. Die verkoop van 'aflate' was 'n groeiende deel van die kerk se inkomste vir dekades. (Die 'toegeeflikheidstelsel' het beteken dat kopers in ruil vir 'n skenking aan die kerk 'n paar sondes kon verlos en minder tyd in die vagevuur kon deurbring voordat hulle na die hemel opklim.) Dit was veral nie Leo se skuld dat die twis in sy pousdom opgeblaas het nie. .
Miskien moet Leo meer onthou word vir sy wonderlike beskerming van Raphael, vir sy vriendskap met Baldassare Castiglione, skrywer van The Courtier, vir die werk van die vooraanstaande literêre figure wat sy sekretariaat uitgemaak het. Dit was 'n pous wat die Universiteit van Rome herorganiseer het en sy eie gebou het en die Vatikaanse biblioteek stig 'n Griekse kollege en 'n uitgewery wat die Venesiaanse drukker Aldus Manutius beskerm. Hy het navorsing oor die antieke oorsprong van Rome bevorder en Raphael daarvan beskuldig dat hy 'n argeologiese kaart van die stad gemaak het.
Twintig jaar vroeër was dit moontlik 'n glinsterende, maar eerder wêreldse, pousdom. Maar by die maak van reputasie is tydsberekening alles. Leo sal vir altyd die pous wees wat die uitdaging van hervorming misluk het.
Catherine Fletcher is dosent in openbare geskiedenis aan die Universiteit van Sheffield. Hierdie week sal Catherine die opdaterings van die 1513 -konklavie @cath_fletcher op Twitter tweet.
U kan hier ander berigte van History Matters oor pouslike geskiedenis en die pous se bedanking vind.
TERWYL die keiser sy edik teen Luther uitreik, is sy politieke verbond met die pous gesluit. Maar baie veranderinge het plaasgevind voordat dit bereik is.
Leo X is deur die noodsaaklikheid gedryf tot sy finale toestemming vir die verkiesing van Charles tot die keiserlike troon, maar na sy toestemming was hy bang dat die keiser meer sou klim as ooit. Charles en Francis was gretige mededingers om die guns van die pous, wie se partydigheid belangrik was vir elkeen in die naderende stryd, wat hoofsaaklik in Italië geveg moes word. Dit lyk skaars te betwyfel watter kant Leo X sou kies, hoewel sy medelye oorspronklik met Spanje was, maar nou het die mag van die Ryk hom met afkeer en vrees vervul.
Vir die Medici -pous, soos so baie van sy voorgangers, was die idee van 'n oppergesag, soos die Hohenstaufen nou al beoog het, soos 'n lewende nagmerrie. Die noodsaaklikheid om die magsbalans in Europa te handhaaf, waardeur alleen die onafhanklikheid van die Heilige Stoel en die 'vryheid van Italië' verseker kon word, het Leo dadelik in die geledere van die vyande van die Hapsburg gedryf. Vandaar die plan om die reis van die keiser na Rome te voorkom deur aggressie, vandaar die idee van 'n groot anti-keiserlike bond met Frankryk, Venesië, Engeland en die Switsers. Engeland het egter geen neiging getoon om by so 'n alliansie betrokke te raak nie, gevolglik is 'n kleiner bondgenootskap tussen die pous, Frankryk en Venesië oorweeg. Maar toe die twee laasgenoemde moondhede versigtig teruggehou het, het die pous hom ook teruggetrek, sonder die neiging om alleen die oortreding te betree. Hy was egter die gretigste om vriendskaplik met Frankryk te verkeer, en in hierdie wens is daar geen twyfel dat sy ontwerpe op Ferrara 'n duidelike rol gespeel het nie. Die onderdrukking van die hertog, sy onoortreflike vasaal, wat sedert die tyd van Julius II 'n belangrike item van die pouslike beleid was, was vir Leo dringender as ooit, want dit was nie net in die tyd van die Franse nie inval in 1515, maar ook tydens die oorlog van Urbino, het hertog Alfonso gemeenskaplike saak met die vyande van die Heilige Stoel gemaak. Boonop blyk die onderwerping van Ferrara op hierdie tydstip veral wenslik te wees, want Leo X was daarvan oortuig dat slegs die toename in die state van die kerk 'n einde moes maak aan die kritieke posisie wat hulle tussen die twee grootmagte van Europa beklee. . Bewus van sy eie swakheid, was daar tot dusver geen ander keuse nie, behalwe die twyfel tussen hierdie twee magte, of om hom aan een van hulle te verbind, met die risiko dat hy tot 'n toestand van diensbare afhanklikheid sou oorgaan. Nadat die besittings van die Kerk, by die dood van Lorenzo, deur die anneksasie van die hertogdom Urbino en Pesaro by die dood van Lorenzo vergroot was, was die verkryging van Ferrara die enigste ding wat die Heilige Stoel in staat wou stel om homself teen vriende en vyande te verdedig.
Venesië en Frankryk was die natuurlike vyande van so 'n oorwinning van die state van die kerk in Sentraal -Italië, en Alfonso het baie goed geweet dat hy op die hulp van albei hierdie magte kon staatmaak. Tog het dit nou gelyk asof Frankryk bereid was om so 'n getroue en oorlogsugtige bondgenoot soos hertog Alfonso te laat vaar. In September 1519 is 'n verdrag tussen Leo en die nuwe Franse ambassadeur, Saint-Marceau, gesluit tussen Leo en die nuwe Franse ambassadeur, waardeur eersgenoemde homself belowe het om die belange van Frankryk met sy tydelike en geestelike wapens te verdedig , en om die belegging met die kroon van Napels aan Charles te weier in samewerking met die van die Ryk. Aan sy kant het Francis I belowe om die state van die kerk met alle mag te verdedig teen Charles en alle onbeduidende vasale. Hierdie laaste klousule het duidelik na Ferrara verwys, en Francis het lank gehuiwer voordat hy daartoe ingestem het. Hy het egter uiteindelik ingestem, en die verdrag is op 22 Oktober onderteken.
Karel V, wat niks van hierdie geheime verdrag geweet het nie, was altyd gretig besig om met die pous te onderhandel, wat verstaan ​​het hoe om hom in die hand te hou deur die hoop op 'n gunstige ooreenkoms uit te hou. Maar sodra die samewerking van Francis blykbaar deur die verdrag van Oktober gewen is, wou Leo X. gebruik maak van die voordele wat die situasie bied. Nietemin, hoofsaaklik vanweë Venesië, durf hy nie openlike maatreëls teen Ferrara tref nie, en het hy daarom van onderfoute gebruik gemaak. Sonder om eers 'n vermoede in Alfonso se gedagtes te wek, het die pous 'n skielike aanval op die hoofstad van die hertog veroorsaak deur diegene wat hy uit Ferrara verban het. Die waaksaamheid van die markies van Mantua het die poging egter gefrustreer.
Fortuin was voordeliger vir die pous in die maatreëls wat hy getref het teen die klein tiranne van die optogte van Ancona en Umbrië, wat onwettig 'n mag ingeneem het wat groter was as wat aan hul voorgangers behoort het. Die konstante klagtes van die mense wat deur hierdie gewetenlose en oproerige despote onderdruk is, vra al geruime tyd om onderdrukkende maatreëls. In Maart 1520 het Leo van mening dat die regte oomblik aangebreek het om dit te neem, en lank voordat die tiranne van die optogte bewe voor die energie wat hy teen hulle toon. Giovanni de 'Medici het die opdrag gekry om saam met die biskop van Chiusi, Niccolò Bonafede, die goewerneur van die optogte, die Here van Fermo, Lodovico Uffreducci, seun van die misdadiger Oliverotto, wat verraderlik deur Cesare doodgemaak is, te onderdruk. Borgia. Lodovico verdedig homself soos 'n dapper condottiere, maar verloor beide lande en lewe in 'n verlowing in Monte Giorgio. Fermo keer toe terug na die onmiddellike heerskappy van die pous, en die omliggende plekke verban Uffreducci se verteenwoordigers. Verskeie van die klein tiranne van die optogte het dieselfde lot beleef; twee, die here van Recanati en Fabriano, is in Benevento doodgemaak, en die oppergesag van Ettore Severiano is vernietig. Die middele wat gebruik word om die optogte van hierdie bose heersers te bevry, moet as ondubbelsinnig en heeltemal onwaardig van 'n pous veroordeel word, 'die land was verheug oor die resultaat'. Niccolò Bonafede het alles in sy vermoë gedoen om vrede en orde te herstel, en die regering van die pouslike amptenare was "oneindig beter as dié van die wettelose baronne".
Dit het nog slegter gegaan met die despoot van Perugia, Giampaolo Baglioni, as met Uffreducci. Leo X het tevergeefs probeer om hom aan sy persoon te koppel, maar Giampaolo het al sy vriendelike vooruitgang met minagting ontmoet. Tydens die Urbino -oorlog was sy houding meer as agterdogtig en tydens die verhoor van kardinaal Petrucci het 'n brief aan die lig gekom wat sy medepligtigheid aan die sameswering onthul het. Die eindelose bakleiery in die huis van Baglioni het die pous in Maart 1520 die gewenste geleentheid gegee om die mag van hierdie gevaarlike en dislojale vasaal in te meng en te vernietig. Giampaolo is na Rome ontbied om verslag te doen van die verbanning uit Perugia van sy neef Gentile en die teregstelling van sy volgelinge. Giampaolo, wat bewus was van sy skuld, sou nie die dagvaarding gehoorsaam nie, maar het eerder sy seun Malatesta na Rome gestuur. Hy het hom aangesê om uit te vind of daar 'n ernstige optrede van die pous is. Maar Leo was so vaardig om sy werklike bedoelings te verberg, dat Giampaolo deur sy vriende, veral deur Camillo Orsini, oorreed is om na Rome te gaan. Hy vertrou openlik tot die beskerming van die magtige edelman, wat net tevore met sy dogter getroud was. Daar is geen bewys dat die pous hom 'n veilige gedrag gegee het nie.
Op 16 Maart het Giampaolo Rome binnegekom met 'n wonderlike gevolg, waaronder verskeie van die Orsini. Die volgende dag wag hy op die pous, wat in die kasteel van St. Angelo was, waar hy, sodra hy by die hek kom, hom laat arresteer. Die goewerneur van Rome het hom verhoor, en kardinale Bibbiena en Armellini het aangedring dat hy die uiterste straf van die wet moes verduur. Toe die nuus van wat gebeur het Perugia bereik, beskou sy vriende hom daar as "meer dood as lewend". In Rome word sy teregstelling oor die algemeen verwag, hoewel daar sommige was wat gedink het dat as hy afstand doen van alle aansprake op die regering van Perugia, hy vrygelaat kan word. Die posisie van die gevangene is egter vererger, en die omstandighede van sy gevangenskap het erger geraak weens die ontdekking van 'n komplot van hom om 'n rewolusie in die optogte van Ancona aan te wakker. Daar vlug sy seuns na die Abruzzi en vandaar na Venesië. Verskriklike onthullings het in die loop van die verhoor aan die lig gekom, benewens die oortredings wat reeds teen hom aangebring is. Bronne hierbo vermoed dat Giampaolo skuldig bevind is aan munt, moord en bloedvergieting. Die beskuldigde verdien in elk geval die doodstraf, wat in die nag tussen die 2de en 3de Junie uitgevoer is. Giampaolo, wat hom in die tronk getroos het deur Ariosto se "Orlando Furioso" te lees, is 'n boetvaardige sondaar. Heidense Baglioni, wat deur hom verban is, het sy besittings ontvang.Perugia het slegs 'n nominale vryheid behou; die Legate, Silvio Passerini, kardinaal van Cortona, was die werklike goewerneur.
Tydens hierdie gebeure het onderhandelinge oor die totstandkoming van 'n drievoudige alliansie tussen die pous, Frankryk en Venesië deurgeloop weens die weiering van die Signoria om die klousule te aanvaar waarop Francis I in Oktober ooreengekom het met betrekking tot die samewerking teen die pous onbenullige vasale, of met ander woorde teen Ferrara.
Dit was die belangrikste dat Charles V net tydens hierdie krisis 'n nuwe ambassadeur na Rome moes gestuur het in die persoon van die Castiliaan, Juan Manuel, wat 'grys geword het van diplomasie', en net so skerp as energiek was. Omdat hy van volledige instruksies, verreikende bevoegdhede en baie geld voorsien is, het Juan Manuel op 11 April 152O met groot prag ingegaan. Die pous het hom baie vriendelik ontvang, en kardinaal Medici het hom genooi om in sy paleis by die Cancelleria te gaan woon. Manuel het die konsep van 'n verdrag voorgelê, met die voorwaarde dat nie een woord daarvan gewysig moet word nie. Maar meer as 'n jaar het verloop voordat 'n ooreenkoms aangegaan is. In die algemene onduidelikheid van die situasie kan dit nie verbaas wees dat die pous 'n geruime tyd tussen Charles en Francis moes wankel nie.§ As hy uiteindelik ten gunste van die keiser en teen Francis besluit, was dit minder as gevolg van die vooruitsig deur 'n alliansie met eersgenoemde 'n toename in die state van die kerk, as gevolg van twee ander belangrike redes, naamlik die uiterste onbedagsaamheid van die Franse koning, en die oorweging van die slag wat die gesag van die pous deur die Lutherse beweging in Duitsland.
Die eerste versteuring in die betrekkinge tussen Rome en Frankryk het aan die begin van 1520 plaasgevind as gevolg van die onwettige pretensies van Francis I tot die voogdyskap van Catherine de 'Medici. Dit lyk asof kardinaal Bibbiena, wat pas uit Frankryk teruggekeer het, hierdie misverstand uit die weg geruim het, maar Leo X het spoedig nuwe redes vir klagte teen sy bondgenoot gehad. Terwyl hy sy onderhandelinge om 'n bondgenootskap tussen Rome, Frankryk en Venesië voort te sit, verneem hy tot sy bittere ervaring dat Francis nie van plan was om sy woord te hou nie en afstand te doen van sy beskerming van die hertog van Ferrara. Boonop is die gees waarin die Franse koning sy plechtige beloftes ten opsigte van die Turkse oorlog wou nakom, geopenbaar toe die pous sy hulp namens Rhodes gevra het, waarop die sultan Selim 'n aanval oordink. Francis het alle hulp geweier.
Boonop kom daar voortdurend klagtes van Milaan oor die Franse inbreuk op die regte van die Kerk. Byna asof hierdie oortredings hom die reg gegee het om meer guns te vra, het Francis I vir ewig gesoek na nuwe toegewings, en as hierdie nie dadelik toegestaan ​​is nie, gebruik hy die gewelddadigste dreigemente. In die herfs van 1520 het hy so min aandag aan die pous getoon dat sy onbedagsaamheid niks anders as verrassing kan veroorsaak nie. Eerstens eis hy die verlenging van die amp van Legate in Frankryk vir vyf jaar vir kardinaal Gouffier de Boissy. Omdat hy nie tevrede was met die verkryging van hierdie buitengewone toegewing nie, het hy van die geleentheid gebruik gemaak om die staking van sy beskerming van die regte van die Legate of Avignon af te dwing. Tevergeefs het die Pous vriendelike betogings deur sy Nuncios, Staffileo en Rucellai gemaak. Tevergeefs het hy aan die eise van die koning voldoen om die geskrewe klousule in die bepaling te verwyder, en die woord van Franciscus toe te laat. Voorstelle is van September tot Desember aan beide kante gebring sonder dat daar ooreengekom is. Maar selfs terwyl hierdie geskil aan die gang was, het Francis I 'n ander rusie met die Heilige Stoel gekies. Hy verbied skielik die afkondiging in Frankryk van die Bulle van Donderdag, met die bevel dat elkeen wat probeer om dit uit te voer "moet verdrink". 'Die pous', het kardinaal Medici aan die Franse Nuncio geskryf, 'dink dat dit beter is om nie op hierdie bedreiging te antwoord nie, sodat hy nie deur woede meegesleur word nie. Daarom, as die koning die aanmaning in u teenwoordigheid herhaal, moet u aangenaam antwoord dat so 'n bedreiging waarskynlik nie die Heilige Kollege angstig sal maak om aan ander versoeke van hom te voldoen nie, of dit nou oor 'n kardinaal se hoed of iets anders gaan ". Hierdie laaste opmerking het gelei tot nog 'n rusie wat aan die begin van die jaar uitgebreek het.
Op hierdie tydstip het Karel V gevra vir die rooi hoed vir die biskop van Luik, Eberhard de la Mark, terwyl Francis byna gelyktydig dieselfde gevra het vir sy familielid, Jean d'Orleans, aartsbiskop van Toulouse. Toe die Franse koning gehoor het van die versoekskrif van die keiser, verklaar hy dat hy nooit toestemming sal gee vir die verhoging van die pers tot die biskop van Luik, wat sy sterflike vyand was nie. Gevolglik het Leo X probeer om Charles te oorreed om afstand te doen van die kandidatuur wat vir Frankryk so haatdraend was, en in plaas daarvan die benoeming van Eberhard tot die aartsbiskop van Valencia te aanvaar. Aangesien hierdie kompromie nie aanvaar is nie, het die pous twee ander kardinale se hoede aangebied, maar die keiser sou ook nie toestemming gee vir hierdie alternatief nie. Daarop het die pous Francis probeer versoen deur die belofte van die aanstelling van twee Franse kardinale as hy sy opposisie teen die verhoging van Eberhard de la Mark sou prysgee. Maar hierdie voorstel is van die hand gewys. Francis handhaaf sy pretensies dat die pous geen afspraak moet maak teen sy wense nie, selfs nie met die risiko dat daar 'n twis tussen Karel en die Heilige Stoel ontstaan ​​nie. Die Franse koning het sy hoogmoed nog verder gevoer deur van die pous 'n verklaring van sy voornemens teenoor die hertog van Ferrara te eis en die herstel van Modena en Reggio aan die prins te eis. Tevergeefs het die beste vriend van die koning, die verstandige kardinaal Bibbiena, hom gewaarsku dat hy nie te ver gaan nie.
In die herfs het Leo X geglo dat hy uiteindelik 'n manier gevind het om die veeleisende Franse koning te kalmeer. 'N Konsistorie is op die 17de September gehou, waarop die versoeke om die hoede van kardinale deur die keiser, Frankryk en Engeland ingedien is. Die pous het voorgestel dat Jean d'Orleans, aartsbiskop van Toulouse, tot die pers verhoog word en dit was die enigste hoogte waarop besluit is. Die publikasie van hierdie besluit is in die hande van Sy Heiligheid gelaat. Soos beskou as die bevordering van die biskop van Luik, het Leo X nadruklik verklaar dat hy dit slegs sou toestaan ​​met die toestemming van Francis I.
Karel V alleen kon in hierdie laaste toegewing aan Frankryk rede tot klagte gevind het. Beoordeel dan die verbasing van die pous toe, nie Charles nie, maar Francis, 'n klag daaroor gemaak het! Die Franse koning en sy aanhangers in Rome het geglo dat die hele wêreld, insluitend die pous, as gevolg van die opstand van die dorpe in Spanje in hul hande was. In hierdie gees het Francis I verklaar dat die feit dat die pous hoegenaamd gepraat het - veral in die konsistorie - oor die verheffing van die biskop van Luik, 'n aanval op sy eie persoon was. Leo X het onberoerd gebly te midde van die volgehoue ​​en volledige gebrek aan aandag van Frankryk, maar sy woede was nou des te gewelddadiger. In plaas van dankbaarheid vir sy toegewings, het hy niks anders as die mees verregaande klagtes en skadelike dreigemente ontvang nie. Nog nooit, gedurende sy hele Pontifikaat, was sy heiligheid so ontstoke nie, het kardinaal Medici aan die Franse Nuncio, Rucellai, geskryf. Die pous verwerp die idee van diensbaarheid wat hom die vryheid van spraak verbied het, selfs met die kollege van kardinale. Dit is duidelik dat die hoogte tot die pers van die aartsbiskop van Toulouse nou uitgestel is. Tog het daar geen formele oortreding met Frankryk ontstaan ​​nie, dit lyk vir die oningewydes dat die verhouding tussen Frankryk en Leo X ondanks alle verskille nouer was as ooit. Maar in sy diepste hart het die pous vir altyd sy rug gedraai en alles op Francis I.
Onmiskenbare feite het Leo X oortuig dat die Franse "net so ondraaglik soos bondgenote was as formidabel soos vyande". Hierdie bitter, hoewel duur aankoop, het die resolusie wat hy gevorm het om die tydelike en geestelike onafhanklikheid van die Heilige Stoel te herwin, in die gedagtes van die pous ryp geword deur die Franse uit Italië te verdryf. Daar was baie ander redes ten gunste van 'n alliansie met die keiser, waarvan die belangrikste was dat sy hulp onontbeerlik was teen die anti-pouslike Lutherse opstand in Duitsland. Waarskynlik het die vaardige en verstandige kardinaal Bibbiena nog steeds 'n manier gevind om die pous met Frans I te versoen, maar op hierdie belangrike oomblik is die mees ywerige kampioen van die Franse belange aan die Romeinse hof neergelê deur 'n siekte wat hom nog lank moes bring. sy graf. Hy is op 9 November 1520 oorlede.
Om gereed te wees vir enige geleentheid, besluit die pous in Oktober om sesduisend Switserse huursoldate in diens te neem. Op die 2de van daardie maand het hy aan die keiserlike ambassadeur Manuel gesê dat hy die ontwerp van 'n nuwe alliansie met die keiser aan sy Nuncio en Raffaello de 'Medici gestuur het. Die plan was die van 'n offensiewe alliansie teen Frankryk, inderdaad, net soos met min veranderinge wat agt maande later aangebring is. As bewys van sy opregtheid het Leo X aangebied dat 'n man wat deur die Duitse ambassadeur vertrou word, onder 'n bed weggesteek moet word tydens die onderhandelinge wat Saint-Marceau, die nuwe gesant van Francis I, met die pous sou voortsit.
Saint-Marceau, wat die minder bekwame Morette verlig het, arriveer op 17 Oktober 1520 in Rome. Sy voorstelle was verstommend. Francis I, hulle hardloop, wou Napels verower, nie vir homself nie, maar vir 'n derde party. As aas vir die pous het hy hom 'n deel van die koninkryk van Napels en Ferrara aangebied. Die onderhandelinge, wat hierop gebaseer is, het tot einde Januarie 1521 geduur. Uiteindelik is 'n geheime ooreenkoms aangegaan dat die pous Ferrara en 'n strook van die Napolitaanse kus moet aanvaar wat tot by die Garigliano strek, terwyl die koninkryk van Napels dit behou. moet na die tweede seun van Francis I. gaan. In ruil daarvoor het Francis die geleentheid gekry om deur die sesduisend Switserse huursoldate te gaan, waarvan hy die helfte betaal het.
Francis I het geen idee gehad om uit te voer wat hy homself daartoe verbind het om te doen nie. Hy het lankal gewillig gehoor gegee aan diegene wat hom aangeraai het om die pouslike mag in Italië sover moontlik te verswak. Hy was nie van voorneme dat die deel van die Napolitaanse kus of die hertogdom Ferrara inteendeel die pous se aandeel sou val nie, maar die Franse hof beplan die volledige ontbinding van die kerkstate. Nadat Leo X gehelp het met die verowering van Napels, moes die strook seekus wat in die ooreenkoms genoem word, aan Venesië gegee word. Terselfdertyd sou die Medici -opkoms in Florence omvergewerp word, en die skeiding van Bologna, Perugia en die Romagna van die state van die kerk het plaasgevind deur dit onder die bewind van verskillende klein dinastieë te plaas. Die besonderhede van hierdie projekte was slegs baie gedeeltelik bekend aan Leo X, maar hy vermoed dat die Franse koning dubbelhandel en met sy eie wapens veg.
Byna op dieselfde tydstip as wat die pous hierdie geheime transaksies met Saint-Marceau uitgevoer het, onderhandel hy met die verteenwoordiger van die keiser, in werklikheid was daar 'n herhaling van die dubbelhandelbeleid van Januarie 1519. Op 11 Desember, 1520 het Leo X met Manuel 'n skriftelike versekering gewissel dat geen van die partye vir drie maande 'n ooreenkoms gesluit het wat in stryd is met die ander se belange nie, en dat hy dit nie gedurende die volgende drie maande sou doen nie. Hierdie pand is iewers tussen middel Maart 1521 en einde April hernu, ondanks die geheime verdrag tussen die Pous en Frankryk wat in Januarie aangegaan is. Met die grootste vaardigheid het die diplomatieke Medici weer daarin geslaag om met albei mededingers tegelyk 'n ooreenkoms te bereik. Sodra die sesduisend Switsers in die pouslike state aangekom het, wat begin April sou wees, kon die pous sy onherroeplike besluit neem met meer veiligheid. Dat hierdie finale besluit negatief was vir Frankryk, was meestal die Franse koning se eie skuld, want in plaas daarvan om die pous territoriaal aan hom te bind, het hy hom in sy blindheid in die arms van sy antagonis gedryf.
Die ooreenkoms met Frankryk sou eers aangegaan word na die aanhegting van Venesië, en terwyl daaroor onderhandel is, het die pous al hoe meer getwyfel of die belofte van die Franse koning om hom te help om Ferrara te verower, opreg was. Hierdie toestand van onsekerheid het hom van Francis vervreem en hom verder na die keiser gedryf. Elke dag word die noodsaaklikheid van die hulp van laasgenoemde vir die onderdrukking van die Lutherse opstand vir hom duideliker.
Toe hy in Rome aankom, erken Manuel die belangrikheid van die anti-pouslike beweging in Duitsland as 'n faktor in die pous se houding teenoor Charles. Reeds op 12 Mei 1520 het hy sy keiserlike meester die advies gegee om tydens sy besoek aan Duitsland van alle gunsbewyse van 'n sekere monnik, bekend as broer Martin, of die keurvorst Frederik van Saksen, te onthou. Leo het 'n buitengewone vrees vir broer Martin gehad, want hy het teen die pous gepreek en as baie geleerd beskou. Manuel het gedink dat dit moontlik sou wees om Leo te dwing om 'n verdrag te sluit, hoewel hy van mening was dat sulke druk slegs toegepas moet word as die pous huiwer om te onderteken of andersins die verdrag te verbreek.
Dit is nie bekend wat Charles op hierdie advies geantwoord het nie. In Manuel se verslae tot einde Desember word baie gesê oor 'n politieke bondgenootskap tussen pous en keiser, maar daar word geen melding gemaak van die Lutherse aangeleentheid nie, alhoewel dit billik is om te sê dat ons nie oor al die verslae beskik nie. Daar kan dus nie met sekerheid gesê word of Manuel wel die wapen gebruik het wat hierdie godsdienstige opstand teen die pous gebied het nie. Dit is glad nie onwaarskynlik dat 'n beginsellose politikus soos die Duitse verteenwoordiger, selfs sonder die uitdruklike toestemming van sy meester, tydens die uitgerekte onderhandelinge 'n omstandigheid sou gebruik wat die pous se absolute afhanklikheid van die hulp van die keiser bewys het hierdie belangrike saak. Hy sou egter sekerlik die wapen met diplomatieke omsigtigheid gebruik het, met wenke, in die geheim, maar nie moeilik om te interpreteer nie.
Nadat die ongunstige oordeel in Junie oor Luther geval het, kon die pous self nie sien hoeveel dit in hierdie aangeleentheid afhang van die houding van die keiser nie. Alhoewel die nuus uit Duitsland al hoe meer kommerwekkend geword het, was Leo X so 'n ervare diplomaat dat hy alles versigtig vermy het wat sy groot behoefte aan hulp kon verraai.
Dat hy op daardie tydstip die guns van die keiser begeer, blyk uit sy volharding oor die idee om die biskop van Luik tot die pers te verhef, ondanks die hardnekkige verset en dreigemente van Francis. Dieselfde gees is getoon deur die toestemming van sekere toegewings wat Charles geëis het oor briefies wat die optrede van die inkwisisie in Aragon belemmer het. Dat Leo onwillig daaraan gehoor gegee het, blyk uit die geleidelike manier van toestemming. Op 12 Desember 1520 verklaar hy sy bereidheid om die betrokke briefies gedeeltelik terug te trek, maar eers op 16 Januarie 1521 stem hy in om dit heeltemal te doen. Op 13 Desember 1520 kon Manuel egter die keiser 'n baie gewilde brief stuur teen Antonio de Acuña, biskop van Zamora, wat by die Spaanse opstand betrokke was.
Intussen het die keiser die anti-Lutherse bul in Nederland lojaal uitgevoer. By sy kroning op Aix op 23 Oktober het hy gesweer om vas te hou by die Heilige Katolieke Geloof soos dit aan die Apostels afgelewer is, en om die Pous en die Heilige Roomse Stoel behoorlik te onderwerp en te bewys. 'N Paar dae later het die aartsbiskop van Mainz 'n pouslike brief voorgelees met die effek wat die pous aan die koning gegee het, soos vroeër aan Maximiliaan I, die titel van "Uitverkore keiser van die Romeine".
Op 14 November beantwoord Leo X die brief van Charles, geskryf op die dag van sy kroning, waarmee hy die gebeurtenis in kennis stel: "Soos daar twee planete in die hemel is". die pous het gesê: "die son en die maan, wat alle sterre in glans oortref, so is daar twee groot hooggeplaastes op aarde, die pous en die keiser, aan wie alle ander vorste onderworpe is en gehoorsaam is". Die brief eindig met 'n vermaning aan Charles om 'n lojale seun van die Kerk te bly. Daar was geen twyfel nie dat Charles sy hele plig as beskermer van die Kerk sou nakom, wat die Lutherse beweging betref. 'Die keiser', berig Aleander aan die begin van November uit Keulen, 'laat hom nie weglei deur die anti-Romeinse opwinding van Hutten nie, hy staan ​​vas aan ons kant'. Aleander het niks anders as om oor die katolieke ywer van die aartsbiskoppe van Mainz, Treves en Keulen te berig nie. Met sy gewone optimisme het hy geglo dat hy selfs die keurvorst van Sakse sou kon besoek.
Hierdie en die ander nuus uit Duitsland het so 'n strelende effek in Rome gehad dat 'n bedrieglike veiligheid geheers het. Op 3 Desember 1520 skryf kardinaal Medici aan Aleander 'n brief vol vreugdevolle lof, en wens hom geluk met die aktiwiteit wat hy getoon het, en bedank hom in die naam van die pous vir die welkome nuus wat hy gestuur het van die goeie gesindheid van die Duitsers, en hul toewyding aan die Heilige Stoel, soos blyk uit hul houding teenoor die nuwe Arius of Mahomet, "wat God moontlik tot 'n goeie verstand sou bring".
Maar met hierdie gloeiende berigte van Aleander's het daar ander opgevolg wat baie angs veroorsaak het. Met verwondering het Rome die verhoudings geleer wat die anti-Romeinse beweging in Duitsland aangeneem het. Baie intelligensie is veroorsaak deur die intelligensie dat die goeie bedoelings van die jong keiser belemmer is deur politieke oorwegings en die tydelike gees van sy onmiddellike omgewing. Bekommernis is veroorsaak deur die nuus van Aleander dat sy pogings om 'n keiserlike mandaat teen Lutherse boeke te verkry, bereik is deur 'n besliste weiering van die imperialiste, wat volgehou het dat Luther gehoor moet word en dat hy 'n beroep op die dieet moet hê. Die pous het dit geïgnoreer en het aan die einde van Desember aan Manuel voorgestel dat Luther 'n veilige gedrag na Rome sou ontvang, waar 'n groep mans gekies moes word om met hom te praat en met hom te twis.
Intussen het die termyn vir Luther se herroeping verstryk, en die pous het op 3 Januarie 1521 'n nuwe bul teen hom uitgereik. en die plekke waarop hy gewoon het, is onder 'n interdik geplaas. In die middel van Januarie het nuus gekom oor die suksesvolle resultate wat Aleander op 29 Desember van die keiser verkry het. Die nuus het ook gekom dat, deur die brand van die Bul Oortref en die boeke van die kanonieke reg, het Luther die teken van oorlog aan die dood gegee. Op 18 Januarie 1521 het die pous 'n formele en dringende versoek aan die keiser gestuur om die Bul van ekskommunikasie teen Luther te laat publiseer, en 'n algemene bevel vir die uitvoering daarvan in Duitsland.Laat die keiser, so hierdie Brief, die werk van Sadoleto, onthou die voorbeeld van vroeëre keisers, wat altyd teen kettery geveg het. Laat hom ook onthou hoe God hom geseën het, jonk soos hy was, en die swaard van die grootste mag ter wêreld aan hom toevertrou het. Hy het dit tevergeefs gedra as hy dit nie teen ongelowiges en ketters gebruik nie. Soortgelyke briewe is gestuur aan Charles se belyder, Glapion, en verskeie vorste van die Ryk. By die stuur van hierdie briewe op 28 Januarie verklaar kardinaal Medici dat die pous en die Heilige Kollege vol lof was vir die heilige ywer wat die keiser in hierdie aangeleentheid getoon het, wat hulle so na aan die hart gelê het. By dieselfde geleentheid is 'n wisselbrief aan Aleander gestuur wat hom byna net so welkom was as die briewe wat deur dieselfde boodskapper gestuur is. In spesiale briewe aan Aleander van die 1ste en 6de Februarie 1521 het Aleander deur kardinaal Medici die opdrag gegee om die keiser met geweld daarop te wys dat die Lutherse beweging net so sy saak is as die van die pous en die Heilige Stoel, omdat die godsdienstige vernuwers was net so ingestel op die omverwerping van die gesag van die Ryk as op die van die Kerk. Daarom het die liefste persoonlike belange van Charles en die vorste van die Ryk die onderdrukking van die nuwe leerstellings vereis.
Op 6 Februarie is 'n konsistorie gehou in St. Angelo, waarop die pous instruksies gegee het vir die hantering van twee vlamme wat uitgebreek het. Die eerste beskryf hy as die bedreiging vir die state van die kerk van plundering van bende soldate, teen wie hy, indien nodig, die sesduisend Switsers in diens sou neem wie se dienste hy gehuur het. Die ander vuur was die beweging waartoe Luther en sy volgelinge aanleiding gegee het. Die pous het aan die kardinale gesê dat hulle dit goed sal doen om 'n gedenkteken op te stel om die keiser hieroor te stuur. Sommige van die kardinale was van mening dat Schonberg hierdie dokument beter moes lewer, en dat as dit gedoen is, twee of drie kardinaal-legate na Duitsland gestuur kan word.
Op 13 Februarie het Leo X Manuel die sterkste gewys op die bose gevolge, nie net vir die pousdom nie, maar ook op die mag van die Ryk, as die foute van Luther nie ontwortel word nie. Daarna het die pous in konsistorie die missie van verskeie kardinaal-legate voorgestel aan die dieet, hoewel die plan laat vaar is as gevolg van Aleander se voorstellings andersom.
Op daardie tydstip het die Lutherse aangeleentheid die pous se gedagtes beset, byna met uitsluiting van enigiets anders. Die Venesiaanse ambassadeur getuig dat Leo baie ure deurgebring het in die lees van 'n werk teen Luther, waarskynlik die wat deur die Dominikaan, Ambrogio Catarino, geskryf is. Die kwessie van 'n alliansie met die keiser, wat tot dusver hoofsaaklik op die politiek gedraai het, het nou 'n nuwe belang gekry vanuit die oogpunt van wat die keiser teen Luther en sy volgelinge kon doen. Op 25 Februarie het Manuel geskryf om sy meester te vertel hoeveel Leo die Lutherse aangeleentheid op die hart dra, sodat sy hoofdoel by die begeerte om 'n onderhoud met die keiser was, saam met hom te kom oor watter maatreëls getref kan word om die kerk te beskerm teen die aanvalle van Luther. Op dieselfde dag as wat Manuel hierdie verslag gemaak het, het die pous 'n brief aan die keiser gestuur. Uit wat hy by die Nuncios kon leer, het hy gesê, kon hy met blydskap sien dat sy majesteit Konstantyn, Karel die Grote en Otto teenstaan ​​in sy ywer vir die eer van die Kerk, en hy prys God omdat hy hom so geïnspireer het. In 'n handtekeningnavorsing herinner Leo X die keiser daaraan dat hy, indien nodig, 'n swaard en 'n gesp kan opneem ter verdediging van die kerk. Pryende briewe in dieselfde stam is aan verskillende geestelike en sekulêre vorste van Duitsland gestuur, en terselfdertyd is die twee Nuncios formeel by die Duitse hof geakkrediteer. Toe hy hierdie dokumente op 3 Maart stuur, het kardinaal Medici sy bevel aan Aleander herhaal om alles te doen om die keiser te oortuig dat die vernuwers nie net daarop gemik was om die kerk omver te werp nie, maar dat hulle, volgens die manier van die Hussiete, wou vernietig ook die keiserlike mag. Hy het die toespraak van Aleander voor die dieet geprys as 'n briljante en nuttigste optrede.
Die nuus dat, ten spyte van al die Nuncios se herhalings, Luther voor die dieet sou ontbied, het groot opwinding in Rome veroorsaak. Die pous het sy presiese posisie in die kwessie van die sekwestrasie van Lutherse boeke neergelê in 'n spesiale opdrag wat hy in die tweede helfte van Maart aan die Nuncios gestuur het. Hierin het hy standpunt ingeneem oor die feit dat Luther, nadat hy wettig gevonnis is, nie tot 'n openbare ondersoek toegelaat kon word nie. Tog kan die keiser hom wettiglik 'n privaat onderhoud sonder getuies toestaan, en as hy sy foute erken, hom die paus se vergifnis beloof, of andersins 'n veilige optrede na Rome of aan die Spaanse inkwisisie kan gee. Sou Luther niks hiervan aanvaar nie, was daar niks anders om te doen nie, behalwe om hom terug te stuur met sy veilige gedrag en dan met energie te gaan teen hom en sy volgelinge. Soos die vorige sekwestrasie van Lutherse boeke beskou is, is daar ooreengekom dat niks anders gedoen kan word as om dit in die openbaar te verbrand as Luther sou weier om terug te keer nie. Die keiser was lofwaardig omdat hy tot dusver nadruklik gehou het in sy beskerming van die kerk in hierdie aangeleentheid, maar hy moet gewaarsku word om nie te midde van sy loopbaan terug te trek nie.
Die plan om Luther voor die dieet te ontbied, het die Pous baie seergemaak en versteur, want tot dusver was die jong keiser die enigste persoon op wie hy geglo het dat hy kon staatmaak. Selfs op hierdie tydstip het Leo X egter nie die noodsaaklikheid van diplomatieke omsigtigheid vergeet nie. Hy het Manuel toegelaat om sy vrees te bespeur dat die keiser te veel sou toegee, sonder om sy behoefte aan hulp en die grootheid van sy angs te verraai. Kardinaal Medici was meer geforseerd en eksplisiet in wat hy aan Aleander geskryf het. Die welwillendheid van die keiser is op sigself nie genoeg nie; hy het in 'n brief van 19 Maart geskryf dat sy aanbiedinge ook uitgevoer moet word. Die pous is nie heeltemal tevrede met die eindelose vertragings in die uitvoering van die maatreëls wat die keiser self beveel het nie. Die ywer van Sy Majesteit het ongetwyfeld verkoel dat hy wat geroep is om die verdediger van die Kerk te wees, sy oor uitleen aan haar vyande. As die keiser nie die aangeleentheid beslis voor die afsluiting van die dieet nie, kan die ergste gevolge daarvan in die gesig gestaar word. Tog sal God nie sy kerk verlaat nie. Maar die brief het verder gesê: Aleander mag niks anders doen nie, behalwe in kombinasie met die Nuncio Caracciolo en met Raffaello de 'Medici.
Onmiddellik daarna, op 20 Maart, het die pous die saak in Consistory na vore gebring. Verskeie kardinale het uitdruklik gekla dat die keiser Luther aangehaal het om voor die dieet te verskyn en het sodoende 'n jurisdiksie aangeneem wat aan die Heilige Stoel behoort. Toe Leo X hierdie mening aan die keiserlike ambassadeur meedeel, het hy opgemerk dat die keiser sleg aangeraai is om Luther te laat roep om te verskyn. Dit was onmoontlik dat Luther selfs in die hel ontvang sou word, en Manuel sou goed doen om sy keiserlike meester in elke brief wat hy geskryf het, te waarsku om die saak nie ligtelik op te neem nie. Onder hierdie omstandighede was dit dubbel belangrik dat Leo X Luther in soveel woorde sou veroordeel as 'n ekskommunikasie en ketter. Dit is in die Bul gedoen In Coena Domini, uitgereik op Skuddonderdag (28 Maart).
Daar was 'n meningsverskil oor die vraag of 'n brief van veilige gedrag aan eerbare terme aan Luther gegee moet word. Kardinaal Medici blameer die keiser ernstig, en toe hy aan die einde van Maart aan Aleander skryf, spreek hy in lewendige taal sy spyt dat so 'n onbedagsame en ontoelaatbare ding soos Luther se dagvaarding voor die dieet moes plaasgevind het, wat die opskorting van die vonnis impliseer teen hom en selfs teen sy boeke. Duitsland, wat nog altyd die voorwerp was van die pous se voorliefde, was skuldig aan 'n skande in dankbaarheid en het sodoende tot nadeel van die Ryk opgetree. "Sy heiligheid", vervolg die kardinaal, "sal nietemin nie glo dat Charles bereid is om van die paaie van sy mees Christelike en mees katolieke voorgangers af te wyk en homself ondankbaar teenoor God en die Heilige Stoel te betoon nie. 'N Hernieuwde bespreking van hierdie berugte en skandalige aangeleentheid sou sy majesteit in die skande bring. Wat sou die kerk en die Christendom van hom sou verwag in 'n stryd teen Turke en ongelowiges as Charles so min kan bewerkstellig teen een man wat in sy mag is? "
Aleander en Caracciolo is daarna aangespoor om alles in hul vermoë te doen om die keiser en sy raad, sowel as die keurvorste van Brandenburg en Mainz, te beïnvloed. Maar hulle sou geensins toegelaat word om in 'n geskil met Luther te gaan nie, want deur dit te doen, soos Aleander al so goed uitgewys het, sou hulle op 'n manier neerhalend optree vir die waardigheid van die Apostoliese Stoel.
In sy verslag van 8 Maart noem Aleander 'n dreigende uitspraak van die keiserlike grootherre, Guillaume de Croy, heer van Chièvres, waaruit hy tot die gevolgtrekking kom dat die imperialiste van die Lutherse saak gebruik wil maak om die politieke houding van die pous te beïnvloed. . Dieselfde nuus kom uit ander bronne na Rome en daar word verder gerugte dat, alhoewel die keiser van Luther vereis het om afstand te doen van sy valse leerstellings, hy hom 'n vrye hand gelaat het om alles te sê wat hy van die pous hou. Hoe onrustig dit ook al klink, die pous was nog steeds versigtig om hom te weerhou van enige druk wat sy angs en hulpbehoefte kan verraai en sodoende die verteenwoordiger van die keiser 'n handvatsel kan gee om hom te gebruik. 'Goddank', het hy op 3 April aan Manuel gesê, 'dat Hy my 'n keiser gegee het wat die belange van die kerk op die hart dra'. Terwyl hy vir Manuel gesmeek het om Charles te bedank vir sy goeie beloftes, het hy die hoop bygevoeg dat die keiser dit sou hou, en nie toelaat dat persone wat die duiwel gehoor het, hom op 'n dwaalspoor lei nie. Maar op 8 April was die angs van Leo te skerp om weg te steek, en Manuel het 'n spesiale koerier na Worms gestuur om te sê dat sy heiligheid met die grootste ongeduld wag op die nuus van Luther, wat volgens hom gedink het voor die dieet gekom het by hierdie tyd. Binnekort het die pous die houding van reserwe wat hy tot dusver nagekom het, laat vaar. Die onmiddellike oorsaak van hierdie verandering was Aleander se weergawe van Luther se ontvangs, die inagneming van die imperialiste teenoor Sakse en hul daaropvolgende houding, wat toon dat hulle 'meer met die mens as met God gereken' het. Boonop het die tyding gekom dat Luther toegelaat sou word om 'n godsdienstige dispuut te voer. Leo het dadelik na Manuel gestuur en hom duidelik gesê dat so 'n geskil volgens hom 'n sekere manier van eksterne skade aan die kerk sou wees. Manuel het geantwoord dat hy niks weet van die beweerde voorstel nie, maar dat hy seker was dat die keiser sou sien dat die belange van God en van sy kerk nie benadeel word nie. 'Leo X', voeg Manuel by, 'beskou die Lutherse aangeleentheid as 'n uiters belangrike saak, en totdat hy hieroor tevrede is, sal niks uit hom kom nie'.
Die pous moes baie sterk met die Duitse ambassadeur gepraat het, want so onlangs as die 29ste Maart het Manuel aan die keiser geskryf oor die moontlikheid om druk op die pous uit te oefen deur middel van die Lutherse saak, maar hy smeek hom nou die meeste dringend om sy heiligheid te bevredig oor hierdie geloofsvraag. Leo het aan sy kant geen voorstel gehou om politieke toegewings te maak in ruil vir energieke optrede van die keiser teen Luther nie.
Maar Karel V het geen idee gehad om die Lutherse saak polities tot sy eie voordeel te draai nie. Net op daardie tydstip het hy 'n duidelike bewys hiervan gegee. Op 18 April, na Luther se eerste ondersoek, en voor die finale beslissing van die saak, stuur hy Raffaello de 'Medici na Rome om die ontwerp van 'n alliansieverdrag aan die pous voor te lê.
Medici het op 30 April in Rome aangekom. In die tussentyd het daar nuus gekom van Johann von der Ecken se vaardige bestuur van die saak, sodat selfs Giberti van mening was dat daar niks meer te doen was as om die oorwinning oor Luther op te volg nie. Die vreugde in die onmiddellike gevolg van die pous was net so groot soos die ontevredenheid oor die wending wat die aangeleentheid vroeër geneem het.
Uiteraard was die tevredenheid nog groter toe die keiser op 19 April sy sterk Katolieke verklaring afgelê het. In 'n konsistorie wat op die lot van Mei gehou is, is dit, met die nuutste berigte van die Nuncios in Duitsland en Spanje, gelees. Nóg die pous nóg die kardinale kon die keiser te hoog prys en die pogings van die Nuncios en alle ander betrokkenes in die aangeleentheid is die gunstigste erken. Die erkenning van die pous van die Katolieke gesindheid van die keiser, die uitverkorenes, Glapion en ander leidende persone is in spesiale opsommings vergesel, tesame met die versoek dat dit alles op dieselfde manier sou voortgaan. In 'n brief aan Karel V, onderteken deur die pous self, sê laasgenoemde dat die keiser al sy verwagtinge oortref het en as 'n ware kampioen van die kerk opgetree het. Die keiserlike verklaring van 19 April is - soos die ongewoonste was - tegelyk in gedrukte vorm na Rome gestuur
Intussen het gretige konsultasies in Rome met Raffaello de 'Medici plaasgevind oor die politieke bondgenootskap wat tussen die pous en die keiser teen Frankryk voorgestel is. Onverwagte probleme het voorgekom, want in plaas van die offensiewe alliansie wat Leo X verlang, het die ontwerp van die verdrag wat deur Raffaello de 'Medici na Rome gebring is, slegs melding gemaak van 'n defensiewe alliansie. Hiervoor sou die pous geensins toestemming gee nie. Hoewel Manuel dadelik toegegee het en die konsep verander het om aan die wense van Leo X te voldoen, het die pous van dag tot dag die ondertekening uitgestel. Die feit is dat die gedrag van die keiser, wat so herhaaldelik - duisend keer gesê het - Manuel die konsep verander het, Leo laat dink het dat die krag van Karel V nie so groot was as wat dit voorgestel is nie. Nog groter was die uitwerking op die bedeesde pous deur 'n verklaring wat deur Frankryk gepubliseer is dat sy 'n verdrag met die Switsers gesluit het. Hierby is die invloed van Engeland, wat neutraliteit aangeraai het, bygevoeg. Meer as ooit tevore het sy diepgewortelde besluiteloosheid met Leo X die oorhand gekry.
Die huiwering van die pous het nuwe hoop gewek onder die Franse diplomate in Rome, die graaf van Carpi en die Here van Gisors. Leo X het hierdie hoop laat opvlam deur 'n verklaring wat vir Frankryk die gunstigste klink. Omdat hy weet hoe buigend die pous is oor die besit van Ferrara, het die Franse hom die hoop op sy besitting, sowel as op die toename van die state van die kerk deur die kusstrook in die koninkryk van Napels, uitgehou. Dit alles het so 'n indruk op Leo gemaak dat hy, sover ons die verslae van Carpi kan vertrou, bereid was om saam te stem met die eise van die Franse beleid. Hierop kom die daaglikse en toenemende finansiële moeilikheid, wat die keiser sowel as die pous geraak het. Toe Carpi lankal aankondig dat die alliansie tussen Frankryk en die Switserse kantons 'n volbringde feit was, het Leo hom so uitgedruk dat die Franse ambassadeur vol hoop was.
Dit het Manuel nie ontgaan nie, want vrees was die belangrikste motief wat Leo X na Frankryk toe getrek het. Daarom het hy sy keiserlike meester aangeraai om die invloed van vrees in 'n ander rigting te beproef, deur 'n verdrag met Engeland te sluit, deur die Switsers van Frankryk te vervreem, self met Frankryk te onderhandel en te dreig om 'n Algemene Raad te bel. Sonder om te wag vir die besluit van die keiser, het Manuel aan die onderkoning van Napels geskryf om 'n mag van die Abruzzi na die grense van die kerke van die Kerk te stuur om 'n indruk in Rome te maak.
Maar voordat hierdie uiterste maatreël toegepas is, het Leo X besluit om ten gunste van die keiser te wees. Die Franse het te ver gegaan. Leo X het gehoor dat Lautrec gesê het dat hy niks aan die pous sal oorlaat nie, behalwe sy ore. Al die kwaad wat die Franse hom as kardinaal en pous aan hom aangedoen het, kom nou weer by hom op. Die laaste slag was toe Francis I, in stryd met sy vele beloftes, probeer om die hertog van Ferrara, saam met die Switserse, 'n bondgenootskap met hom te sluit. Op 29 Mei kon Manuel aan die keiser sê dat die pous die kontrak onderteken het en dit deur Raffaello de 'Medici aan hom gestuur het, maar dat dit vir die huidige streng geheim gehou moet word. Girolamo Adorno en kardinaal Medici het veral die keiserlike ambassadeur gehelp om hierdie uitslag te kry.
Die offensiewe alliansie, wat op 8 Mei gedateer is, verhewe die groot middeleeuse idee van die kombinasie van die twee groot moondhede, die pouslike en die keiserlike, wat deur God opgerig is bo alle ander magte. Die "twee werklike hoofde van die Christendom" sou verenig "deur dit te suiwer van alle dwalings, om universele vrede te vestig, om die ongelowiges te beveg en om deurgaans' n beter toestand van dinge in te stel ".
Die oorsaak van al die huidige kwaad was Frankryk se veroweringsbegeerte, wat haar daartoe gelei het om Milaan en Genua te gryp, om die arme Italië en die onafhanklikheid van die Heilige Stoel te bedreig. Om die orde en rustigheid te herstel, moet hierdie vredesvernietigende lid met vuur en swaard aangeval word en die gebruik van Frankryk in Italië gestaak word. Daarom moet Milaan en Genua in September deur die keiserlike en pouslike troepe belê word, en bevry word van die Franse juk en die Sforza en Adorni moet weer as vasale van die Ryk opgerig word. Alle gebiede wat aan die pous behoort, moet aan hom herstel word, veral Parma en Piacenza, en ook Ferrara. Boonop het die keiser hom in die volste sin belowe om die pous te beskerm teen sy vyande en teen almal wat die ware geloof aangeval en die Heilige Stoel belaster het, en die heerskappy van die Medici in Toskane gewaarborg het. Aan sy kant verbind Leo X hom plegtig en vir ewig aan Charles, wat hom 'n nuwe belegging in die kroon van Napels belowe en hulp verleen om dit te verdedig, asook om sy keiserlike regte op Venesië af te dwing.
Die pous het die meeste verdien deur hierdie belangrike ooreenkoms. By die uitvoering van die voorwaardes met betrekking tot Italië, sou die keiser nie magtiger wees as wat hy voorheen was nie, terwyl die state van die kerk so aansienlik sou toeneem dat die onafhanklikheid van die Heilige Stoel, wat so lank deur Leo X verlang is, waarskynlik sou wees verseker wees. 'N Nog groter voordeel vir die Heilige Stoel was die beskerming teen alle vyande van die Katolieke Geloof wat nou plegtig deur Charles belowe is.
So het die hoogste geestelike en sekulêre magte weer verenig vir die beskerming van die antieke geloof in die Heilige Romeinse Ryk, op die oomblik toe die storm teen die ou orde van dinge losgelaat is.
Die Curia was redelik vol vertroue dat Rome dit sou regkry om die ketterige uitbarsting te bemeester, danksy die uitgawe van die Edik van Wurms. Die tevredenheid wat die pous gevoel het by die bekendmaking van die nuwe keiserlike wet teen Lutheranisme, is sterk uitgespreek deur kardinaal Medici in sy briewe aan Aleander.Die Nuncio moes die Pous se hartlikste dank oordra aan die keiser en almal wat bygedra het tot die uitvoering van die belangrike maatreël. Op 7 Junie is die goeie nuus aan die kardinale in konsistorie meegedeel. Na wyke is Luther se prentjie en sy geskrifte in die Piazza verbrand. Navona in Rome.
Alhoewel kardinaal Medici daarvan bewus is van die ywer wat Aleander in Worms getoon het, van sy pligsgetrouheid en sy energie, het hy nooit opgehou in sy pogings om die Nuncio aan te moedig tot nuwe maatreëls teen die kettery nie. Dit het nie die kardinaal se skerp waarneming ontduik dat Aleander soms te veel optimistiese hoop ingegee het nie. Dit is nie in Rome gedeel nie, veral as gevolg van die ontstellende nuus wat uit Duitsland deur die Minoriete daar gekom het.
In Nederland het die ywer van Aleander groot dinge bereik, maar in Sakse word die nuwe leerstellings met 'n toenemende snelheid versprei onder beskerming van die keurvorst. Die hoop waarop Luther se uittrede na die kasteel van Wartburg gebore is, was tevergeefs en het getoon dat Rome die gevaar nie oorskat het nie. Op 18 September 1521 word Aleander versoek om dringend vertoë aan die keiser te lewer oor die 'Saksiese skandale'. As die bevele van die Edik van Wurms nou veronagsaam word, terwyl die ink waarmee dit geskryf is, amper droog was, het hy die opdrag gekry om te sê: Wat sou die keurvorst van Sakse dit nie waag as Charles uit Duitsland vertrek het nie? As sake nie nou in die hand geneem word nie, aan die begin van die kwaad, sou die laaste toestand erger wees as die eerste.
As dit in Rome beter bekend was hoe die Duitse volk in druk en van die kansel af aangehits word om die Katolieke aanbidding af te skaf en selfs om priesters te vermoor, sou die vrees nog groter gewees het. Ongeag Aleander se min of meer gunstige verslae was angs baie skerp. Die enigste ding wat hierdie angs besweer het, was die feit dat dit lyk asof ander lande van die Christendom nie die foute van Luther aangeneem het nie. In Italië was daar wel 'n paar wat met hom meegevoel het, maar leraars van sy dwaalleer was maar min en in Spanje en Portugal het die nuwe leerstellings geen effek gehad nie. Selfs die Poolse koning, Sigismund, het op 26 Julie 1521 'n ernstige bevel teen die verspreiding van Lutherse literatuur uitgereik. Dit is waar dat die nuus uit Denemarke onrusbarend was, maar Leo X het gehoop om die ergste gevolge te vermy deur die uitoefening van groot sagmoedigheid teenoor die koning. In Frankryk, ten spyte van sy politieke teenstrydigheid met die pous, beveel Francis I dat alle werke van Luther in Parys verbrand moet word. Dit was van geringe belang dat die vooraanstaande teologiese fakulteit van Parys op 15 April 1521 Luther se leerstellings net so nadruklik veroordeel het soos Louvain en Keulen reeds in 1519 gedoen het. die veroordeling deur die Universiteit van Parys, het hy gehoop dat die kritiek van 'n groep teoloë wat so algemeen gerespekteer word, selfs in Duitsland nie 'n goeie uitwerking sou hê nie. Groot vreugde is in Rome veroorsaak deur die optrede van die koning van Engeland, wat Luther aangeval het in 'n boek wat hy self geskryf het. Die Universiteit van Oxford het reeds Luther se geskrifte veroordeel. Die manier waarop die pous die boek Henry VIII ontvang het. toon aan dat hy die Lutherse aangeleentheid in elk geval nie as onderdruk beskou het nie.
Die Medici -pous Leo X: 'n portret van sinisme, korrupsie en vaslegging
Lorenzo sterf egter jonk en onder godsdienstige vervolging en pyniging. Hy was nie in die omgewing om toesig te hou oor sy tweede seun, Giovanni, wat in 1513 pous Leo X geword het nie. Leo X (1475 - 1521) was die pous wat Martin Luther uitgesluit het en ook aan Henry VIII die titel "Verdediger van die Geloof" verleen het. " Giovanni Medici is 'n duidelike bewys dat selfs 'n fantastiese — en in baie opsigte regverdige en welmenende familie soos die Medicis beskadig kan word. Hoe en waarom die regverdige burgerlike model van die Medici-familie 'n slegte pad afgelê het, nooi 'n sielkundige studie uit Shakespearia uit.
Voordat hy die pousdom vir homself geneem het, was Giovanni Medici en sy stam die banksters agter die skerms. Medicis werk uit 'n beskermheer, of peetpa, model van vriende van vriende. Die Medici-familie was verbind met die meeste van die ander elite-gesinne van die tyd deur maklike huwelike, vennootskappe of werk, sodat die gesin 'n sentrale posisie in die sosiale netwerk in die groep gehad het. Verskeie gesinne het slegs deur die Medicis stelselmatige toegang tot die res van die elite -families gehad.
Die Medici het ook baat gevind by die ontdekking van groot afsettings van aluin in Tolfa in 1461. Aluin is 'n noodsaaklike bestanddeel by die kleur van sekere doeke en word wyd gebruik in Florence, waar tekstielvervaardiging die hoofbedryf was. Voor die Medicis was die Turke die enigste uitvoerders van aluin, dus moes Europa tot by die ontdekking in Tolfa by hulle koop. Pius II het die Medici -familie 'n monopolie op mynbou verleen, wat hulle die primêre produsente van aluin in Europa maak.
Op hul hoogtepunt was ten minste die helfte van die meer as 8212 mense in Florence in diens van die Medici en of hul stigtingstakke in die sakewêreld. Solank daar beginselvaste manne soos Cosimo en Lorenzo aan bewind was wat die Florentynse burgerhumanisme beoefen het, was dit nie 'n slegte stelsel nie. Maar dit het alles verander.
Die georganiseerde Joodse gemeenskappe van Florence, Siena, Pisa en Livorno was politieke skeppings van laasgenoemde Medici -heersers. Let op dat hierdie invloed plaasgevind het daarna die heengaan van Lorenzo in 1492. Veral Cosimo I (1519-1574), wat in deel IV van die Medici-reeks behandel is, het besluit om Joodse kapitaalvlug en netwerke te gebruik wat versprei is deur die Iberiese verdrywing van die 1490's.
Teen die middel van die 1540's — minder as 10 jaar nadat hy die troon verower het, het ek begin met die werf van welgestelde Spaanse en Portugese Jode vir hervestiging in sy hoofstad Florence en sy hoofstad Pisa. Dit is die einde van die gloriedae van Cosimo the Elder en Lorenzo se burgerlike humanisme. Iets anders het posgevat: vasvang en plot.
Medici Pous Leo X 's Giant Looting Operation
Leo X het daarin geslaag om die Vatikaan bankrot te hou, hoofsaaklik as gevolg van sy program om die Sint -Pietersbasiliek volledig te herbou. Wat sy persoonlike uitgawes betref: 'Hy het slegs agtduisend dukats ($ 18 400) per maand op sy tafel bestee. Vir sy inhuldigingsfees het Leo 100 000 dukate bestee, 1/7 van die skatkis wat [pous] Julius verlaat het. "
Daarna het hy 'n groot burokrasie begin en posisies vervul wat aan die hoogste bieër verkoop is, insluitend kripto-Jode. Pouslike juwele is verpand.
Leo het die Jode spesiale gunste verleen en hulle toegelaat om 'n aktiewe Hebreeuse drukpers in Rome op te rig.
Boonop het Leo X die boek oor nepotisme in groepe geskryf en sy pousdom gevul met leeggemaakte familielede en hacks. Dit alles het brandstof bygedra tot die woede en vuur van die Protestantse Hervorming.
Deel III in die reeks dek die Leo X -aspek van die Medici -verhaal.
Steeds gebreek en skuld, het Leo X die verkoop van aflate ingestel. Hy vergroot die bedrogspul bedrogspul verder as alle vorige oormaat van Sixtus IV. 'N Weermag van Christelike priesterlike soldate is uit Rome uitgereik om nie siele bymekaar te maak nie, maar om 'n kruistog te stuur om die eenvoudige mense in Europa te laat dink dat hulle vir hulself kan koop en 'n kaartjie wat baie vertrek het na die hemel.
Hierdie mishandeling het Martin Luther in 1517 veroorsaak om 'n wyd verspreide manifes te skryf waarin die praktyk veroordeel is. Nadat Leo X Luther erg verkeerd bereken en uitgesluit het, is die Protestantse Hervorming van stapel gestuur. Die volgende prentjie wat die losbandigheid van Leo X toon, was 'n tipiese Reformasie -litografie uit die tydperk,.
Pous Julius se skatkis is leeggemaak, en selfs die bloeiende onderneming van 10 000 prostitute wat 'n burger van 50 000 in die pouslike bordele van Rome bedien, kon nie die Sint -Pieterskoepel en Leo X's uitspattighede finansier nie.
In " The Last Pope, " skrywer John Hogue het geskryf oor Giovanni de Medici se opknapping van die Vatikaan in die styl van die hoë renaissance. Leo as 'n pederast, het vrye heerskappy toegelaat vir mede-peders- 'n patroon wat ons tot vandag toe sien.
'Leo was 'n goeie administrateur, 'n skerpsinnige politikus en aanvanklik blyk dit dat hy selfs kuis was, totdat hy sy liefde vir seuntjies geopenbaar het … [hy bestee] die grootste deel van sy sewe jaar lange pontifikaat wat miljoene dukate weerspieël het oor die kunste, legendariese bankette en sy grootse bouprojekte en#8230 oor die bou van 'n nuwe Sint-Pietersbasiliek, wat hy bedoel het om die grootste kerk in die Christendom. Die pous se ore was doof vir die protes van sy priesters toe hy die afbreek van die ou Petrus seën met al die kosbare, vroeë Christelike kunsskatte. "
Toe Leo X in 1521 sterf, vermoed baie dat hy vergiftig is. Hy word gou opgevolg deur sy Medici -neef Pous Clemens VII, wat vinnig die plaag van Duitse Protestante in die gesig gestaar het wat sy voorganger ontketen het. Clement het 'n rol gespeel met Leo wat as kardinaal gewerk het. 'N Leër woedende Duitse Protestante het Rome in Mei 1527 afgedank. Die gebeurtenis was die einde van die Romeinse Renaissance. Die bevolking van Rome het van ongeveer 55 000 voor die aanval tot 10 000 gedaal.
Die korrupte weergawe van die Medici Oligarchs infiltrate European Royalty
Nadat die Rooms-Katolieke Kerk verwoes is, is die post-burgerlike humanistiese Medici-toksien in Europa versprei. In 1530, nadat hy hom met Charles V verbind het, het Medici Pous Clement VII daarin geslaag om die verlowing van Charles V ' se dogter Margaret van Oostenryk te verseker aan sy buite -egtelike neef (na bewering sy seun) Alessandro de ' Medici. Clement het Charles V ook oortuig om Alessandro as hertog van Florence te noem. So begin die heerskappy van die Medici -monarge in Florence, wat twee eeue lank geduur het.
Nadat hy Alessandro de ' Medici se hertogdom verseker het, trou pous Clement VII sy eerste neef, twee keer verwyder, Catherine de ' Medici, met die seun van keiser Charles V, aartsvyand, koning Francis I van Frankryk, die toekoms Koning Henry II. Dit het gelei tot die oordrag van Medici -bloed en -metodes, deur Catherine se dogters, na die koninklike familie van Spanje deur Elisabeth van Valois en die Huis van Lorraine deur Claude van Valois.
Lorenzo die ouderling (1395-1440), die groot broer van Cosimo the Elder, was die voorvader van al die groothertogte van Toskane as direkte afstammeling van Cosimo I de ' Medici. Cosimo I kan ook as een van die voorvaders van die moderne polisiestaat beskou word. Cosimo I het die kultus van Medici gestoot sonder om te onderskei tussen die goeie, slegte en lelike dele. Hy was ook die voorvader van al die konings van Frankryk, begin met Louis XIII, as gevolg van die huwelik van Marie de ' Medici met koning Henry IV van Frankryk.
Bloedlynnavorsers wat op soek is na die moderne Crime Syndicate -bande, het vrugbare grond met hierdie kroos en hul medewerkers.
Pous Leo X is gebore as Giovanni de ' Medici in Florence op 11 Desember 1475 en sterf in Rome op 1 Desember 1521. Hy was die tweede seun van Lorenzo die Pragtige. Hy word in 1483 op agtjarige ouderdom abt van Font Douce in Frankryk. Onder politieke druk deur Lorenzo Giovanni is hy op 13 -jarige ouderdom deur pous Innocentius VIII tot kardinaal aangestel.
Sy familiehandelinge het wrywing veroorsaak in die laat 15de eeu in Italië, en Giovanni het na Frankryk gevlug tydens die verkiesing van pous Alexander VI. Hy is gevange geneem deur die Franse leër by die nederlaag van die gekombineerde pouslike en Spaanse leërs in 1512 by Ravenna, waarskynlik vir losprys.
Giovanni is op 21 Februarie 1513, op 38 -jarige ouderdom, weer as pous verkies weens die politieke druk van sy gesin op die kollege van kardinale. Hy het 'n weelderige lewe geleef en die pouslike skatkis binne twee jaar na sy verkiesing bestee, en hy het ook kantore in die kerk verkoop om geld in te samel om die pousdom te ondersteun.
Hierdie praktyk, bekend as simony, het deels gelei tot die Reformasie in Duitsland en ander dele van Europa. Die hervormers betoog teen die verkoop van kerkkantore en aflate, praktyke wat deur Leo X en ander pouse en biskoppe gebruik word. Leo het nooit die erns van die Reformasie herken nie, en die teenhervorming het eers na sy dood tot stand gekom.
Hy was 'n groot beskermheer van die kunste en het 'n kritiese uitgawe van die werke van Dante voorberei. Sy grootste bydrae was sy steun aan die versameling historiese Christelike manuskripte en die samesmelting van die Medici -familiebiblioteek met die pouslike biblioteek.
Niks kan God se groot planne vir Johannes Calvyn se lewe en bediening in die weg staan ​​nie.
Martin Luther het 'n blywende impak op die wêreld gemaak met sy vrymoedigheid en toewyding aan die Skrif en geloof.
Hoewel Zwingli se lewe ingekort is, was sy diens 'n diens van ywer vir die Here en vir sy kosbare Woord.