'n Kykie In Die Nagmerrie Van ICU-Psigose… - Joy! Digital
'n Kykie In Die Nagmerrie Van ICU-Psigose…
Deur: Phil Minnaar
Ek moet net COVID kry en dit klaarkry!" Noudat ek terugkyk, was dit nogal 'n dwase ding om te sê, maar dit wás my woorde en ek het dit bedoel. As 'n gesonde 36-jarige het ek natuurlik gedink ek sal dalk 'n bietjie hoofpyn kry, miskien koors en 'n paar dae nie hoef werk toe te gaan nie. Ek bedoel, hoe erg kan dit nou regtig vir iemand soos ek wees? Min het ek geweet dat ek 40 dae lank in die hospitaal sou deurbring en (twee keer) meer as twee weke lank op 'n ventilator sou wees, 'n maand lank in die intensiewesorgeenheid deurbring en baie amper my lewe verloor – nie een keer nie, maar 'n hele paar keer. Tog is hierdie nie 'n somber verhaal nie, maar een van oorwinning danksy die gebede en geloof van ander.
Dinge het vinnig versleg
Ek het die virus aan die einde van Junie vanjaar opgedoen en die volgende paar dae in isolasie deurgebring. My vrou, Marlé – 'n absolute legend – het haar bes gedoen om my te versorg. Soos die meeste ander mense, het ons beplan om te wag totdat die siekte sy gang gegaan het en die medikasie sy werk gedoen het. Dinge het egter taamlik vinnig versleg.
Teen Vrydag 2 Julie om 11-uur die aand het my vrou 'n vriend gebel om ons te kom help en hy het my na die Vergelegen Mediclinic gehaas. Ek het nog nooit tevore 'n nag in die hospitaal deurgebring nie, maar ek het die situasie aanvaar en gedink dit sal seker help as ek die naweek daar deurbring. Ek sou sekerlik teen vroeg volgende week weer op die been wees. Dit was egter nie die geval nie. Teen Maandag het hulle my inderhaas om twee-uur die oggend na die intensiewesorgeenheid verskuif om my lewe te red – en dit sou nie die enigste keer wees nie.
Waar die hospitaalreis begin het …
Die hospitaalpersoneel het Marlé gebel die oggend voordat ek op die ventilator geplaas is. Hoewel sommige mense dit beskou as 'n oomblik om jou geliefde "totsiens" te sê (omdat niemand weet hoe hulle liggaam gaan reageer nie), is sy verseker dat dit nie 'n "doodsvonnis" was nie, maar 'n noodsaaklike stap om my lewe te red. Dit is waar my verhaal eintlik begin; waar ons begin weg beweeg van dinge wat sin maak, na oomblikke wat moeilik is om te verduidelik.
'n 'Alternatiewe werklikheid'
Weens die aard en gevolge van die verdowing waaronder ek geplaas is terwyl ek op die ventilator was, het my persoonlike reis hier afgewyk van die "werklike lewe" na een wat ek as my werklikheid ervaar het (maar eintlik 'n "alternatiewe werklikheid" was). Ek verwys spesifiek so daarna, want dit was nie 'n droom nie, dit was mý werklikheid. Op geen tydstip kon ek duidelik onderskeid tref tussen die twee werklikhede nie. Wat ek beleef het, was vir my die werklikheid – en dit was aaklig. 'n Mens dink miskien dat 'n pasiënt wat in 'n geïnduseerde koma is, kalm lê en rus, maar dit was nie die geval nie. Ek was wakker, in 'n alternatiewe werklikheid, in 'n toestand van ICU-psigose.
'Almal wou my doodmaak'
Ek sal slegs 'n paar van die oomblikke deel, maar kortliks: Ek het twee weke lank in 'n werklikheid deurgebring waar almal teen my was en die verpleegsters en dokters my almal wou vermoor (behalwe een, van wie ek jou later sal vertel). In hierdie alternatiewe werklikheid was ek 'n hulpelose pasiënt wat van hospitaal na hospitaal oor die hele wêreld verskuif is – ja, ek het letterlik gedink ek was in Engeland, Amerika en China – en die besonderhede van hierdie "drome" was verstommend. Van die tipe mense om my, tot plakkate op die hospitaalmure wat daagliks verander is, die groottes van die verskillende ambulanse, die personeel se aksente en selfs die hoogte van die geboue – alles in helder besonderhede! Onthou, dit was my werklikheid.
Oomblikke onder verdowing
Om 'n paar van hierdie oomblikke onder verdowing te verduidelik, verwys ek na die plek en 'n paar van die dinge wat met my "gebeur " het terwyl ek daar was.
In Engeland het hulle my onder bedwang gehou met 'n dwangbaadjie (straightjacket) en my in 'n bad geplaas in 'n kamer sonder ventilasie. Die kamer was in 'n ou hospitaal wat gesloop moes word. Hulle het poeiers en vloeistowwe gemeng om 'n gas vry te stel wat my sou versmoor. As 'n plan B, het hulle 'n bestuurder in 'n stootskraper gehad wat gereed was om 'n paar van die betonpilare om te stoot sodat die gebou bo-op my kon instort om seker te maak dat ek dood is. Byna elke poging om my dood te maak, was tot in die fynste besonderhede uitgewerk sodat dit soos 'n ongeluk sou lyk.
Wat opvallend was van hierdie oomblik, was my reaksie teenoor dié wat my wou doodmaak. Eers het ek hulle gesmeek om op te hou en net na my te luister, om te verduidelik dat ek nie was wie hulle gedink het nie, dat ek 'n "goeie mens" is. Hulle het egter voortgegaan en ek het 'n punt bereik waar ek die feit aanvaar het dat ek op die punt was om te sterf.
Ek het in gebed na God uitgereik en iets ongewoons het gebeur. Ek het vrede ervaar. Ek het God trouens gevra om hulle te vergewe vir hulle dade omdat hulle nie weet wat hulle doen nie. Soos Sadrag, Mesag en Abednego het ek vir hulle gesê dat God my uit daardie situasie kan verlos, maar selfs as Hy dit nie doen nie, sou Hy steeds waardig wees om gedien te word en dat hulle Hom in 'n stadium sou ontmoet, goed of sleg. Die waarheid is, ongeag hoeveel gas hulle gemeng het, kon dit my nie versmoor nie en die gebou het nooit in duie gestort nie. God het my verlos.
'n Beplande motorongeluk
In Amerika het hulle my agter in 'n ambulans gelaai, my bed losgemaak en die voorste sitplek platgeslaan. Die bedoeling was om teen 'n hoë spoed 'n ongeluk te maak sodat ek deur die voorruit sou vlieg en dit "per ongeluk" my dood sou veroorsaak. Maar voor hulle vertrek het, het ek Bybelteksverse begin lees (wat vreemd genoeg in die vorm van 'n boekrol verskyn het), ek het gebid, gesing en God gevra om my te verlos as dit Sy wil is. Ek kon skielik hoor hoe die bestuurder met iemand praat en sê dat 'n polisiemotor onverwags by 'n kruising verskyn het en hulle plan nou in die wiele gery het. Ons het nooit vertrek nie. God het my weer eens gered!
'n Biddende dokter, in die regte lewe
'n Paar dae later het ek die ergste van die ervaringe in China beleef. My bed was daar op die 30ste verdieping van 'n hospitaal wat nog in aanbou was. Dit was naby die einde van my reis in hierdie alternatiewe werklikheid en ná talle mislukte pogings om my te vermoor met God wat my uit elke situasie gered en verlos het.
Dit is belangrik om daarop te let dat ek God of 'n helder lig nooit gesien het of selfs 'n stem gehoor het nie. Ek het God op dieselfde manier aangevoel as wat ek Hom vandag voel, deur my gedagtes, die Woord en intuïsie. Dit het die ervaring selfs meer werklik gemaak.
In hierdie kamer het ek die enigste dokter gesien wat my nie wou doodmaak nie, ek het vir haar gesê dat my lewe in gevaar is. Sy het my getroos, vir my gesê dat alles sal regkom, saam met my gebid en gesê dat sy weer sal terugkom.
Wat ek nie geweet het nie, is dat hierdie dokter in die werklike lewe by my bed gestaan ​​het. My brein het dit net by my alternatiewe werklikheid ingevoeg. Sy is 'n dokter wat by Vergelegen Mediclinic werk en ons het 'n paar jaar gelede by 'n Bybelkollege ontmoet. Sy het gehoor dat ek in die intensiewesorgeenheid was en het gereeld vir my kom bid terwyl ek onder verdowing was.
Ek het my doodgeval
Teen hierdie tyd het die "booswigte" nie meer idees gehad vir maniere om my dood te maak nie. Trouens, die man wat twee keer as verpleër betaal is om my te vermoor, het sy geld teruggegee en gesê hy wil dit nie meer doen nie. (Hy was in die een geval die ambulansbestuurder en 'n ander keer moes hy my in die nek steek met 'n yspen wat sou smelt sodat daar nie 'n moordwapen sou wees nie.) Hy het gesê dat hy nie weet wie hierdie God is wat ek dien nie, maar hy is nou skrikkerig dat ek nog nie dood is nie: "God moet werklik bestaan, as hierdie pasiënt nog steeds lewe."
Daarom het hulle 'n nuwe plan bedink – om my van die balkon van my hospitaalkamer af te stamp, 30 verdiepings hoog. As gevolg van die steierwerk rondom hierdie hoë gebou, het dit 'n gewilde plek geword vir mense wat selfdood pleeg. Niemand sou dus dink dat my dood alles behalwe dit was nie. Buitendien was ek 'n sterwende COVID-pasiënt met geen kans om te oorleef nie, hulle weergawe sou sin gemaak het …
Die tyd het aangebreek om die plan uit te voer en ek onthou dat ek nog 'n laaste keer gebid het: "Here, U het my al verskeie kere gered en ek is dankbaar daarvoor, maar as U my nog een keer kon verlos, sal dit wonderlik wees. Gee my die krag om ten minste aan 'n paar van die stellasies op pad grond toe te kan gryp. Ek gee nie om om 'n vloer of twee te val en 'n paar bene te breek nie, maar ek kan nie 'n val van 30 verdiepings oorleef nie. Ek wil nog nie sterf nie, maar wat ook al gebeur, ek vertrou U." Ek het my oë toegemaak toe hulle die bed stoot en ek begin val … God het my nie verlos nie. Ek was dood – of so het ek gedink.
Ek het geweet ek is dood
Die volgende deel is moeilik om te verduidelik. Ek het geweet dat ek dood is, maar ek kon steeds my lewe oorweeg. Ek het geweet ek kon nie teruggaan nie, maar ek kon oor my lewe besin. Al waaraan ek kon dink, was my vrou – hoe lief ek vir haar was, hoe wonderlik dit was om saam met haar te lewe en vir die een ​​of ander rede – hoe sy nie my aanmeldbesonderhede het vir ons kriptospaargeld nie. Ek het letterlik gevoel hoe kosbaar dit was om by haar te kon wees, om lewend te wees en om die lewe te ervaar. Dit het my baie hartseer gemaak dat ek nooit weer daardie vreugde sou ervaar nie.
Hierna is ek deur die ontsaglike werklikheid getref dat ek op die punt was om God te ontmoet. Ek was nie seker of ek bly, bang of net baie verward was nie.
En toe word ek wakker …
Ek het in pikswart duisternis "wakker geword". Daar was geen geluide, niks sigbaar nie. Ek het net geweet dat ek by my bewussyn is. Dit het 'n rukkie so gebly en toe begin ek paniekerig raak – dit kan sekerlik tog nie waar wees nie? God moet werklik wees; daar kan nie net niks wees wanneer jy sterf nie! Wat is besig om te gebeur? Waar is ek en waarom kan ek nog steeds dink?
Uiteindelik het ek in super stadige aksie die buitelyne begin sien van 'n verpleegster met 'n lêer. Toe kom die silhoeët van die kamer, die horlosie teen die muur en uiteindelik kleur! Ek is nie dood nie, ek leef! Dit is hoekom God nie daar in die duisternis was nie; Hy bestaan ​​wel!
Ek het wakker geword in die werklike lewe, die werklike werklikheid. Ek was meer as twee weke lank op die ventilator en die verdowing het begin afneem. Dieselfde verpleër wat ek vroeër genoem het, het na my bed gekom en aangebied om my tande te borsel. Wat? Hy was nie 'n skelm nie, hy wou my nie doodmaak nie, die nagmerrie was verby! Ek leef regtig!
Toe gebeur die mees surrealistiese en intens emosionele oomblik wat ek nog ooit beleef het. Ek het my vrou by my ICU-kamer sien instap. Alles wat ek gedink het ek nooit weer sou hê nie, het na my aangestap gekom en dit was werklik – ek kry die kans om dit alles regtig weer te hê. Ek het in trane uitgebars, onbeheersd gehuil, my hart het woes begin klop en ek het begin hiperventileer tot op die punt dat hulle my moes kalmeer weens die uitwerking wat dit op my liggaam gehad het. Dit was die beste dag van my hele lewe. Geen woorde kan daardie oomblik werklik doeltreffend beskryf nie.
Maar toe het dinge dramaties vererger
Die reis was egter nie verby nie. Hoewel ek van die ventilator af was en aanvanklik tekens van verbetering getoon het, het my toestand die volgende paar dae versleg en hierdie keer was dit ernstig. Hulle het Marlé op 23 Julie ingeroep en haar toegelaat om drie uur by my deur te bring, dit was nie 'n goeie teken nie … Hulle sou my vir die derde keer weer op die ventilator plaas. Dinge het nie goed gelyk nie en die meeste mense het gedink my tyd het gekom.
My vrou, vriende en familie het daardie Sondagoggend 'n gebedsbyeenkoms op die parkeerterrein buite my ICU-kamer gereël asook 'n Zoom-biduur daardie Sondagaand. Hulle het my per video gebel en al kon ek nie praat nie, kon ek hulle hoor. Ek kon hoor hoe die heiliges geestelike oorlogvoering vir my lewe doen, hulle het vir my geveg toe ek nie self kon nie, sommige van hulle het ingetree en vir iemand gebid wat hulle nie eens ken nie. En hulle het gewen!
God het ingegryp in die geestelike wêreld
My toestand het begin verbeter, die volgende dag is ek van die kritiekesorgeenheid na die hoësorgeenheid oorgeplaas en 'n paar dae later was ek in die algemene saal. Van amper vir die derde keer op die ventilator, tot om gemaklik op my eie asem te haal, alles binne 'n paar dae ná die gebedsbyeenkomste. Ek dink nie dit is toevallig nie. God het my weer gered, maar hierdie keer in die werklike werklikheid.
Daar was ek, 'n 36-jarige man wat in ses weke 21 kg verloor het, nie self kon eet nie, nie kon loop nie en 'n doek moes dra, maar – ek leef en dit was al wat saak maak. Ek het nou weer 'n kans om te LEEF!
'n Lewensveranderende ervaring
Hierdie ervaring het my nederig gemaak, my lewe sal nooit weer dieselfde wees nie. Ek is 'n ryk man as ek kyk na die mense in my lewe, die genade wat aan my bewys is en die guns waarin ek mag lewe. God bly goed, selfs al lyk dit nie so nie. Ek wil almal bedank wat vir ons gebid het, wat my vrou ondersteun het en ek wil veral dankie sê aan die personeel van Vergelegen Mediclinic, wat vir my gesorg het asof ek een van hulle eie familielede was – dit het die verskil gemaak!