Die menola: 'n vis wat op 'n rotsagtige bodem leef - diere Lees Meer
Hoof diere Die menola: 'n vis wat op 'n rotsagtige bodem leef
Die menola: 'n vis wat op 'n rotsagtige bodem leef
Die kenmerkende syvlak is 'n belangrike taksonomiese eienskap wat snags ongemerk bly
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Duif van wonderwerke op 02 Augustus 2019.
Laaste opdatering: 02 Augustus 2019
Die menola, wat wetenskaplik Spicara maena genoem word, is 'n algemene vis in die Middellandse See en die oostelike Atlantiese Oseaan. Die lae kommersiële waarde en die neiging om op groot dieptes te woon, beteken dat sy teenwoordigheid op die markte beperk is.
Die menola Dit is 'n vis wat opvallend is vir sy wye geografiese verspreiding, vandaar die groot aantal algemene name wat gebruik word om dit aan te dui. Onder die bekendste staan ​​trompetter- of trompetvisvis uit onder Atlantiese vissers, en kanarievis of chucla onder dié van die Middellandse See.
Oor die algemeen, woon naby die kuswater, in groot skole vis wat deur rotsagtige bodems swem of in die sogenaamde Posidonia-weide. Ondanks die voorkeur vir hierdie omgewings, wat tussen 50 en 150 meter onder seevlak geleë is, kan dit in riviere of brak strandmere beland.
Menola morfologie en gedrag
Hierdie vis het 'n langwerpige en saamgeperste liggaam, en in die geval van volwasse mans val die teenwoordigheid van 'n hoogte op agter in die kop. Laasgenoemde is klein, met groot oë en 'n puntige bek met tande aan albei kake. Die rugvin het stekelrige lyne en is lank en lank, soos die borsvinne. Die bekkenvinne is van sy kant af kort en die stert is laag.
Die kleur van die menola hang af van die ouderdom, geslag en seisoen van die jaar. Die mees algemene basistone is grys, blouerig en groenerig, terwyl die vinne bruin is met blou vlekke. Normaalweg is hierdie pigmentasie meer lewendig by mans, hoewel die voorkoms van 'n plek aan die kant wat by beide geslagte val, opval wat snags meng.
Die voer van hierdie dier word gemeng, aangesien dit wissel na gelang van die oomblik waarop dit voorkom. A) Ja, bedags kies hy vir soöplankton, en in die aand, wanneer dit na dieper waters daal, vang dit klein ongewerweldes op onderste bodem.
Reproduksie, ovipêr en ekstern bevrug, vind gewoonlik in Julie en Augustus plaas. Op hierdie datum kry die mannetjies helder kleure wat die aantrekkingskrag van die wyfies vergemaklik wat die eiers in die neste sal plaas wat voorheen deur hul metgeselle gegrawe is. Wat meer is, Dit is opmerklik die toestand van proterogiene hermafrodiet: seksueel volwasse as 'n wyfie en, jare later, as 'n mannetjie.
Verspreiding en toestand van bewaring
Menola is algemeen aan die kus van Portugal, Marokko, die Kanariese Eilande en veral Italië. Alhoewel dit relatief maklik is om met haak en nette te hengel, beteken die smaaklose vleis dat dit nie baie gewild is nie. Sommige Italiaanse gebiede van Toskane of Sicilië het hierdie vis egter een van hul mees toeristegeregte gemaak.
Die klein gastronomiese waardering van die menola, tesame met die groot bevolkingsoorvloed en groot geografiese verspreiding, maak dit 'n spesies in 'n toestand van 'min kommer' volgens die IUCN. As gevolg van die afwesigheid van opvallende kenmerke van hierdie dier, word dit egter dikwels verwar met ander soortgelyke visse.
Die mees algemene fout kom by Spicara flexuosa voor, en dit is dat daar selfs kenners is wat verdedig dat beide dieselfde spesie is. Die onderskeid is egter die posisie wat die meeste verdedig word, aangesien laasgenoemde 'n rugvin het met die voorste deel hoër en meer gepigmenteer, terwyl die mannetjies gekenmerk word deur hul groter robuustheid.