Willemiena | Kaperjolle
Kaperjolle — May 25, 2016
Ek loer so onderlangs na Oumie wat langs my sit. Kordaat regop met die ligpers haartjies wat netjies onder haar hoed uit krul. Sy was al vroeg gister haarkapper toe vir haar ‘set and tease’ en het die hele middag voor die kospotte spandeer, terwyl sy die heeltyd gepruttel het oor wat sy vandag gaan aantrek. Ek het haar ook so deur die loop van die middag gevang ‘tjie-tjie’ oor die foon, maar toe sy my sien het sy sommer hard begin praat oor die kermis wat eers oor drie maande voorlê.
Ek kan sien sy weet ek kyk vir haar want sy hou haar gesig strak voor haar. Gewoonlik glimlag sy vir my as ek vir haar kyk in die kerk, maar vandag hou sy haar vreemd. Ek kan sommer aan my agterstewe voel dat iets nie pluis is nie.
Ja, mens kon ‘n speld hoor val. Die stilte voor die storm van proes geluide soos die gemeente hulle lag sluk totdat ‘n dogtertjie agter in die kerk kliphard sê, “Sy was stout, nê Mammie.”
Daar is geen keer meer nie. Die hele gemeente begin lag en ek voel hoe die rooi oor my hals begin kruip, opklouter teen my nek en vasslaan teen my slape.
“Orde asseblief broers en susters,” probeer ou Doom die gemeente tot bedaring bring. “Suster Willemiena de Rust het nie bedoel om haar respekte vir die gewydheid van die kerk te vergeet nie. Kom ons gee vir broeder Smits die geleentheid om sy boodskap te bring.”
Ek kan darem met ‘n klein mate van dankbaarheid rapporteer dat die res van die verrigtinge sonder toeval verloop het en ek en Oumie in ongemaklike stilte huistoe gestap het.
“Geen gemaars nie Willemiena! Daar waar jy gaan, slaan moeilikheid soos puisies op ‘n tiener se gesig uit. Dit is tyd dat jy man kry sodat ek rus en vrede vir my siel kan kry!” Pruttel sy voort terwyl sy kamma stoffies van haar hoed afvee.
“Gaan trek jou kerkklere uit en trek daai mooi geel sonrokkie van jou aan. En ek wil nie ‘n denim sien nie. Onthou ons kry gaste vir middagete.” Laat weet sy van haar binnekamer.
“Ag, jy lyk darem alte fraai in daardie rokkie kind. Soos ‘n sonstraal. Jy sal ‘n goeie vrou vir enige man maak.” Praat Oumie skielik agter my.
“Middag susters,” onderbreek ou Doom se stem my anti-man tirade. “Mag ons maar binnekom?”
Oumie se stem raak heeltemal weg toe ek vir Barto Smits agter ou Doom raaksien. Ek voel hoe my hart vinniger begin klop en ek voel ook hoe daai gehate bloossessie nou sterk begin aanspraak maak op my oorwegende blank gelaat. Ek weet ek lyk soos ‘n rooi tamatie en ek vervloek dadelik my gene wat my opgesaal het met hierdie alewige geblosery net wanneer ek dit die minste nodig het.
“Vir wat staan jy daar en hap na lug soos ‘n vis op droë grond Willemiena?” ruk Oumie se streng stem my weer terug na die werklikheid.
Tot my ontsteltenis, sien ek hoe ‘n glimlag oor Barto se gesig versprei en hoe hy vooroor buig en begin lag dat die kranse antwoord gee.
Ek vererg my en draai om om die tafel te gaan dek, maar my oog vang hoe ou Doom vir Oumie knipoog en hoe Oumie haar kop so liggies knik asof sy die boodskap wat ou Doom so woordeloos stuur, be-aam.
Na die hoofmaal is dit mos afdek tyd en Barto bied toe ewe galant aan dat Oumie sit en dat hy my sal help.
In die kombuis glimlag hy so skeefweg vir my. “Lyk my jy is ‘n voorslag vrou. Smaak my die manne in die kontrei kan hulle vrot skoene agterna gooi. Laat my tog wonder hoekom een van die hubare mans jou nog nie die strop om die nek gegooi het nie?”
Na die nagereg se laaste krummeltjie uit die bak geskep en ingesluk is, probeer ek myself van die tafel verskoon.
“Goeie uhm…uhm genugtig! Hoe laat jy my nou skrik. Wat weet jy in elk geval van skilderye af?” vra ek onthuts.
Next post My hart se verlangebaan
Previous post Internasionale Pers Dag - 26 Maart 2016