Jonathan Gold Drops Mask of Anonymity - Tradisionele resepte - 2021
Die restaurantkritikus van LA Times verskyn op die voorblad van vandag se uitgawe
Die restaurantkritikus Jonathan Gold van Los Angeles Times verskyn ongemaskerd op die voorblad van vandag se koerant.
Die Pulitzer-bekroonde kosskrywer Jonathan Gold is die nuutste restaurantprofielkritikus wat die masker van anonimiteit laat vaar het, hoewel hy sê dat sy identiteit nooit regtig geheim was nie.
Gold se langharige, snorige gesig is vanoggend onthul in 'n voorbladverhaal in die LA Times, waarin Gold sê dat enige eis op werklike anonimiteit in 2007 verby was toe sy foto per ongeluk op die webwerf gepubliseer is van 'n koerant waarvoor hy gewerk het . Hy handhaaf egter die geheime identiteitsprestasie, want in die VSA bestaan ​​die ideaal van 'n anonieme restaurantkritikus wat in die geheim opereer om restaurante uit te vang wat andersins 'n minder ervaring aan 'n nie-VIP-kliënt kan lewer.
'Ons is stil waaksaamdes wat wraak neem op hollandaise,' het Gold gesê.
Hoe lekker die kritikus se mantel en dolkroetine ook al is vir 'n persoon om van te lees, maar Gold het gesê restaurante ken die kritici se gesigte in elk geval.
'Honderd kelners ken my naam,' het hy geskryf. 'Ek is uitgeroep in taquería -lyne van Pacoima na Bell Gardens. By sjiek restaurante vermy sjefs senuagtig my blik. ... Ek het vaardig geword om voor te gee dat ek nie agterkom dat 'n restaurantpersoneel voorgee om nie op te let dat ek sien dat hulle my opmerk nie.
New York Times -restaurantkritikus Pete Wells het op Twitter gewig:
Dit is 'n verlore stryd, maar nog 'n keer: anonimiteit beteken dat jy nie jou naam gebruik nie. Dit beteken nie dat u nie u gesig gebruik nie.
- Pete Wells (@pete_wells) 24 Januarie 2015
Die mantel- en dolkaspek van vermommings is baie romanties. Lesers is mal daaroor. Maar dit was nooit die punt nie.
En daar was nog nooit 'n restaurantkritikus wat na 'n geruime tyd nooit erken is nie. Die internet het niks daarmee te doen nie.
Die punt is dat wat almal verkeerdelik 'anonimiteit' noem, slegs 'n byvertoning is.
Kritici van restaurante het 'n paar gereedskap. Onherkenbaar is 'n geringe, meestal nuttig as u nog nie 'n nuwe taak het nie.
Net meer as 'n jaar gelede het die voedselkritikus Adam Platt in die tydskrif New York ontslae geraak van sy eie anonimiteit deur ontmasker op die voorblad van die tydskrif te verskyn. Gold hou hom as voorbeeld en sê dat die kwaliteit van Platt se resensies sedert die ontmaskering glad nie verminder het nie.
Jonathan Gold se beste reëls uit die 101 beste restaurantevideo
Verlede week, Los Angeles Times restaurantkritikus Jonathan Gold onthul sy tweede jaarlikse, langverwagte 101 lys van beste restaurante, wat verskyn in die vorm van 'n lekker swart boekie wat slegs vir intekenare beskikbaar is (jammer vir julle wat na die kiosk gestroom het). Bo -aan die hoop het Providence weer op nommer 1 gekom, terwyl verlede jaar se nommer 2 (Urasawa) heeltemal van die lys geval het, vervang deur Spago. Roy Choi se POT het sy debuut gemaak, asook Orsa & amp; Winston, République en Guerrilla Tacos. Soos met enige lys wat sy sout werd is, laat baie mense die logika agter die keuses agter. (Waarom ontbreek die geliefde Apple Pan?)
Om by te dra tot die drama, kan u tydens 'n regstreekse videogesprek vrae aan Gold tweet. Goud, vreemd genoeg, was in silhoeët, ondanks sy goed gedokumenteerde voorkoms. Hieronder is hoogtepunte uit sy gesprek met LA Times voedselblogger Jenn Harris.
Oor die afwesigheid van Urasawa:
'Dit is 'n skouspelagtige restaurant, maar dit is so duur. Nee regtig. U het 'n redelike bottel sake, omakase, en met belasting en fooi loop u uit met 'n rekening van $ 1,100 tot $ 1,300. Daar is ander plekke waar u 'n beter ervaring vir minder geld kan kry. "
Op nuwe toevoeging POT:
'Wat Roy doen om na Koreaanse kos uit 'n Koreaans-Amerikaanse perspektief te kyk ... [dit is] eerbiedig, maar ook sy neus op tradisie. Dit werk op 'n miljoen verskillende vlakke. As Quentin Tarantino 'n restaurateur was, is dit dalk iets wat hy sou bedink. "
'Die beste aartappels in LA is die klein aartappels wat soms deel uitmaak van die amuse-bouche by CUT in Beverly Hills. U kan hulle waarskynlik eis as hulle nie verskyn nie. Hulle is perfek skerp, romerig aan die binnekant en het 'n lekker uiesmaak. "
Oor oordrewe restaurante wat die lys haal:
'Die idee dat 'n restaurant oorskat word, is snaaks. Ek is 'n kritikus vir die LA Times, so as 'n mens oorskat word, is dit 'n restaurant waarvan ek hou. Ek is die laaste persoon op aarde wat u wil vra oor 'n restaurant wat in LA te hoog is. Dit is 'n volledige paradoks. "
'N Onderhoud met Jonathan Gold
Die sagte stem van die Pulitzerprys -bekroonde restaurantkritikus, Jonathan Gold, gee die indruk dat die skrywer eindeloos kontemplatief is. In 'n gesprek maak hy aansprake, laat hy name val en ontleed die gesag van die geregte wat inheems is aan minder gereelde kulinêre gebiede asof hy steeds sin maak van die kennis wat hy laat val, en maak dikwels van stellings vrae. Sy houding is gedemp, soms wreedaardig, alhoewel hy van vreugde bewe as hy veral snaaks was.
Deur die passie en insig van die groot tros onbekende en onbesonge restaurante wat die uitgestrekte lappies van immigrantryke gemeenskappe in Los Angeles bespeur, kan Gold se prosa soos sy meer geanimeerde lewendige rantsoene lyk. Aanbevelings neem dikwels die vorm aan van kritiese voorskrifte wat begin met 'U sal wil hê' en 'Natuurlik het u ...' Beskrywings is uitbundig en het geen analogie nie. In sy resensie van die Shanghainese restaurant wat later in hierdie onderhoud bespreek word, word 'n gereg met 'n naam wat vertaal word as 'gesnyde drie snare' vergelyk met Cousin It, 'met 'n sampioenpet vir 'n baret.' Hoenderpote in perlemoensous is "so sag en sappig soos die liefste se versugtinge." 'N Krabbraai -oondpan is' suave '. Goue brouerye wat deur baie restaurantkritici opgedis is-die minder kundige, minder ywerige en minder poëtiese-is die skrywe van Gold 'n voorraad vleis en bene wat lank gesout is.
Ek en Gold het mekaar ontmoet vir ete in 'n moderne Koreaanse restaurant in die bedrywige Koreatown in Los Angeles. Voordat die eerste bottel Hite op die tafel kom, ruil die kelners 'n blik en die sproetige man met strek, rooierige hare wat oorkant my sit, is nie meer anoniem nie. 'Ek kan nie meer herkenbaar wees nie,' het hy gesê en gewuif met die idee dat 'n maashoed, 'n valse baard of 'n mantel hom baie sal help. Volgens Gold is die inwoner van Los Angeles ná sy oorwinning in Pulitzer in 2007 in 'n taco -vragmotor in die stad Bell Gardens, grotendeels in Latyns, vasgekeer. "Haai!" skree 'n man en wys en vestig die aandag van al die ander wat op tacos wag. 'U is die ou wat die ding gewen het!'
I. JY MOET OOR Sout praat
DIE GELOWIGE: Neem u aan die tafel as u 'n restaurant hersien?
JONATHAN GOLD: Nee. Ek doen dit al lank. Ek het 'n goeie kosgeheue.
BLVR: Wat beteken 'voedselgeheue' presies?
JG: Dit is ingewikkeld, maar ek kan die belangrikste besonderhede van 'n gereg onthou wat dit onvergeetlik maak sonder om notas te skryf. Daar is net iets aan die skryf van notas. Eet is 'n noodsaaklike aktiwiteit. U kan ook aantekeninge maak terwyl u naai, maar u sal die vloei verloor.
BLVR: Is die vind van nuwe en unieke maniere om kos te beskryf ooit 'n uitdaging?
JG: Ja, heeltyd. Koswoorde is redelik spesifiek. As iets sout is, moet jy sê dit is "sout". Daar is geen ander woord wat dieselfde beteken nie. U kan 'briny' sê, maar dit is iets anders. U kan 'n analogie gebruik, maar aangesien southeid byna elke kolom moet oordra - daar is sout, weet u? Jy moet daaroor praat. U kan praat van "stekend" of "sag" of "goed gekruid", maar u moet praat oor sout.
BLVR: Was dit net moeilik om kos ooit onder woorde te bring?
JG: Toe ek die eerste keer met hierdie tipe skryfwerk begin, het ek gedink dat die beskrywing van voedsel iets was wat ek swak was. Ek was baie goed daaroor om te praat hoekom jy op 'n spesifieke plek sou belangstel en om kinderherinneringe op te roep. Ek het egter net daaraan gewerk. Soos met basketbalspelers, vind u die deel van u spel wat u weet swak, en u werk daaraan totdat dit u krag is. Op skrif kan ek 'n goeie smaak kry. U kan dit nie proe nie, maar ek kan baie naby kom.
Baie daarvan was die lees van Balzac se twintig bladsye beskrywings van iemand se sokkies. Die ouens uit die negentiende eeu het tonne fisiese beskrywings gebruik omdat daar nog nie fotografie was nie, nog minder films. In Dickens het die plooie in iemand se jodhpurs eintlik iets beteken. En hulle sal presies beskryf moet word. Dit gaan oor na kos skryf.
Smaak, in die daad van eet, is konkreet, maar ook abstrak op 'n sekere manier. Hoe beskryf jy 'n geur? Ek het ook musiek geskryf. Hoe beskryf u 'n kitaarsolo op 'n manier wat nog nie voorheen gedoen is nie? My enigste aktiewe opleiding is as komponis en musikoloog. Ek het altyd gedink dit is snaaks om te doen Draai dek profiele en kom met presiese maniere om te beskryf waarom Stone Temple Pilots anders as Pearl Jam geklink het.
BLVR: Die rede waarom ek gevra het, is omdat 'n sjef my eenkeer vertel het dat hy daarvan hou om kosskrywers oor hulself te sien struikel om geure te beskryf, omdat hy dit as 'n teken sien dat hy hul vermoë om dit wat hy doen, in taal te oortref. Ek het net gedink hy is pretensieus.
II. MARCELLA IS REG OOR ALLES
BLVR: As u na 'n restaurant gaan wat verband hou met 'n spesifieke streek van Indië, moet u iets daarvan weet as u binnekom, sodat u weet waarna u moet kyk en hoe u dit kan beoordeel.
JG: Ja. Dit is waarskynlik nou moeiliker, maar ek het lanklaas alles in 'n spesifieke kombuis in Engels gelees voordat ek daaroor begin skryf het. Ek was nie van plan om foute te maak nie. Ek was regtig versigtig.
Ek het in my lewe miskien drie Indiese maaltye gekook, maar ek het miskien honderd Indiese kookboeke. Toe ek 'n restaurant in New York teëkom met geregte uit Azerbeidjan, het ek nie net een kookboek van Azerbeidjaans gehad nie, maar drie.
BLVR: Het u 'n biblioteek waar u dit alles kan bewaar?
JG: Ek het baie boekrakke en baie stapels. Soms kry ek nie goed nie. Dit is moeilik.
BLVR: Geen uitgebreide organisasiestelsel nie?
JG: Dit is meestal per land en streek, maar nie so nie. Daar is diegene waaruit ek kook en wat ek nie doen nie, diegene wat meer akademies is en diegene wat meer handel oor die kook van dinge.
BLVR: Hoeveel het u in totaal?
JG: Drie duisend. Dit kan soveel as vyfduisend wees.
BLVR: Het u ook 'n groot versameling plate?
JG: Groot, maar ek is die heeltemal irriterende man met twaalfduisend plate en tans geen draaitafel nie. Dit is verleentheid. Dit was moeilik om heen en weer tussen LA en New York te beweeg, en al wat ek moes beweeg was boeke en plate. Ek sal 'n paar agterlaat. Ek sou duplikate en kantoorafskrifte bekom - en dan sou ek besef: O, ek het vier eksemplare van Jacques Médecin La Cuisine du Comté de Nice, en ek het almal gebruik.
BLVR: En hulle is almal besprinkel met sous.
JG: Almal praat dat internet die uiteindelike bewaarplek van kookkennis is.
BLVR: U kyk hoe u iets moet doen, en wie weet wat gaan u kry?
JG: As u presies weet waarna u op soek is en hoe u dit moet soek, miskien. Maar ek kan my nie indink om blind daarby in te gaan nie. As u gereeld soek na die regte resep - ek bedoel dit nie - nee, ek doen - die korrek een, die een wat u moet hê - dit sal nie in die eerste honderd resultate verskyn nie.
BLVR: En niemand klik meer as drie bladsye verby nie.
JG: Dit is snaaks hoe almal 'n bisarre verhouding met Google het. Die kennis is daar, maar niemand weet hoe om dit reg te gebruik nie. Wat u moet doen, is: as u Italiaanse kos kook, is Marcella [Hazan] heeltemal reg oor alles.
JG: En sy weet dit. As u eers agtergekom het wat sy doen en haar ding gaargemaak het, soek dan êrens anders na die variasies.
III. DIE SOETE KOLLE VAN KEUSINE
JG: Koreaanse kos is interessant, want Korea was duidelik een van die armste fokken plekke op die planeet. As u daardeur ry, oral waar daar moontlik 'n rysvleis is, is daar 'n rysvleis. Op die platteland het u nie 'n agterplaas nie, u het 'n ryspad. Hulle seekosgeregte is laagwater wat oral in die wêreld bestaan, maar hulle is die enigste wat dit eet, soos seekos, seespuit, seehase of bisarre seewurms. Al ooit gesien?
JG: Stel jou voor 'n tenk vol vyftig pienk, onbesnede hane - met 'n wikkel van die voorhuide. U herken dat dit 'n seedier is, dat u dit nie noodwendig as middagete herken nie. Maar dan eet jy dit en dit is goed.
BLVR: In die Inwoner van New York profiel van jou, praat jy oor hoe armoede geneig is om interessante voedsel te produseer.
BLVR: Dit is oortuigend om die noodsaaklikheid te sien in dinge wat u uiteindelik geniet, as 'n bietjie luuksheid.
JG: Kyk byvoorbeeld na Europa. U het die land van oorvloed - in die lae land, baie vleis en kaas - dit is die kookkuns van oorvloed, en dit is vervelig. Ouens soos [René] Redzepi maak groot opgang in die Nordiese kombuis, maar die kookkuns van die suide van Swede word soos groot reuse -porsies vleis en klewerige sous in tien minute in volle stilte geëet.
BLVR: Klink soos Thanksgiving.
JG: U gaan na dele van Italië Emilia-Romagna is natuurlik die ryk land, en hulle doen dit nie so sleg nie, maar dit is interessant om nie-ryk plekke soos Umbrië of Ligurië te besoek. Ek het 'n vriend gehad wat eenkeer iets daar ondersoek het. Ek het haar uitgevra minestrone fritto, wat ek in 'n restaurant in Bologna gehad het, hoewel dit veronderstel was om uit Ligurië te kom. Dit was een van die lekkerste dinge wat ek nog ooit geëet het. Sy het dit ook al voorheen gehad, en sy het na Ligurië gegaan, en almal het die bestaan ​​van die gereg heeltemal ontken, geweier om toe te gee dat iemand dit ooit sou doen. Dit blyk dat dit nie 'n restaurantgereg is nie. Dit is wat jy met Saterdag sop doen as dit Dinsdag is en daar niks anders in die huis is nie. Om selfs te sê dat jy hierdie sop gaan drink -
JG: Dit is 'n verleentheid, en tog is dit die lekker plek van die kombuis. Bouillabaisse het ontstaan ​​omdat vissers die dorade kon verkoop, ensovoorts, maar dan het hulle hierdie lelike, stekelrige, vreemde dinge agtergelaat waarmee hulle gekies het om 'n sop mee te maak. Dit is soos: "Jammer, skat, dit is al wat ons vanaand het." Uiteindelik het dit die kultusgereg van die streek geword.
BLVR: En al die bene en kraakbeen maak die sop eintlik beter. Die koppe en bene - dit is waar die geur en tekstuur van die sous vandaan kom. Ek dink aan 'n vissoepresep uit een van Marcella Hazan se kookboeke, waarin sy praat oor die koppe kook, dit verpulver en elke bietjie uitdruk. Dit is hierdie baie fisiese, grusame resep. Uiteindelik is die vissop net die essensie wat u uit die viskoppe verpletter. Die vissop is nie drie pond volmaakte koperrivier -salm nie.
JG: En natuurlik is Amerika soveel die land van oorvloed, ons het nie sulke goed nie.
BLVR: Selfs nie in die landelike dele van die suidoostelike state nie?
JG: Nie regtig nie. [Koskrywer] Colman Andrews praat hieroor. Daar is 'n tradisionele ravioli in Genua, wat 'n klomp ingewande bevat. Daar is ook koeieruier in, en koeieruier is taai en gelatienagtig - nie onaangenaam nie, nie veel geur nie, maar tekstuur. As u dit hier gaan haal, kan u nie koeieruier kry nie. Daar word vermoedelik tien miljoen koeie in die VSA grootgemaak vir voedsel, en hulle het almal uiers, maar u kan nog steeds nie een kry nie.
Die briljante punt wat Colman maak, is dat dit 'n noodsaaklike gereg is as jy dit eet, want jy het nie veel geld nie en dit is wat in die winkel is. As u baie moeite doen om hierdie uier te kry, word die doel daarvan heeltemal verslaan. Dit word iets anders.
Dit is duidelik dat iets op 'n stadium in bouillabaisse verander het, want die primêre geurstof is saffraan en saffraan was nog nooit goedkoop nie. Ek weet dit groei in Marseille en vermoedelik het mense na die heuwels gegaan en krokusse bymekaargemaak in plaas daarvan om saffraan uit Persië te kry, maar dit is nog steeds nie iets wat jy met die boerekos assosieer nie.
IV. OCTOPUS -INTELLIGENSIE
JG: [Wys na die restaurant se spyskaart] Hulle doen baie goed nakji bokkeum-die seekat met die chili-boontjiesous wat jy oral eet-maar hulle versterk die speserye tot twaalf. Hulle hou die seekat ondergaar, sodat dit gladder is as die rubber-hoendergevoel.
BLVR: Octopus word dikwels heeltemal verwoes. Ek dink almal onthou die eerste keer dat hulle dit op die regte manier gedoen het. Ek het dit in Griekeland gehad toe ek op die universiteit was, en dit was gebraai - verkool, heeltemal sag - so anders as baba -seekat wat heeltemal gehamer is.
JG: Die eerste wonderlike een wat ek gehad het, was 'n paar jaar uit die universiteit, op my eerste reis na Spanje saam met my vrou. Ons het weggestap van die wêreld se domste vlooimark na hierdie kroeg waar daar 'n lyn was. Ons stap in en daar is 'n reuse pot in die hoek, en daaruit is tentakels so groot soos Louisville Sluggers mors.
JG: Man, die kak was goed. Tog is seekat een van die dinge wat ek eet waaroor ek my soms bekommer.
JG: Daar is 'n seekat intelligensie. Ek weet nie wat dit is nie, en niemand weet regtig wat dit is nie, maar dit bestaan ​​beslis. Hul senuweestelsel is heeltemal anders. Jy het gehad sannakji? Die tentakels klim teen die eetstokkies op. Die suiers sal aan jou mond kleef. U dink dat dit soos hoenders is met hul koppe afgesny, maar dan lees u van die gedesentraliseerde senuweestelsel, hoe hulle dit moontlik 'doodgemaak' het deur 'n mes deur die brein te stamp, maar dat dit nie 'n brein het soos ons nie. . Skielik, wat 'n prettige, snaakse ding was, was skrikwekkend.
V. VERGEET DIT - DIT IS KOREATOWN
JG: Ek probeer na restaurante gaan sonder mense uit die groep waaroor ek skryf. Met ander woorde, ek het tonne Koreaanse vriende en tonne Chinese vriende, maar ek is geneig om die Chinese vriende na Koreaanse plekke te neem en die Koreaanse vriende na Chinese restaurante. Ek dink dit is baie plesier om deur die spyskaart te flater.
BLVR: U is egter verantwoordelik daarvoor om mense se eetervarings saam te stel.
JG: Alhoewel my hele skryfpersoon voorafgegaan word deur die feit dat ek nie 'n kenner is nie, is ek nogal 'n kenner. Ek weet baie.
BLVR: Wel, op grond van die doen wat u so lank gedoen het, moet u dit doen.
JG: Dit is ongelooflik om na 'n nuwe Chinese plek te gaan met 'n onvertaalde spyskaart en daar te sit soos Cletus die Slack-Jawed Yokel, "Uuuuuuuurrrrhh" [staar met leë oë na die buitekant]. Maar ek het dit genoeg gedoen sodat ek na iets goeds kan gaan, óf deur na ander mense se borde te kyk of na die foto's op die spyskaart. Of soms weet ek in watter streek die restaurant spesialiseer, so ek weet wat die spesialiteite moet wees, selfs al is hulle nie daar nie.
Soms is die gebied van die restaurant, soos deur alles aangedui, nie eintlik waar die eienaars vandaan kom nie. Daar is 'n beroemde restaurant in die sogenaamde Beijing-styl, waar almal wat daar werk, van Tianjin afkomstig is. U kan vier of vyf spesialiteite in Beijing vra. Een van my korrespondente geniet die soort waterspinazie daar wat hy in Beijing gehad het en nêrens anders nie. Dit was al jare sy strewe. U kan hom al in 2002 op Chowhound soek. Hy het uiteindelik 'n plek gevind wat dit het. Dit is nie 'n wonderlike restaurant nie - maar dit is is wonderlik vir iemand. Ek sal nie so ver gaan as om te sê dat elke restaurant vir iemand wonderlik is nie, maar—
BLVR: Ek probeer elke ander maaltyd wat ek in Koreatown eet, eet. Tog voel ek dat ek nog nie eers aan die oppervlak gekrap het nie. Dit is asof dit onkenbaar is.
JG: Ek het 'n stukkie gedoen oor die sestig geregte wat jy in Koreatown moet ken. Ek kon veertig meer gedoen het, maar ek het teen 'n muur vasgeloop. Ek het besef dat ek nog niks weet nie. Niks nie. Ek kan twintig probeer galbijim, maar iemand wat grootword op hierdie goed, hulle weet dit, hulle voel dit. Ek kan tien proe sul long tang-jy weet, die melksop-en ek sal weet watter een ek beter hou as die ander, daar is die ingebelde ding om te weet hoe dit veronderstel is om te wees. Dan lê daar miskien te veel klem daarop. Ons is Amerikaanse dudes, en ek kan twee ure agtereenvolgens met jou gesels oor wat dit beteken om 'n heerlike hamburger te hê, maar ek en jy sal daaroor verskil. Natuurlik sou ek reg wees ... [glimlag skelm]
BLVR: Is dit omdat sommige kulture meer geneig is om kos te hê as ander?
JG: Ek dink elke kultuur is passievol oor kos, sommige is net passievol oor kos en die kos is kak. Daar is ook 'n neiging om supermagte toe te skryf aan mense wat 'n sekere soort kos maak. Die feit is dat die meeste Chinese baie slegte smaak in Chinese kos het. Sommige het 'n uitstekende smaak, maar net omdat u êrens groot word, beteken dit nie:
BLVR: dat u spesifiek of kundig is?
JG: O, u kan kundig wees, maar dit beteken nie dat u smaak goed is nie. Ek weet nie of ek eintlik met iemand van Pago Pago oor spam gepraat het nie, maar ek is seker dat hulle idees daaroor het. Op 'n stadium was die Amerikaanse Samoane gemiddeld 'n blikkie per dag per persoon! Dit is 'n harde kern. Ek hoop dit is 'n vreemde apokriewe feit wat ek iewers gelees het.
JG: 'n Vreemde ding om te doen wat ek so lank gedoen het, is dat ek elke keer as ek dit kontroleer, myself raakloop. Ek sal kyk na hierdie vreemde gewerwelde wat ek nog nooit op 'n bord gesien het nie, en ek sal my weg vind na die Wikipedia -inskrywing en besef dat ek die helfte daarvan is, maar ek sal nie onthou hoe ek dit geëet het nie. Moes hoog gewees het.
JG: Ek skryf meestal positiewe resensies. Ek skryf nie oor plekke wat my nie interesseer nie. Ek doen dit lank genoeg, en ek het genoeg restaurante gesluit. Dit is baie vreemd dat veertig mense sonder werk kan sit omdat ek 'n estetiese oordeel neem. Dit gebeur nie in film nie, want Warner Bros. kan oorleef om nog 'n dag te veg. As die sportafdeling iets gemeen sê oor Kobe - wat ook al, dit is Dinsdag. Ek veronderstel dat dit moontlik is om teaterproduksies te sluit. In musiek het slegte resensies 'n rukkie nie saak gemaak nie.
BLVR: Hulle doen glad nie. Aan die positiewe kant, met kos skryf, kan u die lewe van 'n klein besigheid verander.
JG: Ja, ek kan iemand neem wat hard werk en goeie werk doen, en die persoon ietwat meer welvarend maak. Dis nogal gaaf. Dit is 'n klein ding, maar dit is 'n werklike ding.
BLVR: As u die geleentheid kry om lesers in te lig oor iemand se kundigheid in wat hulle met kos doen, en terselfdertyd die lewe van die persoon beter kan maak, kan ek my voorstel dat dit 'n wonderlike gevoel is. Moet u ooit 'n restaurant hersien net omdat dit die nuwe kak is? En in daardie geval, voel u steeds as u nie daarvan hou nie?
JG: Ek het vroeër hierdie reël gehad waar ek gevoel het dat ek 'n negatiewe resensie mag skryf as 'n restaurant buitensporig en dom geprys is op 'n ander plek. Een voorbeeld-ek het eintlik hieroor gelees in iemand se PhD-proefskrif-was die restaurant in New York, genaamd Atlas, wat bestuur word deur hierdie vier-en-twintigjarige Engelse kaptein. William Grimes, die New York Times kritikus destyds, het dit drie sterre gegee en in wese gesê Smaaklike ete of iets dat dit sy gunsteling nuwe restaurant van die jaar was. Die sjef was talentvol, daar was verlede jaar 'n dokumentêr oor hom. Maar hy was in die soort epiese verhaal van die bourgeoisie-fase van sy loopbaan. Sy kenmerkende voorgereg was iets soos lewende seegogon-gonades met pomelo-segmente, kweepeer Jell-O en 'n paar ander goed gevul met koue kakao.
Hy het 'n pietersielie-drop sop gegarneer met gerasperde Altoids. Die vraag was nie "Is dit goed of sleg nie?" maar "Smaak dit na Robitussin of die generiese hoesstroop wat 'n dollar-vyftig minder kos?"
BLVR: U het dus gevoel dat dit goed is om die plek te verwoes, omdat dit so hoog geprys is?
JG: Gebaseer op die feit dat die plek dom was. Dit was erg. Ek het niks teen eksperimentering in voedsel nie.
BLVR: Maar as dit onsmaaklik is, breek dit die eerste reël.
JG: En die restaurant sluit. Hy het 'n rukkie 'n ander restaurant in Greenwich Village gehad, en een ding wat hy gedoen het, was om die maaltye te blinddoek. Hulle was veronderstel om te fooi vir foie gras -kluitjies wat in hierdie verkoelde sop dryf. Ek kon nie daarnatoe gaan nie. Ek het nie vertrou wat hierdie man sou doen as ek 'n blinddoek gehad het nie. Die kluitjies kon skeermeslemmetjies in gehad het of so.
Toe die restaurant van Gordon Ramsay in Londen, in Wes -Hollywood, oopgemaak word, was my resensie gemeen genoeg dat die Onafhanklik in Londen 'n artikel daaroor op die voorblad. Ek neem my skote, maar ek doen dit nie so gereeld nie.
BLVR: U het Olive Garden verlede jaar 'n slegte beoordeling gegee.
JG: Die meeste van die baie slegte dinge in L.A. is spysverteringskos. As u na 'n restaurant gaan, wil u 'n douche-kos hê.
As kritiekskrywer is die verbruikers ding die minste interessant, maar as kritikus is die ergste wat u kan doen, 'n leser om tyd en geld te mors op iets - selfs al is dit iets wat u persoonlik liefhet. U moet die redes aandui waarom u daarvan hou en hulle sal dit haat.
BLVR: Hoe gereeld is lesers nie gereed vir iets waarvan u hou nie? Die seewurm?
JG: Soos die seewurm. Daar is 'n restaurant waaroor ek vroeg vanjaar geskryf het, genaamd Shanghai No. 1 Seafood Village. Dit is die afgelope twintig jaar een van die mees ambisieuse nie-Kantonese Chinese plekke in die Verenigde State. Dit is merkwaardig vanweë die kookkuns, maar dit is regtig vir mense wat vars is van die boot af, kos vir ryk Shanghainese wat toevallig hier is.
Daar is dinge waaroor die meeste mense nie gaan neerslaan nie. Daar is 'n skottel bitter spanspek, gebraai met lelieknoppies, wat 'n sterk, kruie -medisinale geur het - nie iets wat net soveel as voedsel as kankermedisyne registreer nie. Soveel as wat ek van krapbreine hou, dink nie almal krapbreinsop is 'n goeie idee nie. Ek is reg met ingewande ingewande, maar as jy per ongeluk 'n bord vol bestel kishkas, jy is dalk nie 'n gelukkige man nie. Maar hierdie restaurant is so goed. Daar is baie lyne om oor te loop. Ek is natuurlik in ekstase oor die bestaan ​​van die plek, maar ek probeer aandui dat mense daarvan sal hou, maar nie. Ek kan nie met subtiliteit by baie lesers wegkom nie.
VII. 'N paar water en 'n paar datums
JG: [Beduie by die eetkamer] 'N Plek soos hierdie-die sjef is selfonderrig en baie goed. Dit is haar mening oor koninklike kombuis - klassieke Koreaanse dinge, maar ligter, met meer aanbieding. Dit is pragtig, maar dit is op 'n vreemde plek in die mark. Die geregte is weergawes van wat Koreane as huislike kos beskou. Hulle is egter nie presies soos hulle nie. Aan die ander kant kom die nie-Koreaanse skare op soek na reuse geure en sensasies.
BLVR: Is hulle op soek na egtheid - wat hulle dink ma se kookkuns is?
JG: Die mense wat nie Koreaans is nie, kan minder omgee vir ma se kook of egtheid. Koreaanse kos het 'n afkorting geword vir 'n dronk bacchanal. Daar is al die eetplekke wat jy kan eet. Daar is 'n plek oorkant die straat wat u alles kan drink vir $ 11,99. Die idee om Koreaanse geure met 'n Westerse estetika voor te stel, mis sy skare. Hierdie plek sal verdwyn as ek nie daaroor skryf nie.
BLVR: Is eet 'n goeie manier om meer oor 'n stad te leer?
BLVR: Wat kan u leer deur êrens te eet?
JG: As u 'n joernalis is en u 'n stad probeer kroniseer en na woonbuurte gaan en met mense probeer praat, gaan hulle nie met u praat nie. Hulle wil nie u vrae beantwoord nie. Maar as u in 'n restaurant is, het almal 'n gasvryheidsgeen wat inskakel. Selfs die dinge wat u oor Bin Laden gelees het - u kan die premier van Israel wees en as u by sy kamp opdaag, sou u u sit. en gee jou 'n bietjie water en 'n paar dadels. Ons is hard daarvoor.
Jonathan Gold Drops Mask of Anonymity - Resepte
Let wel: die HP word slegs geraai op grond van hoeveel treffers dit neem
Let wel: Alle vyande laat skarabusse val
Fire Rexy HP :? - Soms paai in Grasslands 3, maklik om dood te maak
Rexy HP: 1000 - 'n Baas, neem KnockBack, laat Combo Book 3 val (baie skaars), houthelm, karakters, juwele, koper- en ysterswaard, klein doepa, klein Mana -drankie, silwer sleutel
Hand HP: 1250 - 'n Baas, neem nie KnockBack nie, kan maklik op u kop val, laat Combo Book 3 val (baie skaars), silwer sleutel, silwer boog, pistool, swak boog, boog, en nog vele meer!
Slym HP: 20 | Dieselfde as Grasslands -slym, maar met meer HP
Fira HP: 25 | Dieselfde as Grasslands Fire, maar met meer HP
Begin met Grasslands-skare, maar as u by dae 6-8 kom, sal u skare vanaf Darklands sien.
Alle base verskyn elke 6 dae.
Fire Rexy-baas, kombineer Hand- en T-Rex-vermoëns, kan nie oor mure klim nie, kop doen geen skade nie, laat muurbreker val
Rondom dag 5 sal u spoke sien. Dit is meestal teikenstrukture en verdediging. Purple Tube sal aanval.
Monsters word moeiliker na dag 10.
Rondom dag 20 sal daar oranje balle wees, genaamd Farmland Creatures, en die koning sal verskyn en die buit van die standaard Darklands Arena laat val, ook reuse vlermuise en klippe sal verskyn. Daar sal wesens uit die hel wees, soos Wizards, Mini Kings, Eyeballs en Queen
Op dag 35+ kan koningin kuit. Baie sterk. (HP: 12500, ATK53+).
Let wel: in Darklands kan vyande jou gif of moegheid gee.
Octopus - Vervang mummie, laat monsterhoorn, kruie en monsterskaal val.
Arena met byna dieselfde monsters as Darklands, maar 'n bietjie harder.
Rexy (bruin) HP: 5000 - Die swakste van die base, dit is geneig om slegs klein gesondheidsdrankies en 'n silwer sleutel te laat val, maar kan ook Excalibur, juwele, kombinasie -rolle en sommige van die karakters laat val.
Hand HP: 5000 -Die baas van die middelste vlak, is geneig om die haanrok te laat val, laat ook goue en silwer sleutels, monster -eiers, karakters, Excalibur, combo -boek 3 en edelstene val, en laat ook die goue swaard gegooi word.
Koning (grys) HP: 5000 - kan 'n juweel, 'n goue lang swaard, die meeste karakters (nie Dark Knight nie), goue en silwer sleutels, kombinasieboek III, kombinasieboek II en kombinasieboek I en monster -eiers laat val.
Wurm - nog harder, laat dieselfde items val
Mantis - nog harder, meer kuit, geen druppels nie
Heks - gepeupel wat slegs personeel gebruik om blou kristalprojektiele af te vuur, kristalle (alles), drankies (almal) te laat val,