George Clinton: stigtende vader, vise-president - geskiedenis - Volke en nasies - 2021
Studente vra gereeld of die stigtersvader George Clinton van New York verband hou met Bill en Hillary Clinton. Albei is van New York af, en dit is 'n duidelike vraag vir studente wat min begrip het vir selfs hedendaagse gebeure. Hierdie antwoord is natuurlik nee, maar dit illustreer hoe min die meeste studente weet van George Clinton (en ook oor Bill Clinton, gebore William Jefferson Blythe III).
Voorouers van George Clinton het die koning gedien tydens die Engelse burgeroorlog in die middel van die sewentiende eeu en het daarna die Glorious Revolution van 1688 ondersteun. Clinton is self in 1739 gebore vir Charles en Elizabeth Clinton van Ierland. Sy ouers het in 1731 na New York geëmigreer en 'n plaas in Ulster County gevestig. Clinton het geen formele opleiding gehad nie, maar sy vader het sy seun privaat tutors voorsien, en hy was 'n blink student. Die koloniale goewerneur van New York het Clinton se talent erken en hom opvallend aangestel as klerk van die hof vir algemene pleidooie van Ulster County toe Clinton slegs nege jaar oud was. Die verwagting was dat die jong Clinton die pos sou aanvaar sodra die senior klerk gesterf het. Clinton het amptelik die pos aangeneem in 1759, op die ouderdom van twintig, en hy bly in die posisie vir die res van sy lewe, 'n drie-en-vyftigjarige ampstermyn.
Soos ander grensmanne van sy generasie, neem George Clinton aan die Franse en Indiese Oorlog deel. Op agtien het hy by die bemanning van die privaat Defiance aangesluit en op 'n jaartoer in die Karibiese See gedien. Toe hy na New York terugkeer, word hy 'n onderoffisier of junior offisier in die militiaatonderneming van sy broer en neem hy deel aan die Britse aanranding op Montreal in 1760. Hy verlaat die weermag en keer daarna na New York om reg te beoefen. Clinton het na vore gekom as 'n toonaangewende koloniale prokureur, maar het sy beroep uitgebrei met maalwerk en landmeting. Na sy huwelik met Cornelia Tappen in 1770, koop hy 'n landgoed met uitsig op die Hudsonrivier. Hy is in 1768 tot die New Yorkse vergadering verkies en word 'n vurige verdediger van vryheid van spraak en vryheid van die pers. Clinton het die patriotiese saak in die New Yorkse wetgewer help lei, die parlementêre belasting ongrondwetlik verklaar, en in 1775 verklaar dat "die tyd amper aangebreek het, dat die kolonies wapen moet gebruik, en hoe gouer hoe beter."
Hierdie soort taal het die mense van New York daartoe gelei om hom in 1775 na die Tweede Kontinentale Kongres te stuur. Hy is ook aangestel as brigadier-generaal in die New Yorkse milisie. Hy het die aanstelling van Washington as hoofbevelvoerder gesteun en vir hom 'n aandete aangebied tydens Washington se reis noord na Boston in 1776. Terwyl Clinton in die Kongres glo wou hê dat 'n dolk geplant word in die hartjie van George III, die 'tiran van Brittanje' . "Hy het die onafhanklikheidsverklaring ondersteun, maar moes die kongres verlaat en militêre aangeleenthede oppas voordat hy die dokument kon onderteken.
George Clinton is aangekla van die verdediging van die Hudsonrivier, maar hy was nie 'n effektiewe militêre bevelvoerder nie. Alhoewel hy suksesvol was met die werwing van werwings, het hy Fort Montgomery verloor en nie die Britte in 1777 verhoed om die stad Esopus te verbrand nie. Hy het aan die New Yorkse wetgewer geskryf dat hy oorweeg het om te bedank omdat "ek vind dat ek nie my land kan lewer dat Diens wat hulle moontlik die rede het om van my te verwag. 'Sommige New Yorkers het sy optrede verdedig ter verdediging van die saak.
Hy het lojalistiese eiendom gekonfiskeer en volgens een ooggetuie was hy brutaal in sy behandeling van almal wat Amerikaanse onafhanklikheid verset het. Clinton is in opdrag van brigadier-generaal in die Kontinentale Leër, maar verlaat die militêre mag in 1777 nadat hy tot goewerneur van New York verkies is.
George Clinton het Philip Schuyler-Alexander Hamilton se toekomstige skoonpa-vir-goewerneur verslaan, en dit het die weg gebaan vir 'n politieke wedywering wat die res van sy lewe geduur het. Schuyler was 'n ryk en magtige New Yorker met verbintenisse met die 'beste' gesinne in die staat. Clinton is gesien as 'n buitelewe en 'n buitestaander. John Jay, toekomstige hoofregter van die Hooggeregshof en skrywer van drie opstelle in die Federalist, het ná die verkiesing geskryf dat "Clinton se familie en verbintenisse hom nie die reg gee om so 'n vooraanstaande plek te onderskei nie. 'Tog het die mag in New York na die tweede generasie New Yorker van Ulster County. Hy het sy staat tydens die oorlog goed gedien en die staatsfinansies met sukses bestuur.
Sy leidende hand in die Indiese beleid, vergeldende behandeling van lojaliste en lae belasting (in werklikheid het New York-vrymense nie agttien jaar belasting onder Clinton betaal nie), het hom 'n gewilde goewerneur gemaak, en hy is vir ses opeenvolgende termyn tot die amp verkies. .
George Clinton het 'n sterk politieke opvolging van jong, eendersdenkende mans ontwikkel, meestal deur patronaatskap, en hierdie groep het uitgesproke teenstanders van 'n sterk sentrale regering geword. Die Artikels van die Konfederasie het hulle goed gepas. New York het kommersiële voordele gehad, en Clinton wou nie 'n sterker sentrale gesag hê om sy politieke mag te erodeer nie, en ook nie dat New York in 'n onderdanige posisie teenoor ander Noord-state geplaas sou word nie. Maar sy motiewe was nie net persoonlik nie. Vanaf die tyd wat voor die rewolusie gelei het, het Clinton geglo die state bied die beste beskerming vir individuele vryheid, en soos ander stigtersvaders, beskou Clinton sy staat as sy land.
Toe die Grondwetlike Konvensie sy werk in September 1787 inpak, het Clinton 'n reeks briewe in die New Yorkse pers gepubliseer onder die naam "Cato" wat die voorgestelde Grondwet uitgedaag het. Hy het dit gekritiseer omdat hy die state in een algemene regering gekonsolideer het wat na sy beraming nie die lewens, vryheid en eiendom van die mense kon beskerm nie. In sy derde opstel het Clinton geskryf:
Die sterkste beginsel van vakbond lê binne ons binnemure. Die band van die ouer is groter as die van enige ouer. As ons van die huis af vertrek, is die volgende algemene beginsel van vereniging onder burgers van dieselfde staat, waar kennis, gewoontes en lotgevalle, toegeneentheid en gehegtheid voed. Vergroot die kring nog verder, en as burgers van verskillende state, alhoewel ons dieselfde nasionale denominasie erken, verloor ons die bande van kennis, gewoontes en lotgevalle, en dus verminder ons in ons gehegtheid, tot op 'n lang tyd, ons erken nie meer 'n eendersheid van spesies nie. Is dit derhalwe, uit sekerheid soos hierdie, redelik om te glo dat inwoners van Georgia, of New Hampshire, dieselfde verpligtinge teenoor u sal hê as u eie, en sal u lewens, vryhede en eiendom met dieselfde sorg en beslaglegging? Intuïtiewe rede antwoorde negatief.
George Clinton, as goewerneur, het 'n strategiese fout gemaak. Hy het gehoop om die Grondwet te verslaan, maar gevrees dat hy nie die stemme op 'n staatskonvensie sou hê nie, en daarom het hy uitgestel om 'n beroep te doen. As hy egter sy enorme invloed gebruik het om die Grondwet in New York te verslaan voordat Virginia en Massachusetts hul stemme gemaak het, sou hy hierdie state moontlik laat swaai het om tot die Anti-Federalistiese kamp toe te tree.
Die bekragtiging van New York het uiteindelik in Junie 1788 plaasgevind. Clinton het sy saak bondig gemaak: 'Aangesien 'n sterk regering tydens die laat oorlog gevra wou word, moet ons nou verplig word om 'n gevaarlike een' te aanvaar? ' , het hy aangevoer, en die dokument soos geskrewe "sal lei tot die instelling van gevaarlike beginsels" wat die regte van die state in gevaar stel.
Soos in Virginia en Massachusetts, het die New York-konvensie 'n handves van regte geëis, en met die verstandhouding dat daar een bygevoeg sou word, is die Grondwet met vyf stemme bekragtig. Uiteindelik het Clinton dit huiwerig gesteun, en die konvensie het 'n omsendbrief aan die ander staatswetgewers gestuur om 'n tweede konvensie van al die state aan te vra om die behoefte aan grondwetlike wysigings aan te spreek. Dit sou die 'vertroue en welwillendheid van die mense van die bevolking' verseker. Een afgevaardigde het 'n mosie voorgelê om New York af te staan ​​indien hierdie wysigings nie betyds bygevoeg word nie. Clinton het die toevoeging van 'n handves van regte vurig gesteun en 'n wysiging van mening dat die staat se soewereiniteit noodsaaklik is.
As goewerneur van New York was George Clinton 'n lastige teenstander van die Federaliste in die nuwe sentrale regering en het hy 'n punt gemaak om die staatseewereiniteit van New York te fladder (byvoorbeeld deur sy eie 'Neutrality Proclamation' uit te reik nadat president Washington dit op federale vlak gedoen het ). Ondanks sy 'Neutrality Proclamation', het Clinton openlik medelye met die Franse in buitelandse aangeleenthede gehad en in 1793 bevriend geraak met die berugte burger Edmund Genêt van Frankryk, nadat Genêt sowel Washington as Jefferson geïrriteer het deur onophoudelik te probeer om Amerikaanse steun vir Frankryk se oorlog teen Engeland, Spanje, te verkry. Nederland, en die Heilige Romeinse Ryk. Genêt het 'n paar jaar later met Clinton se dogter getrou. Clinton het in 1795 besluit om af te tree, en in sy afskeidsrede verklaar hy dat hy "hoop op 'n sentimentele unie in die hele land, op die werklike beginsels van die grondwet en oorspronklike bedoeling van die rewolusie."
Clinton keer in 1801 terug na die goewerneur nadat hy op die stembrief geplaas is om vise-president Aaron Burr te weerhou om sy amp te bedank en as goewerneur te dien. Niemand vertrou Burr nie, selfs nie sy ou politieke bondgenote nie, maar hy was steeds 'n mag in die politiek van New York. Deur Clinton te nomineer, hou die Republikeine van New York Burr van die stembrief af. Maar Clinton was siek, sy vrou is net dood, en hy beskou 'n ander term as 'n ondraaglike las. Hy het die benoeming aanvaar slegs nadat hy deur sy neef en naaste vriende voortgegaan het; hy is deur 'n grondverskuiwing verkies.
Jefferson en George Clinton het tydens die politieke stryd in die 1790's 'n warm verhouding ontwikkel. Republikeine het 'n alliansie tussen Virginia en New York beskou as 'n noodsaaklike beskerming van hul mag op federale vlak. Toe Burr in 1803 probleme veroorsaak het deur sy dubbelsinnigheid en sy tweegeveg met Hamilton, is hy van die Republikeinse kaartjie van 1804 af weggelaat en vervang met Clinton. Clinton was 'n natuurlike keuse. Hy was 'n ywerige Republikein, 'n besliste verdediger van die regte van die staat en het saam met Jefferson teen die Federaliste geveg. In 1804, met die herverkiesing van Thomas Jefferson, word hy die vierde vise-president van die Verenigde State.
Sy verhouding met Jefferson het egter gou gespanne geword, veral toe Jefferson en Madison 'n handelsembargo teen alle buitelandse handel ondersteun het. Clinton het die skuif aan die kaak gestel omdat handel die lewensbloed van die ekonomie van New York was. Die mense van New York het saam met Clinton teen Jefferson en Madison gestaan. Baie prominente Virginiërs - soos John Randolph, John Taylor en James Monroe - het met Clinton saamgestem en die embargo ongrondwetlik verklaar. Dit het 'n alliansie geskep tussen kommersieel-gesinde republikeine soos Clinton en die agrariese 'Quids' van die Suide.
Met die verkiesing in 1808 blyk Madison die voorloper te wees vir die Republikeinse nominasie, maar Randolph begin met 'n Monroe-Clinton-kaartjie. Die New Yorkse pers het 'n beëindiging van die Virginiese oorheersing van die regering beëindig, en Clinton hoop dat hy as presidentskandidaat benoem sou word. Toe dit blyk dat Madison die kaartjie sou aansteek, het Clinton sy saak meer vurig gedruk.
Die New Yorkse Republikeinse pers het sy rekord as algemene en staatsman opgemerk en sy beleid van nie-inmenging in 'handelshandelstransaksies', terwyl die Pennsylvania-media die anti-federalisme van George Clinton en sy teenkanting teen die federale korrupsie voorspel het. Toe die stemme uiteindelik getel is, het Clinton slegs ses verkiesingstemme (van New York se 19 stemme) vir president gekry, maar het die vise-presidentskap maklik verseker.
As vise-president vir 'n tweede termyn, was Clinton openlik vyandig teenoor Madison. Hy het geweier om Madison se inhuldiging by te woon, en weens die siekte was hy dikwels nie by die Senaat af nie. Sy belangrikste optrede as vise-president het in 1811 plaasgevind toe hy die beslissende stemming teen die herskikking van die Bank of the United States uitgebring het. Hy het die maatreël in 'n kort toespraak ongrondwetlik genoem en gestem om 'n staking van 17-17 te verbreek. Dit sou sy laaste belangrike openbare daad wees. Clinton is op 20 April 1812 op 72-jarige ouderdom in die amp oorlede.
A staat se regte patriot
Toe hy op Hamilton druk tydens die staatskonvensie in 1788 oor sy teoretiese vyandigheid teenoor sterk regering, het George Clinton geantwoord dat hy ''n vriend van 'n sterk en doeltreffende regering was. Maar meneer, ons kan in hierdie uiterste begaan: ons kan 'n stelsel oprig wat die vryhede van die mense sal vernietig. 'Clinton het inderdaad 'n sterk regering verkies, maar nie op federale vlak nie. Sy agttien jaar as goewerneur van New York was 'n model van fiskale selfbeheersing, maar Clinton het openbare aktiwiteit op staatsvlak bevoordeel vir onderwys, interne verbeterings en die bevordering van handel, wetenskap en nywerheid. Tog het hy hierdie agenda slegs gevorder toe die staatsinkomste 'n oorskot bereik het, en die staat dit sonder direkte belasting bereik het. In werklikheid was sy neef, Dewitt Clinton, verantwoordelik vir die Erie-kanaal, wat deur die staat sonder federale geld gebou is. Clinton was nie 'n vriend van federale besteding of federale mag nie, maar hy was nie bang vir die gevolge van die regering. Soos die meeste anti-federaliste, was hy nie 'n anargis nie. Die regering het 'n doel gehad, en naas die plaaslike regering, was die regering die doeltreffendste en mees responsiewe vlak van gesag. Dit het die tradisies en gebruike van die mense bewaar. Dit illustreer ook 'n ander element van Clinton se anti-federalisme.
George Clinton het besef dat die noorde en suide sosiale, politieke en ekonomiese verskille gehad het. Hy was 'n Noordelikes en vrees vir 'n regering wat deur die Suide oorheers word. In 1787 het hy gevra of suidelike inwoners 'net so vasberade sou wees teenoor die vryhede en belange van die meer noordelike state, waar vryheid, onafhanklikheid, nywerheid, gelykheid en soberheid natuurlik vir die klimaat en grond is, soos mans wat u eie burgers is wat wetgewing in u eie staat, onder u inspeksie, en wie se maniere en voorspoed 'n meer gelyke ooreenkoms met u eie het? 'Hy het hom met Southerners in ooreenstemming gebring, indien nodig, maar het Noord-Federaliste op 'n keer veroordeel weens hul soortgelyke belange in die handel en nywerheid. Clinton het geglo dat die klimaat en aardrykskunde nooit die Noord- en Suid-lande soortgelyke belange sou hê nie.
Clinton word al dikwels beskryf as 'n ambisieuse politieke boef, maar hy het homself gedink as 'n ander George Washington, die ongeïnteresseerde soldaat wat sy bevel bedank het eerder as om die mag te bekom. Hy was beslis ambisieus, maar Clinton het gereeld gevra om uit te tree en het slegs onwillig ingestem om na die politieke lewe terug te keer. Toe hy in 1795 vir die eerste keer met pensioen gaan, het hy tevredenheid uitgespreek dat hy 'klaar' was met die werk. In 1812, kort na die dood van Clinton, lewer Elbert Herring 'n verklaring wat Clinton 'n 'held', 'n 'patriot' en '' sy vader van sy land '' noem.
George Clinton verdien 'n plek onder ander stigtersvaders soos Richard Henry Lee en Patrick Henry. Hy het in die rewolusie gedien, was 'n effektiewe goewerneur in die oorlogstyd en in die vredestyd wat die republikeinse spaarsamigheid bevoordeel het, 'n leier was teen konsolidasie en 'n voorstander van burgerlike vryhede en was twee keer vise-president. So 'n rekord verdien aandag meer aandag as wat hy gewoonlik in Amerikaanse handboeke vir geskiedenisgeskiedenis kry.
Kyk die video: George Clinton - Atomic Dog (Mei 2021).
Copyright 2021 \ Die hele geskiedenis van die mensdom op een webwerf \ George Clinton: stigtende vader, vise-president