Hoekom doen hulle dit? Dit is 'n vraag wat vriende en gesinne dikwels vra van diegene wat verslaaf is.
Dit is moeilik om te verduidelik hoe dwelmverslawing oor tyd ontwikkel. Vir baie lyk dit soos die voortdurende soeke na plesier. Maar die plesier wat van opioïede afkomstig is, soos heroïen of stimulante, soos kokaïen, verminder met herhaalde gebruik. Daarbenewens verswak sommige verslawende middels, soos nikotien, geen opvallende euforie in gereelde gebruikers nie.
So, wat verduidelik die volharding van verslawing? As 'n verslaafde navorser vir die afgelope 15 jaar, kyk ek na die brein om te verstaan ​​hoe ontspanningsgebruik kompulsief word, waardeur mense soos jy en ek slegte keuses maak.
Mites oor verslawing
Daar is twee gewilde verklarings vir verslawing, en dit hou nie uit nie.
Die eerste is dat kompulsiewe dwelmgebruik 'n slegte gewoonte is - een wat verslaafdes moet net "skop."
In die brein is egter 'n gewoonte niks meer as ons vermoë om herhalende take te doen nie - soos om ons skoenveter te bind of ons tande te borsel - meer en meer doeltreffend. Mense word nie tipies vasgevang in 'n eindelose en kompulsiewe siklus van skoenvetbinding nie.
Nog 'n teorie beweer dat dit oorkom ontrekking is te moeilik vir baie verslaafdes. Onttrekking, die hoogs onaangename gevoel wat voorkom wanneer die dwelm jou liggaam verlaat, kan sweet, kouekoors, angs en hartkloppings insluit. Vir sekere dwelms, soos alkohol, kom onttrekking met 'n risiko van dood as dit nie behoorlik bestuur word nie.
Die pynlike simptome van onttrekking word gereeld aangehaal as die rede waarom verslawing onafwendbaar lyk. Egter selfs vir heroïne, onttrekkingsimptome verminder meestal na ongeveer twee weke. Plus, baie verslawende middels produseer wisselend en soms net sag onttrekkingsimptome.
Dit is nie om te sê dat plesier, gewoontes of onttrekking nie by verslawing betrokke is nie. Maar ons moet vra of hulle noodsaaklike komponente van verslawing is - of die verslawing selfs in hul afwesigheid sal voortduur.
Genot teenoor begeerte
In die 1980'e het navorsers 'n verrassende ontdekking gemaak. Kos, seks en dwelms alles het dopamien veroorsaak dat dit in sekere dele van die brein vrygelaat word, soos die kernklem.
Dit het vir baie in die wetenskaplike gemeenskap voorgestel dat hierdie areas die brein se plesier sentrums was en dat dopamien ons eie interne plesier neurotransmitter was. Hierdie idee is egter sedertdien debunked. Die brein het wel plesier sentrums, maar hulle word nie deur dopamien gemoduleer nie.
So, wat gaan aan? Dit blyk dat daar in die brein iets is wat "iets" wil en iets wil hê, iets is twee afsonderlike sielkundige ervarings. "Liking" verwys na die spontane vreugde wat jy kan ervaar om 'n sjokoladekoekie te eet. "Wanting" is ons moedelose begeerte wanneer ons tydens 'n vergadering die bord koekies in die middel van die tafel kyk.
dopamien is verantwoordelik vir "wil" - nie vir "hou van." Byvoorbeeld, in een studie, navorsers waargeneem rotte wat nie dopamien in hul brein kon produseer. Hierdie rotte het die drang verloor om te eet, maar het steeds aangename gesigsreaksies wanneer kos in hul mond geplaas is.
Alle dwelmmiddels veroorsaak 'n oplewing van dopamien - 'n stormloop van 'wil' - in die brein. Dit laat ons dwelms dring. Met herhaalde dwelmgebruik, die "wil" groei, terwyl ons "hou" van die dwelm blyk te stagneer of selfs af te neem, 'n verskynsel bekend as verdraagsaamheid.
In my eie navorsing, ons het gekyk na 'n klein substreek van die amigdala, 'n amandelvormige breinstruktuur bekend vir sy rol in vrees en emosie. Ons het bevind dat die aktivering van hierdie gebied meer rotte veroorsaak dat verslawende gedrag voorkom: hulle fokus verminder, hul kokaïen inname vinnig verhoog en selfs 'n kokaïenpoort dwingend nibbel. Hierdie subregio mag ook betrokke wees by oormatige "wil" in mense, wat ons beïnvloed om riskante keuses te maak.
Die onlangse opioïed-epidemie het geproduseer wat ons "onwillekeurige" verslaafdes kan noem. Opioïede - soos oksikodoon, percocet, vicodin of fentaniel - is baie effektief om ander onophoudelike pyn te bestuur. Tog lewer hulle ook stygings in die vrystelling van dopamien.
Die meeste individue begin opioïde op voorwaarde nie vir plesier nie, maar eerder van die behoefte om hul pyn te bestuur, dikwels op die aanbeveling van 'n dokter. Enige plesier wat hulle mag ervaar, is gewortel in die verligting van pyn.
Maar oor die tyd is gebruikers geneig om 'n verdraagsaamheid te ontwikkel. Die dwelm word minder en minder effektief, en hulle benodig groter dosisse van die geneesmiddel om pyn te beheer. Dit stel mense bloot aan groot stygings dopamien in die brein. Aangesien die pyn verdwyn, vind hulle onverklaarbaar n geneesmiddel vas en moet hulle meer neem.
Die gevolg van hierdie gereelde inname van groot hoeveelhede medisyne is 'n hyperreaktiewe "wil" -stelsel. 'N sensitiewe "wil" stelsel lei tot intense bouts van drang wanneer in die teenwoordigheid van die dwelm of blootgestel word aan dwelm leidrade. Hierdie aanwysings kan dwelmtoebehore insluit, negatiewe emosies soos stres of selfs spesifieke mense en plekke. Dwelm leidrade is een van 'n verslaafde se grootste uitdagings.
Hierdie veranderinge in die brein kan langdurig wees, indien nie permanent nie. Sommige individue lyk meer geneig om hierdie veranderinge te ondergaan. Navorsing dui daarop dat genetiese faktore kan sekere individue predisponeer, wat verklaar waarom 'n familiegeskiedenis van verslawing lei tot verhoogde risiko's. Vroeë lewe stressors, soos kinderjare teëspoed of fisiese mishandeling, lyk ook of mense meer risiko loop.
Verslawing en keuse
Baie van ons geniet gereeld dwelms van misbruik, soos alkohol of nikotien. Ons kan selfs af en toe ooraanvaar. Maar in die meeste gevalle kwalifiseer dit nie as verslawing nie. Dit is deels omdat ons daarin slaag om balans te herwin en alternatiewe belonings te kies soos om tyd saam met familie of genotvolle dwelmvrye stokperdjies te spandeer.
Vir diegene wat vatbaar is vir oormatige "wil", kan dit egter moeilik wees om die balans te handhaaf. Sodra navorsers uitvind wat 'n individu vatbaar maak vir die ontwikkeling van 'n hyperreaktiewe "wil" -stelsel, kan ons dokters help om die risiko om 'n pasiënt bloot te stel aan dwelms met so 'n sterk verslawende potensiaal, beter te bestuur.
Intussen moet baie van ons weerspieël hoe ons oor verslawing dink. Ons gebrek aan begrip van wat die risiko van verslawing voorspel, beteken dat dit net so maklik vir u of ek kan beïnvloed. In baie gevalle het die individu wat aan verslawing ly, nie die wilskrag ontbreek om dwelms op te hou nie. Hulle ken en sien die pyn en lyding wat dit rondom hulle skep. Verslawing skep eenvoudig 'n drang wat dikwels sterker is as enige persoon wat alleen kan oorkom.
Daarom verdien mense wat verslawing sukkel, ons ondersteuning en deernis, eerder as die wantroue en uitsluiting wat ons samelewing te dikwels bied.