Beelde van oorlog: Britse tenks van die Tweede Wêreldoorlog, Pat Ware - Geskiedenis Podcasts - 2021
Britse tenks van die Tweede Wêreldoorlog het 'n taamlik swak reputasie en het oor die algemeen agtergebly by hul Duitse teenstanders in wapenrusting en bewapening. Groot getalle vaartuie met redelik nuttelose ontwerpe is vervaardig en die goeie tenks wat ontwerp is, het te laat verskyn om groot impak te hê. Hierdie inskrywing in die Images of War -reeks kyk na al die tenks wat tydens die oorlog by die Britse leër gedien het, sowel as dié wat in Brittanje ontwikkel is en Amerikaanse invoer.
Die eerste hoofstuk dek die tenks van die Eerste Wêreldoorlog en die tussenoorlogse tydperk, en kyk na die bekende romboot tenks en die minder bekende tussenoorloë Tanks. Die volgende vier hoofstukke kyk na die vier hoofsoorte Britse tenks - Light, Cruiser, Infanterie en Swaar, met die meeste ruimte vir die Cruiser- en Infanterietanks wat die Britse denke oorheers het. Ons eindig met 'n blik op die Amerikaanse tenks wat so 'n belangrike deel uitmaak van die toerusting van die Britse pantserdivisies en die spesiale tenks, ingenieursvoertuie en 'funnies' wat waarskynlik die belangrikste Britse bydrae tot gepantserde oorlogvoering tydens die Tweede Wêreld was Oorlog.
Die foto's is helder en duidelik, elk met 'n kort, maar akkurate onderskrif. Daar is 'n paar nuttige oorlogstyddiagramme, insluitend eksterne en interne opbergdiagramme wat wys hoe beknop hierdie voertuie kan wees. Elke hoofstuk begin met 'n nuttige kort teks wat die tipe tenk bespreek en vervolgens elkeen van die tipes wat in die foto's behandel word, ondersoek. Hierdie afdeling laat u besef hoe chaoties die ontwikkeling van vaartuie was, met baie verskillende tipes vervaardig, waarvan min van nut was. Ter vergelyking lyk die infanterietanks positief doeltreffend, met 'n beperkte aantal soorte, waarvan die meeste gevegte was. Die 'snaakse' is veral interessant, met foto's van oorbrugtenks in verskillende posisies, spoeltenks met matrolle en 'n wye verskeidenheid ongewone ontwerpe.
1 - Die ontwikkeling van die tenk
2 - Ligte tenks
3 - Cruiser tenks
5 - Swaar tenks
6 - Amerikaanse tenks in Britse diens
7 - Specials, ingenieurs tenks en 'funies'
Skrywer: Pat Ware
In hierdie metgeselbundel van British Tanks: The Second World War, bied Pat Ware 'n kundige inleiding tot die ontwerp, vervaardiging en werking van Britse tenks sedert 1945. Minder soorte tenks is gebou as gedurende die oorlogstyd, maar die kompleksiteit van ontwerp en produksie toegeneem het, en 'n vlak van tegniese gesofistikeerdheid op die belangrikste gebiede van wapenrusting, vuurkrag en mobiliteit was bo die denkbeeldige van die tenkpioniers van die Eerste Wêreldoorlog.
Deur 'n seleksie van kontemporêre foto's te gebruik, word dit ondersteun deur 'n paar moderne foto's van bewaarde voertuie en Pat Ware plaas die moderne tenk in 'n historiese konteks. Hy beskryf die oorsprong daarvan in Brittanje en die ontwikkeling en ontplooiing daarvan in die Tweede Wêreldoorlog en in die naoorlogse tydperk. Al die Britse tenks wat sedert die oorlog diens gesien het, word uitgebeeld, waaronder die Veroweraar, Hoofman, Centurion en Uitdager. Die ingenieurs en tenks en die vlae, herwinningsvoertuie, bruglae en ndash word gekenmerk, asook die minder bekende Britse tenks wat vir uitvoer gemaak is.
Hierdie hoogs geïllustreerde opname gee 'n fassinerende insig in die onlangse evolusie van die Britse tenk en sy rol in die na-oorlogse wêreld.
Beelde van oorlog: Britse tenks van die Tweede Wêreldoorlog, Pat Ware - History
British Tanks: The Second World … Sagteband Voeg by mandjie en pond 14,99
British Tanks: The Second World … ePub (69,6 MB) Voeg by mandjie & pond 4,99
Miskien het die Britte nie die suksesvolste tenks van die Tweede Wêreldoorlog vervaardig nie, maar hulle het beslis 'n buitengewone reeks ligte, medium en swaar tenks saamgestel met baie wat vir spesiale doeleindes aangepas is. Hierdie fassinerende verskeidenheid militêre masjinerie word in die fotografiese geskiedenis van Pat Ware opgeteken.
Met behulp van 'n seleksie van oorlogstydfoto's en foto's wat ondersteun word deur 'n paar moderne foto's van bewaarde voertuie, beskryf hy die oorsprong van die tenk in Brittanje tydens die Eerste Wêreldoorlog, kyk na die ontwikkeling van Britse tenks gedurende die tussenoorlogse tydperk en kontrasteer dit met die vordering wat elders gemaak is. Al die Britse tenks wat tydens die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het, word beskryf, waaronder die kruisers (Crusader, Cromwell, Comet), die infanterietanks (Matilda, Valentine, Churchill) en die Amerikaanse invoer (Stuart, Lee/Grant, Sherman ).
Pat Ware is 'n toonaangewende kenner van die geskiedenis van militêre voertuie en 'n produktiewe skrywer van boeke en artikels oor elke aspek van die onderwerp. Sy mees onlangse publikasies bevat 'n studie van die militêre jeep en ensiklopedieë van militêre voertuie en motorfietse. Hy was die stigter van die tydskrif Classic Military Vehicle.
Hierdie boek word gepubliseer in die Images of War -reeks en word uitgebrei geïllustreer met uitstekende foto's en opbergingsdiagramme vir alle tenks, kruisers, infanterie-, swaar- en Amerikaanse tenks wat deur die Britse leër gebruik is, asook tegniese besonderhede oor elke tenk. Dit behoort 'n nuttige naslaanwerk te wees.
Die Militêre Geskiedenisvereniging
Min mense is beter geplaas om hierdie verskeidenheid beelde van Britse tenks in die Tweede Wêreldoorlog te vervaardig as Pat Ware. Tussen 1939 en 1945 het Britse firmas 'n buitengewone reeks ligte, medium en swaar tenks ontwerp, asook talle wat vir spesiale doeleindes aangepas is.
Britain At War, Maart 2012
Pat Ware is 'n toonaangewende kenner van die geskiedenis van militêre voertuie en 'n produktiewe skrywer van boeke en artikels oor elke aspek van die onderwerp. Sy mees onlangse publikasies bevat 'n studie van die militêre jeep en ensiklopedieë van militêre voertuie en motorfietse. Hy was die stigterredakteur van die Classic Military Vehicle -tydskrif in 2001 en dra steeds by tot die tydskrif, sowel as om 'n militêre rubriek vir Land Rover World te skryf.
Britse tenks: die tweede wêreldoorlog
Die boek beskryf die oorsprong van die tenk in Brittanje tydens die Eerste Wêreldoorlog, kyk na die Britse tenkontwikkeling gedurende die tussenoorlogse tydperk en ondersteun dit met die vordering wat elders gemaak is - in Duitsland, Frankryk, die VSA en die Sowjetunie. Al die Britse tenks wat tydens die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het, word beskryf, waaronder die kruisers (Crusader, Cromwell, Comet), die infanterietanks (Matilda, Valentine, Churchill) en die Amerikaanse invoer (Stuart, Lee/Grant, Sherman ). Laastens word 'n uitgebreide gedeelte gewy aan die sogenaamde 'funnies'-die tenks wat ontwikkel is vir belangrike take soos bruglegging, mynopruiming, vlamgooi en amfibiese werking.
Pat Ware se fotografiese opname van hierdie tenks in oorlog is 'n kundige inleiding tot 'n belangrike tydperk in die geskiedenis van Britse vegvoertuie.
Met meer as 40 jaar gesamentlike ervaring in boekverkope, uitgewerswese en grootmaat aankope, ken ons die behoeftes van gebeurtenisbeplanners, skrywers, sprekers en natuurlik lesers.
Ons bied afslag op grootmaatboekaankope van byna alle klassieke en nuwe titels in baie verskillende genres. Of u nou werknemers moet motiveer, produktiwiteit moet verhoog of u produk moet verbeter, ons het die regte titel vir u.
Op soek na 'n ongenoteerde titel? Het u hulp nodig om 'n bestelling te plaas? Wat ook al u vraag is, ons kan u help.
Welkom by die ondersoek na FEPOW -geskiedenis. Ons is 'n onafhanklike navorsingsgroep wat fokus op die krygsgevangenes in die Verre Ooste en die geskiedenis van die burgerlike geïnterneerde, en die impak van sy geheue op die volgende generasies. Ons, wat in 2005 gestig is, organiseer eendaagse geleenthede en groter internasionale konferensies, en bring veterane, hul gesinne, skrywers en akademici bymekaar om 'n vriendelike ruimte te skep waarmee ons geskiedenis van gevangenskap tydens die Tweede Wêreldoorlog kan deel.
Deel die verhale oor ballingskap uit Suidoos -Asië en die Verre Ooste, en hul verwante geskiedenis, so wyd as moontlik
Verbind familielede van voormalige krygsgevangenes en geïnterneerdes met diegene wat kan help met hul soeke na inligting en#8211 en ook met mekaar
Raak betrokke by wyer akademiese en navorsingsgemeenskappe en skep 'n dialoog wat die lesse van gevangenskap, lyding en oorlewing en die nalatenskap van trauma en nadraai ondersoek
Volg ons asseblief via ons sosiale media-platforms om op hoogte te bly van ons nuutste nuus en die planne vir ons volgende geleenthede.
Uitgelese medaljes van die Tweede Wêreldoorlog (en die Derde Ryk)
Die belangrikste militêre versiering van Duitsland was die Ridderkruis (Ritterkreuz), wat van 1939 tot 1945 byna seweduisend keer toegeken is, sowel as mans wat nie ingeskryf is nie. Die Ysterkruis, wat uit 1813 gedateer is, is gedurende die Tweede Wêreldoorlog deur ongeveer 2 500 000 mans verdien. Bynaam die Gefrierfleischorden, of "bevrore vleis-medalje", die Oosfront medalje is toegeken aan drie miljoen Duitse en As -personeel gedurende 15 November 1941 tot 15 April 1942.
Hoofstuk 1 - Ontwikkeling
Hoofstuk 2 - Sherman Produksie
Hoofstuk 3 - The Sherman Crew
Hoofstuk 4 - The Sherman in Combat
Hoofstuk 5 - Die Sherman beskryf
Hoofstuk 6 - Verbetering van die ras
Hoofstuk 7 - Tanks van Sherman Engineers
Hoofstuk 8-Op 'n Sherman gebaseerde geweer motorwaens
Afsendings: agtergronde in die Kanadese militêre geskiedenis
Toe die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 begin, word Newfoundland bestuur deur 'n " Government Commission. " Onder hierdie grondwetlike reëling was daar 'n goewerneur en ses kommissarisse, almal aangestel deur die Verenigde Koninkryk. Volgens die wet was drie van die kommissarisse Britte en drie was Newfoundlanders. Elke kommissaris was verantwoordelik vir 'n portefeulje, en die kommissie as geheel kon wette opstel en uitvoer.
Newfoundland het ingestem tot die regeringskommissie as gevolg van die ekonomiese katastrofe wat deur die Groot Depressie van die dertigerjare op die eiland gebring is. Na die ineenstorting van die aandelemark in New York in Oktober 1929, is die markte vir die belangrikste uitvoer van Newfoundland - soutvis, pulp en papier en minerale - erg ontwrig, en die land is gou op die rand van finansiële mislukking gebring. Newfoundland het oorleef met die hulp van die Verenigde Koninkryk en Kanada, maar in die somer van 1933 het sy tuis te staan ​​gekom met ongekende ekonomiese probleme, maar besluit om geen verdere ondersteuning aan haar buurman te bied nie. Dit het die Britte 'n besliste keuse gelaat: aanvaar 'n finansiële ineenstorting in Newfoundland of betaal die volle koste om die land solvent te hou. Hulle kies vir laasgenoemde en die gevolg was die regeringskommissie, wat op 16 Februarie 1934 van krag geword het.
In ruil vir die belofte van 'n jaarlikse hulpverlening van die Verenigde Koninkryk om sy boeke te balanseer, het Newfoundland die selfbestuur prysgegee, met die vae verstandhouding dat dit op versoek van die mense teruggestuur sou word as die land self was. weer ondersteun. Die wetgewer in Newfoundland is gesluit en algemene verkiesings het gestaak. Volgens die Koninklike Kommissie van 1933 wat die regeringskommissie voorgestel het, het Newfoundland 'n rus nodig gehad van partypolitiek om weer geskik te wees vir selfregering.
Tussen 1934 en 1939 het die regeringskommissie die situasie verbeter, maar die onderliggende probleem, wêreldwye depressie, het die oplossing teëgestaan. Die land bly bedroef en gedemoraliseer, iets wat miskien duidelik was in die gebrek aan gejuig en aan sigbare entoesiasme by die skare wat tydens die kort besoek in Junie 1939 aan die einde van koning George VI en koningin Elizabeth gekom het hul gevierde Noord -Amerikaanse toer.
Die koms van die oorlog het die situasie van Newfoundland verander met dramatiese skielikheid. Toe die Britse ultimatum vir Duitsland op 3 September 1939 opraak, was Newfoundland, in teenstelling met Kanada, in oorlog met die moederland. Daar was geen funksionele parlement in St. John's nie, en soos in 1914 het die Britse oorlogsverklaring outomaties Newfoundland in die konflik gebring. Op sy beurt het die Kommissie haastig 'n apparaat vir oorlogsadministrasie in werking gestel ingevolge 'n Wet op die Verdediging van Newfoundland wat op 1 September wet geword het.
In ooreenstemming met 'n verdedigingsplan wat in 1936 aangeneem is, het die Kommissie in die lente van 1939 besluit om kort daarna 'n klein huisweermag te stig. 'N Beampte van die Durham Light Infantry is in die Verenigde Koninkryk gewerf om dit op te lei. In Oktober 1939 het die regeringskommissie wetgewing aangeneem wat die nuwe eenheid, bekend as die Newfoundland Militia, skep. Hierdie mag, wat later die Newfoundland -regiment hernoem is, is aangevul met 'n hulpmilisie of tuiswag.
Na 3 September het baie vinnig in Newfoundland gebeur, maar die kontras met die begin van die Eerste Wêreldoorlog is nietemin opvallend. Soos Kanada, het Newfoundland in 1939 'n oorlog van beperkte aanspreeklikheid aangevoer. Newfoundland sou lojaal en waar wees, maar sy rol moes by sy beperkte hulpbronne pas. Die eiland sou nie, soos in 1914-1918, betaal vir 'n volle regiment om oorsee te gaan nie, 'n aksie wat tot diensplig gelei het. Hierdie keer sou daar geen afsonderlike teenwoordigheid in die buiteland wees nie en by implikasie geen verpligte werwing nie. In plaas daarvan het die land 'n werwingsbeleid vir buitelandse diens bevorder wat vrywilligers na die vegmagte van die Verenigde Koninkryk gelei het. Ook Kanada is uiteindelik in Newfoundland gewerf, met toestemming van die Kommissie van die Regering.
Alhoewel hierdie benadering gelei het tot die oprigting van spesiaal aangewese Newfoundland -eenhede in beide die Royal Artillery en die Royal Air Force, was die Newfoundland Forestry Unit, wat in Oktober 1939 op Britse versoek deur die Kommissie in Oktober 1939 gevorm is, die grootste enkele kontingent Newfoundlanders om oorsee te gaan. Met inagneming van diens in die Newfoundland Militia, die Bosbou -eenheid en die koopvaardier, was meer as 12 000 Newfoundlanders (die bevolking van 1945, insluitend Labrador, 321 819) een of ander tyd direk of indirek betrokke by die oorlogspoging.
Terwyl sy inskrywing in die buiteland vergemaklik het, het die Kommissie reeds op 15 September 1939 op Londen die standpunt ingedruk dat die verdediging van Newfoundland te veel was. Die kommissie was veral bekommerd oor die beskerming van die stad St. Die lughawe, en 'n watervliegtuigbasis by Botwood, is in die laat dertigerjare deur die Verenigde Koninkryk en Newfoundland gebou in die hoop om hierdie terreine vir geskeduleerde transatlantiese lugdiens te gebruik.
Die regeringskommissie het eers voorgestel om die Newfoundland -lughawe en Botwood te verdedig deur die fasiliteite vir die duur van die oorlog aan die Royal Canadian Air Force oor te dra. Londen het hierdie idee aanvanklik verwerp, maar gebeurtenisse het gou die wysheid van die standpunt van die Kommissie getoon. In 'n era van lug- en duikoorlogvoering kon Newfoundland homself nie verdedig nie en kon die Verenigde Koninkryk ook nie die hulpbronne spaar om die werk te verrig nie. Aan die ander kant was Newfoundland noodsaaklik vir die verdediging van Kanada en die Verenigde State, wat beide lande erken het.
Ondanks Kanada se eie probleme, het premier William Lyon Mackenzie King op 8 September 1939 aan die Kanadese Lagerhuis gesê dat die integriteit van Newfoundland en Labrador van groot belang is vir die veiligheid van Kanada. tussen die twee lande sou hierdie belangrike oorweging afhang. Newfoundland was afhanklik van Kanada, maar Kanada was nou ook afhanklik van Newfoundland.
So is die grondslag gelê vir die ekonomiese transformasie in die oorlog in Newfoundland. In Junie 1940, na die nederlaag van Frankryk en die Duitse besetting van die grootste deel van Wes -Europa, het die regeringskommissie, met Britse goedkeuring, Kanadese magte gemagtig om Newfoundland se lugbase te verdedig gedurende die oorlog. Die eerste Kanadese mag wat opgedaag het, was 'n afskeiding van maritieme patrolliebomwerpers wat op 17 Junie 1940 op die Newfoundland -lughawe begin het. Kanada se militêre verbintenis het in 1941 aansienlik toegeneem toe Duitse duikbote die Atlantiese Oseaan oorsteek om die groot aantal handelskepe aan te val. wat naby Newfoundland verbygegaan het op hul reise tussen Kanada en die Verenigde State en Groot -Brittanje. Benewens die versterking van die bomwerper -eskader by Gander, het die Royal Canadian Air Force 'n verdere eskader van bomwerpers voorsien wat gevlieg het vanaf 'n nuwe lughawe wat Kanada by Torbay gebou het (die huidige St. John 's -lughawe).
Alhoewel die lugpatrollies oor die seeroetes baie daartoe bygedra het om die duikbote af te skrik, was dit ook noodsaaklik om handelskepe seevaarte te voorsien. Kanada, namens die Britse admiraliteit, het 'n groot vlootbasis in St. John's gebou. Baie van die groeiende vloot van anti-duikboot oorlogskepe van die Royal Canadian Navy vloei daarvandaan en stuur konvooie van handelskepe na Britse waters en terug. Dit was die vragte van hierdie handelskepe wat Brittanje lewend gehou het en Geallieerde magte opgebou het vir die uiteindelike bevryding van Europa. In 1942 het die historikus P.B. Waite was 'n Able Seaman en asdiese spesialis [onderwateropsporingstoerusting] aan boord van HMCS Regina. Hier is hoe hy onthou hoe dit was om aan boord van die skip in St. ! " Daar was 'n goeie land, en dit het baie ongedood gelyk. Groot grys kranse wat boontoe in die sneeu troebel neersak, die bodem lewendig en wreed met die groot seë daarop. Die kaptein het geen werklike idee gehad waar ons was nie, behalwe aan die oostekant van die Avalon. U weet hoe moeilik dit sou gewees het om die bottel -ingang in sulke weer te vind. Ons was ongeveer 'n half kilometer ver. Hy het 'n hard-aan-stuurboord bestel, en seë of geen seë nie, ons het stadig rondgerol en gedraai en na die see geklou, waar ons die hele nag rondgeslaan het. Ons kon die volgende dag ons weg vind. Daar was St. oorlog.
Om die oorlog te beveg, het Brittanje gevegs- en vervoervliegtuie van alle soorte benodig. Alhoewel transatlantiese vlieg nog steeds gevaarlik en eksperimenteel was, was daar geen ander opsie as om dit op groot skaal in handelskepe te probeer doen nie, wat dringend nodig was vir voedsel en industriële materiaal. Een van die mees dramatiese oomblikke van die oorlog in Newfoundland kom op 10 November 1940, toe die eerste vliegtuig wat van Gander na die Verenigde Koninkryk gebring is - sewe Hudson -bomwerpers vervaardig in Burbank, Kalifornië - opgestyg het en die nag oor die Atlantiese Oseaan uitgegaan het . Die vliegtuig het die volgende oggend (Remembrance Day) by Aldergrove, Noord -Ierland, geland en hul bemanningslede het met papawers aan boord gegaan. Met 'n enkele slag het Newfoundland een van die sally-hawens van vryheid geword. Gou het swerms vliegtuie die kruising gemaak met Gander & Kanadese geadministreerde fasiliteite as die beginpunt.
Kanada bou ook 'n massiewe lugbasis in Goose Bay, Labrador, as 'n alternatief vir Gander vir transatlantiese operasies. Na 'n herkulese konstruksiepoging, het hierdie basis laat 1941 in werking getree. In 1944, na lang en soms moeilike onderhandelinge, het Newfoundland Kanada 'n huurooreenkoms van 99 jaar aan die Goose Bay-terrein gegee. Drie jaar tevore, as erkenning van sy groeiende belangstelling in Newfoundland, het Kanada 'n hoë kommissaris na St. John's gestuur.
Die oorlog het duisende Kanadese mans en vroue na Newfoundland gebring, die twee lande aan mekaar beter bekend gemaak en 'n fonds van welwillendheid in Kanada na Newfoundland agtergelaat. Regoor Kanada is daar veterane wat hul Newfoundland -dae met groot liefde onthou. In 1995 het een van hulle, van Woodstock, Ontario, geskryf: " Gedurende hierdie maande in Conception Bay het ek die plesier gehad om baie keer teen die kranse op te gaan na Wabana [op Bell Island]. Het baie besoeke met 'n goeie gesin gehad en ek het gereeld aan … Wabana en ook aan Portugal Cove gedink. Dit was regtig die vriendelikste plekke .. " Sulke warm gevoelens het gehelp om die uiteindelike konfederasie van die twee lande moontlik te maak en het sedertdien gehelp om dit te laat werk.
Kanada het ongetwyfeld 'n lang lys prestasies in Newfoundland tydens die Tweede Wêreldoorlog behaal, maar die Verenigde State het meer geld daar bestee en gewoonlik 'n sterker indruk gemaak. Die Amerikaners, wat nog steeds neutraal was, het in September 1940 op die toneel uitgebars toe die Verenigde Koninkryk 99 jaar lank in 'n aantal van sy transatlantiese gebiede, waaronder Newfoundland, die basiese terreine van die Verenigde State beloof het. In ruil daarvoor het die Britte 50 gebruikte Amerikaanse vernietigers ontvang. Die basiese terreine in Newfoundland is egter uitdruklik vrylik en sonder oorweging gegee. die basisgebiede in Newfoundland en elders uitbreidings van die Amerikaanse tuisland self. Dit was 'n baie eensydige ooreenkoms ten gunste van die Verenigde State, wat onttrek is toe die Britte min bedingingsmag gehad het. Amerikaanse regte in Newfoundland het veel verder gegaan as enigiets wat ooit aan Kanada gegee is, selfs in Goose Bay.
Die Amerikaners het eiendomme gekies by die St. hulle het 'n groot vliegveld (Ernest Harmon Airbase) gebou. As bondgenote na Desember 1941 is die Amerikaners ook in Torbay, Goose Bay en Gander gehuisves. In ooreenstemming met die Britse praktyk het Newfoundlanders steeds aan die linkerkant van die pad gery. By die betreding van 'n Amerikaanse basis was die regterkant egter van toepassing. Die VSA het virtuele soewereiniteit uitgeoefen in sy gebiede van plaaslike jurisdiksie.
Die transformasie van Newfoundland in 'n garnisoenland het onvermydelik diepgaande ekonomiese, politieke en sosiale gevolge gehad. Die oorlog het die ekonomie in die eerste plek laat herleef en die mense van Newfoundland gered uit die haglike omstandighede van die dertigerjare. Danksy die inskrywing vir diens in die buiteland en die basiese oplewing in die huis, het Newfoundland 'n tydperk van ongekende voorspoed betree. Teen 1942 het die land nie net volle werk geniet nie, maar het hy ook rentevrye lenings van Kanadese dollar aan die destyds swaar drukde Britte aangegaan. Relatief gesproke was Newfoundland nog steeds 'n agterlike plek in 1945, maar dit het binne 'n paar jaar sy infrastruktuur en dienste aansienlik verbeter. Die oorlog het ook die status van die regeringskommissie en die mag van die staat in Newfoundland verbeter.
Newfoundland was al geslagte lank 'n samelewing van die inheemse land, en die land het lanklaas 'n groot aantal immigrante gelok. Trouens, die teenoorgestelde was dekades lank mense wat Newfoundland na die Verenigde State en Kanada verlaat het. Die duisende mans en vroue wat tydens die oorlog na die eiland en Labrador gekom het - Kanadese en Amerikaners - het nuwe energie, nuwe idees en nuwe maniere saamgebring. Deur hul teenwoordigheid en voorbeeld was dit 'n fundamentele uitdaging vir die status quo. Newfoundland beleef die skok van die nuwe en kom uit die oorlog op 'n heel ander plek.
Verder het die oorlog politieke verandering in Newfoundland onvermydelik gemaak. Die omstandighede van die konflik toon vinnig die grense van Britse mag in die westelike Atlantiese Oseaan. Londen het goed besef dat die herlewing van die Newfoundland -ekonomie, die oordrag van militêre verantwoordelikheid na Kanada en die teenwoordigheid van Amerikaanse magte die beplanning van politieke verandering in Newfoundland noodsaaklik gemaak het. Nadat Clement Attlee, die Britse adjunk -premier, Newfoundland in 1942 besoek het, en 'n parlementêre missie die volgende jaar getoer het, belowe Londen dat dit aan die einde van die oorlog in Europa Newfoundlanders van grondwetlike masjinerie sal voorsien waarmee hulle hul eie politieke toekoms kan besluit. .
Dit het die toneel gelê vir die Nasionale Konvensie wat van 1946 tot 1948 in St. , maar dit was die oorlog en die gevolge daarvan wat die konfederasie prakties gemaak het. Vir Kanadese en Newfoundlanders, individueel en gesamentlik, was die oorlogsjare 'n tydperk van wedersydse ontdekking wat die grondslag gelê het vir die gemeenskaplike band van nasie.
Cloutier, gebore in die Verenigde State van Amerika, het sy kunsopleiding in Montreal ontvang. Van 1940 tot 1943 was hy grafiese hoof van die departement van nasionale oorlogsdienste wat verantwoordelik was vir oorlogsplakkate en publikasies. Hy is in 1944 as 'n amptelike oorlogskunstenaar aangestel en na Newfoundland gestuur. In 1945 skilder hy in Goose Bay en Brig Harbor, Labrador. Sy 75 Brig Harbor -werke is 'n unieke en dikwels humoristiese verslag van oorlogstyddiens in geïsoleerde en moeilike omstandighede. Na die oorlog het Cloutier sy loopbaan as onderwyser, ontwerper en muurskilder in Montreal voortgesit.