19 Mei 1945 - Inligting
Japanse verset in die Ipoh -gebied van Luzon kom tot 'n einde
Stalin ontken dat die Poolse verteenwoordigers wat in Rusland gearresteer is, om politieke redes gearresteer is. 'N Veldtog van disinformasie poog om die versetsleiers as pro-fascisties uit te beeld.
Tito se regering beweer dat Joegoslavië bevrydingsregte in Triëst het
Betogings vind plaas in Sirië en die Libanon om te protesteer oor die terugkeer van die Franse troepe
Duitse duikbote U-312, U-313 en U-318 gee hulself oor by Narvik
Duitse duikboot U-968 gee oor by Lock Eriboll
19 Mei 1945 Saterdag
Die hele perseel is deeglik skoongemaak ter voorbereiding van die verwagte koms van genl MacArthur môre, Sondag die 20ste.
Ek het 'n lang gesprek met Don Vicente Madrigal gehad. Twee van die sake wat hy aangeraak het, wil ek graag opneem. Die eerste was 'n voorval waarby hy en Confesor betrokke was. Terwyl hy in Quezon City was, het hy gesê dat hy as president van die Filippynse sakekamer na art. Belyder oor aangeleenthede rakende die Filippynse sakekamer. Confesor het geweier om hom te ontvang op grond van die feit dat hy nie wou sien of iets te doen het met persone wat met die Japanners saamgewerk het nie.
Don Vicente het gesê dat dit regtig so gebeur het. 'N Vergadering is in Malacañang belê om sake te bespreek waarin die kamer belangstel. Hy kom laat, en toe hy die trappe opkom, ontmoet hy Don Leopoldo Aguinaldo wat net vertrek. Don Leopoldo, 'n direkteur van die kamer, was nog 'n groot handelaar en 'n goeie vriend van die Japannese. Madrigal het hom gevra hoekom hy vertrek. Hy het geantwoord dat Confesor voor die vergadering gesê het dat hy op geen plek sal sit waar medewerkers is nie, met verwysing na Don Leopoldo. Don Leopoldo het eers gedink dat Confesor dit as 'n grap bedoel het, maar daar is vir hom anders gesê. Toe Madrigal hoor wat met Aguinaldo gebeur het, het hy natuurlik nie meer na die vergadering gegaan nie. Aguinaldo het 'n brief aan Confesor gestuur en gevra hoe hy met die Japannese saamgewerk het. Confesor het nie geantwoord nie.
'N Ander voorval waarby Confesor betrokke was, is aan ons meegedeel. 'N Voormalige ondergeskikte van Confesor, voormalige direkteur Balmaceda, het hulde gebring aan Confesor. By die sien van Balmaceda het Confesor baie kwaad geword en hom beledig omdat hy 'n medewerker was. Hy het aan Balmaceda gesê dat hy die lus het om sy gesig aan hom te wys en dat hy hom moet skaam. Hierdie voorval is deur Don Vicente bevestig.
Hierdie voorvalle laat ons glo dat Confesor, as sekretaris van binnelandse sake, iets met ons aanhouding te doen het. Dit is deel van sy beleid van vervolging van vermeende medewerkers. Ek glo nie dat die mense die houding van Confesor sal goedkeur nie. Dit is in elk geval baie nadelig vir die belang en toekoms van ons land. Nou en ná die oorlog is ons probleme baie ernstig. Daar is die heropbou van ons verwoeste stede en dorpe. Daar is die probleem van rehabilitasie. Voedsel moet voorsien word en ons bedryf, handel en landbou herstel. Die ekonomiese ontwikkeling van ons land moet met krag begin word, ons geldeenheid moet stabiel gemaak word. Hierdie probleme is so groot dat die energie en samewerking van al die Filippyne nodig sal wees. Die beleid van Confesor sal ons verdeel en die gesamentlike poging van al die Filippyne om die probleme op te los, kan dus nie verseker word nie.
Don Vicente Madrigal het ook gepraat oor genl Carlos P. Romulo. Hy het gesê dat Romulo nog growwer en meer kompromisloos is as Confesor en sekretaris Cabili. Op 'n dag sien hy kopieë van die Philippines Herald in die strate verkoop. Hy het verneem dat die koerant se daaglikse publikasie 'n week tevore begin het. Romulo verskyn as hoofredakteur. Don Vicente het Romulo laat weet dat hy bly is dat die Philippines Herald reeds gepubliseer word. Daar moet onthou word dat Don Vicente feitlik die eienaar van die Philippines Herald is, aangesien hy die meerderheid van die aandele besit. Romulo bied sy spyt en verskoning aan vir Don Vicente omdat hy hom nie daarvan in kennis gestel het nie. Romulo het bygevoeg dat die publikasie van die Herald opgeskort moet word, aangesien genl MacArthur nie wou hê dat een van die ou koerante met die publikasie begin nie. Later begin die Free Philippines met die publikasie daarvan.
Toe Romulo uit die VSA aankom, het hy Madrigal nie besoek nie en hom ook geen hulp gebied nie. Madrigal beskou Romulo as die ondankbaarste man wat hy ooit geken het. Hy het die Herald gekoop op versoek van Romulo wat nie wou hê dat die Herald in die hande van die Roceses moes val nie. Hy het Romulo die redakteur gemaak. Romulo wou na Chunking en ander plekke in die Ooste gaan om te kan skryf oor die toestande op daardie plekke. Hy het egter geen geld gehad nie. Don Vicente het hom 'n onbeperkte krediet gegee wat Romulo in staat gestel het om baie plekke in die Ooste te besoek en 'n reeks artikels te skryf. Dit het hom baie bekend gemaak in die literêre wêreld. Die artikels het hom die Pulitzer -prys besorg, wat ook kontant ingebring het. Na alles wat hy vir Romulo gedoen het, soos mnr. Madrigal dit stel, was Romulo se houding van onverskilligheid teenoor hom die hoogtepunt van ondankbaarheid.
Weens die verwagte besoek van MacArthur het ons besluit om 'n memorandum op te stel. Ons het daaraan gedink om dit te doen, lank voordat ons geweet het dat MacArthur dit besoek. Die memorandum is opgestel deur 'n komitee wat bestaan ​​uit Yulo, Recto en Paredes. Dit is later aan 'n algemene vergadering voorgelê, waar ons dit vryelik bespreek het en elkeen voorstelle gemaak het.
Winkelgesprekke oor sosialisme
Van Die Militant, Vol. IX No. 㺔, 19 Mei 1945, p. 6.
Pile-It-High Patterson het vandag met Hallory, die voorman, gesels (soort van 'n bulskieter na 'n ander). Hy het gesê: 'Ek sien die vliegtuigaanlegte het al 'n paar maande geleidelik afgedank. & Rdquo
En Hallory het gesê, & ldquoJa. Dit is ook 'n goeie ding. As hulle almal tegelyk sou ontslaan as die oorlog met Japan eindig, sou dit 'n vreeslike ramp wees. Dit is 'n groot seën om dit so te hê. & Rdquo
U sien dat Hallory die hoofartikel in gister & rsquos -koerant gelees het. Dieselfde met Pile-It-High Patterson. Die hoofartikel het gesê dat dit ook 'n seën is. As daardie twee voëls hul eie goed het om te skop en te stapel, kry hulle iemand anders uit die koerante.
Miskien het hulle egter 'n punt daarin. As u ophou om daaraan te dink, is dit miskien 'n groot voorreg om afgedank te word, en in plaas van skielik. U sien, as u op dieselfde dag as vyf of tienduisend ander mense ontslaan word, waarom is dit dan skielik so? Trouens, dit is 'n ramp.
Maar as u alleen ontslaan word, of met slegs 'n paar honderd ander gelukkige mense, dan is dit 'n goeie ding.
Klink redelik goed, weet u dit nie?
Dit is tog baie beter om nou ontslaan te word, nie waar nie? Jy sou nie in die middel van die groot oorwinningsviering wat die base sou wou hê, in die gesig geslaan word nie?
Deur ontslae te raak nou, kry u meer tyd om aan die idee gewoond te raak en u aan te pas by die naoorlogse omstandighede. Nie net dit nie. Miskien het u 'n dollar en 'n kwartier by die vliegtuig verdien. En as u gou genoeg ontslaan word, kan u oor 'n paar maande oor wees ons winkel, of op die oonde. U kry 78 sent per uur en op en styg tot ongeveer 88 sent. U raak ook gewoond daaraan om vinniger die lone te verlaag.
Dit is 'n breek, is dit nie? En u kan ook drie of vier weke tussen werksgeleenthede hê, en u kan nie net werkloosheidsversekering insamel nie. Dit behoort 'n man te help om weer in die ou tuig te kom.
So Pile-It-High Patterson sug en jy weet, net soos almal. die probleme om die gemiddelde winste uit Bethlehem en rsquos 38 miljoen dollar uit die werkers te kry, was alleen op sy skouers. Hy sug en sê: 'Ek veronderstel ons het 'n paar van die vliegtuigwerkers hier. Dit beteken nog baie meer papierwerk vir my. & Rdquo
En Hallory sê: 'Hulle is ook moeilik om te hanteer. Een ding kan die vakbond ten minste 30 dae lank sê. Miskien is hulle teen daardie tyd uit. & Rdquo
19,1845 Mei: Die Terreur! Die ware verhaal van die Franklin Arctic Expedition
Op 19 Mei 1845 vertrek Sir John Franklin van Greenhithe, Engeland, onder bevel van 2 Britse Royal Navy -skepe, die HMS Erebus en die noodlottige naam HMS Terreurop 'n ontdekkingsreis op soek na die laaste deel van wat hy gehoop het 'n noordwestelike deurloop na Kanada na die Stille Oseaan sou wees. Die tragiese ekspedisie word beskryf oor die uitstaande AMC -televisiereekse, Die Terreur, wat die eerste keer uitgesaai is in Maart van 2018. In die reeks vertolk die Ierse akteur Ciarán Hinds kaptein Sir John Franklin soos gesien in die vergelykende beeld hierbo.
Aangesien Franklin en alle lede van sy ekspedisie gesterf het, is die kabeltelevisiereeks gebaseer op die ware verhaal, maar is dit noodwendig gefiksionaliseer om die dele van die verhaal nie vir historici beskikbaar te maak nie. Ander noemenswaardige skrywers soos Jules Verne en Mark Twain het verhale geskryf op grond van Franklin se vierde en laaste Arktiese ekspedisie. (Let wel: die AMC -reeks is hoogs vermaaklik, alhoewel dit erg is.)
Sir John Franklin (1786-1847), Engelse seekaptein en Arktiese ontdekkingsreisiger.
Op 59 -jarige ouderdom het sir John Franklin begin met wat bedoel was om sy laaste Arktiese ekspedisie te wees, en ongelukkig was dit so. Die Terreur en Erebus seilvaartuie was toegerus met hulptoomenjins en boë wat met swaar balke en ysterplaat versterk is om die ys te hanteer. Bepalings het 8000 blikkies blikkieskos ingesluit vir die 134 mans aan boord. Die blikkieskos is inderhaas bestel, en die gejaag het gelei tot 'n slordige afwerking van die blikkies, met lood soldeersel wat binne -in die blikkies gedrup het, wat moontlik later loodvergiftiging van die mans veroorsaak het. Franklin was die 4de of 5de keuse van die Admiraliteit om die ekspedisie te lei, en sy skepe bereik Groenland in Julie 1845, waar Franklin briewe huis toe stuur en 5 van sy manne terugstuur. Op 28 Julie 1845 het 'n walvisvangskip in Baffinbaai die laaste bevestigde waarneming van die Erebus en die Terreur. Die res van die inligting wat oor die gedoemde ekspedisie bekend is, kom uit berigte van Inuit (Eskimo's aan die matrose) en 'n groot aantal boodskappe wat ekspedisielede in 'n kliphok agtergelaat het in die hoop dat die Europeërs dit eendag sou vind.
Ons weet dat 3 mans aan tuberkulose gesterf het terwyl die skepe oor die winter van 1845-1846 op Beechey-eiland oorwinter het, en dat die skepe hul vaart hervat het in die lente van 1846. Teen September 1846 was die skepe weer ysgevang en gedwing om winter op koning William Island gedurende die winter van 1846-1847. Die situasie het 'n vreeslike wending geneem in die lente en somer van 1847, toe die ys tot afgryse van die ontdekkingsreisigers nooit ontdooi het nie en die skepe ysgebind was. In April 1848, sonder teken dat die ys sou opbreek of smelt, het die oorlewendes hul skepe laat vaar met hul vinnig uitputtende voedselvoorrade en die lang opmars na redding begin, suidwaarts in die hoop om Europeërs of 'n soort toevlugsoord te vind. 'N Miserabele trek van meer as 'n duisend myl oor harde terrein en koue weer, met min te bied as kos of skuiling vir die mans.
Kaart van die waarskynlike roetes wat deur HMS geneem is Erebus en HMS Terreur tydens Franklin se verlore ekspedisie. Diskobaai is ongeveer 3200 kilometer van die monding van die Mackenzierivier af.
Franklin self is op 11 Junie 1847 oorlede, en 'n briefie van 25 April sê dat nog 24 mans dood is. Liggame wat opgegrawe is, het later gevind dat tuberkulose, longontsteking en komplikasies van loodvergiftiging een van die oorsake van dood is. Bewyse van kannibalisme deur die bemanning op hul dooie maats is gevind in snymerke op die bene van die opgegrawe liggame. Die mans het hul laaste optog op 26 April 1848 begin.
Inuit -jagters het later gerapporteer dat hulle gesien het wat die oorlewendes in 1850 (40 mans) en weer in 1851 (slegs 4 blanke mans) na die suide getrek het, met 'n laaste moontlike waarneming deur Inuit iewers tussen 1852 en 1858, hierdie keer slegs 2 mans. Inuit -jagters het aan latere Europese soektogpartye gesê dat die manne van die Franklin -ekspedisie na hongersnood doodgegaan het.
Die grafte van die bemanningslede begrawe op Beechey Island (2004)
Die kliphok en boodskappe wat oorgebly het, is in 1859 gevind, saam met 'n skeepsboot wat die mans saam met hulle gesleep het in die hoop om dit te gebruik as hulle die Swartrivier bereik. Die wrak van die Erebus is in 2014 gevind, en 2 jaar later het die wrak van die Terreur is ook gevind.
Alhoewel die Franklin -ekspedisie in 'n tragedie geëindig het, het die volgende soektogte deur die jare gelei tot 'n baie voordelige kartering van die Noord -Kanadese argipel, en 'n roete vir skepe vanaf Europa via die Atlantiese Oseaan deur die Noord -Kanadese skild na die Stille Oseaan is eintlik deur die beroemde Explorer bereik Roald Amundsen tydens 'n reis van 1903-1906, alhoewel die roete nie haalbaar was vir gereelde verskeping nie. Miskien as gevolg van aardverwarming, het die belangstelling in 'n kommersieel lewensvatbare Noordwes -gang in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu hervat, met die eerste kommersiële vragskip wat die Noordwes -passasie in 1969 deurkruis het, en in 2013 het 'n skip van 73.500 ton die gang suksesvol gehaal, 'n skip te groot vir die Panamakanaal. Territoriale aansprake en soewereiniteit het gereelde verloop van hierdie roete vertraag. In 2016 het 'n passasiersvaartuig met 1500 passasiers die reis van Vancouver, British Columbia na New York geneem via die Northwest Passage.
Latere wetenskaplike ondersoeke na oorskot en artefakte laat twyfel ontstaan ​​oor die rol van loodvergiftiging as oorsaak van dood of siekte. 'N Onomwonde DNA -analise dui aan dat 'n paar uit die bemanning eintlik vroue was. Talle boeke, toneelstukke, verhale en films is gemaak oor of verwys na die gedoemde ekspedisie, insluitend die bogenoemde televisiereekse, waar 'n diaboliese ysbeer prominent voorkom as deel van die probleem waarmee die ekspedisie te kampe het. Die binnegevegte, stryery, siekte en desperaatheid word grafies uitgebeeld in die AMC -reeks, en ons beveel aan dat almal wat belangstel in hierdie spesifieke ekspedisie of in Arktiese verkenning na die program kyk.
Vraag aan studente (en intekenare): Het jy die eerste seisoen van gekyk Die Terreur? Laat weet ons asseblief in die kommentaarafdeling onder hierdie artikel.
Simmons, Dan. Die Terreur. Back Bay Books, 2018.
Die prentjie in hierdie artikel, William Hobson en sy manne wat die stal vind met die "Victory Point " -nota, Back Bay, King William Island, Mei 1859, is in die publieke domein in sy land van herkoms en ander lande en gebiede waar die outeursregterm die outeur is lewensduur plus 70 jaar of minder. Hierdie werk is in die publieke domein in die Verenigde State, omdat dit voor 1 Januarie 1925 gepubliseer is (of geregistreer is by die U.S. Copyright Office).
19 Mei 1945 - Geskiedenis
Verklaring oor bevryde Europa
Die premier van die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke, die Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk en die President van die Verenigde State van Amerika het met mekaar beraadslaag oor die gemeenskaplike belange van die mense van hul lande en dié van bevryde Europa. Hulle verklaar gesamentlik hul onderlinge ooreenkoms om tydens die tydelike tydperk van onstabiliteit in bevryde Europa die beleid van hul drie regerings saam te stel om die mense te bevry wat bevry is van die oorheersing van Nazi -Duitsland en die mense van die voormalige as -satellietstate van Europa om op demokratiese wyse op te los. hul dringende politieke en ekonomiese probleme.
Die vestiging van orde in Europa en die heropbou van die nasionale ekonomiese lewe moet bereik word deur prosesse wat die bevryde mense in staat sal stel om die laaste spore van Nazisme en Fascisme te vernietig en demokratiese instellings van hul eie keuse te skep. Dit is 'n beginsel van die Atlantiese Handves-die reg van alle mense om die regeringsvorm te kies waaronder hulle sal lewe-die herstel van soewereine regte en selfregering aan die mense wat hulle met geweld deur die aggressor-nasies ontneem is.
Om die omstandighede te bevorder waarin die bevryde mense hierdie regte kan uitoefen, sal die drie regerings gesamentlik die mense bystaan ​​in enige Europese bevryde staat of voormalige as -satellietstaat in Europa waar hulle volgens hul oordeelvoorwaardes vereis, (a) om voorwaardes van interne vrede daar te stel (b) om noodmaatreëls te tref vir die verligting van mense in nood (c) om tussentydse regeringsowerhede te vorm wat breedweg verteenwoordigend is van alle demokratiese elemente in die bevolking en belowe tot die vroegste moontlike oprigting deur vrye verkiesings van regerings wat reageer op die wil van die mense en (d) om, waar nodig, die hou van sulke verkiesings te vergemaklik.
Die drie regerings sal die ander Verenigde Nasies en voorlopige owerhede of ander regerings in Europa raadpleeg wanneer sake van regstreekse belang vir hulle oorweeg word.
As die omstandighede in 'n Europese bevryde staat of 'n voormalige as -satellietstaat in Europa na die mening van die drie regerings hierdie optrede nodig maak, sal hulle onmiddellik gepaste masjinerie vir die uitvoering van die gesamentlike verantwoordelikhede in hierdie verklaring opstel.
Deur hierdie verklaring herbevestig ons ons geloof in die beginsels van die Atlantiese Handves, ons belofte in die Verklaring van die Verenigde Nasies en ons vasbeslotenheid om in samewerking met ander vredeliewende nasies 'n wêreldorde volgens wet op te bou, gewy aan vrede, veiligheid, vryheid en algemene welstand van die hele mensdom.
Hồ Chí Minh is gebore as Nguyễn Sinh Cung  [a]  in 1890 in die dorp Hoàng Trù (die naam van die plaaslike tempel naby Làng Sen), die dorp van sy moeder. Alhoewel 1890 algemeen as sy geboortejaar aanvaar word, het hy op verskillende tye vier ander geboortejare gebruik:  [ bladsy benodig ] 1891,  1892, [b] 1894 [c] en 1895.  Vanaf 1895 word hy groot in sy vader Nguyễn Sinh Sắc (Nguyễn Sinh Huy) se dorpie Làng Sen, Kim Liên, Nam Đàn , en die provinsie Nghệ An. Hy het drie broers en susters: sy suster Bạch Liên (Nguyễn Thị Thanh), 'n klerk in die Franse weermag sy broer Nguyễn Sinh Khiêm (Nguyễn Tất Đạt), 'n geomancer en tradisionele kruiedokter en 'n ander broer (Nguyễn Sinh Nhuận), wat as kind oorlede is . As 'n jong kind het Cung (Ho) studeer by sy pa voor meer formele klasse by 'n geleerde met die naam Vuong Thuc Do. Hy het vinnig Chinese skryfkuns onder die knie, 'n voorvereiste vir enige ernstige studie van Confucianisme, terwyl hy sy gesproke Vietnamese skryfwerk geslyp het. : 21 Benewens sy studies was hy dol op avontuur en was lief vir vlieërs en visvang. : 21 Na aanleiding van die Confuciaanse tradisie, het sy pa hom op 10 -jarige ouderdom 'n nuwe naam gegee: Nguyễn Tất Thành ("Nguyễn die voltooide").
Sy vader was 'n Confuciaanse geleerde en onderwyser en later 'n keiserlike landdros in die klein afgeleë distrik Binh Khe (Qui Nhơn). Hy is gedegradeer weens magsmisbruik nadat 'n invloedryke plaaslike figuur etlike dae gesterf het nadat hy 102 beroerte van die kierie gekry het as straf vir 'n oortreding. : 21 Sy vader was in aanmerking om in die keiserlike burokrasie te dien, maar hy het geweier omdat dit die Franse beteken het.  Dit het Thành (Ho) op 'n jong ouderdom blootgestel aan opstand en dit was skynbaar die norm vir die provinsie. Nietemin het hy 'n Franse opleiding ontvang, wat hy bygewoon het Collège Quốc học (lycée of sekondêre onderwys) in Huế. Sy dissipels, Phạm Văn Đồng en Võ Nguyên Giáp, het ook die skool bygewoon, net soos Ngô Đình Diệm, die toekomstige president van Suid -Viëtnam (en politieke mededinger). 
Eerste verblyf in Frankryk Edit
Voorheen is geglo dat Thành (Ho) betrokke was by 'n anti-slawerny (anti-corvée) demonstrasie van arm boere in Huế in Mei 1908, wat sy studentestatus in gevaar gestel het Collège Quốc học. 'N Dokument van die Centre des archives d'Outre-mer in Frankryk toon egter aan dat hy toegelaat is Collège Quốc học op 8 Augustus 1908, etlike maande nadat diecorvée demonstrasie (9–13 April 1908). [a] Die oordrywing van revolusionêre geloofsbriewe was algemeen onder Viëtnamese kommunistiese leiers, soos blyk uit die vervalste deelname van die Noord -Viëtnamese president Tôn Đức Thắng aan die opstand in die Swartsee in 1919.
Later in die lewe beweer hy dat die opstand van 1908 die oomblik was toe sy revolusionêre uitkyk na vore kom, [ aanhaling nodig ] maar sy aansoek by die Franse koloniale administratiewe skool in 1911 ondermyn hierdie weergawe van die gebeure, waarin hy verklaar dat hy die skool verlaat het om na die buiteland te gaan. Omdat sy vader ontslaan is, het hy geen hoop meer op 'n regeringsbeurs nie en het hy suidwaarts gegaan en vir ongeveer ses maande by die Dục Thanh -skool in Phan Thiết posgevat, en daarna na Saigon gereis. [ aanhaling nodig ]
Hy werk as 'n kombuis helper op 'n Franse stoomboot, die Amiral de Latouche-Tréville, met die alias Văn Ba. Die stoomboot vertrek op 5 Junie 1911 en arriveer in Marseille, Frankryk, op 5 Julie 1911. Die skip vertrek daarna na Le Havre en Duinkerken, en vertrek middel September na Marseille. Daar het hy aansoek gedoen vir die Franse koloniale administratiewe skool, maar sy aansoek is van die hand gewys. Hy het in plaas daarvan besluit om die wêreld te begin reis deur op skepe te werk en het baie lande van 1911 tot 1917 besoek.  [ bladsy benodig ]
In die Verenigde State Edit
Terwyl hy in 1912 as kok se helper op 'n skip gewerk het, reis Thành (Ho) na die Verenigde State. Van 1912 tot 1913 het hy moontlik in New York (Harlem) en Boston gewoon, waar hy beweer het dat hy as bakker by die Parker House Hotel gewerk het. Die enigste bewys dat hy in die Verenigde State was, is 'n brief aan die Franse koloniale administrateurs van 15 Desember 1912 en met 'n posstempel in New York (hy gee sy adres Poste Restante in Le Havre en sy beroep as matroos)  en 'n poskaart na Phan Chu Trinh in Parys, waar hy die werk by die Parker House Hotel noem. Navrae aan die bestuur van Parker House het geen rekords getoon dat hy ooit daar gewerk het nie. : 51 Onder 'n reeks bedrywighede het hy beweer dat hy tussen 1917 en 1918 vir 'n welgestelde gesin in Brooklyn gewerk het en vir General Motors as lynbestuurder.  Daar word geglo dat hy in die VSA kontak gemaak het met Koreaanse nasionaliste, 'n ervaring wat sy politieke siening ontwikkel het. Sophie Quinn-Judge verklaar dat dit 'op die gebied van veronderstelling' is.  Hy is ook beïnvloed deur die Pan-Afrikanis en die swart nasionalis Marcus Garvey tydens sy verblyf, en het gesê dat hy vergaderings van die Universal Negro Improvement Association bygewoon het.   [ bladsy benodig ]
In Brittanje Edit
Op verskillende punte tussen 1913 en 1919 beweer Thành (Ho) dat hy in West Ealing en later in Crouch End, Hornsey, gewoon het. Na verneem word, werk hy as sjef of skottelgoedwasser (berigte wissel) in die Drayton Court Hotel in West Ealing.  Bewerings dat hy by Auguste Escoffier by die Carlton Hotel in Haymarket, Westminster, as 'n patisserie opgelei is, word nie deur dokumentêre bewyse ondersteun nie.   Die muur van New Zealand House, die tuiste van die Nieu -Seelandse hoë kommissie, wat nou op die terrein van die Carlton Hotel staan, vertoon 'n blou gedenkplaat. Gedurende 1913 was Thành ook werksaam as 'n patisserie op die veerbootroete Newhaven - Dieppe. 
Van 1919 tot 1923 het Thành (Ho) begin belangstel in politiek terwyl hy in Frankryk woon, beïnvloed deur sy vriend en die sosialistiese party van Frankryk, kameraad Marcel Cachin. Thành het beweer dat hy in 1917 uit Londen in Parys aangekom het, maar die Franse polisie het slegs dokumente oor sy aankoms in Junie 1919 gehad.  In Parys het hy by die Groupe des Patriotes Annamites (Die groep Vietnamese patriotte) wat Phan Chu Trinh, Phan Văn Trường, Nguyễn Thế Truyền en Nguyễn An Ninh ingesluit het.  Hulle het koerantartikels gepubliseer wat pleit vir die Viëtnamese onafhanklikheid onder die skuilnaam Nguyễn Ái Quốc ("Nguyễn the Patriot") voor Thành se aankoms in Parys.  Die groep het 'n versoekskrif vir erkenning van die burgerregte van die Viëtnamese mense in Frans -Indochina aan die Westerse moondhede tydens die vredesgesprekke in Versailles, maar dit is geïgnoreer. Met verwysing na die beginsel van selfbeskikking wat voor die vredesooreenkomste uiteengesit is, het hulle die geallieerde magte versoek om die Franse koloniale bewind van Viëtnam te beëindig en die vorming van 'n onafhanklike regering te verseker.
Voor die konferensie het die groep hul brief aan geallieerde leiers gestuur, waaronder premier Georges Clemenceau en president Woodrow Wilson. Hulle kon geen oorweging in Versailles kry nie, maar die episode sou later help om die toekomstige Hồ Chí Minh te vestig as die simboliese leier van die anti-koloniale beweging tuis in Viëtnam.  Aangesien Thành die openbare gesig was agter die publikasie van die dokument (hoewel dit deur Phan Văn Trường geskryf is),  het hy gou bekend geword as Nguyễn Ái Quốc, en het hy die naam die eerste keer gebruik in September tydens 'n onderhoud met 'n Chinese koerantkorrespondent. 
Baie skrywers het gesê dat 1919 'n verlore 'Wilsoniaanse oomblik' was, waar die toekomstige Hồ Chí Minh 'n pro-Amerikaanse en minder radikale standpunt sou kon inneem as president Wilson hom net ontvang het. Ten tyde van die Versailles -konferensie was Hồ Chí Minh egter verbind tot 'n sosialistiese program. Terwyl die konferensie aan die gang was, het Nguyễn Ái Quốc reeds toesprake gelewer oor die vooruitsigte van bolsjewisme in Asië en het hy probeer om die Franse sosialiste te oorreed om by Lenin se Kommunistiese Internasionaal aan te sluit. 
In Desember 1920 word Quốc (Ho) 'n verteenwoordiger van die Congress of Tours van die Sosialistiese Party van Frankryk, stem vir die Derde Internasionaal en was hy 'n stigterslid van die Franse Kommunistiese Party. Hy het 'n pos in die koloniale komitee van die party geneem en probeer om sy kamerade se aandag te vestig op mense in die Franse kolonies, waaronder Indochina, maar sy pogings was dikwels onsuksesvol. Terwyl hy in Parys gewoon het, het hy 'n verhouding gehad met 'n kleremaker met die naam Marie Brière. Soos in 2018 ontdek, het Quốc ook in Parys verhoudings gehad met die lede van die voorlopige regering van die Republiek van Korea, soos Kim Kyu-sik, Jo So-ang. 
Gedurende hierdie tydperk het hy tydskrifartikels en kortverhale begin skryf, asook sy Vietnamese nasionalistiese groep bestuur. In Mei 1922 skryf hy 'n artikel vir 'n Franse tydskrif waarin die gebruik van Engelse woorde deur Franse sportskrywers gekritiseer word.  Die artikel het premier Raymond Poincaré versoek om sulke Franglais as die bestuurder, die rondte en die uitklophou. Sy artikels en toesprake trek die aandag van Dmitri Manuilsky, wat binnekort sy reis na die Sowjetunie sou borg en onder wie se toesig hy 'n hooggeplaaste lid van die Sowjet-komintern sou word. 
In 1923 vertrek Quốc (Ho) Parys na Moskou met 'n paspoort met die naam Chen Vang, 'n Chinese handelaar, : 86 waar hy in diens van die Komintern was, studeer aan die Kommunistiese Universiteit van die Toilers of the East  ]: 92  en het in Junie 1924 aan die Vyfde Komintern-kongres deelgeneem voordat hy in November 1924 in Canton (huidige Guangzhou), China aangekom het met die naam Ly Thuy.
In 1925–1926 het hy 'Jeugopvoedingsklasse' georganiseer en af ​​en toe sosialistiese lesings gehou vir Viëtnamese revolusionêre jongmense wat in Canton by die Whampoa Military Academy gewoon het. Hierdie jongmense sou etlike jare later die saad van 'n nuwe revolusionêre, pro-kommunistiese beweging in Viëtnam word. Volgens William Duiker woon hy saam met 'n Chinese vrou, Zeng Xueming (Tăng Tuyết Minh), met wie hy op 18 Oktober 1926 getroud is.  Toe sy kamerade beswaar het teen die wedstryd, het hy vir hulle gesê: 'Ek sal trou, ondanks u afkeuring omdat ek 'n vrou nodig het om my die taal te leer en huis te hou. "  Sy was 21 en hy was 36. Hulle trou op dieselfde plek waar Zhou Enlai vroeër getroud is en woon toe in die woning van 'n Komintern -agent, Mikhail Borodin. 
Hoàng Văn Chí het aangevoer dat hy in Junie 1925 Phan Bội Châu, die beroemde leier van 'n mededingende revolusionêre faksie en sy pa se ou vriend, aan die Franse geheime diensagente in Sjanghai verraai het vir 100,000 piastre.  'n Bron meld dat hy later beweer het dat hy dit gedoen het omdat hy verwag het dat Châu se verhoor anti-Franse sentiment sou opwek en omdat hy die geld nodig gehad het om 'n kommunistiese organisasie te stig.  In Ho Chi Minh: 'n Lewe, William Duiker oorweeg hierdie hipotese, maar verwerp dit uiteindelik. : 126–128 Ander bronne beweer dat Nguyễn Thượng Huyện verantwoordelik was vir die vaslegging van Chau. Chau, wat lewenslange huisarres opgelê is, het Quốc nooit veroordeel nie. [ aanhaling nodig ]
Na die anti-kommunistiese staatsgreep van Chiang Kai-shek in 1927, verlaat Quốc (Ho) in April 1927 weer Kanton en keer hy terug na Moskou en spandeer 'n deel van die somer van 1927 aan die herstel van tuberkulose op die Krim voordat hy weer in November na Parys terugkeer. Daarna keer hy terug na Asië via Brussel, Berlyn, Switserland en Italië, waar hy in Julie 1928 na Bangkok, Thailand, vaar. gesê om gevoel te word ", het hy Minh gerusgestel in 'n onderskepte brief.  In hierdie tydperk was hy 'n senior agent wat Comintern -aktiwiteite in Suidoos -Asië onderneem het. [ aanhaling nodig ]
Quốc (Ho) het in Thailand gebly en tot laat in 1929 in die Thaise dorpie Nachok  gebly, toe hy na Indië en daarna Sjanghai verhuis het. In Hongkong, vroeg in 1930, was hy die voorsitter van 'n vergadering met verteenwoordigers van twee Viëtnamese kommunistiese partye om hulle saam te voeg tot 'n verenigde organisasie, die Kommunistiese Party van Viëtnam. In Junie 1931 is Ho in Hong Kong gearresteer as deel van 'n samewerking tussen die Franse koloniale owerhede in Indochina en die Hongkongse polisiemag wat na die Franse Indochina gedeporteer sou word, en Ho is suksesvol verdedig deur die Britse prokureur Frank Loseby.  Uiteindelik, na 'n beroep op die Privy Council in Londen, is Ho in 1932 as dood aangemeld om 'n Franse uitleweringsooreenkoms te vermy  dat daar beslis is dat, hoewel hy uit Hong Kong as 'n ongewenste gedeporteer sou word, dit nie na 'n bestemming wat deur Frankryk beheer word.  Ho is uiteindelik vrygelaat en, vermom as 'n Chinese geleerde, klim op 'n skip na Sjanghai. Daarna keer hy terug na die Sowjetunie en studeer en studeer in Moskou aan die Lenin Instituut.  In hierdie tydperk het Ho na verneem word sy posisies in die Komintern verloor weens die kommer dat hy die organisasie verraai het. Volgens Ton That Thien se navorsing was hy egter 'n lid van die binnekring van die Komintern, 'n beskermheer van Dmitry Manuilsky en 'n goeie lid van die Komintern gedurende die Groot Reiniging.  [ bladsy benodig ] 
In 1938 keer Quốc (Ho) terug na China en dien as raadgewer vir die Chinese kommunistiese weermag.  Hy was ook die senior Komintern -agent in beheer van Asiatiese aangeleenthede.  Hy werk baie in Chungking en reis na Guiyang, Kunming en Guilin. Hy gebruik die naam Hồ Quang gedurende hierdie tydperk. [ aanhaling nodig ]
In 1941 keer Hồ Chí Minh terug na Viëtnam om die Việt Minh -onafhanklikheidsbeweging te lei. Die Japannese besetting van Indochina daardie jaar, die eerste stap in die rigting van 'n inval in die res van Suidoos -Asië, het 'n geleentheid gebied vir patriotiese Vietnamees.  Die sogenaamde "mans in swart" was 'n guerrillamag van 10 000 lede wat saam met die Việt Minh gewerk het.  Hy het toesig gehou oor baie suksesvolle militêre aksies teen die Vichy -Frankryk en die Japannese besetting van Viëtnam tydens die Tweede Wêreldoorlog, ondersteun, maar tog geheimsinnig deur die Amerikaanse kantoor vir strategiese dienste en later teen die Franse poging om die land weer te beset (1946-1954) . Hy is in China deur die plaaslike owerhede van Chiang Kai-shek in die tronk gesit voordat hy deur Chinese kommuniste gered is.  Na sy vrylating in 1943 keer hy terug na Viëtnam. Dit was gedurende hierdie tyd dat hy gereeld die naam Hồ Chí Minh begin gebruik het, 'n Viëtnamese naam wat 'n algemene Viëtnamese van (Hồ, 胡) kombineer met 'n gegewe naam wat 'Bright spirit' of 'Clear will' beteken (van Sino-Vietnamese 志 明: Chí wat "wil" of "gees" beteken en Minh wat "helder" beteken). : 248–49 Sy nuwe naam was 'n huldeblyk aan generaal Hou Zhiming (侯志明), hoofkommissaris van die 4de militêre gebied van die National Revolutionary Army, wat hom gehelp het om hom in 1943 uit 'n KMT -gevangenis te bevry. [ aanhaling nodig ]
In April 1945 ontmoet hy die OSS -agent Archimedes Patti en bied aan om intelligensie te verskaf, en vra slegs '' 'n kommunikasie '' tussen sy Viet Minh en die Geallieerdes.  Die OSS het hiermee ingestem en later 'n militêre span OSS -lede gestuur om sy manne op te lei en Hồ Chí Minh is self behandel vir malaria en disenterie deur 'n OSS -dokter. 
Na die Augustus -rewolusie (1945) wat deur die Việt Minh gereël is, word Hồ Chí Minh voorsitter van die voorlopige regering (premier van die Demokratiese Republiek Viëtnam) en het hy 'n onafhanklikheidsverklaring van die Demokratiese Republiek Viëtnam uitgereik.  Hoewel hy keiser Bảo Đại oortuig het om te abdikeer, is sy regering deur geen land erken nie. Hy het herhaaldelik 'n versoekskrif aan president Harry S. Truman versoek vir ondersteuning vir die Viëtnamese onafhanklikheid,  met verwysing na die Atlantiese Handves, maar Truman het nooit gereageer nie. 
In 1946 het die toekomstige Israeliese premier David Ben-Gurion en Hồ Chí Minh kennis gemaak toe hulle in dieselfde hotel in Parys gebly het.   Hy bied aan Ben-Gurion 'n Joodse ballingskap in Viëtnam.   Ben-Gurion het geweier en vir hom gesê: "Ek is seker dat ons 'n Joodse regering in Palestina kan stig".  
In 1946, toe hy buite die land gereis het, het sy ondergeskiktes 2500 nie-kommunistiese nasionaliste gevange geneem en 6000 ander gedwing om te vlug.  Honderde politieke teenstanders is in Julie 1946 tronk toe gestuur of verban, veral lede van die Nationalist Party of Vietnam en die Dai Viet National Party na 'n mislukte poging om 'n staatsgreep teen die Viet Minh -regering te bewerkstellig.  Alle mededingende politieke partye is hierna verbied en plaaslike regerings is gesuiwer  om later teenstand te verminder. Daar is egter opgemerk dat die eerste kongres van die Demokratiese Republiek van Viëtnam meer as twee derdes van sy lede afkomstig was van nie-Việt Minh-politieke faksies, sommige sonder 'n verkiesing. Die nasionalistiese party van die leier van Viëtnam, Nguyễn Hải Thần, is as vise -president aangewys.  Hulle beklee ook vier uit tien ministeriële poste. 
Geboorte van die Demokratiese Republiek van Vietnam Edit
Na afloop van keiser Bảo Đại op 2 September 1945, lees Hồ Chí Minh die onafhanklikheidsverklaring van Viëtnam  onder die naam van die Demokratiese Republiek van Viëtnam. In Saigon, met toenemende geweld tussen mededingende Viëtnamese faksies en Franse magte, het die Britse bevelvoerder, generaal sir Douglas Gracey, krygswet verklaar. Op 24 September het die Việt Minh -leiers gereageer met 'n oproep tot 'n algemene staking.  [ bladsy benodig ]
In September 1945 het 'n mag van 200 000 troepe van die Nasionale Revolusionêre Leër in Hanoi aangekom om die oorgawe van die Japannese besetters in die noorde van Indochina te aanvaar. Hồ Chí Minh het 'n kompromie aangegaan met hul generaal, Lu Han, om die Kommunistiese Party te ontbind en 'n verkiesing te hou wat 'n koalisieregering sou oplewer. Toe Chiang die Franse dwing om die Franse toegewings in Sjanghai aan China terug te gee in ruil vir onttrekking uit Noord -Indochina, het hy geen ander keuse gehad as om op 6 Maart 1946 'n ooreenkoms met Frankryk te onderteken waarin Viëtnam erken word as 'n outonome staat in die Indochinese Federasie en die Franse Unie. Die ooreenkoms het gou gebreek.Die doel van die ooreenkoms, vir beide die Franse en Vietminh, was dat die leër van Chiang Noord -Viëtnam sou verlaat. Gevegte het in die noorde uitgebreek kort nadat die Chinese vertrek het.
Historikus professor Liam Kelley van die Universiteit van Hawaii in Manoa op syne Le Minh Khai se SEAsian History Blog betwis die egtheid van die beweerde aanhaling, waar Hồ Chí Minh gesê het dat hy "liewer vir vyf jaar ruik as om duisend Chinese kak te eet", en opgemerk dat Stanley Karnow geen bron verskaf vir die uitgebreide aanhaling wat hy in 1983 aan hom toegeskryf word nie Viëtnam: 'n Geskiedenis en dat die oorspronklike aanhaling heel waarskynlik deur die Fransman Paul Mus in sy boek uit 1952 vervals is Viëtnam: Sociologie d'une Guerre. Mus was 'n voorstander van die Franse kolonialisme in Viëtnam en Hồ Chí Minh het geglo dat daar geen gevaar was dat Chinese troepe in Viëtnam sou bly nie (hoewel dit die tyd was toe China Tibet binnegeval het). Die Viëtnamese was destyds besig om anti-Franse propaganda te versprei, aangesien bewyse van Franse gruweldade in Viëtnam na vore gekom het, terwyl Hồ Chí Minh geen moeite gehad het om Chinese hulp na 1949 te aanvaar nie.  
Die Việt Minh werk toe saam met Franse koloniale magte om ondersteuners van die Viëtnamese nasionalistiese bewegings in 1945–1946,    en die Trotskyiste te vermoor. Trotskisme in Viëtnam was nie teen die party buite die groot stede nie, maar veral in die suide, in Saigon-Cochinchina, was dit 'n uitdaging. Van die begin af het hulle 'n beroep gedoen op gewapende verset teen 'n Franse herstel en dat die nywerheid onmiddellik na werkers en grond aan kleinboere oorgeplaas moet word.   Die Franse sosialistiese leier Daniel Guerin onthou dat toe hy in Parys in 1946 Hồ Chí Minh uitgevra het oor die lot van die Trotskistiese leier Tạ Thu Thâu, Hồ Chí Minh geantwoord het, "met ongeveinsde emosie" dat "Thâu was 'n groot patriot en ons treur oor hom, maar daarna 'n oomblik later met 'n vaste stem: 'Almal wat nie die lyn volg wat ek neergelê het nie, sal gebreek word.' "
Die kommuniste het uiteindelik alle nie-kommunistiese partye onderdruk, maar hulle kon nie 'n vredesooreenkoms met Frankryk bewerkstellig nie. In die laaste dae van 1946, na 'n jaar van diplomatieke mislukking en baie toegewings in ooreenkomste, soos die Dalat- en Fontainebleau -konferensies, het die regering van die Demokratiese Republiek van Viëtnam bevind dat oorlog onvermydelik was. Die bombardement van Haiphong deur Franse magte in Hanoi versterk net die oortuiging dat Frankryk nie van plan was om 'n outonome, onafhanklike staat in Vietnam toe te laat nie. Na berig word, het die bombardement van Haiphong meer as 6000 Viëtnamese burgerlikes doodgemaak. Franse magte marsjeer na Hanoi, nou die hoofstad van die Sosialistiese Republiek Viëtnam. Op 19 Desember 1946, na die Haiphong -voorval, verklaar Ho Chi Minh oorlog teen die Franse Unie, wat die begin van die Indochina -oorlog was.  Die Viëtnam Nasionale Weermag, meestal gewapen met kapmesse en muskiete, het onmiddellik aangeval. Hulle het die Franse posisies aangeval en dit uitrook met strooi saam met chilipeper, gepantserde voertuie met 'myngroewe' vernietig ('n holkop aan die einde van 'n paal, ontplof deur die lading teen die kant van 'n tenk te stoot, gewoonlik 'n selfmoordwapen)  en Molotov -skemerkelkies, wat aanvallers terughou deur padblokkades, landmyne en gruis te gebruik. Na twee maande se geveg het die uitgeputte Việt Minh -magte onttrek nadat hulle enige waardevolle infrastruktuur stelselmatig vernietig het. Na berig word dat Ho gevange geneem is deur 'n groep Franse soldate onder leiding van Jean-Étienne Valluy by Việt Bắc in Operasie Lea. Die betrokke persoon blyk 'n Việt Minh -adviseur te wees wat vermoor is terwyl hy probeer ontsnap het.
Volgens joernalis Bernard Fall het Ho besluit om 'n skietstilstand te beding nadat hy etlike jare lank met die Franse geveg het. Toe die Franse onderhandelaars by die vergaderplek aankom, vind hulle 'n modderhut met 'n grasdak. Binne vind hulle 'n lang tafel met stoele. In 'n hoek van die kamer bevat 'n silwer ysemmer ys en 'n bottel goeie sjampanje, wat daarop dui dat Ho verwag dat die onderhandelinge sou slaag. Een eis van die Franse was om 'n aantal Japannese militêre offisiere (wat die Viëtnamese weermag gehelp het deur hulle op te lei in die gebruik van wapens van Japannese oorsprong) terug te keer na Frankryk om hulle tereg te stel vir oorlogsmisdade wat tydens die wêreld gepleeg is Oorlog II. Hồ Chí Minh het geantwoord dat die Japannese offisiere bondgenote en vriende was wat hy nie kon verraai nie, daarom stap hy uit na nog sewe jaar oorlog. 
In Februarie 1950, na die suksesvolle verwydering van die Franse grensblokkade,  ontmoet hy Joseph Stalin en Mao Zedong in Moskou nadat die Sowjetunie sy regering erken het. Hulle was almal dit eens dat China verantwoordelik sou wees vir die ondersteuning van die Việt Minh.  Afsender van Mao Zedong aan Moskou verklaar in Augustus dat China beplan om in die nabye toekoms 60 000–70 000 Viet Minh op te lei.  Die pad na die buitewêreld was oop vir Việt Minh -magte om ekstra voorrade te ontvang wat hulle in staat sou stel om die stryd teen die Franse regime in Indochina te verskerp. Aan die begin van die konflik het Ho na berig word aan 'n Franse besoeker gesê: "Jy kan tien van my mans doodmaak vir elke een wat ek van jou doodmaak. Maar selfs teen hierdie kans sal jy verloor en ek sal wen".  In 1954 het die Eerste Indochina -oorlog tot 'n einde gekom na die beslissende Slag van Dien Bien Phu, waar meer as 10 000 Franse soldate aan die Viet Minh oorgegee het. Die daaropvolgende vredesproses van Genève -ooreenkomste het Noord -Viëtnam op die 17de parallel verdeel.
Arthur Dommen skat dat die Việt Minh tydens die oorlog tussen 50 000 en 100 000 burgerlikes vermoor het.  In vergelyking met Dommen se berekening, skat Benjamin Valentino dat die Franse verantwoordelik was vir 60 000–250 000 burgerlike sterftes. 
Die Geneefse Ooreenkoms van 1954 is tussen Frankryk en die Việt Minh gesluit, waardeur laasgenoemde se magte in die Noorde kon hergroepeer terwyl antikommunistiese groepe hulle in die Suide gevestig het. Sy Demokratiese Republiek van Viëtnam verhuis na Hanoi en word die regering van Noord-Viëtnam, 'n kommunistiese geleide eenpartystaat. Na die Genève-ooreenkoms sou daar 'n periode van 300 dae wees waarin mense vryelik tussen die twee streke van Viëtnam, later bekend as Suid-Viëtnam en Noord-Viëtnam, kon beweeg. Gedurende die 300 dae het Diệm en die CIA -adviseur kolonel Edward Lansdale 'n veldtog gevoer om mense te oortuig om na Suid -Viëtnam te verhuis. Die veldtog was veral gefokus op die Katolieke van Viëtnam, wat Diệm se magsbasis in sy latere jare sou voorsien, met die slagspreuk "God het suid gegaan". Tussen 800 000 en 1 000 000 mense migreer na die Suide, meestal Katolieke. Aan die begin van 1955 is die Franse Indochina ontbind, wat Diệm in tydelike beheer oor die Suide gelaat het.  
Al die partye in Genève het gevra vir herenigingsverkiesings, maar hulle kon nie saamstem oor die besonderhede nie. Onlangs aangestelde Việt Minh waarnemende minister van buitelandse sake, Pham Van Dong, het verkiesings onder die toesig van 'plaaslike kommissies' voorgestel. Die Verenigde State, met die steun van Brittanje en die geassosieerde state van Viëtnam, Laos en Kambodja, het toesig oor die Verenigde Nasies voorgestel. Hierdie plan is verwerp deur die Sowjet-verteenwoordiger Vyacheslav Molotov, wat aangevoer het vir 'n kommissie wat bestaan ​​uit 'n gelyke aantal kommunistiese en nie-kommunistiese lede, wat slegs deur eenparige ooreenkoms 'belangrike' kwessies kan bepaal.  Die onderhandelaars kon nie ooreenkom oor 'n datum vir die verkiesing vir hereniging nie. Noord -Viëtnam het aangevoer dat die verkiesings binne ses maande na die skietstilstand gehou moes word, terwyl die Westerse bondgenote geen sperdatum wou hê nie. Molotov stel Junie 1955 voor, en versag dit later tot enige tyd in 1955 en uiteindelik Julie 1956.  Die Diem -regering ondersteun herenigingsverkiesings, maar slegs met effektiewe internasionale toesig, met die argument dat werklik vrye verkiesings andersins in die totalitêre Noorde onmoontlik was.  Teen die middag van 20 Julie is die oorblywende uitstaande kwessies opgelos, aangesien die partye ooreengekom het dat die skeidslyn op die 17de parallel moet wees en dat die verkiesings vir 'n herenigde regering in Julie 1956, twee jaar na die skietstilstand, gehou moet word.  Die ooreenkoms oor die beëindiging van vyandelikhede in Viëtnam is slegs onderteken deur die Franse en Việt Minh militêre bevele, sonder deelname of konsultasie van die staat Vietnam.  Op grond van 'n voorstel van die Chinese afvaardigingshoof Zhou Enlai, is 'n Internasionale Kontrolekommissie (ICC) onder voorsitterskap van Indië, met Kanada en Pole as lede, verantwoordelik vir die toesig oor die skietstilstand.   Omdat sake eenparig beslis moes word, het die teenwoordigheid van Pole in die ICC die kommuniste effektiewe vetoreg gegee oor toesig oor die verdrag.  Die ongetekende finale verklaring van die Geneefse konferensie het herenigingsverkiesings vereis, wat deur die ICC onder toesig van die meerderheid afgevaardigdes gehou sou word. Die Việt Minh het nooit die gesag van die IKR oor sulke verkiesings aanvaar nie, en het daarop aangedring dat die "bevoegdheid van die ICC beperk sou wees tot die toesig en beheer van die uitvoering van die ooreenkoms oor die beëindiging van vyandelikhede deur beide partye".  Van die nege nasies wat verteenwoordig is, het slegs die Verenigde State en die staat Vietnam geweier om die verklaring te aanvaar. Die minister van buitelandse sake, Walter Bedell Smith, het 'n 'eensydige verklaring' van die Amerikaanse standpunt gelewer en herhaal: 'Ons sal probeer om eenheid te bewerkstellig deur vrye verkiesings onder toesig van die Verenigde Nasies om te verseker dat hulle regverdig verloop'. 
Tussen 1953 en 1956 het die Noord -Viëtnamese regering verskillende landbouhervormings ingestel, waaronder 'huurvermindering' en 'grondhervorming', wat gepaard gegaan het met beduidende politieke onderdrukking. Tydens die grondhervorming het getuienisse van Noord -Viëtnamese getuies 'n verhouding van een teregstelling vir elke 160 dorpsbewoners voorgestel, wat as dit geëkstrapoleer word, 'n landwye totaal van bykans 100 000 teregstellings sou aandui. Omdat die veldtog hoofsaaklik in die Red River Delta -gebied gekonsentreer is, is 'n laer skatting van 50 000 teregstellings destyds algemeen deur geleerdes aanvaar.   [d] Gedeklassifiseerde dokumente uit die Viëtnamese en Hongaarse argief dui egter aan dat die aantal teregstellings baie laer was as wat destyds gerapporteer is, hoewel dit waarskynlik meer as 13,500 was.   
Reeds in Junie 1956 is die idee om die Suid -Viëtnamese regering omver te werp tydens 'n politburo -vergadering voorgehou. In 1959 het Hồ Chí Minh die Politburo begin aanspoor om hulp aan die Việt Cộng in Suid -Viëtnam te stuur, 'n 'volksoorlog' in die Suide is tydens 'n sitting in Januarie 1959 goedgekeur, en hierdie besluit is in Maart deur die Politburo bevestig.   Noord -Viëtnam het Laos in Julie 1959 binnegedring deur die Pathet Lao en het 30.000 man gebruik om 'n netwerk van toevoer- en versterkingsroetes deur Laos en Kambodja te bou wat bekend gestaan ​​het as die Hồ Chí Minh -roete.  Dit het die Noorde in staat gestel om mannekrag en materiaal na die Việt Cộng te stuur met baie minder blootstelling aan Suid -Viëtnamese magte, wat 'n aansienlike voordeel behaal het.  Om die beskuldiging dat Noord -Viëtnam die Genève -ooreenkoms skend, teë te werk, is die onafhanklikheid van die Việt Cộng beklemtoon in kommunistiese propaganda. Noord-Viëtnam het die nasionale bevrydingsfront van Suid-Viëtnam in Desember 1960 gestig as 'n 'verenigde front', of 'n politieke tak van die Viëtkong wat bedoel was om die deelname van nie-kommuniste aan te moedig.  
Aan die einde van 1959, bewus daarvan dat die nasionale verkiesing nooit sou plaasvind nie en dat Diem van plan was om opponerende magte (meestal ex Việt Minh) uit die Suid -Viëtnamese samelewing te suiwer, het Hồ Chí Minh informeel gekies vir Lê Duẩn om die volgende partyleier te word. Dit word deur Westerse ontleders geïnterpreteer as 'n verlies aan invloed vir Hồ, wat na bewering die meer gematigde Võ Nguyên Giáp verkies het vir die pos.  Vanaf 1959 het die bejaarde Ho al hoe meer bekommerd geraak oor die vooruitsig van sy dood, en daardie jaar het hy sy testament neergeskryf.  Lê Duẩn is ​​in 1960 amptelik aangewys as partyleier, wat Hồ in 'n sekondêre rol as staatshoof en lid van die Politburo laat funksioneer. Hy het nietemin 'n aansienlike invloed in die regering behou. Lê Duẩn, Tố Hữu, Trường Chinh en Phạm Văn Đồng het gereeld aandete met Hồ gedeel, en almal het gedurende en na die oorlog sleutelfigure gebly. In die vroeë sestigerjare is die Noord -Viëtnamese Politburo verdeel in die 'Noord -eerste' faksie wat die fokus op die ekonomiese ontwikkeling van Noord -Viëtnam verkies het, en die 'Suid -eerste' faksie, wat 'n guerrilla -oorlog in Suid -Viëtnam bevoordeel het om Viëtnam in die nabye toekoms. 
Tussen 1961 en 1963 het 40 000 kommunistiese soldate uit die noorde na Suid -Viëtnam binnegedring.  In 1963 het Hồ na bewering met die Suid -Viëtnamese president Diem gekorrespondeer in die hoop om 'n onderhandelde vrede te bereik.  Tydens die sogenaamde "Maneli Affair" van 1963 is 'n Franse diplomatieke inisiatief van stapel gestuur met die doel om 'n federasie van die twee Viëtnamese te bereik, wat neutraal sou wees tydens die Koue Oorlog.  Die vier belangrikste diplomate betrokke by die "Maneli -aangeleentheid" was Ramchundur Goburdhun, die Indiese hoofkommissaris van die ICC Mieczysław Maneli, die Poolse kommissaris van die ICC Roger Lalouette, die Franse ambassadeur in Suid -Viëtnam en Giovanni d'Orlandi, die Italiaanse ambassadeur in Suid -Viëtnam.  Maneli het berig dat Ho baie geïnteresseerd was in die tekens van 'n skeuring tussen president Diem en president Kennedy en dat sy houding was: "Ons ware vyande is die Amerikaners. Raak ontslae van hulle, en ons kan daarna met Diem en Nhu klaarkom" . 
By 'n byeenkoms in Hanoi wat in Frans gehou is, het Ho aan Goburdhun gesê dat Diem 'op sy eie manier 'n patriot was', en het opgemerk dat Diem die Franse heerskappy oor Viëtnam teengestaan ​​het, en die vergadering beëindig deur te sê dat die volgende keer dat Goburdhun Diem ontmoet, 'hand vat' hom vir my ".  Die Noord -Viëtnamese premier, Phạm Văn Đồng, wat namens Ho praat, het aan Maneli gesê dat hy belangstel in die vredesplan, en gesê dat net soos die Amerikaanse adviseurs Suid -Viëtnam verlaat, 'ons tot 'n ooreenkoms kan kom met enige Viëtnamese' .  Op 2 September 1963 ontmoet Maneli Ngô Đình Nhu, die jonger broer en regterhand van Diem om die Franse vredesplan te bespreek.  Dit is nog onduidelik of die Ngo -broers ernstig was oor die Franse vredesplan of bloot die moontlikheid gebruik het om die Verenigde State af te pers om hulle te ondersteun in 'n tyd toe die Boeddhistiese krisis die betrekkinge tussen Saigon en Washington ernstig gespanne was.  Die laasgenoemde teorie ondersteun die feit dat Nhu sy ontmoeting met Maneli onmiddellik uitgelek het aan die Amerikaanse rubriekskrywer Joseph Alsop, wat dit in 'n rubriek "Very Ugly Stuff" gepubliseer het.  Die blote moontlikheid dat die Ngo -broers die vredesplan sou aanvaar, het gehelp om die Kennedy -administrasie te oorreed om die staatsgreep teen hulle te ondersteun.  Op 1 November 1963 val 'n staatsgreep Diem om, wat die volgende dag saam met sy broer vermoor is.
Diem het 'n beleid van 'dekonstruksie van die staat' gevolg deur 'n aantal oorvleuelende agentskappe en departemente te stig wat aangemoedig is om met mekaar te twis om die Suid -Viëtnamese staat so te organiseer dat hy hoop dat dit 'n staatsgreep sou maak hom onmoontlik.  Toe Diem omvergewerp en vermoor is, sonder enige vorm van skeidsregter tussen die mededingende wapens van die Suid -Viëtnamese staat, het Suid -Viëtnam vinnig ontbind.  Die Amerikaanse minister van verdediging, Robert McNamara, het na sy besoek aan Suid -Viëtnam in Desember 1963 berig dat "daar geen georganiseerde regering wat die naam waardig is nie" in Saigon is.  Op 'n vergadering van die plenum van die Politburo in Desember 1963 het Lê 'Duẩn se "Suid -eerste" faksie geseëvier met die Politburo 'n resolusie aangeneem waarin gevra word dat Noord -Viëtnam die omverwerping van die regime in Saigon so spoedig moontlik moet voltooi terwyl die lede van die "Noord -eerste" faksie is ontslaan.  Terwyl Suid -Viëtnam in chaos neergedaal het, het enige belangstelling wat Ho vir die Franse vredesplan sou hê, geëindig namate dit duidelik geword het dat die Viet Cong die regering in Saigon kon omverwerp. In 'n CIA -verslag uit 1964 word verklaar dat die faksionalisme in Suid -Viëtnam 'byna die punt van anargie bereik het', aangesien verskillende Suid -Viëtnamese leiers mekaar beveg het, wat enige poging teen die Viet Cong onmoontlik gemaak het, wat baie van die Suid -Viëtnamese vinnig oorgeneem het. platteland. 
Namate Suid-Viëtnam in faksionisme en gevegte ineengestort het terwyl die Viet Cong die oorlog aanhou wen het, het dit toenemend duidelik geword vir president Lyndon Johnson dat slegs Amerikaanse militêre ingryping Suid-Viëtnam kon red.  Alhoewel Johnson nie Amerikaanse magte wou verbind voordat hy die verkiesing van 1964 gewen het nie, het hy besluit om sy voornemens aan Hanoi duidelik te maak. In Junie 1964 begin die "Seaborn Mission" toe J. Blair Seaborn, die Kanadese kommissaris van die ICC, in Hanoi aankom met 'n boodskap van Johnson wat miljarde Amerikaanse ekonomiese hulp en diplomatieke erkenning bied in ruil waarvoor Noord -Viëtnam sou ophou probeer die regering van Suid -Viëtnam omver te werp.  Seaborn het ook gewaarsku dat Noord -Viëtnam die 'grootste verwoesting' onder Amerikaanse bombardemente sal ly, en sê dat Johnson ernstig 'n strategiese bombardement teen Noord -Viëtnam oorweeg.  Min het gekom van die agterste kanaal van die "Seaborn Mission" omdat die Noord -Viëtnamese Seaborn wantrou, wat nooit toegelaat is om Ho te ontmoet nie. 
Aan die einde van 1964 is die People's Army of Vietnam (PAVN) gevegstroepe suidwes na amptelik neutrale Laos en Kambodja gestuur.  Teen Maart 1965 begin Amerikaanse gevegstroepe in Suid -Viëtnam aankom, eers om die lugbase rondom Chu Lai en Da Nang te beskerm, later om die meeste van die geveg aan te gaan namate '[m] erts en meer Amerikaanse troepe ingesit is om Saigon -troepe vervang wat nie by die geveg betrokke sou kon wees nie, of nie. "  Namate gevegte toegeneem het, het wydverspreide lug- en artilleriebombardeer oor die hele Noord -Viëtnam deur die Amerikaanse Lugmag en Vloot begin met Operasie Rolling Thunder. Op 8 - 9 April 1965 het Ho 'n geheime besoek aan Beijing gemaak om Mao Zedong te ontmoet.  Daar is ooreengekom dat geen Chinese gevegstroepe Noord -Viëtnam sou binnegaan tensy die Verenigde State Noord -Viëtnam binnegeval het nie, maar dat China ondersteunende troepe na Noord -Viëtnam sou stuur om die infrastruktuur wat deur Amerikaanse bombardemente beskadig is, te onderhou.  Daar was 'n diepe wantroue en vrees vir China in die Noord -Viëtnamese Politburo, en die voorstel dat Chinese troepe, selfs troepe ondersteun word, in Noord -Viëtnam toegelaat word, veroorsaak woede in die Politburo.  Ho moes al sy morele gesag gebruik om die goedkeuring van die Politburo te verkry. 
Volgens Chen Jian het Lê Duẩn gedurende die middel tot laat 1960's 320,000 Chinese vrywilligers in Noord-Viëtnam toegelaat om te help met die bou van infrastruktuur vir die land, en sodoende 'n soortgelyke aantal PAVN-personeel vry te laat om suid te gaan.  Daar is geen bronne uit Viëtnam, die Verenigde State of die Sowjetunie wat die aantal Chinese troepe in Noord -Viëtnam bevestig nie. Die Chinese regering het egter later erken dat hy 320,000 Chinese soldate gedurende die 1960's na Viëtnam gestuur het en meer as $ 20 miljard bestee om Hanoi se gereelde Noord -Viëtnamese weermag en Việt Cộng guerrilla -eenhede te ondersteun. 
Om die Amerikaanse bombardement teen te werk, is die hele bevolking van Noord -Viëtnam gemobiliseer vir die oorlogspoging, met groot spanne vroue wat gebruik is om die skade wat die bomwerpers aangerig het, te herstel, dikwels teen 'n spoed wat die Amerikaners verbaas het.  Die bombardement van Noord -Viëtnam was die belangrikste struikelblok vir die opening van vredesgesprekke, aangesien Ho herhaaldelik gesê het dat geen vredesgesprekke moontlik sou wees nie, tensy die Verenigde State onvoorwaardelik ophou om Noord -Viëtnam te bombardeer.  Soos baie van die ander leiers van die nuut onafhanklike state van Asië en Afrika, was Ho uiters sensitief vir dreigemente, of dit waargeneem of werklik was, vir die onafhanklikheid en soewereiniteit van sy land.  Ho beskou die Amerikaanse bombardement as 'n skending van die soewereiniteit van Noord -Viëtnam, en hy was van mening dat die onafhanklikheid van Noord -Viëtnam sou verminder as hy met die Amerikaners onderhandel wat die reg voorbehou om Noord -Viëtnam te bombardeer, as hy nie wil hê dat hy moet doen nie. 
In Maart 1966 het 'n Kanadese diplomaat, Chester Ronning, in Hanoi aangekom met 'n aanbod om sy 'goeie kantore' te gebruik om vredesgesprekke te begin.  Die Ronning -sending het egter die bombardement aangevoer, aangesien die Noord -Viëtnamese 'n onvoorwaardelike stop van die bombardement geëis het, 'n onderneming wat Johnson geweier het om te gee.  In Junie 1966 kon Janusz Lewandowski, die Poolse kommissaris van die ICC, via d'Orlandi Henry Cabot Lodge Jr, die Amerikaanse ambassadeur in Suid -Viëtnam, sien met 'n aanbod van Ho.  Ho se aanbod vir 'n 'politieke kompromie', soos oorgedra deur Lewandowski, sluit in dat Suid -Viëtnam sy bondgenootskap met die VSA kan behou, in plaas van neutraal te word deur die Viet Cong te laat deelneem aan onderhandelinge vir 'n koalisieregering, in plaas daarvan om toegelaat te word om outomaties 'n koalisieregering te betree en 'n 'redelike kalender' toe te laat vir die onttrekking van Amerikaanse troepe in plaas van 'n onmiddellike onttrekking.  Operation Marigold as die Lewandowski-kanaal het 'n kodenaam gekry, het amper gelei tot Amerikaans-Noord-Viëtnamese gesprekke in Warskou in Desember 1966, maar het in duie gestort oor die bomaanval. 
In Januarie 1967 keer generaal Nguyễn Chí Thanh, die bevelvoerder van die magte in Suid -Viëtnam, terug na Hanoi om 'n plan voor te lê wat 'n jaar later die oorsprong van die Tet -offensief geword het.  Thanh het baie kommer uitgespreek oor die Amerikaners wat Laos binnegeval het om die Ho Chi Minh-roete te sny, en om hierdie moontlikheid voor te berei, het 'n algehele offensief aangespoor om die oorlog met 'n skielike slag te wen.  Lê 'Duẩn ondersteun Thanh se planne, wat deur die minister van verdediging, generaal Võ Nguyên Giáp, sterk gekant is, wat verkies om voort te gaan met 'n guerrilla -oorlog, met die argument dat die superieure Amerikaanse vuurkrag die mislukking van Thanh se voorgestelde offensief sou verseker.  Omdat die Politburo verdeeld was, is daar ooreengekom om die kwessie meer te bestudeer en te debatteer. 
In Julie 1967 vergader Hồ Chí Minh en die grootste deel van die Politburo van die Kommunistiese Party op 'n hoë profiel-konferensie waar hulle die oorlog tot 'n dooiepunt verval het. Die Amerikaanse militêre teenwoordigheid het die PAVN genoop om die meerderheid van hul hulpbronne te bestee aan die instandhouding van die Hồ Chí Minh -roete eerder as om hul geledere in die suide te versterk. Dit lyk asof Ho ingestem het tot die offensief van Thanh omdat hy Vietnam in sy leeftyd wou herenig, en dat Ho Ho al hoe meer siek was dat hy nie veel tyd oor het nie.  Met toestemming van Ho beplan die Việt Cộng 'n massiewe Tet -offensief wat op 31 Januarie 1968 sou begin, met die doel om 'n groot deel van die Suide met geweld in te neem en die Amerikaanse weermag 'n swaar slag te slaan. Die offensief is ten duurste uitgevoer en met groot ongevalle op Việt Cộng se politieke takke en gewapende magte. Die omvang van die aksie het die wêreld geskok, wat tot dan toe verseker was dat die kommuniste 'aan die tou' was. Die optimistiese draai wat die Amerikaanse militêre bevel jare lank opgedoen het, was nie meer geloofwaardig nie. Die bombardement van Noord -Viëtnam en die Hồ Chí Minh -roete is gestaak, en Amerikaanse en Viëtnamese onderhandelaars het besprekings gevoer oor hoe die oorlog beëindig kan word. Van toe af sou Hồ Chí Minh en die strategie van sy regering, gebaseer op die idee om nie konvensionele oorlogvoering te gebruik nie en die mag van die Amerikaanse weermag in die gesig staar, wat hulle uiteindelik sou verslyt terwyl dit slegs die konflik verleng, tot uiteindelike aanvaarding van Hanoi se terme, verwesenlik.
Vroeg in 1969 het Ho 'n hartaanval gekry en was die res van die jaar steeds slegter.  In Julie 1969 het Jean Sainteny, 'n voormalige Franse amptenaar in Viëtnam wat Ho ken, 'n brief aan president Richard Nixon aan hom oorgedra.  Nixon se brief stel voor om saam te werk om hierdie 'tragiese oorlog' te beëindig, maar waarsku ook dat indien Noord -Viëtnam teen 1 November geen toegewings by die vredesgesprekke in Parys sou doen nie, Nixon 'groot maatreëls en groot geweld' sou gebruik.  Ho se antwoord, wat Nixon op 30 Augustus 1969 ontvang het, het geen toegewings gemaak nie, aangesien die dreigemente van Nixon blykbaar geen indruk op hom gemaak het nie. 
Behalwe dat hy 'n politikus was, was Hồ Chí Minh ook 'n skrywer, joernalis, digter  en poliglot. Sy vader was 'n geleerde en onderwyser wat 'n hoë graad in die keiserlike eksamen van die Nguyễn -dinastie behaal het. Hồ is op 'n jong ouderdom geleer om klassieke Chinees te bemeester. Voor die Augustus -rewolusie het hy dikwels poësie geskryf in Chữ Hán (die Viëtnamese naam vir die Chinese skryfstelsel). Een daarvan is Gedigte uit die gevangenisdagboek, geskryf toe hy deur die polisie van die Republiek van China in die tronk was. Hierdie poësie -kroniek is Vietnam National Treasure No. 10 en is in baie tale vertaal. Dit word gebruik in Viëtnamese hoërskole.  Nadat Vietnam onafhanklik geword het van Frankryk, het die nuwe regering uitsluitlik Chữ Quốc Ngữ (Viëtnamese skryfstelsel in Latynse letters) bevorder om ongeletterdheid uit die weg te ruim. Hồ het begin om meer gedigte in die moderne Viëtnamese taal te skep vir verspreiding aan 'n groter verskeidenheid lesers. Sedert hy president geword het tot ernstige gesondheidsprobleme verskyn het, verskyn gereeld 'n kort gedig van hom in die koerant Nhân Dân Tết (maan nuwe jaar) uitgawe om sy mense aan te moedig om Amerikaners in die nuwe jaar te werk, te studeer of te veg.
Omdat hy byna 30 jaar in ballingskap was, kon Hồ vlot praat en professioneel lees en skryf in Frans, Engels, Russies, Kantonees en Mandaryns, asook sy moedertaal Vietnamees.  Daarbenewens het hy gesê dat hy Esperanto in gesprek was.  In die 1920's was hy burohoof/redakteur van baie koerante wat hy gestig het om die Franse koloniale regering van Indochina te kritiseer en om kommunistiese propaganda -doeleindes te dien. Voorbeelde is Le Paria (The Pariah) die eerste keer gepubliseer in Parys 1922 of Thanh Nien (Jeug) vir die eerste keer gepubliseer op 21 Junie 1925 (21 Junie is deur die Sosialistiese Republiek van Viëtnam se regering genoem as Vietnam Revolutionary Journalism Day). Tydens baie staatsamptelike besoeke aan die Sowjetunie en China het hy gereeld direk met hul kommunistiese leiers gepraat sonder tolke, veral oor topgeheime inligting. Terwyl hy deur Westerse joernaliste ondervra is, gebruik hy Frans. [ aanhaling nodig ] Sy Viëtnamese het 'n sterk aksent van sy geboorteplek in die sentrale provinsie Nghệ An gehad, maar kon wyd in die hele land verstaan ​​word. [e]
As president het hy formele onthale vir buitelandse staatshoofde en ambassadeurs by die Presidensiële Paleis gehou, maar hy het persoonlik nie daar gewoon nie. Hy het beveel dat 'n paalhuis aan die agterkant van die paleis gebou moet word, wat vandag bekend staan ​​as die Presidential Palace Historical Site. Sy stokperdjies (volgens sy sekretaris Vũ Kỳ) het gelees, tuingemaak, vis gevoer (waarvan baie nog [ wanneer? ] woon) en besoek skole en kinderhuise. [ aanhaling nodig ]
Volgens sommige is hy met Zeng Xueming getroud, alhoewel hy net minder as 'n jaar by haar kon woon.
Hồ Chí Minh het gedurende sy laaste jare in Hanoi gebly en eis die onvoorwaardelike onttrekking van alle nie-Viëtnamese troepe in Suid-Viëtnam. Teen 1969, terwyl die onderhandelinge nog voortduur, het sy gesondheid begin versleg weens verskeie gesondheidsprobleme, waaronder diabetes, wat hom verhinder het om aan verdere aktiewe politiek deel te neem. Hy dring egter daarop aan dat sy magte in die Suide aanhou veg totdat die hele Viëtnam herenig word, ongeag die tyd wat dit kan neem, in die oortuiging dat die tyd aan sy kant is. [ aanhaling nodig ]
Terwyl die uitkoms van die Viëtnam -oorlog nog ter sprake is, is Hồ Chí Minh om 9:47 die oggend van 2 September 1969, 79 jaar oud, dood aan hartversaking by sy huis in Hanoi.  Sy gebalsemde liggaam word tans ten toon gestel in 'n mausoleum op Ba Đình -plein in Hanoi ondanks sy testament wat verklaar dat hy veras wil word. : 565
Die Noord -Viëtnamese regering het Ho se dood oorspronklik op 3 September aangekondig. 'N Week van rou oor sy dood is landwyd in Noord -Viëtnam bepaal van 4 tot 11 September 1969.  Sy begrafnis is bygewoon deur ongeveer 250 000 mense en 5 000 amptelike gaste, waaronder baie internasionale rouklaers.
Onder die hooggeplaastes wat bygewoon het, was:
Leier Lê Duẩn van die Demokratiese Republiek van Viëtnam
President Nguyễn Hữu Thọ van die voorlopige revolusionêre regering van die Republiek van Suid -Viëtnam
Prins Norodom Sihanouk van Kambodja
Eerste minister Souvanna Phouma van Laos
Eerste minister Alexei Kosygin van die Sowjetunie
Sekretaris -generaal van die Kommunistiese Party van Tsjeggo -Slowakye Gustáv Husák
Adjunk-premier Ignacy Loga-Sowiński van Pole
Politikus Erich Mückenberger van Oos -Duitsland
Eerste Minister Ion Gheorghe Maurer van Roemenië
Visepresident Li Xiannian van China
Algemene sekretaris van die Kommunistiese Party Kenji Miyamoto van Japan
Verteenwoordigers van 40 lande en streke is ook aangebied. Gedurende die rouperiode het Noord -Viëtnam meer as 22,000 meegevoelbriewe ontvang van 20 organisasies en 110 lande regoor die wêreld, soos Frankryk, Ethiopië, Joegoslavië, Kuba, Zambië en vele ander, meestal sosialistiese lande.
Daar word gesê dat Ho se liggaam versteek was en 'n lang pad tussen woude en riviere in 'n spesiaal ontwerpte kis gedra het totdat Ho Chi Minh-mausoleum gebou is.
Hy is aanvanklik nie as president vervang nie, maar 'n 'kollektiewe leierskap' wat uit verskeie ministers en militêre leiers bestaan ​​het, bekend as die Politburo. Tydens die laaste veldtog van Noord -Viëtnam is 'n beroemde lied geskryf deur die komponis Huy Thuc [vi] dikwels deur PAVN -soldate gesing: "Bác vẫn cùng chúng cháu hành quân"(" U marsjeer nog steeds saam met ons, oom Ho "). [ aanhaling nodig ]
Tydens die val van Saigon in April 1975 het verskeie PAVN -tenks 'n plakkaat met dieselfde woorde daarop vertoon. Die dag nadat die geveg op 1 Mei geëindig het, berig die veteraan Australiese joernalis Denis Warner dat "Toe die Noord -Viëtnamese gister Saigon betree het, is hulle gelei deur 'n man wat nie daar was nie". 
Ho Chi Minh bly 'n belangrike figuur in die moderne kontemporêre geskiedenis.
Die Sosialistiese Republiek van Viëtnam prys nog steeds die nalatenskap van oom Ho (Bác Hồ), die Bringer of Light (Chí Minh). Dit is in baie opsigte vergelykbaar met die van Mao Zedong in China en van Kim Il-sung en Kim Jong-il in Noord-Korea. Daar is die gebalsemde liggaam te sien in 'n massiewe mausoleum, die alomteenwoordigheid van sy beeld in elke openbare gebou en skoolkamer, en ander vertoon van eerbied, sommige nie -amptelik, wat op "aanbidding" grens.  (Ho Chi Minh se beeld verskyn op sommige gesinsaltare, en daar is ten minste een tempel wat aan hom opgedra is, gebou in die destydse Việt-Cộng-beheerde Vĩnh Long kort na sy dood in 1970). 
In Die kommunistiese pad na mag in Viëtnam (1982), dui Duiker aan dat die kultus van Ho Chi Minh 'n aanduiding is van 'n groter nalatenskap, wat 'elemente gebruik het wat tradisioneel is vir die uitoefening van beheer en gesag in die Viëtnamese samelewing'.  Duiker word aangetrokke tot 'n "onweerstaanbare en oortuigende" vergelyking met China. Net soos in China, was vooraanstaande partykaders 'waarskynlik' intellektuele afstammelinge [soos Ho Chi Minh] van landelike geleerde families 'in die binneland (die protektorate van Annam en Tonkin). Omgekeerd was die pioniers van konstitusionele nasionalisme afkomstig van die meer "verwesterde" suidelike kus (Saigon en die omliggende Franse regeerstreek Cochinchina) en afkomstig van "kommersiële gesinne sonder 'n tradisionele Confuciaanse agtergrond". 
In Viëtnam, net soos in China, het kommunisme homself voorgestel as 'n wortel -en -vertakking van Confucianisme, veroordeel vir sy ritualisme, inherente konserwatisme en weerstand teen verandering. Toe die Viëtnamese kommuniste eers aan die bewind gekom het, het hulle moontlik nie "so bitter soos die Chinese eweknieë" teen Confucianisme geveg nie, maar sy sosiale aansien is "in wese vernietig". Op politieke gebied is die marionet seuntjie van die hemel (wat swak deur die Bảo Đại voorgestel is) vervang deur die volksrepubliek. Ortodokse materialisme verleen geen plek aan die hemel, gode of ander bonatuurlike kragte nie. Sosialistiese kollektivisme het die tradisie van die Confuciaanse gesinsleier ondermyn (gia truong). Die sosialistiese opvatting van sosiale gelykheid het die Confuciaanse opvattings oor die klas vernietig. 
Tog beweer Duiker dat baie die nuwe ideologie 'aangenaam' sou vind juis vanweë die ooreenkomste met die leerstellings van die ou Meester: 'die geloof in een waarheid, vergestalt in kwasi-heilige tekste' in ''n gesalfde elite, opgelei in 'n alles -omhels die leerstelling en is verantwoordelik vir die leiding van die breë massas en die indoktrinering daarvan in die regte denke en gedrag "in" die ondergeskiktheid van die individu aan die gemeenskap "en in die volmaakbaarheid, deur middel van korrektiewe optrede, van die menslike natuur.  Dit alles, stel Duiker voor, was op een of ander manier teenwoordig in die aura van die nuwe Meester, Chi Minh, 'die bringer van lig', 'oom Ho' aan wie 'al die gewenste eienskappe van Confuciaanse etiek' toegeskryf word .  Onder Ho Chi Minh het die Viëtnamese marxisme in werklikheid ontwikkel as 'n soort 'gereformeerde Confucianisme' wat hersien is om 'die uitdagings van die moderne era' en nie die minste hiervan, 'totale mobilisatie in de strijd om nationale onafhanklikheid en staatsmag. " 
Hierdie "gemoedelikheid" met die Confuciaanse tradisie is opgemerk deur Nguyen Khac Vien, 'n toonaangewende Hanoi -intellektueel van die 1960's en 70's. In Confucianisme en marxisme in Viëtnam  Nguyen Khac Vien, het besliste parallelle tussen Confuciaanse en partydissipline, tussen die tradisionele geleerde en Ho Chi Minh se partykaders. 
'N Heeltemal ander vorm van die kultus van Hồ Chí Minh (en een wat deur die regering met 'n mate van ongemak geduld word) is sy identifikasie in die Vietnamese volksgodsdiens met die Jade -keiser, wat vermoedelik weer op aarde geïnkarneer is as Hồ Chí Minh. Vandag is Hồ Chí Minh as die Jade -keiser veronderstel om vanuit die geesteswêreld te praat deur spiritualistiese mediums. Die eerste sodanige medium was een Madam Lang in die 1990's, maar die kultus het 'n aansienlike aantal volgelinge verkry deur 'n ander medium, mevrou Xoan. Sy stig op 1 Januarie 2001 Đạo Ngọc Phật Hồ Chí Minh (die weg van Hồ Chí Minh as die Jade Boeddha), ook bekend as Bo Bác Hồ (die weg van oom Hồ) by đền Hòa Bình (die Vredestempel) in Chí Linh- Sao Đỏ distrik van Hải Dương provinsie. Sy stig toe die Peace Society of Heavenly Mediums (Đoàn đồng thiên Hòa Bình). Na berig word, het die beweging teen 2014 ongeveer 24 000 volgelinge gehad. 
Maar selfs toe die poging van die Viëtnamese regering om Ho Chi Minh te verewig, ook groot kontroversies en opposisie ondervind het. Die regime is sensitief vir enigiets wat die amptelike hagiografie kan bevraagteken. Dit bevat verwysings na Ho Chi Minh se persoonlike lewe wat afbreuk kan doen aan die beeld van die toegewyde "die vader van die revolusie",  die "selibaat wat slegs met die oorsaak van revolusie getroud is".  William Duiker's Ho Chi Minh: 'n Lewe (2000) was openhartig oor die skakeling van Ho Chi Minh. : 605, fn 58 Die regering het gesny in 'n Viëtnamese vertaling  en die verspreiding van 'n kwessie van die Ekonomiese oorsig van die Verre Ooste wat 'n klein item oor die twis bevat. 
Uitbeeldings van Ho Chi Minh Edit
Borsbeelde, standbeelde en gedenkplate en uitstallings word op bestemmings vertoon op sy uitgebreide wêreldreis in ballingskap van 1911 tot 1941, waaronder Frankryk, Groot -Brittanje, Rusland, China en Thailand. 
Baie aktiviste en musikante het liedjies oor Hồ Chí Minh en sy revolusie in verskillende tale tydens die Viëtnam -oorlog geskryf om teen die Verenigde State te demonstreer. Spaanse liedjies is gekomponeer deur Félix Pita Rodríguez, Carlos Puebla en Alí Primera. Boonop verwys die Chileense volksanger Víctor Jara na Hồ Chí Minh in sy anti-oorlogslied "El derecho de vivir en paz" ("The Right to Live in Peace"). Pete Seeger het 'Teacher Uncle Ho' geskryf. Ewan MacColl het die ballade van Ho Chi Minh in 1954 vervaardig en beskryf "'n man wat die vader is van die Indo-Chinese volk, en sy naam is Ho Chi Minh."  Russiese liedjies oor hom is deur Vladimir Fere geskryf en Duitse liedjies oor hom is deur Kurt Demmler geskryf. [ aanhaling nodig ]
Verskeie plekke, boulevards en pleine is regoor die wêreld na hom vernoem, veral in sosialistiese state en voormalige kommunistiese state. In Rusland is daar 'n Hồ Chí Minh -plein en monument in Moskou, Hồ Chí Minh -boulevard in Sint -Petersburg en Hồ Chí Minh -plein in Ulyanovsk (geboorteplek van Vladimir Lenin, 'n susterstad van Vinh, die geboorteplek van Hồ Chí Minh). Tydens die Viëtnam -oorlog het die destydse Wes -Bengale regering, in die hande van CPI (M), Harringtonstraat hernoem na Ho Chi Minh Sarani, wat ook die tuiste van die konsulaat -generaal van die Verenigde State van Amerika in Kolkata is.  Volgens die Viëtnamese ministerie van buitelandse sake het tot 20 lande in Asië, Europa, Amerika en Afrika standbeelde opgerig ter nagedagtenis aan president Hồ Chí Minh. 
Hồ Chí Minh word beskou as een van die invloedrykste leiers ter wêreld. Tyd tydskrif hom in die lys van 100 belangrikste mense van die twintigste eeu (Tyd 100) in 1998.  Sy denke en revolusie het baie leiers en mense op wêreldwye skaal in Asië, Afrika en Latyns -Amerika geïnspireer tydens die dekolonisasiebeweging wat na die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind het. As kommunis was hy een van die internasionale figure wat in die Kommunistiese wêreld hoog aangeslaan is. 
In 1987 het UNESCO amptelik aanbeveel dat sy lidlande 'deelneem aan die herdenking van die eeufees van die geboorte van president Hồ Chí Minh deur verskillende geleenthede te vereer as 'n huldeblyk aan sy nagedagtenis', met inagneming van 'die belangrike en veelsydige bydraes van president Hồ Chí Minh op die gebiede van kultuur, opvoeding en kunste "wat" sy hele lewe gewy het aan die nasionale bevryding van die Viëtnamese mense, wat bygedra het tot die gesamentlike stryd van mense vir vrede, nasionale onafhanklikheid, demokrasie en sosiale vooruitgang ". 
Jy en die atoombom
Gegewe die waarskynlikheid dat ons almal binne die volgende vyf jaar stukkend geslaan sal word, het die atoombom nie soveel bespreking gewek as wat verwag kon word nie. Die koerante het talle diagramme gepubliseer, wat die gemiddelde mens nie baie help nie, van protone en neutrone wat hul dinge doen, en daar is baie herhaal die nuttelose stelling dat die bom onder internasionale beheer geplaas sou word. vreemd genoeg is daar in elk geval in gedrukte min gesê oor die vraag wat vir ons almal die belangrikste is, naamlik: " Hoe moeilik is hierdie dinge om te vervaardig? "
Sulke inligting wat ons - dit wil sê die groot publiek - oor hierdie onderwerp besit, kom op 'n taamlik indirekte manier na ons toe, onder meer deur president Truman se besluit om sekere geheime nie aan die USSR te oorhandig nie. 'N Paar maande gelede, toe die bom nog net 'n gerug was, was daar 'n wydverspreide oortuiging dat die splitsing van die atoom bloot 'n probleem vir die natuurkundiges was, en dat wanneer hulle dit opgelos het, 'n nuwe en verwoestende wapen binne bereik van byna almal sou wees. (Op enige oomblik, so het die gerug gegaan, kan 'n eensame kranksinnige in 'n laboratorium die beskawing in die steek laat, net so maklik as om 'n vuurwerk af te raak.)
As dit waar was, sou die hele neiging van die geskiedenis skielik verander gewees het. Die onderskeid tussen groot state en klein state sou uitgewis gewees het, en die mag van die staat oor die individu sou baie verswak gewees het. Dit blyk egter uit die opmerkings van president Truman en verskeie opmerkings wat daaroor gemaak is, dat die bom fantasties duur is en dat die vervaardiging daarvan 'n enorme industriële inspanning verg, soos slegs drie of vier lande ter wêreld maak. Hierdie punt is van kardinale belang, want dit kan beteken dat die ontdekking van die atoombom, so ver van die omkering van die geskiedenis, die neigings wat reeds vir 'n dosyn jaar duidelik was, sal verskerp.
Dit is algemeen dat die geskiedenis van die beskawing grootliks die geskiedenis van wapens is. In die besonder is die verband tussen die ontdekking van kruit en die omverwerping van feodalisme deur die bourgeoisie telkens aangewys. En alhoewel ek geen twyfel het nie, kan uitsonderings na vore gebring word, maar ek dink dat die volgende reël in die algemeen waar sou wees: dat ouderdomme waarin die dominante wapen duur of moeilik is om te maak, geneig is tot ouderdomme van despotisme, terwyl wanneer die dominante wapen is goedkoop en eenvoudig, het die gewone mense 'n kans. Tenks, slagskepe en bomvliegtuie is byvoorbeeld inherent tiranniese wapens, terwyl gewere, muskiete, lang boë en handgranate inherent demokratiese wapens is. 'N Komplekse wapen maak die sterkes sterker, terwyl 'n eenvoudige wapen - solank daar geen antwoord is nie - kloue gee aan die swakkes.
Die hoë ouderdom van demokrasie en nasionale selfbeskikking was die ouderdom van die muskiet en die geweer. Na die uitvinding van die vuursteen, en voor die uitvinding van die slagorkap, was die muskiet 'n redelik doeltreffende wapen, en terselfdertyd so eenvoudig dat dit byna oral geproduseer kon word. Die kombinasie van kwaliteite het die sukses van die Amerikaanse en Franse revolusies moontlik gemaak, en het 'n opstand in die wêreld 'n ernstiger onderneming gemaak as wat dit in ons eie tyd kon wees. Na die musket kom die stuitbuksgeweer. Dit was 'n betreklik ingewikkelde saak, maar dit kan steeds in talle lande vervaardig word, en dit was goedkoop, maklik gesmokkel en ekonomies vir ammunisie. Selfs die mees agterlike nasie kon altyd gewere van die een of ander bron in die hande kry, sodat Boere, Bulgare, Abessiniërs, Marokkane - selfs Tibetane - vir hul onafhanklikheid kon veg, soms met sukses. Maar daarna het elke ontwikkeling in militêre tegniek die staat bevoordeel in teenstelling met die individu, en die geïndustrialiseerde land as teen die agtergeblewe. Daar is al hoe minder fokuspunte van mag. Reeds in 1939 was daar slegs vyf state wat op groot skaal oorlog kon voer, en nou is daar slegs drie - uiteindelik, miskien, slegs twee. Hierdie tendens is al jare duidelik, en 'n paar waarnemers het dit selfs voor 1914 uitgewys. op groot konsentrasies industriële aanlegte.
Uit verskillende simptome kan 'n mens aflei dat die Russe nog nie die geheim besit om die atoombom te maak nie, maar die konsensus van mening is dat hulle dit binne 'n paar jaar sal besit. Ons het dus die vooruitsig van twee of drie monsteragtige superstate, elk met 'n wapen waarmee miljoene mense binne 'n paar sekondes uitgewis kan word en die wêreld tussen hulle kan verdeel. Daar word haastig aanvaar dat dit groter en bloediger oorloë beteken, en miskien 'n daadwerklike einde aan die masjienbeskawing. Maar veronderstel - en werklik die waarskynlikste ontwikkeling - dat die oorlewende groot nasies 'n stilswyende ooreenkoms aangaan om nooit die atoombom teen mekaar te gebruik nie? Gestel hulle gebruik dit slegs, of die bedreiging daarvan, teen mense wat nie kan vergeld nie? In daardie geval is ons terug waar ons voorheen was; die enigste verskil is dat mag in nog minder hande gekonsentreer is en dat die vooruitsig vir onderdane mense en onderdrukte klasse steeds hopelooser is.
Toe James Burnham geskryf het Die bestuursrevolusie dit was vir baie Amerikaners waarskynlik dat die Duitsers die Europese einde van die oorlog sou wen, en dit was dus natuurlik om aan te neem dat Duitsland en nie Rusland die Eurasiese landmassa sou oorheers nie, terwyl Japan die baas van Oos -Asië sou bly. Dit was 'n wanberekening, maar dit beïnvloed nie die hoofargument nie. Vir Burnham se geografiese beeld van die nuwe wêreld blyk dit korrek te wees. Meer en meer duidelik word die oppervlak van die aarde opgedeel in drie groot ryke, elk op hul eie en afgesluit van kontak met die buitewêreld, en elkeen word onder die een of ander vermomming deur 'n selfverkose oligargie beheer. Die onderhandelinge oor waarheen die grense getrek moet word, duur nog voort en sal nog 'n paar jaar aanhou, en die derde van die drie superstate-Oos-Asië, wat deur China gedomineer word-is steeds potensieel eerder as werklik. Maar die algemene drif is onmiskenbaar, en elke wetenskaplike ontdekking van die afgelope jare het dit versnel.
Ons is eenkeer meegedeel dat die vliegtuig grens het en eintlik is dit eers nadat die vliegtuig 'n ernstige wapen geword het, dat grense beslis onbegaanbaar geword het. Daar word verwag dat die radio eens internasionale begrip en samewerking sou bevorder; dit was 'n manier om die een land van die ander te isoleer. Die atoombom kan die proses voltooi deur die uitgebuite klasse en volke van alle mag tot opstand te beroof, en terselfdertyd die besitters van die bom op 'n grondslag van militêre gelykheid te plaas. Hulle is nie in staat om mekaar te oorwin nie, maar hulle sal waarskynlik voortgaan om die wêreld tussen hulle te regeer, en dit is moeilik om te sien hoe die balans versteur kan word, behalwe deur stadige en onvoorspelbare demografiese veranderinge.
Vir veertig of vyftig jaar het mnr. H. G. Wells en ander ons gewaarsku dat die mens die gevaar loop om homself met sy eie wapens te vernietig, sodat die miere of 'n ander soort spesies oorneem. Almal wat die verwoeste stede van Duitsland gesien het, sal hierdie idee ten minste denkbaar vind. As ons egter na die wêreld as geheel kyk, was die drywing al dekades lank nie in die rigting van anargie nie, maar op die herinstelling van slawerny. Ons is moontlik nie op pad na algemene ineenstorting nie, maar na 'n tydperk wat so verskriklik stabiel is as die slawe -ryke van die oudheid. Die teorie van James Burnham is baie bespreek, maar min mense het nog die ideologiese implikasies daarvan oorweeg-dit wil sê die soort wêreldbeskouing, die soort oortuigings en die sosiale struktuur wat waarskynlik sou heers in 'n toestand wat tegelyk was onoorwinlik en in 'n permanente toestand van 'n koue oorlog met sy bure.
As die atoombom iets so goedkoop en maklik vervaardig as 'n fiets of 'n wekker was, sou dit ons moontlik weer in barbaarsheid gedompel het, maar aan die ander kant sou dit die einde van nasionale soewereiniteit beteken het en die hoogs gesentraliseerde polisiestaat. As dit, soos blykbaar, 'n seldsame en duur voorwerp is wat so moeilik is om te vervaardig as 'n slagskip, is dit meer waarskynlik om grootskaalse oorloë te beëindig ten koste van 'n onbepaalde tydperk van vrede wat geen vrede is nie. #8221.
Hellcat News, (Heidenheim, Duitsland), Vol. 3, nr. 1, red. 1, Saterdag 19 Mei 1945
Nuusbrief uitgegee deur die 12de Armored & quotHellcat & quot -afdeling van die Amerikaanse weermag, waarin nuus bespreek word wat verband hou met die aktiwiteite van die eenheid en lede van die afdeling.
Hierdie koerant is deel van die versameling getiteld: Abilene Library Consortium en is deur die 12th Armoured Division Memorial Museum verskaf aan The Portal to Texas History, 'n digitale bewaarplek wat deur die UNT Libraries aangebied word. Dit is 530 keer gekyk, waarvan 4 die afgelope maand. Meer inligting oor hierdie kwessie kan hieronder besigtig word.
Die 12de Armored Division Memorial Museum
Hierdie museum is in Abilene geleë en dien as 'n tentoonstellings- en onderrigmuseum vir die studie van die Tweede Wêreldoorlog en die impak daarvan op die Amerikaanse bevolking. Dit bevat hoofsaaklik argiewe van die Tweede Wêreldoorlog van die gepantserde afdeling, memorabilia en mondelinge geskiedenis, asook geselekteerde toerusting en materiaal wat deur ander geleen of geskenk is.
Rekords van die Internasionale Militêre Tribunaal (IMT) te Neurenberg in die versameling van die National Archives of World War II Records Records (Rekordgroep 238)
Beskrywing: Sylvia Naylor 21.06.2021
Die National Archives -versameling van die Tweede Wêreldoorlog -oorlogsmisdade (rekordgroep (RG) 238) bevat rekords van oorlogsmisdade in die Tweede Wêreldoorlog in Europa en die Verre Ooste. In Europa het die Verenigde State deelgeneem aan oorlogsmisdade onder drie jurisdiksies: die Internasionale Militêre Tribunaal, die Amerikaanse militêre tribunale in Neurenberg en die howe van die Amerikaanse weermag. Algemene gesag vir die verrigtinge van al drie jurisdiksies is afgelei van die verklaring van Duitse gruweldade (Moskou -verklaring), wat op 1 November 1943 vrygestel is, waarin die vasbeslotenheid van die geallieerdes uitgespreek is om as -oorlogsmisdadigers in hegtenis te neem en voor die gereg te bring.
Hierdie blogpos bied 'n agtergrond van die International Military Tribunal (IMT) in Neurenberg, Duitsland, en 'n oorsig van die mees relevante reeks rekords met betrekking tot die IMT wat in Record Group 238 geleë is.
Op uitvoerende bevel in Mei 1945 het president Truman regter Robert H. Jackson aangestel as verteenwoordiger en raadshoof van die Verenigde State by die voorbereiding en vervolging van die geallieerde saak teen die groot oorlogsmisdadigers in die as. Op 8 Augustus 1945 onderteken Justice Jackson die Londense ooreenkoms, saam met Franse, Britse en Sowjet -verteenwoordigers om 'n Internasionale Militêre Tribunaal te stig om hierdie taak te vervul. Die aanvanklike aanklagte is by die IMT ingedien teen 24 Duitse beskuldigdes: Hermann Wilhelm G & oumlring, Rudolf Hess, Joachim von Ribbentrop, Robert Ley, Wilhelm Keitel, Ernst Kaltenbrunner, Alfred Rosenberg, Hans Frank, Wilhelm Frick, Julius Streicher, Walter Funk, Hjalmar Schacht , Gustav Krupp von Bohlen und Halbach, Karl D & oumlnitz, Erich Raeder, Baldur von Schirach, Fritz Sauckel, Alfred Jodl, Martin Bormann, Franz von Papen, Artur Sey ß-Inquart, Albert Speer, Konstantin Freiherr von Neurath en Hans Fritzsche. Die verweerders is individueel verhoor en as lede van die volgende groepe of organisasies waartoe hulle onderskeidelik behoort het: Die Reichsregierung (Reich Cabinet) das Korps der Politischen Leiter der Nationalsozialistischen Deutschen Arbeiterpartei (Leadership Corps of the Nazi Party) die Schutzstaffel (algemeen bekend as die "SS") en insluitend der Sicherheitsdienst (algemeen bekend as die "SD") die Geheime Staatspolizei (geheime staatspolisie, algemeen bekend as die "Gestapo") die Sturmabteilung (algemeen bekend as die "SA") en die algemene personeel en die Hoë bevel van die Duitse weermag. Die verhoor begin op 20 November 1945 en eindig op 1 Oktober 1946.
Individueel en gesamentlik het die beskuldigdes op vier aanklagte kriminele beskuldigings onder oë gehad: (I) die gemeenskaplike plan of sameswering (II) misdade teen vrede (III) oorlogsmisdade en (IV) misdade teen die mensdom. Die Verenigde State was verantwoordelik vir die aanbieding van graaf I, Groot -Brittanje vir graaf II, en die Sowjetunie en Frankryk vir grawe III en IV. Die Sowjetunie het die vervolging van grawe III en IV gelas vir die misdade wat in die Ooste gepleeg is, en Frankryk het die saak vir misdade in die Weste gerig.
Justice Jackson het 'n personeelorganisasie, genaamd die kantoor van die Amerikaanse raadshoof vir die vervolging van asmisdaad (OCCPAC), gelei om voor te berei op die vervolging en verhoor van die saak. Hulle het die opdrag gekry om dokumentêre bewyse te versamel om die beskuldigings in die aanklag te ondersteun. Hierdie proses is reeds tydens die oorlog begin toe spesiale ondersoekspanne verbonde aan die Amerikaanse en Britse weermagte dokumentêre bewyse versamel het van die verskillende misdade wat na bewering deur Nazi -Duitsland gepleeg is. Die OCCPAC het aansienlik gegroei namate dit groot hoeveelhede vasgelegde dokumente en ondervragings van gevangenes en getuies ondersoek en ontleed het. Op die hoogtepunt van sy aktiwiteite was die hoofkomponente van die OCCPAC 'n Ondervragingsafdeling, Afdeling Dokumentasie, Eenheid Spesiale Projekte, vier komitees wat gespesialiseer was in die opstel van getuienis met betrekking tot spesifieke dele van die aanklag, en 'n Afdeling Administrasie. Die OCCPC het in 1946 opgehou bestaan ​​toe die IMT afgehandel het.
Die rekords van die OCCPAC by NARA bevat oorspronklike en fotostatiese afskrifte van dokumente wat ingesamel is vir gebruik as getuienis, rekords van die verrigtinge, agtergrond en verwysingslêers wat in verband met die verhoor voorberei is, 'n rekordafskrif en werkstukke wat in verband met die publikasie getiteld Nazi verskyn het. Sameswering en aggressie, sowel as klankopnames, rolprente en foto's wat verband hou met die IMT.
Die mees relevante tekstuele rekords bestaan ​​uit verskeie reeks dokumente wat versamel en geëvalueer is deur Amerikaanse en ander geallieerde ondersoekspanne. Saam bestaan ​​dit uit die Amerikaanse bewysstukke, 1945-1946. Hierdie dokumente is versamel, saamgestel, gereël en beskryf as onafhanklike dokumentêre reekse vir geregtelike doeleindes en gebruik vir die Internasionale Militêre Tribunaal in Neurenberg en later vir die twaalf oorlogsmisdade wat daar gevoer is. Hierdie lêers is gerangskik in genommerde reekse wat hul onderwerp of plek van uitbuiting weerspieël, ongeag die oorspronklike Duitse herkoms. Elke dokument in hierdie reeks word gewoonlik vergesel van 'n volledige of gedeeltelike Engelstalige vertaling en 'n Staff Evidence Analysis (SEA) vorm wat die belangrikheid van die dokumente aandui.
Die PS (Paris-Storey) -Documents-reeks bewysstukke is die vroegste en mees volgehoue ​​versameling dokumentasie oor oorlogsmisdade wat in Parys opgestel is onder kolonel Robert Storey. Dit verteenwoordig ook die mees uitgebreide versameling oorspronklike Duitse rekords in RG 238. Opnames in hierdie reeks dokumenteer die bewind van Adolf Hitler aan bewind, die ontwikkeling van die Nazi -plan vir aggressie en die pleeg van aggressie. Die werk wat hierdie rekords opgestel het, het in Parys in 1944 begin en later in Neurenberg voortgegaan namate die oorlogsmisdade begin het. Die PS-reeks het uiteindelik 4 080 rekorditems getel, en na raming verteenwoordig meer as 1 000 oorspronklike Duitse dokumente. 'N Honderdtal ekstra PS-dokumente is daarna bekendgestel as VS-, GB- (Britse) of (Franse) RF-uitstallings met 'n fotostaat wat in die PS-reeks geplaas is. In die PS-reeks kan elke genommerde '-dokument ' bestaan ​​uit 'n enkele bladsy, 'n volledige lêer, 'n gepubliseerde pamflet of boek, of 'n stel albums. In sommige gevalle is 'n enkele oorspronklike PS-dokument onder meer as een uitstalling vir verskillende lande verdeel. Voorbeelde van sommige van die PS-dokumente sluit in:
1749-PS het betrekking op Alfred Rosenberg. Dit bevat 'n fotostatiese afskrif van sy dagboek vir die periode 2 Januarie - 7 Mei 1940, die oorspronklike dagboek vir die tydperk 14 Mei 1934-18 Maart 1935 en opstelle, konseptoesprake en ander materiaal.
141-PS is 'n bevel van Hermann G & oumlring aangaande die beslaglegging op Joodse kunsskatte in Frankryk deur die Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg (ERR), November 1940.
406-PS is 'n memorandum van Julius Streicher vergesel van verskeie verslae deur verskillende NSDAP-lede oor die & ldquoKristallnacht " pogrom van 9-10 November 1938 en die gevolge daarvan.
438-PS is F ührer Directive (Weisung) nr. 2 vir die uitvoering van operasies teen Frankryk en Groot-Brittanje, September 1939.
439-PS is F ührer richtlijn nr. 5 betreffende die administrasie van die besette Pole, September 1939.
1417-PS is 'n gedrukte kopie van & ldquoReichsgesetzblatt, " Teil I, 1935 Nr. 125, waarin 'n dekreet gepubliseer is wat Jode van Duitse burgerskap uitgesluit het.
Ander reeks bewysstukke sluit in:
C1 tot C460 (& ldquoC " is 'n afkorting vir & ldquoCrimes "), wat betrekking het op die aktiwiteite van die Duitse vloot wat deur 'n gesamentlike Brits-Amerikaanse span versamel en gekeur is.
D37 - D976 is deur die Britte versamel en handel grootliks oor die gebruik van slawe -arbeid in die Duitse nywerheid.
EC1 - EC620 (& ldquoEC " is 'n simbool vir & ldquoEconomic Case " soos aangedui deur OCCPAC), wat meestal verband hou met die ontwikkeling van ekonomiese beleid in Duitsland en die uitbuiting van die ekonomie van besette lande.
ECR14 - ECR197, wat veral betrekking het op die Duitse besetting van Frankryk, België en Nederland.
L1 - L361 (& ldquoL " staan ​​vir London "), wat afskrifte van Nazi -oorlogsplanne insluit, beëdigde verklarings van voormalige konsentrasiekampgevangenes en verslae oor die vordering van die oorlog wat deur Britse en Amerikaanse ondersoekers in Londen ondersoek is.
M1 - M229, wat dokumente is wat grootliks bestaan ​​uit uittreksels uit Duitse koerante, tydskrifte en ander publikasies en dokumenteer anit -Semitisme.
'N Ander reeks bewysstukke is getiteld United States Exhibits, 1945-1946. Dit is numeries gerangskik volgens die Amerikaanse uitstallingsnommer (USA-1 tot USA-930) en bestaan ​​uit dokumente wat deur Amerikaanse verteenwoordigers voor die IMT voorgelê is. Sommige van die Amerikaanse uitstallings sluit in:
VSA -bewysstuk 275, 'n verslag getiteld & ldquoEs gibt keinen j üdischen Wohnbezirk in Warschau mehr! ". Algemeen bekend as die Stroop-verslag, is dit die amptelike verslag van Schutzstaffel (SS) wat opgestel is deur SS-Brigadef ührer J ürgen Stroop wat die onderdrukking van die 1943 Warskou Ghetto-opstand, die vernietiging van die Warschau-getto en die deportasie van die laaste oorlewende Jode van Warskou.
USA Exhibit 251, Mauthausen Death Books.
USA-388 bestaande uit 39 leer-gebinde fotografiese albums wat kulturele werke uitbeeld wat die ERR beslag gelê het.
USA-134, Oberkommando der Wehrmacht/ Wehrmachtf ührungsstab (OKW/ WFSt) konferensie, insluitend Adolf Hitler en leiers van die weermag wat beplan vir die inval van die USSR (& ldquoFall Barbarossa ") en operasies in Noord-Afrika (& ldquoSonnenblume ").
USA-329 met 'n omsendbrief van Martin Bormann aan die partyleiers wat 'n geregtigheid teenoor Britse en Amerikaanse vlieëniers aanmoedig.
USA-332, 'n verslag deur NSDAP/Der Oberste Parteirichter aan Hermann G & oumlring aangaande strawwe en vrystellings van partylede vir moord op Jode en ander optrede gedurende die nag van 9-10 November 1938 (& ldquoKristallnacht "), insluitend erkenning van Hermann G & oumlring ' van ontvangs.
USA-368 met instruksies van Hermann G & oumlring oor verspreiding en oordrag na Adolf Hitler, Hermann G & oumlring, Duitse museums en ander Joodse kunsskatte waarop die ERR in Frankryk, November 1940, beslag gelê het.
USA-463 bestaan ​​uit briewe van Luftwaffe-generaal Erhard Milch aan SS-Obergruppenf ührer Karl Wolff en Heinrich Himmler oor mediese eksperimente op groot hoogte wat uitgevoer is op gevangenes in Dachau, Mei-Augustus 1942.
Die uitstallings wat deur die Verenigde State, Groot -Brittanje, Frankryk en die Sowjetunie bekendgestel is, is mikrofilm as National Archives Microfilm Publication T988, getiteld & ldquo Vervolgingsuitstallings wat aan die Internasionale Militêre Tribunaal voorgelê is. " Dit kan in die Microfilm Reading Room by die National Archives in College Park, MD.
As u die IMT -rekords by NARA ondersoek, moet u kyk na die personeellede -bewysvormsanalise -vorms (SEA 's) wat bestaan ​​uit die ontledingsblaaie wat voorberei is vir elke dokument wat ingesamel is vir gebruik deur die vervolging. Elke SEA lys die bron van die oorspronklike dokument, die betrokke persone, 'n opsomming van die relevante inhoud van die dokument en kruisverwysings na verwante rekords.
Verder is daar aansienlike naslaan- en agtergrondmateriaal wat gevind kan word in die reeks met die titel Main Office Files, 1945-1946 en Personal Files, 1945-1946 onderhou deur regter Robert H. Jackson, sowel as in die reeks Reference Documents Received from American en buitelandse bronne, 1945-1947.
Justice Jackson het die hoofkantoorlêers, 1945-1946, in sy kantoor in Neurenberg onderhou. Dit bevat agtergrondstudies, naslaanmateriaal, ondervragings en beëdigde verklarings, afskrifte en vertalings van Duitse dokumente en ander rekords wat onderwerpe soos konsentrasie- en uitwissingskampe dek, en organisatoriese gegewens oor die Nazi -party, polisie en veiligheidsorganisasies. Ingesluit is die opening- en sluitingsadresse van Jackson en beskrywings van die fisiese reëlings van die hofsale in Neurenberg. The Personal Files, 1945-1946, ook bekend as & ldquoLindenstrasse Files ', bestaan ​​uit persoonlike werkspapiere wat deur Justice Jackson in sy billet by Lindenstrasse 33, Neurenberg onderhou word. Die materiaal hou verband met die kruisondervraging van beskuldigdes Hermann G & oumlring en Hjalmar Schacht, argumente wat in vervolgingsorganisasies gebruik word, en 'n paar notules en verslae van die Verenigde Nasies se Oorlogsmisdaadkommissie. Verwysingsdokumente ontvang uit Amerikaanse en buitelandse bronne, 1945-1947, bevat onder meer korrespondensie, verslae, memorandums, boekies, beëdigde verklarings, handboeke, boekies, foto's en grafieke wat handel oor ekonomiese, militêre, finansiële en ander onderwerpe. Daar is ook afskrifte van ondervragings en verklarings van Duitse amptenare in hierdie reeks.
Gedurende 1945-1946 het die ondervragingsafdeling van die OCCPAC bykans 200 individue ondervra, insluitend al die beskuldigdes voor die IMT, ander wat later verhoor is, asook vriendelike en onvriendelike getuies. Hierdie rekords is geleë in ondervragings, opsommings van ondervragings en verwante rekords, 1945-1946, wat in drie afdelings gerangskik is (oorspronklike, duplikate en duplikate van ondervragingsopsommings) en aldaar alfabeties onder die naam van die individu wat ondervra is. Hierdie rekords behels gedetailleerde ondervragings, waarvan die meeste in Engels is. Die oorspronklike ondervragings, tesame met ander ondervragingsverslae wat deur ander agentskappe afkomstig is en aan OCCPAC gestuur is vir verwysingsinligting, is mikrofilm as National Archives Microfilm Publication M1270, en ldquoInterrogation Records Prepared for War Crimes Proceedings at Nuernberg, 1945-1947. " This microfilm publikasie is daarna gedigitaliseer en digitale beelde is in die National Archives Catalogue geplaas.
Benewens die bogenoemde rekords, is daar ook rekords wat direk verband hou met die uitvoering van die verhoor. Hierdie rekords sluit in:
Afskrifte van verrigtinge van die Internasionale Militêre Tribunaal, November 1945-Oktober 1946
Afskrifte van verhore ter verdediging van beskuldigde organisasies, Mei-Augustus 1946
Verenigde State Trial Briefs and Document Books, 1945-1946 (National Archives Microfilm Publication T991)
Britse dokumente, 1945-1946
Britse uitstallings, 1945-1945
Britse dokumenteboeke, ca. 1945-ca.1946
Franse dokumente, 1945-1946
Franse uitstallings, 1945-1946
Franse dokumenteboeke en proefbriewe, 1946-1946
Vertalings van Sowjet-uitstallings, 1945-1946
Defense Document Books, 1945-194
Sluitingsargumente vir verdediging, 1946-1946
Daar is ook twee reeks rekords met die titel Security-Classified General Correspondence, 1945-1946. Hierdie reekse is gerangskik volgens die desimale skema van die Oorlogsdepartement en is nuttig vir die ondersoek van administratiewe en organisatoriese data, soos die aanstelling van personeel (klassifikasie 200) of die oordrag van dokumente (klassifikasie 312.2).
Verder is IMT -publikasies Nazi -sameswering en aggressie en verhoor van die groot oorlogsmisdadigers voor die Internasionale Militêre Tribunaal ook by ons besittings ingesluit. Hierdie publikasies is gedigitaliseer en kan onderskeidelik hier en hier op die webwerf van die Library of Congress besigtig word.
Laastens het ek 'n paar ander belangrike rekords met betrekking tot die IMT hieronder gelys wat in mikrofilm en in sommige gevalle gedigitaliseer is:
Oorlogsdagboeke en korrespondensie van generaal Alfred Jodl (National Archives Microfilm Publication T989)
Dagboek van Hans Frank, 1939-1945 (National Archives Microfilm Publication T992)
Konsentrasiekamp Dachau-inskrywingsregisters (Zugangsb ücher), 1933-1945 (National Archives Microfilm Publication M1938). Rekords wat op hierdie mikrofilmpublikasie weergegee is, is gedigitaliseer en die digitale beelde kan in die National Archives Catalogue besigtig word.
Hierdie oorsig dek die belangrikste reekse rakende die Internasionale Militêre Tribunaal wat beskikbaar is by die National Archives in College Park, MD. Waar beskikbaar, het ek skakels na gedigitaliseerde beelde van die rekords in die katalogus van die nasionale argief verskaf. Ek sal voortgaan om opdaterings te verskaf, aangesien ander rekords gedigitaliseer en aanlyn beskikbaar gestel word.
Operation Downfall was die naam wat gegee is aan die beplande inval in Japan. Operation Downfall self was in twee dele verdeel - Operation Olympic en Operation Coronet. Teen die middel van 1945 was dit duidelik dat die ineenstorting van Japan naby was en die Geallieerdes moes beplan vir die inval van die Japannese vasteland-iets wat hulle geweet het baie duur sou wees in terme van lewens wat verlore gaan.
Amerikaanse militêre bevelvoerders het die taak gekry om vir die inval te beplan - Douglas MacArthur, Chester Nimitz, Ernest King, William Leahy, Hap Arnold en George Marshall. Rivaliteit tussen dienste het wel plaasgevind, aangesien beide weermag en vloot wou hê dat een van 'hul manne' die opperbevelvoerder van beplanning moes wees. Uiteindelik het die vloot aanvaar dat MacArthur totale beheer sou hê as die inval sou plaasvind. Die beplanning het voortgegaan sonder om die atoombom in ag te neem, aangesien so min van die bestaan ​​daarvan geweet het.
Die Amerikaners het 'n baie ernstige probleem ondervind. Hulle het verseker geweet dat die Japannese hul gebied met ywer sou verdedig en dat Amerikaanse ongevalle groot sou wees - waarskynlik te hoog vir die Amerikaanse publiek om te aanvaar. Die fanatisme wat deur die kamikazes getoon is, sou byna in Japan teëgekom word en die Amerikaners moes hiervoor beplan.
Daar was baie bewyse dat enige inval op die Japannese vasteland vir alle betrokkenes baie bloedig sou wees. Die kompleksiteit van so 'n aanval het ook daartoe gelei dat beide kante van die Amerikaanse weermag verskillende idees ontwikkel het oor wat die beste plan moet wees. Die vloot het geglo dat 'n blokkade wat deur 'n lugveldtog ondersteun word, voldoende sou wees. Hulle wou lugbase in China en Korea gebruik om bomaanvalle te voer teen belangrike stede in Japan. Die weermag het geglo dat so 'n veldtog te lank sal duur en dat die moraal van die Amerikaanse publiek daardeur kan ly. Hulle ondersteun die gebruik van 'n inval wat na die hart van Japan sou gaan - Tokio. Die weermag het sy sin gekry.
Dit het vinnig geblyk dat enige inval in Japan groot probleme sou inhou. Daar was baie min strande wat as 'n landingsplek gebruik kon word, en die Japannese het dit geweet. Beide kante het geweet dat slegs die strande in Kyushu en die strande by Kanto, naby Tokio, 'n groot amfibiese landing kan ondersteun. Die Japannese het op beide gebiede die nodige maatreëls getref.
Die Amerikaners was van plan om eers in Kyushu te land en dit as basis vir vliegtuie te gebruik om ander teikens in Japan aan te val. Hierdie vliegtuie sou dan gebruik word om die landings by Kanto te ondersteun. Aangesien daar so min plekke was om 'n massiewe mag amfibiese troepe te land, het die Japannese al in 1944 geraai waar sulke landings sou plaasvind.
Die werklike inval in Kyushu was vol gevare. Daarom was daar diegene in die Amerikaanse weermag wat die gebruik van chemiese wapens op die Japannese verdedigers bepleit het. Die gebruik van giftige gas is verbied deur die Geneefse Konvensie, maar nie Amerika of Japan het dit onderteken nie. Aangesien Japan giftige gas in hul aanval op China gebruik het, was daar sommige in die Amerikaanse weermag wat gevoel het dat dit heeltemal geregverdig was om dit op die Japannese te gebruik. Die Japannese was wel bevrees vir 'n gasaanval en rekords toon wel dat senior militêre persone in Japan wou verseker dat die Japannese reaksie van so 'n aard dat dit geen aanval sou vererger nie. Amerikaanse intelligensie weet al 'n rukkie dat Japan nie in 'n geskikte toestand is om op 'n gasaanval met 'n gasaanval te reageer nie.
Die grootste kommer vir die Amerikaners was die potensiaal vir groot ongevalle. Byna elke senior beampte wat by die beplanning betrokke was, het sy eie navorsing gedoen oor Amerikaanse ongevalle - dit was gebaseer op die ervaring wat Amerika sedert Pearl Harbor met die Japannese beveg het.
Die gesamentlike stafhoofde beraam dat Olympic alleen 456 000 mans, insluitend 109 000 dood, sou kos. Na raming van Coronet, word beraam dat Amerika 1,2 miljoen sterftes sal ondervind, met 267,000 sterftes.
Personeel wat vir Chester Nimitz werk, het bereken dat die eerste 30 dae van die Olimpiese Spele alleen 49 000 man sou kos. Die personeel van MacArthur het tot die gevolgtrekking gekom dat Amerika na 120 dae 125,000 slagoffers sal ly, 'n syfer wat later tot 105,000 ongevalle verminder is nadat sy personeel die mans afgetrek het wat as hulle gewond was, kon terugkeer na die geveg.
Generaal Marshall het in 'n konferensie met president Truman na raming 31 000 geraam binne 30 dae nadat hy in Kyushu geland het. Admiraal Leahy beraam dat die inval 268 000 slagoffers sal kos. Personeel by die vlootdepartement beraam dat die totale verliese vir Amerika tussen 1,7 en 4 miljoen sal wees met 400,000 tot 800,000 sterftes. Dieselfde departement beraam dat daar tot 10 miljoen Japannese slagoffers sal wees. Die 'Los Angeles Times' beraam dat Amerika tot 1 miljoen slagoffers sal ly.
Ongeag watter syfers gebruik is, was dit 'n aanvaarde feit dat Amerika 'n baie groot aantal mans sou verloor. Dit was een van die redes waarom president Truman die gebruik van die atoombom gemagtig het in 'n poging om Japan oor te gee. Op 6 Augustus word 'Little Boy' op Hiroshima laat val en op 9 Augustus 'Fat Man' op Nagasaki. Op 2 September het Japan oorgegee en Amerika en haar bondgenote is die taak gespaar om Japan binne te val met die groot geraamde ongevalle wat dit sou meebring.
Die oorloë van Duitsland
Duitse soldate wat tydens die Tweede Wêreldoorlog marsjeer
Die nasie Duitsland het 'n lang geskiedenis van eenheid en skeiding. Verskeie ryke en konfederasies het gedurende die Duitse geskiedenis opgestaan ​​en geval, dikwels vervang deur kleiner koninkryke, owerhede en nasies wat uiteindelik weer sou verenig om 'n nuwe weergawe van Duitsland te vorm. Hierdie bladsy kyk na die Duitse oorloë en konflikte sedert die geboorte van die "moderne" Duitsland na die Frans-Pruisiese Oorlog (of Frans-Duitse Oorlog) van 1870-1871. Hierdie konflik het verskeie onafhanklike Duitse state en koninkryke bymekaar gebring om die Duitse Ryk te vorm. Hierdie nuwe Europese ryk het kolonies in Afrika, Asië en die Stille Oseaan verkry, wat in die laat 1800's en vroeë 1900's verskeie koloniale oorloë tot gevolg gehad het. Dit ryk het later die Eerste Wêreldoorlog geveg en verloor, wat daartoe gelei het dat Duitsland sy kolonies verloor het, sowel as groot dele van sy vaderland en die weg gebaan het vir revolusies, ekonomiese ineenstorting en die opkoms van Hitler.
Nadat die Tweede Wêreldoorlog verloor is, was Duitsland weer eens uitmekaar, hierdie keer in twee nuwe nasies, in die volksmond Wes -Duitsland en Oos -Duitsland genoem. Die twee Duitsers het mekaar gekonfronteer as deel van die wêreldwye Koue Oorlog. Nadat die kommunistiese regimes in Oos-Europa en Rusland geval het en die Koue Oorlog geëindig het, het die twee Duitsers herenig tot die nuutste weergawe van 'n verenigde nasie. In die vroeë 21ste eeu bevind Duitsland hom nou as 'n welgestelde, demokratiese lid van die NAVO-alliansie en as lid van die NAVO staar Duitse troepe weer te kampe in die anti-Taliban-oorlog in Afghanistan.
Frans-Pruisiese Oorlog (19 Julie 1870 – 10 Mei 1871)-Groot oorlog tussen die Duitse magte onder leiding van Pruis en die Tweede Franse Ryk. Hierdie oorlog het gehelp om die eenwording van Duitsland te veroorsaak en het die weg gebaan vir die voortslepende vyandigheid wat die hoofoorsaak van die Eerste Wêreldoorlog was.
Arab Rising in East Africa (1888-1890)-Onsuksesvolle inheemse opstand teen Duitse koloniale beleid en Duitse bewind.
Wahehe-oorlog in Oos-Afrika (1891-1893)-Onsuksesvolle inheemse opstand teen Duitse koloniale beleid en Duitse bewind.
Samoaanse burgeroorlog (1887-1889)-Duitse betrokkenheid by Samoaanse burgerlike konflikte as deel van die groei van die Duitse Ryk in die Stille Oseaan.
Samoaanse burgeroorlog (1893-1894)-Duitse betrokkenheid by Samoaanse burgerlike konflikte as deel van die groei van die Duitse Ryk in die Stille Oseaan.
Boxer Rebellion/China Expedition (1900)-Duitsland het saam met tien ander lande militêre magte gestuur om die Chinese regering sowel as anti-Westerse Chinese rebelle te beveg.
Hottentot-opstand in Suidwes-Afrika (1903)-Opstand teen Duitse koloniale beleid en Duitse bewind.
Opstand in Kameroen (1904-1905)-Opstand teen Duitse koloniale beleid en Duitse bewind.
Maji Maji-opstand in Oos-Afrika (1905)-Opstand teen Duitse koloniale beleid en Duitse bewind.
Eerste Wêreldoorlog (1914-1918)
Kiel Mutiny (1918)-muitery deur vlootseilers. Hierdie gebeurtenis het die Duitse Revolusie tot gevolg gehad.
Duitse rewolusie (1918-1919)-Omverwerping van die Duitse monargie. Hierdie revolusie het daartoe gelei dat Duitsland aan die Geallieerdes oorgegee het en die Eerste Wêreldoorlog beëindig het.
Beierse Revolusie (7 November 1918-1 Mei 1919)-Kommuïstiese opstand onderdruk deur die regering en die Freikorps-milisies.
Spartasistiese opstand (6 Januarie-15 Januarie 1919)-Kommuïstiese opstand onderdruk deur die regering en die Freikorps-milisies.
Kapp Putsch (Maart 1920)-Mislukte militêre staatsgreep teen die Duitse regering.
Upper Silesia (Pools) Rebellie (1921)-Duitse en Poolse milisies veg voor die stemming oor watter land die steenkoolryke streek Silesië kry.
Franse en Belgiese besetting van die Ruhrvallei (11 Januarie 1923-Augustus 1925)-Duitsland het agter geraak in oorlogsbetalings aan die Geallieerdes weens die ineenstorting van die Duitse ekonomie. Frankryk en België val die industriële Ruhr-vallei van Wes-Duitsland binne en beset dit totdat die terugbetalings voltooi is.
Hitler's Beer Hall Putsch (8-11 November, 1923)-Oorlogsveteraan en politieke agitator, Adolf Hitler het sy volgelinge gelei in 'n poging om die Beierse regering omver te werp. Die polisie het sy opstand verpletter en Hitler is tronkstraf opgelê.
Spaanse burgeroorlog (1936-1939)-Duitsland en Fascistiese Italië stuur troepe en lugmag om die fascistiese Spaanse rebel Francisco Franco te help om die Spaanse Republikeinse magte te verslaan.
Duitse aanhangsel van Oostenryk (12-13 Maart 1938)-Duitsland val Oostenryk binne en annekseer dit.
Duitse aanhangsel van die Sudetenland (1938)-Hitler het gedreig om Tsjeggo-Slowakye binne te val om beheer oor die Duitssprekende Sudetegrensgebied te verkry. Brittanje en Frankryk laat Hitler toe om die Sudetenland in te neem.
Duitse aanhangsel van Bohemen en Morawië (10-16 Maart 1939)-Hitler voltooi sy oorname van weerlose Tsjeggo-Slowakye. Die oostelike deel van die land het 'n 'onafhanklike' satelliet van Duitsland geword met die naam Slowakye.
Tweede Wêreldoorlog (1939-1945)-Die Europese deel van die Tweede Wêreldoorlog begin amptelik op 1 September 1939 met die Duitse inval in Pole. Die Europese oorlog eindig in Mei 1945 met die volledige nederlaag en besetting van Duitsland deur die Geallieerdes. Duitsland is uiteindelik verdeel in die demokratiese Wes-Duitsland en die Kommunistiese Oos-Duitsland tot die Oos-Duitse ineenstorting in 1989 en die hereniging van Duitsland in Oktober 1990.
Koue Oorlog (1946-1991)-Wes- en Oos-Duitsland het gedien as die middelpunt van die NAVO- en Warskou-verdrag tydens Europa tydens die Koue Oorlog, met honderde duisende buitelandse troepe op Duitse bodem.
Oos -Duitse opstand van 1953 -Oos -Duitsers kom in opstand teen Sowjet -beheer. Die opstand word deur die Sowjette verpletter.
Invasie van Warschau-verdrag in Tsjeggo-Slowakye (1968)-Oos-Duitse magte het deelgeneem aan die Sowjet-geleide inval in Tsjeggo-Slowakye.
Kosovo-oorlog (1999)-Duitse lugmag het deelgeneem aan die Kosovo-oorlog teen Serbai (Joegoslavië), as deel van die NAVO-alliansie.
The War on Terror (2001-hede) Die oorlog in Afghanistan (2001-hede)-Duitse magte neem tans deel aan geallieerde operasies in Afghanistan as deel van die NAVO.
Nuus oor die oorlog in Duitsland in Afghanistan: Duitse beperkings op oorlog teenoor Afghaanse werklikheid -New York Times, 26 Oktober 2009
1. Kohn, George C. Woordeboek van oorloë. New York: Feite oor lêerpublikasies, 1986.
3. Langer, William L., red. 'N Ensiklopedie van wêreldgeskiedenis. 5de uitg. Boston, Massachusetts: Houghton Mifflin, 1972.
4. Banks, Arthur S., red. Politieke handboek van die wêreld: 1994-1995. 5de uitg. Binghamton, NY: CSA Publications, 1995.
Kyk die video: 19 Mei 2020
Die onderwerp word nie volledig bekend gemaak nie, maar die idee is interessant. Ek het na Google gegaan.