Onbekende simbool op 'n atoombom - Geskiedenis Podcasts - 2022
In 'n Tsjeggiese film Knoflíkáři uit 1997 word 'n atoombom van "Fat Man" uitgebeeld wat op die stad Kokura moes laat val het, maar die teiken is na Nagasaki verander vir 'n slegte weer (wat histories korrek is).
Die beeld van die bom self is nie so akkuraat nie. Wat my interesseer, is die driehoekige simbool op die bom. Ek kan nêrens die betekenis daarvan kry nie. Is die simbool suiwer fiktief of het dit enige betekenis?
Die bom wat uitgebeeld word, is van die tipe "Little Boy", nie die "Fat Man" tipe. (Let op die langwerpige vorm - "Fat Man" was meer afgerond.) Ons kyk dus na die Hiroshima -bom, nie na die Nagasaki nie. (Nogal 'n glimp van die filmprodusente ...)
Dit is 'n prentjie van 'Little Boy' direk voordat dit afgelaai word Enola gay. Daar is geen sulke merke op die bom nieDaar is inderdaad verskillende verskille (eksterne bevestigings, kabels, boute, ens.) tussen wat ingelaai is Enola gay en wat in die vraag uitgebeeld word.
Dus, hoewel die simbool 'n betekenis kan hê iewers, dit het niks met betrekking tot 'Little Boy' nie, want dit was nie op "Little Boy" nie.
Woestynglas gevorm deur ou atoombomme?
Sewe jaar na die kerntoetse in Alamogordo, New Mexico, het dr. J. Robert Oppenheimer, die vader van die atoombom, by 'n kollege klas gegee toe 'n student vra of dit die eerste atoomtoets is.
'Ja, in die moderne tyd,' antwoord hy.
Die sin, destyds raaiselagtig en onbegryplik, was eintlik 'n verwysing na antieke Hindoe -tekste wat 'n apokaliptiese katastrofe beskryf wat nie verband hou met vulkaniese uitbarstings of ander bekende verskynsels nie. Oppenheimer, wat die ou Sanskrit ywerig bestudeer het, verwys ongetwyfeld na 'n gedeelte in "The Bhagavad Gita" wat 'n wêreldwye ramp beskryf wat veroorsaak word deur ''n onbekende wapen, 'n ysterstraal'.
Ou Hindoe -tekste beskryf groot gevegte wat plaasvind en 'n onbekende wapen wat groot vernietiging veroorsaak. 'N Manuskrip -illustrasie van die slag by Kurukshetra, opgeteken in die Mahabharata. Beeldbron: Wikipedia
Alhoewel dit vir die wetenskaplike gemeenskap kommerwekkend kan wees om te praat van die bestaan ​​van atoomwapens voor die huidige beskawingsiklus, blyk dit dat bewyse van hierdie verskynsel sy verse in elke uithoek van die planeet fluister.
Kernoorlog, die swart swaan wat ons nooit kan sien nie
'N Paar eeue gelede in Engeland was die swart swaan 'n gewilde simbool vir die onmoontlike omdat daar nog nooit so 'n dier gesien is nie. Toe kom die verrassing: Swart swane is in Australië ontdek. Sedertdien simboliseer die voël dit wat onmoontlik lyk, maar in werklikheid kan voorkom. Die swart swaan herinner ons daaraan dat om te glo dat iets nie kan gebeur nie, dikwels net 'n verbeeldingskrag is.
Dele van die samelewing het vandag dieselfde standpunt oor kernoorlog as wat die samelewing in Engeland oor swart swane eeue gelede gedoen het: daar is nog nooit 'n kernoorlog waargeneem nie, dus lyk dit onmoontlik dat dit sou plaasvind. Alhoewel nasies ongeveer 16 000 kernplofkoppe besit, blyk dit dat afskrikking net werk. En so, veral met die Koue Oorlog, 'n vervaagde geheue, het die aandag elders verskuif. Maar dit is net so 'n groot fout om te dink dat kernoorlog nou nie kon gebeur as om te dink dat swart swane destyds nie kon bestaan ​​nie.
Dit is waar dat die kernoorlog in enige gegewe jaar onwaarskynlik is, maar die kans dat dit gebeur, is nie nul nie. Stanford -professor emeritus Martin Hellman het 'n uitstekende manier om die risiko te verduidelik. Hy vergelyk dit met 'n muntstuk van onbekende vooroordeel, wat een keer per jaar omgedraai word vir elke jaar sedert die eerste Sowjet -toets in 1949. As die muntstuk altyd plat op sy koppe beland het, sou ons dink dat die waarskynlikheid van sterte naby nul was. Maar in sommige jare kronkel die muntstuk op sy rand voordat dit op sy kop val. In die lig hiervan, moet ons nog steeds dink dat die waarskynlikheid naby nul is?
Ons was immers getuie van talle wankelrige oomblikke. Op 27 Oktober 1962, tydens die Kubaanse missielkrisis, het die Verenigde State die Sowjet -duikboot geteiken B-59 met diepteladings. Twee uit drie Sowjet -offisiere wou die duikboot & rsquos se kernwapens in reaksie hiermee lanseer, maar lanseerprosedures vereis ooreenkoms tussen al drie. Op 25 Januarie 1995 en ná die Koue Oorlog & Russiese radar het die bekendstelling van 'n wetenskaplike weerraket oor die noordelike kus van Noorweë opgemerk, en radaroperateurs vermoed dat dit 'n kernmissiel was. Jeltsin en sy medewerkers het besluit om nie 'n kernwapen as weerwraak te lanseer nie, met die raai dat die vuurpyl nie eintlik 'n aanval was nie. En van Mei tot Julie 1999 het Indië en Pakistan 'n oorlog gevoer oor die Kargil -distrik van Kasjmir. Beide lande het reeds kernwapens gehad, wat moontlik gebruik sou gewees het as die oorlog sou toeneem.
Berekening van die kans. Hoe kan 'n mens die jaarlikse waarskynlikheid van kernoorlog beraam, en die waarskynlikheid dat dit gedurende 'n tydperk van een jaar sal plaasvind? Dit is belangrik om in terme van waarskynlikhede per tydseenheid te dink. Die waarskynlikheid dat kernoorlog volgende jaar plaasvind, is kleiner as wat dit in die volgende dekade sal plaasvind. Maar hoe langer ons wag, hoe meer waarskynlik is dit. As die waarskynlikheid dat 'n kernoorlog in 'n jaar plaasvind, byvoorbeeld een uit 'n duisend is, dan is daar waarskynlik 'n kernoorlog binne die volgende duisend jaar.
Vir sekere soorte gebeurtenisse kan u jaarlikse waarskynlikhede uitvind deur terug te kyk na die geskiedenis om te sien watter deel van die vorige jare die betrokke gebeure beleef het. Maar dit werk nie vir kernoorlog nie. Om hierdie terugwaartse benadering te volg, is asof mense in Engeland honderde jare gelede na hul eie historiese ervaring gekyk het om te bereken watter deel van die swane swart is.
Om die kans te begin bereken, het ek en my kollegas 'n spesifieke tipe scenario bestudeer: onbedoelde kernoorlog tussen Rusland en die Verenigde State, waarin die een kant verkeerdelik glo dat dit aangeval word en 'n teenaanval begin, maar eintlik 'n teenaanval is. eerste staking. Ons het gevind dat die kans dat so 'n oorlog gedurende 'n gegewe jaar kan plaasvind, ongeveer een-tot-honderd tot ongeveer een-in-honderdduisend is, afhangende van verskillende aannames. Die totale jaarlikse waarskynlikheid vir alle vorme van kernoorlogs sal groter wees as dit, moontlik baie groter.
Ek en my kollegas het die waarskynlikheid van 'n onbedoelde kernoorlog tussen Rusland en die Verenigde State beraam deur die stappe te volg om van 'n vals alarm na 'n bekendstelling te reageer. As alarms ontvang word, word dit deur die bevel oorgedra en word elke keer meer ondersoek ingestel terwyl amptenare besluit of die betrokke gebeurtenis 'n werklike bedreiging inhou. Slegs as die nuus die top bereik en in die Verenigde State, beteken dit dat die president en mdash wapens as weerwraak gelanseer sal word.
Daar is 'n paar openbare beskikbare historiese gegewens oor hoe gereeld valse alarms plaasgevind het en hoe ver hulle in die opdragketting gegaan het (ander data is ingedeel). Ons het soveel historiese data gebruik as wat ons kon vind, maar dit laat nog baie onsekerheid. Ons het 'n verskeidenheid aannames oorweeg hoe die onsekerheid opgelos kan word, wat ons so 'n wye verskeidenheid moontlike jaarlikse waarskynlikheidsberamings gegee het. Byvoorbeeld, dit is onbekend hoe gereeld daar valse alarms is wat as kernaanvalle beskou kan word, daarom het ons 'n reeks van 43 per jaar tot 255 per jaar oorweeg op grond van data van 1977 tot 1983. Hoewel daar geen waarborg is dat die vals alarm Die koers is steeds in die reeks (hierdie inligting is geklassifiseer), maar die omvang gee ten minste 'n goeie beginpunt.
Sluit oproepe. Die feit dat daar nog nooit 'n kernoorlog plaasgevind het nie, bewys nie dat afskrikking werk nie, maar eerder dat ons gelukkig was. Wat as die derde beampte op B-59 het u anders gevoel oor die bekendstelling van die duikboot & rsquos -kernwapens? Wat as die Noorse vuurpylvoorval tydens 'n Amerikaanse-Rusland-krisis gebeur het? Wat as Indië en Pakistan nie die Kargil -konflik so maklik kon oplos nie? Ongelukke gebeur. In 2013, gedurende die kort tydperk toe die Verenigde State met militêre ingryping in Sirië dreig, het Israel missiele van die Middellandse See na sy eie kus gelanseer om sy missielafweerstelsels te toets. Russiese radar het die bekendstelling opgespoor. Israel het die verwarring uit die weg geruim voordat skade aangerig is, en daar word vermoed dat geen kernwapens 'n rol in die voorval gespeel het nie. Maar dit toon die soort eienaardige gevare waarmee ons nog moet saamleef.
As ons na die huidige geopolitiek kyk, moet dit duidelik wees dat kernoorlog nie minder waarskynlik is as wat dit ooit was sedert die uitvinding van die atoombom nie. Beskou sommige van die state wat bekend is om kernwapens te besit: die verhouding tussen die VSA en Rusland kan nou erger wees as in 1995, danksy meningsverskille oor die Oekraïne. Indië en Pakistan het beslis nie al hul verskille opgelos nie. China het sy individuele verskille met Indië, Rusland en die Verenigde State. En Israel en Noord -Korea is nie juis in vrede met hul bure nie.
Alhoewel kernoorlog soos 'n swart swaan is, is daar 'n kritieke verskil tussen die twee: Swart swane vermoor 'n groot aantal mense. Ons kan swart swane waarneem en leef om daarvan te vertel, maar dieselfde kan nie noodwendig gesê word van kernoorloë nie. Ons voortbestaan ​​hang moontlik af van die feit dat dit nog nooit gebeur het nie. Kernoorlog is die swart swaan wat ons nooit kan sien nie, behalwe op die kort oomblik wanneer dit ons doodmaak. Ons vertraag om die risiko op ons eie risiko uit te skakel. Dit is nou die tyd om die bedreiging aan te spreek, want ons leef nog steeds.
2. Die Hiroshima en Nagasaki bomme was gebaseer op baie verskillende ontwerpe
Die bom "Little Boy" wat op Hiroshima neergesit is, is gemaak van hoogs verrykte uraan-235, terwyl die "Fat Man" -bom wat op Nagasaki neergesit is, van plutonium gemaak is. Die Nagasaki -bom word beskou as die meer komplekse ontwerp.
Die verskillende samestellingsmetodes vir atoombomme met behulp van plutonium en uraan-235-splitsing.
Net soos dit moeilik sou wees om die Koue Oorlog voor te stel sonder die Berlynse Muur of die Amerikaanse-Sowjetunie, sou dit net so moeilik wees om hierdie onstuimige era te oorweeg sonder die onmiddellik herkenbare National Fallout Shelter Sign. Vanaf 1961 begin hierdie alomteenwoordige geel en swart bord met omgekeerde driehoekige vorms op en in strukture in die Verenigde State verskyn. Die doel van die teken was om die burgers te waarsku dat die regering ruimte in die geval van 'n kernaanval deur die regering geïdentifiseer het. [Ii]
Loop vandag deur 'n groot Amerikaanse stad en u sal nog steeds 'n paar geroeste Fallout Shelter -tekens aan geboue van 'n sekere oesjaar kan sien. [Iii] Hierdie kenmerkende metaalweerkaatsende tekens bly die duursaamste en letterlik en figuurlik van die Koue Oorlog. Maar hoe het die teken ontstaan ​​en wie was presies verantwoordelik vir die skepping daarvan?
Ons strewe om die antwoorde op hierdie vrae te vind, het op 11 April 2003 begin met 'n eenvoudige ondersoek. Lee C. Smith van Rollende klip Die tydskrif skryf 'n stuk oor die ikonografie van die populêre kultuur (die Smiley Face, die vredesteken, ens.) en hy wou die verhaal agter die ontwerp van die Fallout Shelter Sign -simbool ken. 'n uitgebreide antwoord gereed en wag vir die joernalis. En ondanks ons beste pogings om die kwessie vinnig te ondersoek voor die tydskrif se redaksionele sperdatum, kon ons nie vind wat ons gedink het 'n ongelooflike maklike, eenvoudige antwoord sou wees nie. Daar was letterlik niks wat die oorsprong van die ontwerp verklaar het nie. [V]
Die tydskrifartikel ("Signs of the Times ") wat hierdie woedende en vrugtelose navorsingsaktiwiteit aangespoor het, is 'n paar weke later gepubliseer sonder enige verwysing na die Fallout Shelter Sign -simbool. [Vi] Smith het natuurlik na ander verhale gegaan. CONELRAD het egter die luukse gehad om 'n aantal jare obsessief daaroor na te gaan. Ons is baie bly om aan te kondig dat ons die volledige geskiedenis van hierdie belangrike Amerikaanse simbool blootgelê het. Dit is vir ons 'n plesier om ons bevindinge hier te kan aanbied ten bate van Rollende klip en enige iemand anders wat sou belangstel.
"GRIM ": 'N TEKEN VAN DIE TYE
Op Saterdag 2 Desember 1961 verskyn 'n bedrieglik beskeie grafika wat die vorige dag deur die departement van verdediging aan die draaddienste gestuur is, in koerante regoor die land wat die nuwe simbool aankondig wat 'n era vinnig sou definieer. Die onderskrif wat by die beeld in die Los Angeles Times lees soos volg:
VOLG DIE PYLE — Drie geel driehoeke op 'n sirkelvormige swart agtergrond sal 'n landwye netwerk van uitvalskuilings vir meer as 50 mense elk aandui, het die departement van verdediging aangekondig.
Die volledige teks van die amptelike en veel langer onderskrif wat by die foto van die Fallout Shelter Sign gepaard gegaan het, is deur CONELRAD by die National Archives gevind. Die volgende woorde verskyn aan die agterkant van 'n glansende swart en wit stilbeeld van die teken:
Die National Fallout Shelter Sign sal volgende jaar 'n bekende gesig wees in gemeenskappe regoor die Verenigde State. Dit sal geboue en ander fasiliteite aandui as gebiede waar 50 of meer mense beskerm kan word teen radioaktiewe neerslag as gevolg van 'n kernaanval. Die bord sal slegs gebruik word om geboue wat deur die argitek-ingenieur onder kontrak by die Departement van Verdediging ondersoek is, te kenmerk deur federale goedgekeurde geboue. Die kleurkombinasie, geel en swart, word deur sielkundiges in die grafiese industrie beskou as die maklikste aandagtrekker. Die teken kan gesien en herken word op afstande tot 200 voet. Die skuilingsimbool op die bord is 'n swart sirkel teen 'n geel reghoekige agtergrond. Binne die sirkel is drie geel driehoeke in geometriese patroon gerangskik met die toppunt van die driehoeke na onder. Onder die neerslagsimbool, geel teen swart, is die woorde FALLOUT SHELTER in gewone blokletters. Geel rigtingpyle direk onder die letters wat die ligging van die skuiling aandui.
1 Desember 1961 Naam van fotograaf word nie verstrek nie
Die meeste koerante herhaal die hoogtepunte van die teks wat deur die regering verskaf is, maar 'n skrywer van 'n foto by 'n dagblad in Kansas kon nie redaksioneel weerstaan ​​nie en noem die teken "grim. " [vii]
VOOR DIE TEKEN: DIE MORALITEITSDEBAT WAT NA OPENBARE SKUILINGS GELEI HET
My beste verkoopsmanne word Kennedy en Khrushchev genoem
-Home Fallout Shelter Salesman, 1961 [viii]
Die tekenbeeld wat daardie dag in die koerant gepubliseer is, was slegs 'n klein sybalk van 'n veel groter verhaal oor die ambisieuse planne van die Kennedy -administrasie om 20 miljoen Amerikaners openbare skuiling te bied in die geval van 'n kernaanval. Die National Fallout Shelter Survey and Marking Program, soos dit amptelik getitel was, was die duur reaksie van die president op die negatiewe openbare persepsie van uitvalskuilings by die huis en die druk van die valke van burgerlike verdediging, soos goewerneur New York, Nelson Rockefeller (beskou die administrasie as 'n waarskynlik 1964 Republikeinse kandidaat vir president). [ix]
Tydens Kennedy se veldtog vir die Withuis en sy eerste ampstermyn, is 'n debat gevoer oor die moraliteit van privaat skuilings regoor die land en oor die luggolwe van die populêre kultuur. Die bekende Twilight Zone episode Die skuiling die onderliggende vrees dat die buurman by die buurman aankom oor toegang tot 'n familie -uitval skuiling, met chillende duidelikheid gedramatiseer. Miskien was die berugste salvo in die debat in September 1961 toe vader Laurence C. McHugh in die tydskrif Jesuïete geskryf het Amerika dat Amerikaners die morele verpligting gehad het om hul skuilings teen hul bure te verdedig. [x]
Die opmerkings van McHugh en die reaksie wat hy aangehits het, het selfs die binnekring van Kennedy bereik. Daar is geen probleem hier nie, en Robert F. Kennedy het die president en sy adviseurs by 'n vergadering van November 1961 in Hyannis Port aangespreek oor die dilemma oor skuilings. by elke privaat skuiling. " [xi]
Die nasionale dialoog oor skuilings het 'n koorshoogte getref omtrent dieselfde tyd as wat die administrasie sy benadering tot burgerlike verdediging verander het. President Kennedy self wek die kommer oor die kwessie in 'n aansienlike deel van sy beroemde Berlynse toespraak van 25 Julie 1961:
Ons het nog 'n nugtere verantwoordelikheid. Om die moontlikhede van kernoorlog in die rakettydperk te erken, sonder dat ons burgers weet wat hulle moet doen en waarheen hulle moet gaan as bomme begin val, sou 'n gebrek aan verantwoordelikheid wees. In Mei belowe ek 'n nuwe begin oor burgerlike verdediging. Verlede week het ek, op aanbeveling van die direkteur van burgerlike verdediging, die verantwoordelikheid vir hierdie program aan die sekretaris van verdediging opgedra om seker te maak dat dit op die hoogste burgerlike vlak beheer en gekoördineer word met ons kontinentale verdedigingspogings. Môre vra ek van die Kongres nuwe fondse vir die volgende onmiddellike doelwitte: om ruimte in bestaande strukture-publiek en privaat-te identifiseer en te merk wat gebruik kan word vir uitval-skuilings in geval van aanval om die skuilings van voedsel te voorsien , water, noodhulpstelle en ander minimum noodsaaklikhede vir oorlewing om hul vermoë om ons waarskuwings- en valopsporingstelsels vir lugaanvalle te verbeter, te verhoog, insluitend 'n nuwe huishoudelike waarskuwingstelsel wat tans ontwikkel word en om ander maatreëls te tref wat effektief sal wees om 'n vroeë datum om miljoene lewens te red indien nodig.
In die geval van 'n aanval kan die lewens van die gesinne wat nie deur 'n kernontploffing en vuur getref word nie, steeds gered word-as hulle gewaarsku kan word om skuiling te neem en as die skuiling beskikbaar is. Ons is hierdie versekering verskuldig aan ons gesinne-en aan ons land. In teenstelling met ons vriende in Europa, is die behoefte aan hierdie soort beskerming nuut vir ons kus. Maar die tyd om te begin is nou. In die komende maande hoop ek om elke burger onmiddellik te laat weet watter stappe hy kan neem om sy gesin te beskerm in geval van aanval. Ek weet dat u nie minder sal wil doen nie. [Xii]
Kennedy se opmerkings oor skuilings wat ingebed is in die nugtere toespraak op sy gelofte om na die atoommat te gaan om Wes-Berlyn te beskerm teen Sowjet-aggressie en het 'n oplewing in oorlewingsmanie veroorsaak. Aangesien die beloofde openbare skuilings nog maande weg was, het privaat uitvalbeskermingsondernemings 'n besliste toename in belangstelling (indien nie besigheid) nie.Daar is ook talle ander foefies in die handel wat deur die opperbevelhebber se amptelike goedkeuring van burgerlike verdediging ontketen is. Afgesien van die verwagte oorlewingsuitbreidings (Geiger -toonbanke, nood drinkwater, ens.), Is films, gesproke woord -LP's en selfs popmusiek 45's ook vrygestel. [Xiii]
Die Kennedy -administrasie self het twee prominente " versamelstukke " tot die hoopla bygedra. Kort nadat die Berlynse muur in Augustus 1961 opgerig is, het die president 'n memorandum aan die minister van verdediging, Robert McNamara, geskryf om 'n weeklikse verslag oor burgerlike verdediging te vra. Die president het ook in sy memorandum gevra: 'Dink u dat dit vir my nuttig sou wees om 'n brief aan elke huiseienaar in die Verenigde State te skryf wat hulle instruksies gee oor wat hulle self kan doen om 'n groter veiligheid vir hul gesin te bied? ? " Die idee van 'n massapos van die regering is vervang deur die meer ekonomiese maatstaf om toe te laat Lewe tydskrif om 'n brief van Kennedy in hul voorblad van 15 September 1961 oor burgerlike verdediging weer te gee.
'N Mens kan net wonder of die administrasie te goed geweet het Lewe sou met die aanbieding daarvan saamgaan. Die brief van die president, wat gedeeltelik dien as 'n advertensie vir die tydskrif en 'n funksie, het 'n sampioenwolk -agtergrond. En die voorblad van die tydskrif daardie week het 'n taamlik kommerwekkende beeld gehad van 'n man in 'n burgerlike uitvalpakplek. " Soveel om die land te kalmeer. [Xiv]
Die administrasie het meer tyd daaraan bestee om aan die ander "-versamelbare " uit hierdie tydperk te werk: 'n pamflet van 46 bladsye vir geel, swart en wit burgerlike verdediging, uiteindelik getiteld " Fallout Protection: Wat om te weet en te doen oor kernaanvalle. " The die eerste konsep van die boekie is opgestel deur 'n span van Time-Life wat deur die Pentagon gehuur is. Die advertensiemanne het 'n onrealisties optimistiese dokument gekry wat die adviseurs van Kennedy ontstel het. John Kenneth Gailbraith maak veral uitsondering op die feit dat die pamflet blykbaar gerig was op die hoër middelklas (met seiljagte, nie minder nie!):
Ek is glad nie aangetrokke tot 'n pamflet wat poog om die beter elemente van die bevolking te red nie, maar in die eerste plek diegene wat vir u gestem het, afskryf. Ek dink dit is besonder onoordeelkundig, eintlik is dit absoluut ongelooflik om 'n foto te hê van 'n gesin met 'n kajuitvaartuig wat homself red deur see toe te gaan. Baie min lede van die UAW kan saam met hulle gaan
Die boekie wat daarna op 30 Desember 1961 gepubliseer is, het geen melding gemaak van oorlewende voorstedelike oorlewendes in die see nie. Dit het ook die vroeëre konsep se opgewondenheid oor die nuwe mark vir tuisskuilings benadeel wat nuttig was en in ooreenstemming was met die manier waarop vrye ondernemings aan die veranderende toestande in ons lewens voldoen. finale weergawe was beslis minder "rah-rah ": " 'n Aantal ondernemings het die tuisskuilingsveld binnegekom. Soos met enige nuwe kommersiële aktiwiteit, is daar inderdaad misbruik en#8230 ".
Vyf-en-twintig miljoen eksemplare van die pamflet is versprei na poskantore en takke vir burgerlike verdediging regoor die land, maar planne vir 'n ondersteunende " fireside chat " deur die president oor burgerlike verdediging is geskrap. [Xv] Die oorlewende konsep geskryf deur Ted Sorensen beskryf egter die nuwe klem op openbare skuilings. In die toespraak wat nooit was nie, sou Kennedy die volgende oor die diversiteitselement van die projek gesê het: 'Dit sal 'n demokratiese skuilingprogram wees. Daar kan geen diskriminasie in burgerlike verdediging wees tussen ryk en arm, tussen huiseienaar en woonstelbewoners, tussen mense van verskillende godsdienste of verskillende etiese agtergronde nie. " [xvi]
Die redaksionele evolusie van die boekie en die konsep van die afgebreekde chat by die huis is uitstekende vertoonvensters vir hoe die administrasie se standpunt oor burgerlike verdediging binne 'n baie kort tydperk verander het. Tydens die vergadering in Hyannis Port wat vroeër hierna verwys is, het 'n bespreking oor die finansiering van nuwe skuilings plaasgevind, behalwe om die bestaande te merk. Die begroting het nooit vir die nuwe skuilings gerealiseer nie, maar die intensiteit waarmee die onderwerp ontleed is en hoe dit geleidelik na die agtergrond van die amptelike beleid teruggekeer het, is fassinerend.
Steuart Lansing Pittman, assistent -sekretaris van verdediging vir burgerlike verdediging, herinner aan die debat in 'n mondelinge geskiedenisonderhoud van 1970 wat nie bitter is nie. [Xvii] Pittman w as 'n 42-jarige advokaat in Washington wat gekies is om die land se eerste amptenaar op kabinetsvlak vir burgerlike verdediging te word. Sy belangrikste verantwoordelikheid was om die National Fallout Shelter -program te bestuur. In 'n New York Times profiel van 30 Oktober 1961, Pittman het sy redes verduidelik waarom hy 'n winsgewende regspraktyk verlaat het om 'n $ 20.000-jaar-regeringsfunksie te neem: "As ek nie daarvan oortuig was dat die president en sekretaris McNamara agter die program was nie, Ek het nog nooit die pos aangeneem nie. " [xviii] Die mondelinge geskiedenisonderhoud maak duidelik dat minder as 'n maand na hierdie sonnige verklaring die werklikheid begin posvat het:
. Hierdie uitbreiding (die befondsing van nuwe openbare skuilings) van die program het nog nooit gebeur nie. Die grootste deel van my ampstermyn was 'n stryd om dit aan die lig te bring om die einde van die program te begin. By Hyannis Port was dit baie nuuskierig: sekretaris McNamara het op papier gegaan met hierdie middelposisie wat ek so pas beskryf het, die aanbeveling aan die president onderteken, maar op 'n stadium het hy baie duidelik gesê dat hy regtig verkies om by merk en kous te stop. skuilings. Op hierdie stadium was Bobby Kennedy besig om voetbal in die reën te speel en druipnat in met 'n rooi hemp in die middel van die vergadering. Die Joint Chiefs en twintig mense was daar. Dit was een van die vele belangrike nasionale veiligheidsonderwerpe wat oor 'n tydperk van twee dae bespreek is. Hy (RFK) het ontdek waaroor gepraat word en het gesê dat hy hieroor 'n bietjie sou dink en dat hy nie gedink het dat ons by enigiets betrokke moet raak nie, behalwe om skuilings te merk totdat ons die land georganiseer het waarna dit gaan neem 'n intense plaaslike organisasie wat eerste moet kom, en dat dit 'n paar jaar moet wees. McNamara het met hom saamgestem. (Jerome B.) Wiesner (Wetenskapsadviseur van JFK) was daar. Hy het gedurende my ampstermyn voortdurend bedenkinge oor hierdie program gehad. Hy het tydens die vergadering slegs een verklaring afgelê, naamlik om aan die president te sê dat uitvalskuilings binne vyf jaar uitgedien sou wees. Dit was 'n vyfjaarprogram wat eers aan die einde van vyf jaar voltooi sou word. Dit het duidelik geen sin gehad as u sou glo dat hulle binne vyf jaar verouderd sou wees nie. Dit lyk asof niemand hom antwoord nie. Die president het niks gesê nie. Ek het uiteindelik die stilte gevul met my weergawe van hoekom dit nie so was nie en die onderwerp is laat val.
Ek sê dit om die indruk te gee dat hierdie ontmoeting vir my nogal onwerklik gelyk het. Daar was werklik geen sprake van 'n idee van die vraag of hierdie soort program op lang termyn sinvol was of dat ons ons daartoe moes verbind nie. Die besluit is uiteindelik geneem toe ek iets aan die president sê oor sy verklaring van 25 Mei, wat daartoe gelei het dat federale finansiële betrokkenheid by 'n skuilingprogram voortdurend toeneem. Hy (JFK) het gesê, "Wat het ek gesê? " McNamara het 'n kort gedeelte van sy toespraak wat hy daar in die pakkie gehad het, vir hom gelees, en hy het in werklikheid gesê, " Wel, dit lyk vir my asof ons dit kan doen #8217t doen niks minder as hierdie middelste posisie nie. " Die implikasie is baie duidelik dat dit gesê is, ek nie sal terugtrek nie. Dit was die soort besluit. Die onsekerheid het dus reeds aangebreek.
Eintlik was (Arthur M., Jr.) Schlesinger die enigste persoon, behalwe ek, tydens hierdie vergadering wat gepraat het ten gunste van die posisie wat aanbeveel word. (Theodore C.) Sorenson het kortliks daarteen gepraat. Hy het 'n paar dae tevore 'n memorandum opgestel waarin hy sterk daarteen aangevoer het. Daar is dus 'n besluit geneem om die land op die pad van 'n landwye skuilingprogram te begin, met groot voorbehoude en meningsverskille tussen die mense rondom die president. Ek onthou dat die president aan die einde, nadat hy 'n besluit geneem het, na my gekyk het, na my gekyk het en gesê het: 'Jy het die moeilikste werk in Washington langs myne gekry.' in die kamer, en toe vra hy McNamara en (Rosewell) Gilpatric om saam met hom na 'n ander kamer te gaan. Hulle het vyf minute later teruggekom en die president het gesê: 'Hier is hoe ons te werk gaan.' (Carl) Kaysen sal dit uit die Withuis volg, en mnr. McNamara sal persoonlike aandag skenk. " Ek het dit persoonlik opgevat, dat die president na hierdie onervare prokureur in die regering gekyk en gesê het: 'Hoe gaan dit? om dit te doen? ", en met McNamara uitgegaan en gesê: 'Hoe gaan hy dit doen? En wie gaan dit regtig regkry? U moet seker wees dat u betrokke is. " Ek het vermoed dat hy dit na McNamara gestuur het om verantwoordelik te wees.
Toe ons by die Pentagon kom, het ons met mekaar gaan sit. McNamara het die wet begin neerlê oor hoe ons by niks betrokke sal raak nie, behalwe wat ons op federale vlak kan doen, en die verantwoordelikheid van die plaaslike regering is nie ons saak nie. Ek was baie ontsteld daaroor, want dit was teen hierdie tyd vir my duidelik dat die hele saak voortbou op plaaslike verantwoordelikheid wat geïnspireer is deur federale leiding en ondersteuning, en dat u niks daarsonder sal regkry nie. Ek het aan McNamara gesê ek dink nie dat dit moontlik is nie en dat dit 'n groot fout was, en hy het gesê: '#Gee nie om nie. Dit is hoe dit is. "
So is 'n stuk papier voorberei. Adam Yarmolinsky was aktief betrokke by die voorbereiding daarvan. Dit was die interne leiding wat later aan die goewerneurs onthul is en as 'n beleidsdokument uiteengesit is, en dit was die hoof: Ons neem nie werklik die verantwoordelikheid vir burgerlike verdediging nie. Ons doen net sekere dele van die werk op federale vlak, en ons soek na die staat en die plaaslike om die belangrikste ding te doen. Dit was volgens my heeltemal onprakties en was 'n manier om terug te keer van die besluit wat geneem is. Dit het 'n lang reeks wrywingspunte tussen my en McNamara begin, wat daartoe gelei het dat hy uiteindelik van die onderwerp gebly het. Laat my min of meer daarmee hardloop totdat dit by die begrotingstyd gekom het. Ek sou hom nie baie tussenin sien nie. [Xix]
Ongeag wat hy bedoel het, het Pittman 'n beroep gedoen op die opsporing-, merk- en voorraadprogramme van bestaande ruimtes totdat hy op 8 Maart 1964 bedank en terugkeer na sy privaatpraktyk (in 'n gebou wat teen daardie tyd vermoedelik 'n en gevulde openbare uitval skuiling). [xx]
DIE GEBOORTE VAN DIE TEKEN
Die uitgawe van 1 September 1961 van die koerant White Plains, New York, die Verslaggewer Versending, het White Plains met trots aangekondig as een van die drie stede wat gekies is om deel te neem aan 'n " Atom Shelter Study. " Baltimore en Washington, DC was die ander twee toetsareas waar argitekte onder regeringskontrak skuiling vir 50 of meer mense sou identifiseer . Die entoesiastiese artikel is opmerklik omdat dit die heel eerste publikasie was wat CONELRAD kon vind dat verwys na wat binnekort amptelik bekend sou staan ​​as die National Fallout Shelter Sign. Tien paragrawe in die verhaal verskyn die volgende vermelding: "Die opnamespanne sal toestemming soek om alle geboue te ondersoek wat ondersoek wil word …Later sal hulle toestemming vra om eenvormige tekens te ontwerp wat in Washington ontwerp is om die skuiling te identifiseer. " [xxi]
Voor 1961 is openbare skuilings hoofsaaklik in groot stedelike gebiede aangetref en is lukraak aangewys met tekens wat gereeld 'n groot "S " -karakter gehad het. Baie van hierdie skuilings het oorgebly uit die Tweede Wêreldoorlog toe konvensionele lugaanvalle gevrees is. Sommige skuilings is na 1949 gebou toe die Russe hul eerste atoombom getoets het. Daar was geen gestandaardiseerde nasionale toesig oor hierdie openbare skuilings nie. Selfs nadat die National Fallout Shelter -program verby die beplanningsfases was, is die teken wat ingespan sou word om hierdie ruimtes te identifiseer, amper as 'n nagedagte behandel. [Xxii]
In Mei 1961 het Robert W. Blakeley pas teruggekeer na sy Washington, DC Army Corps of Engineers -kantoor van 'n vakansie van drie weke in die weste. Hy vind 'n briefie op sy lessenaar van die adjunkhoof van ingenieurs, generaal-majoor Keith R. Barney (1904-1977), wat tot die beste herinnering van Blakeley in 'n eksklusiewe CONELRAD-onderhoud gesê het: As jy terugkom, het ek wil met jou praat oor die vervaardiging van 'n paar plakkate op die spoorbord vir 'n skuilingprogram wat oorweeg word. " [xxiii]
Op hierdie stadium in sy loopbaan was Blakeley, 'n veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog en die Koreaanse Oorlog, 'n burger op hoë vlak by die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs. Hy is in die korps gewerf by die Veterans Administration, waar hy gewerk het na sy militêre diens en 'n studie in ingenieurswese aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley. Teen die tyd dat hy vir sy Fallout Shelter Sign -missie opgeneem is, was Blakeley se amptelike titel direkteur van die administratiewe logistieke ondersteuningsfunksie. Om te sê dat hy baie goed op sy gebied was, is 'n understatement en hy het 'n uitgebreide personeel en was verantwoordelik vir meer as 60 ingenieursbedrywighede regoor die wêreld. Meer as 40 jaar later is die afgetrede Blakeley verlore omdat hy op sy vlak geteiken is vir wat hy as 'n taak van 8220 (of projekbestuurder) beskou het. [Xxiv]
Maar hy was doelgerig en toe Blakeley later die oggend by die kantoor van die generaal -majoor inkom, vra die oue ou hom om te verduidelik wat 'n spoorwegbord is. Na 'n kort handleiding van Blakeley oor die materiaal, het Barney die missie verduidelik, en wat ek verstaan, gaan ons 'n opnameprogram doen om skuilings vir mense in die hele land te identifiseer. Dit is nie goed gedefinieer nie, maar al hierdie mense sal 'n manier moet hê om te weet waar hierdie skuilings is. Wat dink jy moet ons doen? "
By gebrek aan 'n onmiddellike antwoord vir die generaal-majoor, het Blakeley die idee oor die volgende paar weke op 'n soort terugslae manier oorweeg. Dit was eers toe 'n luitenant -kolonel van die burgerlike werksfunksie hom kontak, dat die bord 'n primêre fokus geword het. Die man, wie se naam Blakeley nie onthou nie, was 'n skakeling vir burgerlike verdediging vir die skuilingprogram. Blakeley en die skakeling het " bullesessies " gehou oor wat van so 'n teken vereis word. En op 'n sekere punt, onthou Blakeley, het die paar hul aflewerings uit die oogpunt benader dat wat ons ook al ontwikkel het, bruikbaar moet wees in die sentrum van New York, Manhattan, as al die ligte uit is en mense aan is die straat en weet nie waarheen om te gaan nie. " Met hierdie kriterium in gedagte, het hulle albei tot die gevolgtrekking gekom dat die spoorwegbord nie pas by die rekening:#8220Railroad -plakkaatborde gaan nie in die middestad van Manhattan werk nie, omdat hulle nie telefoonpale het nie (om die bordjies op te plaas). die hitte van die brande wat sou volg op 'n atoombom.
Met die belaglike idee van spoorwegbord van die tafel af, het Blakeley met 'n paar korps -grafiese mense vergader en die opsies bespreek. Vanaf die begin van hierdie fase van die tekenontwikkeling was hy daarteen gekant om die bestaande stralingsgevaar simbool trefoil ontwerp te gebruik vanweë die opvatting dat dit nie op 'n konsekwente manier gebruik word nie. Teen 1960 was die stralingsimbool egter heeltemal gestandaardiseer en is dit inderdaad geregistreer deur die American Standards Association (nou die American National Standards Institute).
So stuur Blakeley verteenwoordigers van sy span na die ontwerpverkoper, Blair, Inc., 'n grafiese onderneming wat toe geleë is by Bailey 's Crossroads in Fairfax, Virginia. Blair, Inc. het gereeld aan regeringskontrakte gewerk, en die idees wat in die kantoor van Blakeley ontstaan ​​het, is met hul ontwerpers gedeel. Blakeley het aan CONELRAD gesê dat hy die volgende basiese riglyne aan sy mense gegee het om aan Blair, Inc oor te dra. ontwerp moes hulle vir ons 'n plek hê om rigtingpyle te druk. ' " Blair, Inc. is ook deur Blakeley opdrag gegee dat die bordjie iets moet wees wat mense se aandag sal trek en hulle na die ligging kan lei. wat die beste kleurkombinasie vir hierdie doel was. Die reaksie wat deur Blakeley aangehaal is, was: oranje of geel en swart is die een wat die meeste in die grafiese veld gebruik word. #8217's doen dit en dit was so eenvoudig. " [xxv]
Blair, Inc. is in 1952 gestig deur die oorgeplante Chicagoan Shy S. Greenspan. Greenspan was 'n versierde veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog wat tydens die Koreaanse Oorlog herroep is om by Fort Belvoir in Virginia te dien. Bob Love, 'n werknemer van Blair wat by die onderneming begin het kort nadat die Fallout Shelter Sign -kontrak in 1961 voltooi is, onthou in 'n onderhoud met CONELRAD dat hy vol vertroue was dat Greenspan self by die werk betrokke sou wees. Volgens Blair was die kunstenaarsafdeling van Blair in daardie dae sewe of agt mense en Greenspan was prakties, en dit was vir Love logies dat die stigter van die onderneming by hierdie projek betrokke sou gewees het . Mnr. Greenspan het in 1984 by Blair afgetree en is op 3 September 2000 op 85 -jarige ouderdom oorlede. [Xxvi]
Blair Jackson, die dogter van Greenspan en die huidige mede-eienaar van die onderneming, het via haar man en sakevennoot, Scott Jackson, aan CONELRAD oorgedra dat sy onthou hoe haar pa met liefde praat oor die onderneming se betrokkenheid by die ontwerp van die Fallout Shelter Sign . Mev. Jackson het haar persoonlike indrukke oor hierdie belangrike simbool direk in 'n e-pos aan CONELRAD gesê: Ek onthou die gemengde gevoelens van die een, die opgewondenheid en trots om die tekens van uitval in elke gebou te sien, en twee , die waarskuwing om bedag te wees en te besef dat daar 'n aangewese gebied is om na te gaan in geval van nood. " [xxvii]
Blakeley onthou dat Blair, Inc. met 'n aantal voorlopige sketse teruggekom het. Ek het almal behalwe omtrent ses uitgeskakel.En een van hulle het wel 'n variasie op die (stralingswaarskuwing) trefoil bevat sonder die middelpunt. " Hy het besluit om dit in sy amptelike aanbiedingsportefeulje op te neem omdat hy seker gevoel het dat iemand in die goedkeuringsketting sou vra oor so 'n ontwerpopsie [xxviii] Ironies genoeg, ondanks jare se debat oor of die Fallout Shelter -teken bloot 'n afgeleide van die stralingswaarskuwingsimbool was, kan dit heel moontlik wees dat dit geïnspireer is deur 'n duideliker bron: "Hornung 's Handbook of Designs & amp Devices & #8221 die eerste keer gepubliseer in 1932 en sedertdien verskeie kere herdruk. [Xxix]
Die boek, 'n deurlopende grafiese naslaanwerk wat destyds wyd gebruik is, het 'n driehoekige ontwerp identies na die Fallout Shelter Sign -simbool. [xxx] Trouens, toe die teken by die regteradvokaat -generaal (JAG) se patentafdeling ingehandig is, het hierdie ooreenkoms by die regering se handelsmerkprokureurs nie opgemerk nie. In 'n reaksie van 6 November 1961 van JAG aan die hoofadvokaat vir die ingenieurshoof is die volgende gewys:
Die sirkel- en driehoekreëling is nie nuut en oorspronklik nie. Fig. 349 in Hornung, Handbook of Designs and Devices (1946) toon dieselfde sirkel-driehoek-rangskikking. [Xxxi]
Die regeringsadvokate in hul memorandum noem dit nie dat 'n eindnota in die uitgawe van die boek van 1946 van Hornung verduidelik dat die driehoekige rangskikking in Fig. 349 " is 'n voorstelling van 'n ou simbool vir die Godheid. " [xxxii]
Toe hy uitgevra is oor die ander idees waarmee Blair, Inc. vorendag gekom het, kan Blakeley net een onthou: een van hulle het 'n gesin van drie gewys wat hande vashou en grafies oor die sentrum beweeg het#8230 " hy brei hierdie beskrywing effens uit: " [it] toon 'n gesin van drie wat in diepte perspektief na 'n skuiling beweeg, 'n klein trefoil het, sonder die middelpunt, in skadu agtergrond. " Ongelukkig het Blair, Inc. no. behou langer rekords uit hierdie era van sy geskiedenis, en die Amerikaanse regering ook nie, dus bly ons net agter met die interessante woordfoto wat deur Blakeley geïllustreer word. [xxxiii]
Blair Inc se ontwerpwerk het ongeveer 'n maand lank in die kantoor van Blakeley gesit en stof bymekaargemaak, waartydens kolonel Warren S. Everett (1910-2001), die nuut benoemde direkteur van die National Fallout Shelter Survey and Marking Program, opgerig is. winkel volgende doen of aan die ingenieur. Blakeley het hierdie nabyheid van die kantoor gereël om sy Fallout Shelter Sign -projek beter aan die kolonel te kan oorhandig. . Hy het gesê, 'Gee my tyd, ek moet my personeel aan die gang kry, ons moet hierdie hele program aan die gang kry', het ek gesê, 'goed', iemand moet dit goedkeur iets voordat ons dit kan doen. ' "
Nie lank na hierdie gesprek is skielik 'n vergadering in die Pentagon deur die spesiale assistent van die sekretaris van die weermag, Powell Pierpoint (1922-1998), ontbied om die tekenopsies formeel te hersien. Blakeley vertel hoe hy die boodskap gekry het dat 'n aandbyeenkoms geskeduleer is: Eendag het ek vroeg huis toe gegaan en saam met my kinders na die swembad gegaan - ons behoort aan 'n gemeenskaplike swembad, 'n halfblok van my huis af. vrou kom af en sê: 'Col. Everett 's oor die telefoon en sê dat u by die Pentagon moet wees vir 'n vergadering om 19:00 vanaand. ' "
Blakeley, effens geïrriteerd oor die ongerief om in die spitsverkeer in Washington te moet veg, het Everett opdrag gegee om die Blair, Inc. -kuns uit sy kantoor te vergader en hom by die Pentagon te ontmoet vir die ontwerpoorsig. By die vergadering was slegs die drie mans: Blakeley, Everett en Pierpoint.
Blakeley onthou die vergadering duidelik en het verskeie kere gelag toe hy die omstandighede aan CONELRAD beskryf het: Terwyl ons daar was by die honde- en ponieskou, het ons alles opgestel en het ons rondgegaan en hy (Pierpoint) het na my gekyk en hy gesê, 'I 'm gewoond aan stofsuierverkopers, wat beveel jy aan? ' En dit het my altyd in my gedagtes vasgehou. Ek is nie seker of hy ontsteld is of net vir my probeer sê het om met die program voort te gaan nie. "
Nadat hy Pierpoint in kennis gestel het en vir ongeveer tien minute deur die verskillende opsies gegaan het, het Blakeley die trefvormige ontwerp aanbeveel vanweë die eenvoud en die maklik herkenbare kleure. Die assistent -sekretaris het toe gesê "OK, gaan daarmee " en verwerp die vergadering. Dit was hierdie vinnig doelbewuste besluit wat uiteindelik gelei het tot honderde duisende geel en swart bordjies regoor die land. Op die vraag of hy dink dat die spesiale assistent -sekretaris die belangrikheid van sy uitspraak besef, het Blakeley gesê: 'Ek dink nie een van ons het dit nie.' geskiedenis om af te druk. [xxxiv]
OORLEWING DEUR SIGARETTE -LIGTER: VERFINERING VAN DIE TEKEN
Nadat die Fallout Shelter Sign deur assistent-sekretaris Pierpoint groen aangesteek is, het Blakeley teruggekeer na 'n paar vroeëre idees wat hy gehad het oor die gebruik van die Minnesota Mining and Manufacturing Company 's (beter bekend as 3M, die maatskappy verantwoordelik vir Post-It Notes ) talente om bordjies in massa te vervaardig wat die maksimum sigbaarheid en duursaamheid sou hê wat nodig sou wees vir die Tweede Wêreldoorlog. Die inspirasie van Blakeley om 3M te gebruik, kan teruggevoer word na sy vroegste Bullsessies met die luitenant -kolonel oor hoe die bord gebruik sou word:
Tydens die gesprekke met die luitenant -kolonel het ons gepraat oor die kuipe van New York. Ons het gepraat oor immigrante, ons het oor skoolkinders gepraat oor die behoefte aan vinnige erkenning op daardie gebied. Ek onthou die bespreking wat my en Everett daartoe gelei het. Ek het vir hom gesê dat ek daaraan gedink het en as niemand in die middestad kon sien nie - wat sou 'n persoon in die meeste gevalle op hul persoon hê, wat hulle sou help om hul weg te vind. Ons het tot die gevolgtrekking gekom dat ten minste die helfte van die mense in hierdie land op daardie tydstip gerook het en daarom kan 'n sigaretaansteker die enigste verhelderende faktor wees. Ons het dus gedink as 'n sigaretaansteker brand, wat kan ons sien en hoe ver.
Dit was die gewone groen verkeerstekens wat blykbaar die soort reflektiwiteit bied wat Blakeley soek. Hy het later verneem dat hierdie spesifieke tekens 3M 's se gepatenteerde plaattegnologie gebruik. Ek het Minnesota Mining in die hande gekry en vir hulle gesê ek wil met iemand praat wat iets weet van hierdie tekens wat hulle regoor die land produseer. En hulle het 'n man gehad wat na my toe gekom het. Hy het vir my materiaal gebring. Later het ek na St. Paul (Minnesota) gegaan en deur die fabriek gegaan en geleer hoe hulle die lakens vervaardig. " [xxxv]
Ongelooflik was die regering te goedkoop om baie geld in die navorsing en ontwikkeling van die binnekort alomteenwoordige teken te plaas, sodat Blakeley sy eie toetse wou uitvoer wat hy in sy CONELRAD-onderhoud vertel het:
Het ek nie 'n begroting gehad om dit [die materiaal] in 'n laboratorium of iets dergeliks te plaas om te begin speel nie, so wat ek ook al van Minnesota Mining en ander besprekings oor die saak ingesamel het, het ek huis toe geneem en ek het 'n paar verf gekry wat weerkaatsend was en ek het dit op 'n stuk hout geslaan. Ek het gister met my dogter hieroor gepraat, en sy het my daaraan herinner dat ons afgaan na die kelder (met die ligte uit) en dit laat oprig (die stukke hout) en ons kyk dit met flitse. En toe haal ons die goed uit die veld en gooi modder daarop en water daarop.
Uit hierdie sonderlinge eksperimente kon Blakeley begin om spesifikasies op te stel vir 'n potensiële verskaffer om die tekens te vervaardig. [Xxxvi]
BID OP DIE TEKEN VAN DIE APOCALYPSE
Met die goedkeuring van die ontwerp van die bord, het Blakeley nog 'n rukkie in die prentjie gebly om 'n paar van die langdurige probleme wat opgelos moes word, voor die massaproduksie op te los en die kontrakteringsverantwoordelikhede aan die aankoophoof af te gee. by die Baltimore -distrik van die Army Corps of Engineers:
Nadat ek dit gekry het, het ek die kantoor gehelp om te ontwikkel wat ons dink die tekens en behoeftes sou wees, het dit duidelik geword dat ons nie van rigtingtekens soos regs en links praat nie. Maar ons moes pyle in baie rigtings hê om mense te wys om op en af ​​te gaan met sulke dinge. Toe ek toevallig my aanvanklike aantekeninge en sketse aan hulle gegee het, het ek 'n gedeelte bo -op gehou wat 'n prentjie hier en pyltjies na onder wys dat ek 'n spasie nodig het waar ons kon druk. Maar dit het my erg gepla, want ek het aan die logistiek gedink om tekens en pyle te kan stoor en uit te reik, en ons het in daardie dae selfs gepraat oor kapasiteitsareas op die plakkaat wat sou vertel hoeveel in 'n spesifieke [skuiling] gebied kan wees . Die veelheid om al die dinge te probeer voorraadhou en hanteer, het my net ontstel. Terwyl ek met die Minnesota Mining [3M] -mense gepraat het, het ons die idee gekry van klein pyltjies wat regs, links, op en af ​​sou wys, wat permanente kleefmiddels sou wees wat vasgehou sou word op watter teken ook al. En ons het dieselfde gedoen met "capacity straat om X aantal tekens te laat baseer op die vervaardigde ontwerp.
Op hierdie stadium was dit 'n uitgemaakte saak dat 3M die ideale onderneming was om aan al die gespesialiseerde vereistes van die vervaardiging van die Fallout Shelter Sign te voldoen, maar op die elfde uur het 'n mededingende onderneming, Alfray Products, Inc. van Coshocton, Ohio, protes aangeteken teen die voorgestelde kontrak toekenning. Dit het geblyk dat Alfray die bordjies kan vervaardig met 'n goedkoper tegniek as 3M 's se eie lakproses ("Scotchlite "). Ek beland in die Pentagon en probeer verdedig waarom ek die laken [vir die teken] gespesifiseer het, en#8221 onthou Blakeley met 'n spoor van irritasie in sy stem. Wel, ons het die lakens teruggehou en vir krale-op-verf [die goedkoper mededingende proses] gegaan. En die uitrusting het 'n deel daarvan [die kontrak] gekry, en Minnesota Mining het blykbaar nog hul groot produksiefasiliteit in Alabama gehad en kon ook krale-op-verf vervaardig. Dit is dus een van die klein gruwelverhale wat daarmee gepaard gegaan het om dit gereed te kry. " [xxxvii]
By die aankondiging van Alfray se stuk Fallout Shelter Sign op 26 Februarie 1962, het die Coshocton (Ohio) Tribune seker gemaak nie om die meer bekende 3M buite die stad te noem:
'N Plaaslike onderneming om tekens vir uitval te produseer
Alfray Products, Inc., North Fourteenth St., het die kontrak gekry om 'n miljoen tipe 2 uitvaltekens te vervaardig, het Alfred J. Riley, president van die firma, vandag berig.
Die produksie begin oor sewe dae op die bordjies wat vir die Amerikaanse Army Engineering District, Baltimore Corps of Engineers, vervaardig moet word. Die projek word binne agt weke voltooi.
Ses en dertig ondernemings in die hele land het bod ingedien om die werk te verrig, maar die plaaslike firma was die laagste bieër en#8230 [xxxviii]
Alfred J. Riley, die president van die onderneming wat in die artikel genoem word en die destydse burgemeester van Coshocton, is in 1995 op 78-jarige ouderdom oorlede. Alfray Products, Inc. bestaan ​​nie meer nie. [Xxxix]
Bob Schoonover was 'n jong chemiese ingenieur by 3M, slegs 'n paar jaar uit die kollege toe hy die produksie van die groter aluminium van tipe I (buitekant) Fallout Shelter Sign (Alfray, die ander verskaffer), vervaardig het. kleiner tipe II -bord wat van staal gemaak is en in binnenshuise ruimtes gebruik is). CONELRAD het die nou afgetrede Schoonover gevind en hom gevra om ons te vertel van die ervaring vanuit sy unieke perspektief as Fallout Shelter Guy. As antwoord op ons vraag oor hoe dit was om so 'n vreemde projek voor te stel , Het Schoonover per e-pos gesê: In 1961 lyk die produk nie meer so ongewoon soos 45 jaar later nie en die Tweede Wêreldoorlog het 16 jaar vroeër geëindig met die gebruik van kernwapens. Nadat 3M die bod gewen het, moes ek meer vertroud raak met die besonderhede van die bord, maar die ontwerp en kleure van die Fallout Shelter Sign lyk glad nie ongewoon nie. " [xl]
Toe hy gevra is om te beskryf hoe die Type I Fallout Shelter Sign vervaardig is, is die bevel van Schoonover oor die ou besonderhede niks minder as indrukwekkend nie:
Die proses wat ek onthou, was dat die aluminiumsubstraat in rolvorm (wyd en lank) deur Alcoa verskaf is van 'n fabriek in die vierstede -gebied (Iowa en Illinois) met 'n swart laken in Alabama en afgelewer by ons fabriek in Guin, Alabama. 'N 3M -skerm het die geel gedeelte gedruk, die krale op die nat geel laag laat val en dan die geel laag genees (gedroog).
Voordat die onderneming bekendstel wat Schoonover honderdduisende tekens is, het hulle monsters vir die regering vervaardig: Ons het wel prototipes gemaak om aan te toon dat ons die vermoë het, asook om die produk te demonstreer. " [xli ] Dit was 'n demonstrasiebord wat gebruik is vir die heel eerste teken -onthullingseremonie in die Westchester County -gebou in White Plains, New York op Martinelaan 148 op 4 Oktober 1961. Die eerste teken, wat 'n skuilingskapasiteit van 1 730 aandui, was belangrik genoeg om 'n gordynoproep vir sy hoofargitek van die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs te verseker. [xlii]
Volg die pyle: die groot onthulling
In elk geval, ek het gedink dat alles goed gaan, en Robert W. Blakeley onthou van die vordering van die bord deur die burokrasie, en ek het eendag gebel (kolonel) Everett en hy het gesê: &# 8216 iemand moet in White Plains, New York, wees vir 'n perskonferensie. Hulle gaan 'n perskonferensie hê na die eerste plasing van die teken. Kan u dit doen? ' En ek het gesê, ' Wel, ek moet in elk geval New York toe, so seker, ek sal dit doen. ' Dus, ek het daarheen gegaan en met die [man in beheer van die fasiliteite] en ons het 'n bietjie laat gehardloop en hy het gesê: 'Ons gaan agteruit om na die konferensiekamer te kom.' ) teken op die muur en hy sê: "Die verdomde kinders was weer hier!" Hulle het die pyle afgetrek en in die verkeerde rigting gesit. Ek het omtrent omgekom omdat die pyle veronderstel was om aan te hou en permanent te bly. Dus het ek teruggekeer na Minnesota Mining (3M) en vir hulle gesê dat ons 'n probleem het, en toe adviseer ek die kontrakteur. "
Die buitenste Fallout Shelter Sign, onthou Blakeley, was reeds op die gebou aangebring, maar " het teruggetrek vir die seremoniële doeleindes van die klein ("Ek dink nie daar was meer as 'n dosyn mense daar nie). Hy onthou dat hy erken word dat hy Washington verteenwoordig, maar dat hy nie gevra is om te praat nie. Nadat die bord ontbloot is, het Blakeley laggend gesê: "Ons sug van verligting en gaan huis toe."
Maande later het die minister van gesondheid, onderwys en welsyn, Abraham Ribicoff, in 'n brief aan die minister van verdediging, Robert S. McNamara, gekla dat die Fallout Shelter Sign te veel na die stralingsimbool van die Atomic Energy Commission (AEC) lyk en dat hy bekommerd is oor die Die risiko's wat hierdie ooreenkoms inhou
Maar dit was nie meer die hoofpyn van Blakeley nie en Steuart Pittman, assistent -sekretaris van verdediging, het Ribicoff namens sekretaris McNamara teruggeskryf. Pittman se brief bevat 'n verwysing na 'n menslike faktore -navorsingsielkundige genaamd L.E. Baker. Ongelukkig bestaan ​​daar geen lêers uit hierdie studies nie en is die sielkundige wat dit gedoen het, dr. Lynn Erland Baker, oorlede in 1992. Volgens 'n biografiese naslaanboek is Baker in 1909 gebore en ten tyde van die Fallout Shelter Sign -ontwikkeling was hy &# 8220U.S. Hoofsielkundige van die weermag. " [xliv]
In 'n latere memorandum, wat oënskynlik intern die kommer wek, het die amptenaar van die burgerlike verdediging, Gerald R. Gallagher, 'n memorandum geskryf vir die direkteur van federale bystand, William P. Durkee, wat hom verseker het dat verteenwoordigers van die Atomic Energy Commission (AEC) gemaak het geen beswaar teen die gebruik van die [die Fallout Shelter Sign] -simbool nie en het aangedui dat daar in werklikheid geen ooreenkoms was tussen die "Radiation Area " -bord en die " Fallout Shelter " -bord langs mekaar. & #8221 [xlv]
Die White Plains -seremonie was natuurlik net die eerste bordjie (die tweede, soos in die JAG -lêer genoem, was by die Holabird Elementary School in Baltimore, Maryland). [Xlvi] Soos die 1960's aangestap het, sou daar byna 'n miljoen tekens wees op geboue en in gange en lobbye regoor die land aangebring word. [xlvii] In die beginjare sou burgemeesters en goewerneurs en ander openbare amptenare hierdie bordjies vir hul eie politieke voordeel gebruik, net soos vredesaktiviste die teken vir protesdoeleindes sou gebruik . [xlviii]
En om seker te maak dat niemand die doel van die nuwe teken gemis het nie - die regering het 'n openbare bewusmakingsveldtog geloods wat onder meer 'n radio -PSA insluit waarin 'n vrou met haar psigiater oor die nuwe simbool vir burgerlike verdediging gepraat het. Daar was ook televisieplekke, advertensieborde, pamflette en metro- en busadvertensies. [Xlix] Maar gou genoeg verdwyn die geel en swart bordjie eenvoudig op die agtergrond van die alledaagse lewe.
Die Koue Oorlog is moontlik lankal verby, maar die handewerk van Robert W. Blakeley en Bob Schoonover kan nog steeds op geboue regoor Amerika gesien word (die regering het nooit 'n formele verwyderingsprogram gehad nie) [l] en in "cameo " verskyn in films en op televisieprogramme. The Fallout Shelter Sign is selfs op die voorblad van Bob Dylan se klassieke album van Bringing All Back Home en#8221 uit 1965. [li] En 'n vergeling van 'n koerantadvertensie wat uitknip vir die rock -toer van The Who 's in 1973 wat die bordjies toegeëien het Die ikoon is nogal onwaarskynlik in die amptelike regteradvokaat -generaal se lêer in Arlington, Virginia. [lii]
Diepgaande begrawe in hierdie lêer is 'n memorandum van 12 Oktober 1961 wat erkenning gee aan die persoon wat hoofsaaklik verantwoordelik was vir die ikoniese teken. Die eenvoudige teksreël sê vir die rekord dat " Die ontwerp is vervolmaak deur mnr. R.W. Blakeley … "
Dekades later bly die afgetrede ingenieur nederig toe hy uitgevra word oor die reaksie van sy vriende en familie op sy unieke plek in die geskiedenis van die Koue Oorlog:
Eerlik, ek het nog nooit baie bespreking gehad nie (met betrekking tot die teken). My dogter onthou ons episode in toetsmateriaal. En toe hulle (sy kinders) jonk was, gaan ons in die straat af en een van die kinders sê: 'Pa, daar is een van u tekens.' #8217s net soos baie van die ander dinge wat in die lewe gebeur. Dit is net een van die roetine dinge. Ek weet nie of ek ooit 'n geleentheid gehad het om vir iemand te vertel dat ek daarby betrokke was nie, want ek dink nie dit was ooit hoog op my prioriteite nie. Ek dink ek het dit nog nooit as 'n belangrike item beskou soos dit blykbaar is nie. [Liii]
POSTSCRIPT: VERBORG IN VLAKSIG
Op hierdie stadium kan die leser wonder hoe ons die antwoorde gevind het waaruit die verslaggewer ontwyk het Rollende klip en ten minste 'n paar ander wat die oorsprong van die Fallout Shelter Sign nagestreef het. In teenstelling met die teken self, was die sleutel tot die ontrafeling van die verhaal van die begin af duidelik weggesteek. Op die meeste Fallout Shelter Signs (en die in ons kantoor) is daar die volgende kleinletters: " Moet nie sonder toestemming van die Departement van Verdediging gebruik of weergegee word nie. " Vanaf dag een moes dit 'n rooi vlag gewees het om ons dat die teken by 'n wettige gesag geregistreer is met 'n ooreenstemmende papierspoor wat die ontwikkeling daarvan verduidelik. Ongelukkig het dit ons nog 'n paar jaar geneem om hierdie punt te besef en uiteindelik ons ​​"Eureka! " oomblik te bereik. In plaas daarvan het ons die departement van verdediging gekontak om die eienaarskap van die bord te vra. Dit was natuurlik 'n totale vermorsing van tyd. [Liv]
Eers in 2006, toe ons 'n top-tot-onder-oorsig gedoen het van al die materiaal wat ons oor ons onderwerp bymekaargemaak het, het ons die draad van die lood gesien wat die padkaart sou wees om ons navorsing te voltooi. In een van die dokumente wat verband hou met die stralingswaarskuwingsimbool, het ons opgemerk dat die simbool deur die National Bureau of Standards (nou die National Institute of Standards and Technology of NIST) aanvaar is. [Lv] Dit het onmiddellik tot ons deurgedring dat dieselfde kan die geval wees met die Fallout Shelter Sign en ons het vinnig 'n e-pos navraag aan NIST gestuur.
Ongeveer 'n week later kom 'n antwoord terug van 'n bibliotekaris wat verklaar dat die teken nie by haar agentskap aangeteken is nie, maar was in die aanlyn databasis van die U.S. Patent and Trademark Office. Die inligting in die Amerikaanse patent- en handelsmerkrekord was natuurlik 'n goudmyn van data, veral omdat dit die JAG -prokureur vir die mees onlangse hernuwing van die sertifikaatmerk (in 2003) en#8211 'n mnr. Peter Nyce, jr. 'n E-posnavraag is aan mnr. Nyce gestuur, waarin onder meer gevra word of die naam (s) van die persoon (s) wat vir die teken verantwoordelik was, ingesluit kan word in die oorspronklike versoek om 'n sertifiseringsmerk vanaf die vroeë 1960's.
'N Omvattende antwoord kom 'n dag later terug van Nyce 's -kollega, J. Scott Chafin, die handelsmerk- en kopieregprokureur in die afdeling regulerende wet en intellektuele eiendom van die Amerikaanse Army Legal Services Agency, kantoor van die advokaat -generaal van die regter, departement van die Weermag. Mnr. Chafin het die naam verskaf uit die lêer van die man wat die ontwerp van die Fallout Shelter Sign, en#8220Mnr. R.W. Blakeley. " Gelukkig was mnr. Blakeley nog steeds onder die lewendes en is 'n paar dae later telefonies met hom ondervra. In hierdie onderhoud gee hy besonderhede oor die ontwerp -evolusie van die teken wat tot dusver nog nooit gepubliseer is nie. Mnr. Blakeley se herinneringe het die verkoper nog 'n belangrike voorsprong gelewer wat die besprekings van die ontwerpopsies van die Fallout Shelter Sign, Blair, Inc. voorberei het. is. Ons kon dit nie geskryf het sonder die entoesiastiese samewerking van Robert W. Blakeley.
Die ondersoek na die definitiewe geskiedenis van die Fallout Shelter Sign was 'n lang, ingewikkelde poging en het 'n hoop dokumentasie opgelewer (en geen tekort aan doodloopstrate nie). Gevolglik is daar baie bronne wat in hierdie afdeling aangehaal moet word. Die ondersoek van CONELRAD en ons het ook daartoe gelei dat ons 'n aantal toegewyde amptenare, argivarisse en bibliotekarisse ontmoet het wat ons bygestaan ​​het. In sommige gevalle was hierdie inligtingspersoneel heeltemal verbaas oor die aard van ons ondersoek, maar hulle het in elk geval gehelp.
Soos in die hoofartikel genoem, het die stukrag vir ons projek in 2003 begin toe die tydskrifverslaggewer Lee C. Smith, Rolling Stone -tydskrif, CONELRAD kontak vir inligting oor 'n stuk oor die oorsprong van gewilde simbole (die Happy Face, die vredesteken, ens.). Smith het leiding gesoek oor die ontwikkeling van die Fallout Shelter Sign -simbool. Ongelukkig misluk ons ​​poging om die verslaggewer te help jammer en die daaropvolgende artikel van Smith het geen verwysing na die beroemde geel en swart teken weggelaat nie. Omdat dit die vraag van Smith was wat ons op ons meerjarige soeke begin het, is dit net gepas dat hy eers bedank word.
Ons wil ook dankie sê aan Robert W. Blakeley, voorheen by die US Army Corps of Engineers, vir sy bereidheid om in detail met ons te praat oor sy kritieke rol in die ontwikkeling en verfyning van die werklike teken. Mnr. Blakeley was die man na wie ons deurgaans gesoek het, maar ons het sy naam nie eers in die laaste fase van ons navorsing geken nie. Ons het die naam van mnr. Blakeley gevind deur navorsing te doen oor die Fallout Shelter -sertifiseringslêer wat deur die regteradvokaat -generaal onderhou word. Ons is die mense by JAG baie dank verskuldig dat hulle ons in hierdie verband gehelp het. Bob Schoonover, voorheen met 3M, bied 'n waardevolle perspektief op die produksiekant van die Fallout Shelter Sign.
Michael J. Broadhead van die Army Corps of Engineers History Office het waardevolle leiding gegee om 'n paar leemtes in die verhaal van die Fallout Shelter Sign in te vul.
Dr. Paul W. Frame se navorsing en leiding rakende die oorsprong en evolusie van die stralingswaarskuwingsimbool was noodsaaklik. Dr. Frame is die direkteur van professionele opleiding aan Oak Ridge Associated Universities (ORAU).
Soos altyd was die personeel by die National Archives (insluitend die Eisenhower en Kennedy Presidentsbiblioteke) ongelooflik behulpsaam met die verskaffing van belangrike dokumente wat verband hou met die Fallout Shelter -teken en die Amerikaanse burgerlike verdediging in die algemeen.
Eric Green, stigter en kurator van die ongelooflike aanlyn burgerlike verdedigingsmuseum, het die Fallout Shelter Sign- en#8220bewustheid- en#8221 beelde wat in hierdie artikel gebruik word, verskaf. Die beelde en honderde ander burgerlike verdedigingsfoto's en -dokumente kan op Eric's webwerf besoek word.
En spesiale dank aan Blair Jackson by Blair, Inc. dat hy met ons gepraat het en haar herinnerings en 'n paar argieffoto's van die onderneming verskaf het. Dankie ook aan Bob Love by Blair, Inc. dat hy met ons gepraat het.
Bykomende lesing: CONELRAD se onderhoud met Robert Murtha, 'n man wat gehelp het om Fallout Shelter Signs te plaas tydens die Kubaanse missielkrisis.
[i] Robert W. Blakeley mondelinge geskiedenis uitgevoer deur Frank N. Schubert, 9 April 1986 en 25 Junie 1986, US Army Corps of Engineers History Office Archive p. 63.
[ii] Bewyse van 1961 " Eerste gebruik " van die teken gevind in: Memorandum RE: Statutory Rights to Design of Fallout Shelter Sign van William R. Orlandi, Adjunk -Algemene Raad, Kantoor van Ingenieurs, 21 November 1961 aan die Hoof , Patente -afdeling, Regter -advokaat -generaal, Departement van die Weermag. Uit die Capacity Fallout Shelter Sign Certification Mark -lêer wat deur die U.S. Army Legal Services Agency, kantoor van die regteradvokaat -generaal, Departement van die weermag onderhou word.
[iii] Raadpleeg CONELRAD 's "Real Life Fallout Shelter Sign Sightings en#8221 Facebook Gallery vir huidige voorbeelde van uitvalskermtekens wat steeds in groot stede aangebring is.
[iv] Lee C. Smith-e-pos aan Bill Geerhart, 11 April 2003. Smith is deur die Koue Oorlog-professor en skrywer Laura McEnaney na Geerhart verwys.
[v] Soos die geheel van hierdie artikel aantoon, was die volledige antwoord op mnr. Smith se ondersoek in 2003 in geen gepubliseerde vorm beskikbaar nie.
[vi] Lee C. Smith, "Signs of the Times, " Rolling Stone tydskrif (RS#992), 15 Mei 2003, pp. 119-120.
[vii] Voorbeelde van die aankondiging van die Fallout Shelter Sign sluit in: "Shelter Sign, " Washington Daily News, 2 Desember 1961 " Volg die pyle, " Los Angeles Times, 2 Desember 1961 "Shelter Vraag, " 3 Desember 1961, New York Times "A-Shelter Sign, " Racine Journal-Times, 2 Desember 1961 " Fallout Shelter Sign, " Portsmouth Herald, 2 Desember 1961 vir & #8220grim " verwysing sien " Sign of the Times, " Hutchinson News, 4 Desember 1961 Vir amptelike onderskrif van die regering se vrylating van Fallout Shelter Sign -foto, sien National Archives and Records Administration (hierna NARA), College Park, Maryland , Records Group 397-MA-19, Folder 27, 27-S-11, Shelter Survey, Departement van Verdediging. Opmerking: die teks van die onderskrif weerspieël noukeurig die van 'n konsepbladblad met 'n uitval -skuiling -teken wat u hier kan sien: http://conelrad.com/books/flyleaf.php?id=365_0_1_0_M.
[viii] "Civil Defense: Boom to Bust, " Time magazine, 18 Mei 1962. Die naam van die sakeman is Frank F. Norton, president van die National Shelter Association en eienaar van die Atomic Shelter Corp.
[ix] John M. Goshko, " $ 93 Million US Hunt for Shelters Started, " Washington Post, 2 Desember 1961. Vir die Rockefeller -verwysing en 'n uitstekende geskiedenis van die oorsprong van die uitvalprogram, sien Fred Kaplan, The Wizards of Armageddon (New York: Simon en Shuster, 1983), pp. 307-314.
[x] L.C. McHugh, "Ethics in the Shelter Doorway, " America, 30 September 1961. Vir meer inligting oor McHugh sien: http://conelrad.com/books/flyleaf.php?id=333_0_1_0_M7.
[xii] President John F. Kennedy, " Radio- en televisieverslag aan die Amerikaanse volk oor die Berlynse krisis, " 25 Julie 1961, John F. Kennedy Presidential Library and Museum. Om na die toespraak te kyk en te luister, sien: http://www.jfklibrary.org/Historical+Resources/Archives/Reference+Desk/Speeches/JFK/003POF03BerlinCrisis07251961.htm.
[xiii] Vir voorbeelde van sommige van die meer absurde bykomstighede vir burgerlike verdediging, sien Edward Zuckerman, The Day After World War III (New York: Viking, pp. 137-138).
[xiv] Tydskrif Life, 15 September, 1961 Fallout Protection: wat u moet weet en moet doen oor kernaanval, sien meer oor die JFK Life -kwessie: http://conelrad.com/books/flyleaf.php?id=322_0_1_0_M7.
[xv] Departement van Verdediging, Kantoor vir Burgerlike Verdediging, Amerikaanse drukkantoor, O �, 1961, 46 bladsye. Civil Defense Fireside Chat – 1961, John F. Kennedy Presidential Library and Museum, Theodore Sorenson Papers, Box 30, Civil Defense. Vir meer inligting oor die burgerlike verdedigingsboekie, sien: http://conelrad.com/books/flyleaf.php?id=391_0_1_0_M44. Vir meer inligting oor die Fireside Chat, sien: http://conelrad.com/books/flyleaf.php?id=363_0_1_0_M4.
[xvi] Sien die aanhaling hierbo vir "Fireside Chat. "
[xvii] Vir verwysing oor burgerlike verdedigingsbegroting, sien Fred Kaplan, Wizards of Armageddon (New York: Simon en Schuster, 1983), p. 314 (Kaplan beskryf hoe die Kennedy -administrasie se totale begrotingsaanvraag van die burgerlike verdediging van $ 695 miljoen deur die kongres in die somer van 1962 tot slegs $ 80 miljoen verminder is) Pittman se bitterheid oor hoe hy in sy rol in die Kennedy -administrasie is 'n subjektiewe mening, maar ons glo dat dit duidelik is uit die hele mondelinge geskiedenisonderhoud.
[xviii] " Direkteur gekies vir burgerlike digtheid, " New York Times, 31 Augustus 1961 "Meester van burgerlike verdediging, Steuart Lansing Pittman, " New York Times, 30 Oktober 1961.
[xix] Steuart L. Pittman mondelinge geskiedenisonderhoud deur William W. Moss, 18 September 1970, John F. Kennedy Presidential Library and Museum, pp. 6-8.
[xx] Jack Raymond, "U.S. Direkteur van burgerlike verdediging bedank, " New York Times, 9 Maart 1964. Nota: In 'n e-pos antwoord van 19 Desember 2003 van die sekretaresse van Pittman, Linda Loomis, aan Bill Geerhart, het sy haar baas aangehaal en gesê: 8220 As ek betrokke was by besluite oor die uitval skuiling teken, kan ek dit nie onthou nie
[xxi] " Wit vlaktes gekies vir Atom Shelter Study, en#8221 Reporter Dispatch, 1 September 1961.
[xxii] Vir 'n beskrywing van pre-National Fallout Shelter Program-skuilings en bordjies, sien die verslag " Status of Civil Defense in America 's Largest Cities, " American Municipal Association, Washington, DC, November 1954. Vir verwysing na WWII- era skuilingstekens sien "CD Head Fends Questions on Closed Dupont Shelter, " Washington Post, 1 Junie 1963. Die aard van die hantering van die teken word bewys in Blakeley se verhaal oor hoe hy gekom het gekies word om die ontwikkeling daarvan aan te moedig.
[xxiii] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006. Vir biografiese inligting oor M.G. Keith Barney sien: "Gen. K.R. Barney, van Army Engineers (Obituary), " Washington Post, 13 Januarie 1977.
[xxiv] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006. Nota: In Blakeley se mondelinge geskiedenisonderhoud vir die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs van 1986, het hy die volgende gesê toe hy gevra is waarom hy moontlik vir die Fallout gekies is Skuilbordprojek: " Wel, dit het aanvanklik gekom omdat hulle dit as 'n drukkery beskou het vanweë die spoorwegbord. Maar dit was nie die oplossing vir die probleem nie. Toe ek agterkom dat hulle nie kriteria het nie (vir die teken), het ek my eie kriteria opgestel. Army Corps of Engineers History Office Argief bl. 65.
[xxv] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006. Vir verwysing na stralingsimbole sien " Bykomende opmerkings oor die ontwikkeling van die stralingswaarskuwingsimbool, " deur Saul Harris, 'n referaat in die boek van Ronald L. Kathren en Paul L. Ziemer, Health Physics: A Backward Glance (New York: Pergamon Press, 1980), p. 108.
[xxvi] Detail oor die stigtingsdatum van Blair, Inc., afgelei van Shy S. Greenspan se biografiese materiaal wat aan die huidige mede-eienaar van die maatskappy, Blair Jackson, aan CONELRAD verskaf is, ander biografiese gegewens, insluitend sterfdatum, afgelei van die volgende: & #8220Shy S. Greenspan, Commercial Artist (Obituary), " Washington Post, 8 September 2000 Details on size of Blair, Inc 's art department and Shy S. Greenspan 's " hands-on " worth gewoontes afkomstig van 'n onderhoud van 22 Augustus 2006 met die werknemer van Blair, Inc, Bob Love, gevoer deur Bill Geerhart. Mnr. Love het in Oktober 1961 met die onderneming begin.
[xxvii] Scott Jackson e-pos aan Bill Geerhart, 15 Augustus 2006, Blair Jackson e-pos aan Bill Geerhart, 31 Augustus 2006.
[xxviii] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006.
[xxix] Die debat oor of die simbool Fallout Shelter Sign deur die stralingswaarskuwingsimbool beïnvloed is, het blykbaar deur Saul Harris begin in 'n paragraaf in sy referaat " Bykomende opmerkings oor die ontwikkeling van die stralingswaarskuwingsimbool " wat verskyn het in die boek deur Ronald L. Kathren en Paul L. Ziemer, Health Physics: A Backward Glance (New York: Pergamon Press, 1980), p. 108. Harris se bewering dat die oorspronklike simbool wat voorgestel is vir die uitval -skuilingprogram die standaard stralingsimbool was, en in rooi en geel word " direk weerspreek deur die kommentaar op CONELRAD deur Robert W. Blakeley. Biografiese aantekeninge oor Harris (wat in 1983 oorlede is) wat by 'n beskrywing van sy referate aan die Universiteit van Maryland gepaardgaan, lui dat hy vir die Amerikaanse departement van gesondheid, onderwys en welsyn (DHEW) gewerk het van 1961 tot 1972. Dit is moontlik dat Harris &# 8217's beweer: die Fallout Shelter Sign spruit voort uit die laat klagte van 1962 van die DHEW -sekretaris Abraham Ribicoff aan die minister van verdediging Robert S. McNamara dat die bestaande Fallout Shelter Sign te sterk lyk na die stralingswaarskuwingsimbool. Sien verwysing hierna in die hoofdeel van die artikel. Vir biografiese inligting oor Harris, sien: http://www.lib.umd.edu/archivesum/actions.DisplayEADDoc.do?source=MdU.ead.histms.0261.xml&ampstyle=ead.
[xxx] Clarence P. Hornung, Hornung 's Handbook of Designs and Devices, Tweede hersiene uitgawe (New York: Dover Publications, 1946), p. 39, figuur 349. Steven Heller, voormalige kunsdirekteur van die New York Times, het in 'n e-pos van 20 April 2010 aan Bill Geerhart die voorkoms van die boek bevestig: Ja, die Hornung-boek was baie goed op sy tyd. en daarna. " Bob Love het in 'n telefoniese onderhoud van 20 April 2010 met Bill Geerhart gesê dat hy nie onthou dat hy die boek in die vroeë 1960's in die Blair, Inc. -kantore gesien het nie, maar het bygevoeg dat hy nie die gebruik daarvan kon uitsluit nie óf.
[xxxi] Memorandum RE: Statutêre regte op die ontwerp van uitvalskuiltekens van luitenant -kolonel George F. Westerman, JAGC, hoof, patente -afdeling aan hoofraad, ingenieurshoof, 6 November 1961. Uit die Capacity Fallout Shelter Sign Certification Merklêer onderhou deur die Amerikaanse weermag se regsdienste -agentskap, kantoor van die regter -advokaat -generaal, departement van die weermag.
[xxxii] Clarence P. Hornung, Hornung 's Handbook of Designs and Devices, Second Revised Edition (New York: Dover Publications, 1946), p. 207.
[xxxiii] Bill Geerhart-onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006. Per mede-eienaar van Blair, Inc., Blair Jackson in 'n e-pos van 31 Augustus 2006 aan Bill Geerhart: "Ons doen tans nie het inligting oor die ontwerp van die simbool van uitval in die 1960's. Die onderneming het in sy 54 jaar twee keer verhuis en ou lêers is daarna weggegooi. daar was geen ander weergawes van die teken nie. Die enigste materiaal wat die Amerikaanse leërkorps van ingenieurs oor die ontwikkeling van die Fallout Shelter Sign bewaar, is die mondelinge geskiedenis wat Robert W. Blakeley voorheen aangehaal het.
[xxxiv] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006. Biografiese inligting oor kolonel Warren S.Everett en bevestiging dat hy die direkteur van die National Fallout Shelter Survey and Marking Program in 1961 was, afgelei van Who 's Who in the World, 1991-1992 (Wilmette, IL: Marquis, 1992), p. 315 en doodsberig gepubliseer op die webwerf van die Association of Graduates USMA (www.aog.usma, edu/class/crmp/2004/bios/everett.htm). Bevestiging van Powell Pierpoint se posisie as spesiale assistent van die sekretaris van die weermag van Michael J. Broadhead, US Army Corps of Engineers, History Office, in 'n e-pos aan Bill Geerhart van 30 Augustus 2006. Biografiese inligting oor Powell Pierpoint afgelei van "Deaths, Pierpoint, Powell, " New York Times, 20 November 1998.
[xxxv] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006.
[xxxvi] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006.
[xxxvii] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006. Die jaarlikse statistiese verslag vir die departement van verdediging, kantoor van burgerlike verdediging, boekjaar 1962, uitgereik op 30 Junie 1962, p. 12, beskryf die aanvanklike "Shelter Sign Contracts " in besonderhede: Minnesota Mining and Manufacturing Co. (3M) het 'n kontrak van $ 354,000 gekry om 400,000 te vervaardig " Buite tipe I aluminium " 14 " x 20 " tekens teen 'n eenheidskoste per teken van .88500. Alfray Products, Inc. is 'n kontrak van $ 345,800 toegeken vir die vervaardiging van 1 miljoen "Inside Type II Steel " 10 " x 14 " tekens teen 'n eenheidskoste van .34580 per teken. Elman Labels van Baltimore, Maryland, het 'n kontrak van $ 750 gekry om 1 miljoen "Marking Stickers (on) Sensitized Paper " te vervaardig teen 'n eenheidskoste van .00075 per plakker. Volgens die 1963 -uitgawe van die Statistical Report, p. Op 13, het verskeie ander maatskappye ook plakke van die Fallout Shelter Sign-taart ontvang, waaronder Nidical, Inc. van Bridgeport, Pennsylvania, Selecto-Flash, Inc. van East Orange, New Jersey en American Art Works van Ohio en#8212a subkontrak aan Alfray, Products , Inc. 3M het in die boekjaar 1963 voortgegaan met die grootste kontrak van $ 240 000 vir die vervaardiging van 250 000 bykomende tipe I -tekens.
[xxxviii] "Lokale firma om Fallout Shelter Signs te vervaardig, en#8221 die Coshocton Tribune, 26 Februarie 1962.
[xxxix] Alfred J. Riley, doodsberig, Coshocton Tribune, 1 November 1998. Gids- en internetsoektogte na die maatskappy het geen huidige noterings vir die onderneming opgelewer nie.
[xl] Die verband tussen Robert J. Schoonover en die vervaardiging van die Fallout Shelter Sign is aanvanklik bepaal deur 'n inskrywing in die aanlyn -uitgawe van die herfs 2005 van die University of Minnesota Institute of Technology Chemical, Engineering and Materials Science Alumni magazine, p.13 . In sy Klasnotas-opdatering verwys Schoonover na sy verantwoordelikhede as die produksie-kenner van die onderneming by Fallout Shelter Sign, en hoe hy bekend geword het as "The Fallout Shelter Sign Guy. " Bill Geerhart het hom op 22 Augustus per e-pos ondervra, 2006 en 23 Augustus 2006.
[xli] Bill Geerhart se onderhoud met Robert J. Schoonover 22 Augustus 2006 Die skatting van Schoonover oor die aantal tekens wat deur 3M gemaak is, is akkuraat. Volgens die jaarlikse statistiese verslae van die departement van verdediging, kantoor van burgerlike verdediging, is 3M gekontrakteer om 400,000 tipe I -tekens in die boekjaar 1962 te vervaardig en 250,000 in die boekjaar 1963.
[xlii] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006.
[xliii] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006.
[xliv] Ribicoff-Pittman-korrespondensie RE: Fallout Shelter Sign and Radiation Symbol, 20 Maart 1962, 31 Maart 1962 NARA, Records Group: 397, Box: 105, Folder: Shelter Signs. Biografiese inligting oor dr. Lynn Erland Baker is afgelei van die volgende bronne: American Men and Women of Science (New York: R.R. Bowker, 1973), p. 98 2 Februarie 2004 e-pos van 'n verteenwoordiger van die alumni aan die Universiteit van Wisconsin-Madison aan Bill Geerhart het die sterfdatum van Baker op 8 Mei 1992 bevestig sonder 'n oorlewende gesin.
[xlv] Memorandum RE: "National Fallout Shelter Signs and Symbols, " 6 Februarie 1962 van Gerald R. Gallagher aan William P. Durkee NARA, Records Group: 397, Box 105 Folder: Shelter Signs.
[xlvi] Verwysing na die 4 Oktober 1961 " eerste gebruik " van die bord by die Westchester County Building in White Plains en die " eerste gebruik in die handel " by die Holabird Elementary School No. 229 op 11 Oktober 1961 gevind in: Memorandum RE: Statutory Rights to Design of Fallout Shelter Sign van William R. Orlandi, adjunk -generaal -raad, kantoor van ingenieurs, 21 November 1961 aan die Chief, Patents Division, Judge Advocate General, Department of the Army. Uit die Capacity Fallout Shelter Sign Certification Mark -lêer wat deur die U.S. Army Legal Services Agency, kantoor van die regteradvokaat -generaal, Departement van die weermag onderhou word. Nota: CONELRAD was nuuskierig om te hoor of hierdie eerste twee tekens nog bestaan, en het kontak gemaak met verteenwoordigers van die Westchester County Building en die Holabird Elementary School (nou Holabird Academy). Per William Murphy, wat jare lank in die noodoperasies in Westchester County gewerk het, Lindsay D. Krey, skoolhoof van Per Holabird Academy, is die bord gedurende die somer van 2009 afgehaal en woon dit nou in 'n trofeekas in hul voorportaal (e-pos van Lindsay D. Krey tot Bill Geerhart, 22 April 2010).
[xlvii] Volgens die jaarlikse statistiese verslag van 1965 vir die departement van verdediging, kantoor van burgerlike verdediging, was die aantal buitetekens wat op 30 Junie 1965 gepos is, 140 000 en die aantal binnetekens 475 000.
[xlviii] Voorbeelde van tekenmerke as politieke gebeure sluit in: "First Fallout Shelter Area, " Lancaster Eagle-Gazette, 13 Januarie 1963 (op die voorblad van die koerant is daar 'n foto van Lancaster, burgemeester van Ohio, Walter Kaurneyer toesig oor 'n bordplasing) " Fallout Shelter, " Ironwood Daily Globe, 19 Oktober 1962 (Ironwood, MI -burgemeester Pro Tem Stanley Nezworski word gesien op 'n foto wat 'n Fallout Shelter Sign plaas) "Mark Shelters, " Manitowoc Herald-Times, 24 Januarie 1963 (Manitowoc, burgemeester van WI, Robert Rand, was die voorsitter van die eerste Fallout Shelter Sign-merk in sy land. Vir ander voorbeelde, sien: http://www.facebook.com/album.php?aid=169274&ampid= 17563518117. Voorbeelde van protesoptogte vir Fallout Shelter Sign kan hier gevind word: http://conelrad.blogspot.com/2011/06/fallout-shelter-sign-protests.html.
[xlix] Memorandum RE: " Voorstel vir bewusmakingsveldtog vir skuiltekens, " 3 Maart 1962, van Omer D. King, jr. aan Mr. Smith NARA, Records Group: 397, Box 105 Folder: Shelter Signs.
[l] Tot op hede kan 'n verwysing op die FEMA -webwerf gevind word na " openbare geboue … wat as uitvalskuilings aangewys is. " Sien " Voor 'n kernontploffing, " onderopskrif "Om voor te berei op 'n kernontploffing , moet u die volgende doen … " op hierdie URL: http://www.fema.gov/areyouready/nuclear_blast.shtm (CONELRAD verkrygbaar op 27 April 2010). 'N E-pos aan FEMA op 27 Februarie 2010 waarin gevra word of daar ooit 'n federale opdrag uitgereik is om Fallout Shelter Signs uit geboue te verwyder, is dieselfde dag op die skakel hierbo beantwoord. Daar is nog nie op 'n opvolg-e-pos wat die sender in kennis gestel het dat die skakel nie die vraag beantwoord nie, geantwoord. As dit die geval is, sal hierdie eindnota opgedateer word. Let wel: Laat in 1982 word daar steeds nuwe Fallout Shelter -tekens aan die plaaslike burgerlike verdedigingsowerhede uitgereik. Sien Gloria Hizer, "Plans Made to Handle Nuclear Crisis, " Pharos-Tribune (Logansport, IN), 3 September 1982. Marilyn Braun, Greensboro, NC Emergency Management Coordinator van 1979 tot 2009, het aan Bill Geerhart gesê 'n onderhoud van 27 April 2010 dat sy nooit 'n federale opdrag gesien het om Fallout Shelter Signs uit geboue te verwyder nie. Sy het bygevoeg dat dit nie beteken dat een nooit uitgereik is nie.
[lii] 18 November 1973 Washington Post 'n uittreksel van 'n advertensie vir The Who -konsert (vir 6 Desember 1973 in die Captial Center) met behulp van die Fallout Shelter -teken kan gesien word in die Capacity Fallout Shelter Sign Certification Mark -lêer wat deur US Army Legal onderhou word Dienste -agentskap, kantoor van die regter -advokaat -generaal, departement van die weermag.
[liii] Bill Geerhart -onderhoud met Robert W. Blakeley, 12 Augustus 2006.
[liv] Na verskeie kommunikasie met die departement van verdediging is Bill Geerhart verwys om met die historikus van die kantoor van die minister van verdediging, dr Alfred Goldberg, te praat. Dr Goldberg-wat sedertdien afgetree het-het in September 2003 aan Geerhart gesê dat hy niks weet van die geskiedenis van die teken nie. Ander regerings- en privaat entiteite wat CONELRAD gekontak het oor die Fallout Shelter -teken sluit in: NARA, die US Army Corps of Engineers (USACE), die Government Services Administration, die Departement van Energie, die Naval Facilities Engineering Command Historian's Office en die American Sign Museum in Cincinnati, OH. NARA en die U.S.A.C.E. dokumentasie en leiding verskaf, maar andersins was dit 'n lang slag.
[lv] Dr. Dennis Patton, "The Evolution of the Radiation Symbol, " The Journal of Nuclear Medicine, Vol. 42, nr. 6, Junie 2001, p. 33N.
Miss Atomic Bomb and the Nuclear Glitz van die 1950's Las Vegas
Die dekades lange soeke na 'n sekssimbool van die atoomtydperk.
Arms wyd uitmekaar, blonde krulle wat in die wind waai, vreugdevolle, helderrooi lippe en 'n katoenwolwolk op haar wit bikini. Die beeld van Juffrou Atoombom is onvergeetlik, en dit is opgeneem in ons popkultuur -leksikon, van Halloween -kostuums tot 'n treffer rock liedjie aan a ou van 'n musiekblyspel. Tog is daar baie min bekend oor Miss Atomic Bomb self behalwe haar verhoognaam, Lee A. Merlin.
Dit was in die vroeë oggend van 27 Januarie 1951 toe die toets van 'n atoomtoestel genaamd "Able" verlig die lug op die destydse Nevada Proving Ground, ongeveer 'n halfuur se ry van Las Vegas af. Daar word gesê dat die eerste ontploffing hier so groot was dat die flits so ver as San Francisco gesien kon word. Oor die volgende vier dekades het die Amerikaanse departement van energie uitgevoer 928 kerntoetse (die meeste van hulle ondergronds) hierin 1375 vierkante myl gedeelte van afgeleë woestyn- en bergterrein. Die webwerf het die bynaam gekry "die mees gebombardeerde plek op aarde."
"Ons sien soveel besoekers poseer met ons uitsny van Miss Atomic Bomb"
Die toets van die Koue Oorlog het die merkwaardige krag van hierdie wapens onthul. Die regering eintlik het 'n bemanning van 250 kameramanne, vervaardigers, regisseurs in diens geneem& mdashall met uiters geheime opruiming en mdashto toets die toetse. Hierdie beeldmateriaal, vervaardig en geredigeer by Los Angeles se Lookout Mountain Laboratory, het die gewelddadige omvang van die ontploffings getoon, wat danksy die berugte in die openbare bewussyn gesaai is 1950's instruksievideo's en die meer onlangse deklassifikasie van ander toetsbeeldmateriaal.
Vandag weet ons dat die ontploffing nie die enigste dodelike deel van 'n kernontploffing is nie. Maar toe, a 1955 brosjure van die Atomic Energy Commission het aan mense wat naby die Nevada -toetsterrein gewoon het, gesê dat die stralingsvlakke wat slegs 'n bietjie meer is as normale bestraling wat jy daagliks ondervind, waar jy ook al mag woon. Boekies wat aan skoolkinders gegee is, het dit gesê die uitval was eenvoudig 'ongerieflik'. Natuurlik, dit was nie heeltemal waar nie. Wie weet wat wanneer is nog steeds 'n baie omstrede saak, maar dit is nou duidelik dat die straling wat uit atoomtoetse uitgestraal word, is moontlik kanker veroorsaak. Terwyl die wêreld skrik en sidder van vrees by die aanskoue van hierdie ontploffings, 65 myl suidwes van die toetsveld, reageer die inwoners van Las Vegas oor die manier waarop u sou verwag: met kitsch, lighartig, gekommersialiseerde duiseligheid.
Las Vegas was nog in sy kinderskoene in 1951. Die stad se bevolking het ontplof weens die bou van die Hooverdam, met duisende werkers wat hul hardverdiende dollars wil bestee aan drink, dobbel en verbroedering. In Desember 1946 het die Flamingo oopgemaak vir hierdie skare. "The World's Greatest Resort Hotel" is vernoem na die vriendin van die meerderheidseienaar (en die beroemde L.A. -gangster) Bugsy Siegel, en was 'n blik op die toekoms van Las Vegas. Vandag trek Vegas aan in byna 10 miljard in spelinkomste. Destyds was dit 'n stad met 'n bevolking onder 25 000 wat op soek was na 'n ekonomiese hupstoot.
In die dae nadat die eerste bom ontplof is, het die Las Vegas Chamber of Commerce die ontploffings as 'n unieke aantrekkingskrag in Vegas bevorder deur te gee kalenders wat ontploffingstye adverteer en die beste plekke om na die ontploffings te kyk. 'N Stadsamptenaar het later hul denkproses verduidelik: "Die hoek was om mense te laat dink dat die ontploffings niks anders as 'n gag sou wees nie." Deur die entoesiasme van die Kamer van Koophandel vas te hou, het hotelle hul dakke en penthouse-suites in die noordelike rigting begin as perfekte plekke om die sampioenwolk te sien, veral die Sky Room in die Desert Inn met sy panoramiese uitsigte.
Die stad Las Vegas het homself verander in "Atomic City, VSA," met atoom -skemerkelkies, atoomkapsels en atoompartye. Daar was selfs 'n jong rock 'n roller wat elke aand gespeel het, wat as 'n rekening betaal word 'Amerika se enigste atoom-aangedrewe' sanger. Sy regte naam was Elvis Presley. En daar was die skoonheidskompetisies en pin-up meisies.
Terwyl Miss Atomic Bomb die bekendste apokaliptiese pin-up-meisie was, was sy nie die eerste nie. Dit lyk asof hierdie onderskeid aan die danser en vertoningsmeisie Candyce King (waarskynlik ook 'n verhoognaam) behoort het, wat in 1952 'Miss Atomic Blast' genoem. Haar foto verskyn landwyd in koerante met 'n onderskrif wat verklaar dat sy 'lieflikheid uitstraal in plaas van dodelike atoomdeeltjies'. Volgens Mental Floss, het sy ook 'n sak van tien pond regte sampioene ontvang deur die Pennsylvania Mushroom Growers Association. In 1953 het 'n juffrou Paula Harris op 'n parade-vlot gery as 'Miss A-Bomb'. In 1955 was daar 'Mis-Cue', 'n toneelstuk oor die gereelde vertragings van Operasie teepot. Volgens Las Vegas Nasionale Atoomtoetsmuseum, Mis-Cue was 'n Copa-showgirl met die naam Linda Lawson wat 'n lang en uiteenlopende loopbaan sou behaal.
Die ikoniese beeld van Miss Atomic Bomb dateer uit 1957, toe die fotograaf van Las Vegas News Bureau, Don English, die foto van Miss Merlin geskiet het. Daar was egter geen amptelike skoonheidskompetisie wat haar die titel verleen het nie, wat een van die redes is om presies uit te vind wie Merlin is en hoe sy die verpersoonliking van hierdie vreemde tydperk in die geskiedenis van Vegas geword het, hierdie tweespalt tussen onnodige vernietiging en sorgelose vreugde , het meer as een nuuskierige gedagte ontwyk.
Die National Atomic Testing Museum sê sy eie soektog het verskeie doodloopstrate getref. Robert Friedrichs, voorheen van die Nasionale Kernsekerheidsadministrasie, was meer as 'n dekade lank na haar gesoek, maar dit het blykbaar min gebeur, behalwe die feit dat Miss Atomic Bomb, soos Lawson, waarskynlik 'n Copa -meisie was. Dieselfde geld vir die Las Vegas Nuusburo en verskillende blogs. Die enigste moontlike nuwe bewys wat ontbloot is, is ongegrond: dat juffrou Merlin (weer waarskynlik nie haar regte naam nie) nou oorlede is en nooit tydens haar leeftyd die bedoeling gehad het om haar as juffrou atoombom te onthul nie.
"Ons sal graag met haar wil gesels"
Atmosferiese kernontploffings eindig in 1963 danksy die Beperkte toetsverbodverdrag. Die DOE sal voortgaan om ontploffing van kerntoestelle op die Nevada -terrein tot 1992, toe die Omvattende ooreenkoms vir die verbod op kerntoetsing maak 'n punt daarvoor. Ses dekades na die eerste ontploffings hier, het die duiseligheid van die vyftigerjare plek gemaak vir 'n nugterer besef van wat atoomtoetsing en straling mense en die land doen. Tog is daar iets aan hierdie eienaardige punt in die geskiedenis, iets daaroor om te sien hoe juffrou atoombom 'n sampioenwolk sexy maak, wat mense lok. 'N Paar jaar gelede het die Departement van Energie het gratis toere na die Nevada -toetswebwerf begin aanbied omdat die webwerf volgens die regering nou is hou 'n onbeduidende risiko vir die mens in. Die toere is baie gewild en word vinnig vol.
Behalwe hierdie nostalgie, is dit miskien die onbekende wat Miss Atomic Bomb haar blywende gewildheid gee. '' (Ek dink) 'n bietjie van die fassinasie kan voortspruit uit die raaisel wat dit nou omring ', sê Natalie Luvera, assistent -kurator by die National Atomic Testing Museum,' Ons sien soveel besoekers wat poseer met ons uitsny van Miss Atomic Bomb. Ek dink dit is hoekom mense na haar toe getrek word. "
Maar as sy of enige van haar familielede na vore wil kom om die verhaal van juffrou atoombom te vertel, is daar baie mense wat dit wil hoor. 'Ons wil graag met haar praat, 'n onderhoud met haar voer,' sê Las Vegas Nuusburo argivaris Kelli Luchs. "Ons sal graag haar verhaal wil hoor."
Hiroshima en die gevaar van kernwapens: 'n blik op wat ons kan tref
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse weermag se lugmag tientalle Japannese stede met vuurbomme vernietig en honderde duisende burgerlikes doodgemaak. Die Japannese weermag het nog wreder gedra. Dit was verantwoordelik vir die dood van 10 tot 30 miljoen burgerlikes in Asië. Soos die historikus John Dower opgemerk het, was die oorlog in die Verre Ooste werklik 'n 'oorlog sonder genade'.
Te midde van al die bloedbad staan ​​die vernietiging van Hiroshima apart. Op 6 Augustus 1945 word Hiroshima die eerste stad wat deur 'n kernwapen verwoes is, en spoedig lyk dit as 'n voorbode van komende oorloë, 'n simbool van hoe wetenskap en tegnologie tot 'n ongekende skaal kan lei.
Die strategiese belangrikheid van die atoombom is onmiddellik erken. Ontelbare toesprake en koerantberigte beklemtoon hoe oorlogvoering deur 'n nuwe wapen verander is. Maar 'n tydskrifstuk van 'n 31 -jarige joernalis -gepubliseer in The New Yorker 'n jaar nadat Hiroshima en later as 'n kort boek uitgegee is -het die wêreld geskok. John Hersey het kalm beskryf wat 'n kernontploffing aan 'n stad en sy inwoners doen. Wat abstrak en teoreties was, het vreeslik konkreet geword. Min literatuurwerke het die invloed van Hiroshima gehad. Die feit dat geen stad sedert die publikasie daarvan in 'n sampioenwolk verdwyn het nie, kan in 'n klein mate te wyte wees aan die krag van hierdie boek en die skerp beelde wat dit bevat.
Hersey, 'n gegradueerde aan die Yale University en Clare College, Cambridge, het die gemak van die literêre wêreld verlaat vir die slagvelde van die Tweede Wêreldoorlog. Binne drie jaar het hy 'n paar nie-fiksieboeke geskryf op grond van sy oorlogsberiggewing en 'n roman, A Bell for Adano, wat die Pulitzer-prys gewen het. In 1944 publiseer The New Yorker 'Survival', Hersey se aangrypende verslag van 'n jong vlootbeampte se poging om sy manne te red nadat hul boot deur die Japannese getorpeer is. Die jong, onbekende beampte was John F Kennedy.
Toe The New Yorker Hersey vra om te skryf oor die menslike gevolge van 'n atoombom, het hy 'n paar weke in Tokio en Hiroshima deurgebring om inligting te versamel en 'n onderhoud met oorlewendes te voer. Hersey besef gou dat hierdie verhaal nog nooit voorheen vertel is nie, het weke lank koorsagtig daaraan geskryf en 'n stuk vol deernis voorgelê vir die slagoffers van die bombardering en hartroerende besonderhede van hul lyding. Die New Yorker het 'n hele uitgawe aan die artikel gewy, en dit is vinnig uitverkoop. Die stuk verskyn 'n paar maande later as 'n boek en is sedertdien in druk.
Tydens die Koue Oorlog was die vrees vir kernwapens ooit aanwesig, 'n eksistensiële angs wat met elke nuwe supermoondheidskrisis in intensiteit gestyg en gedaal het. Ons weet nou dat die VSA en die Sowjetunie verskeie kere gevaarlik naby 'n kernoorlog gekom het, veral tydens die Kubaanse missielkrisis. Tegniese foute en foute het byna gelei tot die toevallige ontploffing van kernwapens naby groot stedelike gebiede. In 1961 het die ongeluk van 'n Amerikaanse bomwerper byna 'n waterstofbom ontplof wat die grootste deel van Noord -Carolina sou verbrand het.
Sewentig jaar na die vernietiging van Hiroshima het die vrees vir die atoombom grootliks teruggekeer. Maar die gevaar het nie. My nuwe boek, Gods of Metal, vertel die verhaal van 'n onlangse inbraak by een van Amerika se belangrikste kernwapenfasiliteite. Hoewel 'n drietal bejaarde Katolieke pasifiste verantwoordelik was, het die veiligheidsoortreding onthul hoe maklik terroriste toegang tot die terrein kan verkry. Daar is nog steeds 16 000 kernwapens ter wêreld-saam met ongeveer 2 000 ton uraan en plutonium wat van wapens gebruik kan word om een ​​van nuuts af te bou.
Alhoewel die risiko van 'n kernoorlog vandag laer is as 'n paar dekades gelede, is die risiko dat 'n kernwapen deur 'n terreurgroep ontplof word, baie hoër. Vir ekstremiste wat nou die slag van burgerlikes vier en die vernietiging van kulturele monumente in die naam van godsdiens, kan geen ander wapen so doeltreffend wees nie.
ATOMIESE BOMBINGS OP 75: Hiroshima en die terugslag teen historiese waarheid
Op die 50ste herdenking van Hiroshima en Nagasaki in 1995 het historici by die Smithsonian probeer om 'n eerlike verslag te gee van die Amerikaanse besluitneming, maar is gestop deur regse politici wat daarop aandring om vertroostende mites te handhaaf, onthou Gary G. Kohls.
Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer op Konsortiumnuus op 17 Augustus 2012.
/> L. Die week was die 67ste herdenking van die bombardemente op Hiroshima en Nagasaki, en die hele waarheid word steeds swaar gesensor en gemitologiseer, begin met die nuus van die gebeurtenis wat begryplike vreugde veroorsaak het as gevolg van die einde van die aaklige oorlog.
Die meeste Amerikaners het, as evangeliese waarheid, die swaar bewerkte verhale oor die einde van die oorlog aangeneem. Vir die gemiddelde Amerikaner was die einde van die oorlog so 'n verligting dat daar geen twyfel was nie. Vir baie soldate wat veral oorlogmoeg was, is daar geen morele vrae oor die regverdiging van die gebruik van atoombomme nie.
Newt Gingrich, voormalige speaker van die huis. (Gage Skidmore)
Die onmiddellike geskiedenis is natuurlik deur die oorwinnaars geskryf, sonder balanserende insette van die verloorkant. Maar 'n paar dekades later, na intensiewe navorsing deur onbevooroordeelde historici, weet ons nou dat die patriotiese verhaal baie valse inligting bevat, dikwels georkestreer deur oorlogsregverdigende militariste, begin met generaal Douglas MacArthur.
MacArthur, oftewel "die Amerikaanse keiser", het suksesvol byna totale sensuur opgelê oor wat werklik op Ground Zero gebeur het. Een van sy eerste dade nadat hy as onderkoning van Japan oorgeneem het, was om al die onaangename fotografiese bewyse wat die gruwels van die atoombomaanvalle dokumenteer, te konfiskeer en/of te vernietig.
In 1995 was die Smithsonian Institute besig om voor te berei om die pseudo-patriotiese mites reg te stel deur 'n eerlike, histories akkurate 50ste verjaardagvertoning op te stel waarin alle kante van die atoombomaanvalle ondersoek word. Dit het ernstige regse reaksionêre verontwaardiging uitgelok by veteraangroepe en ander 'patriot'-groepe, waaronder die speaker van die huis, Newt Gingrich, van die GOP-gedomineerde kongres.
Die Smithsonian voel verplig om al die kontekstueel belangrike aspekte van die verhaal te verwyder, veral die bomverwante burgerlike gruweldade. Ons het weer 'n ander voorbeeld gehad van kragtige polities-gemotiveerde groepe wat die geskiedenis vervals het uit 'n vrees dat 'onpatriotiese' waarhede, al is dit histories, hul diep oortuigings sou weerspreek, 'n ondraaglike sielkundige situasie vir baie verblindde superpatriotte.
Die Smithsonian-historici het natuurlik 'n geweer in hul kop, maar in die geveg het die hoofstroommedia en hul maklik wasbare verbruikers van propaganda 'n belangrike historiese punt geïgnoreer. En dit is dit: die oorlog kon al in die lente van 1945 geëindig het sonder die atoombomaanvalle in Augustus, en daarom kon daar die bloedige slag van Okinawa van drie maande afgeweer word wat gelei het tot die dood van duisende Amerikaanse mariniers met tientalle duisende Japannese militêre ongevalle en duisende burgerlike ongevalle in Okinawan.
Verder, as die pogings daarin geslaag het om die oorlog te beëindig deur vroeë Japannese pogings om 'n wapenstilstand te bewerkstellig, sou die atoombomme nie nodig gewees het nie, of 'n Amerikaanse landinval en die basis van die daaropvolgende propagandaveldtog wat die gebruik van die bomme.
Boeing B-29 Superfortress "Enola Gay, " wat die bom op Hiroshima laat val het, te sien in die National Air and Space Museum – Smithsonian Institution Udvar-Hazy Center in Dulles, Virginia. (C. Watts/Wikimedia Commons)
President Harry Truman was terdeë bewus van die Japan se soeke na maniere om eerbaar oor te gee maande voor die noodlottige bevel om die weerlose vroue, kinders en bejaardes van Hiroshima en Nagasaki, sonder waarskuwing, te verbrand, wat hul militariste nie 'n keuse gegee het nie. , fascistiese regering oor oorlog toe gaan.
Hierdie hoogs geheime intelligensie-gegewens, wat in die 1980's gedeklassifiseer is, het getoon dat die gebeurlikheidsplanne vir 'n tweestadige inval in die VSA op die vasteland (die eerste nie vroeër as 1 November 1945 nie, en die tweede in die lente van 1946) sou onnodig gewees het.
Japan werk reeds in April 1945 aan vredesonderhandelinge deur sy Moskou -ambassadeur toe die slag van Okinawa pas begin het. Harry Hopkins, die nabye adviseur van president Truman, was bewus van die begeerte van Japan vir 'n wapenstilstand. Hy het die president uit Moskou gelei en gesê: 'Japan is gedoem en die Japanners weet dit. Vrede voelers word deur sekere elemente in Japan uitgedoof. "
Truman se span het van hierdie en ander verwikkelinge geweet omdat die VSA jare gelede die Japannese kode gebreek het, en Amerikaanse intelligensie die hele Japan se militêre en diplomatieke boodskappe onderskep het. Op 13 Julie 1945 het minister van buitelandse sake, Togo, gesê: "Onvoorwaardelike oorgawe (om alle soewereiniteit prys te gee en sodoende Hirohito, die keisergod, af te sit) is die enigste hindernis vir vrede. "
Wat het Truman geweet?
Truman, in Berlyn vir die Potsdam -konferensie, groet tydens die verhoging van die 'vlag van bevryding ' in Berlyn, Duitsland. Die vlag wapper op 7 Desember 1941 oor die Capitol in Washington en is op die dag van sy bevryding, 4 Julie 1944, in Rome gehys. L tot R: genl Dwight D. Eisenhower, genl. George S. Patton, jr. , President Truman, oorlogsekretaris Henry Stimson en genl. Omar Bradley, 21 Julie 1945. (National Archives/Truman Library)
Aangesien Truman en sy raadgewers van hierdie pogings geweet het, kon die oorlog deur diplomasie geëindig het, eers met 'n skietstilstand en dan 'n onderhandelde vrede, deur bloot 'n naoorlogse figuurlike posisie toe te ken vir keiser Hirohito wat as 'n god beskou is in Japan.
Die redelike toegewing is oënskynlik onlogies deur die VSA geweier in eise vir 'onvoorwaardelike oorgawe', wat aanvanklik op die Casablanca -konferensie van 1943 tussen die Amerikaanse president Franklin Roosevelt en die Britse premier Winston Churchill voorgehou is en by die Potsdam herhaal is Konferensie (Julie 1945) tussen Truman, Churchill en die Sowjet -leier Josef Stalin.
Toe generaal MacArthur hoor van die eis om onvoorwaardelike oorgawe, was hy ontsteld. Hy het aanbeveel dat hierdie eis laat vaar word om die proses van vreedsame beëindiging van die oorlog te vergemaklik. William Manchester, in sy biografie van MacArthur, Amerikaanse Caesar, skryf: "As die advies van die generaal opgevolg is, sou die toevlug tot atoomwapens in Hiroshima en Nagasaki onnodig gewees het."
Selfs oorlogsekretaris Henry Stimson het gesê:
'Die ware vraag was nie of oorgawe sonder die bom kon wees nie, maar of 'n ander diplomatieke en militêre koers sou gelei het tot 'n vroeëre oorgawe. 'N Groot deel van die Japannese kabinet was in die lente van 1945 gereed om in wese dieselfde voorwaardes te aanvaar as dié wat uiteindelik ooreengekom is.
Met ander woorde, Stimson was van mening dat die VSA die oorlog verleng het, insluitend die stryd om Okinawa, en die gebruik van die bomme onnodig kon gemaak het as hulle eerlike onderhandelinge gehad het.
Kort na die Tweede Wêreldoorlog skryf die militêre ontleder Hanson Baldwin: " Die Japannese was in militêre sin in 'n hopelose strategiese situasie teen die tyd dat die Potsdam -verklaring (aandring op Japan se onvoorwaardelike oorgawe) gemaak is. "
Admiraal William Leahy, top militêre assistent van president Truman, het in sy oorlogsherinneringe gesê: Ek was daar:
Dit is my mening dat die gebruik van hierdie barbaarse wapen in Hiroshima en Nagasaki geen wesenlike hulp in ons oorlog teen Japan was nie. Die Japannese was reeds verslaan en gereed om oor te gee vanweë die effektiewe seeblokkade en die suksesvolle bombardement met konvensionele wapens. My eie gevoel is dat ons, as die eerste om dit te gebruik, 'n etiese standaard aangeneem het wat die barbare van die donker eeue was. "
En generaal Dwight D. Eisenhower het tydens 'n persoonlike besoek aan president Truman 'n paar weke voor die bomaanvalle hom aangespoor om nie die atoombomme te gebruik nie. Eisenhower het gesê:
Dit was nie nodig om hulle met die aaklige ding te slaan nie. . . om die atoombom te gebruik, om burgerlikes dood te maak en te terroriseer, sonder om eers te probeer [onderhandel], was 'n dubbele misdaad. "
Tog, na die bombardemente van 6 en 9 Augustus, is die "onvoorwaardelike" oorgawe -terme stilweg verval. Die keiser is toegelaat om as geestelike hoof van Japan in plek te bly, presies die toestand wat die Japannese leierskap laat weier het om die vernederende "onvoorwaardelike oorgawe" -voorwaardes te aanvaar.
Generaal Douglas MacArthur tree op as die geallieerde opperbevelvoerder tydens formele oorgawe -seremonies op die USS MISSOURI in Tokiobaai, 2 September 1945 (Amerikaanse vloot)
Die twee noodsaaklike vrae wat beantwoord moet word (om agter te kom wat agter die skerms aangaan) is die volgende: 1) Waarom het die VSA geweier om Japan se enigste toegewing oor hul oorgawe (Japan se vermoë om hul keiser te behou) te aanvaar en 2 ) Met die einde van die oorlog in die Stille Oseaan, was die bomme nog steeds seker?
Geleerdes het vasgestel dat daar 'n aantal faktore was wat bygedra het tot Truman se besluit om die bomme te gebruik.
Die VSA het 'n groot belegging in tyd, verstand en geld ('n enorme $ 2 miljard in 1940 dollar) gemaak om drie bomme te vervaardig, en daar was geen neiging – en geen guts om die momentum te stop nie.
Die Amerikaanse militêre en politieke leierskap, om nie te praat van die meeste oorlogsmoeë Amerikaners nie, het 'n geweldige aptyt vir wraak gehad as gevolg van die verrassingsaanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941. Genade is natuurlik nie 'n oorweging vir enige militêre oorlogstyd nie mag, en dit sluit die Amerikaanse weermag in. Die enigste faktor wat in ag geneem moet word, was om die oorlog op enige manier te beëindig, ongeag die metodes wat gebruik word.
Dus, tydens die uitgeroep van die einde van die oorlog, het die publiek geen vrae gevra nie en is daar geen verduidelikings gevra deur die verligte burgers wat die propaganda wat die afskuwelike einde regverdig het, vrywillig aanvaar het.
Nasionale veiligheid laat inderdaad inderdaad eise toe om te steel, te bedrieg en te lieg oor wat werklik op die grond nulle van die geskiedenis gebeur. Die absurde ou gesegde dat "alles regverdig in liefde en oorlog" van toepassing is op oorlog.
Die splitsbare materiaal in die bom van Hiroshima was uraan en die van Nagasaki was plutonium. Wetenskaplike nuuskierigheid oor die verskille tussen die twee wapens was 'n belangrike faktor wat die projek tot sy voltooiing gedryf het.
Die wetenskaplikes van die Manhattan -projek en die Amerikaanse weermagdirekteur van die projek, generaal Leslie Groves, wou antwoorde hê op 'n magdom vrae wat deur die projek geopper is, insluitend "wat sou gebeur as 'n hele stad deur 'n enkele atoombom gelykgemaak word?" Die besluit om albei bomme te gebruik, is ruim voor Augustus 1945 geneem. Harry Truman het nie spesifiek die bomaanval op Nagasaki gelas nie.
Die interval van drie dae tussen die twee bomme was gewetenloos kort. Die kommunikasie- en vervoermoontlikhede van Japan was in skerwe, en niemand, nóg die Amerikaanse weermag nóg die Japannese hoë bevel, het ten volle begryp wat by Hiroshima gebeur het, veral die kort- of langtermyn-effekte van die bestraling. Die Manhattan -projek was so geheimsinnig dat selfs MacArthur uit die kring gehou is tot 'n paar dae voordat Hiroshima tot as verlaag is.
Die Russe het hul voorneme verklaar om die oorlog met Japan aan te gaan 90 dae na VE-dag (Victory in Europe Day, 8 Mei 1945), wat op 8 Augustus sou wees, twee dae nadat Hiroshima gebombardeer is. Die Russiese bondgenote van Amerika het inderdaad op 8 Augustus oorlog verklaar teen Japan en het ooswaarts oor Mantsjoerije gevorder, gretig om gebiede wat in die 1904-05 Russies-Japannese oorlog verloor was, terug te eis.
Die VSA wou nie dat Japan aan Rusland oorgegee het nie (binnekort die enigste ander supermoondheid en 'n toekomstige vyand), sodat die eerste kernbedreiging "boodskappe " van die Koue Oorlog hard en duidelik 'gestuur' is.
Rusland het inderdaad baie minder oorlogsbuit gekry as waarop hulle gehoop het, en die twee supermoondhede was onmiddellik en diep vasgevang in die dooiepunt van die wapenwedloop wat uiteindelik tot hul wedersydse morele (en fiskale) bankrotskappe gelei het wat 'n geslag of twee later plaasgevind het .
'N Slagoffer van die bomaanval in Nagasaki. (Onbekend/publieke domein in Japan/Wikimedia Commons.)
Na raming is 80 000 onskuldige, weerlose burgerlikes, plus 20 000 wapenlose jong Japannese dienspligtiges in die Hiroshima -aanval dood. Honderdduisende mense het die res van hul verkorte lewens lank stadige sterftes gely as gevolg van pynlike brandwonde, bestralingsiekte, leukemie en feitlik onbehandelbare infeksies, en geslagte van die nageslag van die oorlewendes was gedoem tot gruwelike stralingsgeïnduseerde siektes, kankers en voortydige sterftes. nog steeds aan die gang op hierdie uur.
'N Ander ontnugterende werklikheid wat bedek is, is die feit dat 12 Amerikaanse vlieëniers, wat hul bestaan ​​goed onder die Amerikaanse bevel was, op 6 Augustus 1945 onmiddellik in die gevangenis van Hiroshima verbrand is.
Die 75 000 slagoffers wat op 9 Augustus in die groot vuurbal in Nagasaki gesterf het, was feitlik almal burgerlikes, behalwe die inwoners van 'n geallieerde krygsgevangenekamp naby Nagasaki se grondnul. Hulle is onmiddellik vloeibaar gemaak, gekarboniseer en/of verdamp deur 'n eksperimentele massavernietigingswapen wat uitgevoer is deur gehoorsame, onbewuste wetenskaplikes en soldate, en geseën deur Christelike militêre kapelane wat net hul plig verrig het.
Die Oorlogsdepartement het geweet van die bestaan ​​van die Nagasaki-krygsgevangenes en, toe daaraan herinner word voordat die B-29-vloot met die missie begin het, het hy eenvoudig geantwoord: onveranderd. "
Om sommige van hierdie onaangename waarhede te verdoesel, bevat die amptelike weergawe van die einde van die oorlog in die Stille Oseaan, 'n goedgekeurde amptelike weergawe van die oorlogsdepartement/Nasionale Veiligheid, 'n nuwe groep mites wat hul plek ingeneem het onder die lang lyste mites waarmee nasies oorlog voer. En sulke halfwaarheidsweergawes is nog steeds 'n standaard werkingsprosedure wat deurlopend aan ons gevoer word deur die korporatiewe, militêre, politieke en media-opinieleiers wat die oorlogsmakers en oorlogswinsers van die wêreld is.
Die goedgeslypte propaganda van die oorlogsmasjien vervaardig glorie uit gruwelike gruwelikheid, soos ons gesien het in die gesensureerde beriggewing oor die Amerikaanse militêre invalle en besettings van soewereine nasies soos Noord-Korea, Iran, Viëtnam, Laos, Kambodja, Libanon, Grenada, Panama, die Filippyne, Chili, El Salvador, Nicaragua, Guatemala, Honduras, Haïti, Colombia, Koeweit, Irak, Afghanistan, ens. Ens in die res van die bekende wêreld.
Maar op die een of ander manier hang die meeste van ons Amerikaners nog steeds vas aan 'n wankelrige land, reg of verkeerd, patriotisme, wat desperaat die slinkse georkestreerde mites wil glo wat sê dat die 1 % van die oorlog, die uitbuitende heersende elite en die 'hoender' wil glo hawk "-politici, militêre leiers en media -hoofde wat in diens is, werk slegs vir vrede, geregtigheid, gelykheid, vryheid en die verspreiding van demokrasie.
Alhoewel dit waar is dat die Amerikaanse weermag af en toe 'n despoot in die gesig gestaar het (gewoonlik diegene wat nie met die 'belange' van die 1 persent 'sal saamwerk nie), bly ons blind vir die feit dat Amerika histories regse fascistiese diktatorskap ondersteun het wat die wêreld onveilig maak vir demokrasie, terwyl dit maklik toegang bied vir aasvoëlkapitaliste, hoë finansies, multinasionale korporasies en ander uitbuiters om hul vuil werk te kan verrig.
Die regverdiging van die gruweldade van Hiroshima en Nagasaki is simbolies van die breinspoeling wat in alle totale oorloë voortduur, 'wat altyd tot massale menseslagting lei, bekend as " kollaterale skade " en "vriendelike vuur. &# 8221
Dit is dalk reeds te laat om 'n meer humanitêre, vredeliewende Amerika te red en te laat herleef. Dit is dalk te laat om die korporatiewe kaping van liberale demokrasie in Amerika effektief te konfronteer. Dit is dalk te laat om die arrogante en hebsugtige heersende elites suksesvol te laat val wat selfsugtig die hulpbronne van die wêreld benut en die planeet en sy wesens na die verderf sleep.
Maar daar is altyd hoop. In plaas van te swyg oor die oorloë wat meedoënlose strydlustiges oor die hele wêreld uitlok (met die baie gewillige druk van die Pentagon, die wapenbedryf en hul konserwatiewe hondjies in die kongres), moet gewetensmense hul weerstand versterk en die waarheid leer van die geskiedenis, ondanks die pynlike lesse wat onthul sal word.
Ons moet begin besit word van die ontelbare oorlogsmisdade wat uit die geskiedenis weggesteek is, insluitend die bombardemente op Hiroshima en Nagasaki.En dan moet ons op straat gaan, protesteer in die openbaar en weier moedig om saam te werk met diegene wat Amerika verander in 'n kriminele skelm nasie wat uiteindelik geteiken sal word vir die ondergang daarvan deur die miljarde lydende slagoffers buite ons grense, net soos met Nazi -Duitsland en Fascistiese Japan.
Om 'n verandering te doen wat vir die hele mensdom reg is, eerder as om net te doen wat winsgewend of voordelig is vir ons oorbevoorregte, te veel verbruikende en onvolhoubare Amerikaanse lewenswyse, sou ware eer, werklike patriotisme en 'n noodsaaklike begin wees ware vrede.
Gary G. Kohls, besturende direkteur, is 'n stigterslid van Every Church A Peace Church (www.ecapc.org) en is lid van 'n plaaslike nie-konfessionele filiaal van ECAPC, the Community of the Third Way.
Die menings wat uitgespreek word, is uitsluitlik die van die outeur en weerspieël al dan nie die van Konsortium Nuus.
Asseblief Dra by aan Konsortiumnuus '
op sy 25ste bestaansjaar
Skenk veilig met /> PayPal hier.
Of veilig met 'n kredietkaart of kontroleer deur op die rooi knoppie te klik:
Atoombom Toets Ontploffingsfoto's
Oorspronklik het ek beweer dat die foto's op hierdie bladsy waarskynlik afkomstig is van die atoombomtoetse wat op die Trinity Site in Socorro, NM, uitgevoer is. 'N Kennisgewing is egter van mnr. Jim Eckles ontvang (tereg) of hierdie foto's afkomstig is van die Trinity -toetswebwerf, of liewer van die toetslokaal noord van Las Vegas, NV. Hy meen hulle moet van NV wees. Mnr. Eckles is 'n kenner van die Trinity -werf en het 30 jaar by White Sands gewerk. Sy argument lyk oortuigend. Lees sy nota hier. Verder het 'n ander RF Cafe -besoeker, Bill Loring, daarop gewys dat die "Eiendom van U.S.A. A.E.C." op die hemp van die tegnikus verskyn die foto's eers nadat die Atomic Energy Commission gestig is (Augustus 1946). Gevolglik het ek die verhaal verander om die insette te weerspieël. Dankie aan albei genote wat my reguit gemaak het. Die verhaal is nietemin uniek en die moeite werd om aan te bied.
Nota: Nuwe foto's is deur RF Cafe -besoeker John Miller ingedien, wat vermoedelik die Able- en Baker -ontploffings by die Bikini -atol is. Hy het dit van sy ma se oom ontvang. As soveel tyd verloop het sedert die gebeurtenisse plaasgevind het, word die afstammelinge langer en langer.
Dit is my groot voorreg om vir die eerste keer foto's van die atoombomtoetse wat deur die Verenigde State se atoomenergiekommissie uitgevoer is, aan die wêreld voor te lê. Soos oorspronklik geglo, is dit nie die toetse vir die ontwikkeling van die Little Boy en Fat Man -bomme wat op die Trinity Site in Socorro, New Mexico (nou White Sands Missile Range) uitgevoer is nie. Die datum vir die oorspronklike ontploffings was 16 Julie 1945, dus dit is meer as 'n jaar voor die AEC. Hierdie beelde is geneem en bewaar deur die pa van my skoonsuster se man. Cline (voornaam weggelaat vir privaatheid). Na sy dood 'n jaar gelede, het sy vrou die foto's wat hier gewys is, aan haar seun, Gary, gegee. Die res van die verhaal verander nie.
Die storie wat ek gehoor het, is dat Gary se pa by 'n weermagverwerkingsstasie in Maryland was, toe hy op 'n bus klim vir basiese opleiding, toe sommige manne aangestap kom en mense vir 'n spesiale taak na 'n onbekende plek begin kies het. Hy het moontlik elektroniese opleiding gehad voordat hy ingeskryf het, so hy was een van die gekieses. Uiteindelik het hy die Tweede Wêreldoorlog in die New Mexico of in die Nevada -woestyn deurgebring (ons weet nie watter nie).
Op een of ander manier het hy daarin geslaag om 'n kamera byderhand te hê en die onderstaande beelde geneem. Die swart-en-wit foto moet binne die beheersentrum wees. Ek weet nie of hy op die foto is of die foto geneem het nie. Hy is moontlik die man aan die regterkant, met sy hand op 'n knop. Is dit 'n goeie skoot van die toerusting of wat? Tyd in die hut: 3:29 (am of pm?) Let op NBS (National Bureau of Standards) teken. NBS het 'n groot rol gespeel in die ontwikkeling van bomme en radiotoerusting tydens die Tweede Wêreldoorlog. Mnr. Cline het jare lank as elektroniese tegnikus by die NBS (later NIST) gewerk.
Ek het die somer (2007) namens die Clines met die direkteur van die Harry S. Truman Library & amp Museum gekontak nadat hulle die foto's aan my gewys het. Vanaf die oomblik dat ek dit sien, was dit duidelik dat hierdie beelde deel moet wees van die historiese geskiedenis van Amerika. Ek het nog nooit sulke kleurbeelde gesien nie. Hulle is miskien nie goud nie, maar hulle is in hul eie opsig 'n nasionale skat. Baie dankie aan Gary en sy ma dat hulle my aan hierdie foto's voorgestel het. Kontak my, Kirt Blattenberger, as u belangstel om 'n onderhoud met Gary en/of sy ma te voer oor hierdie beelde (en die moontlikheid van ander).
Nog nooit foto's van atoombomtoetsontploffings gesien nie
Hier is 'n e-pos van mnr. Jim Eckles op 21 Julie 2009 oor die plek waar bogenoemde foto's geneem is:
"Hierdie boodskap is vir meneer Cline oor die geplaasde foto's wat u beweer dat u van die atoombomtoets op Trinity Site is. Dit is nie so nie. Dit lyk baie soos toetse wat jare later in Nevada uitgevoer is.
Hoe kan ek dit vertel? Die toets op 16 Julie 1945 is om 05:30 Mountain War Time uitgevoer - dit is die ekwivalent aan ons Somertyd. Om 5:30 was dit amper pikdonker. Daar was net 'n ligte sweempie lig in die ooste. Toe die bom ontplof, het alles aangesteek asof dit middernag was met harde skaduwees, want die lig kom uit 'n enkele bron. Binne sekondes, toe die vuurbal vervaag, keer die terrein terug na die duisternis met die gloed in die ooste.
U foto's word duidelik in volle sonlig geneem. Die heuwels se agterkant is verlig sodat die lig nie uit die bom self kan kom nie. Die eerste paar foto's is in die donker omdat die kameralens heeltemal afgeskakel is om die helder flits wat tydens ontploffing voorkom, in ag te neem. Terwyl die vuurbal vervaag, word die diafragma oopgemaak en kan ons die omgewing sien verlig deur die son.
Ek weet dit, want ek het 30 jaar by White Sands Missile Range gewerk en die meeste van die oop huise op die Trinity Site saamgestel - ek het in 2007 afgetree. Tussen die oop huise het ek ook baie groepe geneem en baie van die oorspronklike Trinity Site wetenskaplikes, ingenieurs en soldate om die webwerf weer te besoek. As u my nie glo nie, kontak die kantoor van openbare sake by White Sands Missile Range. "
Kirt --- Jammer vir die gesindheid, maar nadat ek 30 jaar lank met soveel verkeerde inligting, gerugte, mites en regstreekse bedrog oor Trinity Site omgegaan het, is dit moeilik om te sê. Daar is mense op die internet wat beweer dat die wit sand by White Sands National Monument so gekry het deur gebleik te word deur bestraling van die Trinity Site -toets. Daar is mense wat beweer hul oom in Las Cruces het kanker as gevolg van die toets. In my kantoor het ek gereeld navrae ontvang om uit te vind of dit veilig is om Albuquerque te besoek weens die toets. Daar is mense wat vals Trinitite of dieselfde foto's verkoop wat u gratis kan kry deur die regte regeringskantoor te vra. Die onkunde en hebsug kom na 'n rukkie by u op.
Daar was slegs een atoombomtoets in New Mexico wat op die grond plaasgevind het, en dit was op 16 Julie 1945 op Trinity Site. Dit was hoogs geheim. Mense mag nie hul eie foto's van die toets neem nie. Alles was streng beheer.
Na die oorlog het toetse na die Stille Oseaan verhuis. Na 'n paar jaar daar, was amptenare bekommerd oor die Sowjets en ander wat op die eilande neersak waar die toetse uitgevoer is. Uiteindelik het hulle die toets na Nevada verskuif. Dit was moeilik om daar 'n deksel te hou - dit het geboue in Las Vegas geskud en die sampioenwolke was sigbaar uit die dorpe. Mense het die casino's verlaat om te sien hoe die sampioenwolke opkom en versprei. Daar was baie toetse in Nevada en baie mense is genooi om dit te sien.
Ongeag hierdie of enige ander historiese inligting, u foto's kan nie uit die Trinity -toets kom nie, om die redes wat ek in my vorige e -pos uiteengesit het - dit is fisies onmoontlik. Sonopkoms op die toetsdag was 6:08. Die ontploffing het 38 minute voor dit plaasgevind. Geen vergelyking van die terrein gaan die feit verander dat die Drie -eenheidstoets amper in die donker gebeur het nie en u foto's geneem is terwyl die son heeltemal skyn - kyk hoe dit die sampioenwolk verlig en die hele landskap verlig.
Ek vermoed jou swaer se ma was eenvoudig deurmekaar deur tyd. Ek het baie daarvan teëgekom en ook in myself. Na dekades pas die datums en gebeure soms nie meer so goed by mekaar nie. Ek het onlangs na my 40-jarige reünie gegaan en sommige van my vriende onthou dinge beslis anders as ek.
Hierdie e-pos is op 15 Julie 2010 van mnr. Bill Loring ontvang:
Hi Hi, ek lees net oor die foto's wat iemand geneem het wat oorspronklik van Trinity afkomstig was. Op die foto in die beheerkamer is een van die mans wat 'n onderbroek gedra het met 'AEC' op, en die AEC bestaan ​​nie ten tyde van Trinity nie, so dit sou nog 'n bewys wees. U het ook gepraat van mnr Jim Eckles. Het u nog steeds sy e -posadres. Ek het 'n vraag oor wat gebeur het met die twee Sherman tenks wat by Trinity gebruik is en of hy weet wat met hulle gebeur het. Dankie. Bill Loring
Foto's wat vermoedelik die Able- en Baker -ontploffings by die Bikini -atol is, is deur John Miller, besoeker van RF Cafe, ingedien. Dankie aan John vir die beskikbaarstelling daarvan. Sy nota aan my word in die geheel onder die foto's aangebied.
"Ek het beslis 'n paar korrekte inligting, gebaseer op 'n nadere ondersoek van 'n stempel op die agterkant van die een van die foto's. Dit dui aan dat die foto deur die USS Fulton gedruk is. Ek het gesoek na inligting oor die USS Fulton, en ek het tot die gevolgtrekking gekom dat die twee foto's nie in die somer van 1946 afkomstig is van Trinity nie, maar eerder van Operation Crossroads at Bikini Atoll. ' . ' http://ussfulton.org/history.html
Daarom glo ek dat die twee foto's die 4de en 5de ontploffing verteenwoordig ... die eerste is Trinity, dan Hiroshima en Nagasaki ... gevolg deur Able & amp Baker. Op grond van wat ek aanlyn gesien het, is prent 2 in staat (die een wat in die lug ontplof is) Foto 1 (die met die gestempelde inligting op die agterkant) is Baker (die een wat onder die water ontplof is). Die feit dat prentjie 1 van die ontploffing van Baker as OFFICIAL ... en USS FULTON gestempel word, blyk die geloofwaardigheid van die prentjie te versterk. Ek het geen verduideliking vir die afwesigheid van 'n soortgelyke stempel uit prent 2 van Able nie. Daarbenewens is die enigste ding wat ek vir seker weet, dat my ma hulle sedert "47 of" 48 in besit gehad het, en hulle het hier deur haar oom gegee wat 'n ooggetuie was van die een of albei die ontploffings ... en die gesin glo dat hy ten minste ietwat te vroeg aan die bestraling gesterf het. Die foto's lyk beslis baie outentiek ... en nie slegs 'n afskrif van 'n kopie nie. Ek het geen idee hoeveel van hierdie foto's in die vroeë dae uitgedeel is nie en ook nie hoeveel daarvan tot vandag toe oorleef het nie. Maar hier is ten minste twee wat sedert die veertigerjare inderdaad die tydsportaal oorleef het. Dit sal lekker wees om die inligting te weet en watter waarde dit vir die regte versamelaar sal hê.
Ondersteun asseblief RF Cafe deur my belaglike goedkoop produkte te koop, wat ek alles gemaak het.
Energie van reaksies
Alhoewel Albert Einstein nie direk betrokke was by die konstruksie van kernwapens nie, het hy wel 'n teorie bedink om die hoeveelheid energie wat tydens 'n kernreaksie vrygestel word (splitsing of samesmelting) te verduidelik. Hierdie teorie staan ​​bekend as spesiale relatiwiteit soos hieronder getoon:
Hier kan die massa in kernreaksies in beduidende hoeveelhede energie omgeskakel word. As u die ligspoed van 3,0x10 8 m/s verstaan, kan u besef hoeveel energie per eenheid materie geproduseer kan word. Kernreaksies vereis baie klein hoeveelhede splitsbare materiaal om groot hoeveelhede energie (soos in 'n kernreaktor) of vernietiging (soos in 'n bom) te produseer.
Natuurlik bestaan ​​radioaktiewe elemente op die aarde en is óf alfa- óf beta -uitstoot. Kunsmatige transformasie van elemente kan bewerkstellig word deur die kerne van sommige elemente met alfa- of subatomiese deeltjies te bombardeer.
Splitsing: 'n kernreaksie waarin 'n swaar kern in twee of meer kleiner fragmente verdeel en groot hoeveelhede energie vrystel.
Fusie: 'n kernreaksie waarin kerne saamsmelt om meer massiewe kerne te vorm met die gelyktydige vrystelling van energie.
Siklotrone en lineêre versnellers: Groot toerusting wat gebruik word om kunsmatige transmutasies van atome uit te voer.
Navorsing kernreaktor: 'n kleiner reaktor wat in 'n akademiese of industriële fasiliteit gebruik word.