Von Harnack se kanonbeskouing het geen ruimte vir die Ou Testament gelaat nie. Vir ‘n boek of die Ou Testament om kanonies te wees, impliseer dat dit ‘n normatiewe funksie het en dié funksie het die Ou Testament tog nie in die kerk vervul nie. Die Nuwe Testament is wel normatief omdat dit die kerk na die oergebeure of die oorspronklike Jesusgebeure terugvoer. En vir die kerk is daar maar net een boek wat die wese van Christenwees kan verduidelik en dít is die Nuwe Testament. Anders gestel: die Nuwe Testament bied die antwoord op die vraag na die wese van die kerk en die Ou Testament hoegenaamd nie (Slenczka 2013:83-93).
In die tweede eeu het Marcion die ‘groot kerk’ uitgedaag (Altaner 1951:106-109; Seeberg 1965:312-321). Hy het die fondamente van die kerk geskud, die geloofsgemeenskap met hulle eie teologiese tekortkominge gekonfronteer en die Bybel, die grondslag van hulle geloof, aangetas. Hy het van Sinope aan die Swartsee gekom waar sy pa ‘n biskop was. Sy sieninge het gou probleme veroorsaak en hy is geskors. Ten einde raad is hy Klein Asië toe waar hy oral erkenning en aanvaarding gesoek het. Oral is hy egter verwerp. Daar is selfs gesê dat hy Policarpus van Smirna gaan opsoek het, maar dat dié hom as eersgeborene van die Satan afgemaak het (Hoffmann 1984:37-39). Uiteindelik is in hy in 139 Rome toe waar hy vyf jaar gebly het. Hy is waarskynlik in 160 oorlede (Drobner 1994:91-92).
Volgens Slenckza vorm die Marcion-Von Harnack-denke die agtergrond van sy eie siening rondom die mindere waarde van die Ou Testament in die kerk. Die hele debat dwing ons opnuut om oor die Ou Testament te besin. Waarom sal ons die Ou Testament nog lees? Watter waarde het dit nog vir die kerk? Wat sê dit nog vir vandag se gelowiges? In die tweede eeu het die kerk vir die Ou Testament gekies en dit het deel van die kerk se kanon gevorm, maar was dit die regte besluit?
Albei lê in jare en in tema geweldig ver uitmekaar. Die een vertel van die atoombom en die ander van kersfees. En tog word albei deur ’n gevoel van kleinheid saamgebind. Kleinheid voor die groot wêreldgebeure asook die menslike onvermoë om uiteindelik finaal te sê wat kersfees is (elke poging is tydsgebonde).