Harry Bridges - Inligting
Alfred Renton (Harry) Bridges, die seun van makelaar, is op 28 Julie 1901 in Melbourne, Australië, gebore. Nadat hy die skool verlaat het, het hy by sy pa gewerk, maar nadat hy die werk van Jack London gelees het, besluit hy om 'n matroos te word.
Terwyl hy op 'n skip werk wat na Tasmanië reis, het hy in aanraking gekom met lede van die Industrial Workers of the World (IWW). Die doel van IWW, wat in 1905 gestig is, was om die solidariteit van werknemers te bevorder in die revolusionêre stryd om die diensklas omver te werp. Sy leuse was ''n besering aan een is 'n besering vir almal'. Gedurende hierdie tydperk het hy 'n sosialis geword. Dit is versterk deur die armoede wat hy op sy reise gesien het. Hy het later geskryf: "hoe meer ek gesien het, hoe meer het ek geweet dat daar iets fout is met die stelsel".
In 1920 verhuis Bridges na San Francisco, waar hy 'n tyd lank as matroos werk totdat hy 'n langskipper word. Ella Winter skryf oor die situasie in haar boek, En nie om op te lewer nie (1963): "Elke oggend moes langboere in die ry staan ​​en wag om te sien of hulle gekies sou word, en as daar nie genoeg werk was om rond te gaan nie, het hulle met hul eie hande huis toe gegaan. Daar was geen sekuriteit nie. van inkomste, hoe gering ook al, en die verontwaardiging daarby ontstoke sowel as verneder. Ontstoke haat en mededingendheid het vervang wat die kameraadskap van werk moes gewees het en die solidariteit van werkers wat saam vir hul gemeenskaplike belange geveg het. "
Soos Michael Reagan in sy artikel aangedui het, Harry Bridges: Life and Legacy (2010): "Daar was geen gereelde werk nie, en om werk te kry, moes werkers hulself onderwerp aan die gehate vorm. Vroeg elke oggend sou diegene wat werk soek by die poort bymekaarkom om individueel gekies te word vir die dag se werk. Die skare van mense wat werk by die hekke soek, beteken dat werkgewers enige individu te eniger tyd kan afdank sonder om 'n minuut se werk vir die dag te verloor. " Bridges het by die International Longshoremen's Association aangesluit.
Hy was aktief in die sogenaamde Albion Hall -faksie. Daar word beweer dat hierdie groep lede van die Amerikaanse Kommunistiese Party insluit. Gedurende hierdie tydperk word daar vir hom gesê: 'Daar sal altyd êrens 'n plek vir ons wees, solank ons ​​sorg dat werkende mense sukkel, veg vir alles wat hulle het, alles wat hulle hoop om te kry, om waardigheid, gelykheid, demokrasie, om oorlog teë te staan ​​en 'n beter lewe aan die wêreld te bring. "
Griffin Fariello het aangevoer: "In 1929 het die vrag tonnemaat in en uit die Golden Gate meer as 31 miljoen ton beloop. Versendings- en stewedoring-ondernemings in San Francisco was trots daarop dat San Francisco een van die mees kostedoeltreffende arbeidsmarkte in die land het 'N Bende van sestien mans kon - met die hand - meer as twintig ton per uur beweeg, en 'n bemanning van honderd man kon binne twee dae en 'n nag 'n stoomskip van drie duisend ton laai en genoeg vrag gestoor het om 'n trein vol te maak vragmotors vyf myl lank. Die American-Hawaiian Steamship Company het bereken dat hul agente gedurende die jare 1927-1931 gemiddeld $ 0,99-1,03 per ton betaal vir laai in San Francisco, vergeleke met $ 1,85-1,99 in New York en $ 2,17-2,43 in Boston. Maar die hawe van San Francisco was ook bekend vir die ergste werksomstandighede ter wêreld - en die dodelikste. "
Op 13 Junie 1933 het die senaat die National Industrial Recovery Act (NIRA) aangeneem met 'n stemming van 46 tot 37. Die National Recovery Administration (NRA) is ingestel om die NIRA af te dwing. President Franklin D. Roosevelt het die naam Hugh S. Johnson genoem. Die NIRA het die bedryf toegelaat om sy eie kodes vir billike mededinging te skryf, maar het terselfdertyd spesiale voorsorgmaatreëls vir arbeid gebied. Artikel 7a van NIRA bepaal dat werkers die reg moet hê om gesamentlik te organiseer en te onderhandel deur verteenwoordigers van hul eie keuse en dat niemand verbied moet word om by 'n onafhanklike vakbond aan te sluit nie. Die NIRA het ook gesê dat werkgewers moet voldoen aan die maksimum ure, minimum salarisse en ander voorwaardes wat deur die regering goedgekeur is. Bridges en ander lede van die Albion Hall -faksie het besluit om die wetgewing te gebruik om vakbondverteenwoordiging te verkry.
Op 9 Mei 1934 het die International Longshoremen's Association gestaak om 'n week van dertig uur, vakbond erkenning en 'n loonverhoging te verkry. 'N Federale bemiddelingspan, onder leiding van Edward McGrady, het 'n kompromis aangegaan. Joseph P. Ryan, president van die vakbond, het dit aanvaar, maar die rang en lêer, beïnvloed deur Harry Bridges, het dit verwerp.
In San Francisco het die heftige anti-vakbond Industrial Association, 'n organisasie wat die stad se voorste nywerheids-, bank-, skeepvaart-, spoorweg- en nutsbelange verteenwoordig, besluit om die hawe met geweld oop te maak. Dit het gelei tot aansienlike geweld en op 13 Julie het Bridges 'n beroep op ander vakbondlede gedoen om by die staking aan te sluit. Michael Casey, president van Teamsters 85, het gesê: "In al my dertig jaar dat ek hierdie manne gelei het, het ek hulle nog nooit so opgeoefen en so vasbeslote gesien om uit te gaan nie. Ek glo nie dat enige mag op aarde hulle kan verhinder nie. staak tensy die maritieme staking afgehandel is. "
Ella Winter het tydens die geskil vir Harry Bridges 'n onderhoud gevoer: 'In San Francisco het ek eers na die hoofkwartier van die longshoremen op die Embarcadero gegaan en Harry Bridges, die onstuimige en taai vakbondleier, gevind, 'n draadveer van 'n man met 'n smal, skerp voorkoms 'n ekspressiewe gesig, knalende oë en 'n sterk Australiese aksent.
Bridges het vir haar gesê dat vorige stakings verpletter is en 'n vakbond gestig het: 'Die seelui kon nie bymekaarkom nie, want hulle was verdeel in soveel handwerk, masjiniste, kokke, rentmeesters, skeepskalers, skilders, ketelmakers, die pakhuise op die dokke en die spanmanne wat die goedere getrek het. Die base wil dit so hou, sodat hulle afsonderlike kontrakte kan maak vir elke vaartuig en in elke hawe, wat ons onderhandelingsposisie verswak. na San Pedro, vir die hele bedryf, en ook 'n verhoging, maar die belangrikste ding wat ons wil hê, is 'n verhuringsaal onder die beheer van mans. "
Hugh S. Johnson het die stad besoek waar hy met John Francis Neylan, hoofadvokaat van die Hearst Corporation, en die belangrikste persoon in die Industrial Association gepraat het. Neylan het Johnson oortuig dat die algemene staking onder die beheer van die Amerikaanse Kommunistiese Party was en 'n revolusionêre aanval op wet en orde was. Johnson het later geskryf: "Ek het nie geweet hoe 'n algemene staking lyk nie, en ek hoop dat u dit nooit sal weet nie. Ek het gou geleer en dit het my koue rillings gegee."
Op 17 Julie 1934 het Johnson 'n toespraak gehou vir 'n skare van 5000 wat vergader het aan die Universiteit van Kalifornië, waar hy 'n beroep op die einde van die staking gedoen het: 'U woon hier onder die spanning van 'n algemene staking ... en dit is 'n bedreiging Dit is 'n bedreiging vir die regering. Dit is 'n burgeroorlog ... As die voedselvoorsiening - melk vir kinders, lewensbehoeftes vir die hele volk - bedreig word, is dit 'n bloedige opstand ... georganiseerde arbeid en kollektiewe bedinging met my hele hart en siel en ek sal dit ondersteun met alle mag op my bevel, maar hierdie lelike ding is 'n slag vir die vlag van ons gewone land en dit moet stop .... Opstand teen die gemeenskaplike belang van die gemeenskap is nie 'n behoorlike wapen nie en sal nie vir een oomblik deur die Amerikaanse mense geduld word nie - of hulle nou in Kalifornië, Oregon of die sonnige suide woon. "
Johnson se toespraak het plaaslike regse groepe geïnspireer om op te tree teen die stakers. Daar is toegeslaan op vakbondkantore en vergaderings, toerusting en ander eiendom vernietig, en kommuniste en sosialiste is geslaan. Johnson het die situasie verder aangevuur toe hy op 18 Julie dronk was vir 'n ontmoeting met John McLaughlin, die sekretaris van die San Francisco Teamsters Union. In plaas daarvan om onderhandelinge aan te gaan, het hy 'n hartstogtelike toespraak gelewer waarin hy vakbonde aanval. McLaughlin storm uit die vergadering en die staking duur voort.
Die beroemde joernalis, Lincoln Steffens, het die stakers ondersteun. Op 19 Julie 1934 skryf hy aan Frances Perkins, die minister van arbeid: "Daar is histerie hier, maar die skrik is wit, nie rooi nie. Sakemanne doen in hierdie Arbeidsstryd wat hulle graag teen die ou vervolging sou wou doen en ander politieke hervormingsbewegings, uwe ingesluit ... Laat ek u daaraan herinner dat hierdie wydverspreide opstand nie deur vreemdelinge veroorsaak is nie. word bloot deur buitelandse kommunistiese oproeriges mislei.
Om die geskil te beëindig, het beide partye ingestem tot arbitrasie. Eers in Oktober 1934 is 'n ooreenkoms bereik. Lone en werksomstandighede is verbeter, die ooreenkoms het oor die hele kus beding en 'n gesamentlike werkgewer en vakbondverhuringsaal wat die vormingsstelsel sou beëindig. Harry Bridges is beloon vir sy leierskap van die staking deur in 1935 tot president van die San Francisco -plaaslike president verkies te word en daarna president van die Pacific Coast District van die ILA in 1936.
In 1937 word Bridges verkies tot president van die International Longshoremen's and Warehousemen's Union (ILWU). Bridges het gereël dat dit verbonde is aan die Congress of Industrial Organisations (CIO). John L. Lewis het nou Bridges aangestel as die Weskus -direkteur vir die CIO. Teen hierdie tyd was Bridges een van die bekendste vakbondleiers in die land en op 19 Julie 1937 verskyn hy op die voorblad van Tydskrif.
Bridges was bekend vir sy groot sjarme en het bevriend geraak met die aspirant -politikus, Clare Luce, die vrou van Henry Luce, die uiters suksesvolle tydskrifuitgewer. Clare erken later dat hy haar amper tot marxisme bekeer het: "Ek vermoed nou dat die aantrekkingskrag van kommunisme vir baie jongmense en vir my in sy godsdienstige aspek lê. Kommunisme was 'n volledige, outoritêre godsdienstige struktuur en die liberale verstand het moeg geword en verward om die onvervreembare reg om die samelewing te disorganiseer en uit te buit, te verdedig volgens sy eie vryheidsbegrippe. Dit het gelei tot Hooverisme en robuuste individualisme. "
Gedurende die dertigerjare het Bridges verband gehou met progressiewe oorsake. Soos Griffin Fariello verduidelik het: "Gedurende sy geskiedenis het die ILWU vas geglo dat slegs in 'n stabiele, veilige en vreedsame wêreld sosiale en ekonomiese geregtigheid vir almal bewerkstellig kan word. Gevolglik het die vakbond in die dertigerjare die versending van voorrade geblokkeer aan die opkomende fascistiese nasies in Europa en Asië, en het die nuutste Republiek van Spanje ondersteun in sy ongelyke stryd teen die asmagte. In 1938 het hulle geweier om yster wat vir Japan bestem was, te laai en het voorheen beweer dat die yster sou terugkeer as bomme teen die Verenigde State. "
Na die ondertekening van die Nazi-Sowjet-verdrag in 1939 val Bridges president Franklin D. Roosevelt aan omdat hy oorlog wou voer teen Nazi-Duitsland. Hy het die slagspreuk "The Yanks Ain't Coming" aangeneem in sy veldtog om die Verenigde State uit die Europese oorlog te hou. Die hoof van die CIO, John L. Lewis, was 'n voorstander van ingryping en het Bridges as direkteur van die organisasie aan die Weskus verwyder. Bridges ontstel ook ander vakbondlede toe hy 'n veldtog teen Roosevelt in die presidentsverkiesing van 1940 voer.
Die Wet op Vreemdelingsregistrasie (ook bekend as die Smith Act) is op 29 Junie 1940 deur die Kongres goedgekeur, wat dit onwettig gemaak het vir enigiemand in die Verenigde State om die wenslikheid van die omverwerping van die regering te bepleit, te ondersteun of te onderrig. Die wet vereis ook dat alle vreemdelinge in die Verenigde State bo die ouderdom van 14 jaar 'n omvattende verklaring van hul persoonlike en beroepsstatus en 'n rekord van hul politieke oortuigings moet indien. Binne vier maande is 'n totaal van 4,741,971 vreemdelinge geregistreer. In 1941 is Bridges onder die voorwaardes van die wet gearresteer en probeer om hom te deporteer omdat hy lid was van die Amerikaanse Kommunistiese Party. Bridges het die aanklagte ontken en is uiteindelik vrygelaat.
Bridges het sy siening oor die Tweede Wêreldoorlog verander nadat Adolf Hitler die aanval op die Sowjetunie in Junie 1941 gelas het. Bridges het nou 'n beroep op president Franklin D. Roosevelt gedoen om oorlog te verklaar en nadat Pearl Harbor 'n verbintenis tot 'n staking in die oorlog aangeneem het. Bridges het ook 'n beroep op sy lede gedoen om die produksie sonder ekstra betaling te verhoog. Hy veroordeel ook Retail, Wholesale Department Store Staff Union omdat hulle in 1943 in Montgomery Ward gestaak het. Bridges ondersteun ook 'n voorstel van Roosevelt in 1944 om sommige burgerlike werkplekke te militariseer.
Na die Tweede Wêreldoorlog is daar nou besluit om die Wet op Vreemdelingsregistrasie teen die leiers van die ACS te gebruik. Op die oggend van 20 Julie 1948 het Eugene Dennis, die hoofsekretaris van die ACP, en elf ander partyleiers, William Z. Foster, Benjamin Davis, John Gates, Robert G. Thompson, Gus Hall, Benjamin Davis, Henry M ingesluit Winston en Gil Green is gearresteer en aangekla ingevolge die Wet op Vreemdelingsregistrasie. Na 'n verhoor van nege maande is hulle skuldig bevind aan die oortreding van die Wet op Vreemdelingsregistrasie en tot vyf jaar gevangenisstraf en 'n boete van $ 10 000 opgelê. Thompson het weens sy oorlogsrekord slegs drie jaar gekry.
Bridges is nou gearresteer en verhoor weens bedrog en meineed omdat hy ontken het dat hy ooit 'n lid van die Amerikaanse Kommunistiese Party was. Die jurie het Bridges skuldig bevind en hy is tot vyf jaar gevangenisstraf gevonnis en sy burgerskap is ingetrek. Die hooggeregshof in 'n 5-3-beslissing het die skuldigbevinding in 1953 ongedaan gemaak omdat die beskuldiging teen bedrog en meineedsklagte nie binne die drie jaar wat deur die verjaring bepaal is, plaasgevind het nie.
In 1958 besluit Harry Bridges om met Noriko Sawada, 'n Nisei -Japannese Amerikaner, in Reno, Nevada, te trou. Toe die hofsekretaris hulle 'n huwelikslisensie weier op grond van die oortreding van die wet teen die wangedrag van die staat, het die egpaar die wet in die howe betwis. Hulle het gewen, en is aan die einde van die jaar getroud. Hierdie saak het die Nevada-wetgewer op 17 Maart 1959 tot gevolg gehad dat die staat se wette teen misvorming herroep word.
Ondanks pogings om hom te verwyder, het Bridges tot by sy uittrede in 1977 die hoof van die International Longshoremen's and Warehousemen's Union (ILWU) gebly.
Harry Bridges is op 30 Maart 1990 in San Francisco, 88 jaar oud, oorlede.
In 1920 verhuis Bridges permanent na San Francisco, waar hy 'n tyd lank as matroos werk totdat die AFL -aangeslote Sailors Union of the Pacific in 'n staking van 1921 verlam was. Dit was op hierdie punt dat hy met 'n lang tyd op die dokke van San Francisco begin het. Daar was geen gereelde werk nie, en om werk te kry, moes werkers hulself onderwerp aan die gehate vorm. Die menigte mense wat werk by die hekke soek, het beteken dat werkgewers enige individu te eniger tyd kon afdank sonder om 'n minuut se werk vir die dag te verloor. Bridges onthou dat die vorming "min of meer soos' n slawemark in die Ou Wêreldlande van Europa gevoel het ". Werkgewers het ook 'n vakbond gebruik om die arbeidsmag te beheer en terug te keer deur middel van 'n 'Blou Boek', waardeur 'n werker se geskiedenis opgeteken is. 'N Skoon boek was nodig om gehuur te word, en die stelsel is gebruik om vakbonde te verdryf.
Nadat hy die vakbond vir 'n tydperk vermy het en vryskut gewerk het om sy vrou en kinders te onderhou, het Bridges by die International Longshoremen's Association aangesluit toe 'n weskushandves in die vroeë 30's toegestaan ​​is. Hy het vinnig met die Albion Hall -faksie in die vakbond begin werk, 'n groep met kommunistiese invloede. Toe die Roosevelt-administrasie dit duidelik maak dat hulle vakbondorganisasie sal ondersteun deur die toepassing van artikel 7a van die National Industrial Recovery Act, gebruik Bridges en vakbondlede wat dieselfde is, die geleentheid om egte vakbondverteenwoordiging aan te dring. In Maart 1934 het die ILA -lidmaatskap oorweldigend gestem om te staak. Hul eise was onder meer erkenning van vakbond, 'n einde aan die vorming deur 'n vakbondverhuringsaal en 'n kuswye kontrak. Na 'n bietjie heen en weer met werkgewers, het langskepe op 9 Mei hul werk verlaat.
Elke oggend moes langboere in die ry staan ​​en wag om te sien of hulle gekies word, en as daar nie genoeg werk was om rond te gaan nie, het hulle met hul eie hande huis toe gegaan. Woedende haat en mededingendheid vervang die kamerade van werk en die 'solidariteit' van werkers wat saam vir hul gemeenskaplike belange moes veg. 'Dit is die enigste wapen wat ons het', sê die een of ander terwyl hulle luister hoe Bridges vir my sê, 'saamstaan'.
Hierdie staking het die grootste in die Amerikaanse maritieme geskiedenis geword, met veertienduisend man wat ledig was. Stewardoring langs die kus het feitlik opgehou; op die hoogtepunt van die geveg het honderd skepe op hul ankerplekke in San Francisco -baai anker gery. Die stryd het maande geduur. Namate dit week na week voortduur, het skeepseienaars net so ontstoke geraak as wat die geassosieerde boere was, en net so gewelddadig. Stakers is geklou, geslaan en vergas; alle middele is gebruik om dit in die wiele te ry, insluitend beloftes van amptenare, nie heeltemal eerlike aanbiedinge van die oostelike vakbondleier Joseph P. Ryan, wat daarna uit die stad geboei is nie. Die rooi skrik is gevuur totdat die eenvoudigste langhoring beskuldig kon word van 'verraad', 'sameswering', 'omverwerping van die regering', 'aanvalle op gesaghebbende gesag'. 'Dit is glad nie 'n staking nie', was die vernaamste bewering van die Industrial Association. "Arbeid soek regeringskontrole." Ontsteekte opskrifte het die bevolking by 'n koorspunt gehou.
Praat het gegroei van 'n algemene staking. Daar was slegs een voorheen in die geskiedenis van die Verenigde State, in 1926 in Seattle, en dit het misluk. Nou, na 'n onsuksesvolle poging om een ​​hawe, Portland, met geweld te open, is troepe in San Francisco ontbied, en die polisie het 'n veldslag geveg, bekend as die 'Slag van Rincon Hill'. Werkers is met klubs en gewere, selfs masjiengewere gejaag, en twee vlugtende mans is doodgeskiet. Die een, Howard Sperry, was 'n veteraan, en Nicholas Bordoise, 'n Griekse kok, was op pad huis toe nadat hy vir die piekies op die Embarcadero gekook het. 'N Doktervriend wat die gewondes in die gevangenis bygewoon het, het gesê dat dit' soos 'n aanval in oorlogstyd 'was. En die hele dag skeur die polisiemotors deur die weerklinkende strate, terwyl hul sirenes skree.
Aan die begin van 1934 bevind Harry Bridges hom aan die hoof van die Albion Hall -groep arbeidsaktiviste. Hierdie manne, vernoem na die gehuurde saal waarin hulle ontmoet het, het jare lank georganiseer en gewerk om die International Longshoremen's Association (I.L.A.) as 'n enkele eenheid langs die hele Weskus te stig.Baie van die vestigingsleiers van die ander stadsvakbonde was versigtig vir Harry en sy groep, maar hul eie rang en steun het die reguit praatende Australiër ondersteun. Dit was nie duideliker as by die Teamsters nie, wat van kardinale belang was vir die sukses van die langboere, want dit was hulle wat die vrag van en na die dokke vervoer het. Die waterfront was vol spanning. Daar was sprake van 'n algemene staking.
Op 9 Mei 1934, na 'n maand van vrugtelose onderhandelinge, het die langboere gesoek om erkenning. Die Teamsters het aangesluit en elke hawe aan die weskus het gesluit. Nie lank daarna nie, het die beleërde seevarende vakbonde by die staking aangesluit. Die seelui het ook onder haglike omstandighede gewerk. Met die koms van die Groot Depressie het die rederye die geleentheid aangegryp om nog meer winste uit te haal. Alhoewel die konstruksie van hul vloot negentig persent deur belastingbetalers gesubsidieer is, en alhoewel hulle jaarliks ​​miljoene dollars ekstra ontvang het deur Amerikaanse pos na die buiteland te vervoer, het die rederye voordeel getrek uit die skielike aantal werkloses. Vir die kritici van hierdie subsidies het hulle beweer dat hulle 'goeie Amerikaanse lone' moet betaal, maar hulle het hierdie lone nou so skerp gedaal dat desperate seemanne noodgedwonge $ 5 moes betaal vir werk wat een sent per maand betaal kamer en plank. Die werksgeleenthede is 'wegwerk' genoem. Hulle het skofte van 16 en 18 uur gewerk, en die kos was so erg dat dit na bewering 'n bok sou kry.
Dit was die eerste staking in die geskiedenis in die hele wêreld. Dit was vakbond wat deur die lede gebou is en 'n staking deur die lede. Bydraes het uit alle rigtings ingestroom Ð van vakbonde, organisasies en private individue langs die kus. Boere het vragmotors met produkte na die aanvallers se kombuise gestuur.
Die skeepseienaars en hul bondgenote was ook voorbereid. Hulle het geglo dat dit die geleentheid was om die laaste slag te hou vir georganiseerde arbeid op die dokke. Bankier William H. Crocker noem dit "die beste ding wat ooit met San Francisco gebeur het. Dit kos ons beslis geld. Maar dit is 'n goeie belegging, 'n wonderlike belegging. Dit los die arbeidsprobleem op vir jare, miskien vir ewig. Wanneer die mans is teruggedryf na hul werk, ons hoef ons nie meer daaroor te bekommer nie. Hulle sal hul les geleer het. Arbeid in San Francisco word gelek. "
Die werkgewers aan die water het probeer om plaasvervangers uit die Afro-Amerikaanse gemeenskap te werf, 'n groep wat lank aan die waterfront gemarginaliseer is. Dit was die tradisionele metode om 'n staking te breek, 'n werker teen rassiste teen 'n werker. Maar hulle het gou ontdek dat Harry voor hulle was. Hy het na die kerke en die vergaderlokale gegaan. Hy erken die ongeregtighede wat die gemeenskap so lank geteister het en belowe dat daar in hierdie nuwe vakbond wat hy veg om 'n kleurlyn, geen kleurlyn sou wees nie. Die vakbond open volle lidmaatskap vir Afro-Amerikaners, nie net op die kleur van hul vel nie, maar slegs op die sterkte van hul harte vir die stryd wat voorlê. 'Alle werkers moet saamstaan,' het hy vir hulle gesê. "Daar kan geen diskriminasie wees as gevolg van ras, kleur, geloof, nasionale oorsprong, godsdienstige of politieke oortuiging nie. Diskriminasie is die wapen van die baas."
Daar was geen gebrek aan hart nie. Gedurende die moeilike maande wat voorlê, het die Afro-Amerikaanse gemeenskap by die langskutters gestaan ​​en die langskepe by hul belofte. 'N Belofte wat in die grondwet van die I.L.W.U. en word tot vandag toe sterk verdedig.
Teen die stakers was die reders, die Associated Farmers of California, die Employers Industrial Associations langs die kus, die American Legion en verskeie waaksaamheidsgroepe, wat in samewerking met die polisie en werkgewers 'n onbeperkte skrikbewind verloor het. Vakbondlede is op straat en in hul huise aangerand, vergaderlokale is vernietig, organisasies wat vriendelik was vir die stakers, het toegeslaan en hul lede geslaan. Na een so 'n klopjag op 'n klein vakbond, is die gange en trappe glad van bloed gevind.
Na meer as twee maande se dooiepunt en verskeie polisie -aanvalle op die stakers (insluitend een waarin 250 hoërskoolleerlinge op Nasionale Jeugdag bebloed was), het die werkgewers besluit om die dokke oop te maak. Die belangrikste hawe van San Francisco was hul teiken. As hulle die opstand in San Francisco kon verpletter, sou die staking aan die kus ineenstort.
Wat gevolg het op die twee dae van die derde en die vyfde Julie, was wrede straatgevegte tussen duisende stakers en polisie - 'n ongelyke stryd, kwaad en bloedig, met vuiste en stewels van ongewapende vakbondmanne teen klubs en oproergewere, naarheidsgas en rewolwers. Maar dit is die laaste dag - 'n wanhopige stryd van twaalf uur wat op en af ​​in die Embarcadero woed Ð wat nou onthou word as 'Bloody Thursday'.
Daardie dag het begin met die 5 000 stakende werkers wat aan die binnekant van die Embarcadero gestaan ​​het, wat die duisende gewapende polisiemanne en waaksaamdes wat die hawe bewaak het, in die gesig gestaar het. Pier 38 sou oopgemaak word. Warm vrag wag op die vragmotors wat agter die metaalhekke van die pierhead loop. As die vrag net 'n entjie verder na die pakhuis vervoer kan word, kan die werkgewers 'n oorwinning eis. Die langboere het goed geweet wat dit beteken - hulle kinders sou honger bly, hul vrouens oud voor hul tyd, hul eie lewens geknip en wreed gemaak. Hulle was vasbeslote om daardie dag nooit te sien nie.
Om agtuur het 'n rondrymotor tussen die lyne tot stilstand gekom. 'N Polisiekaptein het op die planke gery. Hy het uitgeroep: "Laat ons dit hê, manne!" Die polisie het hul oproer en gasgewere in die lyn van stakers leeggemaak. Die vakbondlede het teruggetrek, maar hul geledere beklee. Die volgende oomblik het hulle vorentoe gestyg en die stryd is aangesluit.
Getuies van daardie dag beweer dat die mans baklei en in stilte val. Die enigste geluide wat gehoor kon word, was die kraak van knolle teen die skedels, die berig van geweervuur ​​en ontplofbare gasbakke, die gekerm van sirenes. Verspreide groepe mans het dit teen die swaaiende klubs uitgevee, terwyl ander onder die aanval teruggetrek het om net weer te hergroepeer en weer by die stryd aan te sluit. Etlike honderde vakbondlede is teen die hange van Rincon Hill teruggery, toe voorbereid op die bou van 'n ankerplek vir die Baai -brug. Daar het die mans versperrings gegooi uit die puin van gesloopte geboue om hulself te beskerm teen vuurwapens. Vanuit hul posisies gooi hulle klipmusse op die helling af na die polisie.
Drie aanrandings is teen die mans op Rincon Hill gedoen. Die eerste was 'n golf polisiemanne te voet, die tweede 'n klag te perd. Albei is deur die stakers teruggejaag. Die derde was ook te perd, maar is voorberei met 'n volgehoue ​​skietery en 'n gordyn oor die kruin van die heuwel. Die ontploffende houers het die droë grasse aangesteek en die hange was gou 'n woeste inferno. Die ruiters stamp deur rook en gas om die hoogtes te bereik. Maar toe hulle die versperring spring, was daar nie 'n aanvaller in sig nie. Hulle het eenvoudig weggeglip. Die polisie neem bevel oor die heuwel en omring dit met wagte om te voorkom dat hulle weer gevang word.
U leef hier onder die spanning van 'n algemene staking ... Opstand teen die gemeenskaplike belang van die gemeenskap is nie 'n behoorlike wapen nie en sal vir geen oomblik deur die Amerikaanse bevolking geduld word nie - of hulle nou in Kalifornië, Oregon woon. of die sonnige suide.
Daar was geen gereelde werk nie, en om werk te kry, moes werkers hulself onderwerp aan die gehate vorm. Die menigte mense wat werk by die hekke soek, het beteken dat werkgewers enige individu te eniger tyd kon afdank sonder om 'n minuut se werk vir die dag te verloor.
Die seelui kon nie bymekaarkom nie, want hulle was verdeel in soveel kunsvlyt, masjiniste, kokke, rentmeesters, skeepskaalwerkers, skilders, ketelmakers, die pakhuise op die dokke en die spanmanne wat die goedere getrek het. Ons vra 'n kus -kontrak, van Portland tot San Pedro, vir die hele bedryf, en ook 'n verhoging, maar die belangrikste ding wat ons wil hê, is 'n huurlokaal onder die beheer van mans.
Deel 4: Tangling with Harry Bridges
Redakteur se opmerking: Plaaslike 1245 stigter Ron Weakley, wat in Oktober 2007 oorlede is, het graag stories vertel - van die vroeë onstuimige dae toe die vakbond georganiseer is, tot die soms bisarre situasies waarin hy hom gedurende 20 jaar as die sakebestuurder van die vakbond bevind het. Hy het gevra dat hierdie verhale eers na sy dood gepubliseer word.
Ek was in 1958 voorsitter van die stryd teen die reg om te werk in die land se elektriese werkers (stembusvoorstel) in 1958.
Saam met die uitstuur van goedere, het ons 'n klein stukkie papier gemaak wat sê: "Dit is vakbond -dollars." koop. Ons was redelik goed daarmee.
Hulle het radio- en televisie -dekking gehad en mense genooi om te stry oor die reg op werk. Een van die mense wat ingekom het, was Virgil Day, die vise -president van industriële betrekkinge vir General Electric. Hy het die bestuurstentoonstelling saam met die Kamer van Koophandel oorgeneem vir die reg om te werk. Ek het 'n paar keer oor hom gedebatteer.
Saam met dit alles het KSFO 'n program van onderhoude gehad. Hulle het my en Harry Bridges van die Longshoremen ingebring en 'n onderhoud met ons gevoer. Tydens die gesprek het die moderator gesê: Die telefoonmaatskappy en PG & ampE het nie 'n vakbondwinkel nie, maar tog het hulle baie mense in die vakbond. Wat dink u daarvan, meneer Bridges? " En Bridges het natuurlik gesê ons moet 'n vakbondwinkel hê. Bridges het gesê: Wel, as ek 'n kontrak terugneem soos by PG & ampE en die telefoonondernemings, sou my lede my uitgooi. "
Dit het my gedagtes getref. Dit was 'n vuil skoot teen my. So nadat ek klaar was, het ek hom gebel en ek het hom regtig gelees en uitgedaag om kontrakte met my te vergelyk, wat hy nie kon nie.
Handboeke oor Amerikaanse arbeid en geskiedenis in die Verenigde State: hoe die verhaal van arbeid en#8217 verdraai word in die geskiedenisboeke van die hoërskoolgeskiedenis
Stel jou voor dat jy 'n Amerikaanse geskiedenisboek van die hoërskool oopmaak en geen sprake is van - of hoogstens 'n vonnis oor - Valley Forge, die Missouri -kompromis of die Volkebond … "
LAWCHA is 'n organisasie van geleerdes, onderwysers, studente, arbeidsopvoeders en aktiviste wat probeer om openbare en wetenskaplike bewustheid van arbeid en werkersklasgeskiedenis te bevorder deur middel van navorsing, skryf en organisering. Kyk HIER na die skakel vir onderwysers
Van Internasionale sosialisme (1ste reeks), nr. 72, Oktober 1974, pp. 29-30.
Harry Bridges: Die opkoms en val van radikale arbeid in die VSA
Merlin Press, ١.
ONMIDDELIKE vasberadenheid was vol moed, in die aangesig van 'n meedoënlose en dikwels brutale vyand was 'n herhalende kenmerk van die arbeidersbeweging in die Verenigde State. So het 'n blatante en dikwels asemrowende samewerking met dieselfde vyand. Hierdie teenstrydige elemente is gereeld deur dieselfde leier gedeel. In sommige opsigte is Harry Bridges, 'n stigter en byna veertig jaar lank die leier van die vakbond van die langkusman van die Weskus, tipies van die verskynsels. As 'n Australiër het hy sy jeug op see deurgebring en hom in 1922 as 'n hawewerker in San Francisco gevestig. In die 1920's was hy betrokke by 'n aantal moedige, maar grootliks onsuksesvolle pogings om die Company Union te verbreek. Hy flirt kort met die 'Wobblies ' voordat hy 'n noue verbintenis met die Amerikaanse Kommunistiese Party aangaan. In die vroeë dertigerjare het hy gehelp om 'n sterk beweging op die water te bou, met sy eie wyd geleesde koerant, Die Waterside Worker.
Die 1920's was 'n tydperk van opkoms van werkgewers, sterk ondersteun deur die magte van die staat. Namate die depressie verdiep het, het vakbondorganisasie toenemend onseker geword. Toe, in 1932, word Franklin Roosevelt verkies tot die presidensie, en as deel van sy poging om die konserwatiewe leierskap van die Amerikaanse Federasie van Arbeid (AF van L) te wen, het hy wetgewing ingestel wat 'n mate van regering steun gegee het vir die vakbond van Amerikaanse bedryf. Hierdie beleid is met voorspelbare vyandigheid begroet deur die groot werkgewers en#8217 organisasies, en die gevolg was 'n geweldige golf van stakings en insittendes.
Konfrontasie bereik 'n vroeë hoogtepunt in 1934 met drie groot en beslissende gevegte. Motorwerkers in Toledo, Ohio, en vragmotorbestuurders (spansters) in Minneapolis het gesoek vir erkenning en onderhandelingsregte. Ondanks die moorddadige aanvalle van gewapende stakingsbrekers, gehuur deur die base, die polisie en nasionale wagte, en kwaai persheksejagte, het die werkers die meeste van hul eise behaal. Die derde geveg in daardie jaar was aan die weskus. Longshoremen het toegeslaan teen die vakbond van die onderneming en sy verhuringsstelsel en vir ooreenkomste wat die hele kus aangaan. Dit was hierdie staking wat Harry Bridges bekend gemaak het. Hy het geweldige organiseringsvaardigheid en 'n rotsagtige vasberadenheid getoon in die lig van die reaksie van die werkgewer en die staat. Hy sou nie geïntimideer word nie, alhoewel hulle baie hard probeer het, en hy kon nie gekoop word nie, alhoewel hulle hard probeer het. Ondanks die moord op twee dokters, die leuens van die pers en die verraad van Joe Ryan, die nasionale leier van die langboere, het die dokters gewen en kon hulle ten minste vakbondhuurhallen stig.
Die gevegte van 1934 het die leiers van die AF of L blootgestel as ruggraatlose medewerkers wat vasbeslote was om hul ambagsstatus te verdedig en sterk weerstandig was teen die ontwikkeling van industriële vakbond. Die nuwe algemene vakbonde is geskors en hulle vorm hul eie nasionale liggaam, die Congress of Industrial Organisations (CIO) in 1936. Harry Bridges neem die nuwe en militante International Longshoreman 's Union (ILWU) in die CIO, wat teen 1938 byna vier miljoen lede.
Teen die middel van die dertigerjare was hy 'n landsbekende figuur, deur sy lede deur die hel aanbid en deur werkgewers en pers beledig. Drie keer in 12 jaar is hy voor geregtelike ondersoeke gesleep om hom te laat deporteer. Honderde bedrieglike getuies is teen hom gebruik, waaronder 'n aantal voormalige vertroude kamerade. Hy is twee keer skuldig bevind aan beweerde lidmaatskap van 'n subversiewe organisasie, maar nooit bewys nie, en is slegs gered deur elfde uur se beslissings van die Hooggeregshof.
Anders as soveel vakbondleiers, het Bridges geen belangstelling getoon in persoonlike verhoging nie, het hy nie sy vakbond soos 'n skare in Chicago bestuur nie en 'n beskeie bestaan ​​geleef. Hy het die lojaliteit van die lidmaatskap behou, selfs tydens die histeriese Macarthyite -tydperk, wat iets vir sy integriteit gesê het. Hy het egter 'n achilleshiel, sy konsekwente belyning met die Staliniste. Tydens die oorlog gooi hy homself en#8211 en sy lede entoesiasties in die oorlogspoging, onderteken en handhaaf 'n stakingsooreenkoms. Hy gebruik ook die masjien burokraties teen kritici, veral van links, en toon 'n baie onsimpatieke houding teenoor die kampusopstand van die laat sestigerjare. Maar sy ergste misdaad was sy baanbrekerswerk in die Devlin -styl in die laat vyftigerjare aan die Weskus, wat gelei het tot die uitputting van die arbeidsmag in 'n tyd van toenemende werkloosheid.
Kamerade wat belangstel om die Amerikaanse vakbondkwessies van die tydperk op te volg, sal nie veel hulp uit hierdie boek kry nie. Die skrywer skitter in sy hervertelling van die geregtelike prosedures, maar hy voldoen beslis nie aan sy ondertitel nie.
Bridges se houding teenoor die groot kwessies word slegs op 'n vlugtige manier aangeraak en ons bly in onkunde. Miskien is dit nie so nie ook verrassend, aangesien Larrowe ons in die voorwoord vertel dat die onderwerp self, hoewel dit lewendig en skopend was, hom glad nie sou help met die skryf van die boek nie!
Harry Forden -brug
Foto 29 is nie van dieselfde brug nie. Dit blyk 'n ouer span-gekoppelde span te wees. Ek het na Historic Aerial -foto's van 1969 gekyk en daar was ook 'n truss -brug in 5th Street, miskien die brug. Dit was verdwyn deur die 82 'beelde en is eers 'n paar jaar later vervang.
Hierdie brug is in een boomheuwel
Redelik seker dat dit die brug is in byna elke episode van die CBS -program "Under the Dome".
'N Paar vrae oor hierdie brug:
1. Is hierdie brug in die film "Raw Deal" met Arnold Schwarzeneggar gebruik toe dit in 1985 vrygestel is? Die brug lyk om een ​​of ander rede bekend. Kyk na die begin van die film met die motor-jaagtog en kyk wat u dink.
2. Is daar planne om die verlate railline in 'n fietspad te omskep? Dit lyk asof dit al 'n rukkie as 'n stappad gebruik word, alhoewel die spoorbande verwyder is.
PS, dit is egter 'n baie mooi brug. Verkeersligte wat 'n sein vir bestuurders is om beurte te maak, moet meer gereeld op brûe soos hierdie gebruik word.
Die waardering van hierdie brug sal binnekort verander. Dit word tans geplaas op 22 ton vir enkelasvoertuie en 30 ton vir trekkers. Die werklike gradering is ongeveer die helfte daarvan.
Harry Bridges - Geskiedenis
Die hoofstruktuur is 2,548 voet 10-11/32 duim lank. Daarvan is 2,201 voet 'n deurlopende ontwerp met die vakwerkwerk bo die brugdek, terwyl 347 voet die vakwerk onder die dek het. Vanaf die Memphis-kant is die spanwydte 186 voet 3-19/32 duim lank, 790 voet 5-1/4 duim, 621 voet, 604 voet 1-1/2 duim en 347 voet. Die oorblywende 2,424 voet aan die westekant van die rivieroorgang is 'n staaltoringskut. Hierdie brugspanne stem ooreen met die lengtes van die brugspanne op die ouer Frisco -brug net stroomaf. Dit is deur die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs vereis om te verseker dat die piere in 'n ry staan ​​en nie verder op die navigasiekanale inbreuk maak nie.
'N 14 voet breë pad is aan elke kant van die spoorbrug gehang. Hierdeur kon snelwegverkeer die Harahan-brug van 1917 tot 1949 gebruik. Die snelwegbane is verwyder nadat die nuwe US-40-brug oopgemaak het (later die I-55-brug geword). Sommige van die beton vir hierdie bane bestaan ​​nog steeds aan die westekant van die rivieroorgang, saam met die opritte wat die verkeer na die brug vervoer het. 'N Kort sypaadjie vir die westelike baan bestaan ​​nog aan die oostekant van die brug.
Hierdie brug is die Rock Island Bridge genoem toe die bouwerk begin het. Voordat die brug klaar was, het president van die Rock Island Railroad, J.T. Harahan is dood in 'n motorongeluk. Sy motor is in elk geval deur 'n trein getref. As gevolg hiervan is die nuwe brug herdoop tot die Harahan -brug.
Op die middag van 17 September 1928 het die oostelike snelwegbaan, wat bestaan ​​uit houtplanke oor 'n staalraamwerk, naby pier #1 (ongeveer 180 voet van die Memphis -kant) aan die brand geslaan.Die oostelike baan was oor die hele lengte van die span van 790 voet totaal in die brand verteer. Die paaie in die westelike rigting is 'n ekstra 180 voet wes van pier #2 verbrand, wat die pad op 'n deel van die 621 voet lange span vernietig het. Die brug was vir etlike maande gesluit. Altesaam 950 ton nuwe konstruksiestaal is geïnstalleer, en 'n meer brandbestande pad is geïnstalleer.
Die Harahan kan nog in die toekoms 'n nuwe rybaan bied. Daar is tans 'n voorstel om die Mississippirivierroete oor die Harahan -brug uit te brei deur 'n dek op een van die verkeersbane weer te installeer om as voet- en fietsoorgang te dien. Dit bied 'n skouspelagtige uitsig op die groot rivier.
Die foto hierbo kyk wes van die rivieroewer aan die Memphis -kant van die rivier, tussen die Harahan- en Frisco -spoorbruggies. Dit is 'n uitsig wat die Harahan -brug selde sien, aangesien dit moeilik is om toegang tot hierdie ligging te kry.
Harry Bridges: Internasionale Arbeidsheld
Zoe Reynolds vier die eeufees van die geboorte van 'n Australiese werker aan die waterfront wat een van die grootste vakbonde in Amerika gelei het.
Legendes gaan nooit dood nie. En so op Harry Bridges se 100ste verjaardag, het die Amerikaanse kaaie wat hy 40 jaar lank gelei het, besluit om dit in styl te vier en werkers aan die waterkantoor uit te nooi om by hulle aan te sluit. En Harry was daar, in gees, tussen hulle.
Hawens het gesluit en ongeveer 8000 werkers het oor die Vincent Thomas -brug in San Pedro opgeruk en die stad gesluit.
Onder die vele werkers wat Harry se 100ste viering was, was 'n afvaardiging van Australiese seevaarders onder leiding van die nasionale sekretaris Paddy Crumlin.
"Bridges het besef dat werkers moet sukkel en veg vir 'n eerlike gang. Jy erf dit nie. En dit kan slegs bereik word deur saam te werk, nie individueel nie. Dit is kwessies wat vandag net so relevant is. Hy was 'n wonderlike man , 'n uitstekende werker. "
Die Australiërs was eregaste wat voor langs die ILWU opgeruk het. Want dit was Australië waar Harry Bridges, die stigter van die groot unie, sy nederige begin gehad het.
Harry was 'n Melbourne -seuntjie wat in 1920 na die see hardloop en in San Francisco skip spring nadat hy 'n nasionale staking en twee skeepswrakke oorleef het.
Bridges het 'n 'hoofbelasting' betaal om die wettige status van vreemdelinge te verseker en het binne twee jaar aan die dokke gewerk.
Daar was die Bull -stelsel in volle gang. Dieselfde as op die Australiese kaaie, het honger mans gesoek na werk. Die omstandighede was sleg, maar Harry het sy medewerkers gehelp om die vakbond te vervang. Hy was op die swartlys tot 1927. Teen die dertigerjare was Harry aan die hoof van 'n militante groep aan die waterfront wat die base nie wou erken nie. In 1934 het die mans die waterkant gesluit. Longshoremen van Bellingham na San Diego het by hulle aangesluit. Die polisie is ontbied en dinge het lelik geword.
9 Mei 1934: Bloedige Donderdag. Honderde mans is beseer, twee is doodgeskiet en deur die polisie doodgemaak.
Bridges is 'n omkoopgeld van $ 50 000 aangebied om die eis van die dokker om 'n huursaal te weerstaan. Hy het geweier. Vakbond na vakbond het by 'n algemene staking by die langhorstmanne aangesluit.
Tot vandag toe het Amerikaanse winkelsentrums nog hul verhuringsaal en is die International Longshore and Warehouse Union nog steeds een van die mees militante en gerespekteerde vakbonde ter wêreld.
Harry tree in 1977 af. En na sy dood in 1990, stig die ILWU die Harry Bridges Institute wat die werkers langs die water bymekaar bring vir sy verjaardagvieringe.
Die afvaardigings is op die lughawe ontmoet deur 'n swart limousine met vergunning van die ILWU.
'Dit was onvergeetlik,' het Keiren Coyle, 'n Melbourne -seevrou, gesê. "Die gasvryheid was iets wat jy nooit vergeet nie."
'Hulle het ons soos konings behandel', het Les Raywood, afgevaardigde van Brisbane, gesê.
Les, saam met die adjunk -sekretaris van Brisbane, Trevor Munday, het Les ook op die 26ste 'n plaaslike 13 -bestuursraadvergadering bygewoon om 'n insig te kry in die demokratiese proses van die inwoners van die ILWU.
"Die plaaslike amptenare word slegs vir vier jaar verkies, dan is dit weer onder die haak," het Les gesê. "Dit is 'n fantastiese idee. Dit gee almal 'n rol."
Die groot gebeurtenis was die optog op 28 Julie, die dag waarop Harry Bridges gebore is. Dit is voorafgegaan deur 'n motorwa van spanvragmotors, fietse en veteraanmotors.
'Dit was 'n oomblik wat vir altyd in my geheue vasgeëts sal bly,' het Trevor Munday gesê.
'Absoluut sensasioneel', het Bob Patchett, afgevaardigde van Melbourne, gesê. "Ons was net 100 meter van die ilwu -vaandel af voorlangs. (ILWU -leiers) Jimmy en Big Bob het gevra dat ons langs mekaar staan. Dit was 'n groot eer."
Op die laaste dag van die verjaardagvieringe is afgevaardigdes genooi vir 'n bootvaart. Die nasionale sekretaris van die MUA, Paddy Crumlin en die president van die Harry Bridges Institute Dave Arian het 'n krans ter see gelê ter nagedagtenis aan Harry voordat die MUA -kontingent uitgevoer het wat Trevor Munday beskryf as ''n rasperige weergawe' van Waltzing Matilda.
'Saam met ons was ons maat van regoor die Tasman, Terry Ryan,' het hy gesê. 'Hy is 'n pragtige Terry, elke keer as hulle 'n foto van die Aussie -afvaardiging neem, steek hy 'n NZ -bord agter (sien voorblad).
"Ons het ons optrede bygevoeg deur 'n koor van die Slim Dusty -deuntjie uit te blaas. Ek hou daarvan om 'n bier saam met Duncan te drink, natuurlik om die lirieke natuurlik te verander na 'n bier saam met Harry."
Die herdenking is gevolg deur 'n Dockers Solidariteit -konferensie wat deur die ILWU aangebied is.
Crumlin bedank die ILWU vir hul groot ondersteuning tydens die Patrick lockout, veral die swart verbod op die Columbus Canada wat uiteindelik na Nieu -Seeland teruggekeer het en deur vakbond herlaai is voordat die ILWU dit toegelaat het om die VSA binne te gaan.
'Ek dink hulle hou ons hoog in ag vir wat ons tydens die uitsluiting deurgemaak het,' het Bob Patchet gesê. "'N Spesiale band het ontstaan ​​uit die geskil. Wat gehelp het om dit om te keer, was die Columbus Canada. Dit het ons baie naby aan mekaar getrek."
Keiran Coyle het gesê die belangrikste ding wat uit die konferensie vir hom gekom het, was hoeveel dinge ons almal gemeen het.
'Dit maak nie saak waar werkersklas mense regoor die wêreld is nie,' het hy gesê. "Ons het almal dieselfde probleme. Wat met die Charleston 5 gebeur het, is amper wat met ons gebeur het toe ons ontslaan is."
Sommige hawens van die wêreld is erger as ander, sommige is beter, maar ons is almal bekommerd oor toevalligheid, toestande, gesondheid en veiligheid. En ons het almal dieselfde doelwitte - lewensgehalte, goeie werksomstandighede, 'n beter toekoms vir ons kinders - werkersklas mense oor die hele wêreld is dieselfde. "
'Elke probleem wat ons in Australië het, is wêreldwyd algemeen,' het die afgevaardigde en afgevaardigde van Bob, Sydney gesê. 'As ons nie wêreldwyd gaan nie, bly ons agter die kar.'
'Dit lyk asof almal dieselfde probleme het,' het Les Raywood gesê. "Soos base wat alles uit jou probeer druk. Maar hulle het die swembad soos ons 20 jaar gelede gehad het. Dit lyk asof hulle base onder beheer in LA het."
Mark Rees, 'n Wharfie in Port Kembla, is 'n week lank by 'n langgesin -gesin. 'Hulle het ons as hul eie behandel,' het hy gesê. 'Net om 'n vakbond te sien wat so groot en sterk was en wat georganiseer was, was 'n goeie ding.'
In sy verslag aan die Nasionale Raad het Paddy Crumlin beklemtoon dat dokwerkers internasionaal te kampe het met dieselfde probleme van toevalligheid, dat die gebruik van nie-vakbond en die konstante druk van dikwels dieselfde werkgewers opgedoen word.
"In hierdie omgewing kan 'n sterk band tussen ons twee vakbonde, wat beskou word as een van die mees militante en progressiewe ter wêreld, net die belange van ons lede bevorder."
Die Raad besluit dan "om nouer betrekkinge met die ILWU op te bou met die doel om die belange van die lede van beide vakbonde en die werkersklas in die algemeen te beskerm en te bevorder. Hierdie nouer verhoudings sal die ontwikkeling van uitruilafdelings, gesamentlike politieke en industriële aktiwiteite insluit en deel hulpbronne om werkers se regte te versterk in 'n wêreldwye omgewing wat antagonisties is vir die ontwikkeling van die arbeidersbeweging. "
Die Raad bedank ILWU -beamptes, personeellede en afgetrede lede en veral die plaaslike 13 wat die geleentheid tydens die Harry Bridges -herdenking en solidariteitskonferensie aangebied het.
'Ons het daarheen gegaan om Harry se verjaardag te vier, die solidariteitskonferensie by te woon en hulle te vertel hoe ons die ilwu verskuldig is,' het Bob Patchett gesê. "Maar hulle het ons laat voel dat hulle ons nog skuld. Dit is hoe goed hulle teenoor ons was. Dit voel asof hulle nou deel van ons is en ons sou alles in hul vermoë doen om hulle te beskerm as daar iets gebeur."
Amptenare wat die vierings bygewoon het, was NSW -sekretaris Mark Armstrong, Noordelike NSW -taksekretaris Len Covell en Suid -Queensland adjunk -taksekretaris Trevor Munday.
Adjunk -nasionale sekretaris Mick O'Leary het in Oktober 'n tweede afvaardiging na LA gelei.
In 1937 is die State Roads Commission gemagtig om brûe te bou wat gefinansier word deur tolgeld wat vir die voltooide projekte ingesamel moet word (hoofstuk 356, wette van 1937). Nou word staatsbrue bedryf en onderhou deur die Maryland Transportation Authority van die Department of Transportation.
Chesapeake Bay Bridge (US 50/301). Die William Preston Lane, Jr., Memorial Bridge (Chesapeake Bay Bridge) strek oor 7 km oor die middel van Chesapeake Bay. Die brug, wat in 1952 geopen is as 'n tweebaan-struktuur, het die toegang tot die oostelike oewer van Maryland verander. 'N Parallelle brug met drie bane word in 1973 geopen. Vir passasiersvoertuie wat ooswaarts ry, word 'n tol van $ 4,00 elektronies ingesamel in Anne Arundel County aan die westelike oewer (laer vir EZ-pasgebruikers hoër vir voertuie met 3 of meer asse).
Chesapeake Bay -brug in die westelike rigting, kyk na Sandy Point State Park, Maryland, Mei 2001. Foto deur Elizabeth W. Newell.
Die Chesapeake Bay-brug is vernoem na William Preston Lane, Jr. (1892-1967), wat van 1947 tot 1951 as goewerneur van Maryland gedien het.
Thomas J. Hatem Memorial Bridge (US 40). Hierdie brug met vier bane steek die Susquehanna-rivier oor van 'n punt naby Perryville in Cecil County na 'n punt naby Havre de Grace in Harford County. Die Hatem -gedenkbrug is 2,5 myl lank. Ooswaartse passasiersverkeer betaal nou elektronies 'n $ 8,00 tol vir motors in Perryville (laer vir EZ Pass-gebruikers hoër vir voertuie met 3 of meer asse).
As die Susquehanna River Tolbrug, het die Hatem Memorial Bridge in 1940 geopen. In 1986 is dit herdoop na Thomas J. Hatem (1925-1985) wat Harford County in die Huis van Afgevaardigdes van 1955 tot 1958 verteenwoordig het.
Francis Scott Key Bridge (I-695). Die Francis Scott Key-brug, wat in 1977 geopen is, strek 1,6 myl oor die Baltimore-hawe. Die brug is deel van die Baltimore Beltway (I-695).
Tolgeld word elektronies ingesamel vir beide noordelike en suidelike verkeer by die Key Bridge. Elektroniese tolheffing (bekend as M-TAG) het in 1999 vir die Key Bridge begin. In Januarie 2003 het M-TAG deel geword van die EZ Pass-stelsel. Twee-as voertuie betaal elektronies $ 4,00 elke rigting (laer vir EZ Pass-gebruikers hoër vir voertuie met 3 of meer asse).
Francis Scott Key -brug oor Patapsco -rivier, Baltimore, Maryland, Oktober 2000. Foto deur Diane F. Evartt.
Die Key Bridge is vernoem na Francis Scott Key (1780-1843), wat 'The Star Spangled Banner' geskryf het na die Britse aanval op Baltimore, 13 September 1814. Goewerneur Harry W. Nice Memorial Bridge (US 301). Die goewerneur Harry W. Nice Memorial Bridge (Potomac River Bridge) is in Desember 1940 geopen as die Potomac River Tolbrug. In 1967 is dit herdoop na Harry W. Nice (1877-1941) wat van 1935 tot 1939 as goewerneur van Maryland gedien het.
Die Nice Memorial Bridge kruis die Potomacrivier van Charles County, Maryland, na King George County, Virginia. Dit het twee bane en is 1,7 myl lank. 'N Tolgeld van $ 6,00 word elektronies ingesamel uit passasiersvoertuie in die suide (laer vir EZ Pass-gebruikers hoër vir voertuie met 3 of meer asse).
Goewerneur Harry W. Nice Gedenkbrug oor Potomacrivier, uitsig vanaf Virginia, Oktober 2010. Foto deur Diane F. Evartt.
Bedekte brûe. Maryland het ses openbare historiese bedekte brûe. Dit sluit in die Foxcatcher Farms Covered Bridge (Cecil County), Gilpin's Falls Covered Bridge (Cecil County), Jericho Covered Bridge (Baltimore/Harford counties), Loy's Station Covered Bridge (Frederick County), Roddy Road Covered Bridge (Frederick County), en die bedekte brug van Utica Mills (Frederick County).
Binnekant van Gilpin's Falls Covered Bridge, Noord -Oos (Cecil County), Maryland, Julie 2015. Foto deur Sarah A. Hanks.
Konstitusionele kantore en agentskappe in Maryland Maryland Departemente Maryland Onafhanklike Agentskappe Maryland se uitvoerende kommissies, komitees, taakmagte en adviesrade Maryland universiteite en kolleges Maryland Counties Maryland Munisipaliteite Maryland in 'n oogopslag
Maryland se handleiding aanlyn
Soek die handleiding e-pos: [email protected]
Hierdie webwerf word aangebied vir verwysingsdoeleindes onder die leerstelling van billike gebruik. As hierdie materiaal geheel of gedeeltelik gebruik word, moet die Maryland State Archives die regte aanhaling en krediet toeskryf. LET WEL: die webwerf kan materiaal uit ander bronne bevat wat onder outeursreg is. Beoordeling van regte en volledige bronvermelding is die gebruiker se verantwoordelikheid.
WILD OOR HARRY
Na een aand, GESKIEDENIS Houdini 'n Miniserie met Adrien Brody in die hoofrol is die minste akkurate biografie van Houdini wat ooit gemaak is, en dit sê iets. Die draaiboek van Nicholas Meyer stel vrylik fundamentele feite uiteen om plek te maak vir volledige fiksies. (Meer hieroor in my resensie Woensdag.) Ongelukkig glo mense wat hulle op TV sien - veral as die netwerk GESKIEDENIS genoem word - so hier is 'n paar verduidelikings:
Het Houdini vasgekeer onder die ys van 'n bevrore rivier?
Al sou Houdini self die verhaal vertel dat hy tydens 'n brugsprong onder 'n ys vasgekeer was, is daar geen bewyse dat dit ooit gebeur het nie, en dat Houdini die ligging en besonderhede in verskillende vertellings sou verander. Maar hy het nooit sy moeder se stem geëis nie, of enige bonatuurlike krag het hom na die opening in die ys gelei. Hy het sy eie weg na vryheid gevind. (Lees: vasgevang onder die ys saam met Houdini.)
Het Houdini probleme met sy pa gehad?
Houdini het baie van sy pa gepraat en hom sy hele lewe lank geëer. Enige voorstel van 'pappa -kwessies' is suiwer spekulatief. Dit is waar dat Rabbi Weiss sy werk in Appleton verloor het omdat hy te 'ou wêreld' was (hy het nie Engels gepraat nie), en dit het die gesin in armoede gedompel. Al die Weiss -kinders het die verhaal vertel dat hy uit Budapest moes vlug nadat hy 'n man in 'n tweegeveg vermoor het. Sommige biograwe twyfel daaraan dat dit te vergesog is, maar tweestryde in Hongarye was nie ongewoon in die 1870's nie. (Lees: Wie was Houdini se pa? Nuwe insigte.)
Het Houdini van die huis af weggeloop en saam met 'n reisende towenaar gewerk?
Hoewel dit waar is dat Ehrich Weiss (die miniserie dit verkeerd spel as Erich - grrrr) toe hy twaalf jaar oud was, het hy nie saam met 'n reisende towenaar gewerk nie. Dit is 'n fiksie wat blykbaar verwyder is uit 'n Disney -film uit 1987 Jong Harry Houdini. Dit is egter waar dat sy belangstelling in magie geïnspireer is deur die outobiografie van Robert-Houdin, en dat hy sy naam van die beroemde Franse besweerder geneem het. (Lees: Hawelose Houdini.)
Het Houdini in Brooklyn gewoon?
Die Houdini -miniserie wys hoe Harry grootword en later 'n groot huis in Brooklyn, NY, koop. Nie waar nie. Die Weiss-gesin het in 'n woonstel in die middel van Manhattan gewoon, en Houdini het later 'n groot bruinsteen in Harlem gekoop. Die Weiss -gesinsgrond is ook in Queens geleë, nie in Brooklyn nie. (Lees: Ontdek die huis van Houdini.)
Het Houdini Bess ontmoet toe hulle albei kunstenaars in Coney Island was?
Alhoewel daar verskeie geromantiseerde verhale is oor hoe Houdini en Bess mekaar ontmoet het, het die draaiboekskrywer Nicholas Meyer hier die waarheid gekies. Houdini het inderdaad sy vrou Bess op Coney Island ontmoet terwyl sy opgetree het as deel van 'n daad genaamd The Floral Sisters. Hulle het 'n warrelwind -hofmakery gehad en trou slegs 'n week nadat hulle ontmoet het. (Lees: Toe Harry vir Bessie ontmoet.)
Het Houdini die uitdaging vir die ontsnapping van boeie in 'n bordeel geskep?
Houdini het oor 'n paar jaar gewerk om sy uitdaging in boeie te vervolmaak, en het moontlik die idee gekry van 'n Australiese towenaar met die naam Lewis Paul. Terwyl Harry en Bess in Dime Museums, Beer Halls, Circuses en op reis in Burlesque vertoon het, is daar geen rekord dat hulle ooit in 'n bordeel opgetree het nie. Buitendien, is bordele nie hul eie vermaak nie? (Lees: Herinneringe aan "Dime Museum Harry".)
Het Houdini ontsnappings uitgevoer as The Wild Man from Borneo?
Terwyl Houdini kortliks as "Projea The Wild Man of Mexico" in die Welsh Bros. -sirkus verskyn het, het dit niks te doen gehad met sy towerkuns of ontsnappingsdaad nie. Harry en Bess het baie bywerke aangepak tydens hul reise met die sirkus. Houdini het die Wild Man verlaat toe hy in die oog raak met 'n stuk vleis wat Clint Newton, ringmeester van die Welsh Bros. Circus, in sy hok gegooi het. (Lees: Freaks of Octoberfest.)
Het Houdini roem verwerf nadat hy in 1896 uit 'n "Johnson County" gevangenis ontsnap het?
Houdini het aan die einde van die 1890's handboeie en ontsnapings in die tronk in verskillende stede in die VSA uitgevoer, maar dit het hom nie erkenning gebring nie. Die idee dat Houdini teen die begin van die eeu 'die bekendste man in Amerika' was, is heeltemal verkeerd. Houdini se bekendheid kom eers nadat hy deur bestuurder Martin Beck ontdek is en in 1900 na Engeland gereis het. Daar het hy die verbeelding van Europa aangegryp. Houdini het eers by sy terugkeer in 1905 werklik 'n ster in Amerika geword. (Lees: Die towenaar.)
Het Houdini in die naak ontsnap?
Om te bewys dat hy geen sleutels of sluitstokkies verberg het nie, sou Houdini naak stroop en 'n ondersoek deur 'n dokter ondergaan tydens sy ontsnapping uit die tronk. Maar Houdini sou ook soms naak op die verhoog stroop tydens boeie -uitdagings, en het homself selfs geadverteer as "Positief die enigste besweerder ter wêreld wat heeltemal naak stroop." Hy het selfs sy Milk Can -ontsnapping uitgevoer au naturale. Hy het 'n kragtige liggaam en was nie bang om dit te pronk nie. (Lees: Ebay -veiling dateer Houdini se eerste 'naak')
Het Houdini 'n towenaarswinkel met die naam Jim Collins aangestel om sy effekte te skep?
Die hoofassistent en werktuigkundige van Houdini is Jim Collins genoem, en hy het 'n genie gehad vir die ontwerp van towerkuns en ontsnappingseffekte. Houdini het hom egter nie impulsief uit 'n magiese winkel in Ohio gehuur nie, en Collins was nie 'n Amerikaner uit Georgië nie. Jim Collins is in Engeland gebore, moontlik Portsmouth, en daar het Houdini hom aangestel om sy assistent te wees. (Lees: Die man wat Houdini se geheime bewaar het.)
Was Houdini se eerste groot ontsnapping van die Water Marteling Cell?
Die Water Marteling Cell was nie die eerste groot ontsnapping van Houdini nie en beslis nie in 1900 uitgevind soos in die miniserie getoon word nie. Die USD, soos Houdini dit genoem het, was die hoogtepunt van baie ontsnappings wat voorgelê het (insluitend die melkblik) en die eerste keer in 1912 in Duitsland opgevoer is.Ook die idee dat Houdini aan die einde as een van sy eie byl-assistente onthul sou word, is nie akkuraat nie. Hierdie "magiese" draai op die watertortelsel is die eerste keer uitgevoer deur Doug Henning in 1975. (Lees: The Chinese Water Torture Cell at 100.)
Was Houdini 'n spioen?
Houdini was vriendelik met wetstoepassers en het groot belangstelling in die metodes en praktyke van misdadigers en misdadigers gehad. Hy het selfs 'n boek oor die onderwerp in 1906 geskryf Die regte manier om verkeerd te doen. Terwyl hy moontlik met William Melville van Scotland Yard gekommunikeer het oor wat hy in Duitsland en Rusland waargeneem het (en selfs die 'bewyse' hiervoor is papiertjie), om hom te wys dat hy 'n volwaardige spioen was en sy towerkuns gebruik as ' omslag "is belaglik. Trouens, MI5 het nie eens bestaan ​​tydens Houdini se eerste toer deur Europa nie. Van al die fiksionalisasies in die Houdini -miniserie, is dit verreweg die ergste, en om hierdie fiksie in die verhaal in te werk, is een van die redes waarom die fliek die feite van sy vroeë loopbaan so erg vermink. Houdini was nie 'n spioen nie. (Lees: Kenners weeg die spioenasie-onthulling van 'Secret Life' in.)
Het Houdini die koeëlvang vir Kaiser Wilhelm II gedoen?
Alhoewel dit moontlik was dat Houdini vroeg in sy loopbaan die eerste keer kon vang, het hy dit nooit tydens sy roem gedoen nie, en beslis nie vir die Kaiser van Duitsland in 'n privaat optrede soos in die miniserie getoon nie. Nadat sy vriend Chung Ling Soo (William Robinson) in 1918 op die verhoog doodgemaak is, het Houdini aangekondig dat hy dit self sou probeer. Maar hy is daardeur gepraat deur die towenaar Harry Kellar. Dit het die Bullet Catch 'n nog meer onheilspellende reputasie gegee as 'n truuk wat so gevaarlik was dat selfs Houdini dit nie sou probeer nie. (Lees: Het Houdini die koeëlvang in die 1890's gedoen?)
Het Houdini die klokke van die Kremlin gelui?
Soos die gat in die ys, kom hierdie verhaal ook uit Houdini se tyd, maar daar het nog nooit 'n bevestigbare bron (soos 'n koerantberig) verskyn om te bewys dat dit werklik gebeur het nie. Dit is ook geneig om van teller na teller te verander, waarvan een Orson Welles was, 'n groot verteller van lang verhale. En terwyl Houdini wel vir die Russiese koninklike familie opgetree het, is die idee dat Rasputin onder die byeenkoms was, nie moontlik nie. Houdini toer in 1903 na Rusland en Rasputin ontmoet eers in 1905 die Russiese koninklike familie. (Lees: Orson Welles onthou Houdini.)
Het Houdini sy ma 'n koninklike onthaal in Boedapest gegee?
Dit is waar dat Houdini sy ma na Europa gebring het en haar 'n weelderige 'koninklike' onthaal by familielede in Boedapest gegee het. Die rok wat Houdini vir haar gekoop het, is voor haar dood ontwerp vir koningin Victoria. Houdini het egter nie by hierdie geleentheid goue muntstukke in sy ma se skoot gegooi nie. Hy het dit privaat gedoen toe hy sy salaris in goue munte gevra het, sodat sy kind 'n kinderbelofte aan sy ma kon nakom dat hy eendag goud in haar skoot sou gooi.
Het Houdini uitmekaar geval toe ons Bess op die skoot van 'n ander man sien sit?
Dit is eintlik waar. Bess het haarself doelbewus op die skoot van 'n jong kolonel geplant om te sien of sy haar man jaloers kan maak. Dit het gewerk. Alhoewel dit nie akkuraat is om te wys hoe Houdini dronk word nie. Houdini was 'n bekende teetotaler. Maar vir maande sou Houdini in 'n diep funk gewerp word as iemand om hom die woord "kolonel" gebruik.
Het Houdini slawerny met Lady Butler gehad?
Houdini het nie 'n verhouding gehad met die Britse skilder Elizabeth Thompson, oftewel Lady Butler nie, en daar is ook geen aanduiding dat hulle ooit ontmoet het nie. En sover ons weet, het Houdini hom nie aan seksuele fetisj toegegee nie. Hy was nogal puriteins in seksuele aangeleenthede. Daar is egter bewyse dat hy ten minste een verhouding gehad het met Charmian London, die weduwee van Jack London. (Lees: Die onwettige liefdes van Harry Houdini.)
Het Houdini sy eie vliegtuig besit en gevlieg?
In 1909 raak Houdini gefassineer deur lugvaart en koop 'n Voison -tweedekker. Hy vlieg in uitstallings in Duitsland en Engeland, en word die eerste man wat ooit 'n vliegtuig in Australië gevlieg het. Die uitbeelding van Houdini-stormstorm in Europa met Bess aan boord is egter fiksie. Soos met byna alle vliegtuie destyds, kon Houdini se Voison slegs 'n vlieënier vashou en was dit nie in staat om 'n volgehoue ​​en betroubare vlug vir reis te hê nie. (Lees: Houdini was die 25ste persoon wat gevlieg het.)
Het Bess Houdini 'n pot gerook?
Dieselfde biografie wat ons die "spioen" -teorie gegee het, beweer ook dat Bess Houdini pot gerook het. Dit kom uit 'n dagboekinskrywing uit 1927 waarin sy noem dat sy geëet het sonder 'n drankie en geen onkruid nie. 'Onkruid' was egter 'n slang vir tabak, so dit is meer waarskynlik dat sy van sigarette praat (sy het wel gerook). Terwyl Bess haar sjampanje geniet en na Houdini se dood sukkel met die gebruik van stowwe, is die omvang van haar drink tydens hul huwelik onbekend, en die idee dat sy 'n alkoholis was, is spekulatief. (Lees: Het Bess Houdini 'n pot gerook?)
Het Houdini se loopbaan in 1914 gesukkel?
Houdini se gehoor is nooit moeg vir ontsnappings nie. As daar iets was, was dit die teenoorgestelde. Die gehoor het ontsnap van Houdini verwag en geëis, selfs toe hy probeer om 'n reguit toorkuns uit te voer. Die beroemdheid en loopbaan van Houdini was eintlik 'n hoogtepunt in 1914. (Lees: Die onvertelde verhaal van Houdini se ontsnapping uit Battery Park in 1914.)
Kyk jy nog steeds? Die goeie nuus is dat deel twee 'n groot verbetering is ten opsigte van deel een wat die feite betref. Ek sal môre 'n feitekontrole van deel twee plaas. En as daar 'n vraag is wat ek nie hierbo beantwoord het nie, plaas dit dan in die kommentaar -afdeling hieronder, en ek sal u daar antwoord.
Dit is die enigste keer dat ek my kan onthou dat ek na 'n program gekyk het waar die enigste advertensies die feite bevat.
aangaande u kommentaar oor Houdini en spioenasie, in die gerespekteerde gesamentlike biografie deur jalush en Sloman oor Houdini, die hele hoofstuk 6 oor Houdini -ontmoeting met Mellville en die onderrig van Engelse spioene oor ontsnappingstegnieke. Is daar 'n langdurige onenigheid tussen biograwe oor die vraag of hy met Melville vergader het of nie, en advies en wenke aan die Engelse intelligensiediens gebied het? dit beteken nie dat hy 'n volwaardige ster was nie, maar is dit nie 'n teken van sy samewerking met intelligensiedienste nie? DANKIE, Art
Van Art levine: tikfoute in die voece-app in die navraag hierbo: ek sal Kalush en 'n volspioen wees, nie 'n ster nie.
Kyk na die indeks van die boek vir Melvillea en Wilkie, en dit voeg 'n mate van geloofwaardigheid by die spioenasie -fiksie wat die draaiboekskrywer in hierdie TV -reekse gebruik het wat die draaiboekskrywer in hierdie TV -reeks gebruik het
O, ek is goed vertroud met die boek en al die & quotevidence & quot vir die spioenieteorie - wat neerkom op 'n enkele letter wat 'n enkele memo noem wat deur iemand met die voorletters & quotHH & quot geskryf is. Al die ander is spekulasie.
Ek ken en respekteer die skrywer, Bill Kalush, maar ek is steeds skepties. Ek wens Bill sou opgevolg het. Ek het sedert 2004 nog nie 'n enkele blik oor die spioenasie -teorie gehoor nie.
Ek dink eerlikwaar dit was baie oordrewe om die boek en 'n film te help verkoop. En dit het beide gedoen. Maar my gedagtes is oop.
Weereens, hierdie film was NIE bedoel om 'n biopie te wees nie. Dit was bedoel vir vermaak. Die direkteur het dit eintlik gesê.
Wanvoorstelling van 'n persoon se lewe en nalatenskap is nie vermaak nie, dit is uitbuiting, en nog erger.
Majoor in die steek gelaat. Al die bestanddele om die BESTE Houdini -film ooit te doen en. Wel, laat ons maar sê dit is nie eers 'n aanspraakmaker nie.
Nag twee is baie beter, Dean. Moenie die fout maak wat ek gemaak het nie en kyk dit slegs op Night One.
Ek moet jou vertel, daarna sien ek nie uit na nag 2. Maar as jy dit beter sê, dan vertrou ek jou woord. Ek is regtig in die steek gelaat. Ek voel soos Harry toe hy Bess op die skoot van die soldate sien sit.
LOL. Word dronk, soos Harry nie.
Hier is 'n werklike diens waarmee u u nuwe lesers na die reeks op u webwerf kan besoek, of tydens die reeks kan u ons vooraf waarsku watter truuks in die reeks aan die lig gebring het, sodat ons dit nie volledig kan kyk nie.
Ek verlaag die volume en draai my kop weg na die truuk om te vang, want ek wou nie weet hoe dit werk nie, want vandag word die truuk deur groot towenaars gebruik
My benadering tot hierdie moontlike blootstellings is om dit te ignoreer. Om dit as blootstellings te erken, bevestig dit net. Miskien is hulle reg, miskien is hulle verkeerd. Ek sê nie.
Lood is nie-magneties, dus die metode wat gewys word, werk nie in die werklike lewe nie. Ek is meer geïrriteerd oor die onthulling van die Metamorposis.
Dit was 'n koeël wat deur 'n towenaar verskaf is. Daar is geen rede dat dit nie gemaak sou word van 'n materiaal van die towenaars wat besluit het om die truuk te laat werk nie, en die skieter sou nie opgemerk het dat die koeël nie gelei is nie. Net soos die kaarte, papier, glasware, ens. Wat towenaars in die meeste ander truuks bied.
wanneer is die volgende deel ?? die manier waarop dit die hele week geadverteer is, het laat lyk asof hulle van rug tot rug sou speel
Deel II is môre om 9/8c.
Ek het dus nie 'n kabel nie, en ek sal hierdie film ten minste vir 'n paar weke nie sien nie, maar ek het die idee gehad dat Houdini die bullet-catch trick vroeg in sy loopbaan probeer opdroog het en daarom het hy 'n slak in sy hand. Hy het moontlik die verhaal van die misdadigers wat hom geskiet het, gedroom as 'n manier om die slak te verduidelik sonder om toe te gee dat hy nie die truuk gevang het nie. Net 'n grillerige bespiegeling (na 'n paar biere.)
Weet daar is iets verkeerd toe hulle sê dat Jim van Macon, Ga. I 'm van Macon, Ga. Was en nog nooit gehoor het van 'n verbintenis met Houdini en 'n Maconiet nie. Ek was nie beïndruk met Night One nie.
Verkeerd, Cliff. Hy het by die Grand opgetree. Gaan lees die Wikipedia -skakel vir die Grand. Dit bevat inligting oor die daad. Die valdeure is vermoedelik vir Houdini geïnstalleer.
Interessant oor die Grand. Ek wonder of hulle enige datums het? Weet dat byna elke ou teater beweer dat hy Houdini aangebied het, en baie beweer dat Houdini die bron van hul valdeure is (alhoewel Houdini nie veel gebruik het vir lokvalle nie).
Die enigste optrede in Georgië waarvan ek weet, is die Forsythe Theatre in Atlanta, 1-6 Januarie 1912.
Ek hoop jy is reg omtrent aand twee. Tot dusver, wat Houdini die beste doen, is om aan die waarheid te ontsnap (ontsnap buite orde, nee Martin Beck, spring van 200 voet hoë brûe in 'n gat van 12 voet in die ys en Harry is 007). As hierdie mini -reeks meer belangstelling in Harry wek, is dit groot. Ek wens net Hollywood het dit reggekry.
Ek glo dat dit sedertdien bewys is dat Houdini nie die eerste was om in Australië te vlieg nie, maar eerder een van die eerste, nee?
Moenie glo wat u op Wikipedia lees nie.
Na die dood van Houdini word beweer deur ander vlieëniers dat hulle eintlik eers in die lug gekom het, maar hulle het geen bewys gelewer nie. Houdini het aan al die vereistes voldoen en is deur die Aerial League of Australia as die eerste erken. Dit is die geskiedenis. Maar dit het sedertdien 'n politieke kwessie in Australië geword as gevolg van plaaslike aansprake en trots, ens. Dit is 'n gemors.
So bly dat u hierdie feitekontrole gedoen het en#post John. Ek het my bes gedoen om menigte mense uit die Twitter -wêreld na u webwerf te stuur toe hulle almal vra wat feit of fiksie is. Ek het aand een geniet vir wat dit was, maar hier is 'n minder krimpende nag twee!
ASSEBLIEF, almal, tweet en gee dit deur. Dit is ons teenoor die GESKIEDENIS -kanaal. En gebruik die hashtag #HOUDINItruth
Ek moet sê, ek het 'n ander mening hieroor gehad as die meeste. Aangesien ek 'n fan was van Houdini sowel as van almal hier sedert ek 'n kind was (ek is nou 39 m 52) en selfs self ontsnap het, was ek van die begin af bereid om hierdie film te haat. Ek kon al die onjuisthede in die promosies sien, ek het die CGI gehaat en ek het gedink dat Brody fisies verkeerd was vir die deel. Terwyl ek dit sien, sien ek ook al die versierings en onakkurate, en wys hulle daarop. maar op 'n sekere punt. Ek het iets slim gesien. Alhoewel ons almal hardnekkige aanhangers is wat 'n akkurate film wil hê, voel ek dat dit 'n hele nuwe generasie Houdini -aanhangers sal inbring en 'n ander laag sal toevoeg tot die legende van Houdini. Dit was in die toneel met die reisende towenaar waar Houdini BS vir die towenaar bel en vertel hoe sy seun doodgemaak word, maar ek het besef dat die film dieselfde ding doen, en dit was 'n knipoog en 'n knik vir die aanhangers. Was Houdini immers self nie die grootste verteller van groot verhale wat sy nalatenskap betref nie? Dit was sy eie vorm van bemarking en misleiding. Terwyl ek kyk, voel ek soos 'n towenaar en kyk na 'n ander towenaar. Ek kon altyd 'n bietjie hand sien beweeg, ek het geweet hoe elke truuk gedoen word, maar ek was nog steeds verbaas oor die vaardigheid van die towenaar om dit so goed te doen. Al die nie-towenaars in hierdie scenario was heeltemal verbaas en het in die illusie gesuig. Hy vergroot die nalatenskap nog meer en ek het weer soos 'n kind gevoel toe ek vir die eerste keer oor Houdini gelees het. Die feit dat ek kon sien wat werklik was en wat nie saak was nie, het nie saak gemaak nie. Deur die jare het ek geleer dat baie dinge wat ek gedink het dat ek oorspronklik van Houdini weet, vals blyk te wees. Ek was nietemin verbaas oor die vermoë van Houdini om die lang verhale so lank te laat oorleef en vandag nog deur die gehoor geglo te word.
So ek het begin as 'n haat, maar ek is ingesuig en sien uit na môre.
Ek stem saam Jim! As dit kom by die dramatisering van onderwerpe wat ek baie waardeer, is ek geneig om net terug te sit, te probeer ontspan en die film te geniet vir wat dit is. As een wat ook van die eskapologie hou, het ek probeer om dit wat geopenbaar is opsy te sit en dit te geniet. Ook 'n punt oor hierdie mini -reeks wat nuwe Houdini -aanhangers inbring. Volgens wat vanaand met #Houdini op Twitter aan die gang was, was die meeste van die jonger mense heeltemal daaroor. Dit is wonderlik om te sien, maar dit is aan ons almal en John om hulle in die regte rigting te stuur en die wonderlike feitelike lewe wat die man lei, te sien.
En ek stem ook hiermee saam. Dit is die BELANGSTELLING in Houdini, wat sal lei tot webwerwe soos joune om die waarheid te vind en meer towenaars te maak. Ek is 'n groot Bobby Darin -aanhanger wat nie kon wag om die biografie Beyond the Sea te sien nie. Dit is vervaardig as 'n 'fantasie' en het groot leuens daardeur. Maar die belangstelling in die musiek van Darin het die hoogte ingeskiet. Ek was eers kwaad, maar toe besef ek dat dit alles ten goede is. Ek kon nie wag om Adrian Brody hierin te sien nie, en ek het heeltemal ingesuig. Halwe waarhede, leuens en al. Ek kyk nie meer na flieks vir waarheid nie - dit lyk asof niemand dink dat die waarheid interessant genoeg is nie. Maar ek kan nie wag vir môre nie !! Dankie vir u uiters interessante webwerf !!
Alhoewel ons almal aanhangers is wat 'n akkurate film wil hê, voel ek dat dit 'n hele nuwe generasie Houdini -aanhangers sal inbring en 'n ander laag sal toevoeg tot die legende van Houdini. & quot
Dit is inderdaad 'n baie geldige punt. Ek dink daar is 'n goeie balans wat geen skaal (ja, bedoel) akkuraat kan verklaar nie, maar dit is nog steeds iets om te oorweeg: dit gebeur ook met musiek en ander dinge. Elke keer as u iemand of iets neem en dit in 'n omgewing plaas waarby hulle normaalweg nie pas nie, is daar 'n moontlikheid om dit aan 'n paar mense bekend te stel - wat miskien net nog nie van u gehoor het nie - wat moontlik tuis kan kom in [jou] groep. of andersins blootgestel word aan iets nuuts en iets wat hulle regtig geniet. Ek het presies dit beleef.
Soos ek kyk, voel ek soos 'n towenaar en kyk na 'n ander towenaar. Ek kon altyd 'n bietjie hand sien beweeg & quot
Om nie aanstootlik te wees nie, maar ek dink u het effens na Engels geraak (ja, ek is mal oor woordspelings en ek is verbaas - gegewe die uur - 5: 55PST - en hoe min slaap ek gisteraand gekry het - dat ek dit nie gedoen het nie 'n blik op effense .. jy het byna 'n verkeerde rigting of 'n paar letters reggekry, is 'n ander manier om dit te stel). U bedoel natuurlik handmatig (interessante ding oor taal, is dit nie? Soveel vir & quotsound out & quot.).
Ek stem saam met die aanhangers hier wat dit waardeer dat Houdini tog 'n man was wat die 'fantastiese' liefgehad het, 'n man wat dit geniet het om die ruimtes tussen werklikheid en fantasie te ondersoek. As ek net kyk na die spookagtige skets van Adrian Brody, trek my in! Dit is wonderlik dat die legende van Houdini steeds voortleef, hier is 'n heildronk op 'n nuwe poging om 'n nuwe gehoor aanhangers te lok!
Dit beskryf nie sy lewe in chronologiese volgorde nie en alles word gedramatiseer. . maar sny die spioenasie uit en raak ontslae van die aaklige Jim Collins en alles daar. Armoede in die kinderjare, dy lynn en Houdin, houdini en sy broer, ontmoetings met bessies en vinnige hofmakery, ontsnappings uit manchet en tronk, brugspronge, melkkan, usd, ens. Ja, ek het gehoop op 'n werklike verhaal van Houdini, maar
Ja, die hele spioenasie ding is wat dit alles regtig verwoes. Om dit fiks en sinvol te maak, moet u die feite van Houdini se vroeë loopbaan (beroemd in 1896?) Wild verander. Ek sal meer daaroor in my volledige resensie hê.
Feitlike vryhede kan natuurlik vergewe word. soos Hitchcock sou sê: "Dit is net 'n MOOVIE!" Maar Adrien Brody het net nie intelligensie en werklike misterie gehad nie, en Bess was net dom. Ek het die afgelope lente saam met Nick Meyer by 'n ete gesit, en hy was wanhoop dat die film uit sy hande was en dat die geskiedenis toesig gehou het oor uitgebreide skryfwerk, ens. Moet hom nie blameer vir hierdie gemors nie, eerder die stelsel op die kanaal .
Uitgebreide herskrywe deur iemand anders as Meyer? Dit is vir my nuus. Ek het baie verskillende inligting gehad.
Ek het regtig gehoop dit gaan beter uitloop, maar sjoe. Suiwer melodramatiese fantasie, net soos al die ander biopics. Dit is die eerste film wat akkuraat wys hoe Harry en Bess mekaar die eerste keer ontmoet het, en al die ander is verkeerd. Gaan figuur.
Ek het myself gedwing om die hele ding te kyk, maar ek was verveeld voor die laaste halfuur. Die werklike lewe van Houdini was soveel meer kleurvol. Waarom voel skrywers die behoefte om uit te dink? Na 'n sekere punt het ek selfs scenario's begin herken en soms hele opnames wat lyk asof hulle uit die films van 1953 en 1998 gehaal is. Miskien is dit waarheen hulle gegaan het vir hul navorsing.
Ek hou u by u woord, John, dat deel twee beter is, hoewel ek vermoed dat omtrent alles dit kan bereik. Ek hoop net daar is minder blootstellings. Miskien is ek net aanraking, maar ek vind dit amper heilig!
Eerlik, is dit erger as Starsky wat Houdini speel? Ek dink nie so nie.
Ek was lief vir "Starsky" as Houdini! :)
Dit is heeltemal buite die onderwerp, maar ek kyk vanoggend na "Van hier tot in ewigheid" en dink (al die fisiese verskille opsy) wat 'n wonderlike Houdini Burt Lancaster sou kon maak. Hy het die vreugde en spoggerigheid (en panache) gehad wat soveel ander Houdini's ontbreek het - en kon beslis die stunts hanteer het.
Die probleem, Jim, is dat mense sal aanneem dat die verhale almal treurig is, aangesien dit op die geskiedenisskanaal is.Waarom was daar 'n behoefte om sommige van die feite te verander soos waar sy towerontwerper vandaan kom?
Ek skryf al drie jaar 'n draaiboek vir 'n behoorlike Houdini -film. Dit sal al hierdie ander belaglike flieks wegwaai. Vervolg.
Ek het dit net klaar gekyk, en ek is so bly dat ek hierdie bladsy gevind het waar iemand wat weet waarvan hulle praat ons kan laat weet wat waar is en wat nie! U het gesê dat die hele spioenasie ding BS is, maar is daar 'n greintjie waarheid of selfs legende vir die hele kappie op hul 10de bestaansjaar?
Hallo Bonnie. Uitstekend! Sien, u is presies die soort persoon wat ek hier wou dien. Ek het eintlik 'n paragraaf gehad oor die hele avontuurlike veilige avontuur, maar ek het dit gesny, want al wat ek te sê gehad het, was 'n sin: & quot Die hele volgorde van die kluise is 100% fiksie en redelik dom, IMO. & Quot
U wil dalk iets (in u volgende verslag) sê oor die brugsprong wat getoon word. In die eerste plek - die hoogte van die brug is belaglik hoog. Niemand sou daarvan wegspring tensy hulle wou doodgaan nie. U sou uself van so ver af doodgemaak het voordat u doodgevries het of verdrink het. Ek het dit nagegaan en hulle het gesê dit is 'n samestelling van verskeie brugspronge. Dit is net so irriterend dat hulle die verhaal moes versier - dit was opwindend genoeg soos dit is sonder om dit te hoef te doen. Ek skaam my vir die History Channel vir die fiktiewe minireeks. en ook teleurgesteld in Adrien Brody as hul keuse vir hierdie uitbeelding van 'n historiese figuur waarvan ons wel foto's het. Houdini was 'n mooi aantreklike ou en hy was kort en goed gebou - nie maer met 'n gebreekte neus en wilde gekke hare nie. Ek hou van Adrien in ander films wat hy gedoen het en ek is seker hy het sy bes gedoen. Maar dit is soos dat Mike Meyers Abraham Lincoln speel. Dit werk net nie.
Dankie, Anon. Ja, die brug is belaglik hoog, maar die soort dinge pla my nie. Dit is 'n versiering vir drama, en ek is goed daarmee. Ek pak net die belangrikste narratiewe dinge aan.
Vir my lyk dit minder as 'n poging tot 'n nie-fiksie-biografie as 'interessante gebeurtenisse wat moontlik in die lewe van Houdini gebeur het,' dink ek. Harry moes gehad het.
Ek stem saam. Dit is snaaks. Soveel kritiek op die rol van Body, maar noudat ek dit gesien het, dink ek hy is fantasties. En ek stem saam. Hy het die charisma wat Houdini beslis gehad het. Wie gee om as hy slegs 90 pond is. : bl
Ek veronderstel almal of die meeste van ons het 'n greep oor hierdie film.
Ek was nie beïndruk met die plastiekboeie en valse slotte nie.
Kon hulle nie regte rekwisiete vind om mee te verfilm nie?
Selfs die kettings wat om HH gedrapeer was, was moderne elektro-gelaste.
Ek word ook baie moeg om te sien dat USD en brandweerbyle in dieselfde toneel gebruik word.
Ek veronderstel dat die enigste goeie ding van dit alles is dat 'n nuwe generasie dit miskien sal sien en belangstel in die HH -verhaal en 'n boek sal koop, tensy daar 'n werklike HH -speletjie vir PlayStation is wat hulle kan gebruik.
Welgedaan, Mark! Waarom sou die asse van die brandweermanne in dieselfde toneel wees as Amerikaanse dollars? (Ek het ongeveer 75 akronieme van USD - waarvan geen sin maak met byle nie. Ek kan u dus nou bysê wat u bedoel het.)
*jeep! & God seën! (Dankie, Red!)
Ek het gedink Adrian Brody was wonderlik as Houdini, en as jy die regte boeie wil hê wat deur Harry Houdini besit en gebruik word, kyk na http://lestatinternational.com/product/harry-houdinis-shackles-rare/
Hoeveel van die belangrikste geheime gee die vertoning weg? Ek hoop nie te veel nie. As 'n leek wat daarvan hou om towerkuns te sien en 'n voormalige joernalis wat die Fox & "Maskerde towenaar" vir Amerikaanse nuus bespot het met respek vir magie, was ek ontsteld dat enige geheime weggegee word.
Hou van jou webwerf! Wat is volgens u die mees geskrewe, mees oortuigende en mees akkurate biografie van Houdini?
Die blootstellings is redelik ernstig.
Die beste biografie is & quotHoudini. The Career of Ehrich Weiss deur Kenneth Silverman.
Ek moes myself bly herinner "As Harry hierdie film vervaardig het, sou dit net so gewees het.
Hy dwaas ons nog steeds. Hedendaagse towenaars (en sommige huidige towenaars) sê graag dat hy 'n slegte towenaar was - en wat tegniek betref, is dit moontlik dat hulle reg is.
Maar hy het sy gehoor oortuig dat hy alles was wat hy beweer het, en sy gehore het gesweer dat hulle hom dinge sien doen wat hy nooit gedoen het nie. Ek glo dit is 'n baie goeie towenaar.
Die Amerikaan met 'n quotesillable aksent is nêrens te vinde nie!
Ek verstaan ​​dat Jim se argument oor die waarde van fiksie en versiering gefiksionaliseerde biografie net soos magie self is! knipoog, knipoog!
Die probleem, lyk my, is dat die werklike lewe van Houdini- selfs beperk tot die bevestigde feite- al so vol onwaarskynlikheid, drama, intrige en tematiese diepte is! Ek is teleurgesteld as dit alles uitgegooi en vervang word deur swakker tee.
Die onderskatting van die publiek, asof P. T. Barnum 'n ewige waarsêer is, is die hoofoorsaak van hierdie siekte. Nee, nie almal hoef 'n navorser en Houdini-puris te wees of te word nie. Maar daar is soveel baba in die badwater dat dit eendag lekker sal wees as 'n filmmaker dit behou en koester eerder as om die verhaal te "verbeter".
Verdere gedagtes na deel 2.
Teleurstellend en flou. F. R.
Vermorsing van 'n goeie akteur en produkwaardes in hierdie fiktiewe film.
Ek was baie teleurgesteld oor die eerste episode - nie net die feite nie, maar ook die manier waarop dit die intensiteit en harde werk wat dit sou verg om van jouself te maak 'n uitstekende towenaar en ontsnapkunstenaar was. Toe ek die 1964 -weergawe van Tony Curtis omstreeks 1964 sien, wou ek 'n towenaar wees en vertonings hou vir kinders in die omgewing. Ek het mense uitgedaag om my vas te maak. Ek wou nog altyd 'n GROOT fliek oor die man Houdini sien. Tot dusver geen geluk nie, en beslis nie met hierdie een nie.
Ek wil meer weet oor die vuis in die ingewande. U het dit nie behandel nie.
Dit is interessant, maar tot Montreal in 1926 is daar amper geen berigte dat Houdini ooit iemand gevra het om hom in die maag te slaan nie.
Ek sal dit in my Night Two -feitekontrole inwerk. Dankie.
Ons het regtig gedink dit stink en was vol cliches - met die uitsondering van die kinematografie. Dit is beledigend vir enigiemand met 'n werklike belangstelling in die geskiedenis - die Russiese tonele is werklik vermink. Deur Nicholas en Alexandra uit te beeld as 'n cliché 'buitelanders' wat Engels met 'n swaar aksent gepraat het, toon dat die geskiedenis eenvoudig nie sy huiswerk gedoen het nie. Alexandra was koningin Victoria se kleindogter en sy praat perfek, sonder aksent, net soos haar man, die tsaar. En waarom al die fakery oor "Brooklyn"? Antwoord: dit is 'n cliche. Swak draaiboek, raserige regie (hoeveel slae in die maag was daar?), Waansinnige redigering. Wat Brody betref, sy glimlag en sy manier was grillerig, nie opwindend soos Houdini nie. Na ons mening is hy 'n eenmalige akteur, en speel hy weer sy rol uit The Pianist.
En u moet u woede toespits op die draaiboekskrywer Nicholas Meyer en die vervaardiger Gerald W. Abrams. Dit is hulle wat dit gemaak het en is verantwoordelik vir wat ons hier sien. Geskiedenis is net 'n ontsteller.
Dankie vir die feitekontrole. Ek was baie ontsteld om ook al hierdie stellings te sien. Ek het gehoop op iets baie beter as wat ek op The History Channel kyk.
Die wonderlike & quot; World of Disney & quot
Moes op die Disney Channel uitgesaai het.
BTW, John - wat was u mening oor die uitbeelding van Bess? Na ons mening was daar absoluut geen chemie tussen haar en Brody nie. Sy het geen karakter gehad om mee te werk nie - weer die draaiboek.
Ja, 'n vermorsing van 'n groot talent, maar ek spaar dit alles vir my resensie. Werk steeds daaraan.
Baie dankie vir hierdie deeglike ontleding! Nadat ek gisteraand gekyk het, is dit presies die soort inligting waarna ek gesoek het.
As 'n student van die Russiese geskiedenis, veral die Romanov -gesin en die laaste tsaar, was die Kremlin -toneel vir my eintlik die ongelooflikste en het die brugspring gespaar. Eerstens mag geen willekeurige Amerikaner met 'n geweerkas om die paleise van die Kremlin dwaal nie, ongeag wie se assistent hy is.
Tweedens, die idee dat die & quotKremlin -klokke & quot (watter klokke? Daar is 'n halfdosyn kerke op die terrein van die Kremlin) & quot; nie werk nie & quot; is belaglik. Russiese kerkklokke word as heilig beskou en sou nooit toegelaat gewees het nie, veral nie in die Kremlin nie. Die klokke is net stilgemaak deur die Kommunistiese regime, as 'n belangrike simbool van die vorige godsdienstige lewe van die land. Hulle het weer begin lui in 1992. Die enigste klok in die Kremlin wat bekend is vir sy nie -lui, is die tsaarklok, 'n enorme klok wat tydens die gietwerk gebars het en nog nooit gelui het nie. Dit word nog steeds vertoon en so groot mense kan daarin stap.
Ten derde, die feit dat die opvoering privaat is vir die familie van die tsaar, maar tog in die Kremlin self plaasvind, is baie verdag. Om nie te sê dat die Romanofs * nooit * in die Kremlin woon nie, maar dit was absoluut nie hul gunsteling woning nie, veral as 'n privaat gesin. So 'n optrede sou heel waarskynlik plaasgevind het by Tsarskoye Tselo, die klein dorpie paleise wat in 'n sekere gedeelte van St. Petersburg was, of in die Winterpaleis in St. Petersburg self, wat in hierdie tyd die Russiese hoofstad was.
Uiteindelik, soos u opgemerk het, kon Rasputin toe nie daar gewees het nie en sou dit waarskynlik ook nie daar gewees het nie, selfs al sou so 'n optrede later plaasgevind het. En daar is absoluut GEEN manier waarop Houdini kon geweet of geleer het nie A) dat die Tsarevitsj Alexei 'n hemofilie was, aangesien dit 'n staatsgeheim was tot met sy dood en B) dat Rasputin deur die Tsaritsa geglo is dat hy in staat was om "Alexei &# quot; Die hemofiliese aanvalle van 39's, as oorsaak en aard van die invloed van Rasputin op Alexandra, en dus was Nicholas heeltemal onbekend, selfs nie deur vertroude vertrouelinge nie. Die onverklaarbare en oënskynlik kwaadaardige invloed van Rasputin op die tsaarfamilie was een van die redes waarom hulle steun onder die aristokrasie verswak het, en Rasputin is vermoor (onbevoeg) deur 'n sameswering van hooggeplaaste adellikes in die kelder van die Yusupov -paleis .
Baie dankie hiervoor. Uitstekende feitekontrole.
Die onvermoë van die koninklike familie om deur middel van Engels te kommunikeer, is heeltemal rommel. Tsaar het Engels met 'n perfekte aksent gepraat, wat by verskeie geleenthede veroorsaak het dat mense hom verwar het met sy tweelingganger neef George V van Engeland. Tsaritsa, behalwe dat sy ma prinses Alice van die Verenigde Koninkryk was, het sy 'n Engelse oppasser en daarom praat sy Engels as 'n moedertaal. Tsarevich en die groothertoginne het ook Engels gepraat, interessant in 'n skitterende aksent.
Uiteindelik sou geen venster wat die Kremlin direk sien, veral as die koninklike familie daar was, toeganklik gewees het sonder om die aandag van Okhrana te trek nie.
Wag, daar is nog meer. die Tsarevich Alexei verskyn in die film as 'n jongeling van ses of sewe jaar oud. Dit sou die jaar omstreeks 1911 maak. Rasputin kon teoreties daar gewees het. Maar dan in die volgende toneel sien ons hoe Houdini deur Melville opgesom word en vir hom sê dat Rusland oorlog met Japan wil hê. Die oorlog het al sewe jaar tevore, in 1904, plaasgevind! Daar is nog dommer lui skryfwerk, so ek moet nie aan die gang kom nie!
Wat 'n vermorsing van selluloïde en twee uur van my lewe. Ek sal vanaand nie die fout maak nie, selfs al is dit 'n verbetering teenoor gister se fiasko.
Die sekuriteite met die pluk/dink-is-die-sleutel was lekker.
'N Stemmetjie in my kop het telkens gesê:' O, seun, Cox sal nie hiervan hou nie '. & quotCox sal nie hiervan hou nie & quot. en & quotCox sal nie hiervan hou nie, ens.
En wat Culliton betref - hy het waarskynlik 30 minute gelede sy voet deur die TV -stel geskop!
Mmm, hoe kan & quot1913 & quot kom & amp; gaan? en GEEN melding van Mama se dood nie ?!
'N Deel van my kan die meeste negatiewe aspekte ignoreer - net omdat die film 'n prominente kenmerk van Jim Collins gemaak het (selfs al word hy as 'n jong goofy uitgebeeld). die eerste so 'n rolprentkarakter.
Hierdie film is HIERDIE generasie & quot; Houdini & quot; film.
Soos in die bogenoemde poste gesê, sal hierdie film BAIE belangstelling in kykers genereer in Houdini en die navorsing oor sy lewe ... en dit is wonderlik.
Die 1953 & quotHoudini & quot film was byna pure Hollywood -fantasie. maar kyk na hoeveel prominente Houdini-historici dit beïnvloed het — waarvan baie tans lesers van hierdie moeras is!
Die toekomstige Houdini-historici sal eendag verwys na die 2014 History Channel-film wat tot hul lewenslange belangstelling in Houdini lei.
Tot dusver het hierdie film Houdini uitgebeeld as 'n 'cool man'. ja, as 'n & quotsuper -held & quot (van die buitekant van geboue afskaal, uit kluise ontsnap, ens.) .. as ek 'n kind was - sou ek beslis meer wou uitvind oor hierdie opwindende ou!
Op 'n ander punt, as 'n man met 'n handboei, sal ek daarop wys dat nie 'n enkele boeie die ware artikel was nie-dit was almal fantasie-weergawes van die werklike dinge.
btw-Het u die vermelding & quotHoudini & quot in die Geico Insurance TV-advertensie opgemerk?
Histories is die film 'n bom. Maar vir die 'groter voordeel' om belangstelling in Houdini te bevorder-dit is 'n wenner.
Sien nogal uit na deel 2.
Eerlik, as hulle al die spioenvullis laat val het en die verhaal gekry het van hoe hy 'n bietjie reg was, sou ek geen probleme ondervind met hierdie miniserie nie.
En ek het wel die Geico -advertensie gesien! Daar was eintlik 'n paar advertensies met 'n Houdini-tema.
My opmerking handel nie oor waarheid of fiksie nie, aangesien daar baie meer gekwalifiseerde mense hier is om dit aan te neem. My klagte, ten minste tot dusver, is die waarby Houdini se pa betrokke was. Ja, ek weet dat hierdie verhouding nie akkuraat uitgebeeld word nie, maar my probleem is 'n basiese storievertelling.
Waarom word Harry voortdurend agtervolg deur sy pa? Al wat ons as TV -kykers weet, is dat sy pa Halloween gehaat het en sy werk verloor het. Dit is al wat ons gesien het.
Ook die cliche, angsbelaaide voice-overs oor die bedrog van die dood, om weg te hardloop van die dood of om te ontsnap, wat het hy gesê? Dit alles kom net voor as 'n soort valse interne trauma. Wat goed sou wees, behalwe dat hulle geen werklike logiese rede daarvoor gegee het nie.
Ek is nie 'n skrywer of 'n historikus nie, ek is net 'n ou wat TV kyk. En selfs ek weet dat dit net lui storievertelling is.
Ek is seker dat John die laaste greep op sy resensie plaas (die man slaap nooit) en dat hierdie aspek van die film breedvoerig behandel word.
Oy vey, ek dink ek het 'n paar Bess's & quotweed & quot nodig om te kalmeer.
Baie goed gesê, Mantoo. Ja, die ding van die vader. maak geen sin nie en dit word nie verduidelik nie (en daar is eintlik niks gewortel nie). Dit lyk asof Meyer dit net in sy bredie cliches gooi.
Daardie Rabbi -vaders! So stram.
Binnekort, & quotHoudini: 'n stoofpot cliches & quot; sny die regisseur.
& quotHoudini: Jazz -sanger van die geheime diens met angs & quot
Die Halloween -toneel was moontlik bedoel om aan te toon dat Houdini se pa nie gemaklik was met tradisies en vakansiedae in die nuwe wêreld nie.
Dit sou nuttig gewees het om tonele van die groot immigrantegesin van Houdini, arm, te wys, terwyl die kinderarbeid vir die onbeskaamde vader ingevul het, wat langs Houdini in 'n sweetwinkel gewerk het. Die opkoms van Houdini uit armoede is 'n wonderlike verhaal.
Die huidige film grens aan die belaglike. Die ironie is dat Houdini waarskynlik al die misleiding, misterie en fiksie meer sou geniet het as wat enige van ons Houdinophiles doen. Hy het ongetwyfeld geweet dat 'n goeie man met 'n kamera 10X die ontsnappingskunstenaar/towenaar was wat hy ooit kon wees. (Die heel eerste fotograwe het hul vaardighede eintlik as towerprogramme bemark.) Vir my lees ek graag tussen die reëls. Sy verhouding met sy Rabbi -vader is byvoorbeeld onduidelik, maar sekerlik was hy ten minste 'n skeptikus, miskien selfs 'n ateïs, wat godsdiens betref. Hy het beslis nie die pa se voetspore gevolg nie. Ek dink hy was 'n redelik ernstige en berekenende mede- en sakeman, wat nie veel gegee is aan die romantiese of sensasionele in sy persoonlike lewe nie. Sy grootste misleiding was dat hy die minste waardeer word as die fantastiese atleet wat hy was en moes baie meer ure in die gimnasium deurgebring het as wat hy ooit in boeie gedoen het.
& hy was ten minste 'n skeptikus, miskien selfs 'n ateïs, wat godsdiens betref & quot
Waarskynlik nie. Onthou dat Houdini vermoedelik met die ondersoek na spiritualisme begin het om te sien of hy met sy ma in aanraking kan kom nadat sy gesterf het, en later het hy vir Bess 'n & quotcode & quot gegee om aan te dui of hy van verder kon kommunikeer. & Meer, Houdini was 'n Vrymesselaar, as sodanig het hy 'n geloof in God bely, of ten minste in 'n & quot; hoogste wese. & quot
Was die dood die enigste ding waaraan u nie kon ontsnap nie?
. of die grootste ontsnapping van hulle almal
Ek het net 'n paar biografieë van hom gelees, maar ek het die gevoel gehad dat baie van Deel een onakkuraat was.
Met betrekking tot die filmtoneel het hulle in 1914 'n Chaplin -film, The Rink, in 1914 gekyk!
Dit is snaaks oor die datum van die Chaplin -fliek. BTW, was Chaplin selfs 'n ster in 1914, of selfs bekend? Lyk te vroeg.
Hy het vroeg in 1914 begin films maak vir Keystone en was teen die einde van daardie jaar baie bekend by sig, indien nie by die naam nie. Keystone het in die vroeë dae gereeld akteurkrediete in hul rolprente teruggehou, maar handelstydskrifte het hom by die naam genoem. Sy gewildste rolprente van daardie jaar was "Deeg en Dynamiet" en die eerste komedie, "Tillie's Punctured Romance", met Marie Dressler en Mabel Normand as hoofrol.
Maar Houdini kon van daardie jaar af na enige Keystone Chaplin gekyk het, aangesien dit baie gewild was en wyd versprei is.
Uitstekende inligting. Dankie Phil.
Die akteur wat Collins speel, word gruwelik verkeerd vertolk. Skakel hom en die spioenasie -tema uit, en dit is nie 'n slegte mini -reeks nie.
Hy is 'n goeie akteur. Sy optrede is. vreemd.
'N Ander ding wat my opgeval het, is dat Brody gesig lyk soos Bess as Harry.
BTW, bestuur u die Facebook Houdini -bladsy?
Ek het 'n klomp Houdini Facebook -bladsye. :) Praat jy van die een wat gewy is aan die miniserie? Ja, myne ook.
Houdini het wel in November 1906 in die byna bevrore Detroitrivier van die Belle Isle -brug gespring. Dit was nie so dramaties soos Houdini dit beskryf het nie, maar dit het wel gebeur. Hier is die besonderhede: http://seekingmichigan.org/look/2012/10/30/houdini
Dankie vir die skakel, Lynn.
Hi Lynn.Houdini het baie sulke spronge gedoen, maar nooit in 'n rivier wat selfs naby ons kon vries nie, sover ons weet. Hy het die hele verhaal opgemaak, minder die deel oor die hoor van sy ma se stem en 'n paar ander besonderhede wat Hollywood bygevoeg het. Die verhaal was dus nie noodwendig gebaseer op die Detroit -sprong nie. Ten minste een ander bron haal Houdini aan dat die ysspring in Pittsburgh plaasgevind het.
Waarom dink die History Channel nie dat die feite op sigself interessant genoeg is nie?
Dit is 'n vraag vir die draaiboekskrywer Nicholas Meyer en die vervaardiger Gerald W. Abrams. Hulle het hierdie geskiedenis geskep, wys dit net.
'N Regte teleurstelling. Perry van NJ.
Die film het 'n meer "onwerklike" as 'n regte atmosfeer. Al die donker en mal CGI het my laat voel asof ek na 'n James Franco Oz -fliek kyk. Deesdae kry u nie 'n regte mielieland nie, skiet dit nou alles deur rekenaars, en dit lyk vals. Verisimilitude het nou al 'n geruime tyd by die venster uitgegaan.
Die chemie tussen Brody en Connolly was daar nie. Ek het probeer, maar Brody het my nooit oortuig dat hy Houdini was nie. Die slegte chronologie van Houdini se illusies en ander aspekte van sy lewe kom telkens in die pad. Ek gooi my hande op en stap uit die bioskoop.
Die Schlieffen -plan wat Brody in 1904 steel, het eintlik nie voor 1905 bestaan ​​nie.
Dit is snaaks. Die hele rye is natuurlik onsin.
BTW, dit is reeds WILD OOR HARRY se mees bekykde plasing van alle tye. :)
Geluk. Ek dink die silwer randjie van hierdie klaaglike gemors is dat ons almal oor Houdini praat, presies wat hy sou wou gehad het.
Het Houdini regtig aanhou om Jim af te dank, of is dit ook 'n leuen? Dit skilder hom ietwat as 'n irrasionele persoon.
Hy was 'n warm humeur wat assistente aangehaal het, maar nie verwag het dat hulle afgedank sou word nie. Sy assistente het lank vir hom gewerk.
Baie teleurgesteld. Dankie, veral aan John Cox vir al die inligting, kritiek en kommentaar hier.
Veral saamgestem dat die lewe van HH fassinerend en in werklikheid so kragtig was dat geen versiering nodig was of ooit nodig is nie. My enigste troos is dat, ten spyte van al die geregverdigde kritiek, as 'n nuwe generasie in die towerkuns betrek word en belangstel om meer te leer oor HH en en al die magie, dan was dit miskien die moeite werd.
Ja, ek dink dit is 'n baie goeie punt. Dit was die Curtis -fliek wat my aangetrek het, en selfs op tienjarige ouderdom het ek geweet wat ek in films gesien het, was nie altyd die waarheid nie.
Behalwe dat u 'n obsessie het en nie 'n eie lewe het nie, wat maak u dan presies 'n kenner van Houdini? Het jy hom geken of iemand wat dit ken? U het moontlik u lewe rondom hom gesentreer en gelees en bestudeer wat in die openbaar beskikbaar en bekend is, maar u het nog steeds nie die man geken nie, en u is ook nie in staat om te besluit wat die feit of fiksie is nie. U beweer byvoorbeeld dat u Bill Kalush ken en respekteer, maar dat hy die spioenasie baie oordrewe het om 'n boek en 'n film te verkoop. & Quot Ek ken Bill ook en sy boek is een van die mees deeglik nagevorsde boeke oor Houdini wat ooit geskryf is. U is so oortuig van u eie reg omtrent alle dinge wat Houdini het, dat u outomaties nie saamstem met almal wat nuwe feite oor Houdini se lewe ontbloot het bloot omdat hulle iets oor hom ontdek en onthul het voordat u dit gedoen het nie. Ek dink u 'skeptisisme' is gebaseer op afguns en wedywering. U weet nie soveel van Houdini as wat u dink nie, maar u sal aanhou om oor hom te skryf asof u beste vriende is.
Ek het nie 'n eie lewe nie en#8230 Skuldig.
En dit was verkeerd vir my om voor te stel dat Bill die spioenasie oordryf het om boeke te verkoop. Hy is 'n beter mens as dit. Ek dink dit was wat die uitgewers gedoen het.
As u ook tyd gehad het om hierdie blog te lees, weet u dat ek niks meer liefhet as om iets nuuts oor Houdini te leer nie, ongeag die bron, en ek is baie bly om reggestel te word. Ek het heeltyd reggemaak.
Ek stem saam met Anoniem hierbo. Ek wed dat jy saam met twee ander verloorders kuier wat bier drink en heeldag Planet of the Apes kyk. :)
Solank dit nie die remakes is nie#8230
Anoniem: Eerstens, as u so vol vertroue in u opinie is, waarom bly u dan anoniem en vind u dit nodig om John te beledig in plaas daarvan om hom bloot te vra oor sy kwalifikasies?
Tweedens, jy veronderstel dat iemand nie 'n kenner kan wees sonder om Houdini persoonlik te ken nie of iemand wat dit wel gedoen het. Afgesien van die feit dat John eintlik mense ken wat Houdini ken of verwant was, is hy 'n goeie navorser en skrywer wat gereeld nuwe ontdekkings oor Houdini maak. Met ander woorde, hy het nie net bestudeer wat in die openbaar beskikbaar en bekend is nie.
Ja, sy kennis van bekende feite is breed, maar maak geen fout nie: hy doen oorspronklike navorsing en stel dikwels oop vrae wat ander inspireer om nog meer navorsing te doen.
U bewering dat John quotautomaties nie saamstem met enigiemand wat nuwe feite oor Houdini se lewe ontdek het nie, is onwaar. So eenvoudig soos dit. Uiteraard volg u hierdie blog nie. John hou daarvan as mense nuwe inligting oor Houdini ontdek en ander aanmoedig om oop besprekings en debatte daaroor te voer. As sy opinies gebaseer was op afguns en wedywering, sou hy nooit iemand anders se standpunt publiseer nie. U oordeel oor hom is nie regverdig nie.
Wat Kalush, Sloman en die uitgewer van hul boek lê of oordryf, is dit nie vir my om op hierdie oomblik kommentaar te lewer nie. Maar as u dink dat die opgrawing van Houdini se lyk uit die Machpelah -begraafplaas nie 'n goedkoop advertensie -stunt was om meer boeke te verkoop nie, dan was u seker van die Siberiese vervoerwa.
My plesier. Anon was buite lyn.
Verskoon my, maar ek is die ewige kampioen (onbedoelde verwysing is daar, maar ek sal dit aan die wat dit verstaan) van die lewe oorlaat, dus ek dink dat u John om verskoning moet vra. En wat is fout met obsessiewe leer, verbeter, verbeter jouself
en ander? Is u daarteen, omdat u daaraan herinner kan word dat u nie perfek is nie?
Ek dink dat u die wêreld goed sou doen as u aan alle ander feitekontroleurs en biograwe sou sê dat, tensy hulle outobiograwe is , alles wat hulle beweer - wat u ironies genoeg insluit, wat alles waarteen u gaan - ongeldig is. Ek ken myself nie eers ten volle nie en om voor te stel dat iemand iemand ten volle ken deur dit net te "ken" is absurd.
 Vervaardigings is self vervaardigings. Mense sien hulself op alle maniere, nie net positief nie. Ens.
Dit is nie swart en wit nie, so die feit dat hy nie voel dat iets is al wat iemand beweer dat dit is nie (wat dit dikwels nie is nie) beteken nie dat hy nie respek vir die persoon kan hê nie. U respekteer miskien baie van hul werk, maar dit beteken nie dat u saamstem met alles wat hulle doen of beweer nie. Dit sou vervelig wees en - beduidend - sou dit beteken dat daar geen verbeterings sou plaasvind nie, waarom? Reg, as almal dit met almal eens het, wie sou die moeite doen om te verander - of selfs daaraan te dink! - enigiets? Ek doen dit gewoonlik nie, maar ek is eintlik redelik goed in leuens (omdat ek emosionele omvang en afwyking afgestomp het, gekombineer met 'n ander - vergewe dit - waarhede maak dit ongelooflik maklik), maar baie mense vertrou en respekteer my steeds (selfs mense wat dit ken dat ek hulle kon oortuig van iets heeltemal vals .. en in die verlede gehad het). Die realiteit is dat as almal alles glo en nie verskillende sienings het nie (en glo is nie op feite gebaseer nie), sou slawerny meer algemeen voorkom, sou mediese probleme wat nou baie beter is, erger wees (en ons sou uitsterf! ), en dit is slegs twee voorbeelde.
U is so oortuig van u eie reg oor alle dinge wat Houdini het, dat u outomaties nie saamstem met almal wat bloot nuwe feite oor Houdini se lewe blootgelê het nie. & quot
(Let op dat u presies dieselfde doen)
U eintlike probleem is dus dat hy sy mening gegee het en 'n opinie waarmee u nie saamstem nie. Ongelukkig, net soos oortuigings, is opinies nie gebaseer op feite nie. Selfs as dit die geval was, kan feite later verkeerd bewys word (soos u iets voorstel). 'N Goeie voorbeeld: asbes was voorheen goed. Hierdie mentaliteit is van iemand wat nie wil leer, groei nie, en ironies genoeg doen jy presies wat jy beweer John nie in staat is nie: respekteer iemand omdat hy 'n ander siening het.
"Ek dink u" skeptisisme "is gebaseer op afguns. & quot
Natuurlik doen hy nie. Maar daar is altyd soveel meer om te leer. Dit geld vir alles en almal. En dit is die
wat dit besef wat meer leer. Ek kan byvoeg dat per definisie skepties beteken dat u nie noodwendig alles glo wat u sien/hoor nie (dit wil sê, u kan self dink) en geloof/opinie/skeptisisme is nie op 'n feit gegrond nie. Om te argumenteer oor skeptisisme as dit direk verwys na hoeveel hy weet (of nie weet nie), is 'n dwaling. Die belangrikste is dat diegene wat daarna streef om te leer (wat ook al) maar besef dat hulle nie onfeilbaar is nie, werklik erkenning gee aan die laaste feit. Ek skryf byvoorbeeld oor ander dinge (spaar u die besonderhede) en ek erken dat ek foute maak, ek verander stellings en ek gaan vorentoe. Dit is die enigste manier as u waardigheid het en hy het dit.
Die beste deel is natuurlik dat baie van u argumente u ook eintlik diskwalifiseer (soos ek hierbo opgemerk het - net weer sê omdat dit betekenisvol en nogal amusant is).
(Ag, ek stem saam: baie selfrespek en waardigheid wat u het, dat u beledigings - en beledigings wat irrasioneel is - kan aflê terwyl u as anoniem afmeld.).
United States Lines SS AMERICA – Het nie in September 1963 gevaar nie as gevolg van 'n staking veroorsaak deur Harry Bridges …
Maritieme vakbonde het gehelp om die Amerikaanse passasierskip dood te maak.
Die SS America laat honderde passasiers in 1963 gestrand.
Die Maritieme Vakbonde en#8211 korrupte leiers, onder gangsterbeheer, saam met die JET, het gehelp om Amerikaanse passasierskepe dood te maak. Maritieme aanvalle was eindeloos gedurende die 1940's, 1950's en 1960's.
Die werkers eis meer lone, korter ure en raai wat?
Alle Amerikaanse passasierskepe het in die sewentigerjare verdwyn.
Duisende werksgeleenthede het verlore gegaan. Die vakbonde sou op die hoogtepunt van die seisoen toeslaan.
Robert Wilmot, 'n voormalige Portland, Ore., Kommunis, het vandag in die Harry Bridges -deportasieverhoor die mening uitgespreek dat "Harry Bridges die grootste vyand is wat die arbeidersbeweging ooit gehad het." Bridges was heeltemal verantwoordelik vir die einde van Amerikaanse vlag -passasierskepe. Hy was een van die ergste genaturaliseerde Amerikaners wat ooit hierdie wonderlike land beset het, " president Harry S. Truman.
Alaska -stoomskip was die eerste wat passasiersdiens in die vroeë vyftigerjare gestaak het weens arbeidsprobleme.
Die ander lyne, soos Grace Lines, US Lines, American Export Lines, Matson Lines en#8211, het binnekort bedrywig geraak. Nou is daar slegs een Amerikaanse vlagskip wat in Hawaii werk, maar die Amerikaanse bemanning was so swak opgelei dat hulle buitelandse werkers moes inbring.
Passasiers op SS America vertrek nadat skepe se reis gekanselleer is toe Maritime Union ingenieur van dwaasheid aangekla het. (Foto deur Truman Moore // Time Life Pictures/Getty Images)
Passasiers op SS America was teleurgesteld nadat die vaart van die skip gekanselleer is toe die Maritieme Unie die ingenieur van grootpratery aangekla het. (Foto deur Truman Moore // Time Life Pictures/Getty Images)
Passasiers op die SS America in die sitkamer nadat skepe se reis gekanselleer is toe Maritime Union ingenieur van dwaasheid aangekla het. Foto: Truman Moore/Time & amp Life Pictures/Getty Images