'N Episodiese roman is 'n vertelling wat bestaan ​​uit losse voorvalle, elkeen min of meer selfstandige, wat dikwels deur 'n sentrale karakter of karakters verbind word. Dit is een manier om 'n plot op te stel . Karakters verander tipies in die loop van 'n episodiese roman, maar 'n relatief eenvoudige storie kan ontvou.
Om 'n gevoel vir 'n episodiese roman te kry, dink aan die televisiereeks van die 1960's en 1970's.
Die karakters en storielyne kan versigtig wees of net geskets word; die onderwerp kan donker of humoristies wees; die "boodskap" van die skou kan nie bestaan ​​of redelik diep wees nie.
Maar maak nie saak wat in enige gegewe episode gebeur het nie, die karakter, sy of haar motivering, en die verhoudings tussen karakters sal min of niks verander nie. Selfs wanneer karakters elke week nuwe mense en plekke gekry het, sou geen episode enige beduidende impak op die protagonis hê nie.
Die geskiedenis van die episodiese roman
Die eerste episodiese roman (en waarskynlik die heel eerste roman wat ooit geskryf is) was Lazarillo de Tormes, wat in 1554 gepubliseer is. Lazarillo is nie net die eerste episodiese roman nie, maar dit is ook die eerste "pikareuse" roman. Parysse romans vertel die verhaal, dikwels van die eerste persoon, van 'n lae gebore persoon of 'skurk' wat van plek tot plek dryf en avontuur tot avontuur val.
Lazarillo was 'n inspirasie vir Miguel de Cervantes, wat in 1605 die episodiese, pikareskaanse roman geskryf het.
Vanaf daardie stadium het die genre baie gewild geword. 'N Paar bekende skrywers van episodiese romans - waarvan die meeste ook as pikareske beskou kan word - sluit in:
JRR Tolkien (die prototipe vir honderde soortgelyke episodiese fantasie romans en -reekse)
Kortom, die episodiese roman het 'n verskansde entiteit geword in die wêreld van fiksie-skryfwerk. Miskien is dit nie verbasend dat die meeste bekende episodiese romans deur mans geskryf word nie, en die meeste het manlike protagoniste. Dit is deels 'n uitvloeisel van die realiteit dat dit altyd vir mans en mans makliker was om avontuurlustiges te wees.
Hoe Episodiese Romans Struktureer
Dit is relatief maklik om 'n episodiese roman te beplan. Jy begin met 'n karakter wat vir een of ander rede begin word in 'n situasie wat reis en 'n reeks avonture met verskillende groepe karakters en uitdagings behels. Op die ou end vind die protagonis geluk (of, ten minste, 'n bevredigende uitkoms).
Sestienjarige Joe hardloop weg van 'n mishandelde huis en vind homself van werk tot werk, soms met vriendelikheid en soms misbruik. Op die ou end raak hy verlief en raak getroud.
'N Jong sentaur word vertel dat sy wêreld verkrummel, en hy is die enigste een wat dit kan red. Hy word 'n amulet en 'n kaart gegee en gaan uit om die spel te vind wat sy wêreld beskerm. Onderweg ontmoet hy ... op die ou end vind hy ...
'N Man van middeljarige ouderdom verloor sy vrou, stop sy werk en stel sy ware self uit. Onderweg ontmoet hy ... op die ou end vind hy ...
Terwyl hierdie tipe struktuur voldoende is om 'n episodiese roman te skets, is dit geensins genoeg om 'n bevredigende stel karakters, situasies, spanning en uitkomste op te stel nie. Benewens hierdie basiese elemente, moet jy:
Skep 'n volledig afgeronde protagonis en waarskynlik minstens 'n paar addisionele ten volle bedinkte karakters met wie jou protagonis kan kommunikeer.
Inventiespanning wat nie net jou karakter motiveer nie, maar ook jou leser teken. Almal weet dat jou karakter sy planeet, sy siel, ens. Op die ou end sal red - so sal die interne spanning net so belangrik wees as die algemene rigting van die plot.
Ontstaan ​​'n sinvolle uitkoms. Jou storie kan begin met die vraag "Sal Charlie die Centaur die wêreld red?" Maar omdat jou lesers die antwoord ken voordat hulle begin lees (natuurlik sal hy!), Sal jy meer moet dink oor wat Charlie en sy wêreld aan die einde van die storie doen.