Strauss, Margot (2017-03)
AFRIKAANSE OPSOMMING : In Suid-Afrika, hou ruimtelike ongeregtigheid onpeilbare gevolge in vir die demokratiese transformasie van die samelewing, die beplanning en ontwikkeling van inklusiewe dorpe en stede, en die verwesenliking van die grondwetlik verskanste behuisingsregte van kwesbare en gemarginaliseerde stedelike inwoners. Die postapartheid staat het sedert 1994 'n uitgebreide behuisingsreg raamwerk uitgevaardig wat daarop gemik is om substantiewe effek te gee aan die reg op toegang to geskikte behuising in artikel 26 van die Grondwet. In praktyk, is die implementering van hierdie raamwerk egter verwronge en slaag dit nie daarin om voldoende op die land se ingewikkelde behuisingskrisis te reageer nie. 'n Breë gaping kenmerk ook huidige benaderings tot die interpretasie en implementering van die behuisingsregte van Suid-Afrika se stedelike armes. Die aanspreek van hierdie uitdagings vereis 'n paradigma wat daartoe in staat is om die interpretasie en litigasie van behuisingsregte te kontekstualiseer, terwyl dit die analise en implimentering van behuisingsbeleid deur die normatiewe lens van artikel 26 beskou. Hierdie studie neem 'n interdissiplinêre en veelsydige navorsingsraamwerk aan wat ingelig word deur geskiedenis, maatskaplike theorie, internasionale behuisingsreg, en SuidAfrikaanse wetgewing, beleid, en regspraak. Die proefskrif ondersoek die waarde en potensiaal van die reg tot die stad paradigma om die substantiewe inhoud van die behuisingsregte van Suid-Afrika se stedelike armes te ontwikkel. Die reg tot die stad verteenwoordig 'n normatiewe raamwerk wat bedrewe is om huidige benaderings tot die interpretasie en implimentering van behuisingsregte, in beide internasionale en Suid-Afrikaanse behuisingsreg, krities te analiseer. Die benutting van hierdie teoretiese paradigma kan tot 'n waardegebaseerde begrip van behuisingsregte bydra, wat pragmatiese oplossings vir materiële probleme in die areas van behuisingsvoorsiening, stadsbeplanning, en plaaslike regering kan bied. Hierdie waardegebaseerde benadering vereis ook dat demokratiese instellings, wat die howe, die wetgewer, en die uitvoerende gesag insluit, gesamentlik tot gekontekstualiseerde en deelnemende behuisingsoplossings in Suid-Afrika bydra. Indien dit behoorlik verstaan en geïmplimenteer word, het die reg tot die stad paradigma die potensiaal om die substantiewe verwesenliking van behuisingsregte te bevorder, asook ruimtelike en maatskaplike transformasie, op 'n wyse wat ooreenstem met die transformerende aard van die Suid-Afrikaanse Grondwet.
Please refer to this item in SUNScholar by using the following persistent URL: http://hdl.handle.net/10019.1/101105