In hierdie artikel word Wallace Stevens se eerste gepubliseerde poesiebundel, "Harmonium" ondersoek, om aan te toon hoe sy hoofsaaklik modernistiese lirieke, die beperkende figuurlike reikwydte van die hegemoniese kulturele teorie, en praktyk van die Verligting deur sy gebruik van narratiewe merkers in sleutelgedigte in die bundel uitgedaag word. Deur dit aan te toon versterk ek die argument in my artikel oor Sidney se sonnetreeks, wat aantoon dat 'n bewustheid van strategiese retoriese vormbepaling tot 'n meer genuanseerde begrip van die verhouding tussen die liriek en narratief lei.