CDT toets bepaal swaar drink
Toets kan skadelike alkoholverbruik opspoor, terugval
Gesondheidsorgverskaffers wat bekommerd is dat hul pasiënte alkohol op skadelike vlakke kan drink, het 'n bloedtoets wat hulle kan gebruik om te bepaal of hulle inderdaad te veel drink.
Die koolhidraat-defektiewe transferrien (CDT) toets is in 2001 deur die FDA goedgekeur as 'n alkohol biomarker toets. Dit kan gebruik word om te bepaal of iemand 'n binge drinker of 'n daaglikse swaar drinker is (vier of meer drankies per dag).
Dit kan selfs gebruik word om te bepaal of 'n alkoholis 'n terugval gehad het.
Mediese redes om nie te drink nie
Daar is baie mediese situasies waarin 'n pasiënt nie alkohol moet verbruik nie, of nie groot hoeveelhede alkohol verbruik nie. Mense met diabetes of hoë bloeddruk moet byvoorbeeld nie swaar drink nie, en ook nie iemand met hepatitis C of lewersiekte nie.
Pasiënte wat sekere medisyne gebruik, moet nie drink nie as gevolg van die risiko om 'n reaksie op die medikasie en die alkohol te hê . Mense wat behandel word vir pyn met opioïede pynstillers of diegene wat kalmeermiddels of slaaphulpmiddels gebruik , moet beslis nie alkohol swaar drink nie as gevolg van die risiko dat hul sentrale senuweestelsel afsluit.
Tradisioneel gebruik dokters en ander gesondheidsorgverskaffers kort alkohol-toetse om te bepaal of die vlak van hul pasiënte se alkoholverbruik. Die probleem met die siftingstoetse is dat hul resultate afhang van die feit dat die pasiënt eerlik is oor hoeveel hulle drink.
Pasiënte wat nie 'n alkoholprobleem het nie, het waarskynlik die mees akkurate selfverslag van hul verbruiksniveau. Maar diegene wat 'n probleem het, is meer geneig om hul drinkvlakke te verminder. Hoe groter die probleem, hoe meer waarskynlik sal die pasiënt die swaar alkoholverbruik ontken .
Daarom kan die kort toetse wat in 'n gesondheidsorginstelling toegedien word, nie die mees akkurate assessering produseer nie.
Die CDT toets gee die gesondheidsorgverskaffer nog 'n instrument wanneer hulle vermoed dat die pasiënt alkohol kan misbruik.
Wat is die CDT-toets?
Transferrien is 'n stof in die bloed wat yster na die beenmurg, lewer en milt dra. Wanneer iemand te veel drink, verhoog dit sekere soorte transferrien wat koolhidraat-tekort is. Wanneer koolhidraat-gebrek aan transferrien toeneem, kan dit in die bloedstroom gemeet word en is dit dus 'n biomarker van alkoholmisbruik .
Hoe werk die CDT-toets?
Mense wat nie matig drink nie, sal laer koolhidraat-defektiewe oordragvlakke in hul bloed hê, sommige studies gebruik 'n afsny van minder as 1,7 persent. Maar mense wat vier of meer drankies per dag drink, minstens vyf dae per week vir twee weke voor die toets, sal CDT op aansienlik groter vlakke hê.
Vir pasiënte wat 'n bottel wyn drink, vyf bier, of 'n halwe pint whisky per dag, is die CDT-toets baie akkuraat om die vlak van swaar drink te bepaal .
Baie op dieselfde manier dat 'n A1C-toets oor 'n tydperk van 90 dae glukosevlakke in die bloed kan opspoor, kan die CDT-toets oor 'n lang tydperk swaar alkoholverbruik opspoor.
As die persoon ophou drink, sal die CDT-vlakke afneem, maar as hulle weer begin drink, sal die vlakke weer toeneem.
Eerstens, nie almal is CDT sensitief nie. In 'n klein persentasie van die bevolking verhoog die swaar alkoholverbruik nie die vlak van koolhidraat-gebrek aan transferrien nie. Daarom, gesondheidsorgverskaffers wat vermoed dat swaar drink in hul pasiënte word aangemoedig om ook ander alkoholbiomarker toetse te gebruik.
Daar is 'n paar biologiese faktore wat CDT-vlakke vals kan verhoog, soos genetiese variante, vroulike hormone, ysterwinkels, lae liggaamsmassa-indeks, kataboliese toestande, chroniese longsiekte en end-stadium lewer siekte.
Die aanvanklike CDT toetse sal valse positiewe weens bogenoemde faktore teruggee, maar nou kan nuwer toetse genetiese variante identifiseer wat vals positiewe en negatiewe kan veroorsaak, asook patrone wat veroorsaak word deur lewer siektes wat verband hou met swaar drink.
Versamel meer inligting
Daar is baie studies gedoen oor die doeltreffendheid van die gebruik van die CDT-toets om swaar drink in pasiënte te bepaal. Alhoewel hierdie studies bevind dat die toets die akkuraatste is, is dit nie onvoldoende nie.
Navorsers dui daarop dat indien 'n pasiënt se CDT-toets dui op skadelike drink, ander gesondheidsorgverskaffers ander metodes gebruik om die resultate te bevestig, insluitend die gebruik van vraelyste, 'n GGT (gamma-glutamyl transpeptidase) toets of 'n EtG (etielglukuronied) toets Ontdek alkoholverbruik in die afgelope 24-72 uur).
Hoekom is CDT-toets belangrik?
Een van die navorsingstudies wat gebruik gemaak het van CDT-toetse onder pasiënte met diabetes en hipertensie, het bevind dat die 799 pasiënte wat bestudeer is, 9 persent van die mense met diabetes en 15 persent van diegene met hoë bloeddruk op skadelike vlakke gedrink het.
As die persentasies landwyd hou, kan dit beteken dat 1,35 miljoen diabete en 7,5 miljoen hipertensie pasiënte op vlakke drink wat hul gesondheid in gevaar stel.
Daarom stel die navorsers voor dat gesondheidsorgkoste aansienlik verminder kan word indien gesondheidsorgverskaffers die CDT-toets gebruik om hul pasiënte te identifiseer met diabetes, hipertensie en ander toestande wat te veel drink.
Nuttig in Monitoring Recovery
Benewens die opsporing van swaar drink by pasiënte met alkohol-sensitiewe toestande, kan CDT toetse in die middelmisbruikveld gebruik word om abstinensie en terugval te monitor.
Sommige psigoterapeute en psigiaters wat met alkoholiste werk, gebruik die CDT-toets om 'n basislyn te kry wanneer hulle eers kontak met die pasiënt het. In die daaropvolgende weke en maande kan hulle toekomstige CDT toetse gebruik om te bepaal of die persoon nugter bly of in die geheim terugval gehad het .
Volgens navorsers is die CDT-toets die enigste alkohol biomarker wat sensitief genoeg is om verminderings in alkoholgebruik of terugval te bepaal.
Bianchi, V. et al. "'N Vergelyking tussen die oormaat van koolhidraat-defektiewe transferrien en hare-etielglukuronied in die opsporing van chroniese alkoholverbruik in roetine." Alkohol en Alkoholisme Mei 2015.
DeGiovanni, N, et al. "Die nut van biomarkers van alkoholmisbruik in hare en serumkoolhidraat-defektiewe transferrien: 'n saakverslag." Dwelmtoetsing en -analise Desember 2014
Mediese Universiteit van Suid-Carolina. "Swaar Alkohol Toets - Koolhidraat Defektiewe Transferrien (% CDT) en Urine Ethylglucuronide (EtG) Toets." Instituut vir Psigiatrie Toegang tot Junie 2015
Amerikaanse Nasionale Biblioteek van Geneeskunde. "Gamma-glutamyl transpeptidase." Mediese Ensiklopedie