Stuart Hall - Inligting
Stuart Hall is in 1932 in Kingston, Jamaika, gebore. Hy onthou later: "Ons was gedeeltelik Skotse, gedeeltelik Afrikaners, gedeeltelik Portugees-Jode." Sy pa, Herman Hall, was die eerste nie-blanke persoon wat 'n senior pos beklee het-hoofrekenmeester-by United Fruit Company in die land. Hy is opgelei aan die Jamaica College en nadat hy 'n Rhodes -beurs aan die Universiteit van Oxford gewen het, verhuis hy in 1951 na Engeland.
Terwyl hy Engels aan die Merton College studeer, ontwikkel hy radikale politieke sienings. Hall het bevind dat hy in 'n klein minderheid was: "In die vyftigerjare was universiteite nie, soos dit later geword het, sentrums van revolusionêre aktiwiteite nie. 'N Minderheid bevoorregte linkse studente, wat debatteer oor verbruikerskapitalisme en die opbou van werkersklas-kultuur te midde van die' droom van torings, lyk agterna miskien 'n taamlik marginale politieke verskynsel ... Ek het nie begin soos iemand gevorm het nie, maar as iemand wat ontsteld was ... Ek het gedink dat ek die ware ek in Oxford sou vind. Burgerregte het my laat aanvaar dat ek 'n swartman was intellektueel. "
Hall beskou homself as 'n marxis, maar as 'n teenstander van die beleid van Joseph Stalin het hy nie by die Kommunistiese Party aangesluit nie. In plaas daarvan het hy lid geword van wat bekend gestaan ​​het as die New Left. Sy politieke opvattinge was gebaseer op sy lees van die geskiedenis: "Brittanje is nie homogeen nie; dit was nooit 'n samelewing sonder konflik nie. Die Engelse het baklei oor alles waarvan ons weet as Engelse politieke deugde - oppergesag van die reg, vrye spraak, die franchise . "
Hall het lid geword van die Campaign for Nuclear Disarmament (CND). Ander lede was JB Priestley, Bertrand Russell, EP Thompson, Fenner Brockway, Frank Allaun, Donald Soper, Vera Brittain, Sydney Silverman, James Cameron, Jennie Lee, Victor Gollancz, Konni Zilliacus, Richard Acland, Frank Cousins, AJ Taylor, Canon John Collins en Michael Foot. Op 'n CND -optog van Aldermaston na Londen, ontmoet Hall sy toekomstige vrou, Catherine Barrett. Hulle het twee kinders, Becky en Jess, gehad.
In 1957 werk Hall saam met E. Thompson, Raphael Samuel, Raymond Williams, Ralph Miliband en John Saville om twee radikale tydskrifte bekend te stel, Die nuwe rede en die Nuwe linkeroorsig, waar hy die stigterredakteur was. Hall werk ook as verskaffingsonderwyser in Brixton, en in 1961 word hy dosent in film en media aan die Chelsea College. Hy publiseer sy eerste boek, Die gewilde kunste, saam met Paddy Whannel, in 1964. Dit het daartoe gelei dat hy deur Richard Hoggart genooi is om by die Centre for Contemporary Cultural Studies (CCCS) aan die Universiteit van Birmingham aan te sluit.
In 1968 word Hall direkteur van die CCCS -eenheid. Oor die volgende paar jaar het hy verskeie boeke geskryf, waaronder Situasie Marx: Evaluasies en vertrek (1972), Kodering en dekodering in die televisiediskoers (1973), Lees van Marx se inleiding tot die Grundrise uit 1857 (1973) en Polisiëring van die krisis (1978). Soos die Voog het daarop gewys: "Die grondslae van kultuurstudies was 'n aandrang daarop om populêre kulturele vorme met 'n lae status ernstig op te neem en die verweefde drade van kultuur, mag en politiek op te spoor. Die interdissiplinêre perspektiewe daarvan het literêre teorie, taalkunde en kulturele antropologie opgespoor. ontleed onderwerpe so uiteenlopend as subkulture van jongmense, gewilde media en geslags- en etniese identiteite ... Hall was altyd een van die eerstes wat belangrike vrae van die ouderdom geïdentifiseer het, en was gereeld skepties oor maklike antwoorde. , het hy nooit toegegee aan akademiese puntetelling nie. Hall se politieke verbeelding kombineer lewenskragtigheid en subtiliteit; op die gebied van idees was hy taai, gereed om posisies te bestry wat volgens hom polities gevaarlik was. Tog was hy onverbiddelik beleefd, vrygewig teenoor studente, aktiviste, kunstenaars en besoekers van regoor die wêreld, van wie baie hom liefgehad het. "
Hall het aangevoer dat Brittanje in die sestigerjare 'n ware revolusie beleef het: "Onthou 1968, toe almal gesê het dat niks verander het nie, dat niemand staatsmag gewen het nie. Dit is waar. Die studente het nie gewen nie. Maar sedertdien is die lewe ingrypend verander. Idees van kommunitarisme, idees van die kollektief, van feminisme, van gaywees, is almal getransformeer deur die impak van 'n revolusie wat nie geslaag het nie ... Ek glo dus nie daarin om die historiese betekenis van gebeure te beoordeel in terme van ons gewoonlik foutiewe oordeel oor waar hulle kan beland. "
In 1979 word Hall aangestel as professor in sosiologie aan die Open University. Die huidige visekanselier van die universiteit, Martin Bean, het daarop gewys dat hy 'n groot sukses was: "Stuart was een van die intellektuele stigters van kulturele studies, het baie invloedryke boeke gepubliseer en die gesprekke van die tyd gevorm. Dit was 'n voorreg om te kon hê Stuart in die hart van The Open University - het soveel lewens aangeraak en beïnvloed deur sy kursusse en tutoriaal. Hy was 'n toegewyde en invloedryke openbare intellektuele van die nuwe links, wat die gees beliggaam van waarvoor die OU nog altyd gestaan ​​het: openheid, toeganklikheid , 'n voorstander van sosiale geregtigheid en van die krag van opvoeding om positiewe veranderinge in mense se lewens te bring. "
Dit was Hall wat die term 'Thatcherisme' die eerste keer gebruik het in 'n artikel wat verskyn het in Marxisme vandag in Januarie 1979, om die politieke invloed van Margaret Thatcher te beskryf. Soos Die Daily Telegraph het daarop gewys: "Die konserwatiewe leier is deur baie linkses beskerm as net 'n skril huisvrou. Hall was een van die eerstes wat erken het dat Brittanje 'n nuwe era van politiek betree. Hy beskryf die verskynsel van Thatcherisme as iets meer beduidender en verraderliker as die persoonlike styl van een politikus ... By Hall was die gewildheid van Thatcherisme te danke aan links. Sosialiste het die ontnugtering van baie mense uit die werkersklas met die burokratiese staat nie besef nie, terwyl die Britse handel dryf. vakbonde, alhoewel hulle industrieel sterk was, het geen alternatiewe visie gebied nie.
Die redakteur, Martin Jacques, het daarop gewys dat dit die begin van 'n langtermynverhouding is. "Vir die volgende dekade het dit gevoel asof ons in mekaar se sakke leef. Die manier waarop Stuart geskryf het, was fassinerend. Sommige, soos Eric Hobsbawm, die ander Marxism Today great, het die eerste keer 'n perfekte teks gelewer. Stuart se eerste konsep, daarteenoor kom dit in 'n uiters onsamehangende en onstuimige vorm, asof hy sy keel wou skoonmaak.In die volgende tien dae sou die een konsep vinnig opeenvolgend volg, soos 'n tafeltennisspel. vindingryke intellek, stoot altyd die koevert op sy beste wanneer hy in een of ander vorm van samewerking met ander werk. Sy eindresultaat was altyd die moeite werd om te geniet, sy artikels was baie invloedryk. "
Ander boeke van Hall sluit in Die harde pad na vernuwing (1988), Weerstand deur rituele (1989), Moderniteit en sy toekoms (1992), Die vorming van moderniteit (1992), Vrae oor kulturele identiteit (1996), Kulturele voorstellings en betekenispraktyke (1997) en Visuele kultuur (1999). Professor Henry Louis Gates van die Harvard -universiteit noem hom "Black Britain's leading theorist of black Britain".
Hall tree in 1997 af by die Open University en word lid van die Commission on the Future of Multi-Ethnic Britain, wat deur die Runnymede Trust gestig is. Hy bly aktief in die politiek en was 'n toonaangewende kritikus van Tony Blair en val hom aan vir die besetting van die 'terrein wat deur Thatcherism gedefinieer is'. Hy beskryf Blair later as 'die grootste Tory sedert Margaret Thatcher' en voer aan dat alhoewel die leierskap van die Konserwatiewe Party 'verdeeld, uitgeput en gedemoraliseer' is, dit steeds 'hul argumente, hul filosofie, hul prioriteite' is wat die definisie van die agenda waarop nuwe Arbeid dink en praat ".
Sy vriend, Martin Jacques, wys daarop: "Tragies genoeg het Stuart se swak gesondheid sy gewelddadige energie stadig maar sonder nadeel ingekort en ondermyn. Die afgelope ongeveer twintig jaar was hy 'n semi-invalide. Maar sy gedagtes was net so waaksaam en betrokke soos altyd. Die reaksie op sy dood het getoon hoe sy werk soveel mense op soveel verskillende maniere beïnvloed het: kulturele studies, ras en etnisiteit, politiek, kunste, media, akademie. krag en insig Stuart se buitengewone impak was nie omdat hy toevallig swart en van Jamaika was nie, maar omdat hy swart was en van Jamaika. Hy was op soveel maniere sy tyd ver vooruit. Dit is moeilik om aan iemand anders te dink wat so 'n kragtige insig gebied het oor wat die afgelope 70 jaar met ons gebeur het. "
Stuart Hall is op 10 Februarie 2014 oorlede.
Toe die skrywer en akademikus Richard Hoggart in 1964 die Centre for Contemporary Cultural Studies aan die Universiteit van Birmingham gestig het, nooi hy Stuart Hall, wat op 82 -jarige ouderdom oorlede is, as eerste navorsingsgenoot by hom aan. Vier jaar later word Hall waarnemende direkteur en in 1972 direkteur. Kultuurstudies was toe 'n minderheidstog: 'n halfeeu is oral, en dit lewer 'n magdom belangrike werk op, selfs al kan dit in sy geïnstitusionaliseerde vorm intellektuele posisies insluit wat Hall nooit sou kon onderskryf nie.
Die grondslae van kultuurstudies was 'n aandrang daarop om populêre kulturele vorme met 'n lae status ernstig op te neem en die verweefde drade van kultuur, mag en politiek op te spoor. Sy interdissiplinêre perspektiewe put uit literêre teorie, taalkunde en kulturele antropologie om onderwerpe so uiteenlopend soos sub-kulture van die jeug, populêre media en geslags- en etniese identiteite te ontleed-om sodoende 'n voorbeeld te skep vir byvoorbeeld die Guardian se eie G2-afdeling.
Hall was altyd een van die eerstes wat belangrike vrae van die ouderdom geïdentifiseer het, en was gereeld skepties oor maklike antwoorde. Tog was hy onfeilbaar beleefd, vrygewig teenoor studente, aktiviste, kunstenaars en besoekers van regoor die wêreld, van wie baie hom liefgehad het. Hall het lof van universiteite wêreldwyd gewen, ondanks dat hy nooit aan homself as 'n geleerde gedink het nie. Universiteite het hom 'n basis gebied waaruit hy kon leer - 'n bron van groot plesier vir hom - en saam met ander in die openbare debat kon werk.
In Januarie 1979 Marxisme vandag publiseer Hall se voormalige, en nou gevierde, opstel, "The Great Moving Right Show", waarin hy die vroeë sukses van "Thatcherism" bespreek, die term wat hy bedink het vir die destydse leier van die opposisie se ontluikende beleid. "Die Heath -posisie is vernietig in die konfrontasie met georganiseerde arbeid. Maar dit is ook ondermyn deur die interne teenstrydighede daarvan. Dit kon nie die kragmeting met arbeid wen nie," het hy aangevoer. "Dit kon nie volksondersteuning vir hierdie beslissende ontmoeting verkry nie; in nederlaag het dit teruggekeer na sy 'natuurlike posisie' in die politieke spektrum ..."
Hall het voorgestel dat 'Thatcherisme' in hierdie ruimte daarin slaag deur direk die 'kruipende sosialisme' en apologetiese 'staatskollektivisme' van die Heath -vleuel te betrek. Dit fokus dus op die senuwee van konsensuspolitiek, wat die politieke toneel vir meer as 'n dekade. " Hall het later oor Thatcher se beleid gesê: "Toe ek Thatcherisme sien, het ek besef dat dit nie net 'n ekonomiese program was nie, maar dat dit 'n diepgaande kulturele wortel het. Thatcher en [Henoch] Powell was albei wat Hegel 'historiese individue' noem."
Hall het die woord "Thatcherism" vir die eerste keer in 'n vooraanstaande artikel in Marxism Today in Januarie 1979 geskep, vier maande voordat Margaret Thatcher self Downingstraat binnegekom het. Die konserwatiewe leier is deur baie linkses beskerm as net 'n skril huisvrou. Hall was een van die eerstes wat erken het dat Brittanje 'n nuwe era van politiek betree.
Hy beskryf die verskynsel van Thatcherisme as iets meer betekenisvol en verraderliker as die persoonlike styl van een politikus. Later beskryf hy mev Thatcher as die 'historiese individu' van Hegel, 'n persoon wie se politiek en teenstrydighede 'in 'n lewe of loopbaan veel groter kragte speel of konkretiseer'.
By Hall is die gewildheid van Thatcherisme ontstaan ​​deur foute aan die linkerkant. Sosialiste, het hy aangevoer, het die ontnugtering van baie werkersklasmense met die burokratiese staat nie herken nie, terwyl Britse vakbonde, hoewel dit industrieel sterk was, geen alternatiewe visie gebied het nie. Thatcherisme het 'kontoere van openbare denke herdefinieer' deur te verstaan ​​dat die weg na mense se harte nie net deur Westminster was nie, maar deur ander ruimtes in hul lewens wat hulle nie eens as 'politiek' beskou het nie - gebiede soos moraliteit en kultuur.
Hall het 'n beroep op die linkses gedoen om die kulturele stryd teen Thatcherisme te beveg deur 'n betrokkenheid by nuwe sosiale bewegings soos multikulturalisme, omgewingsbewustheid en gay-regte-denke wat 'n integrale deel geword het van die 'New Labour'-projek soos dit ontwikkel het in die middel van die negentigerjare.
Hy is opgevolg deur sy oudste seun,
ANDREW (c1521-91), 2de Lord Ochiltree, wat met Agnes Cunningham getroud is, en 'n seun en erfgenaam gehad het, Andrew Stewart, gestileer Meester van Ochiltree, wat hom in 1578 oorlede het, en opgevolg is deur sy kleinseun,
ANDREW , 3de Lord Ochiltree (c1560-1629), wat die feodale baronie van OCHILTREE aan sy neef, sir James Stuart, van Killeith verkoop het, geskep is, 1619, Baron Castle Stewart, van County Tyrone, waar hy aansienlike boedels besit het.
Hy trou, ca. 1587, Margaret, dogter van sir John Kennedy, van Blairquhan, en het probleme ondervind,
Sy heerskappy is opgevolg deur sy oudste seun,
SIR ANDREW, 2de Baron (1590-1639), wat voorheen 'n baronet geskep is.
Hy het gestem, ca. 1604, die Lady Anne Stewart, vyfde dogter en mede-erfgenaam van John, 5de graaf van Atholl, deur watter dame hy probleme gehad het,
ANDREW, 3de Baron (-1650), wat getroud is met Joyce, dogter en erfgenaam van sir Arthur Blundell, deur wie hy 'n afstammeling gehad het, die enigste kind, MARY, wat met Henry 5de graaf van Suffolk getrou het.
Sy heerskappy het gesterf sonder manlike kwessie, en die eer is toegeken aan sy broer,
JOSIAS, 4de Baron (c1637-62), wat Anne, dogter van John Madden, uit Enfield, Middlesex, deur sy vrou Elizabeth, dogter en mede-erfgenaam van Charles Waterhouse, van Manor Waterhouse, County Fermanagh, aanhang.
Hierdie huwelik was sonder probleme en die titels het teruggekeer na sy oom,
JOHN, 5de Baron, na wie se afsterwe sonder afwyking, die titel tot 1774, toe dit opgeëis is deur, toegelaat is om te bly
KAPTEIN ROBERT STEWART, de jure 6de Baron, wat getroud is met Anne, dogter van William Moore, uit Garvey, County Tyrone.
Hy het doodgegaan ca. 1685, en word opgevolg deur sy seun,
ANDREW, de jure 7de Baron (1672-1715), wat met Eleanor, dogter van Robert Dallway, uit Bellahill, County Antrim, getrou het, deur wie hy probleme ondervind het,
ROBERT, de jure 8ste Baron (1700-42), wat in 1722 getroud is met Margaret, suster en mede-erfgenaam van Hugh Edwards, van Castle Gore, County Tyrone, en probleme ondervind het,
ANDREW THOMAS, 9de Baron (1725-1809), wat geskep is Burggraaf Castle Stewart in 1793.
Sy heerskappy is verder gevorder tot 'n graafskap, in 1800, as EARL CASTLE STEWART.
Sy heerskappy trou in 1781 met Sarah, die dogter van die Rt Hon Godfrey Lill, Regter van die Court of Common Pleas in Ierland, deur wie hy 'n kwessie gehad het,
ROBERT, 2de graaf (1784-1854), wat in 1806 Jemima, enigste dogter van kolonel Robinson, vir wie hy probleme ondervind het, aanhang.
DIE ander belangrike gebeurtenis van sy lang bewind as familiehoof was die eerste graaf se verkryging in 1782 van 'n derde landgoed in County Tyrone, die herehuis van Orritor, alias Redenaar.
Orritor was naby Stewartstown en was dus geografies goed geleë om die bestaande herehuise van Castle Stewart en Forward af te rond.
Die Orritor Estate is egter aangrensend aan Drum Manor en was dus nader aan Cookstown as Stewartstown of New Mills, waar die Forward -landgoed geleë is.
Robert Stewart van Stuart Hall het in 1722 met Margaret Edwards van Castlegore getrou, en as gevolg van die mislukking van die manlike erfgename in die Edwards -familie, het Castlegore na die Stuarts oorgegaan.
In 1862 genereer die vier herehuise 'n jaarlikse inkomste van 1637.567.
'N Verdere tydelike toevoeging tot die Tyrone -landgoed is in 1866 gemaak toe Lord Stuart, later 5de Earl Castle Stewart, met die erfgenaam van die Richardson Brady -familie van Oaklands getrou het. alias Drum Manor, Cookstown.
By sy dood in 1914 word hy egter opgevolg in die graafskap en in die Castle Stewart -boedels deur sy neef, maar in Drum Manor deur een van sy dogters, Lady Muriel Close.
STUART HALL, naby Stewartstown, County Tyrone, is ongeveer 1760 gebou vir Andrew, 1st Earl Castle Stewart.
Dit was oorspronklik 'n Georgiese blok met drie verdiepings met 'n pilaarstoep, wat deur 'n 19de-eeuse Gotiese vleuel aan 'n ou toringhuis gekoppel is.
Meer onlangs is die twee boonste verdiepings van die hoofblok verwyder, wat die voorkoms van 'n Georgiese bungalow gegee het.
Stuart Hall is in Julie 1972 deur die IRA opgeblaas en daarna gesloop.
'N Nuwe woning is daarna in 1987 op die perseel gebou.
Die huidige huis word omring deur grasperke en 'n onderhoude bosveldtuin.
Daar is ha-ha om te wei, met 'n pragtige uitsig op die landskapspark en die bosveld daarbuite.
Die stalle en plaasgeboue bestaan ​​uit die 18de eeu en word gelys.
Die ommuurde tuin het 'n dadelsteen uit 1832 en word versier deur 'n gekastelleerde muur en twee dwaas torings wat op die voormalige stapelwerf lê.
Rowan beskryf dit as ' … gegooi, van puin met baksteenstene en 'n mollige ronde toring aan weerskante. '
'N Klipopskrif op 'n fries het egter 'n opskrif wat 1783 of 1785 lees.
Die ommuurde tuin word nie bygehou nie.
Daar was uitgebreide kweekhuise.
Die belangrikste kenmerk van die demesne is die fyn staanplekke van volwasse bome, in die landskapstyl van die middel van die 18de eeu.
Daar word ook bos aangeplant.
A gate lodge of ca. 1835 is weg, maar die hekskerm bly.
Die eerste keer gepubliseer in Desember 2009. Castle Stewart -wapens met vergunning van European Heraldry.
Stuart Hall, Geskrifte op media: Geskiedenis van die hede, geredigeer deur Charlotte Brunsdon – Duke University Press, Oktober 2021
Volumes oor marxisme en ras en verskil het onlangs verskyn, en dit is die volgende versameling in die reeks van Stuart Hall: Selected Writings.
Geskrifte op die media versamel meer as twintig van die media -ontledings van Stuart Hall ', van wetenskaplike essays soos "Encoding and Decoding" (1973) tot ander geskrifte wat aan 'n groter publiek gerig is. Hall ondersoek die praktyke van nuusfotografie, die ontwikkeling van media- en kultuurstudies, die veranderende rol van televisie en hoe die nasie homself verbeeld deur middel van populêre media. Hy kyk na die imperiale geskiedenis van Brittanje en die politiek van ras en kulturele identiteit, sowel as die media -verhouding tot die politieke projek van die staat. Getuig van die omvang en behendigheid van Hall ' se kritiese en pedagogiese betrokkenheid by die hedendaagse mediakultuur - en ook van sy samewerkende werkswyse - bevestig hierdie bundel sy statuur as 'n innoverende mediateoretikus, terwyl dit die voortdurende relevansie van sy analise -metodes demonstreer.
In die somer van 1983 het die Jamaikaanse geleerde Stuart Hall, wat in Engeland gewoon en geleer het, na die Universiteit van Illinois in Urbana-Champaign gereis om 'n reeks lesings te lewer oor iets wat 'Cultural Studies' genoem word. Destyds het baie akademici nog steeds geag dat die ernstige studie van die populêre kultuur onder hulle 'n baie groter verdeeldheid het, en dan tussen wat Hall die 'geverifieerde, gevalideerde' smaak van die hoër klasse en die ongeraffineerde kultuur van die massas noem. Maar Hall het hierdie hiërargie nie as nuttig beskou nie. Hy het aangevoer dat kultuur nie bestaan ​​uit wat die opgevoede eliete toevallig vind nie, soos klassieke musiek of beeldende kunste. Dit is eenvoudig "ervaring geleef, ervaring geïnterpreteer, ervaring gedefinieer." En dit kan ons dinge oor die wêreld vertel, het hy geglo dat meer tradisionele studies oor politiek of ekonomie alleen dit nie kon doen nie.
Hall was 'n meesterlike redenaar en het die gehoor in Illinois opgewek, 'n groep denkers en skrywers van regoor die wêreld wat bymekaargekom het vir 'n somerinstituut wat hom toespits op die ontleding van marxistiese benaderings tot kulturele analise. 'N Jong geleerde met die naam Jennifer Daryl Slack het geglo dat sy iets besonders aanskou het en het besluit om die lesings op te neem en te transkribeer. Na meer as 'n dekade se aanloklikhede, het Hall uiteindelik ingestem om hierdie transkripsies te redigeer vir publikasie, 'n proses wat jare duur. Die resultaat is "Cultural Studies 1983: A Theoretical History", wat verlede herfs gepubliseer is as deel van 'n lopende Duke University Press -reeks genaamd "Stuart Hall: Selected Writings", wat die loopbaan en invloed van Hall, wat in 2014 oorlede is, beskryf. .
In die breë is kultuurstudies nie net een arm van die geesteswetenskappe nie, maar 'n poging om al die arms tegelyk te gebruik. Dit het na vore gekom in Engeland, in die negentien-vyftig en sestig, toe geleerdes uit die werkersklas, soos Richard Hoggart en Raymond Williams, begin dink het oor die afstand tussen kanonieke kulturele raakstene-die musiek of boeke wat u moes leer hoe om burgerlik en gemanierd te wees-en hul eie opvoeding. Hierdie geleerdes het geglo dat die opkoms van massakommunikasie en gewilde vorme ons verhouding tot mag en gesag en met mekaar permanent verander. Daar was nie meer konsensus nie. Hall was geïnteresseerd in die ervaring om in sulke ontwrigtende tye te lewe. Wat is kultuur, het hy voorgestel, maar 'n poging om hierdie veranderinge te begryp, om 'n mens se kop te draai om wat nuut moontlik is?
Hall het die geloof behou dat kultuur 'n plek van 'onderhandeling' is, soos hy dit stel, 'n ruimte van gee en neem waar die bedoelde betekenisse kortsluit kan word. "Populêre kultuur is een van die plekke waar hierdie stryd vir en teen 'n kultuur van die magtiges betrokke is: dit is ook die aandeel wat jy in daardie stryd kan wen of verloor," voer hy aan. 'Dit is die arena van toestemming en verset.' In 'n vrye samelewing beantwoord kultuur nie die sentrale, regeringsinstruksies nie, maar bevat dit 'n onbewuste gevoel van die waardes wat ons deel, wat dit beteken om reg of verkeerd te wees. Gedurende sy loopbaan het Hall gefassineer geraak met die teorieë oor 'ontvangs' - hoe ons die verskillende boodskappe wat die kultuur vir ons vertel, ontsyfer hoe kultuur ons help om ons eie identiteit te kies. Hy was nie bloot geïnteresseerd in die interpretasie van nuwe vorme, soos film of televisie nie, met behulp van die gereedskap wat geleerdes voorheen oor literatuur gebring het. Hy was geïnteresseerd in die begrip van die verskillende politieke, ekonomiese of sosiale kragte wat in hierdie media saamgekom het. Dit was nie net die inhoud of die taal van die nuusnuus of middelblaaie, wat ons vertel het wat ons moet dink nie; dit is ook hoe dit gestruktureer, verpak en versprei is.
Volgens Slack en Lawrence Grossberg, die redakteurs van "Cultural Studies 1983", was Hall huiwerig om hierdie lesings te publiseer omdat hy bevrees was dat dit as 'n kritiese gereedskapstel vir alle doeleindes gelees sou word, eerder as 'n reeks noukeurig geleë historiese gesprekke. Hall was self ambivalent oor wat hy beskou as die Amerikaanse fetisj vir teorie, 'n oortuiging dat intellektuele werk bloot in Slack en Grossberg se woorde 'n 'soeke na die regte teorie was wat, sodra dit gevind is, die geheime van enige sosiale werklikheid sou ontsluit. . " Dit was nie so eenvoudig nie. (Ek het myself afgevra wat Hall sou dink oor hoe kultuurkritiek, soortgelyk aan ideologiese patroonherkenning, in die tyd van sosiale media toegeneem het.)
In die loop van sy lesings worstel Hall versigtig met voorvaders, waaronder die Britse geleerde F.R. Leavis en ook Williams en Hoggart (laasgenoemde stig die Birmingham se invloedryke Center for Contemporary Cultural Studies, wat Hall in die sewentigerjare gelei het). Geleidelik word die lesings saamgevoeg oor vrae oor hoe ons ons lewens betekenis gee, hoe ons die "kultuur wat ons nooit sien nie, die kultuur waaraan ons nie as gekweek word nie, herken en verstaan". Hierdie lesings is geen instruksies vir die 'doen' van kulturele studies nie - tot op die ou einde raak hulle skaars opkomende kulturele vorme wat Hall interesseer, soos reggae en punkrock. In plaas daarvan probeer hulle wys hoe ver hierdie vrae terugkom.
Vir Hall het hierdie vrae uit sy eie lewe ontstaan ​​- 'n feit wat sy memoires, 'Familiar Stranger', wat in April deur Duke gepubliseer is, skerp fokus. Hall is gebore in 1932, in Kingston. Sy pa, Herman, was die eerste nie-blanke persoon wat 'n senior pos beklee het by die Jamaikaanse kantoor van United Fruit, 'n Amerikaanse boerdery- en landboukorporasie, en sy ma, Jessie, was gemengde ras. Hulle beskou hulself as 'n aparte klas, verduidelik Hall en gee 'n "bruto koloniale simulasie van Engeland uit die hoër middelklas." Van kleins af voel hy vervreem deur hul gesellige omhelsing van die eiland se rassehiërargie. As kind was sy vel donkerder as die res van sy gesin, en sy suster het gevra: "Waar het jy hierdie cool baba vandaan?" Dit het 'n gesinsgrap geword - een wat hy gereeld sou besoek. En tog voel hy ook geen outentieke verbintenis met die werkersklas Jamaica nie, "bewus van die kloof wat my van die menigte geskei het." Die sagte skuldgevoel wat hy beskryf, voel opvallend kontemporêr. En hy het gesukkel om die terme van hierdie ongemak te verwoord: "Ek kon nie 'n taal vind om die teenstrydighede te ontrafel of om my gesin te konfronteer met wat ek werklik van hul waardes, gedrag en aspirasies gedink het nie." Die begeerte om daardie taal te vind, sou die lewendige vonk van sy professionele lewe word.
In 1951 het Hall 'n Rhodes -beurs gewen om aan Oxford te studeer. Hy was deel van die "Windrush" -geslag - 'n term wat gebruik word om die golwe van Wes -Indiese migrasie na Engeland in die naoorlogse jare te beskryf. Alhoewel Hall uit 'n ander klas as die meeste van hierdie migrante kom, het hy 'n verbintenis met sy landgenote gevoel. 'Skielik het alles anders gelyk,' sou hy later onthou van sy aankoms in Engeland. Hy het 'n koerantfoto van drie Jamaikane wat by die tyd opgedaag het, uitgeknip. Twee van hulle is timmermanne en een is 'n aspirant -bokser, hulle is almal nege aangetrek. "Dit was styl. Hulle was op 'n missie, vasbeslote om erken te word as deelnemers aan die moderne wêreld en dit van hulle te maak. Ek kyk elke oggend na hierdie foto terwyl ek self na die wêreld toe gaan, "skryf hy.
Hall het parate dissipels by Amerikaanse universiteite gevind, hoewel daar aangevoer kan word dat die gees wat kulturele studies in Engeland geanimeer het sedert die vyftiger- en sestigerjare in die VSA bestaan ​​het, in ondergrondse tydskrifte en die alternatiewe pers. Die Amerikaanse fantasie van die sogenaamde 'klaslose' samelewing het altyd 'kultuur' 'n effens ander betekenis gegee as wat dit in Engeland gehad het, waar sosiale trajekte meer rigied was. Waarmee geleerdes soos Hall eintlik gereken het, was die 'Amerikaanse fase' van die Britse lewe. Na die Tweede Wêreldoorlog was Engeland nie meer die "paradigma -geval" van die Westerse industriële samelewing nie. Amerika, daardie grootse eksperiment, waar massamedia en verbruikerskultuur vryelik vermeerder het, het die voorbode geword van wat kom. In 'n land waar lappies-tot-rykdom-mobiliteit-of so is ons geneig om ons voor te stel-net 'n slag weg is, gaan kultuur oor wat jy in die wêreld wil projekteer, of jy nou as 'n lid van die elite of as 'n alleman is bied u interpretasie van Shakespeare of van "The Matrix." As kultuur oor self-mode gaan, is daar selfs ruimte om 'n aardse miljardêr te wees.
Hoe het ons tot hierdie hede gekom, met ons verbeelding beperk deur 'n algemene moontlikheid wat ons nie gekies het nie? 'Selected Political Writings', die ander boek van Hall se werk wat Duke as deel van sy reeks gepubliseer het, fokus grootliks op die lang Britse fase van Hall se lewe. Die sentrale opstel is "The Great Moving Right Show", sy analise uit 1979 van Margaret Thatcher se "outoritêre populisme." Haar opkoms was net so 'n kulturele keerpunt as 'n politieke, volgens Hall, 'n vyandskap teenoor die sukkelende massas, verduister deur die geprojekteerde houding van haar platform van taai, Victoriaanse matigheid. Baie van die stukke in hierdie versameling wentel om die onderwerp "gesonde verstand", hoe kultuur en politiek saam 'n idee versterk van wat op 'n gegewe tydstip aanvaarbaar is.
Dit was die eenvoudige vraag in die hart van Hall se komplekse, soms digte werk. Hy het een van die groot openbare intellektuele van sy tyd geword, 'n aktivis vir sosiale geregtigheid en teen die verspreiding van kernkrag, 'n konstante teenwoordigheid op Britse radio en televisie - alhoewel hierdie werk slegs kortliks in 'Familiar Stranger' genoem word. Net so noem hy nie die marxisme, sy belangrikste intellektuele raamwerk nie, tot in die laaste hoofstukke van die boek. In plaas daarvan fokus hy, net soos in baie van sy meer tradisionele geleerdhede, op sy veranderende gevoel van sy eie konteks. Kultuur is immers 'n kwessie van die bou van 'n verhouding tussen jouself en die wêreld. "Mense moet 'n taal hê om te praat oor waar hulle is en watter ander moontlike toekoms hulle beskikbaar het," het hy opgemerk in sy 1983 -lesings. 'Hierdie toekoms is moontlik nie werklik nie, as u dit onmiddellik probeer konkretiseer, sal u agterkom dat daar niks is nie. Maar wat daar is, wat werklik is, is die moontlikheid om iemand anders te wees, om in 'n ander sosiale ruimte te wees van die een waarin u reeds geplaas is. " Hy kon sy eie selfontwaking beskryf het.
Die onvoltooide gesprek: Stuart Hall in dialoog met geskiedenis
Stuart Hall was 'n in Jamaika gebore kultuurteoretikus, politieke aktivis en openbare intellektueel wat in die Verenigde Koninkryk gewoon en gewerk het van 1951 tot sy afsterwe in 2014. Hy is bekend as 'n stigter van Cultural Studies en 'n invloedryke denker van die Britse New Links. By sy aankoms uit Engeland van Jamaika om aan die Universiteit van Oxford te studeer, voel Hall 'n gevoel van vervreemding wat 'n persoonlike en teoretiese verkenning veroorsaak het wat hom uiteindelik met die New Left verbind het. Die sosiopolitieke elitisme, sowel as die waardes, ideologieë en denkstelsels wat hy in sy universiteitstudies gevind het, voel verwyderd van sy eie lewenservaring. Beïnvloed deur sy belyning met die ontheemde migrantegemeenskappe van Oxford, sowel as die politieke uitlokkinge van 1956 - gekenmerk deur gebeurtenisse soos die Sowjet -onderdrukking van die Hongaarse revolusie en die inval in Egipte deur Israel, Frankryk en die Verenigde Koninkryk - is Hall aangespoor om die Nuwe Linkses, wat jare lank sy politieke tuiste sou word.
Die New Left was 'n breë politieke beweging wat in die 1960's en 1970's gestalte gekry het. In contrast to earlier Marxist movements that focused more centrally on issues of class struggle, the New Left focused on a wide range of issues such as civil rights, gay rights, gender roles, and labor organization, among others. Hall was the first editor of the influential New Left Review, a journal that analyzed world politics, the global economy, protest movements, and contemporary social theory, philosophy, and culture. Out of the New Left emerged Cultural Studies, which was to become a discipline in its own right. It had at its foundation a commitment to take popular cultural and artistic production seriously, tracing the interweaving threads of culture, politics, and power.
Saree Makdisi Stuart Hall and the Freedom of Diaspora. Die geskiedenis van die hede 1 April 2020 10 (1): 135–139. doi: https://doi.org/10.1215/21599785-8221479
until it is possible to state who the subjects of independence movements are likely to be, and in whose name cultural decolonization is being conducted, it is not possible to complete the process. And that process involves the question of defining who the people are. In Black Skin White Masks, Fanon speaks of what he calls 'a passionate research directed to the secret hope of discovering beyond the misery of today, beyond self-contempt, resignation and abjuration, some beautiful and splendid area whose existence rehabilitates us both in regard to ourselves and others'. And as I've said, that passionate research by Caribbean writers, artists and political leaders, that quest for identity, has been the very form in which much of our artistic endeavour in all the Caribbean languages has been conducted in this century.
News arrived this morning that the great sociologist and cultural theorist Stuart Hall has passed away an excellent obituary can be found at Die voog. Although the focus of his work was, in a sense, far from U.S. intellectual history, I think it's fair to say that his scholarship and career have nevertheless been hugely important for many U.S. intellectual historians. At the time I was in graduate school in the late 1980s, his influence in this country was being felt particularly strongly. History had taken a "cultural turn," and English departments were focusing more and more of their attention on cultural studies. And Hall was one of the founding figures of cultural studies.
I always like scholarly obituary posts to become open threads for the discussion of the work of the person celebrated in them. This is particularly the case with this post. Though I can – with a little help from the Voog obituary linked above – recite the highlights of Stuart Hall's career and though I have a strong sense of his intellectual significance, my relationship to his work is, in general, more second-hand than it should be. I know, however, that he's one of the giants on whose shoulders anyone working in intellectual and cultural history stands (indeed, that he is one of the reasons that we often label our sub-field "intellectual and cultural history" at all).
Kyk die video: Globalization u0026 Diaspora - STUART HALL: THROUGH THE PRISM OF AN INTELLECTUAL LIFE