Ameenarakkal's Profile at WealthyAffiliate.com
Leave ameenarakkal a Message
Chat soon Ameen! Life in the Universe: January 2012
Volgens die Bybel het Daniël omtrent 2600 jaar gelede gelewe. Dit impliseer dat die profesieë wat aan hom toegeskryf word al eeue - selfs millennia - oud is. Tog word dit vandag steeds intensief deur Bybelverklaarders en gewone Christene bestudeer wat glo dat sommige daarvan nog in vervulling moet gaan - dalk in ons eie tyd. Onder hierdie profesieë tel die profesie van Daniël 7 oor die verskillende diere wat uit die see (i.e. die mensdom) te voorskyn kom, naamlik 'n leeu, 'n beer, 'n luiperd en 'n groot, verskriklike dier met tien horings op sy kop. Volgens die verklaring in die teks wys die diere op verskillende koninkryke wat deur die loop van die eeue op die wêreldtoneel sou verskyn (Dan. 7:17; 23). Hierdie profesie kom ook in die Nuwe Testament ter sprake. So is daar onder die profesieë wat in die boek Openbaring opgeteken is, een wat duidelik by hierdie profesie omtrent die dier met die tien horings aansluit. In hierdie geval word 'n dier beskryf wat 'n samestelling is van die diere van Daniël 7 (Open. 13:1,2). Hy het wel sewe koppe - waarop daar weereens tien horings is. Volgens die teks het hierdie tien horings in daardie tyd steeds in die toekoms gelê (Open. 17:12).
Waarna verwys die vierde dier? Alhoewel daar verklaarders is wat dit met die regeringstyd van een van die latere konings wat in een van die vier dele van die Griekse Ryk (die Siriese deel van die ryk) aan bewind gekom het, naamlik Antiochus Ephiphanus, verbind omdat die beskrywing van die laaste horing gedeeltelik met hom ooreenkom (hy het die Jode baie vervolg ens.), is daar andere wat dit met die Romeinse Ryk vereenselwig. Hierdie laaste interpretasie aanvaar dat die visioene wat in die boek Daniël opgeskryf is, bonatuurlik van aard is en dat Daniël as profeet in staat was om dinge wat in die toekoms lê (selfs die verre toekoms) korrek te voorsien. Die rede waarom verklaarders die vierde dier met die Romeinse Ryk verbind, is omdat die uitbeelding daarvan as buitengewoon sterk, "vreeslik en skrikwekkend", met "groot yster tande" (volgens sommige vertalings), die indruk laat dat hierdie dier baie magtiger as die voriges was. Dit is nie waar van Antiochus Epiphanus nie; dit is wel waar van die Romeinse Ryk. Dit maak dan ook baie meer sin om Antiochus in die raamwerk van die voorafgaande Griekse Ryk te plaas omdat hy oor een van die vier dele (koppe) heers. Verder weet ons dat Jesus die uitbeelding van die "Seun van 'n mens" wat met die wolke van die hemel kom (Dan. 7:13), op sy wederkoms van toepassing maak (Matt. 24:30 ens.). Dit impliseer noodwendig dat die tyd wanneer die laaste dier (of horing) geoordeel word, waarna die koningskap aan die "Seun van die mens" gegee word, volgens die Christen interpretasie eers na die tyd van Christus plaasvind. Die vierde dier dui dus op die Romeinse Ryk.
Daar is ander interne getuienis in die boek Daniël wat ook daarop dui dat die vierde dier na die Romeinse Ryk verwys. In die droom van Nebukadnesar (asook Daniël) wat in Daniël 2 beskryf word, vind ons 'n profesie wat presies met die een in Daniël 7 ooreenkom. In hierdie geval word die wêreldryke as verskillende metale waarvan 'n groot beeld gemaak is, uitgebeeld (Dan. 2:37-42). Die kop is van goud, die bors en arms is van silwer, die maag en heupe is van koper, die bene is van yster en die voete en tone is van yster gemeng met klei. Die bene van yster verwys na 'n "vierde koninkryk" (Dan. 2:40), waarvan die beskrywing presies met die vierde en vreeslike dier van Daniël 7, wat ook daar die "vierde koninkryk" (Dan. 7:23) versinnebeeld, ooreenkom. Dit is hard soos yster - yster kan alles fynstamp en verpletter. So sal hierdie ryk alles fynstamp en vergruis. Dit is duidelik nie toevallig dat die vierde metaal, naamlik yster, met die vierde dier, wat ook "groot yster tande" het, ooreenkom nie. Hierdie verskillende metale verwys weereens na die Babiloniese Ryk (dit word eksplisiet in Dan. 2:37,38 genoem), die Persiese Ryk, die Griekse Ryk en 'n verdere buitengewone ryk waarvan die beskrywing treffend met die Romeinse Ryk ooreenkom. Dit is nie net die geweldige mag van daardie ryk wat mooi deurkom nie. Dit is opvallend dat die twee bene van die beeld ook treffend met die twee dele waarin die Romeinse Ryk verdeel is ooreenkom. Verder kom die tien tone duidelik met die tien horings op die vierde dier ooreen. Volgens die profesie sal 'n klip in 'n berg losraak, afrol en die beeld verbrysel. Volgens die verklaring in die teks verwys die klip, wat groei tot 'n groot rots wat die hele aarde vul, na die ewige, onvernietigbare koninkryk wat reg aan die einde sal aanbreek - duidelik ooreenkomstig die koninkryk van die "Seun van 'n mens" in Daniël 7. Die tien horings in Daniël 7
In die voorstelling van die beeld volg die tien tone ook na die bene (en die voete). Die yster van die bene is steeds gedeeltelik in die tone teenwoordig - wat daarop dui dat die tien tone uit daardie koninkryk van yster voortkom. Die gelyktydigheid van die tien tone (soos die twee bene) dui moontlik daarop dat hulle saam op die toneel is. Ons lees dan ook dat die tien tone op 'n enkele koninkryk dui: "En dat die tone van die voete deels van yster en deels van klei is - dit sal 'n verdeelde koninkryk wees" (Dan. 2:42). Ons kan dus uit hierdie bespreking van die twee profesieë in Daniël die volgende gevolgtrekkings maak:
Die tien horings in Openbaring Die tien horings waarvan ons in Daniël 7 lees, word weer later in die Bybel, in die boek Openbaring, as deel van die profesieë in daardie boek vermeld. In Openbaring word die tien horings op die koppe van die draak (wat die duiwel versinnebeeld) asook die "dier" voorgestel. Daar kan geen twyfel bestaan dat die profesie oor die dier in Openbaring voortbou op die vroeëre profesie in Daniël 7 nie. In hierdie geval is die dier 'n samestelling van die vier diere van Daniël 7 - dit het die bek van 'n leeu, die pote van 'n beer, lyk oorhoofs soos 'n luiperd (dit het seker kolle) en het verder tien horings op sy sewe koppe. Al wat nuut bykom, is die verwysing na sewe koppe. Ons lees dat die dier 'n groot oorwinnaar in 'n oorlog is en dat "die hele wêreld" verwonderd agter hom aangaan.
Wat opval omtrent die bespreking van die dier in Openbaring 13, is dat dit treffend met die laaste horing van Daniël 7 (die een wat die heiliges vervolg) ooreenkom. So lees ons dat hy 'n mond het wat groot woorde en godslasteringe spreek, nes die horing doen (Open. 13:5,6; Dan. 7:8,25). Hy maak oorlog teen die heiliges en oorwin hulle, nes die horing die heiliges van die Allerhoogste mishandel (Open. 13:7; Dan. 25). Beide doen dit ook vir drie en 'n half jaar (42 maande). Ons lees verder dat hy mag ontvang oor elke stam, taal en nasie. Uiteindelik veg hy saam met die konings van die aarde en hul leërs teen Christus, wat op 'n wit perd in die stryd uittrek (Open. 19:11-21). Die dier word gevang en in die vuurpoel gewerp. Daar is ook, soos in Daniël 7, sprake van trone wat reggesit word en persone wat daarop op gaan sit om 'n oordeel uit te spreek (Open. 20:4). Daarna regeer Christus saam met die opgestane heiliges (Open. 20:4). Hier kom Christus duidelik met die "Seun van 'n mens" van Daniël 7 ooreen. Ek wil nou kyk wat die teks omtrent die tien horings op die koppe van die dier sê. Soos in Daniël 7, verwys die tien horings in hierdie geval na tien "konings" (Open. 17:12; Dan. 7:24). Soos die laaste horing van Daniël 7 (die een wat die heiliges vervolg) met die tien horings geassosieer word, so word die dier van Openbaring (wat duidelik met daardie horing ooreenkom), met hulle verbind. Daar kan geen twyfel bestaan nie dat die profesie in Openbaring slegs verder uitbrei op die profesie van Daniël 7 en dat dit dus verdere lig op dieselfde tien horings werp.
So, waarna verwys die dier en die tien konings? Daar is verklaarders wat die visioene van Openbaring met die gebeure van daardie tyd (die eerste eeu n.C.) in verband bring. Volgens hulle verwys die dier na 'n Romeinse keiser soos Nero. Die probleem met hierdie siening is dat die regering van die tien konings steeds in die tyd van die openbaring aan Johannes (~96 n.C.) in die toekoms was - die dier, wat eers na hulle kom, kon dus nie al vroeër op die toneel wees nie. Verder is dit duidelik dat die dier in die tyd direk voor die wederkoms van Christus regeer. As ons enigsins in 'n letterlike wederkoms glo, dan kan ons nie hierdie verklaring aanvaar nie. As ons by die profesieë in Daniël 2 en 7 kan gaan kers opsteek, dan lyk dit of die vervulling van die profesie oor die tien konings asook die dier/horing eers na die val van die ou Romeinse Ryk (die ryk van yster) sou volg. Dit volg verder ook eers na die verdere voete-ryk van yster en klei. Dit kon dus nie in die tyd toe die boek Openbaring geskryf is, plaasvind nie. Daar is dus baie verklaarders wat die dier met die Antichris verbind (Joh. 4:3).
Om te bepaal watter koninkryke te sprake is – van al die baie wat deur die eeue op die wêreldtoneel verskyn het en nog sal verskyn – moet ons vra wat die rede kan wees dat sekere koninkryke bo ander uitgesonder word. Ons vind die antwoord op hierdie vraag in die profesieë van Daniël. Daar gaan dit oor koninkryke wat deur die loop van die eeue oor die volk Israel beheer uitgeoefen het. Al die ryke wat daar uitgebeeld word, naamlik die Babiloniese Ryk, die Persiese Ryk, die Griekse Ryk (veral nadat die ryk in vier verdeel is) asook die Romeinse Ryk, het beheer oor Israel uitgeoefen. Op grond hiervan kan ons postuleer dat die twee vroeëre koninkryke wat by die sewe ingesluit word, die Assiriese Ryk en die Egiptiese Koninkryk (gedurende die Derde Tussentydse Periode) is, wat ook (in die tyd voor Daniël) oor Israel beheer uitgeoefen het (vgl. 1 Kon. 14:25, 26). Dit bring ons by die sewende koninkryk wat net vir 'n kort tydjie op die toneel is voordat die laaste ryk – die van die dier – volg. Waarna verwys hierdie ryk? Dit is moontlik dat dit na die ryk van die tien konings verwys, wat juis die ryk van die dier (die agtste ryk) vooraf gaan. Ek het vroeër getoon dat hulle gesamentlik oor 'n koninkryk regeer voordat hulle hul mag aan die dier oorgee, waarna hulle saam met hom heers (vgl. Dan. 2:42; Open. 17:17). Ons lees verder dat hulle vir “een uur” mag ontvang (alhoewel dit waarskynlik is wanneer hulle saam met die dier heers) – wat duidelik op 'n kort tydperk dui ooreenkomstig die tydsduur van die sewende ryk. As die sewende koninkryk op die regeringstyd van die tien konings betrekking het, dan kan ons verwag dat hulle ook soos die vorige ryke oor die gebied van Israel gesag sal uitoefen. Wat die agtste ryk van die dier betref, sal hy moontlik ook oor Israel gesag uitoefen omdat hy – volgens Daniël 7 (waar hy as die laaste horing uitgebeeld word) – die “heiliges” sal vervolg, wat op persone uit Israel kan dui omdat daardie profesie ten eerste op Israel betrekking het (dit kan natuurlik ook op ander "heiliges" dui).
2. Die koninkryk van die tien konings het tydens die openbaring aan Johannes steeds in die toekoms gelê. 3. Die koninkryk van die tien konings kom moontlik met die laaste van die sewe koninkryke (soos uitgebeeld deur die sewe koppe van die dier) ooreen wat die ryk van die dier voorafgaan. Dit impliseer dat hulle ook oor Israel mag uitoefen. Ons kan hier onthou dat die horings oorspronklik op die vierde dier van Daniël 7 (die Romeinse Ryk) voorkom, wat kan impliseer dat hulle weer daardie ryk in een of ander vorm oprig (sien bo). Israel het juis in die magsgebied van daardie ryk geval.
6. Die tien konings en die dier word verslaan, waarna die oordeel plaasvind en Christus se ryk volg. Die koninkryk van die tien konings
Ons vind dus die volgende: die tien horings op die kop van die vierde dier van Daniël 7, die tien tone van Nebukadnesar se beeld asook die tien horings op die sewe koppe van die dier van Openbaring 13 en 17, verwys almal na dieselfde tien konings wat saam oor 'n enkele koninkryk heers. Hierdie koninkryk is vir 'n kort tyd op die toneel. Dit verskyn in die geografiese gebied van die ou Romeinse Ryk. Dit is moontlik dat hierdie ryk grotendeels met die gebied van daardie ryk ooreenkom (as 'n herstelde Romeinse Ryk) – en dat selfs Israel binne hul gesagsgebied val (soos met al die ryke voor dit wat in die profesieë uitgebeeld word). Alhoewel daar sedert die Romeinse Ryk verskeie ryke was wat oor die land van Israel gesag uitgeoefen het, was die volk natuurlik nie toe in die land teenwoordig nie. Dit is eers in 1948 dat hulle weer in hul land herstel is. Ons kan dus aanvaar dat hierdie ryk nog nie op die toneel verskyn het nie. As ons glo dat die profesie sal uitkom, kan ons steeds daarvoor uitkyk. Volgens Daniël 7 sal daar 'n verdere horing op die kop van die vierde dier verskyn. Hy kom ooreen met die dier van Openbaring 13 en 17. Hierdie heerser verskyn in die tyd voor die wederkoms op die toneel. Hy heers vir drie en 'n half jaar en vervolg die heiliges. Volgens baie verklaarders wys dit op die uiteindelike Antichris. Wanneer hy aan bewind kom, word drie van die tien konings volgens Daniël 7 “ontwortel”. Dit kan gewoon beteken dat hulle terugstaan sodat hy 'n gesagsposisie kan verkry. Volgens Openbaring 13 is daar steeds tien konings, selfs nadat die dier aan bewind gekom het. Hulle heers vir 'n tyd saam met hom. Dit is opvallend dat ons lees dat hulle “soos konings” heers (Open. 17:12), wat kan impliseer dat hulle dalk nie konings in die tradisionele sin van die woord sal wees nie.
In hierdie artikel ondersoek ek die hipotese dat oorlog en vrede deel van 'n aaneenlopende siklus is wat herhalend voorkom. Alhoewel sulke siklusse oënskynlik al vir eeue voorkom, fokus ek veral op die laaste eeu. Om so 'n siklus sinvol te omskryf, bou ek voort op die werk van vroeë baanbrekers soos prof. Spykman van Yale Universiteit. As ons veronderstel dat sulke siklusse met 'n finansiële krisis begin, gevolg deur 'n ekonomiese insinking, 'n groot oorlog en 'n daaropvolgende tyd van voorspoed, kan ons vier siklusse in die 1907-2007 periode onderskei. Ons kan vra waarom sulke siklusse sou voorkom en kyk watter vooruitskouings op grond daarvan gemaak kan word. As ons die model van oorlog- en vredesiklusse ernstig opneem, lyk dit of ons binne die volgende paar jaar 'n groot oorlog teen Iran te wagte kan wees. Is oorlog en vrede bloot 'n onvoorspelbare aspek van ons wêreld? Of is daar 'n sekere reëlmaat waarvolgens oorlog en vrede afwisselend op die wêreldtoneel verskyn? Volgens sommige analiste is daar al vir baie eeue 'n sekere patroon waarvolgens opeenvolgende oorlog- en vredesiklusse mekaar opvolg. Is dit werklik so? En as dit inderdaad so blyk - wat is die implikasies vir ons wêreld? Dit lyk of ons daaruit kan aflei dat 'n groot oorlog met Iran op hande is.
Vroeë baanbrekerswerk In enige studie - ook van internasionale aangeleenthede - is dit belangrik om geskiedkundige tendense versigtig te ondersoek met die hoop dat ons daardeur iets omtrent die toekoms kan leer. Die groot vraag is altyd of sulke tendense toevallig is en of dit deur een of ander patroon onderlê word. As 'n patroon teenwoordig is, is daar gewoonlik een of ander onderliggende rede waarom dit voorkom. Ons kan presies dieselfde in ons ondersoek na die moontlike bestaan van opeenvolgende oorlog- en vredesiklusse doen. Indien daar wel getuienis vir die bestaan van sulke siklusse is, kan ons kyk wat so 'n model voorspel. Een van die belangrikste studies wat ooit oor oorlog onderneem is, is die van Nicholas J. Spykman, Sterling professor van Internasionale Verhoudinge (Public Relations) aan die Yale Universiteit. In sy studie, "America's Strategy in World Politics", wat deur die Yale Instituut van Internasionale Studies geborg en in 1942 gepubliseer is, maak hy die opspraakwekkende onthulling dat sekere oorloë - die waarin Brittanje deelneem - 'n duidelike sikliese patroon volg. Volgens hom word die Britse beleid van die vorige paar eeue deur "a constant succession of cycles of shifting partners, isolation, alliance and war" gekenmerk.
7. Die Tweede Wêreldoorlog van 1939-1945 teen Duitsland, Japan, Hongarye,(Italië) ens. In sy boek oor die "City" van Londen getiteld "The Empire of 'The City', the Jekyll/Hyde nature of the British Government" (1946), skryf E.C. Knuth dat die eintlike hand agter hierdie oorloë die geldmagnate van die "City" van London is wat in effek agter die Bank van Engeland (wat 'n privaat besit is) verskuil is en in die naam van die "Crown" opereer. Hy noem veral Lord Rothschild, wie se rol in hierdie verband duidelik blyk uit onder andere 'n verwysing in die Britse eerste minister David Lloyd George (1916-1922) se boek "Better Times". Volgens hom het hierdie geldmagnate hulleself later versteek agter instellings soos die IMF en die Internasionale Bank vir Rekonstruksie en Ontwikkeling wat in 1944 by die Bretton Woods ingestel is. Volgens die statute van hierdie organisasies is hulle bo alle regsprosesse verhewe en is hulle immuun teen enige regsaksies (wat daarop gemik is om enige iets by hulle te soek, te konfiskeer of te vervreem). Knuth verwys verder na die betrokkenheid van die Franse by al die Britse sikliese oorloë sedert die Napoleontiese oorlog (1793-1815). Volgens hom is die rede hiervoor dat die Franse finansiële oligargie onder leiding van Baron Edouard de Rothschild soortgelyke mag oor die Franse uitgeoefen het. Ek moet hier noem dat hierdie Brits-Franse alliansie met president De Gaulle, wat die Franse uit NAVO se geïntegreerde militêre beheerstruktuur onttrek het, tot 'n einde gekom het en eers weer in 2010 deur president Sarkozy hernu is. (In 'n artikel op Willie's blog, http://wmcloud.blogspot.com/, "Die Europese Unie - wat gaan aan?" bespreek ek die rol van die Gaulistiese Frans-Kontinentale opponente van die Anglo-Amerikaners in die totstandkoming van die Europese Unie). Knut noem verder dat die Engelse geldbase onder leiding van Cicil Rhodes ook in 1902 'n alliansie met hul Amerikaanse eweknieë gesluit het. Hierdie alliansie is goed gedokumenteer deur die bekende geskiedkundige, Prof. Carroll Quigley, in sy boek "The Anglo-American Establishment" (1949). Hierdie alliansie geld steeds vandag.
Wat die vredesfase van die siklus betref, begin dit direk na die einde van die oorlog. Dit word tipies deur 'n na-oorlogse resessie (a "reconversion crisis") gekenmerk, gevolg deur 'n redelike lang periode van groei en voorspoed. Gedurende hierdie periode is daar soms kleinere ekonomiese insinkings. Alhoewel dit 'n vredesfase genoem word, kom daar wel van die ander tipe oorloë in hierdie tyd voor waartydens die toneel vir die volgende groot oorlog reggeskuif word. Tydens die vredesfase word daar gepoog om al meer lande in die raamwerk van wêreldhandel te betrek met die oënskynlike doel om die winste van die Anglo-Amerikaanse geldbase, wat bowenal 'n beleid van vrye handel nastreef, te optimeer. Ek kon sedert die begin van die vorige eeu vier sulke oorlog- en vredesiklusse siklusse onderskei. Omdat die VSA na die Eerste Wêreldoorlog as die senior vennoot na vore getree het, fokus ek hoofsaaklik op hul rol gedurende hierdie periode. 1. Die siklus begin met die paniek van 1907 en die gepaardgaande resessie van 1907-8 in die Westerse wêreld waartydens daar 'n 31% afname in die besigheidsaktiwiteit in die VSA was. Dit is gevolg deur die resessies van 1910-11 en 1913-14. Die 1907 gebeure het gekulmineer in die wet van 1914 waardeur die Federale Reserwe Bank (ook in privaat besit) ingestel is. In Brittanje was dit veral die 1913 depressie wat baie erg was. Daarna het die Eerste Wêreldoorlog van 1914-1918 gevolg waartydens Duitsland die belangrikste imperialistiese opponent was. Hierdie oorlog het die VSA ekonomie weer laat inskop. Brittanje het slegter gevaar en met 'n geweldige skuldlas daaruit gekom, gevolg deur die na-oorlogse depressie van 1919-21. Die jare van 1921-1929 was goeie jare in die VSA, ook bekend as die "roaring twenties". Die periode het 22 jaar geduur.
Ons vind dat die totale oorlog- en vredesiklus, wat beide fases insluit, gemiddeld 25 jaar geduur het - die gemiddelde tydsduur van die oorlogsfase was 13.7 jaar; die van die vredesfase was 11.2 jaar. Dit korrespondeer goed met die gemiddelde tydperk tussen die aanvang van die verskillende groot oorloë wat met voorspelbare reëlmaat op mekaar gevolg het, naamlik 23 jaar (Ek het al 9 oorloë sedert die begin van die Napoleontiese Oorlog in 1793 in ag geneem.) Hierdie periode is omtrent die helfte van Hoskins se 50 jaar siklus (of die Kondratiev golf), wat impliseer dat hy in effek twee siklusse in een gereken het. Die resessies/depressies waarmee die siklusse begin het (1907-8, 1929-33, 1957-58, 1980-82, 2008-9) - wat telkens die groot oorloë voorafgegaan het - is nie alleen mooi uit mekaar gespasieer nie (22-28 jaar uitmekaar); dit verteenwoordig ook die ergste ekonomiese insinkings van die afgelope 100 jaar. Dit is duidelik dat die militêre-industriële kompleks telkens tydens hierdie oorloë die Anglo-Amerikaanse ekonomieë na die groot insinkings laat inskop het. (Lande soos China gebruik op hul beurt groot infrastruktuur projekte om die ekonomie aan te dryf). Verder het dit ook die finansiële belange van die Anglo-Amerikaanse geldbase ten koste van hul belangrikste opponente in ander lande uitgebou. Die siklusse het oënskynlik nie met die Tweede Wêreldoorlog tot 'n einde gekom het nie, maar duur steeds voort. Wat wel belangrik is, is dat die gebruik van kernwapens tot gevolg gehad het dat daar sedert die Tweede Wêreldoorlog geen direkte konfrontasies tussen die Anglo-Amerikaanse geallieerde magte en hul opponent (die USSR) kon plaasvind nie.