'N Reis deur Madagaskar: Notas oor die voorreg van reis - Reisverhale - 2021
Twee jaar gelede het ek geskryf oor hoe bevoorreg en gelukkig ons die wêreld moet kan reis. Ongeag ons omstandighede, ons doen iets, die meeste van die wêreld sal nooit 'n kans kry om te doen nie. Die meeste mense verlaat nooit hul eie land nie, laat staan ​​hul vasteland.
Selfs as ons skaars twee pennies bymekaar skraap soos ons die wêreld bedek, is ons baie gelukkig. Ek het toe geskryf (en jammer om myself aan te haal):
In die "stop jou werk om die wêreld te reis", cheerleading wat so dikwels gebeur op reiswebwerwe (insluitend hierdie een), vergeet ons dikwels dat dit nie vir almal maklik is nie.
Daar is diegene vir wie geen ingesteldheidsverandering, uitgawes sny of begroting wenke sal help om hulle te reis nie. Diegene wat te siek is, het ouers of kinders om te sorg, groot skuld in die gesig staar, of werk drie werk net om huur te huur.
Na alles, 2,8 miljard mense - byna 40% van die wêreld se bevolking - oorleef op minder as $ 2 USD per dag! In my land van die Verenigde State is 14% van die bevolking onder die armoedegrens. Daar is 46 miljoen mense op kosseëls, baie moet twee werk kry om te kry en ons het 'n triljoen dollar in studenteskuld wat mense aftrek. .
Niks wat 'n webwerf kan sê, sal 'n realiteit vir daardie mense maak nie.
Diegene van ons wat reis, is 'n bevoorregte paar.
Dit is nie te sê dat harde werk nie tel nie, maar harde werk bestaan ​​nie in 'n borrel nie. Die omstandighede wat die geleenthede skep vir harde werk om vrugte te dra, is dikwels net so belangrik as die werk self: ondersteuning van familie en vriende. , werk wat voorsiening maak vir oortyd, 'n sterk geldeenheid, goedkoop vlug, of goue paspoorte, laat jou toe om werk oorsee te vind. Al hierdie dinge maak saak. Die meeste van ons wat reis, kom nie skaars by of op maatskaplike bystand nie, en ons wonder of ons die volgende ete kan bekostig.
Of jy nou die wêreld op $ 10, $ 50 of $ 200 per dag reis, die eenvoudige feit wat jy vir plesier reis, plaas jou in 'n globale minderheid.
Ons is 'n bevoorregte tros.
Reis deurentyd leer my om te waardeer net hoe gelukkig ek is om te doen wat ek doen. Dit herinner my om nooit te vergeet dat ek toegangsonderrig, ondersteuningsstelsels en hulpbronne het nie, maar die meeste van die wêreld nie.
My besoek aan Madagaskar in September was my laaste herinnering aan hierdie. Madagaskar is 'n land van 20 miljoen mense wat slegs 300,000 toeriste per jaar sien. In Madagaskar leef 90% van die bevolking in armoede, en 25% woon in gebiede wat vatbaar is vir natuurrampe. Byna die helfte van alle kinders onder vyf word wanvoed, en die BBP is net $ 420 per capita (met 92% van die bevolking woon op $ 2 per dag). Madagaskar is ook een van die tien lande wat die grootste risiko het vir die gevolge van klimaatsverandering. Die land is 152 van 188 op die VN se Menslike Ontwikkelingsindeks. Dinge is so erg, daar was eintlik 'n onlangse uitbraak van plaag. Ja, die plaag.
Terwyl ek al voorheen op my reise armoede gesien het, was dit nooit so oop, lewendig en wydverspreid soos wat ek in Madagaskar gesien het nie.
My gids Patrick het my vertel van Madagaskar se lot: korrupsie, agteruitgang van die omgewing, armoede, swak infrastruktuur en 'n gebrek aan opvoeding (insluitende seksonderrig) wat tot oorbevolking gelei het, te veel kinders, nie genoeg werk en 'n bose kringloop nie.
In Madagaskar het die paaie meer gate as 'n sny Switserse kaas, en daar is te veel motors en gereelde ongelukke. Gaan 250km kan tot agt uur duur. Terwyl ek daar was, het 'n brug op die enigste noord-suid pad in duie gestort omdat 'n vragmotor te swaar was (gewigstasie omkoopgeld is gereeld). Ons moes vir 'n ander bus deur 'n rivier waai om ons aan die ander kant op te tel.
En treine? Die drie trein lyne, gebou deur die Franse in die 1960's, loop slegs 'n paar keer per maand, word meestal vir vrag gebruik, en breek dikwels af. Hulle is erger as die paaie.
Madagaskar is 'n plek waar huise my herinner aan vroeë koloniale Amerikaanse setlaars: vuil- en modderhuise met strodakke en een klein venster vir lug. Ek het 'n paar dorpe besoek, en binne-in hierdie huise het ek dadelik die muwwe lug en gebrek aan ventilasie opgemerk. Ek het aan myself gedink, So kry mense respiratoriese siektes.
Dit is 'n land waar kinders 'n samesmelting van alles wat hulle kan vind - en meer dikwels as nie, dit is vol gate.
Dit is 'n plek waar mense in shantytowns en op rivierbanke woon waar hulle ook hul klere droog (en waar dit voortdurend oor die reënseisoen vloei). Hulle vis en plaas in stedelike gebiede langs fabrieke wat besoedeling besoedel.
Dit is 'n land waar ek mense gesien het om sapphires te ontgin in toestande wat so moeilik is, dit kan slegs beskryf word as 'n toneel uit Bloeddiamant. Dit is 'n plek waar die mynbedryf mense in gesamentlike dorpe onder verskriklike omstandighede hou, bloot omdat hulle weet die mense het geen ander opsie nie.
Dit is 'n plek waar die armoede wat jy gelees het, baie, baie werklik geword het.
Dit is nie te sê ek het nooit geweet hierdie dinge het bestaan ​​nie. Ek is nie naïef of dom nie. Ek lees die nuus. Ek was regoor die wêreld. Ek het korrupsie, politieke onrus en armoede voorheen gesien. Maar dit is een ding om te lees oor sterk armoede in die nuus en dit is 'n ander om dit voor jou te sien. Dit is 'n ander om daarmee gekonfronteer te word en dit moet jou siening konfronteer.
Dit is nie 'n situasie waar dit is soos "O, wow, dit is armoede! Kom ons gaan kyk! "
Dit is een van daardie situasies waar jy voel soos jy vir die eerste keer sien.
Dit is een van die situasies waar jou borrel bars en wat jy op TV sien en die nuus gaan van abstrak tot eintlik.
Dit is so maklik geword om vandag in jou geriefsone te reis en kom nooit van aangesig tot aangesig met aspekte van die wêreld wat heeltemal kan verander wie jy is en wat jy dink nie. Dis maklik om ontwikkelende of ontwikkelde lande te besoek, op die backpackerroete te bly, en sien nooit enigiets waarmee ons ons voorreg konfronteer nie. Dis maklik om net te sien wat jy wil sien, om te kyk by Facebook in koshuise, na backpacker bars, grootbus-toere te neem, van oord na oord te gaan, en kulturele geleenthede wat vir toeriste ontwerp is, by te woon.
As reis bedoel is om jou uit jou gemaksone te stoot en jou gedagtes uit te brei, moet jy plekke besoek wat dit doen. Vir my is dit deel van die skoonheid van reis. Dit dwing jou buite jou borrel, wat 'n goeie perspektief op die lewe gee.
Jy besef hoe gelukkig jy kan reis - terwyl jy uitvind hoe die meeste van die wêreld werklik leef. Om dit te sien, om dit te ervaar. Terwyl ons op Facebook praat en Twitter-memes debatteer, gaan kinders aan die slaap honger oor die hele wêreld (en ongelukkig te dikwels in ontwikkelde lande ook).
Dit is nie te sê dat ek argumenteer vir armoedistoerisme nie, maar na plekke wat so anders is as jou eie, kan jou gedagtes oopmaak vir verskillende kulture, lewenstyle, gedrag en inkomstevlakke.
Die inwoners van Madagaskar was vriendelik, verwelkomend en gasvry. Hulle was werklik nuuskierig in ons gesprekke en waardeer die feit dat ons daar was. Hulle het my nooit laat voel dat ek nie hoort nie. Ek was lief vir al my interaksies met mense in die land en die gelukkige glimlagte wat hulle op hul gesigte gehad het. Ek is seker hulle sal almal 'n bietjie meer vars water, gesondheidsorg, kos en basiese infrastruktuur liefhê. Maar dit was lekker om kinders te sien speel in die strate wat nie op hul iPhone vasgeplak is nie. Dit was lekker om te onthou dat daar soveel as verbruikers is.
My reis na Madagaskar was 'n diep diepe een omdat dit my uit my borrel getrek het en my laat weet dat daar 'n skerp ongelykheid in die wêreld is en dit meer wil maak.
Dit was 'n herinnering om terug te skryf aan die Ralph Waldo Emerson-denkskool:
Om dikwels en dikwels te lag; Om die respek van intelligente mense en die liefde van kinders te wen; Om die waardering van eerlike kritici te verdien en die verraad van valse vriende te verduur; Om skoonheid te waardeer, om die beste in ander te vind; Om die wêreld 'n bietjie beter te verlaat, hetsy deur 'n gesonde kind, 'n tuinvlek of 'n verloste sosiale toestand; Om selfs een lewe te ken, het makliker asemhaal omdat jy geleef het. Dit is om te slaag.
Woorde sonder aksie is niks nie. Ek moet nie te selfsugtig wees nie en ek moet meer probeer om terug te gee na die plekke wat my soveel gee.
Dus, as ek hierdie artikel beëindig, wil ek graag 'n paar goeie plaaslike ontwikkelingsorganisasies benadruk wat werk om die lewensomstandighede in Madagaskar te verbeter. Ek het reeds $ 250 aan elkeen geskenk.
Terugvoer Madagaskar is 'n organisasie wat help om armoede te verlig deur direk met gemeenskappe te werk om die verhouding tussen armoede, omgewingsdegradasie en swak gesondheid te erken. Dit gee prioriteit aan projekterreine in afgeleë gebiede.
SEED Madagaskar spesialiseer in volhoubare ontwikkeling en bewaringsprojekte in die suidoostelike deel van Madagaskar. Die projekte sluit in skoolbou, natuurlike hulpbronbestuur, omgewingsbewaring en meer.
Madalief is 'n organisasie sonder winsbejag wat deur 'n klein groepie in Nederland bestuur word. Dit is daarop gemik om arm kinders in Madagaskar 'n beter toekoms te gee. Madalief help ook om werkgeleenthede aan plaaslike mense op die projek te bied, soos by sy ekososiale hotel in Ambositra (waar ek gebly het).
Hoop Vir Madagaskar - Met die fokus op minderbevoorregte kinders en vroue bou Hope For Madagascar skole en herstel skole en bied beurse aan behoeftige kinders. Dit werk ook om die selfvoorsiening van die dorp te verbeter deur skoon water- en permakultuurprojekte.
Reef Doctor - Hierdie nie-winsgewende projek het al 15 jaar bewaringsprojekte in die suidweste van Madagaskar in werking gestel. Reef Doctor werk om kwesbare habitats en oorbenutte bronne te herstel en te bewaar, terwyl hulle ook projekte skep om armoede in Madagaskar te verlig.
In 'n land waar 'n maaltyd minder as 'n dollar is, is korrupsie groot, en hoër onderwys is ongewoon, 'n bietjie kan 'n baie, baie lang pad gaan.
Ek moedig jou aan om bestemmings te soek wat jou laat dink aan jou lewe; om organisasies te vind wat ander en die omgewing help wanneer jy reis; Om uit die toeristepad uit te kom, brei jou gedagtes uit, maak jou hart oop, en soos Gandhi gesê het, wees die verandering wat ons die wêreld wil sien.