Beweging by die deur trek my aandag. Dis ’n jong paartjie wat hand aan hand inslenter. By die toonbank kyk hulle rond, sien dan die kroegman by die tafel sit en stap nader.
Sy glimlag vir my en haar tande blink in die elektriese lig. Sy gooi haar kop agteroor en swiep haar manjefieke maanhaar terug oor haar skouer. Haar stap is so sierlik soos dié van ’n wildsbok. Haar slanke bene beweeg met ’n kronkelstap wat dit laat lyk asof sy liggies oor die vloer seil. Dan blaas sy vir my ’n soentjie van agter die man se rug en ek voel hoe haar warm asem my oor skroei. ’n Chimera! *
Ek spring op en in my haas om weg te kom, stamp ek my glas om. Bier en glasskerwe spat oor die vloer. Die twee mans by die tafel reageer nie. Staar my net in stilte agterna toe ek laat spaander in die rigting van die deur.
My verbeelding gaan wandel merendeels “on the dark side” soos Karen sê. Ek kan dit nie regtig vrye teuels gee nie. Die wêreld het nie nog ‘n Stephen King nodig nie.
Dankie Bytjie. Ek wonder nogal waarheen hierdie storie gaan. Ek laat dit maar sommer aan die karakters oor.
Hy het mos die krieketbal die lug in geslaan dat dit lyk asof dit verdwyn….toe kom Batman tot die redding. Ek praat van my bydrae….ek kon niks beters kry vir die drie om te doen nie. Wil hoor wat jy met hulle maak!!!
Ek het die artikel gelees. Dis werklik interessant. Ek het nog nooit van hierdie verskynsel gehoor nie.