Hierdie klam en muwwe paddastoele is glo diep in die laatnag deur ’n groep fynproewers in ’n reënwoud geoes. Dan, terug by die tafel, was daar ’n siel wat die sop nog moes inskep. Dit is nou drie mense wat om jou soos pluimhaarmotte fladder.
As die maître d’ besluit het om hand by te sit, was daar vier mense, en met die sommelier word dit dan vyf. O ja, as die persoon wat water en brood bedien bykom, is daar ses. Vergeet maar van ’n liefdevolle en private gekoer-koer met ’n skelmpie, ’n menigte so groot soos ’n plaaslike protesoptrede omring jou.
Die ontslape Brit, kritikus en lewenstyljoernalis A.A. Gill het ook nie tyd vir siergoedjies en lawwighede gehad nie. ’n Paar jaar terug, toe al wat kosskrywer en rolprentster uitasem die lof van die bistro L’Ami Louis in Parys besing het, het hy dit gaan probeer.
In ’n artikel in Vanity Fair sit hy die snobisme van hierdie bedryf op sy plek. Dit is beter om dit in sy moedertaal te lees, sodat die nuanses nie verlore gaan nie.