JFK: 'n Lewe in aanhalings - Inligting
John 'Jack' Fitzgerald Kennedy was die 35ste President van die Verenigde State - en waarskynlik een van die onvergeetlikste. Sy verkiesing het 'n nuwe ideaal vir die Amerikaanse politiek ingelui, een gedefinieer deur 'n charismatiese leier, vol jeugdige belofte en optimisme.
Sy welsprekende toesprake was deel van sy aantrekkingskrag: vol gedenkwaardige aanhalings en aspirasie -retoriek, het hulle gehore regoor die wêreld aangetrek. Maar wie van hulle som JFK se politiek en beeld die beste op?
John F. Kennedy en Nikita Khruchchev, 1961
'Moenie vra wat u land vir u kan doen nie; vra wat u vir u land kan doen "
JFK, net 43 jaar oud, is verkies in een van die naaste presidensiële wedrenne in die Amerikaanse geskiedenis. In sy intreerede fokus hy op temas soos diens en opoffering, en spoor Amerikaners aan om hul burgerlike verantwoordelikhede en pligte onbaatsugtig na te kom in die naam van demokrasie en vryheid.
Gegewe die aard van die Koue Oorlog -politiek, het die verwysing na 'u land' die luisteraars daaraan herinner dat Amerika 'n land is waarop sy burgers trots moet wees. 'N Nasie wat hulle die reg op lewe, vryheid en strewe na geluk gegee het, anders as die vermeende tirannie van kommunisme wat die Weste bedreig het.
Hierdie toespraak het hom 'n goedkeuring van 75% onder Amerikaners gegee: iets wat hy nodig gehad het, gegewe die noukeurige aard van die verkiesing.
Wit Huis Foto Portret van JFK. Beeldkrediet: John F. Kennedy Presidential Library & Museum / CC
"Die mensdom moet 'n einde maak aan die oorlog - of die oorlog sal 'n einde maak aan die mensdom"
Buitelandse beleid speel 'n bepalende rol in die politieke nalatenskap van JFK, en hy spreek die Verenigde Nasies in September 1961 toe, volgens sommige wat die hoogtepunt van die Koue Oorlog was.
Fidel Castro en Che Guevara het die mag in Kuba in 1959 oorgeneem, en Amerika raak toenemend bekommerd oor 'n kommunistiese nasie wat so naby hul kus is.
In April 1961 het Kubaanse ballinge - ondersteun deur Amerikaanse fondse - probeer om die varkebaai binne te val. Hulle is gevange geneem en ondervra, wat die betrekkinge tussen die VSA en Kuba verder vernietig het toe die waarheid oor hul finansiële steun duidelik geword het.
Ondanks hierdie woorde van vrede en optimisme, het die spanning steeds toegeneem, wat uitgeloop het op die Kubaanse missielkrisis van 1962, wat beskou word as die naaste wat die wêreld aan kernoorlog gekom het.
Dan gaan sit saam met Simon Reid-Henry om die evolusie van Westerse demokrasie regoor die wêreld van die vroeë sewentigerjare tot vandag te bespreek.
"Die regte van elke man word verminder as die regte van een man bedreig word"
Burgerregte het gedurende die vyftigerjare 'n toenemend belangrike politieke aangeleentheid geword, en die Kennedys se keuse om 'n pro -burgerregtebeleid te aanvaar, het hul veldtog baie gehelp. Hulle het 'n goedkeuring van Martin Luther King gewen nadat Robert Kennedy hom in 1960 uit die tronk gehelp het.
JFK was egter bekommerd oor die vervreemding van die suidelike state. Terwyl hy dus 'n pro-burgerregteagenda in baie beleidsaspekte nastreef, pleit vir die desegregasie van skole en om Afro-Amerikaners in hoë administratiewe posisies aan te stel, het hy 'n mate van omsigtigheid in die breër beleid behou.
Daar was verskeie groot eskalasies van rassespanning in die Suide: twee van die mees noemenswaardige voorbeelde in Mississippi en Alabama was gesentreer rondom integrasie op universiteitskampusse. In beide gevalle is die National Guard en ander troepe gemobiliseer om wet en orde te handhaaf.
Terwyl die Kennedy -administrasie wel vir 'n wetsontwerp op burgerregte gewerk het, het dit nie die momentum of wilskrag gehad om dit deur te dring nie. Dit was eers in 1964, onder Lyndon Johnson, dat die Wet op Burgerregte aangeneem is. Dit was 'n belangrike wetgewing wat diskriminasie op grond van ras, kleur, godsdiens, geslag, nasionale oorsprong verbied en die ongelyke toepassing van kiesersregistrasievereistes, rasseskeiding in skole en openbare verblyf en diskriminasie op die werkplek verbied.
'N Kort, geanimeerde video van John F Kennedy se beroemde toespraak, wat op 25 Mei 1961 in die kongres gehou is, waar hy die voorneme van die Verenigde State uiteensit om 'n man voor die einde van die dekade op die maan te sit.
'Ek is die man wat Jacqueline Kennedy na Parys vergesel het, en ek het dit geniet'
JFK trou in 1953 met Jacqueline Bouvier. 'Jackie', soos sy in die volksmond bekend staan, het 'n invloedryke rol gespeel in die opbou van JFK se beeld van 'n jeugdige, gesinsgeoriënteerde, moderne president. Die egpaar het 3 kinders, Caroline, John Jr, en Patrick (wat nie kleintyd oorleef het nie).
Onder Jackie se wakende oog is die Withuis opgeknap en opgeknap. Toe sy in 1962 die binnekant oopmaak vir 'n toer op televisie, het dit groot kritiek gekry en 'n groot gehoor. Die egpaar was nou verbind met die populêre kultuur, en sommige noem hul tyd in die Withuis die 'Camelot -era', 'n ongeëwenaarde goue tyd.
Jackie Kennedy was vlot in Frans en Spaans en het haar man op verskeie buitelandse reise vergesel. Sy het hartlik verwelkom in Latyns -Amerika en Frankryk, waar haar taalvaardighede en kulturele kennis die mense om haar beïndruk het.
John F. Kennedy, Jacqueline Kennedy en Caroline Kennedy (1960). Beeldkrediet: Jacques Lowe / CC
"'N Man kan sterf, nasies kan opstaan ​​en val, maar 'n idee leef voort"
Die jeugdige, hoopvolle nuwe president van Amerika het sy tyd in sy amp - en sy lewe - brutaal ingekort. Op 22 November 1963 is JFK vermoor in Dallas, Texas, deur Lee Harvey Oswald, 'n eensame gewapende man. Gegewe die oënskynlike gebrek aan motief deur Oswald en die toenemende politieke spanning van die tyd, het 'n wye verskeidenheid samesweringsteorieë sterk geword.
Die nalatenskap van JFK leef egter voort en vorm die Amerikaanse politiek tot vandag toe. Sy vermoë om 'n beeld suksesvol in die gewilde media en verbeelding te kweek, het die standaard vir sy opvolgers uiters hoog gestel. Nooit meer nie as in die wêreld van vandag met 24 uur mediadekking en groot ondersoek.
Net so bevat die Kennedy -gesin aspekte van die Amerikaanse droom wat vandag nog steeds relevant is. Hulle was 'n familie van Ierse Katolieke emigres en het een van die bekendste, magtigste en charismatiese politieke dinastieë van die 20 geword.ste eeu deur hul eie harde werk en vermoë. Die idee dat harde werk betaal en dat Amerika, ongeag u agtergrond, 'n land van geleenthede is, bly sterk in die Amerikaanse psige.
Uiteindelik het JFK optimisme, eerder as sinisme, in sy retoriek gekanaliseer. Aan die begin van 'n nuwe dekade verkies, en met toesprake wat hoop en 'n gevoel van burgerlike plig en verantwoordelikheid geïnspireer het, het baie gevoel dat sy administrasie 'n keerpunt kan wees. Sy sluipmoord het sy lewe moontlik kortgeknip, maar dit het sy idees en beeld in staat laat bly om onaangeraak te bly deur die gruwelike werklikheid van die politiek.
22 November 1963, geweervuur ​​by Dealey Plaza, Dallas. Hierdie film word vertel deur nuusberigte en argiewe en bied 'n momentopname van die hartseer en skok wat die wêreld aangegryp het na die moord op JFK.
Die mediese beproewings van JFK
Die kern van die Kennedy -beeld was in baie opsigte 'n leuen. 'N Presidensiële biograaf, wat toegang tot mediese lêers verleen het, beeld 'n man uit wat baie sieker is as wat die publiek geweet het.
Die lewenslange gesondheidsprobleme van John F. Kennedy is een van die bes bewaarde geheime van die onlangse Amerikaanse geskiedenis-geen verrassing nie, want as die omvang van die probleme aan die lig gekom het terwyl hy gelewe het, sou sy presidensiële ambisies waarskynlik in die wiele gery het. Kennedy, soos so baie van sy voorgangers, was meer van plan om die presidentskap te wen as om homself aan die publiek bekend te maak. Op een vlak kan hierdie geheimhouding as 'n ander vlek op sy dikwels gekritiseerde karakter beskou word, 'n misleiding wat op die moontlike koste van die burgers wat hy verkies is om te lei, gehandhaaf word. Tog is daar 'n ander manier om die stilte rakende sy gesondheid te beskou-as die stil stoïsme van 'n man wat sukkel om buitengewone pyn en nood te verduur en sy presidensiële (en pre-presidensiële) pligte uit te voer, wat grootliks onaangeraak is deur sy fisieke lyding. Spreek dit nie ook tot sy karakter nie, maar op 'n meer komplekse manier? …
Bewyse van Kennedy se mediese probleme stroom al jare uit. In 1960, tydens die stryd om die Demokratiese benoeming, het John Connally en India Edwards, assistente van Lyndon B. Johnson, aan die pers gesê - korrek - dat Kennedy aan Addison se siekte ly, 'n toestand van die byniere wat gekenmerk word deur 'n tekort aan hormone. nodig om bloedsuiker, natrium en kalium en die reaksie op stres te reguleer. Hulle beskryf die probleem as lewensgevaarlik en vereis gereelde dosisse kortisoon. Die Kennedys het die bewering in die openbaar ontken ...
Dit blyk dat Richard Nixon op 'n stadium probeer het om toegang tot Kennedy se mediese geskiedenis te verkry. In die herfs van 1960, toe hy en JFK baklei het in wat blykbaar een van die naaste presidentsverkiesings was, het diewe die kantoor van Eugene J. Cohen, 'n endokrinoloog in New York, ontneem wat Kennedy vir Addison se siekte behandel het. Toe hulle nie die rekords van Kennedy gevind het nie, wat onder 'n kodenaam ingedien is, het hulle tevergeefs probeer inbreek by die kantoor van Janet Travell, 'n internis en farmakoloog wat Kennedy se rugpyn verlig het met inspuitings van prokaïen ('n agent soortgelyk aan lidocaïne) . Alhoewel diewe nie geïdentifiseer is nie, is dit redelik om te bespiegel dat hulle Nixon-agente was, maar die mislukte rooftogte het die aura van Watergate en die inbraak by die Beverly Hills-kantoor van Daniel Ellsberg se psigiater.
Met behulp van persoonlike briewe, vlootrekords en mondelinge geskiedenis, het biograwe en historici die afgelope 20 jaar 'n prentjie van Jack Kennedy as sy siek en kwaai lewenslank begin invul-ver van die kragopwekking (of 'Vigah', in die kenmerkende Massachusetts -aksent van die gesin) wat die Kennedys aangebied het. Na 'n sieklike kinderjare het hy gedurende sy voorskoolse en universiteitsjare beduidende periodes in die hospitaal deurgebring vir ernstige dermkwale, infeksies en wat dokters 'n tyd lank gedink het, was leukemie. Hy ly aan maagsere en kolitis, sowel as die siekte van Addison, wat gereelde steroïedbehandelings vereis het. En dit is al geruime tyd bekend dat Kennedy vreeslike rugprobleme verduur het. Hy het sy boek geskryf Profiele in moed terwyl hy herstel het van 'n rugoperasie in 1954 wat hom amper doodgemaak het.
Maar die volle omvang van Kennedy se mediese beproewings was tot dusver nie bekend nie. Vroeër vanjaar het 'n klein komitee van vriende en medewerkers van die Kennedy-administrasie ingestem om 'n versameling van sy vraestelle vir die jare 1955–63 te open. Ek het toegang gekry tot hierdie nuut vrygestelde materiaal, wat X-strale en voorskrifrekords van Janet Travell se lêers insluit. Saam met onlangse navorsing en 'n groeiende begrip van die mediese wetenskap, stel die nuut beskikbare rekords ons in staat om 'n gesaghebbende weergawe van JFK se mediese probleme te maak. En hulle voeg 'n vertelende detail by 'n verhaal van lewenslange lyding en onthul dat baie van die verskillende behandelings wat dokters Kennedy gegee het, sedert hy 'n seuntjie was, veel meer skade as goed gedoen het. In die besonder kon steroïedbehandelings wat hy as jong man vir sy dermkwale ontvang het, beide die Addison -siekte en die degeneratiewe rugprobleme wat hom later in die lewe geteister het, vererger het. Travell se voorskrifrekords bevestig ook dat Kennedy tydens sy presidentskap - en veral tydens tye van spanning, soos die Bay of Pigs -fiasko, in April 1961 en die Kubaanse missielkrisis, in Oktober 1962 - 'n buitengewone verskeidenheid medisyne geneem het : steroïede vir sy Addison-siekte pynstillers vir sy rug anti-spasmodika vir sy kolitis antibiotika vir urienweginfeksies antihistamiene vir allergieë en, ten minste een keer, 'n anti-psigotiese (alhoewel slegs vir twee dae) vir 'n ernstige gemoedstoestand wat Volgens Jackie Kennedy is die antihistamiene veroorsaak.
Kennedy se charismatiese aantrekkingskrag berus sterk op die beeld van jeugdige energie en goeie gesondheid wat hy voorspel. Hierdie beeld was 'n mite. Die werklike verhaal, hoewel dit destyds onrusbarend sou wees om na te dink, is eintlik meer heroïes. Dit is 'n verhaal van ywerige wil om die probleme van chroniese siektes te bemeester ...
Kennedy se gesamentlike gesondheidsprobleme was nie genoeg om hom te weerhou om vir president te wees nie. Alhoewel dit 'n aansienlike las was, het niemand van hulle hom as lewensgevaarlik beïndruk nie. Hy het ook nie geglo dat die vele medisyne wat hy geneem het, sy vermoë om effektief te werk, inteendeel sou verminder nie; hy beskou dit as sy bekwaamheid om die eise van die kantoor te hanteer. En blykbaar het nie een van sy vele dokters vir hom gesê dat as hy tot die presidentskap verhef word, sy gesondheidsprobleme (of die behandelings daarvoor) 'n gevaar vir die land kan inhou nie.
Nadat hy die Withuis bereik het, het Kennedy geglo dat dit noodsaakliker was as ooit om sy ellende te verberg. Die dag na sy verkiesing, in antwoord op 'n verslaggewer se vraag, verklaar hy homself in 'uitstekende' vorm en verwerp die gerugte van Addison se siekte as vals ...
Duisend dae se lyding
Gedurende sy tyd in die Withuis, ten spyte van openbare aanduidings van voortdurende rugprobleme, geniet Kennedy 'n beeld van sterk gesondheid. Maar volgens die Travell -rekords was mediese aandag 'n vaste deel van sy roetine. Hy was onder die sorg van 'n allergoloog, 'n endokrinoloog, 'n gastro -enteroloog, 'n ortopeed en 'n uroloog, saam met dié van Janet Travell, admiraal George Burkley en Max Jacobson, 'n emigrante -dokter uit Duitsland wat nou in New York gewoon het en het 'n reputasie gemaak deur bekendes te behandel met "pepille", of amfetamiene, wat depressie en moegheid help bekamp het. Jacobson, wat pasiënte 'Dr. Feelgood, "toegedien amfetamiene en ruginspuitings van pynstillers wat volgens JFK hom minder afhanklik van krukke gemaak het ...
Die Travell -rekords onthul dat Kennedy tydens die eerste ses maande van sy termyn maag-, kolon- en prostaatprobleme, hoë koors, af en toe dehidrasie, absesse, slapeloosheid en hoë cholesterol gehad het, benewens sy voortdurende rug- en bynierkwale. Sy dokters het groot dosisse soveel medisyne toegedien dat Travell 'n "Medisyne -administrasierekord" gehou het, wat ingespuitte en ingeneem kortikosteroïede bevat vir sy bynierinsufficiëntie met prokaine -skote en ultraklankbehandelings en warm pakke vir sy rug Lomotil, Metamucil, paregoric, fenobarbital, testosteroon en trasentien om sy diarree, ongemak in die buik en gewigsverlies te beheer, penisillien en ander antibiotika vir sy urienweginfeksies en 'n abses en Tuinal om hom te help slaap. Voor perskonferensies en toesprake op nasionale televisie het sy dokters sy kortisoon dosis verhoog om spanning te hanteer wat skadelik is vir iemand wat nie sy eie kortikosteroïede kan produseer as gevolg van stres nie. Alhoewel die medikasie Kennedy af en toe moeg en moeg gemaak het, het hy dit nie as 'n probleem beskou nie. Hy het vrae oor Jacobson se inspuitings afgemaak en gesê: 'Ek gee nie om of dit perdepis is nie. Dit werk" …
Kennedy het steeds uitgebreide medikasie benodig. Sy toestand ten tyde van die Kubaanse missielkrisis is 'n goeie voorbeeld. Die Travell-rekords toon dat Kennedy gedurende die 13 dae in Oktober 1962, toe Moskou en Washington die wêreld op die rand van 'n kernoorlog gebring het, sy gewone dosisse anti-spasmodika geneem het om sy kolitis, antibiotika, te beheer vir 'n opvlam van sy probleme met die urienweg en sinusitis, en verhoogde hoeveelhede hidrokortisoon en testosteroon, tesame met souttablette, om die siekte van sy Addison te beheer en sy energie te verhoog. Te oordeel na die bandopnames van gesprekke gedurende hierdie tyd, was die medisyne geen belemmering vir duidelike denke gedurende hierdie lang dae nie, Kennedy sou aansienlik minder effektief gewees het sonder dat dit moontlik sou kon funksioneer. Maar hierdie medisyne was slegs een element om Kennedy te help om op die krisis te fokus, en sy buitengewone wilskrag kan nie onderskat word nie.
Dit beteken nie dat Kennedy bomenslik was nie, of om sy vermoë om fisiese en emosionele siektes te verduur, te oordryf. Op 2 November 1962 het hy nog 10 milligram hidrokortisoon en 10 soutkorrels geneem om homself 'n hupstoot te gee, voordat hy 'n kort verslag aan die Amerikaanse volk gegee het oor die aftakeling van die Sowjet -raketbasis in Kuba. In Desember het Jackie by die president se gastroënteroloog, Russell Boles, gekla dat die antihistamiene vir voedselallergieë 'n "neerdrukkende werking" op die president het. Sy het Boles gevra om iets voor te skryf wat 'gemoedsverhoging sonder irritasie van die spysverteringskanaal' sou verseker. Die Travell-rekords toon aan dat Boles twee keer per dag Stelazine, 'n anti-psigotiese middel, twee milligram voorgeskryf het, wat ook as angsbehandeling gebruik is. Binne twee dae het Kennedy merkbare verbetering getoon, en hy het blykbaar nooit weer die geneesmiddel nodig gehad nie ...
Lee Harvey Oswald het Kennedy vermoor voordat die president se mediese kwale kon. Maar die getuienis dui daarop dat Kennedy se fisiese toestand tot sy dood bygedra het. Op 22 November 1963 het Kennedy, soos altyd, 'n korsetagtige rugstut gedra terwyl hy deur Dallas gery het. Oswald se eerste koeël het hom in die nek getref. As dit nie die rugstut was wat hom regop gehou het nie, sou die tweede, noodlottige skoot teen sy kop nie sy merk gevind het nie.
15 aanhalings ter ere van Amerikaanse veterane
Sedert die stigting in 1776, het die Verenigde State in ongeveer 'n dosyn groot oorloë geveg en het hulle honderde ander militêr ingegryp, met elke generasie Amerikaners wat in een of ander vorm gevegte beleef het. As sodanig het tientalle miljoene Amerikaners geskik vir die weermag, waaronder ongeveer 16 miljoen tydens die Tweede Wêreldoorlog alleen. Hierdie dienslede sluit 31 van die 44 presidente in.
Meer as 1 miljoen Amerikaners is dood in oorlogvoering, die oorgrote meerderheid in slegs twee konflikte: die Burgeroorlog en die Tweede Wêreldoorlog.
Omdat dit belangrik is vir die Amerikaanse geskiedenis, is dit geen verrassing dat veterane 'n heilige rol in die openbare bewussyn speel nie. Gewoonlik geëer by sportbyeenkomste en op patriotiese vakansiedae, veral Veteransdag, kan die oratorium rondom veterane diep inspirerend wees.
Hieronder is 'n paar aangrypende aanhalings deur en oor Amerikaanse veterane.
Wat JFK se historiese besoek aan Ierland in 1963 beteken het
In Junie 1963, net vyf maande voor sy sluipmoord in Dallas, het president John F. Kennedy sy historiese reis na Ierland onderneem. Op sy laaste aand in Ierland was Kennedy die gas van president de Valera en sy vrou Sinéad. Sinéad de Valera was 'n bekwame Ierse skrywer, folkloris en digter.
Gedurende die aand het sy 'n ballingsgedig voorgelees vir die jong president wat so beïndruk was dat hy dit op sy plekkaart neergeskryf het.
Die volgende dag met ontbyt het JFK die gedig gememoriseer en dit in sy laaste toespraak by Shannon voorgedra toe hy vertrek.
'Dit is die helder blik van die Shannon,
helder blinkend, stil in die oggendstraal.
O! die gesig wat opkom.
Kom dus terug van lang reise,
jare van ballingskap, jare van pyn
om weer ou Shannon se gesig te sien,
Die waters kyk vinnig. "
Toe sê hy: 'Wel, ek gaan terugkom en die ou Shannon se gesig weer sien, en ek neem almal saam met my terwyl ek teruggaan na Amerika.'
Jackie Kennedy kon haar man nie vergesel nie weens 'n moeilike swangerskap met Patrick, haar seun wat kort na die geboorte oorlede is. Kennedy self het aan fisieke spanning en siektes, 'n ruggraat en Addison's Disease, maar net twee, gely, maar die lewendige gesig wat hy aan die wêreld in Ierland gewys het, sou altyd die blywende indruk wees.
President John F. Kennedy spreek 'n skare toe op Redmond Place in Co Wexford.
Natuurlik sou hy nooit terugkeer na Ierland nie, 53 jaar gelede deur 'n moordenaar se koeël getref. Tog lyk dit asof die JFK -legende met elke verbygaande president groter word.
Sy gewildheid in Amerika in die somer van 1963, net twee en 'n half jaar in sy presidentskap, het hom 'n sekerheid vir herverkiesing gemaak. Toe hy sy Ierse reis onderneem het, was sy goedkeuring op 82 persent (Donald Trump is tans 45 persent president Obama 63 persent) wat enige president in die geskiedenis oortref het in 'n nie-oorlogssituasie.
Kennedy het van statuur gegroei, nadat hy die Russe oor Kuba in die gesig gestaar het, teen 1970 'n man op die maan belowe het en 'n wonderlike reis na Berlyn voltooi het, waar sy toespraak "Ich Bin Ein Berliner" 'n generasie geskeide Duitsers geïnspireer het om weer bymekaar te kom 25 jaar later.
Tog sal ons nooit die volle maat van die man ken nie. Twee van sy naaste medewerkers, Dave Powers en Kenneth O'Donnell, het 'n biografie van Kennedy geskryf met die titel "Johnny We Hardly Knew You."
Die titel is geneem van 'n bordjie wat iemand opgehou het toe Kennedy na Co Wexford gery het tydens sy besoek aan sy opstal.
In 2013 het die New Ross -museum opgedra aan Kennedy die identiteit van die man ontdek en die bord vir die museum opgespoor.
Soos gesing deur die Clancy Brothers en Tommy Makem, 'Johnny We Hardly Knew You' is 'n kwaai anti-oorlogse lied wat 'n ou minnaar uitbeeld wat haar voormalige minnaar ontmoet nadat hy in die Groot Oorlog geveg het en ernstig beseer is. Hy is nou 'n kreupel wat op straat bedel. Hier is 'n paar van die lirieke:
"Met jou tromme en gewere en tromme en gewere het die vyand jou amper doodgemaak, skat, jy lyk so vreemd (vreemd). Johnny, ek het jou skaars geken. "
Ironies genoeg, natuurlik, sou John F. Kennedy sy eie lewe kortgekry het, en hy sou net vyf maande ná die glorieryke Ierse reis ontsaglike beserings opdoen deur 'n moordenaar se koeëls.
JFK en Jackie ry op 22 November 1963 in die motorfiets in Dallas.
Hy sal nooit weer 'Old Shannon se' gesig sien nie, maar ook diegene wat sy besoek aanskou het, sal hy nooit vergeet nie.
Die emigrant en ballingskap het teruggekeer huis toe na 'n klein land wat hom vereer en liefgehad het. Hy was hul wegspring na die 21ste eeu, maar sy eie drome het net maande later gesterf. Mag hy in vrede rus.
Wat ons kan doen, is om terug te gaan en die inspirerende wyse woorde van die individue wat hul stempel in die geskiedenis van die mensdom afdruk.
Daar is baie wysheidswoorde en bekende gesegdes ons kan leer, sommige kan oorweeg word die beste ooit geskryf of ooit gepraat in die geskiedenis.
Aanvaar u ons uitnodiging om die bekendste aanhalings in die geskiedenis te ontdek? Of besluit u self wat die kragtigste aanhaling ooit is?
Hier is ons keuse van die 40 kragtigste aanhalings en beroemde gesegdes in die geskiedenis in beeldformaat.
Vandag, jou afrigter en motiveerder sal wees die beroemde mense wat hul era gekenmerk het. Lees hul mening oor baie sake: van liefde tot lewe in die algemeen, sukses teen mislukking, of bloot woorde van krag en moed, dit laat u geïnspireer voel! Moenie bekommerd wees nie. ons lys het u gedek, geniet dit!
Presidensiële kandidaat en presidentskap
Kennedy & aposs se agtjarige loopbaan in die senaat was relatief ononderskeibaar. Verveeld oor die Massachusetts-spesifieke kwessies waaraan hy 'n groot deel van sy tyd moes spandeer, was Kennedy meer aangetrokke tot die internasionale uitdagings wat die Sowjetunie meebring en die groeiende kernarsenaal en die stryd van die Koue Oorlog om die harte en gedagtes van die nasies van die Derde Wêreld. In 1956 is Kennedy byna gekies as die Demokratiese presidensiële kandidaat Adlai Stevenson en die bestuurder, maar is uiteindelik vir Estes Kefauver uit Tennessee verbygesteek. Vier jaar later het Kennedy besluit om as president verkies te word.
In die Demokratiese voorverkiesings van 1960 het Kennedy sy belangrikste teenstander, Hubert Humphrey, met beter organisasie en finansiële hulpbronne uitoorlê. Kennedy, wat die leier van die meerderheid van die senaat, Lyndon B. Johnson, as sy lopende maat gekies het, het in die algemene verkiesing voor vise -president Richard Nixon te staan ​​gekom. Die verkiesing berus grootliks op 'n reeks nasionale debatte op televisie waarin Kennedy Nixon, 'n ervare en bekwame debatvoerder, bestedig het deur ontspanne, gesond en energiek te lyk in teenstelling met sy bleek en gespanne teenstander. Op 8 November 1960 verslaan Kennedy Nixon met 'n skeermes-dun marge om die 35ste president van die Verenigde State van Amerika te word.
Kennedy & aposs verkiesing was histories in verskeie opsigte. Op 43 -jarige ouderdom was hy die tweede jongste Amerikaanse president in die geskiedenis, net die tweede van Theodore Roosevelt, wat die amp op 42 aangeneem het. Hy was ook die eerste Katolieke president en die eerste president wat in die 20ste eeu gebore is. Kennedy het op 20 Januarie 1961 sy legendariese inhuldigingstoespraak gelewer en wou alle Amerikaners tot meer aktiewe burgerskap inspireer. "Moenie vra wat u land vir u kan doen nie," het hy gesê. & quot Vra wat u vir u land kan doen. & quot
Kennedy en die grootste prestasies tydens sy kort ampstermyn as president, het in die arena van buitelandse sake gekom. Op grond van die gees van aktivisme wat hy gehelp het om aan te steek, het Kennedy die Vredeskorps in 1961 op uitvoerende bevel geskep. Teen die einde van die eeu sou meer as 170 000 vrywilligers van die Vredeskorps in 135 lande dien. Ook in 1961 het Kennedy die Alliance for Progress gestig om groter ekonomiese bande met Latyns -Amerika te bevorder, in die hoop om armoede te verlig en die verspreiding van kommunisme in die streek te stuit.
Kennedy was ook voorsitter van 'n reeks internasionale krisisse. Op 15 April 1961 het hy 'n geheime missie gemagtig om die linkse Kubaanse leier, Fidel Castro, met 'n groep van 1500 Cuba-opgeleide Kubaanse vlugtelinge omver te werp. Die missie, wat bekend staan ​​as die Bay of Pigs Invasion, was 'n onvermydelike mislukking en het Kennedy groot verleentheid veroorsaak.
In Augustus 1961, om massiewe golwe van emigrasie van die Sowjet-gedomineerde Oos-Duitsland na die Amerikaanse bondgenoot Wes-Duitsland via die verdeelde stad Berlyn te stuit, beveel Nikita Chroesjtsjof die bou van die Berlynse muur, wat die belangrikste simbool van die Koue Oorlog geword het.
Die grootste krisis van die Kennedy -administrasie was egter die Kubaanse missielkrisis van Oktober 1962. Toe hy ontdek dat die Sowjetunie ballistiese kernrakette na Kuba gestuur het, het Kennedy die eiland geblokkeer en belowe om die Verenigde State teen elke prys te verdedig. Na 'n paar van die spannendste dae in die geskiedenis, waarin die wêreld op die randjie van kernvernietiging gelyk het, het die Sowjetunie ingestem om die missiele te verwyder in ruil daarvoor dat Kennedy beloof om Kuba nie binne te val nie en Amerikaanse missiele uit Turkye te verwyder. Agt maande later, in Junie 1963, het Kennedy suksesvol met Groot-Brittanje en die Sowjetunie onderhandel oor die verbod op die toetstoets om die spanning in die Koue Oorlog te verlig. Dit was een van sy trotsste prestasies.
President Kennedy en die rekord oor binnelandse beleid was taamlik gemeng. Hy het te midde van 'n resessie begin, en het voorgestel dat belastinginkomste verlaag word, die minimum loon verhoog word en nuwe sosiale programme ingestel word om onderwys, gesondheidsorg en massavervoer te verbeter. Maar deur loue betrekkinge met die kongres belemmer Kennedy slegs 'n deel van sy agenda: 'n beskeie verhoging van die minimum loon en verminderde belastingverlagings.
Die mees omstrede huishoudelike kwessie van Kennedy en Aposs se presidentskap was burgerregte. Beperk deur die Suider -Demokrate in die Kongres wat sterk teen die burgerregte van swart burgers gekant was, bied Kennedy vroeg in sy termyn slegs lou steun aan hervormings vir burgerregte.
In September 1962 stuur Kennedy egter sy broer, prokureur -generaal Robert Kennedy, na Mississippi om die National Guard en federale marshals te gebruik om die burgerregte -aktivis James Meredith te begelei en te verdedig, aangesien hy die eerste swart student geword het wat op Oktober aan die Universiteit van Mississippi ingeskryf het. 1, 1962. Teen die einde van 1963, in die nasleep van die Maart oor Washington en Martin Luther King Jr. & aposs & quotI had a Dream & quot speech, stuur Kennedy uiteindelik 'n wetsontwerp op burgerregte na die Kongres. Een van die laaste dade van sy presidentskap en sy lewe, die Kennedy & aposs -wetsontwerp het uiteindelik in 1964 as die belangrikste burgerregtewet aanvaar.
Die nalatenskap van John F. Kennedy
Historici is geneig om JFK as 'n goeie president te beskou, nie 'n goeie president nie. Maar Amerikaners gee hom deurgaans die hoogste goedkeuring van enige president sedert Franklin D. Roosevelt. Hoekom?
Onder die vele monumente van John F. Kennedy, die miskien opvallendste, is die Sixth Floor Museum in Dallas, in die gebou wat eens die Texas School Book Depository was. Elke jaar besoek byna 350 000 mense die plek waar Lee Harvey Oswald op 22 November 1963 gewag het om op die president se motorfiets te skiet. Die museum self is 'n eienaardigheid vanweë sy fisiese verbintenis met die gebeurtenis wat die mees onvergeetlike - en vreemdste - oomblik van 'n besoek aan die sesde verdieping verlig, is wanneer u 'n hoek draai en na die venster kyk waardeur Oswald sy geweer afgevuur het terwyl Kennedy oopgemaak het motor slinger deur Dealey Plaza se breë ruimtes hieronder. Die vensters is weer deurmekaar met kartondose, net soos op daardie sonnige middag toe Oswald daar wegkruip.
Besoekers van regoor die wêreld het hul name in die geheueboeke geteken, en baie het huldeblyke geskryf: "Ons grootste president." "Ag, hoe mis ons hom!" "Die grootste mens sedert Jesus Christus." Minstens soveel besoekers skryf oor die moontlike sameswerings wat gelei het tot die moord op JFK. Die teenstrydige realiteite van Kennedy se lewe stem nie ooreen met sy wêreldwye reputasie nie. Maar in die oë van die wêreld het hierdie terughoudende man 'n charismatiese leier geword wat in sy lewe en in sy dood as simbool van doel en hoop gedien het.
President Kennedy het minder as drie jaar in die Withuis deurgebring. Sy eerste jaar was 'n ramp, soos hy self erken het. Die Bay of Pigs -inval in die kommunistiese Kuba was slegs die eerste in 'n reeks mislukte pogings om Fidel Castro se regime ongedaan te maak. Sy ontmoeting met die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjov in 1961 in Wene was 'n vernederende ervaring. Die meeste van sy wetsvoorstelle is op Capitol Hill dood.
Tog was hy ook verantwoordelik vir 'n paar buitengewone prestasies. Die belangrikste en bekendste was sy vaardige bestuur van die Kubaanse missielkrisis in 1962, algemeen beskou as die gevaarlikste oomblik sedert die Tweede Wêreldoorlog. Die meeste van sy militêre adviseurs - en hulle was nie alleen nie - het geglo dat die Verenigde State die raketblokkies wat die Sowjetunie in Kuba gestasioneer het, moet bombardeer. Kennedy, wat bewus was van die gevaar om die krisis te eskaleer, het eerder 'n blokkade van Sowjet -skepe beveel. Uiteindelik is 'n vreedsame ooreenkoms bereik. Daarna het beide Kennedy en Chroesjtsjof die verhouding tussen Washington en Moskou begin versag.
Kennedy het tydens sy kort presidentskap baie belangrike stappe vorentoe voorgestel. In 'n toespraak aan die Amerikaanse universiteit in 1963 het hy vriendelik oor die Sowjetunie gepraat en sodoende die Koue Oorlog verlig. Die volgende dag, na byna twee jaar waarin hy die kwessie van burgerregte meestal vermy het, het hy 'n toespraak van buitengewone elegansie gelewer en 'n wetsontwerp geloods vir 'n wetsontwerp op burgerregte wat hy hoop rasseskeiding sou beëindig. He also proposed a voting-rights bill and federal programs to provide health care to the elderly and the poor. Few of these proposals became law in his lifetime—a great disappointment to Kennedy, who was never very successful with Congress. But most of these bills became law after his death—in part because of his successor's political skill, but also because they seemed like a monument to a martyred president.
Kennedy was the youngest man ever elected to the presidency, succeeding the man who, at the time, was the oldest. He symbolized—as he well realized—a new generation and its coming-of-age. He was the first president born in the 20th century, the first young veteran of World War II to reach the White House. John Hersey's powerful account of Kennedy's wartime bravery, published in Die New Yorker in 1944, helped him launch his political career.
In shaping his legend, Kennedy's personal charm helped. A witty and articulate speaker, he seemed built for the age of television. To watch him on film today is to be struck by the power of his presence and the wit and elegance of his oratory. His celebrated inaugural address was filled with phrases that seemed designed to be carved in stone, as many of them have been. Borrowing a motto from his prep-school days, putting your country in die plek van Choate, he exhorted Americans: "Ask not what your country can do for you—ask what you can do for your country."
Another contributor to the Kennedy legend, something deeper than his personal attractiveness, is the image of what many came to call grace. He not only gehad het grace, in the sense of performing and acting gracefully he was also a man who seemed to receive grace. He was handsome and looked athletic. He was wealthy. He had a captivating wife and children, a photogenic family. A friend of his, the journalist Ben Bradlee, wrote a 1964 book about Kennedy called That Special Grace.
The Kennedy family helped create his career and, later, his legacy. He could never have reached the presidency without his father's help. Joseph Kennedy, one of the wealthiest and most ruthless men in America, had counted on his first son, Joe Jr., to enter politics. When Joe died in the war, his father's ambitions turned to the next-oldest son. He paid for all of John's—Jack's—campaigns and used his millions to bring in supporters. He prevailed on his friend Arthur Krock, of Die New York Times, to help Jack publish his first book, Waarom Engeland geslaap het. Years later, when Kennedy wrote Profiele in moed with the help of his aide Theodore Sorensen, Krock lobbied successfully for the book to win a Pulitzer Prize.
But 50 years after his death, Kennedy is far from "just a flicker." He remains a powerful symbol of a lost moment, of a soaring idealism and hopefulness that subsequent generations still try to recover. His allure—the romantic, almost mystic, associations his name evokes—not only survives but flourishes. The journalist and historian Theodore White, who was close to Kennedy, published a famous interview for Lewe magazine with Jackie Kennedy shortly after her husband's assassination, in which she said:
"There was a heroic grandeur to John F. Kennedy's administration that had nothing to do with the mists of Camelot," David Talbot, the founder of Salon, wrote several years ago. Sy boek Brothers: The Hidden History of the Kennedy Years, more serious than most Kennedy conspiracy theories, suggested that the president's bold, progressive goals—and the dangers he posed to entrenched interests—inspired a plot to take his life.
Well before the public began feasting on conspiracy theories, Kennedy's murder reached mythic proportions. In his 1965 book, Duisend dae, Schlesinger used words so effusive that they seem unctuous today, though at the time they were not thought excessive or mawkish: "It was all gone now," he wrote of the assassination: "the life-affirming, life-enhancing zest, the brilliance, the wit, the cool commitment, the steady purpose."