Mali geskiedenis - Geskiedenis Podcasts - 2021
Mali -geskiedenis - Geskiedenis
Maliërs spreek groot trots uit oor hul afkoms. Mali is die kulturele erfgenaam van die opvolging van antieke Afrika-ryke-Ghana, Malink en Songhai-wat die Wes-Afrikaanse savanne beset het. Hierdie ryke het die handel in die Sahara beheer en was in kontak met die Middellandse See en die Midde -Oosterse beskawingsentrums.
Die Ghana-ryk, oorheers deur die Soninke- of Saracol -mense en gesentreer in die gebied langs die grens tussen Malies en Mauritanië, was 'n magtige handelsstaat van ongeveer 700 tot 1075 nC. die 11de eeu. Dit brei vinnig uit in die 13de eeu onder leiding van Soundiata Keita, bereik sy hoogtepunt ongeveer 1325, toe dit Timboektoe en Gao verower. Daarna het die koninkryk begin agteruitgaan, en teen die 15de eeu het dit slegs 'n klein fraksie van sy vorige domein beheer.
Die Songhai-ryk het gedurende die periode 1465-1530 sy mag uit sy sentrum in Gao uitgebrei. Op sy hoogtepunt onder Askia Mohammad I, omvat dit die Hausa-state tot Kano (in die huidige Nigerië) en 'n groot deel van die gebied wat aan die Mali-ryk in die weste behoort het. Dit is vernietig deur 'n Marokkaanse inval in 1591. Timboektoe was gedurende hierdie tydperk 'n handelsentrum en van die Islamitiese geloof, en kosbare manuskripte uit hierdie tydperk word steeds in Timboektoe bewaar. Die Verenigde State en ander skenkers doen pogings om hierdie kosbare manuskripte as deel van Mali se kulturele erfenis te help bewaar.
Die Franse militêre penetrasie van die Soudan (die Franse naam vir die gebied) het omstreeks 1880 begin. Tien jaar later het die Franse 'n gesamentlike poging aangewend om die binneland te beset. Die tydsberekening en inwonende militêre goewerneurs het metodes vir hul vordering bepaal. 'N Franse burgerlike goewerneur van Soudan is in 1893 aangestel, maar die weerstand teen Franse beheer het eers geëindig in 1898, toe die Malink -vegter Samory Tour' na 7 jaar oorlog verslaan is. Die Franse het probeer om indirek te regeer, maar op baie gebiede het hulle die tradisionele owerhede verontagsaam en deur aangestelde hoofde regeer. As die kolonie Franse Soudan, is Mali saam met ander Franse koloniale gebiede as die Federasie van Frans Wes -Afrika geadministreer.
In 1956, met die aanvaarding van die Franse grondwet (Loi Cadre), verkry die territoriale vergadering uitgebreide bevoegdhede oor binnelandse aangeleenthede en is dit toegelaat om 'n kabinet met uitvoerende gesag te vorm oor aangeleenthede wat onder die bevoegdheid van die vergadering is. Na die Franse grondwetlike referendum van 1958, het die Republique Soudanaise lid geword van die Franse gemeenskap en het hulle volledige interne outonomie geniet.
In Januarie 1959 het Soudan by Senegal aangesluit om die Mali Federasie te vorm, wat op 20 Junie 1960 ten volle onafhanklik geword het in die Franse gemeenskap. Op 22 September verklaar Soudan homself tot die Republiek Mali en onttrek hom aan die Franse gemeenskap.
President Modibo Keita-wie se party Union Soudanaise du Rassemblement Democratique Africain (US/RDA) die onafhanklikheidspolitiek oorheers het-het vinnig oorgegaan tot die verklaring van 'n enkele party en 'n sosialistiese beleid wat op uitgebreide nasionalisering gebaseer is. 'N Voortdurende agteruitgang van die ekonomie het gelei tot 'n besluit om in 1967 weer by die Franc -gebied aan te sluit en sommige van die ekonomiese buitensporighede aan te pas.
Op 19 November 1968 het 'n groep jong offisiere 'n bloedlose staatsgreep uitgevoer en 'n 14-lid Militêre Komitee vir Nasionale Bevryding (CMLN) saamgestel, met luitenant Moussa Traore as president. Die militêre leiers het probeer om ekonomiese hervormings na te streef, maar het etlike jare lank verswakkende interne politieke stryd en die rampspoedige droogte in die Sahel beleef.
'N Nuwe grondwet, wat in 1974 goedgekeur is, het 'n eenpartystaat geskep en is daarop gemik om Mali na burgerlike bewind te beweeg. Die militêre leiers het egter aan bewind gebly. In September 1976 word 'n nuwe politieke party gestig, die Democratic Union of the Malian People (UDPM), gebaseer op die konsep van demokratiese sentralisme. Enkele party se presidensiële en wetgewende verkiesings is in Junie 1979 gehou, en genl. Moussa Traore het 99% van die stemme gekry. Sy pogings om die eenparty-regering te konsolideer, word in 1980 uitgedaag deur demonstrasies wat deur studente gelei word, teen-regering, wat wreed neergelê is, en deur drie staatsgreppogings.
Die politieke situasie het gedurende 1981 en 1982 gestabiliseer en gedurende die 1980's oor die algemeen kalm gebly. Die UDPM het sy struktuur versprei na kringe en arrondissemente (administratiewe onderafdelings) oor die hele land. Die regering vestig sy aandag op die ekonomiese probleme van Mali en keur planne goed vir liberalisering van graanbemarking, hervorming van die staatsondernemingsisteem en nuwe aansporings vir private ondernemings, en werk 'n nuwe strukturele aanpassingsooreenkoms met die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) uit. Teen 1990 was daar egter toenemende ontevredenheid oor die besparingsvereistes van die IMF se ekonomiese hervormingsprogramme en die opvatting dat die president en sy naaste nie self aan die eise voldoen nie.
Net soos in ander Afrika -lande, het die eise vir meerparty -demokrasie toegeneem. Die Traore -regering het die stelsel moontlik geopen, insluitend die oprigting van 'n onafhanklike pers en onafhanklike politieke verenigings, maar het daarop aangedring dat Mali nie gereed is vir demokrasie nie. Vroeg in 1991 het studente-geleide, oproer teen die regering weer uitgebreek, maar hierdie keer het staatswerkers en ander dit ondersteun. Op 26 Maart 1991, na 4 dae van intense oproer teen die regering, het 'n groep van 17 militêre offisiere president Traore gearresteer en die grondwet opgeskort. Binne enkele dae het hierdie beamptes saam met die koördinerende komitee van demokratiese verenigings aangesluit om 'n oorwegend burgerlike regeringsliggaam van 25 lede te vorm, die oorgangskomitee vir die redding van die mense (CTSP). Die CTSP stel toe 'n burgerlike regering aan. 'N Nasionale konferensie wat in Augustus 1991 gehou is, het 'n konsepgrondwet opgelewer (goedgekeur tydens 'n referendum op 12 Januarie 1992), 'n handves vir politieke partye en 'n kieskode. Politieke partye is toegelaat om vrylik te stig. Tussen Januarie en April 1992 is 'n president, nasionale vergadering en munisipale rade verkies. Op 8 Junie 1992 is Alpha Oumar Konare, die kandidaat van die Alliance for Democracy in Mali (ADEMA), ingehuldig as die president van Mali se Derde Republiek.
In 1997 het pogings om nasionale instellings deur middel van demokratiese verkiesings te hernu administratiewe probleme ondervind, wat tot gevolg gehad het dat die wetgewende verkiesings wat in April 1997 gehou is, nietig verklaar is. Die oefening toon nietemin die oorweldigende sterkte van president Konare se ADEMA-party, wat ander historiese partye om daaropvolgende verkiesings te boikot. President Konare het op 11 Mei die presidensiële verkiesing teen skraal opposisie gewen. Tydens die twee ronde wetgewende verkiesings wat op 21 Julie en 3 Augustus 1997 gehou is, het ADEMA meer as 80% van die setels van die Nasionale Vergadering verseker.
Algemene verkiesings is in Junie en Julie 2002 gereël. President Konare wou nie herverkies word nie, aangesien hy sy tweede en laaste termyn dien soos vereis deur die grondwet. Alle politieke partye het aan die verkiesings deelgeneem. Ter voorbereiding vir die verkiesing het die regering 'n nuwe kieserslys voltooi nadat 'n paar maande tevore 'n algemene sensus met die steun van alle politieke partye geadministreer is. Afgetrede generaal Amadou Toumani Toure, voormalige staatshoof tydens die oorgang van Mali (1991-1992) het as 'n onafhanklike kandidaat die tweede demokraties verkose president van die land geword. President Toure is op 8 Junie 2002 ingehuldig.
Amerikaanse erkenning van Mali se onafhanklikheid, 1960.
Die Verenigde State erken die Federasie van Mali op 20 Junie 1960 in 'n gelukwensingsboodskap van president Dwight D. Eisenhower aan president Modibo Keita. Op daardie datum het die Federasie van Mali (saamgestel uit die Republiek Senegal en die Soedanese Republiek) onafhanklikheid van die Franse soewereiniteit verkry.
Amerikaanse erkenning van die Republiek van Mali, 1960.
Die Verenigde State erken die Republiek van Mali op 24 September 1960, toe die Amerikaanse konsul by Bamako John Gunther Dean die Maliese regering so ingelig het volgens instruksies van die departement van buitelandse sake. Die Republiek van Senegal het hom op 20 Augustus 1960 aan die Federasie van Mali onttrek, en op 22 September 1960 het die Nasionale Vergadering van die Republiek Soudan die wet gegee dat dit die Republiek van Mali sou word.
Oprigting van diplomatieke betrekkinge en die Amerikaanse ambassade in die Federasie van Mali, 1960.
Diplomatieke betrekkinge is op 20 Junie 1960 met die Federasie van Mali aangegaan, toe die konsulaat -generaal in Dakar verhoog is tot ambassade -status met Donald A. Dumont as Chargé d'Affaires ad interim.
Oprigting van diplomatieke betrekkinge en die Amerikaanse ambassade in die Republiek van Mali, 1960.
Diplomatieke betrekkinge is gevestig met die nuwe Republiek Mali op 24 September 1960, toe die konsulaat -generaal in Bamako tot ambassadeurstatus verhef is met John G. Dean as Chargé d'Affaires ad interim. Op dieselfde datum is die Amerikaanse ambassade in Dakar weer geakkrediteer by die onafhanklike Republiek van Senegal, waardeur die diplomatieke betrekkinge met die Federasie van Mali formeel beëindig is.
Hierdie Afrika-keiser uit die 14de eeu bly die rykste persoon in die geskiedenis
In die groot fiktiewe heelal van Marvel Comics is T 𠆜halla, beter bekend as Black Panther, nie net die koning van Wakanda nie, hy is ook die rykste superheld van almal. En hoewel vandag se stryd om die titel van die rykste persoon in die lewe 'n toutrek tussen miljardêr-uitvoerende hoofde behels, het die rykste persoon in die geskiedenis, Mansa Musa, meer gemeen met Marvel se eerste swart superheld.
Musa word in 1312 heerser van die Mali-ryk en neem die troon in nadat sy voorganger, Abu-Bakr II, vir wie hy as adjunk gedien het, op 'n reis wat hy oor die see onderneem het, vermis geraak het om die rand van die Atlantiese Oseaan te vind. Die bewind van die Musa kom in 'n tyd toe Europese lande sukkel as gevolg van burgeroorloë en 'n gebrek aan hulpbronne. Gedurende daardie tydperk het die Mali -ryk floreer danksy genoeg natuurlike hulpbronne soos goud en sout.
En onder die bewind van Musa het die welvarende ryk gegroei tot 'n groot deel van Wes -Afrika, van die Atlantiese kus tot die binnelandse handelskern van Timboektoe en dele van die Sahara -woestyn. Namate die gebied groei terwyl Musa op die troon was, het die ekonomiese status van sy burgers ook toegeneem.
Dit was eers in 1324 dat die wêreld buite die grens van Mali 'n blik op die uitgestrekte rykdom van die koning sou kry. Musa, 'n toegewyde Moslem in 'n meerderheid Moslem -gemeenskap, het op reis gegaan na Mekka vir sy pelgrimsreis in Hajj. Maar die koning het nie alleen gereis nie.
Mansa Musa op pad na Mekka. (Krediet: Print Collector/Getty Images)
Die reis, wat ongeveer 4 000 myl sou strek, is deur Musa gereis en 'n karavaan wat tienduisende soldate, slawe en heraldiste insluit, gedrapeer in Persiese sy en met goue stafies. Alhoewel rekords van die presiese aantal mense wat aan die reis deelgeneem het, skaars is, het die uitgebreide konvooi wat Musa vergesel het, saam met kamele en perde wat honderde pond goud gedra het, opgeruk.
Natuurlik is hierdie skouspel opgemerk deur inwoners van die gebiede wat Musa deurgemaak het, en 'n so groot groep was onmoontlik om oor die hoof te sien. Die impak wat die Maliese keiser op die Egiptiese volk gelaat het, sou vir meer as 'n dekade weerklink.
By die aankoms in Kaïro is die karakter van Musa ten volle vertoon tydens sy onwillige ontmoeting met die heerser van Kaïro, al-Malik al-Nasir. Volgens tekste van die ou historikus Shihab al-Umari, is Musa in Kaïro begroet deur 'n ondergeskikte van al-Nasir, wat hom genooi het om met die mede-monarg te vergader. Musa het die voorstel van die hand gewys en beweer dat hy slegs op sy pelgrimstog na Mekka was.
Die rede waarom dit gou vir die toeskouers duidelik geword het. "I het besef dat die gehoor hom afkeer, omdat hy verplig sou wees om die grond en die hand van die sultan te soen, en 'n man met die naam emir Abu, soos in die dokumente geskryf. Ek hou aan om hom te beledig, en hy hou aan om verskonings te maak, maar die protokol van die sultan eis dat ek hom in die koninklike teenwoordigheid moet bring, so ek het by hom gebly totdat hy ingestem het. "
Mansa Musa, koning van Mali. (Krediet: HistoryNmoor/Wikimedia Commons/CC BY-SA 4.0)
Die vergadering het omstrede geraak toe Musa weier om die voete van die sultan te soen en eers kalm geword het nadat Musa besluit het om al-Nasir behoorlik te groet. Na 'n gesprek tussen die twee mans, bied al-Nasir verblyf aan Musa en almal wat hom vergesel het, en Musa laat op sy beurt 'n stuk van sy onbegryplike rykdom in Egipte agter.
Van die markte van Kaïro tot die koninklike kantore tot die arm mense wat sy pad in Egipte gekruis het, Musa se vrygewigheid en die aankoop van buitelandse goedere het die strate besaai gelaat met goue hulpbronne wat baie waardeer en te min was. Die mense was aanvanklik ten minste opgewonde. Alhoewel dit goed bedoel was, het Musa se geskenke van goud eintlik die waarde van die metaal in Egipte verswak, en die ekonomie het 'n groot knou gekry. Dit het 12 jaar geneem voordat die gemeenskap herstel het.
Maar die reis van die koning het nie net gegaan oor gee nie. Op sy reis verwerf hy die gebied van Gao binne die Songhai -koninkryk, en strek sy gebied tot by die suidelike rand van die Sahara -woestyn langs die Nigerrivier. Hy sou ook 'n ryk hê wat oor verskeie gebiede strek, waaronder Senegal, Gambië, Guinee, Niger, Nigerië, Tsjad en Mauritanië, benewens Mali.
Die Djinguereber -moskee. (Krediet: Marka/UIG via Getty Images)
Gao sou egter van besondere belang vir die koning wees. Hierdie gebied, in vandag se Mali, is waar Musa een van verskeie moskees sou bou nadat hy sy Hajj voltooi het. Timboektoe was ook 'n belangrike stad vir die gegoede koning, wat sy rykdom gebruik het om skole, universiteite, biblioteke en moskees daar te bou. Die groeiende handelsentrum was waar Musa die Djinguereber -moskee in gebruik geneem het, 'n beroemde plek wat bestaan ​​uit modder en hout wat die toets van die tyd deurstaan ​​het, en vir meer as 500 jaar aktief gebly het.
Die woord van Musa se rykdom en invloed versprei eers na Afrika na sy reis na Mekka. Verhale van sy enorme konvooi en vrygewigheid word lank na sy dood, wat vermoedelik iewers tussen 1332 en 1337 plaasgevind het, nog lank oorgedra. Teen die laat 14de eeu is Musa in die Catalaanse Atlas van 1375 geteken, 'n belangrike bron vir navigators van Middeleeuse Europa. Die atlas, geskep deur die Spaanse kartograaf Abraham Cresques, het Musa uitgebeeld wat op 'n troon sit met 'n goue septer en 'n kroon met 'n goue nugget.
Van die oorvloed natuurlike hulpbronne wat hy gekweek het tot die groei en ontwikkeling van gemeenskappe wat hy agtergelaat het, Musa het 'n legende wat die fiktiewe Black Panther vir sy geld kan help. Wat rykdom betref, is dit byna onmoontlik om die rykdom wat Musa gedurende sy leeftyd gehad het, te kwantifiseer. Rudolph Ware, mede -geskiedenisgeskiedenisprofessor aan die Universiteit van Michigan, verduidelik die omvang van die grond en materiële besittings van Musa Tyd, lyk vandag regtig onbegryplik: " Stel jou voor soveel goud as wat jy dink 'n mens kan besit en verdubbel, dit is wat al die rekeninge probeer kommunikeer, en hy het gesê. 𠇍it is die rykste man wat nog ooit gesien is. "
Mali - Geskiedenis
Met geen sentrale mag om orde in die Soedan te behou nie, het die landbou afgeneem. Vlugtelinge het sowel die slawehandel as die strydende leërs van mededingende state gevlug. Later het die Europeërs die gebied binnegekom op soek na grondstowwe en markte vir hul vervaardigde goedere. Die Franse het die grootste deel van die westelike Soedan geneem - Timboektoe in 1894 en Gao in 1898. Afrikane moes meer grondstowwe vir Frankryk produseer, soos katoen en grondboontjies. Paaie en spoorweë is hoofsaaklik gebou om handelsgoedere na die see te vervoer. Min moeite is gedoen om die binneland te ontwikkel of om handelsnetwerke met ander nasies te bou. Kommunikasie en opvoeding is tot die minimum beperk. 'N Hoofbelasting is op elke volwasse man gehef.
Maliërs is trots op hul afkoms en is trots op 'n lang geskiedenis van vreedsame naasbestaan ​​onder etniese groepe. Mali is die kulturele erfgenaam van die opvolging van antieke Afrika-ryke-Ghana, Malinke en Songhai-wat die Wes-Afrikaanse savanne beset het. Hierdie ryke het die handel in die Sahara beheer en was in kontak met die Middellandse See en die Midde -Oosterse beskawingsentrums.
Die Ghana-ryk, gedomineer deur die Soninke- of Saracole-mense en gesentreer in die gebied langs die grens tussen Malies en Mauritanië, was 'n magtige handelsstaat van ongeveer 700 tot 1075 nC. 11de eeu. Dit brei vinnig uit in die 13de eeu onder leiding van Soundiata Keita, bereik sy hoogtepunt ongeveer 1325, toe dit Timboektoe en Gao verower. Daarna het die koninkryk begin agteruitgaan, en teen die 15de eeu het dit slegs 'n klein fraksie van sy vorige domein beheer.
Die Franse militêre penetrasie van die Soudan (die Franse naam vir die gebied) het omstreeks 1880 begin. Tien jaar later het die Franse 'n gesamentlike poging aangewend om die binneland te beset. Die tydsberekening en inwonende militêre goewerneurs het metodes vir hul vordering bepaal. 'N Franse burgerlike goewerneur van Soudan is in 1893 aangestel, maar die weerstand teen Franse beheer het eers geëindig in 1898, toe die Malinke -kryger Samory Toure na 7 jaar oorlog verslaan is. Die Franse het probeer om indirek te regeer, maar op baie gebiede het hulle die tradisionele owerhede verontagsaam en deur aangestelde hoofde regeer. As die kolonie Franse Soudan, is Mali saam met ander Franse koloniale gebiede as die Federasie van Frans Wes -Afrika geadministreer.
Algemene verkiesings is in Junie en Julie 2002 gereël. President Konare wou nie herverkies word nie, aangesien hy sy tweede en laaste termyn dien soos vereis deur die grondwet. Alle politieke partye het aan die verkiesings deelgeneem. Ter voorbereiding vir die verkiesing het die regering 'n nuwe kieserslys voltooi nadat 'n paar maande tevore 'n algemene sensus met die steun van alle politieke partye geadministreer is. Afgetrede generaal Amadou Toumani Toure, voormalige staatshoof tydens Mali se oorgang (1991-1992) het in 2002 die tweede demokraties verkose president geword as 'n onafhanklike kandidaat, en is in 2007 herkies tot 'n tweede termyn van 5 jaar.
Veranderinge in die grense en naam van Mali sedert 1890
1890-99 - Mali het bekend gestaan ​​as Soudan Francais (Frans Soudan).
1899-1904-Mali het administratief saamgesmelt met die huidige Senegal en dele van die huidige Mauritanië, Niger en Burkina Faso, genaamd Senegambie et Niger. Dele van die land is na Frans -Guinee oorgeplaas.
1904 - Mali en dele van die huidige Niger, Mauritanië en Burkina Faso hernoem na Haut Senegal et Niger (Bo -Senegal en Niger).
1920-69 - Mali word weer bekend as Soudan Francais (Frans Soedan).
1947 - Grens verander weer toe sommige distrikte aan die nuut herskepte kolonie Opper -Volta (later hernoem na Burkina Faso) en aan Mauritanië gegee word.
1959 - Frans -Soedan kies vir interne outonomie binne die Franse gemeenskap en staan ​​bekend as Republique Soudanaise (Soedanese Republiek). Saam met Senegal het die Soedanese Republiek 'n federasie gevorm-die Federation du Mali, wat sy naam ontleen het aan die antieke ryk Mali.
1960 - Die Federasie word op 30 Junie onafhanklik, maar breek op 20 Augustus uit as gevolg van ernstige politieke verskille tussen Senegal en die Soedanese Republiek. Op 22 September verklaar die Soedannese Republiek homself onafhanklik en neem die naam Republique du Mali, met sy hoofstad, Bamako, aan die oewer van die Nigerrivier.
Senegal, 'n Franse oorsese gebied sedert 1946, word op 25 Novernber 1958 deur 'n besluit van die Senegalese territoriale vergadering, 'n outonome staat binne die kommunaut, dan ingestel deur die Franse grondwet, 'n opsie wat voorheen op 28 September van die dieselfde ja deur 'n referendum van die Senegalese mense. In Januarie 1959 vorm Senegal, nog steeds binne die Communaut , saam met Frans -Soedan die Federasie van Mali. Daardie Federasie het op 4 April 1960 onafhanklik geword en tot volle soewereiniteit toegetree op 20 Junie 1960. Die Federasie van Mali is daarna ontbind en Senegal het op 20 Augustus 1960 geword onder die naam van die Republiek van Senegal, 'n onafhanklike en soewereine staat, apart en afsonderlik van dié van die Republiek Mali (die voormalige Franse Soedan). Die Repubiek van Senegal is op 28 September 1960 by die Verenigde Nasies toegelaat.
Die naam Mali is afkomstig van die naam van die Mali -ryk. Die naam beteken "die plek waar die koning woon"  en dra 'n konnotasie van krag. 
Die Guinese skrywer Djibril Niane stel voor Sundiata: 'n epos van die ou Mali (1965) dat dit nie onmoontlik is dat Mali die naam was van een van die hoofstede van die keisers nie. Die 14de-eeuse Marokkaanse reisiger Ibn Battuta het berig dat die hoofstad van die Mali-ryk Mali genoem is.  Een Mandinka -tradisie vertel dat die legendariese eerste keiser Sundiata Keita homself verander het in 'n seekoei by sy dood in die Sankarani -rivier en dat dit moontlik is om dorpe te vind in die omgewing van hierdie rivier, genaamd "ou Mali", wat Mali vir 'n naam. 'N Studie van Maliese spreekwoorde het opgemerk dat daar in die ou Mali 'n dorpie met die naam Malikoma is, wat' New Mali 'beteken, en dat Mali kon vroeër die naam van 'n stad gewees het. 
'N Ander teorie dui daarop Mali is 'n Fulani -uitspraak van die naam van die Mande -volke.   Daar word voorgestel dat 'n klankverskuiwing tot die verandering gelei het, waardeur die alveolêre segment /nd /verskuif na /l /en die terminale klinker denasaliseer en verhoog, wat 'Manden' na /mali /verskuif . 
Rotskilderye en gravures dui aan dat Noord -Mali sedert die prehistoriese tyd bewoon is toe die Sahara vrugbaar was. Daar is teen 5000 vC geboer en yster is omstreeks 500 vC gebruik. Groot nedersettings het in 300 nC begin ontwikkel, waaronder Djenne. [ aanhaling nodig ]
Mali was eens deel van drie beroemde Wes-Afrikaanse ryke wat die handel suid van die Sahara in goud, sout, slawe en ander kosbare goedere hoofsaaklik beheer het tydens die bewind van Mansa Musa vanaf ongeveer. 1312 - c. 1337.  Hierdie Saheliese koninkryke het nie rigiede geopolitieke grense of rigiede etniese identiteite nie.  Die vroegste van hierdie ryke was die Ghana-ryk, wat oorheers is deur die Soninke, 'n Mande-sprekende volk.  Die ryk het oor die hele Wes -Afrika uitgebrei vanaf die 8ste eeu tot 1078, toe dit deur die Almoravids verower is. 
Die Mali -ryk het later aan die boonste Nigerrivier gevorm en bereik die hoogtepunt van die mag in die 14de eeu.  Onder die Mali -ryk was die ou stede Djenné en Timboektoe sentrums vir handel en Islamitiese leer.  Die ryk het later afgeneem as gevolg van interne intrige, wat uiteindelik deur die Songhai -ryk verdring is.  Die Songhai -mense het hul oorsprong in die huidige noordweste van Nigerië. Die Songhai was lank 'n groot moondheid in Wes -Afrika, onderhewig aan die heerskappy van die Mali -ryk. 
Aan die einde van die 14de eeu word die Songhai geleidelik onafhanklik van die Mali -ryk en brei dit uit, wat uiteindelik die hele oostelike deel van die Mali -ryk onderdruk.  Die uiteindelike ineenstorting van die Songhai -ryk was grotendeels die gevolg van 'n Marokkaanse inval in 1591, onder bevel van Judar Pasha.  Die val van die Songhai -ryk was die einde van die rol van die streek as 'n kruispad.  Na die vestiging van seeroetes deur die Europese moondhede, het die handelsroetes oor die Sahara betekenis verloor. 
Een van die ergste hongersnode in die geskiedenis van die streek het in die 18de eeu plaasgevind. Volgens John Iliffe, "was die ergste krisisse in die 1680's, toe hongersnood van die Senegambiese kus tot by die Bo -Nyl gestrek het en 'baie mense vir slawe verkoop het, net om te onderhou', en veral in 1738–1756, toe Wes -Afrika Na berig word die grootste lewensonderhoudskrisis weens droogte en sprinkane, die helfte van die bevolking van Timboektoe doodgemaak. " 
Franse koloniale bewind Redigeer
Mali het gedurende die laat 19de eeu onder die beheer van Frankryk geval.  Teen 1905 was die grootste deel van die gebied onder vaste Franse beheer as deel van Frans Soedan.  Op 24 November 1958 het Frans Soedan (wat sy naam verander het na die Soedanese Republiek) 'n outonome republiek binne die Franse gemeenskap geword.  In Januarie 1959 het Mali en Senegal verenig om die Mali Federasie te word.  Die Mali Federasie het op 20 Junie 1960 onafhanklikheid van Frankryk verkry. 
Senegal het hom in Augustus 1960 aan die federasie onttrek, wat die Soedanese Republiek op 22 September 1960 in staat gestel het om die onafhanklike Republiek van Mali te word, en die datum is nou die land se onafhanklikheidsdag.  Modibo Keïta is tot die eerste president verkies.  Keïta het vinnig 'n eenpartystaat gestig, 'n onafhanklike Afrika- en sosialistiese oriëntasie aangeneem met noue bande met die Ooste en uitgebreide nasionalisering van ekonomiese hulpbronne geïmplementeer.  In 1960 was die bevolking van Mali ongeveer 4,1 miljoen. 
Moussa Traoré Edit
Op 19 November 1968, na progressiewe ekonomiese agteruitgang, is die Keïta -regime omvergewerp in 'n bloedlose militêre staatsgreep onder leiding van Moussa Traoré,  'n dag wat nou herdenk word as Bevrydingsdag.  Die daaropvolgende militêr geleide regime, met Traoré as president, het gepoog om die ekonomie te hervorm. Sy pogings is gefrustreer deur politieke onrus en 'n verwoestende droogte tussen 1968 en 1974,  waarin hongersnood duisende mense doodgemaak het.  Die Traoré -regime het studente -onrus in die begin van die sewentigerjare en drie staatsgreeppogings in die gesig gestaar. Die Traoré -regime het alle teenstanders tot die laat 1980's onderdruk. 
Die regering het voortgegaan met ekonomiese hervormings, en die bevolking het toenemend ontevrede geraak.  In reaksie op toenemende eise vir veelpartydemokrasie, het die Traoré-regime 'n mate van beperkte politieke liberalisering moontlik gemaak. Hulle het geweier om 'n volwaardige demokratiese stelsel in te lei.  In 1990 begin samehangende opposisiebewegings ontstaan, en word bemoeilik deur die onstuimige toename van etniese geweld in die noorde na die terugkeer van baie Tuaregs na Mali. 
Betogings teen die regering in 1991 het gelei tot 'n staatsgreep, 'n oorgangsregering en 'n nuwe grondwet.  Teenstand teen die korrupte en diktatoriale regime van generaal Moussa Traoré het gedurende die 1980's toegeneem. Gedurende hierdie tyd het streng programme, wat ingestel is om aan die vereistes van die Internasionale Monetêre Fonds te voldoen, die bevolking van die land groter swaarkry meegebring, terwyl elite na aan die regering vermoedelik in groeiende welvaart geleef het. Vreedsame studentebetogings in Januarie 1991 is wreed onderdruk, met massa -arrestasies en marteling van leiers en deelnemers.  Verspreide dade van oproer en vandalisme van openbare geboue het gevolg, maar die meeste optrede deur die andersdenkendes was geweldloos. 
Van 22 Maart tot 26 Maart 1991 is massale pro-demokrasie-byeenkomste en 'n landwye staking in stedelike en landelike gemeenskappe gehou, wat bekend staan ​​as les évenements ("die gebeure") of die Maartrevolusie. In Bamako, in reaksie op massademonstrasies wat deur universiteitstudente gereël is en later deur vakbondlede en ander aangesluit het, het soldate sonder onderskeid op die nie -gewelddadige betogers losgebrand. Onluste het kort ná die skietery uitgebreek. Sperrings sowel as padblokkades is opgerig en Traoré het 'n noodtoestand verklaar en 'n nagklok ingestel. Ondanks 'n geraamde verlies van 300 lewens in die loop van vier dae, het gewelddadige betogers elke dag na Bamako teruggekeer om die bedanking van die diktatoriale president en die implementering van demokratiese beleid te eis. 
26 Maart 1991 is die dag waarop die botsing tussen militêre soldate en vreedsame demonstrerende studente plaasgevind het, wat 'n hoogtepunt bereik het in die slagting van tientalle onder bevel van destydse president Moussa Traoré. Hy en drie medewerkers is later verhoor en skuldig bevind en het die doodsvonnis gekry vir hul aandeel in die besluitneming van daardie dag. Deesdae is die dag 'n nasionale vakansiedag om die tragiese gebeure en die mense wat vermoor is, te onthou.  [ onbetroubare bron? ] Die staatsgreep word onthou as Mali se Maartrevolusie van 1991.
Teen 26 Maart het die toenemende weiering van soldate om in die grootliks gewelddadige betogende menigtes te skiet, 'n grootskaalse oproer geword, wat daartoe gelei het dat duisende soldate hul wapens neergesit het en by die pro-demokrasiebeweging aangesluit het. Die middag het luitenant -kolonel Amadou Toumani Touré op die radio aangekondig dat hy die diktatoriale president, Moussa Traoré, gearresteer het. As gevolg hiervan is opposisiepartye gewettig en het 'n nasionale kongres van burgerlike en politieke groepe vergader om 'n nuwe demokratiese grondwet op te stel wat deur 'n nasionale referendum goedgekeur moet word. 
Amadou Toumani Touré -presidentskap Wysig
In 1992 wen Alpha Oumar Konaré Mali se eerste demokratiese presidentsverkiesing met veelpartye, voordat hy in 1997 herkies word vir 'n tweede termyn, wat die laaste toegestaan ​​was volgens die grondwet. In 2002 is Amadou Toumani Touré, 'n afgetrede generaal wat die leier van die militêre aspek van die demokratiese opstand in 1991 was, verkies.  Gedurende hierdie demokratiese tydperk is Mali beskou as een van die mees polities en sosiaal stabiele lande in Afrika. 
Slawerny bly vandag in Mali bestaan, met soveel as 200 000 mense wat in direkte diensbaarheid aan 'n meester gehou word.  In die Tuareg-rebellie van 2012 was eks-slawe 'n kwesbare bevolking met berigte dat sommige slawe deur hul voormalige meesters herower is. 
Konflik in Noord -Mali Wysig
In Januarie 2012 het 'n Tuareg -opstand in Noord -Mali begin, gelei deur die National Movement for the Liberation of Azawad (MNLA).  In Maart het die militêre offisier Amadou Sanogo die mag oorgeneem tydens 'n staatsgreep, met verwysing na Touré se mislukkings om die opstand te onderdruk, en gelei tot sanksies en 'n embargo deur die Ekonomiese Gemeenskap van Wes -Afrikaanse state.  Die MNLA neem vinnig beheer oor die noorde en verklaar onafhanklikheid as Azawad.  Islamitiese groepe, waaronder Ansar Dine en Al-Qaeda in die Islamitiese Magreb (AQIM), wat die MNLA gehelp het om die regering te verslaan, het egter die Tuareg aangeskakel en beheer oor die Noorde oorgeneem  met die doel om sharia te implementeer in Mali.  
Op 11 Januarie 2013 het die Franse weermag ingegryp op versoek van die tussentydse regering. Op 30 Januarie beweer die gekoördineerde opmars van die Franse en Maliaanse troepe dat hulle die laaste oorblywende Islamitiese vesting van Kidal, wat ook die laaste van drie noordelike provinsiale hoofstede was, herower het.  Op 2 Februarie het die Franse president, François Hollande, by Mali se tussentydse president, Dioncounda Traoré, aangesluit in 'n openbare verskyning in Timboektoe wat onlangs herower is. 
Konflik in Sentraal -Mali Wysig
In die sentrale Mali -provinsie Mopti het konflik sedert 2015 toegeneem tussen landbougemeenskappe soos die Dogon en die Bambara, en die pastorale Fula (of Fulani) mense.   Histories het die twee partye baklei oor toegang tot grond en water, faktore wat deur klimaatsverandering vererger is toe die Fula na nuwe gebiede beweeg.  Die Dogon- en die Bambara-gemeenskappe het milisies, of "selfverdedigingsgroepe",  gestig om die Fula te beveg. Hulle beskuldig die Fula daarvan dat hy saam met gewapende Islamiste werk wat met Al-Qaeda verbind is.  Terwyl sommige Fula by Islamitiese groepe aangesluit het, berig Human Rights Watch dat die skakels "oordryf en geïnstrumentaliseer is deur verskillende akteurs vir opportunistiese doeleindes". 
Bygevoeg 'n top Mali militêre bevelvoerder:
'Ek het die toenemende geweld met my bevelvoerders en met dorpshoofde van alle kante bespreek. Ja, sekerlik, daar is jihadiste in hierdie gebied, maar die werklike probleem is bandigheid, diefstal van diere, skaarneming - mense verryk hulself en gebruik die stryd teen terroriste as 'n dekking. 
Die konflik het gelei tot die skepping en groei van Dogon- en Bambara -milisies. Die regering van Mali word daarvan verdink dat hulle sommige van hierdie groepe ondersteun het onder die dekmantel dat hulle gevolmagtig was in die oorlog teen Islamiste in die Noord -Mali -konflik.  Die regering ontken dit.  Een so 'n burgermag is die Dogon -groep Dan Na Ambassagou, wat in 2016 gestig is. 
2018 verkiesings Wysig
Presidensiële verkiesings is op 29 Julie 2018 in Mali gehou.   In Julie 2018 het die konstitusionele hof die benoeming van 'n totaal van 24 kandidate in die verkiesing goedgekeur.  Aangesien geen kandidaat meer as 50% van die stemme in die eerste ronde gekry het nie, is daar op 12 Augustus 2018 'n afloop gehou tussen die twee voorste kandidate, die huidige president Ibrahim Boubacar Keïta van die saamtrek vir Mali en Soumaïla Cissé van die Unie vir die Republiek en demokrasie. Keïta is daarna herkies met 67% van die stemme.
2018 skietstilstand en nadraai Edit
In September 2018 het die Sentrum vir Humanitêre Dialoog 'n eensydige skietstilstand met Dan Na Ambassagou beding "in die konteks van die konflik wat die groep teen ander gemeenskapsgewapende groepe in Sentraal -Mali teenstaan".  Die groep word egter die skuld gegee vir die slagting van 160 Fula -dorpenaars op 24 Maart 2019.  Die groep het die aanval ontken, maar daarna het Maliaanse president Keita die groep beveel om te ontbind. 
Die VN se spesiale adviseur vir die voorkoming van volksmoord, Adama Dieng, het gewaarsku teen 'n groeiende etnisisering van die konflik. 
Die Verenigde Nasies het berig dat die aantal kinders wat gedurende die eerste ses maande van 2019 tydens die konflik gedood is, twee keer soveel was vir die hele jaar van 2018. Baie van die kinders is dood in interkommunale aanvalle wat toegeskryf word aan etniese milisies, met die meerderheid aanvalle wat rondom Mopti plaasvind. Daar word berig dat ongeveer 900 skole gesluit het en dat gewapende milisies kinders werf. 
Gedurende die eerste week van Oktober 2019 het twee jihadistiese aanvalle in die dorpe Boulikessi en Mondoro meer as 25 Mali -soldate doodgemaak naby die grens met Burkina Faso.  President Keïta verklaar dat 'geen militêre staatsgreep in Mali sal heers nie', en sê dat hy nie dink dat dit 'op die agenda is nie' en ons nie kan bekommer nie '. 
Staatsgreep en nadraai in 2020 wysig
Gewilde onrus het op 5 Junie 2020 begin ná onreëlmatighede tydens die parlementsverkiesings in Maart en April, waaronder woede teen die ontvoering van die opposisieleier Soumaila Cissé.   Tussen 11 en 23 sterftes het gevolg op protes wat van 10 tot 13 Junie plaasgevind het.  In Julie het president Keïta die konstitusionele hof ontbind.
Lede van die weermag onder leiding van kolonel Assimi Goïta en kolonel-majoor Ismaël Wagué in Kati, Koulikoro-streek, begin op 18 Augustus 2020 met 'n muitery.  President Ibrahim Boubacar Keïta en premier Boubou Cissé is gearresteer, en kort na middernag het Keïta aangekondig sy bedanking en gesê dat hy geen bloedvergieting wil sien nie.  Wagué kondig die stigting van die National Committee for the Salvation of the People (CNSP) aan en beloof verkiesings in die toekoms. Daar is 'n aandklokreël begin en die strate van Bamako was stil. 
Die Ekonomiese Gemeenskap van Wes -Afrikaanse State (ECOWAS) het die staatsgreep veroordeel en geëis dat president Keïta heringestel word. 
Op 12 September 2020 het die National Committee for the Salvation of the People (CNSP) ingestem tot 'n politieke oorgang van 18 maande na burgerlike bewind. Kort daarna is Bah N'daw deur 'n groep van 17 kiesers as tussentydse president aangewys, en Goïta word as vise -president aangestel. Die regering is op 25 September 2020 ingehuldig.
Op 18 Januarie 2021 het die oorgangsregering aangekondig dat die CNSP ontbind is, byna vier maande nadat die eerste ooreenkoms belowe is. [ aanhaling nodig ]
Staatsgreep 2021 Wysig
Die spanning tussen die burgerlike oorgangsregering en die weermag was hoog sedert die oorhandiging van mag in September [ verduideliking nodig ] .
Op 24 Mei het spanning tot 'n einde gekom ná 'n kabinetskommeling, waar twee leiers van die militêre staatsgreep in 2020 - Sadio Camara en Modibo Kone - deur N'daw se administrasie vervang is.  Later die dag het joernaliste berig dat drie belangrike burgerleiers - president N'daw, premier Moctar Ouane en minister van verdediging Souleymane Doucouré, in 'n militêre basis in Kati, buite Bamako, aangehou word. 
Mali is 'n land in Wes -Afrika, geleë suidwes van Algerië. Dit lê tussen breedtegrade 10 ° en 25 ° N, en lengtes 13 ° W en 5 ° O. Mali grens aan Algerië in die noordooste, Niger in die ooste, Burkina Faso in die suidooste, Ivoorkus in die suide, Guinee in die suidweste en Senegal in die weste en Mauritanië in die noordweste. 
Op 1,242,248 vierkante kilometer (479,635 vierkante myl) is Mali die 24ste grootste land ter wêreld en is dit in vergelyking met Suid-Afrika of Angola vergelykbaar. Die grootste deel van die land lê in die suidelike Sahara-woestyn, wat 'n uiters warm, stofbelaaide Soedanniese savannesone produseer.  Mali is meestal plat en styg tot golwende noordelike vlaktes bedek met sand. Die Adrar des Ifoghas -massief lê in die noordooste.
Mali lê in die haglike gebied en is een van die warmste lande ter wêreld. Die termiese ewenaar, wat ooreenstem met die warmste plekke die hele jaar deur op die planeet op grond van die gemiddelde daaglikse jaarlikse temperatuur, kruis die land.  Die grootste deel van Mali kry geringe reënval en droogtes kom gereeld voor.  Laat April tot begin Oktober is die reënseisoen in die mees suidelike gebied. Gedurende hierdie tyd kom oorstromings van die Nigerrivier gereeld voor, wat die binneste Niger -delta skep.  Die uitgestrekte noordelike woestyngedeelte van Mali het 'n warm woestynklimaat (Köppen -klimaatklassifikasie BWh) met lang, uiters warm somers en skaars reënval wat noordwaarts afneem. Die sentrale gebied het 'n warm halfdroë klimaat (Köppen-klimaatklassifikasie BSh) met baie hoë temperature die hele jaar deur, 'n lang, intense droë seisoen en 'n kort, onreëlmatige reënseisoen. Die suidelike gebiede het 'n tropiese nat en droë klimaat. (Köppen klimaatklassifikasie Aw) Die klimaat van Mali is tropies, en die warm, droë seisoen is van Maart tot Mei. Junie tot Oktober is reënerig, vogtig en sag. November tot Februarie is die koel, droë seisoen.
Mali beskik oor aansienlike natuurlike hulpbronne, met goud, uraan, fosfate, kaoliniet, sout en kalksteen wat die meeste gebruik word. Na raming het Mali meer as 17,400 ton uraan (gemeet + aangedui + afgelei).   In 2012 is 'n verdere uraan gemineraliseerde noordelike gebied geïdentifiseer.  Mali staan ​​voor talle omgewingsuitdagings, waaronder woestynvorming, ontbossing, gronderosie en onvoldoende voorraad drinkbare water. 
Streke en sirkels Redigeer
Sedert 2016 is Mali verdeel in tien streke en die distrik Bamako.  Elke streek het 'n goewerneur.  Die implementering van die twee nuutste streke, Taoudénit (voorheen deel van die Tombouctou -streek) en Ménaka (voorheen Ménaka Cercle in Gao -streek), is sedert Januarie 2016 aan die gang   'n goewerneur en 'n oorgangsraad is aangestel vir beide streke.  Die tien streke word op hul beurt onderverdeel in 56 sirkels en 703 gemeentes. 
Die streke en Capital District is:
Oppervlakte (km 2)
Hoofstad distrik 252 1,016,296 1,810,366
(Timboektoe) 496,611 442,619 674,793
Omvang van die beheer van die sentrale regering Redigeer
In Maart 2012 verloor die Maliese regering beheer oor die gebiede Tombouctou, Gao en Kidal en die noordoostelike deel van die Mopti-streek. Op 6 April 2012 verklaar die Nasionale Beweging vir die Bevryding van Azawad hul afstigting van Mali eensydig as Azawad, 'n daad wat nie Mali of die internasionale gemeenskap erken het nie.  Die regering het later weer beheer oor hierdie gebiede herwin.
Tot en met die militêre staatsgreep van 22 Maart 2012   en 'n tweede militêre staatsgreep in Desember 2012,  was Mali 'n grondwetlike demokrasie onder die Grondwet van 12 Januarie 1992, wat in 1999 gewysig is.  grondwet maak voorsiening vir 'n skeiding van magte tussen die uitvoerende, wetgewende en geregtelike takke van die regering.  Die regeringstelsel kan beskryf word as 'semi-presidensieel'.  Uitvoerende gesag berus by 'n president, wat verkies word tot 'n termyn van vyf jaar by algemene stemreg en beperk is tot twee termyne.  
Die president dien as staatshoof en opperbevelhebber van die gewapende magte.   'n Eerste minister wat deur die president aangestel is, dien as regeringshoof en benoem op sy beurt die Ministerraad.   Die eenkamer-nasionale vergadering is die enigste wetgewende liggaam van Mali wat bestaan ​​uit afgevaardigdes wat vir 'n termyn van vyf jaar verkies is.   Na die verkiesing in 2007 het die Alliance for Democracy and Progress 113 van 160 setels in die vergadering gehad.  Die vergadering hou jaarliks ​​twee gereelde sittings, waartydens dit debatteer en stem oor wetgewing wat deur 'n lid of deur die regering voorgelê is.  
Die grondwet van Mali maak voorsiening vir 'n onafhanklike regbank,  , maar die uitvoerende gesag oefen steeds invloed uit op die regbank op grond van mag om regters aan te stel en toesig te hou oor sowel regterlike funksies as wetstoepassing.  Die hoogste howe in Mali is die Hooggeregshof, wat beide regterlike en administratiewe bevoegdhede het, en 'n aparte konstitusionele hof wat 'n geregtelike hersiening van wetgewende handelinge bied en dien as 'n verkiesings arbiter.   Daar bestaan ​​verskillende laer howe, hoewel dorpshoofde en ouderlinge die meeste plaaslike geskille in landelike gebiede oplos. 
Die oriëntasie van buitelandse beleid in Mali het mettertyd toenemend pragmaties en pro-Westers geword.  Sedert die instelling van 'n demokratiese regeringsvorm in 2002 het Mali se betrekkinge met die Weste in die algemeen en met die Verenigde State in die besonder aansienlik verbeter.  Mali het 'n jarelange dog ambivalente verhouding met Frankryk, 'n voormalige koloniale heerser.  Mali was aktief in streeksorganisasies soos die Afrika -unie tot sy opskorting oor die Maliaanse staatsgreep in 2012.  
Om te werk aan die beheer en oplossing van plaaslike konflikte, soos in Ivoorkus, Liberië en Sierra Leone, is een van die belangrikste buitelandse beleidsdoelwitte van Mali.  Mali voel bedreig deur die moontlikheid dat konflikte in buurstate kan oorspoel, en die betrekkinge met die bure is dikwels ongemaklik.  Algemene onsekerheid langs die grense in die noorde, insluitend grensoverschrijdende geweld en terrorisme, bly kommerwekkende kwessies in streeksverhoudinge. 
Vroeg in 2019 het Al Qaeda verantwoordelikheid aanvaar vir 'n aanval op 'n basis van die Verenigde Nasies in Mali waarin 10 vredesmagte uit Tsjad dood is. Na berig word, is 25 mense beseer in die aanval. Al Kaïda se verklaarde rede vir die aanval was dat Tsjad diplomatieke bande met Israel hervestig het. Die basis is aangeval in Anguelhok, 'n dorpie in 'n besonder onstabiele streek van die land.  
Mali se militêre magte bestaan ​​uit 'n leër, wat landmagte en lugmag insluit,  sowel as die paramilitêre Gendarmerie en Republikeinse Garde, wat almal onder die beheer van die Mali se ministerie van verdediging en veterane is, onder leiding van 'n burger.  Die weermag is onderbetaal, swak toegerus en het rasionalisering nodig. 
Die Sentrale Bank van Wes -Afrikaanse state hanteer die geldsake van Mali en bykomende lede van die Ekonomiese Gemeenskap van Wes -Afrikaanse State. Mali word beskou as een van die armste lande ter wêreld.  Die gemiddelde werker se jaarlikse salaris is ongeveer US $ 1,500. 
Mali het ekonomiese hervorming ondergaan, wat in 1988 begin het deur ooreenkomste met die Wêreldbank en die Internasionale Monetêre Fonds te onderteken.  Gedurende 1988 tot 1996 het die regering van Mali grootliks openbare ondernemings hervorm. Sedert die ooreenkoms is sestien ondernemings geprivatiseer, 12 gedeeltelik geprivatiseer en 20 gelikwideer.  In 2005 het die Maliese regering 'n spoorwegonderneming aan die Savage Corporation toegestaan.  Twee groot maatskappye, Societé de Telecommunications du Mali (SOTELMA) en die Cotton Ginning Company (CMDT), sou na verwagting in 2008 geprivatiseer word. 
Tussen 1992 en 1995 het Mali 'n ekonomiese aanpassingsprogram geïmplementeer wat ekonomiese groei en vermindering van finansiële wanbalanse tot gevolg gehad het. Die program het sosiale en ekonomiese toestande verhoog, en het daartoe gelei dat Mali op 31 Mei 1995 by die Wêreldhandelsorganisasie aangesluit het. 
Mali is ook lid van die Organisasie vir die Harmonisering van Ondernemingsreg in Afrika (OHADA).  Die bruto binnelandse produk (BBP) het sedertdien gestyg. In 2002 beloop die BBP 3,4 miljard dollar,  en styg dit tot 5,8 miljard dollar in 2005, , wat neerkom op 'n jaarlikse groeikoers van ongeveer 17,6%.
Mali is deel van die "Franc Zone" (Sone Franc), wat beteken dat dit die CFA -frank gebruik. Mali is sedert 1962 in ooreenstemming met die Franse regering (totstandkoming van BCEAO). Vandag is al sewe lande van BCEAO (Mali ingesluit) verbind met die Franse Sentrale Bank. 
Die belangrikste nywerheid in Mali is landbou. Katoen is die land se grootste oesuitvoer en word weswaarts uitgevoer in Senegal en Ivoorkus.   Gedurende 2002 is daar in Mali 620 000 ton katoen geproduseer, maar katoenpryse het aansienlik gedaal in 2003.   Benewens katoen, vervaardig Mali rys, gierst, mielies, groente, tabak en boom gewasse. Goud, vee en landbou beloop 80% van die uitvoer van Mali. 
Tagtig persent van die Maliaanse werkers is in die landbou werksaam. 15% van die Maliaanse werkers werk in die dienstesektor.  Seisoenale variasies lei tot gereelde tydelike werkloosheid van landbouwerkers. 
In 1991, met die hulp van die International Development Association, het Mali die handhawing van mynboukodes verslap, wat gelei het tot hernieude buitelandse belangstelling en beleggings in die mynbedryf.  Goud word in die suidelike streek ontgin en Mali het die derde hoogste goudproduksie in Afrika (na Suid -Afrika en Ghana). 
Die opkoms van goud as die toonaangewende uitvoerproduk van Mali sedert 1999 het die negatiewe impak van die katoen- en Ivoorkus -krisisse versag.  Ander natuurlike hulpbronne sluit in kaolien, sout, fosfaat en kalksteen. 
Elektrisiteit en water word deur die Energie du Mali, oftewel EDM, onderhou, en tekstiele word vervaardig deur Industry Textile du Mali, of ITEMA.  Mali het hidro -elektrisiteit doeltreffend gebruik, bestaande uit meer as die helfte van Mali se elektriese krag. In 2002 is 700 GWh hidro -elektriese krag in Mali vervaardig. 
Energie du Mali is 'n elektriese onderneming wat elektrisiteit aan Mali -burgers verskaf. Slegs 55% van die bevolking in stede het toegang tot EDM. 
In Mali is daar 'n spoorlyn wat aansluit by lande wat grens. Daar is ook ongeveer 29 lughawens waarvan 8 aanloopbane gemaak het. Stedelike gebiede is bekend vir hul groot hoeveelheid groen en wit taxi's. 'N Beduidende som van die bevolking is afhanklik van openbare vervoer.
In 2018 was die bevolking van Mali na raming 19,1 miljoen  . Die bevolking is oorwegend landelik (68% in 2002), en 5% –10% van die Maliërs is nomadies.  Meer as 90% van die bevolking woon in die suidelike deel van die land, veral in Bamako, met meer as 1 miljoen inwoners. 
In 2007 was ongeveer 48% van die Maliërs jonger as 12 jaar, 49% 15-64 jaar en 3% 65 en ouer.  Die mediaanouderdom was 15,9 jaar.  Die geboortesyfer in 2014 is 45,53 geboortes per 1 000, en die totale vrugbaarheidskoers (in 2012) was 6,4 kinders per vrou.   Die sterftesyfer in 2007 was 16,5 sterftes per 1 000.  Die lewensverwagting by geboorte was altesaam 53,06 jaar (51,43 vir mans en 54,73 vir vroue).  Mali het een van die hoogste kindersterftes ter wêreld,  met 106 sterftes per 1000 lewende geboortes in 2007. 
Grootste stede in Mali Edit
Stede van Mali
Orde Stad Bevolking Streek
1998 Sensus  Sensus van 2009 
2. Sikasso 134,774 226,618 Sikasso -streek
3. Koutiala 76,914 141,444 Sikasso -streek
4. Ségou 105,305 133,501 Ségou -streek
5. Kayes 67,424 126,319 Kayes -streek
6. Mopti 80,472 120,786 Mopti -streek
7. Kalabancoro 23,718 96,173 Koulikoro -streek
8. Gao 52,201 86,353 Gao -streek
9. Kati 52,714 84,500 Koulikoro -streek
10. San 46,631 66,967 Ségou -streek
Etniese groepe Redigeer
Die bevolking van Mali omvat 'n aantal etniese groepe suid van die Sahara. Die Bambara (Bambara: Bamanankaw) is verreweg die grootste enkele etniese groep, wat 36,5% van die bevolking uitmaak. 
Gesamentlik vorm die Bambara, Soninké, Khassonké en Malinké (ook Mandinka genoem), almal deel van die breër Mandé -groep, 50% van die bevolking van Mali.  Ander belangrike groepe is die Fula (Frans: Peul Fula: Volledig) (17%), Voltaic (12%), Songhai (6%) en Tuareg en Moor (10%).  In Mali sowel as Niger staan ​​die More ook bekend as Azawagh -Arabiere, vernoem na die Azawagh -streek van die Sahara. Hulle praat hoofsaaklik Hassaniya -Arabies, wat een van die plaaslike Arabiese variëteite is.  Persoonname weerspieël die komplekse streeksidentiteite van Mali. 
In die verre noorde is daar 'n verdeling tussen Berber-afstammelinge van die Tuareg-nomadepopulasies en die Bella- of Tamasheq-mense met 'n donkerder vel as gevolg van die historiese verspreiding van slawerny in die streek.
Na raming kom 800 000 mense in Mali van slawe af.  Slawerny in Mali bestaan ​​al eeue lank. 
Die Arabiese bevolking het slawe tot in die 20ste eeu gehou totdat slawerny in die middel van die 20ste eeu deur die Franse owerhede onderdruk is. Daar bestaan ​​steeds sekere oorerflike serwituutverhoudings,   en volgens sommige ramings is ongeveer 200 000 Maliërs nog steeds tot slawe daarvan. 
Gemengde Europese/Afrikaanse afstammelinge van die Spaanse Moslems, sowel as 'n paar Franse, Ierse, Italiaanse en Portugese afkoms, woon in Mali, dit staan ​​bekend as die Arma -mense (1% van die land se bevolking). 
Alhoewel Mali 'n redelik goeie inter-etniese verhoudings geniet, gebaseer op die lang geskiedenis van naasbestaan, bestaan ​​daar 'n mate van oorerflike diensbaarheid en slawerny-verhouding, asook etniese spanning tussen gevestigde Songhai en nomadiese Tuaregs uit die noorde. Weens 'n terugslag teen die noordelike bevolking na onafhanklikheid, is Mali nou in 'n situasie waarin beide groepe kla oor diskriminasie van die ander groep.  Hierdie konflik speel ook 'n rol in die voortgesette konflik in Noord -Mali, waar daar spanning is tussen beide die Toearegs en die Maliese regering, en die Toearegs en radikale Islamiste wat die sharia -wet probeer vestig. 
Die amptelike taal van Mali is Frans en meer as 40 Afrikatale word ook deur die verskillende etniese groepe gepraat.  Ongeveer 80% van die bevolking van Mali kan kommunikeer in Bambara, wat 'n belangrike rol speel lingua franca. 
Volgens die sensus van 2009 was die tale wat in Mali gepraat is Bambara met 51,5%, Fula met 8,3%, Dogon met 6,6%Soninké met 5,7%, Songhai met 5,3%, Malinké met 5,2%, Minianka met 3,8%, Tamasheq met 3,2% , Sénoufo met 2%, Bobo met 1,9%, Tieyaxo Bozo met 1,6%, Kassonké met 1,1%, Maure met 1%, Dafing met 0,4%, Samogo met 0,4%, Arabies met 0,3%, ander Maliaanse tale met 0,5%, ander Afrikatale met 0,2%, vreemde tale met 0,2%en 0,7%verklaar nie hul taal nie. 
Islam is in die 11de eeu aan Wes -Afrika bekendgestel en bly steeds die oorheersende godsdiens in 'n groot deel van die streek. Na raming is 90% van die Maliërs Moslem (meestal Soennities ), ongeveer 5% Christene (ongeveer twee derdes Rooms-Katoliek en een derde Protestant) en die oorblywende 5% hou by tradisionele Afrika-godsdienste soos die Dogon-godsdiens.  Ateïsme en agnostisisme is vermoedelik skaars onder Maliërs, waarvan die meeste daagliks hul godsdiens beoefen. 
Die grondwet vestig 'n sekulêre staat en maak voorsiening vir godsdiensvryheid, en die regering respekteer hierdie reg grootliks. 
Islam, soos dit histories in Mali beoefen is, was buigbaar en aangepas by die plaaslike omstandighede.  Na die instelling van die sharia -heerskappy in die noordelike dele van die land in 2012, word Mali egter hoog aangeslaan (nommer 7) in die Christelike vervolgingsindeks wat deur Open Doors gepubliseer word, wat die vervolging in die noorde as ernstig beskryf.  
Openbare onderwys in Mali word in beginsel gratis aangebied en is nege jaar verpligtend tussen sewe en sestien jaar.  Die stelsel omvat ses jaar van primêre onderwys wat begin op die ouderdom van 7, gevolg deur ses jaar van sekondêre onderwys.  Die werklike inskrywingsyfer van Mali is laag, grootliks omdat gesinne nie die koste van uniforms, boeke, voorraad en ander gelde kan dek nie. 
In 2017 was die inskrywingsyfer van die laerskool 61% (65% van die mans en 58% van die vroue).  Aan die einde van die negentigerjare was die inskrywingsyfer vir die hoërskool 15% (20% van die mans en 10% van die vroue).  Die onderwysstelsel word geteister deur 'n gebrek aan skole in landelike gebiede, asook 'n tekort aan onderwysers en materiaal. 
Skattings van geletterdheidsyfers in Mali wissel van 27-30 tot 46,4%, met geletterdheidsyfer aansienlik laer onder vroue as mans.  Die Universiteit van Bamako, wat vier samestellende universiteite insluit, is die grootste universiteit in die land en skryf ongeveer 60,000 voor- en nagraadse studente in. 
Mali staan ​​voor talle gesondheidsuitdagings wat verband hou met armoede, wanvoeding en onvoldoende higiëne en sanitasie.  Die gesondheids- en ontwikkelingsaanwysers van Mali is een van die ergste ter wêreld.  Die lewensverwagting by geboorte word na raming 53,06 jaar in 2012.  In 2000 het 62–65% van die bevolking na raming toegang tot veilig drinkwater en slegs 69% tot sanitêre dienste.  In 2001 beloop die algemene regering se uitgawes vir gesondheid ongeveer $ 4 per capita teen 'n gemiddelde wisselkoers. 
Pogings is aangewend om voeding te verbeter en gepaardgaande gesondheidsprobleme te verminder deur vroue aan te moedig om voedsame weergawes van plaaslike resepte te maak. Die International Crops Research Institute for the Semi-Arid Tropics (ICRISAT) en die Aga Khan-stigting het byvoorbeeld vrouegroepe opgelei om equinut, 'n gesonde en voedingswaarde weergawe van die tradisionele resep di-dèguè (bestaande uit grondboontjiepasta, heuning en gierst of rysmeel). Die doel was om voeding en lewensbestaan ​​te bevorder deur 'n produk te vervaardig wat vroue kon vervaardig en verkoop, en wat deur die plaaslike gemeenskap aanvaar sou word vanweë die plaaslike erfenis. 
Mediese fasiliteite in Mali is baie beperk, en daar is 'n tekort aan medisyne.  Malaria en ander geleedpotige siektes kom in Mali voor, asook 'n aantal aansteeklike siektes soos cholera en tuberkulose.  Die bevolking van Mali ly ook aan 'n hoë mate van wanvoeding by kinders en 'n lae immunisasie.  Na raming was 1,9% van die volwasse en kinders se bevolking daardie jaar met MIV/VIGS getref, [ verduideliking nodig ] onder die laagste tariewe in Afrika suid van die Sahara.  [ dooie skakel ] Na raming het 85% –91% van die meisies en vroue van Mali geslagsvermindering ondergaan (data van 2006 en 2001).  
In 2017 was Mali die 157ste plek uit 160 lande in die geslagsongelykheidsindeks, soos gerapporteer deur die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogram.  Die Maliese grondwet bepaal dat dit vroueregte beskerm, maar daar bestaan ​​baie wette wat vroue diskrimineer.  Bepalings in die wette beperk die besluitnemingsbevoegdheid van vroue na die huwelik, waarin die man sy vrou beter word.  Vroue kry die skuld dat hulle nie die voorkoms van hul mans behou nie, en word ook blameer vir die optrede van hul kinders as hulle hulle wangedra, wat die kulturele houding aanmoedig dat vroue minderwaardig is as mans.  Die gebrek aan deelname van vroue aan die politiek is te danke aan die idee dat politiek met mans geassosieer word en dat vroue hierdie sektor moet vermy.  Meisies se opvoeding is ook 'n gebied waarin seuns oorheers, aangesien dit 'n beter belegging vir die ouers is.  Aangesien tradisionele waardes en praktyke bygedra het tot geslagsongelykheid in Mali, het konflik en wetteloosheid ook die groeiende kloof in geslag beïnvloed deur geslagsgebaseerde geweld.  Die onstabiele regering van Mali het daartoe gelei dat organisasies soos USAID probeer het om die lewens van die mense te verbeter, veral die regte van vroue en meisies om die ontwikkeling van die land weer te betrek. 
Sosiale faktore Redigeer
Godsdiens, die patriargale sosiale stelsel en geslagsgebaseerde geweld is die sosiale faktore wat vroue in Mali vorm.  Hierdie faktore dien as die norm vir geslagsverhoudinge, maar is ook die oorsaak van ongelykhede en versterk die oorheersing van mans binne die huishouding.  Die meerderheid van die bevolking is Moslem en dit word beklemtoon dat mans die huishouding oorheers.  Tradisionele rolle van mans en vroue word beklemtoon waarin die man die hoof van die huishouding is en vroue aan die behoeftes en eise van mans moet voldoen.  So word meisies op 'n jong ouderdom vertoon en leer huishoudelike aktiwiteite soos take, kook, kindersorg, ens. Dit is die laaste plig van 'n vrou om huisvrou te word en haar kinders groot te maak terwyl die mans vir die gesin sorg.  In die patriargale sosiale stelsel word mans as die gesag beskou en vroue is onderworpe aan die gehoorsaamheid en respek van mans.  Die belangrikste rolle van vroue is die van vrou en moeder, daarom word kindersorg, huiswerk, maaltydvoorbereiding en 'n diskrete lewe van 'n Maliese vrou vereis.  Dit beteken dat vroue in sommige gevalle 'n dubbele las ondergaan weens professionele en gesinsverpligtinge wat nie op mans van toepassing is nie.  Hierdie ongelykheid teenoor vroue lei dan tot die gebrek aan opvoeding van meisies in 'n huishouding, want seuns is die prioriteit en hul opvoeding is nodig in vergelyking met die meisies wat uiteindelik sal trou en by hul man se familie aansluit.  Geslagsgebaseerde geweld in Mali vind plaas op nasionale en huishoudelike vlak. Op nasionale vlak het die konflik in die noordelike deel van die land in 2012 die aantal gevalle van ontvoering en verkragting teenoor vroue verhoog.  Die konflik het geslag en sosiale stelsel beïnvloed en vroue se toegang tot hulpbronne, ekonomie en geleenthede verminder.  Die impakareas beïnvloed dan die negatiewe telling van Mali met betrekking tot geslagsgelykheid.  Op huishoudelike vlak word Maliaanse vroue in die gesig gestaar deur geslagsgeweld deur gesinsgeweld, gedwonge huwelike, huweliksverkragting en kulturele praktyke in die gesin.  Die demografiese gesondheidsopname vir Mali in 2013 het gesê dat 76% van die vroue en 54% van die mans meen dat fisiese skade aan vroue aanvaarbaar is as die vroue voedsel verbrand, argumenteer terug, uitgaan sonder om haar man in kennis te stel; die kinders word nie versorg nie seksuele omgang met haar man weier of weier. 
Gebied van geleenthede Redigeer
Die gebrek aan opvoeding het geslagsongelykheid in Mali toeneem, omdat nie baie vroue buite die huishouding werk nie, selfs in die openbare administrasie -sektor deelneem.  Na aanpassing van die toelatingsvereistes en toegang tot onderwys, het meisies steeds laer inskrywingsyfers en minder toegang tot formele onderwys.  Uitvalpryse vir meisies is 15% hoër as dié van seuns omdat hulle 'n groter verantwoordelikheid by die huis het en die meeste ouers weier dat al hul kinders skool toe gaan, en daarom is seuns geneig om opgevoed te word.  Net so het tegniese en beroepsonderwys 'n laer aantal meisies wat deelneem en is dit onvoldoende versprei in die land omdat die opleidingsentrums in die stedelike stede gefokus is.  Laastens bestaan ​​hoër onderwys vir meisies uit kort programme omdat vroeë huwelike die meeste meisies verhinder om 'n langer termyn opvoedingsprogram te volg soos dié in die wetenskap.  Alhoewel vroue nie dieselfde toegang tot opvoeding het nie, het vroue die afgelope dekades in die besluitnemingsposisies in die sektor Openbare Administrasie toegetree en verteenwoordig.  Parlementslede, 15 was 2010 vroue uit 147 lede.  Die afgelope dekades toon aan dat vroue stadig by belangrike besluitnemingsposisies aansluit, wat die houding en status van vroue in Mali verander, wat gelei het tot die bevordering van vrouereg in die politieke sfeer. 
Wetgewing op internasionale en nasionale vlak is oor dekades geïmplementeer om vroueregte in Mali te bevorder.  Op die internasionale vlak onderteken Mali die Beijing-aksieplatform wat daarop dui dat vroue moet deelneem aan besluitneming en die konvensie oor die uitskakeling van alle vorme van diskriminasie teen vroue, wat die grondslag is vir die bevordering van vroueregte.  Op nasionale vlak het die Grondwet van Mali die dekreet nr. 092-073P-CTSP wat aanspraak maak op gelykheid aan alle Maliese burgers en diskriminasie is verbode, wat nie nagekom is nie.  Die strategie vir armoedevermindering (PRSP) en die strategie vir groei en armoedevermindering onder die Maliese regering poog om die welstand van die burgers en veranderinge in bestuur en geslag in die land te verbeter.  Die Ministerie vir die Bevordering van Vroue, Kinders en die Gesin is spesifiek vir vroue en kinders geskep sodat daar aan die basiese regte en behoeftes van die wet voldoen kan word.  Alhoewel daar wetgewing en beleid vir geslagsgelykheid bestaan, is die institusionalisering van die National Gender Policy of Mali nodig om die belangrikheid van vroueregte te ondersteun.  Die versterking en ondersteuning van meisies en vroue se toegang tot onderwys en opleiding word aanbeveel om geslagsgelykheid in Mali te verbeter.  Die betrokkenheid van internasionale organisasies soos USAID help Mali finansieel om hul ontwikkeling te verbeter deur die pogings van die verbetering van vroueregte. 
Mali Cue geskiedenis. aanduidings?
Ek het op hierdie webwerf gedraai en nie veel inligting gevind nie. Ek het ook 'n uitgebreide soektog op die internet probeer. Ook nie veel geluk nie.
Ek het verskeie ouer Mali -leidrade besit en het altyd gewonder hoe oud en uit watter tydperk dit moontlik was.
Ek het gewonder of almal met Mali -kennis 'n rukkie kan neem om te plaas wat hulle van Mali -leidrade weet. Miskien ooit 'n Mali besit, watter ontwerp (groen letter, goue letter) en watter jaar. Selfs as u nie seker is nie, kan ek 'n geskiedenis saamstel oor hoe oud hierdie leidrade is. Een ding waaroor ek nie seker is nie, is watter van die twee ouer Groen- of Goudlettermodelle is.
Dit is 'n paar leidrade wat ek in die verlede besit of besit het. 'N Paar is die letter van Mali en die laaste is 'n goue letter Mali.
AzB Silwer lid
Hier is 'n paar ander foto's wat ek van die internet af gevind het om te wys, wat ek dink is logo's van sekere tydperke.
Ek waardeer almal se toegewydheid, reg of verkeerd.
Goue brief Mali -logo
Omskrewe teks boks Mali logo
Die grootste deel van Mali, in Wes -Afrika, lê in die Sahara. Dit is 'n land wat vier vyfdes so groot soos Alaska is, en grens aan Guinee, Senegal, Mauritanië, Algerië, Niger, Burkina Faso en die Ivoorkus. Die enigste vrugbare gebied is in die suide, waar die riviere Niger en Senegal water verskaf vir besproeiing.
Karavaanroetes het sedert 300 nC deur Mali gegaan. Die Malinke-ryk het van die 12de tot die 16de eeu oor Mali-gebiede geheers, en die Songhai-ryk het in die 15de eeu oor die Timbuktu-Gao-gebied geheers. Marokko het Timboektoe in 1591 verower en twee eeue lank daaroor geheers. Teen die einde van die 19de eeu deur Frankryk onderwerp die land 'n kolonie in 1904 (in 1920 die Franse Soedan genoem) en word dit in 1946 deel van die Franse Unie. Op 20 Junie 1960 word dit onafhanklik en word onder die naam Soedanese Republiek in die Mali -federasie by die Republiek Senegal aangesluit. Senegal het egter op 20 Aug.
Ekonomiese ontwikkeling en demokrasie
In die sestigerjare konsentreer Mali op ekonomiese ontwikkeling en het hy steeds steun van sowel die Sowjetblok as die Westerse lande, sowel as internasionale agentskappe aanvaar. In die laat 1960's het dit begin terugtrek uit noue bande met China. Maar 'n suiwering van konserwatiewe teenstanders het president Modibo Keita groter mag gebring, en in 1968 het die invloed van die Chinese en hul Maliese simpatiseerders toegeneem. Die weermag het die regering op 19 November 1968 omvergewerp en Mali vir die volgende 20 jaar onder militêre bewind gebring. Mali en Burkina Faso het 'n kort grensoorlog gevoer van 25 tot 29 Desember 1985. In 1991 word diktator Moussa Traor omvergewerp en Mali het 'n vreedsame oorgang na demokrasie gemaak. In 1992 word Alpha Konar die eerste demokraties verkose president van Mali.
In die vroeë negentigerjare het die regering geveg teen die Toearegs, nomades van Berber en Arabiese afkoms wat in die noordelike woestyngebiede van Mali woon en min gemeen het met Mali se swart Afrikaanse meerderheid. Die Tuaregs het die regering daarvan beskuldig dat hulle hulle polities en kultureel gemarginaliseer het. 'N Vredesooreenkoms is in 1995 onderteken en duisende Tuareg -vlugtelinge het na die land teruggekeer.
Mali se tweede meerparty nasionale verkiesing het in Mei 1997 plaasgevind, met president Konar wat herverkiesing gewen het.
Konar het internasionale lof gewen vir sy pogings om Mali se wankelende ekonomie te laat herleef. Sy nakoming van die Internasionale Monetêre Fonds se riglyne het buitelandse beleggings verhoog en Mali die tweede grootste katoenprodusent in Afrika gemaak. Konar was ook die voorsitter van die ECOWAS van 15 lande (die Ekonomiese Gemeenskap van Wes-Afrikaanse state), wat die afgelope jaar toegespits is op die bemiddeling van vrede in Sierra Leone, Liberië en Guinee. Konar tree uit nadat hy die twee termyne van vyf jaar uit die grondwet toegelaat het.
In Junie 2002 is Amadou Toumani Tour tot president verkies. Hy was 'n baie gewilde en gerespekteerde openbare figuur en het die staatsgreep van 1991 ontwerp wat die land van militêre bewind bevry het. In 2004 het hy Ousmane Issoufi Maga as die nuwe premier aangestel.
In Junie 2006 onderteken die regering 'n vredesverdrag wat 'n einde maak aan 'n Tuareg -opstand wat vroeër die jaar begin het. Die president het 'n beduidende ontwikkelings- en armoede-program vir die Toearegs beloof. Daar was egter 'n herlewing van die rebelle -aktiwiteite wat in Augustus 2007 begin het, met rebelle wat soldate aangeval en ontvoer het, en tot 2009 geduur het. Die Toearegs het hul wapens ingedien.
Tour is in April 2007 herverkies en het 68,3% van die stemme gewen. Sy teenstander, Ibrahim Boubacar Keita, het 18,6%geneem. In September bedank premier Ousmane Issoufi Maga, en Modibo Sidib volg hom op. In April 2011 word Cisse Mariam Kaidama Sidibe die eerste vroulike premier van Mali ná die bedanking van Modibo Sidibe.
President Tour omvergewerp in 'n staatsgreep
In Maart 2012 word president Tour omvergewerp deur 'n staatsgreep deur soldate wat my geminag het wat gesê het dat hulle optree in reaksie op die regering se reaksie op die opstand deur die Tuaregs, nomadiese opstandelinge van Berber en Arabiese afkoms wat in die noorde woon. Die troepe het gesê dat hulle nie voldoende steun van die regering ontvang het nie. Baie van die Toearegs het baklei vir die Libiese leier, kolonel Muammar el-Qaddafi, en na sy ondergang teruggekeer na Mali, gewapen en gewapen met wapens. Die rebelle het 'n aantal oorwinnings behaal, dorpe ingeneem en die land se weermag gedemoraliseer. Die soldate het die presidensiële paleis gebuit, die grondwet opgeskort en 'n aandklokreël uitgevoer. Die staatsgreep het die rebelle nie belemmer nie. Trouens, dae na die staatsgreep het die rebelle die stad Timboektoe ingeneem en sodoende beheer oor 'n groot deel van die noordelike deel van die land verkry. Hulle het op 5 April 'n skietstilstand afgekondig. Die volgende dag het die rebelle egter gesê dat hulle van Mali afgestig het en 'n onafhanklike staat gevorm het, genaamd Azawad.
Die Ekonomiese Gemeenskap van Wes -Afrikaanse state, 'n streekshandelsorganisasie, het die land sanksies opgelê, die bates wat Mali in sy bank besit, laat vries en hul grense met Mali verseël. Mali is beskou as een van die stabielste demokrasieë in Afrika, en presidensiële verkiesings is vir April gehou. President Tour het gesê dat hy beplan om die termyn van die land te eerbiedig en nie herverkiesing te soek nie.
In 'n ooreenkoms wat in April deur ECOWAS onderhandel is, het staatsgreepleier kapt. Amadou Sanogo ingestem om uit te tree, die afgedankte president Tour bedank en die voormalige speaker van die parlement, Dioncounda Traor, is ingesweer as tussentydse president. Cheick Modibo Diarra, 'n astrofisikus wat by NASA gewerk het, is as tussentydse eerste minister aangewys. Traor het beloof om die rebelle te konfronteer en verkiesings te hou, maar het nie 'n rooster vir die stemming gegee nie. Dae later is verskeie lede van die opposisie egter deur die weermag gearresteer, wat daarop dui dat die junta steeds aan die mag vasklou.Kommer oor Sanogo se weiering om van die mag afstand te doen, speel op 21 Mei af toe pro-militêre betogers die presidensiële paleis in Bamako binnestorm en Traor verslaan. ECOWAS het weer ingegryp en 'n ander ooreenkoms met Sanogo bereik wat hom die titel van voormalige staatshoof gegee het en hom pensioen gegee het in ruil daarvoor dat hy uittree.
Nog 'n staatsgreep het plaasgevind in Desember 2012. Soldate het premier Diarra gearresteer en gedwing om te bedank. President Traor het Django Sissoko as premier aangestel. Die staatsgreep regverdig verder die bewering deur waarnemers en aktiviste dat die weermag steeds in beheer van Mali was.
Islamitiese militante brei hul beheergebied uit
Gedurende die somer van 2012 het Al Qaeda in die Islamitiese Maghreb en Ansar Dine, 'n ander radikale Islamitiese groep, voordeel getrek uit die onstabiliteit en 'n toenemend swak militêre en het Timboektoe, Kidal en Gao gevange geneem. Die groepe het hulself kortliks met die Toeareg -rebelle verbind, maar het die bande verbreek en die noordelike deel van die land tot 'n Islamitiese staat verklaar. Hulle het Shariah, oftewel Islamitiese wet, geïmplementeer en wreed toegepas. Hulle het ook baie ou boeke en manuskripte vernietig en grafte gevandaliseer en gesê dat aanbidding van heiliges die beginsels van Islam oortree. Die Islamiste het voortgegaan om hul beheergebied tot in die herfs uit te brei, en het kommer veroorsaak dat legioene Islamiste in die noorde van Mali sou vergader en oefen en groot dele van Afrika bedreig. ECOWAS (die Ekonomiese Gemeenskap van Wes -Afrikaanse state) het begin met die beplanning van 'n militêre aksie om die noorde van die Islamiete terug te eis. Teen Januarie 2013 het die militante egter die suidelike deel van die land binnegedring en die gebied binnegedring wat deur die regering beheer word. Frankryk het ongeveer 2 150 troepe na Mali gestuur om hulle terug te stoot. Benewens die lugaanvalle op militante vestings, het Frankryk ook grondtroepe ontplooi om die hardnekkige vegters te bestry. Einde Januarie het Franse troepe die militante uit Gao en Timboektoe gedryf en hulle teruggedwing na die noorde van Mali. Soldate van ander Afrika -lande is ook na Mali ontplooi om die poging te help en sal 'n meer aktiewe rol speel in die stryd en opleiding van Maliese troepe sodra Frankryk hom uit Mali onttrek.
Op 16 Januarie 2013 het Islamitiese militante die buurland Algerië vanuit Mali binnegekom en tientalle buitelandse gyselaars by die BP-beheerde In Amenas-gasveld geneem. Algerynse amptenare het gesê die militante was lede van 'n uitloop van Al-Qaeda genaamd Al Mulathameen en tree op as vergelding vir Frankryk se ingryping in Mali. Op 17 Januarie het Algerynse troepe die kompleks bestorm en die ontvoerders aangeval. Teen die einde van die opstand op 20 Januarie is 29 militante en 37 gyselaars dood. Drie Amerikaners was onder die dooies.
Die VN se Veiligheidsraad het in April gestem om ongeveer 12 000 troepe en polisiebeamptes na Mali te ontplooi om die noordelike streek te stabiliseer, toesig te hou oor die terugkeer na burgerlike heerskappy en om Maliaanse soldate op te lei sodat die weermag van die land die veiligheid van die land kan hervat. Die troepe het vroeg in Julie 2013 opgedaag.
Die Toearegs, die nomadiese rebelle wat dele van die noorde oorgeneem het, het in Junie 2013 'n skietstilstand met die regering onderteken. Hulle het ingestem om beheer oor Kidal in die noorde af te staan. Die vredesooreenkoms het die weg gebaan vir presidentsverkiesings, wat 'n voorvereiste was vir 'n infusie van ongeveer $ 4 miljard aan internasionale hulp. Die eerste ronde van die verkiesing is in Julie gehou, ondanks die kommer dat die land onvoorbereid op hulle was. Stem was grotendeels vreedsaam. Ibrahim Boubacar Keita, 'n voormalige premier en president van die Nasionale Vergadering, het 39,2% van die stemme gewen, en die voormalige minister van finansies, Soumala Ciss, het 19,4% geneem, wat 'n tweede ronde noodsaak. Keita het in die tweede ronde, wat in Augustus gehou is, grootskaals gewen.
In Mei 2014 besoek Mara die noordelike dorpe Timboektoe, Kidal en Gao. Terwyl Timboektoe en Gao meestal vreedsaam was nadat die skietstilstand tussen die regering en die Tuareg -rebelle onderteken is, bly Kidal 'n rebellevesting en 'n blikkiebak, en rebelle het op hom geskiet toe hy daar aankom. Mara noem die provokasie 'n 'oorlogsverklaring', en ongeveer 1 500 Maliese troepe is na Kidal gestuur en die rebelle aangeval. Die weermag is oortref deur die rebelle, wat 50 troepe doodgemaak het, 50 gevange geneem en 'n regeringsfort in Kidal verower het. Honderde troepe het oorgegee. Minister van Verdediging, Soumeylou Boybeye Maiga, bedank ná die aanval.
Ebola -uitbraak versprei na Mali
Op 25 November 2014 het die ministerie van gesondheid van Mali twee nuwe gevalle van Ebola bevestig. Dit word as 'n terugslag beskou omdat dit gebeur het nadat die land gedink het dat dit 'n vroeëre uitbraak van die virus oorkom het. Beide gevalle is verbind met vorige gevalle. Een geval was die 23-jarige verloofde van 'n 25-jarige verpleegster wat vroeër in November aan die virus gesterf het. Die tweede geval was 'n familielid van voorheen bevestigde en oorlede Ebola -slagoffers.
Die ministerie van gesondheid van Mali was van plan om met gesondheidsbeamptes van Guinee te vergader om te bespreek hoe om die pogings om die virus te bekamp, ​​te koördineer en die kans te verminder dat addisionele gevalle na Mali ingevoer kan word. Op 31 Desember 2014 versprei die Ebola -virus steeds in Wes -Afrika met 7 905 sterftes en 20 206 bekende gevalle, volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie.
Tientalle word gyselaar in die Bamako -hotel geneem
Islamitiese ekstremiste het op 20 November 2015 by die Radisson Blu -hotel in Bamako, die hoofstad van Mali, ingestorm. Minstens 170 mense is as gyselaars geneem. Die militante was gewapen met granate en gewere. Amerikaanse en Franse spesiale operasiemagte het vinnig saam met Maliese troepe gewerk en die hotel vloer vir vloer teruggeneem. Minstens 27 mense is dood, waaronder twee van die aanvallers.
'N Extremistiese groep onder leiding van Moktar Belmoktar, 'n voormalige bevelvoerder van Al -Qaeda, het verantwoordelikheid vir die aanval aanvaar. Aangesien Mali 'n voormalige Franse kolonie was, beskou Frankryk dit as 'n ander aanval op sy belange, net 'n week na die voorvalle in Parys.
Hoe het die wêreld gereageer?
Destyds word die internasionale konsensus oor vredesbewaringspraktyke deur die VN bepaal Brahimi -verslag 'n poging om te leer uit vorige ingryping, soos Rwanda en Bosnië. In die verslag word die derde generasie vredesoperasies aanbeveel om te fokus op streeksreaksies, waarvan hulle beveel is om op te hou met die moderne weergawe van White Man & rsquos Burden of Mission Civilatrice. As dit egter nodig word, is hulle toegelaat om hoofstuk VII van die VN-handves te gebruik- om alles uit te druk oor die gebruik van geweld. En toe die Maliese regering buitelandse ingryping versoek het, is die internasionale reaksie noukeurig beplan.
Eerstens is streekspogings geprioritiseer deur die VN se gemagtigde ECOWAS om die Afrika-geleide Internasionale Ondersteuningsmissie na Mali (AFISMA) te stig, 'n meer as 6 000 troepe-inisiatief. Net so het die AU die sending van die Afrika -unie vir Mali en die Sahel (MISAHEL) vorentoe gestoot, wat as tegniese en opleidingsondersteuning gedien het. Frankryk, as 'n eks-kolonialistiese mag wat geïnteresseerd is in die beskerming van Franse burgers in die streek, in die beheer van migrasiestrome en ter voorkoming van terrorisme (sowel as in die uitbreiding van Fran & ccedilafrique, laat niemand u mislei nie), is toegelaat om in te gryp deur middel van Operasie Serval.
Ongeag hierdie noukeurig beplande pogings, het die konflik steeds oor die grense versprei, en dit het 'n bedreiging geword vir die Westerse sfeer namate terrorisme buite die Sahel -gebied beweeg het. Dit was toe die VN die huis uit die venster gooi, AFISMA -magte opneem en die tweede grootste vredesmissie in sy geskiedenis, die Multidimensionele Geïntegreerde Sending in Mali (MINUSMA), skep.
Te hel met plaaslike pogings.
Nog 'n pragtige voorbeeld van hoeveel streekspogings vooropgestel is (nie), was Frankryk se intervensie. In 2014 het dit Operation Serval opgegradeer na Operation Barkhane, sy grootste oorsese veldtog met meer as 5000 troepe en 'n jaarlikse begroting van byna 600 miljoen euro. Ongeag die suksesse, soos die moord op die AQIM -leier Abdemadel DroukdelHierdie operasie ondervind ernstige opposisie in die streek en tuis. In Frankryk is burgers moeg daarvoor om hul soldate te laat sterf, aangesien meer as 50 dood is sedert 2014. In die Mali word Frankryk & rsquos-ingryping as 'n belediging vir nasionale soewereiniteit beskou met 'n paar neo-kolonialistiese ondertone.
Intussen het die vyf lande wat die meeste geraak word deur die uitvloeisel-effekte en ndashBurkina Faso, Niger, Mauritanië, Tsjaad en Mali, die G5 Sahel geskep, 'n raamwerk vir intergouvernementele samewerking. 'N Paar jaar later het die groep die nutteloosheid van internasionale pogings besef en die G5 Sahel Joint Force geskep, wat tel op meer as 5 000 soldate.
Indien nodig, het al hierdie operasies die reg om volle krag te gebruik.
Programme vir maatskaplike welsyn en verandering
Mali bied, ten minste op papier, 'n uitgebreide welsynstelsel. Werkers is geregtig op aftreevoordele, gesondheidsorg, siekteverlof, kraamverlof en ander vorme van vergoeding. Die werklike verwesenliking van die welsynsprogram word dikwels aansienlik belemmer deur die beperkte hulpbronne van die staat. Verder sou baie aspekte van die maatskaplike welsynstelsel, selfs al was dit ten volle operasioneel, slegs loonwerkers beïnvloed, wat 'n minderheid van die totale Maliaanse werkersbevolking uitmaak. Maatskaplike welsyn bly egter die middelpunt van die regeringsagenda. Die regering van Malië, met die steun van die Wêreldbank en die IMF, beplan om die besteding aan gesondheid en onderwys te verhoog. Die meeste Maliërs werk in die sogenaamde informele sektor en maak staat op alternatiewe welsynstrategieë, soos die ontwikkeling van betroubare sosiale netwerke onder familie, vriende, bure en kollegas.
'N Kort geskiedenis van Mali
1235 = Slag van Kirina. die Sosso -ryk word verslaan deur 'n Mandinkaanse prins genaamd Sundiata Keita wat die eerste Mansa (keiser [diktator]) van die Mali -ryk word.
1255 = Uli I, seun van Sundiata Keita, word Mansa.
1275 = Abu Bakr, broer van Sundiata Keita, word Mansa.
1285 = Sakoura, 'n voormalige koninklike slaaf wat bevry is en 'n generaal in die weermag geword het, word Mansa.
1300 = Gao, 'n neef van Sundiata Keita, word Mansa.
1305 = Mohammed ibn Gao, seun van Gao, word Mansa.
1310 = Abu Bakr II, oom van Mohammed ibn Gao, word Mansa.
1311 = Abu Bakr II raak behep met wat buite die Atlantiese Oseaan lê, hy neem 2 000 skepe en vertrek die see in, om nooit weer terug te keer nie.
1312 = Musa I, agterkleinkind van Sundiata Keita, word Mansa en die Mali-ryk gaan 'n goue era binne. Op sy hoogtepunt heers die Mali-ryk in die moderne lande: Senegal, Suid-Mauritanië, Mali, Noord-Burkina Faso, Wes-Niger, Gambië, Guinee-Bissau, Guinee, Ivoorkus en Noord-Ghana.
1324 = Musa I begin die Hajj waartydens hy beroemd word om sy rykdom.
1337 = Maghan I, seun van Musa I, word Mansa.
1341 = Suleyman Ketia, oom van Maghan I, word Mansa.
1348 = die Swart Dood bereik Noord-Afrika en sou binnekort deur die Mali-ryk versprei en die goue era beëindig en 30-50% van die bevolking doodmaak.
1360 = Mari Djata II, seun van Maghan I, word Mansa.
1374 = Musa II, seun van Mari Djata II, word Mansa.
1387 = Maghan II, broer van Musa II, word Mansa.
1389 = Sandaki, 'n hoë raadgewer onder Musa II, vermoor Maghan II en word die nuwe Mansa.
1390 = Maghan III, broer van Musa II, vermoor Sandaki en word Mansa.
1400 = Musa III, van onbekende afkoms, word Mansa. Sy bewind was die territoriale agteruitgang van die Mali -ryk. Die geskiedenis van hierdie tydperk is nie bekend nie; baie Mansas van onbekende oorsprong regeer die Mali -ryk in sy agteruitgang.
1599 = Slag van Jenné. die Mali -ryk word verslaan deur 'n Marokkaanse mag wat met buskruit toegerus is. Na die geveg het die Mali -ryk in duie gestort en kleiner koninkryke het die gebied van die moderne Mali beheer.
1712 = die Bamana -ryk word gevestig en regeer 'n kleiner gebied as die voormalige Mali -ryk.
1818 = Slag van Noukouma. die Bamana -ryk word verslaan deur die Massina -ryk. dit begin die agteruitgang van die Bamana -ryk.
1861 = Slag van Segou. Bamana -ryk word verslaan en verower deur die Toucouleur -ryk.
1879 = die Franse Ryk begin met die verowering van Mali.
1890 = die Franse Ryk verower die Toucouleur -ryk.
1892 = Franse koloniale bewind in Mali, bekend as Frans Soedan, begin.
1904 = Frans Soedan word deel van die federasie van Frans Wes -Afrika, wat self 'n kolonie van die Franse Ryk is.
1946 = Frans Wes -Afrika word 'n oorsese gebied in die Franse Unie, wat die naam is vir die herorganisasie van die Franse Ryk na die Tweede Wêreldoorlog.
1958 = Frans -Wes -Afrika word ontbind, Frans -Soedan word herdoop tot die Soedanese Republiek. word nog steeds 'n oorsese gebied genoem, maar het nou interne outonomie (protektoraatstatus) in die kortstondige Franse gemeenskap (wat die Franse Unie vervang het).
1959 = Senegal sluit aan by die Soedanese Republiek om die Mali -federasie te vorm, wat interne outonomie in die Franse gemeenskap behou.
1960 = Senegal verlaat die federasie en Mali word die Republiek van Mali, 'n onafhanklike land. Modibo Keïta word president, maar hy verklaar gou 'n eenpartyreël en word diktator.
1962 = Tuareg-rebellie (1962-1964). 'n opstand deur die Tuareg -mense in die noorde van Mali. onderdruk deur die Mali -regering met die hulp van Algerië en Marokko.
1968 = 'n staatsgreep wat die regering deur die weermag omverwerp, word gelei deur Moussa Traoré, wat diktator word en die komende 23 jaar regeer in Mali.
1990 = Tuareg-rebellie (1990-1995). 'n vredesooreenkoms bereik word.
1991 = Moussa Traoré word omvergewerp deur die bevelvoerder van sy presidensiële wag, Amadou Toumani Touré. die voormalige diktator het lewenslange tronkstraf opgelê weens sy misdade, maar is begenadig en teruggetrek na 'n rustige, vreedsame lewe. Touré vorm 'n oorgangsregering wat Mali voorberei op demokrasie.
1992 = in 'n demokratiese verkiesing word Alpha Oumar Konaré president.
1997 = President Konaré word herkies vir 'n tweede termyn van 5 jaar. Ingevolge die Grondwet kan die president slegs 2 termyne dien.
2002 = Konaré verlaat die bewind nadat sy tweede termyn verstryk en Amadou Toumani Touré tot president verkies word.
2007 = President Touré word herkies vir 'n tweede termyn van 5 jaar.
2007 = Tuareg-rebellie (2007-2009). 'n vredesooreenkoms word bereik met die meerderheid van die Toeareg -rebelle.
2012 Januarie = Tuareg -rebellie (2012). Noord -Mali word verower deur 2 groepe rebelle: die MNLA (Tuareg -rebelle) wat veg vir 'n onafhanklike staat in die noorde van Mali, en die jihadiste wat veg om soveel as moontlik gebied te verower.
2012 Maart = Maliese staatsgreep d 'état. militêre offisiere onder leiding van Amadou Sanogo het die regering van president Touré omvergewerp 'n maand voordat hy sou bedank en nuwe verkiesings gehou sou word. Sanogo word diktator.
2012 April = Diktator Sanogo, onder intense internasionale ekonomiese druk, stem in tot 'n demokratiese verkiesing, maar bly aan bewind totdat die verkiesing tot die oorgangsregering toesig hou.
2013 = 'n demokratiese verkiesing word gehou en Ibrahim Boubacar Keïta word tot president verkies. maande nadat die verkiesing voormalige diktator Sanogo gearresteer is en wag nog op verhoor.
2018 = President Keïta word herkies vir 'n tweede termyn van 5 jaar.
Bamako is die hoofstad en grootste stad.
Probleme bestaan ​​steeds in Mali: dit is een van die armste nasies ter wêreld, en jihadistiese terrorisme duur steeds voort.