Lesersbrief: Boerseun by die VN maak appèl op gemeenskap om te helpJacobus du Plessis. Foto: Verskaf. Jacobus du Plessis skryf: As ŉ 24-jarige trots Suid-Afrikaanse man het ek al ŉ paar mylpale bereik, maar dis nog maar die begin van my lewenspad en ek het nog baie ideale wat ek nastreef. Ek het in ŉ normale middelklashuis in Benoni grootgeword en nooit enige gunste en gawes ontvang nie. Ek het my skoolopleiding in staatskole gehad omdat private skole eenvoudig te duur was. Ek het al op ŉ jong ouderdom besluit om oorsee te gaan studeer weens die diskriminasie teenoor wit Afrikaanse mans. Ek het aan Benoni High School gematrikuleer en met sewe onderskeidings geslaag. Daarna het ek by verskeie oorsese universiteite aansoek gedoen om regte te gaan studeer. Die doel was om soveel moontlik ondervinding oorsee op te doen en dan die kennis aan te wend as ek later na my geboorteland terugkeer. Die universiteit van Cardiff, een van die top-regsfakulteite in Brittanje, het my aansoek aanvaar. Maar dit was ongelukkig te duur vir my gesin om te bekostig. Daarom het ek op die Universiteit van Kaapstad (UK) besluit en beplan om op ŉ later stadium my studie oorsee voort te sit. Ná afloop van my eerste jaar was ek een van die tien top-LLB-studente, maar ten spyte van die prestasie, het ek uiters onwelkom gevoel. As ŉ trotse Afrikaner het die weergawe van geskiedenis wat op ons afgedwing is, my dwars in die krop gesteek. Dit het my laat voel asof ek as die enigste verteenwoordigde Afrikaner persoonlik vir die verlede verantwoordelik gehou word. Dit was uiters frustrerend om nie my opinie in dié politieke omgewing te kon lug nie. Ek het aan die einde van die studiejaar weer aansoek gedoen by oorsese universiteite, waar ek myself kon uitleef en my volle potensiaal bereik, sonder die gepaardgaande politieke bagasie. Met my uitstekende punte aan die einde van my eerste jaar aan UK het ek aansoek gedoen by verskeie universiteite waar die Engelse algemene regstelsel van toepassing is, onder meer in Brittanje, Australië, Singapoer en Hongkong. Ek was bevoorreg om ŉ beurs van die Hongkongse regering te ontvang, wat die grootste gedeelte van die onderrigkoste dek. Hongkong is een van die duurste stede ter wêreld, maar deur baie harde werk en onbaatsugtige ondersteuning van my familie het ek daarin geslaag om my studies voort te sit. My finale jaar begin in September 2017 en ek gradueer in Junie 2018. Tydens my studie was ek bevoorreg om uitgebreide blootstelling te kry wat van toepassing is op internasionale reg en internasionale mensereg. Ek het waardevolle ondervinding opgedoen deur verskeie kursusse te voltooi en deel te neem aan kompetisies soos die Jessup International Moot (skynhofkompetisie). Ek was ook werksaam as navorsingsassistent vir verskeie professore wat in menseregte spesialiseer onder andere vir ŉ genoot aan die British Institute of International and Comparative Law, een van die wêreld se voorste navorsingsinstitute vir internasionale reg. Vroeër vanjaar het ek aansoek gedoen vir ŉ internskap by die VN- kantoor van die hoëkommissaris vir menseregte (OHCHR) se eenheid vir spesiale prosedures in Genève in Switserland. Laasgenoemde is verantwoordelik vir die monitering van nasies wêreldwyd met betrekking tot hul verpligte nakoming onder sekere internasionale menseregteverdrae byvoorbeeld die internasionale verdrag vir burgerlike en politieke regte. Met my hart in my keel het ek al die nodige aansoekvorms vir die VN-internskap ingevul en vol moed gewag om te hoor of ek gelukkig genoeg sal wees om aanvaar te word. Ek is verlede maand in kennis gestel dat ek vir die internskap gekeur is. Dit strek van 20 Junie tot 31 Augustus 2017. Dit is ŉ geweldige eer om daarvoor gekeur te word en laat my voel soos ŉ atleet wat vir die Olimpiese Spele kwalifiseer. Dit is ŉ geleentheid wat min toekom en wat ek met albei hande wil aangryp. Alle VN-internskappe geskied op ŉ pro bono-basis. Die lewenskoste in Switserland is onsettend hoog en my maandelikse uitgawes word konserwatief op sowat R20 000 geraam. Daarom nader ek die Afrikaner-gemeenskap vir finansiële bystand en hoop om die kennis wat ek in die proses opdoen later te kan terugploeg.