Ons Taal: Woordeloos - Menings - Republikein
Monday, March 25th, 14:10:31
Ons Taal: Woordeloos
Vandag is ek woordeloos. Elke keer as Ma my skryfsels lees, skud Ma seker net kop. (Begrip?) Want Ma weet en ek nie. Daarom al die gewonder. Ma, hoe kommunikeer gestorwe wesens met mekaar en met hul geliefdes wat op die aarde soos miere rondhol? Soms dink ek ek hoor Ma, maar dan was dit al die tyd reën op die sinkdak of die wind wat hom opruk.
Omdat ek vandag nie woorde het nie, is ek bly dat ’n lyf sonder woorde kan praat. As ek dink aan al die boodskappe wat jy met jou arms alleen kan deurgee. “Ek is g*tvol” wys hande in die sye en arms wyd uitgevlerk, en sy sinoniem “ek is óp”, die hande in ‘n moedelose gebaar slap langs die sye, die kop effe skuins, en ’n onvergenoegde trek om jou bek. “Pasop vir jou!” word uitgesê deur daardie einste arms steeds in die sye geplant, die voorlyf, skouers en kop effe na vore geleun, die kake en lippe styf op mekaar geklem en die oë stip en dreigend.
Ja, daardie oë – verraaiers met hul groot bekke! En die wenkbroue moet jy nie weggooi nie. Soms kan twee mense met mekaar oor ‘n derde in hul midde kommunikeer sonder om ‘n woord te sê. Ek onthou hoe Boeta en Nana, toe ons kinders was, na mekaar gekyk het as ek vir hulle iets gevra het – iets wat in húlle oë simpel was. Hulle sou na mekaar kyk (bó-oor my), die een wenkbrou erg opgetrek en die ander ene af sodat die oog byna toe is, en gelyktydig hulle koppe skud. En dan het ek geweet dat ek baie jonger is as hulle, ja, die jongste.
Soos ek nou hier sit, Ma, is my gesig ontspanne en my oë nikssiende. En die boodskap: ek verlang na Ma en na Pa en na Nana en na iemande wat ek waarskynlik nie eers ken nie. Vandag kan ek nie praat nie, Ma.