Lesse uit 'n Deense venster - Diverse
Lesse uit 'n Deense venster
Redakteursnota: hierdie artikel het oorspronklik in 'n effens ander vorm verskyn op Emily se reisblog by Matador Community.
Ek het alleen wakker geword. Begin Maart, Kopenhagen.
Kaalvoet oor die vloerplanke van sy kombuis. Die koffie het gewag. Ek skink. Aan my regterkant: sy wynbottels, kookkruide, hawermoutpannetjies, tee en haselneute wat langs die rakke van die bachelor pad lê. Links van my het die klein kombuisvenster fragmente van 'n onbeskryflike Deense binnehof omraam. 'N Staalgrys lug, heldergeel verf van die volgende gebou, wasgoed fladderend pateties in die mistige mis.
Ek stap oor die donker verligte sitkamer. Koffie in die hand klim ek na sy vensterbank met 'n kombers agter my. Ek het daardie lente ure in sy venster gesit en kyk hoe Kopenhagen in die strate van die Sønder-boulevard verbystap. Dit is hier waar ek na die wêreld gekyk het, en waar hy my van oorkant die kamer dopgehou het.
Die eerste dae nadat ons ontmoet het, het ek gesukkel om 'n verskoning om hom te sien, daarom het ek hom gekies as my onderhoudsonderwerp vir 'n referaat oor Deense rassisme. Ek het in die venster gesit en sy antwoorde oorgeskryf, en hy het aan die einde van die bank aan die oorkant van die kamer gesit en sy woorde oor die delikate onderwerp geweeg. Sy knieë word teen sy bors opgetrek en hy speel met die snare aan die kraag van sy trui met 'n kappie, trek dit in teenoorgestelde rigtings en laat hulle weer oor sy bors val. Ek het sy blik in die weerkaatsing van die venster vasgekyk terwyl ek kyk hoe die koue reën onder die straatlampies onder drup.
Die laaste keer toe ek hom sien, kom ek op soek na 'n hemp wat ek agtergelaat het. Ek het in die venster gesit en haastig met my voet soos 'n teef getap terwyl hy daar rondspoeg. Toe hy uiteindelik opdaag, ronde hy die hoek na die sitkamer met die hemp aan. Hy wou dit behou. Ek het vir hom gesê ek sal hom een ​​van Boulder stuur toe ek by die huis kom. Ons het altwee geweet dit is 'n leuen. Hy het dit afgeskil en van die oorkant van die kamer af na my toe gegooi. Ek het gekyk na 'n stoïese Deense vrou wat met haar kleuter in 'n fietsstoel in die straat opry. Die klein seuntjie kyk stip na sy opgestopte sebra voordat 'n skielike hop oor die sypaadjie dit van sy hande afstorm en 'n nuwe tuiste op die nat sypaadjie vind.
Die Deense son is 'n flagrante speen, selfs op die somer. Maar in die winter van die winter, as dit agtuur opstaan ​​en voor vier begin daal, met 'n wolkbedekking heeldag weggesteek, is 'n sonstraal 'n oomblik van fassinasie, gelykstaande aan die plesier wat hy pluk na die bou van 'n meesterlike kussing-fort aan die ouderdom van 7. Die onderdrukkende duisternis is so genormaliseer dat niemand agterkom wat hulle mis voordat 'n glinsterende natuurlike helderheid deurskyn nie. Ek het gesien hoe volwasse mans in drie stukke hul bene op hul fietse uitsteek soos 'n koeldrank-kommersiële. Ek het gesien hoe gebundelde kinders hul hand van hul moeder koud hou op stampe stoepe om te verklaar: 'Solen skinner, mor.'
Gedurende die week het ek in die middel van die stad in 'n donker verligte konferensiekamer gesit. As 'n oombliklike straal verby die wolke kom, kan ek van die agterste ry af kyk hoe 'n kamer vol koppe onbewustelik na die sonverspreide venster leun soos menslike plante wat voeding soek. Ons professor het gereeld die kamer binnegekom om te staan ​​in die sonlig wat oor die vloer geval het, sonder om 'n maat van haar lesing te mis. Die sakeman wat by sy rekenaar in die kantoor oorkant die straat sit, sal voor sy venster staan. Hy kyk op, verward, maar dankbaar. En as u gelukkig was om op hierdie wonderbaarlike oomblik op straat te wees, sou die pleine skielik oorvol wees met 'n bevolking van misterieuse talle Dene, roerloos met gesigte wat na die kant toe kantel, asof die moederskip oor die stad neerdaal.
Die spesifieke oggend op die vensterbank het ek my oog op 'n Deense - 'n vrou wat êrens op pad was, goed aangetrek en met 'n plan op Sønder Boulevard gery. Maar terwyl die ontwykende strale deur die wolke skyn, skop sy haar been oor die sitplek, haar voete slaan die sypaadjie, en sy vertraag haar pas om haar fiets te loop in 'n spontane liefdesverhouding met die son. Die son was agter my en skyn intens teen die aangesig van die aangrensende geboue. Sy kruis die straat, en haar tempo neem stil totdat sy in die lig oorsteek. Sy leun met haar fiets teen 'n boom in die omgewing en draai haar rug na die rooi baksteenmuur van die gebou en leun daarop om steun te gaan staan ​​sonder beweging met haar oë.
Sy vroetel van tyd tot tyd, pas haar sjaal, haar bril op, skuif haar hande van haar sakke na haar sye toe. Maar haar voete is tien minute lank onder die vensterbank van 'n ander Dane-rooi baksteen geplant, waarvan die eienaar waarskynlik dieselfde son êrens anders in die stad aanbid.
Toe die wolke weer inrol, sien ek hom. Hy dra 'n groen slootjas met 'n kap, en gaan uit sy systraat op sy fiets, parkeer aan my sy en kom vyf verdiepings onder my in. Ek kyk toe die vrou haar oë stadig oopmaak en die paar treë stap om haar fiets te gaan haal. Sy skop haar been terug oor die stoel en haar dag onder die bewolkte lug hervat.
'Moenie beweeg nie,' sê hy. 'N Groen slootjas slaan op die vloer en hy neem sy kamera op. 'Kyk weer deur die venster.'
Ek kyk af op straat, maar die vrou draai om. Sy is weg soos die sonskyn.
'Dit is 'n goeie een.' Hy het die kamer oorgesteek om homself langs my op te lig. Ons sit knieë op knieë, neus tot neus. Hy het aan my hare geraak. 'Wat het jy vanoggend gedoen, lief?'