Die manier waarop ek my hartseer hanteer het - ivbbble
Om positief en gefokus te bly as u TTC is, is moeilik, veral as u die hartseer van mislukte behandeling ervaar het. Met elke mislukking het ek 'n gevoel van oorweldigende smart ervaar, want ek is seker met soveel van u
Ek het 3 keer gedruip. Elke keer as ek deur verskillende stadiums van smart vir die kind gegaan het, het ek gedink ek gaan in my arms hou.
Pyn en hartseer
Die opwaartse draai
Heropbou en deurwerk
Aanvaarding en hoop
As die wêreld tans in chaos is, en u vrugbaarheidsbehandeling ingehuldig word, sal hierdie gevoelens van smart vir soveel van u nog groter word, so ek wil nou net sê dat ek u almal soveel liefde stuur.
Ek onthou die eerste keer dat ek die oproep gekry het om te sê dat my behandeling misluk het. My dokter het my vertel dat daar geen swangerskap was nie. Ek het eenvoudig geantwoord: 'OK, baie dankie' en toe opgehang.
Ek het tot totale skok gegaan. Ek het nooit gedink dat die behandeling sou misluk nie
Ek het baie van my eie hanteringstegnieke probeer. Ek het eers probeer wegkruip. Ek wou alleen wees met my hartseer. Ek wou in my hartseer wikkel en ek wou nie glimlag nie. Ek sou ure met my dagboek sit en my seer en woede op die blaaie gooi. Ek wou nie die jammerte hê van my 'vrugbare vriende' wat nie 'n idee het hoe rou hierdie pyn is om te weet of u ooit 'n moeder vir 'n kind sal wees nie. My dagboek was 'n groot deel van my voortbestaan.
Toe wou ek in opstand kom, dus is ek 'n paar dae nadat my behandeling misluk het, en ek het heeltemal 'gepleister'.
Tot vandag toe sou ek sê dat dit die dronkste was wat ek nog ooit was. Die pyn van die kater, nog steeds vars in my kop na al die jare!
Ek het nie gedink om 'n berader te gaan soek wat in onvrugbaarheid spesialiseer nie. My eerste mislukte behandeling was 11 jaar gelede. Niemand het selfs genoem dat dit 'n opsie was nie. Destyds was daar nie ondersteuning of inligting van Facebook-groepe of aanlyn-tydskrifte soos hierdie nie. Ek het niemand geken wat misluk het nie. Ek kon nie iemand uitreik wat misluk het nie. Daarom het ek hartseer by Google ingetik in die hoop van leiding. Dit is wat ek gevind het:
Hoe kom jy oor die rou?
Druk jouself uit.
Laat jouself hartseer voel.
Hou u roetine aan.
Vermy dinge wat die pyn verdoof, soos alkohol.
Afgesien van die 'vermy alkohol' en die 'gaan na berading'-bietjie, merk ek die punte van die lys af, maar die hartseer het my hart nog tot 'n ruk geruk.
Maar toe stel 'n vriend wat 'n geliefde verloor het, voor dat ek 'n genesende snitlys maak met liedjies, want luister na musiek kan ons help om ons emosies te verwerk en vorentoe te beweeg. Die liedjies wat u kies, kan help om die gevoelens wat woorde uitdaag, te navigeer. Ek het 'n bietjie navorsing hieroor gedoen en uitgevind dat baie beraders musiek gebruik as 'n hanteringstegniek vir mense wat hartseer het.
Die wetenskap daaragter is gebaseer op die konsep 'entrainment' - 'die sinchronisasie van organismes met 'n eksterne ritme'. Ons breingolwe, hartklop en motoriese gebiede is geneig om in lyn te kom met die ritme van 'n lied, wat ons help om ons emosies te verwerk en vorentoe te beweeg. Daar is ook bewys dat musiek pyn vergemaklik en 'endogene opioïede' in die brein vrylaat.
Dus, die eerste lied wat ek gekies het, sou my destydse emosionele toestand weerspieël - volkome hartseer en verwoesting.
Navorsers het gevind dat selfs hartseer musiek aktiwiteite in die belonings- en plesiercentra van die brein stimuleer. Ek was nie seker hoe om na 'n hartseer liedjie te luister my beter sou voel nie, maar ek het daarmee saamgegaan. Ek het Songbird gekies deur Eva Cassidy.
My vriend het gesê dat ek dan drie of vier liedjies moet byvoeg wat my geleidelik in die rigting van my verlangde emosionele toestand sou bring, dit wil sê pure vreugde om moeder te word !! (Obvs!) Ek het 'n handjievol liedjies gekies wat my vertroos, maar die een wat uitstaan ​​(en moenie my oordeel op my angswekkende musiekkeuse nie!) was 'Wat van nou' deur Westlife. Ek het dit nie vir die lirieke gekies nie, maar vir die manier waarop dit my emosioneel sou laat lig.
Ek het altyd na my snitlys geluister terwyl ek deur Victoria Park op pad werk toe was. Dit was my 'mix tape', net vir my, om my te troos.
Toe die Westlife-liedjie aanbreek (ek voel nog steeds ongemaklik om my liedjiekeuse met jou te deel!) Sou my bui opgelig het. Ek sou begin visualiseer om 'n stootwaentjie deur die park te stoot, neer te kyk na my baba wat na my terug glimlag.
My snitlys was ongetwyfeld ongelooflik genesend. Dit was amper soos 'n vorm van meditasie. Ek het gevind dat die 30 minute 'my tyd' beteken het dat ek dan kon kom werk toe om mense in die gesig te staar.
Ek het al voorheen almal met julle gedeel nadat ek 4 jaar probeer het, ek twee seuns gehad het. Lola en Darcy is vanjaar 10 en ek knyp myself elke dag vas dat hulle eintlik myne is.
'N Maand gelede het ek vroeg klaargemaak en met my man planne gemaak om hom en my dogters in Victoria Park te ontmoet. Toe ek deur die park stap om by hulle uit te kom, trek ek my iPod uit. (ja, ek het nog 'n iPod!) Ek blaai deur my genesende snitlys wat ek altyd sal skat. Ek het die Westlife-lied aangehad en die grootste glimlag ooit geglimlag.
Verlang na 'n kind is 'n onmiskenbare pyn. Ek sê nie dat 'n snitlys dinge sal verbeter of jou hartseer sal wegneem nie. Ek sê miskien probeer om jouself te troos as jy kan. Skep 'n snitlys en probeer om jouself toe te laat dat die hoofruimte jou gedagtes verwerk.
Ek sal ook graag wil weet of u 'n lekkerder liedjie het as myne!
Soos altyd stuur ek julle almal soveel liefde en ondersteuning.
Tags: hartseer, onvrugbaarheid