Patton in die Heilige Land - Geskiedenis - Oorloë - 2021
Aan die einde van 1943, terwyl die bevelvoerders van Patton sy lot besluit, het die geallieerde leiers - Roosevelt, Churchill en Stalin - in Teheran vergader om die strategie vir die verslaan van Duitsland en die planne vir die naoorlogse wêreld te bespreek. As hy nie seker is van die rol wat hy mag speel in die komende inval in Europa nie, het Patton 'n toer na die Heilige Land en Malta geneem.
Die generaal is net so aangetas deur die Kruisvaarder-toerisme-aantreklikhede soos by die Bybelse gebiede. Die generaal beskou homself as 'n afstammeling van die krygers, deel van dieselfde geslagslyn van stryders wat hul lewens vir 'n edele saak met risiko gevoer het. Maar as 'n toegewyde Christen - ongeag wat die ontheiliging in sy toesprake anders voorgehou het - kon hy nie anders as om beweeg te word deur in die voetspore van Jesus te loop nie. Tog het hy die Heilige Land as 'n generaal beskou en die uittog van die Israeliete uit Egipte en na die Beloofde Land gesien, wat logistiek, voorsieningskettings en voorsiening betref.
14 Desember 1943
Ons het om 0700 met die vliegtuig na Jerusalem vertrek en die kanaal net suid van die Tenesmeer oorgesteek, naby die plek waar die kinders van Israel gekruis het.
Dit het nooit by my opgekom voordat hierdie vlug, toe die Jode oorgesteek het, dit onnodig was om enigiets te ry nie, want daar is 'n stuk woestyn vanaf die Bittermeer tot in die Middellandse See, wat geen water daarop gehad het nie. Hulle het egter oor die weg gekom en Napoleon het omtrent dieselfde plek oorgesteek en ook sy tasse verloor toe die wind skuif.
Van die kanaal af het ons gevlieg volgens Allenby se vooruitgang en gekruis by Wadi El Arish op die plek waar die geveg plaasgevind het. Dit is 'n baie minder formidabele hindernis as wat ek uit die boeke versamel het.
Beerseba en die omliggende land lyk nie te moeilik nie, maar die land is beslis 'n absolute sandsee van die putte af, en dit is moeilik om te begryp hoe Allenby ooit 'n kavalerykorps daaroor geskuif het.
Van Beerseba af het ons oor Hebron en Bethlehem gevlieg en weswaarts gedraai net suid van Jerusalem, uiteindelik by Aqir, naby die kus, waar ons met 'n paar motors te staan ​​gekom het en dertig myl na Jerusalem gery het.
Die enigste rede om Palestina 'n 'land van melk en heuning' te noem, is in vergelyking met die woestyn wat dit onmiddellik omring. Dit bestaan ​​uit niks anders as onvrugbare klipperige heuwels waarop 'n paar olyfbome 'n onseker bestaan ​​het. Ons het nie 'n enkele byekorf gesien nie, hoewel daar 'n hele aantal mimosa-bome was.
Toe ons Jerusalem bereik het, is ons ontmoet deur majoor-generaal D. F. McConnell, wat die distrik beveel. Hy het ons 'n Britse priester, wat 'n lang tyd in Jerusalem gewoon het, aan ons gegee as 'n gids vir die besienswaardighede.
Ons het die stad binnegekom deur die hek wat Tancred storm toe die stad die eerste keer ingeneem is (A.D. 1099). Die Kerk van die Heilige Graf dek beide die graf van Christus en ook die plek waar die kruis gestaan ​​het. Dit word bestuur deur 'n saamgestelde groep bestaande uit Katolieke, Grieke en Koptese, en deur 'n vreemde toevallige kans, of Britse politieke insig, is die deurwagter 'n Mohammedaan.
Dit was my anomalie dat ek tydens my hele besoek aan Jerusalem deur vier geheime diensmense bewaak is, en die vreemdste deel daarvan was dat die geheime diensmense by my ingekom het toe ek by die graf ingekom het. Mense moet baie min vertroue hê om moord op so 'n plek te vrees.
Van die graf af is ons na die Crusaders Chapel waar die ridders van Jerusalem ridder geword het. In hierdie kapel is die swaard wat veronderstel is om by hierdie geleenthede gebruik te word. Na my mening is dit 'n valsheid, aangesien die pommel nie die regte vorm het nie en ook nie voldoende gewig het nie. Die pommels van die swaarde van die kruisvaarders is meestal in die vorm van 'n klip of 'n stuk lood gekerf, wat in 'n vroeër stadium eintlik daar vasgemaak was. Hierdie pommel was in die vorm van 'n stomp eikel. Die kruiswag en die vorm van die lem was korrek.
Van hier af is ons na die plek waar die Kruis gestaan ​​het. Die grootste deel van die berg is tydens die Romeinse besetting weggesny toe hulle die graf opgevul en 'n tempel van Venus opgerig het oor die berg sowel as die graf. Daar is egter 'n altaar wat veronderstel is om op die presiese plek te wees waar die Kruis opgerig is.
Terwyl ek in hierdie kapel was, het ek 'n rosekrans vir Mary Scally, sy kleuterskoolverpleegster, gekry en dit op die altaar geseën.
Nadat ons die kerk verlaat het, het ons die Weg van die Kruis gevolg, 'n vuil straat, tot by die punt waar die Forum van die Romeinse Kerk gestaan ​​het. Ek sou dink die afstand is minder as 'n halwe kilometer. Benewens die Stasies van die Kruis wat deur die Katolieke gebruik word, het die Grieke 'n aantal ekstra, sodat dit bykans 'n daguitstappie is vir 'n Griekse priester om in die straat af te loop, want hulle moet voor elke stasie stop. .
Van die Forum het ons in die motors geklim en na die Tuin van Getsemane gery, waar daar nog olyfbome is wat nog net moontlik bestaan ​​het ten tye van die kruisiging.
Na middagete saam met die kommandant-generaal, ry ons terug na die vliegveld en vlug terug na Kaïro langs die kus, verby Gasa. Alhoewel ek baie noukeurig gekyk het, kon ek geen aanduiding van die gevegte sien nie, maar ek het wel die kaktusskans waar die tenks vasgesit het, herken. Ons het Kairo net in die donker bereik, nadat ons die reis wat die kinders van Israel veertig jaar geneem het, op een dag voltooi het.
Na die Heilige Land het Patton na die Middellandse See-eiland Malta getrek. Hier het hy baie van die Knights of Malta en die reëls van hul orde geskryf. As 'n loopbaan militêre man, kon Patton nie anders as om gefassineer te word deur hul gebruike nie. Hy het breedvoerig kommentaar gelewer op die vier geloftes wat elke ridder op die ranglys ingestel het: oor armoede, kuisheid, nederigheid en gehoorsaamheid.
Patton het sy gedagtes in sy joernaal opgeneem:
Malta, wat ons om drie-uur bereik het, verskil baie van die manier waarop ek dit voorgestel het. Dit is byna heeltemal bedek met dorpies en die gebiede tussen hulle is vol klein velde. Die enigste plek waar hierdie druk nie bestaan ​​nie, is op die lugvelde. . . .
Die interessantste wat ek gesien het, is die biblioteek van die Knights of Malta. Ons is deur die bibliotekaris geneem. Hy praat en lees nege tale in die draaiboek, en hy kan dus die waardevolle versameling manuskripte in die biblioteek vertaal.
Een codex wat uit 1420 dateer en die lewe van die heilige Anthony uitbeeld, wat sy tyd deur die duiwels in die vorm van pragtige vroue nagestreef het, was vir my veral interessant, want op een van die foto's was dit 'n wapenwinkel waarin wapenrustings geplaas is, wat wissel van die begin van 1100 tot 1400, is te koop aangebied, net soos 'n mens klere in 'n pandjieswinkel ophang. Die punt van belang is dat die meeste geskiedkundiges geneig is om wapens op datum te klassifiseer, terwyl ons hier 'n visuele bewys het dat al die vorme van pantser, beide pos en bord, nog tot 1400 gebruik word.
'N Interessante kodex was een van die oorspronklike afdrukke van die Bybel met houttipes. In hierdie geval is al die hoofstede weggelaat en daarna met die hand verlig.
Om 'n ridder van Malta te wees, was dit nodig om sestien kruise van adel te hê, sodat wanneer iemand opdaag om 'n ridder te word, hy sy geslagsregister moes voorlê, wat toe deur 'n kollege vir heraldiese studies bestudeer is, en, indien korrek bewys, toegelaat om aan te sluit. Aangesien al hierdie geslagsregisters, wat tot op hede in 1100 tot vandag toe gered is, in die biblioteek bewaar word, is dit die grootste historiese stamboom ter wêreld.
Benewens die vereiste van sestien kruisings van adel, moes 'n ridder agttien maande ter see op die galge as vegter spandeer en daarna in 'n hospitaal gaan werk.
Die ridders moes ook vier geloftes afneem: Armoede, kuisheid, nederigheid en gehoorsaamheid. Die gelofte van armoede het vereis dat hy vier vyfdes van sy destydse boedel aan die Orde moes gee. As hy egter 'n suksesvolle ridder was, het hy meer as honderdvoudig van die Orde ontvang oor wat hy gegee het, sodat die meeste van hulle baie ryk gesterf het. Dit was veral waar voor 1800, toe die ridders 'n soort wurggreep gehad het in die privaatonderneming in die Middellandse See en hulle haat teen die Turke gebruik het om hul eie piraterye teen Turke en teen enige ander te verswyg wat hulle kon vang.
Die gelofte van Kuisheid is nie afgedwing nie, behalwe deur een Grootmeester, wat om die amoreuse aktiwiteite van sy afhanklikes te ontmoedig, vereis dat al die meisies oorkant die hawe van die forte woon, sodat wanneer 'n ridder sy dame wou sien - liefde, moes hy dwarsboom en sodoende homself groot diskrediet bring. Die diskrediet het blykbaar bestaan ​​uit ander ridders wat hom gejuig het.
Die gelofte van Nederigheid is bewerkstellig deur die eenvoudige hulpmiddel om drie keer die voete van 'n arme man te was. Die gelofte van Gehoorsaamheid is streng afgedwing.