Voedselsekerheid: heroorweeg die landbou -revolusie - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die landbou- of neolitiese (nuwe-steentydperk) rewolusie , dui op die geboorte van die moderne beskawing. Tradisionele wysheid sê dat dit toe ons begin word het. Dit is toe dat ons begin om gewasse te verbou, stede te bou, handelsroetes te ontwikkel, gespesialiseerde kunsvlyt en vaardighede te beoefen, en ons begin om die volledig ontwikkelde spesie te word wat ons geword het. Dit is toe dat ons begin wegbeweeg het van primitiewe, miskien selfs wrede, jagterversamelaars wat voortdurend op die rand van hongersnood geleef het op 'n bestaansdieet. Dit is toe dat ons ons omgewing begin verower en onderwerp. Dit was die begin van 'n tyd van groot vooruitgang en verligting. Of was dit?
Detail van 'n miniatuur van 'n man wat met osse ploeg. Beeld geneem van Bestiary. Geskryf in Latyn en Frans. (Publieke domein )
Watter het die eerste keer gebou of landbou geword?
Is dit tyd om weer te ondersoek wat ons almal so lank geleer het dat dit nou ten volle in ons denke ingebed is tot die punt waar ons dit amper nie meer bevraagteken nie? Durf ons weer so 'n basiese, onderliggende 'feit' van die antropologiese geskiedenis ondersoek? En om die idee nog 'n stap verder te neem, was die landbou -rewolusie 'n stap vorentoe in ons evolusie, of was dit eerder 'n nadeel - 'n doodloopstraat wat ons tot dusver ten minste daarvan weerhou het om ons doelwit te bereik ontwikkelde, geestelike wesens?
Dit is 'n radikale, maar toenemend belangrike, denkwyse wat momentum kry by ernstige akademici wat toenemend bekommerd is oor die buite-beheer van bevolkingsgroei. Die huidige, tradisionele en algemeen aanvaarde akademiese mening lui: Toe ons voorouers saamgespan het om groot megalitiese komplekse regoor die wêreld te bou, soos Göbekli Tepe in Anatolië, Eridu, Uruk en Ur in Mesopotamië, Luoyang op die sentrale vlakte van China en ander ou stede in verskillende tydperke, moes hulle 'n stabiele voedselvoorraad voorsien vir 'n vinnig groeiende bevolking. Die debat gaan voort oor die eerste, bou of landbou. Met ander woorde, het die ontwikkeling van die landbou gelei tot 'n sedentêre bevolking wat spoedig gegradueer het na 'n stedelike beskawing? Of het stedelike beskawing die noodsaaklikheid van landbou geskep?
Uit die koninklike grafte van Ur toon die Standard of Ur -mosaïek, gemaak van lapis lazuli en skulp, vredestyd.
Die meeste akademici is geneig om eersgenoemde, eerder as laasgenoemde, teoretiseer. Dit lyk logies om aan te neem dat die verandering na grootskaalse landbou gelei het tot die groei van stede. Maar dit is belangrik om te onthou dat dit die aanvaarde teorie geword het omdat dit lyk logies , nie omdat dit noodwendig uit die argeologiese rekord afgelei is nie.
Hoofstuk 2. Voedselsekerheid: begrippe en metings 
Hierdie hoofstuk kyk na die oorsprong van die konsep van chroniese voedselonsekerheid, die implikasies vir meting, en dui aan dat 'n aanvullende ondersoek na die implikasies vir verbygaande voedselonsekerheid van handelsliberalisering nodig is. Die voedselkrisis van 2002 in Suider -Afrika word gebruik om kwessies uit te lig vir verdere bespreking.
2.2 Definiëring van voedselsekerheid
Voedselsekerheid is 'n buigsame konsep, soos weerspieël in die vele pogings tot definisie in navorsing en beleidgebruik. Selfs 'n dekade gelede was daar ongeveer 200 definisies in gepubliseerde geskrifte . Wanneer die konsep in die titel van 'n studie of die doelwitte daarvan ingebring word, is dit nodig om deeglik te kyk om die eksplisiete of geïmpliseerde definisie  vas te stel.
Die voortgesette evolusie van voedselsekerheid as 'n operasionele konsep in openbare beleid weerspieël die groter erkenning van die kompleksiteit van die betrokke tegniese en beleidsvraagstukke. Die mees onlangse noukeurige herdefiniëring van voedselsekerheid is wat onderhandel is tydens die internasionale konsultasie wat tot die Wêreldvoedselberaad (WFS) in November 1996 onderhandel het. Bankdokumente van die middel-tagtigerjare word hieronder uiteengesit, met elke substantiewe verandering in die definisie onderstreep. 'N Vergelyking van hierdie definisies beklemtoon die aansienlike rekonstruksie van amptelike denke oor voedselsekerheid wat oor 25 jaar plaasgevind het. Hierdie verklarings bied ook 'n aanduiding van die beleidsontledings, wat ons begrip van voedselsekerheid as 'n probleem van internasionale en nasionale verantwoordelikheid hervorm het.
Voedselsekerheid as 'n konsep het eers in die middel van die sewentigerjare ontstaan ​​in die besprekings van internasionale voedselprobleme in 'n wêreldwye voedselkrisis. Die aanvanklike fokus was hoofsaaklik op voedselvoorsieningsprobleme - om die beskikbaarheid en tot 'n mate die prysstabiliteit van basiese voedsel op internasionale en nasionale vlak te verseker. Hierdie aanbod aan internasionale kant, internasionale en institusionele, weerspieël die veranderende organisasie van die wêreldwye voedselekonomie wat die krisis tot gevolg gehad het. 'N Internasionale onderhandelingsproses het gevolg, wat gelei het tot die Wêreldvoedselkonferensie van 1974 en 'n nuwe stel institusionele reëlings wat inligting, hulpbronne vir die bevordering van voedselsekerheid en forums vir dialoog oor beleidskwessies  dek.
Die kwessies van hongersnood, honger en voedselkrisis is ook uitgebreid ondersoek na die gebeure in die middel 1970's. Die gevolg was 'n herdefinisie van voedselsekerheid, wat erken het dat die gedrag van potensieel kwesbare en geaffekteerde mense 'n kritieke aspek is.
'N Derde, miskien baie belangrike faktor in die wysiging van voedselsekerheid, was die bewyse dat die tegniese suksesse van die Groen Revolusie nie outomaties en vinnig tot dramatiese vermindering in armoede en vlakke van ondervoeding gelei het nie. Hierdie probleme is erken as gevolg van 'n gebrek aan effektiewe vraag.
Amptelike konsepte van voedselsekerheid
Die aanvanklike fokus, wat die wêreldwye kommer van 1974 weerspieël, was op die volume en stabiliteit van voedselvoorrade. Voedselsekerheid is in die Wêreldvoedselberaad van 1974 gedefinieer as:
Beskikbaar te alle tye van voldoende wêreldvoorraad van basiese voedsel om 'n bestendige uitbreiding van voedselverbruik te handhaaf en skommelinge in produksie en pryse te vergoed " .
In 1983 het FAO sy konsep uitgebrei tot die beveiliging van toegang deur kwesbare mense tot beskikbare voorrade, wat impliseer dat die aandag gebalanseer moet word tussen die vraag- en aanbodkant van die voedselsekerheidsvergelyking:
En verseker dat alle mense te alle tye fisiese en ekonomiese toegang tot die basiese voedsel het wat hulle nodig het " .
In 1986 het die uiters invloedryke verslag van die Wêreldbank "Poverty and Hunger "  gefokus op die tydelike dinamika van voedselonsekerheid. Dit het die algemeen aanvaarde onderskeid tussen chroniese voedselonsekerheid, gepaard met probleme met voortgesette of strukturele armoede en lae inkomste, en oorgangsvoedselonsekerheid, wat periodes van verskerpte druk veroorsaak deur natuurrampe, ekonomiese ineenstorting of konflik behels. Hierdie konsep van voedselsekerheid word verder uitgebrei in terme van:
Toegang van alle mense te alle tye tot genoeg kos vir 'n aktiewe, gesonde lewe.
Teen die middel van die negentigerjare is voedselsekerheid erken as 'n groot bron van sorg, wat strek oor 'n spektrum van individu tot wêreldwye vlak. Toegang behels egter nou genoeg voedsel, wat dui op volgehoue ​​kommer oor proteïen-energie-ondervoeding. Maar die definisie is uitgebrei om voedselveiligheid en voedingsbalans op te neem, wat die kommer weerspieël oor die samestelling van voedsel en geringe voedingsbehoeftes vir 'n aktiewe en gesonde lewe. Voedselvoorkeure, sosiaal of kultureel bepaal, het nou 'n oorweging geword. Die potensieel hoë mate van konteksspesifisiteit impliseer dat die konsep beide sy eenvoud verloor het en nie self 'n doel was nie, maar 'n tussenganger van aksies wat bydra tot 'n aktiewe en gesonde lewe.
Die UNDP -verslag oor menslike ontwikkeling van 1994 bevorder die konstruksie van menslike veiligheid, insluitend 'n aantal komponente, waarvan voedselsekerheid slegs een was . Hierdie konsep hou nou verband met die menseregteperspektief op ontwikkeling wat op sy beurt die besprekings oor voedselsekerheid beïnvloed het. (Die WIDER -ondersoek na die rol van openbare optrede in die bekamping van honger en ontbering, het geen afsonderlike plek vir voedselsekerheid gevind as 'n organiserende raamwerk vir aksie nie. In plaas daarvan het dit gefokus op 'n wyer konstruksie van sosiale sekerheid wat baie verskillende komponente bevat, insluitend natuurlik , gesondheid en voeding ).
Die Wêreldvoedselberaad van 1996 het 'n nog meer komplekse definisie aanvaar:
Voedselsekerheid op individuele, huishoudelike, nasionale, streeks- en globale vlak [word bereik] wanneer alle mense te alle tye fisiese en ekonomiese toegang tot voldoende, veilige en voedsame voedsel het om aan hul dieetbehoeftes en voedselvoorkeure te voldoen. 'n aktiewe en gesonde lewe ". 
Hierdie definisie word weer verfyn in The State of Food Insecurity 2001:
" Voedselsekerheid [is] 'n situasie wat bestaan ​​wanneer alle mense te alle tye fisiese, sosiale en ekonomiese toegang het tot voldoende, veilige en voedsame voedsel wat voldoen aan hul dieetbehoeftes en voedselvoorkeure vir 'n aktiewe en gesonde lewe " [ 31].
Hierdie nuwe klem op verbruik, die vraagkant en die kwessies van kwesbare mense se toegang tot voedsel, word die beste geïdentifiseer met die seminale studie deur Amartya Sen . Omdat hy die konsep van voedselsekerheid gebruik, fokus hy op die regte van individue en huishoudings.
Die internasionale gemeenskap het hierdie toenemend breë stellings oor gemeenskaplike doelwitte en geïmpliseerde verantwoordelikhede aanvaar. Maar die praktiese reaksie daarvan was om te fokus op smaller, eenvoudiger doelwitte om internasionale en nasionale openbare optrede te organiseer. Die verklaarde primêre doelwit in die internasionale ontwikkelingsbeleidsdiskoers is toenemend die vermindering en uitskakeling van armoede. Die 1996 WFS gee 'n voorbeeld van hierdie beleidsrigting deur die primêre doelwit van internasionale optrede op die gebied van voedselsekerheid te maak om die aantal honger of ondervoede mense teen 2015 te halveer.
Voedselsekerheid kan in wese beskryf word as 'n verskynsel wat met individue verband hou. Dit is die voedingsstatus van die individuele lid van die huishouding wat die uiteindelike fokus is, en die risiko dat die toereikende status nie bereik of ondermyn word nie. Laasgenoemde risiko beskryf die kwesbaarheid van individue in hierdie konteks. Soos die definisies hierbo geïmpliseer impliseer, kan kwesbaarheid voorkom as 'n chroniese en oorgangsverskynsel. Nuttige werkdefinisies word hieronder beskryf.
Voedselsekerheid bestaan ​​wanneer alle mense te alle tye fisiese, sosiale en ekonomiese toegang het tot voldoende, veilige en voedsame voedsel wat voldoen aan hul dieetbehoeftes en voedselvoorkeure vir 'n aktiewe en gesonde lewe. Huishoudelike voedselsekerheid is die toepassing van hierdie konsep op gesinsvlak, met individue binne huishoudings as die fokuspunt.
Voedselonsekerheid bestaan ​​wanneer mense nie voldoende fisiese, sosiale of ekonomiese toegang tot voedsel het soos hierbo gedefinieer nie.
Huishoudelike metings: die fokus op chroniese honger en armoede
Ondervoeding, wat in die amptelike literatuur dikwels as sinoniem met die meer emosionele term honger beskou word, is die gevolg van voedselinname wat voortdurend onvoldoende is om aan die energie-vereistes in die dieet te voldoen.
Meting is tipies indirek en gebaseer op voedselbalanse en data oor nasionale inkomste en verbruikersuitgawes. Deur honger en ondervoeding met onvoldoende voedselinname te koppel, kan voedselonsekerheid gemeet word aan die beskikbaarheid en skynbare verbruik van stapelvoedsel of energie-inname . Hierdie tipe meting stem ooreen met die vroeër smaller definisies van chroniese voedselonsekerheid .
Waar internasionale dwarssnit- en nasionale tydreeksvergelykings getref word, soos in SOFI 2001, is nasionale ramings gebaseer op die gemiddelde beskikbaarheid van stapelvoedsel per kop of skynbare verbruik. Die ramings kan ook geweeg word deur bewyse van voedseluitgawes volgens inkomstekategorieë vir lande waar verbruikersopgawes -opnames nie beskikbaar is nie. Omdat armoedegrens, soos dié wat deur die Wêreldbank bereken is, ook aannames oor dieet -inname weerspieël, is daar in hierdie gevalle onvermydelik 'n hoë mate van korrelasie met ramings van armoede en uiterste armoede .
Die internasionale vergelyking van landberamings van chroniese voedselonsekerheid weerspieël dus deursnee-patrone en neigings in voedselproduksie, aangevul met wat opgeteken is oor die handel in basiese voedsel (effektief graan), soos opgeneem in nasionale voedselbalanse. Hierdie vergelykings toon groot verskille in voedselsekerheid tussen die ontwikkelingskategorieë van lae-, middel- en hoërinkomste -lande, asook 'n aansienlike afwyking binne kategorieë.
Pogings om hierdie verskille binne kategorieë, en in veranderings oor tyd in die voorkoms van ondervoeding, te verduidelik, het beperkte sukses behaal. SOFI 2001 merk op dat groepe veranderlikes wat skokke en groei in landbouproduktiwiteit weerspieël, 'n beduidende invloed het op die verklaring van periodieke verskille in landprestasie, maar kom tot die gevolgtrekking: ". pogings om 'n eenvoudige rede vir goeie of slegte prestasie te soek, is nie baie nuttig nie. Die mag van slegs 'n paar veranderlikes om veranderinge in hoogs uiteenlopende en inderdaad unieke nasionale situasies te verduidelik, is beperk " .
Die faktore wat hierdie vorm van statistiese ondersoek onderlê, sluit in die assosiasie van 'n enkele afhanklike veranderlike wat chroniese voedselonsekerheid verteenwoordig, met volmagveranderlikes vir verskille tussen lande en veranderinge in die landbouhandelsregime. Dit is egter nie geskik om handel en voedselsekerheid te bestudeer nie.
Die probleem met onbetroubare gegewens oor produksie en onaangetekende handel is onvermydelik, maar dit kan ernstig wees vir baie van die mees voedselonseker lande in Afrika suid van die Sahara. Die huidige krisis in Suider -Afrika beklemtoon hierdie kwessie. Malawi blyk sedert die vroeë negentigerjare een van die twaalf lande te wees wat die beste gevaar het om voedselsekerheid te verbeter . Daar is egter tans baie debat oor die betroubaarheid van voedselproduksiegegewens, veral vir wortels en knolle in hierdie land. Tendense vir lande waarin dit 'n belangrike stapelvoedsel is, veral in lewensonderhoud, en vergelykings tussen hierdie en ander lande is 'n bron van dubbelsinnigheid.
'N Belangrike gaping binne die land bestaan ​​in huidige ontledings van voedselonsekerheid, wat fokus op nasionale vlak of op individuele vlak, soos weerspieël in die gemiddeldes wat afgelei word as die verhouding van die nasionale aggregate of 'n nasionale skatting. Die gaping is die duidelikste vir groter lande soos Brasilië, Indië, Nigerië of die Russiese Federasie. Aansienlike binnelandse streeks- of sonverskille in die struktuur en dinamika van voedselsekerheid is ook waarskynlik - byvoorbeeld as gevolg van 'n vinniger landbou -ontwikkeling in die Punjab- en Haryana -state in Indië of tydelik weens droogte in Noord -Nigerië. Die neigings in voedselsekerheid, net soos in armoede, is moontlik nie heeltemal duidelik op nasionale vlak nie. Daarom moet 'n ondersoek na 'n proses soos handelsliberalisering wat landvergelykings behels, sensitief wees vir moontlik belangrike veranderlikes binne groter ekonomieë. Dit impliseer die behoefte aan streeksontledings om ondersoeke op landvlak aan te vul. Die gevallestudie van Guatemala illustreer die binnelandse dimensie wat ontbreek in nasionale voedselsekerheidsbeoordelings .
Die definisie van ondervoeding sluit in swak opname en/of swak biologiese gebruik van voedingstowwe wat verbruik word. Die mees geskikte aanname vir 'n landbou -ekonomiese analise is om hierdie faktore te ignoreer. Maar ook die huidige krisis in Suider -Afrika dien as 'n herinnering: daar kan beduidende verskille tussen lande wees in hierdie faktore en die manier waarop dit verander. Die verslegtende gesondheidstoestand in Suider -Afrika kan die voedingstatus verswak, nie net met die herhaling van malaria en tuberkulose nie, maar veral as gevolg van die vinnige verspreiding van MIV/vigs, met 'n voorkoms van 25 persent en meer onder die ekonomies aktiewe volwasse bevolking. . Mense kan kwesbaarder word, en die ekonomie is dus meer broos en sensitief vir steeds kleiner skokke. Dit is ook 'n rede om die belangrikheid van verbygaande, akute voedselonsekerheid te heroorweeg.
2.3 Die proses van liberalisering en verbygaande voedselonsekerheid
Beleidsverklarings oor voedselsekerheid gee minder en minder aandag aan verbygaande voedselonsekerheid en die risiko's van akute voedselkrisis. Die gereeld herhaalde versekering dat daar wêreldwyd genoeg voedsel is om almal te voed, word boonop ondersteun deur die sukses om die impak van die droogtekrisis in Suider -Afrika van 1991/92 te beperk. Sulke oorwegings kan selfs daarop dui dat die risiko van 'n natuurramp, 'n ekonomiese skok of 'n humanitêre probleem wat 'n ernstige voedselkrisis tot gevolg het, afneem. Voordat u hierdie gemaklike gevolgtrekking aanvaar, moet u die kwessie van verbygaande voedselonsekerheid en die moontlike verbande met liberalisering heroorweeg.
Volgens die Wêreldbank was die belangrikste bronne van verbygaande voedselonsekerheid in 1986 die jaarlikse verskille in internasionale voedselpryse, buitelandse valuta-verdienste, binnelandse voedselproduksie en huishoudelike inkomste. Dit hou dikwels verband. Tydelike skerp afname in die bevolking se vermoë om voedsel en ander noodsaaklikhede te produseer of aan te skaf, ondermyn die ontwikkeling op lang termyn en veroorsaak verlies aan menslike kapitaal, waarna dit jare neem om te herstel.
Sedert die verslag het bewyse dat natuurrampe en konflik beide ernstige korttermyn- en langdurige negatiewe gevolge ophoop, opgehoop. Die analise word gewoonlik in terme van armoede eerder as voedselsekerheid herhaal, soos in die 2000/01 World Development Report.
Dit is moontlik dat liberalisering die risiko van skok wat 'n voedselkrisis veroorsaak, verhoog of bevolkings, ten minste tydens die oorgang in handelsregimes, kwesbaarder maak. Internasionale graanmarkte was meer onbestendig in die 1990's as sedert die krisistydperk van die vroeë 1970's. Sommige kommentators het gevra of hierdie onbestendigheid verband hou met regime -veranderinge wat verband hou met die Uruguay -ronde (UR) . Tropiese kommoditeituitvoerpryse vaar sleg, blykbaar steeds op die afwaartse neiging van Prebisch-Singer.
Op nasionale vlak kan landbouliberalisering ook gepaard gaan met verhoogde onbestendigheid in produksie en pryse. Mielie -opbrengste, mielieproduksie en ander landbouprodukte blyk meer wisselvallig te wees sedert omstreeks 1988/89 toe daar aansienlike veranderinge in landbou -instellings plaasgevind het. Eenvoudige Chow -toetse toon aan dat die landbouprestasie in sommige lande, veral Malawi en Zambië, aansienlik meer veranderlik was as voorheen.
Ander invloede, soos klimaatsverandering, beïnvloed ook landbouprestasie. Alhoewel daar nog geen afdoende bewyse vir Afrika of elders is dat klimaatsveranderlikheid en die voorkoms van uiterste gebeurtenisse soos droogte, vloed en storms aansienlik toegeneem het nie, dui globale modelle egter daarop dat sulke veranderings in klimaatsveranderlikheid waarskynlik sal plaasvind. Soos reeds opgemerk, kan verswakking in die gesondheidstatus die bevolking meer kwesbaar maak vir minder ekstreme skokke.
Dit is ook moontlik dat die huidige krisis in Suider -Afrika die gevolg is van 'n kombinasie van al hierdie ontwikkelings.
2.4 Gevolgtrekking: 'n multi-dimensionele verskynsel
Voedselsekerheid is 'n multi-dimensionele verskynsel. Nasionale en internasionale politieke optrede vereis blykbaar die identifisering van eenvoudige tekorte wat die basis kan wees vir die opstel van doelwitte, wat dus die aanvaarding van enkele, simplistiese aanwysers vir beleidsanalise vereis. Iets soos die "Staat van wêreldwye voedselonsekerheid en#148 ontleding moet gedoen word. Aangesien voedselonsekerheid handel oor risiko's en onsekerheid, moet die formele ontleding beide chroniese ondervoeding en oorgangs, akute onsekerheid insluit wat die onbestendigheid van die ekonomiese en voedselstelsel weerspieël.
Sulke formele ondersoek word nuttig aangevul deur multi-kriteria-analise (MCA) van voedselsekerheid. Dit behoort tot kwalitatiewe, indien nie kwantitatiewe, vergelykings te lei. Waar die fokus van die ondersoek op ondervoeding val, moet die verband tussen subvoeding en onvoldoende voedselinname noukeurig ondersoek word. Enkele elemente wat in ag geneem moet word, is:
bronne van dieetvoorsiening - met inagneming van byvoorbeeld verskillende voedselsoorte, neigings in die verkryging van voedsel vanaf bestaan ​​tot bemarking
klimaatsveranderlikheid as 'n bron van onbestendigheid en kortstondige voedingstres
gesondheidstatus, veral veranderinge in die voorkoms van oordraagbare siektes, veral MIV/vigs
ruimtelike verspreiding in lande van armoede en vorme van voedselonsekerheid, gebaseer op bewyse uit kwesbaarheidsbeoordeling en kartering wat ondersteun word deur die Food Information and Vulnerability Mapping Systems (FIVIMS), die FAO en die World Food Program (WFP) -inisiatief.
Soms word voorgestel dat Sen ' se aanspraakteorie meer prakties gebruik moet word (sien hoofstuk 1). As dit die hermerk van aanwysers van voedselbehoeftes as aanspraak sou behels, sou dit minder nuttig wees as om byvoorbeeld die mislukking van die regte in 'n formele MCA te weerspieël.
Regtigheid as 'n konstruk bring 'n etiese en menseregte -dimensie in die bespreking van voedselsekerheid. Daar was 'n neiging om voedselsekerheid 'n te eng definisie te gee, weinig meer as 'n bewys vir chroniese armoede. Die teenoorgestelde neiging is dat internasionale komitees onderhandel oor 'n allesomvattende definisie, wat verseker dat die konsep moreel onaantasbaar en polities aanvaarbaar is, maar onrealisties breed. Soos die filosoof Onora O 'Neill onlangs opgemerk het:
Dit kan bespotlik wees om vir iemand te sê dat hulle die reg op kos het as niemand die plig het om vir hulle kos te gee nie. Dit is die risiko met die regte -retoriek. Waarvan ek hou van die keuse van die eweknie, die aktiewe plig van pligte eerder as die regte, kan u nie voortgaan sonder om die vraag aan te spreek wie wat moet doen, vir wie, wanneer " .
Plaaslike voedsel en wêreldwye voedselsekerheid
Wêreldwye voedselonsekerheid is 'n meedoënlose kwessie, en meer as 820 miljoen mense wêreldwyd ervaar dit.
Vandag, soos met die res van die ekonomie, word voedsel verbou en versprei oor die hele wêreld. Hoenders word in een land grootgemaak en in 'n ander land verwerk, groente ry duisende kilometers na verbruikers en suiwelprodukte word oor oseane vervoer.
Op 'n manier het hierdie wêreldwye voedselmark voedselbeskikbaarheid in sekere gemeenskappe verhoog. Maar dit het ongelukkig ook die weerbaarheid van gemeenskappe verminder om op hul eie voedsel te vertrou.
Wêreldwye voedselonsekerheid is nie te wyte aan die gebrek aan voedsel nie, maar eerder aan swak verspreidingsmetodes. Met die aantal kalorieë wat deur die industriële landbou gegenereer word, is daar skynbaar geen rede dat iemand honger sou ly nie.
Maar verspreidingskwessies - wat dikwels vererger word deur sosiale probleme soos oorlog of armoede - is byna altyd die skuld.
'N Wêreldwye voedselstelsel het probeer om wêreldwye voedselonsekerheid nie aan te spreek nie. 'N Onnodige persentasie bewerkte grond word nie bestee aan voedsel wat vir menslike gebruik verbou word nie, en die wêreldwye voedselstelsel maak 'n beduidende hoeveelheid afval in verwerking en verpakking moontlik.
Die bou van meer veerkragtige plaaslike voedselstelsels is die sleutel tot die aanspreek van wêreldwye voedselonsekerheid. Plaaslike voedselsisteme maak gemeenskappe meer veerkragtig, klimaataanpasbaar en meer volhoubaar op lang termyn.
Tans woon die grootste deel van die Amerikaanse bevolking in stedelike gebiede. Die meeste individue maak staat op voedsel wat honderde, indien nie duisende kilometer ver, verbou word. Die meeste mense assosieer kos met 'n kruidenierswinkel, nie 'n plaas nie.
Alhoewel dit 'n prestasie van moderne tegnologie en masjinerie is dat ons voedsel oor so 'n lang afstand kan vervoer en verwerk, laat dit groot bevolkings mense in gevaar as iets die stelsel kan ontwrig.
Byvoorbeeld, die COVID-19-pandemie het mense angstig laat gaan oor inkopies, en baie huishoudings het die nodige items laat opberg. Aan die ander kant word restaurante en ander eetplekke gesluit, wat 'n groot wanbalans tussen vraag en aanbod laat.
Virale beelde van melkboere wat melk en groente wat in die landerye vrot, stort terwyl mense in stede by die koskaste staan, het die bewustheid gewek van hoe vatbaar ons huidige voedselstelsel is vir ontwrigting.
Die oorgang na 'n meer plaaslike voedselstelsel beteken dat gemeenskappe meer betrokke is by waar hulle hul voedsel kry, wat lei tot meer pligsgetroue, gesonde samelewings.
Landbou -innovasies, soos hidroponika, herontdek hoe ons voedsel verbou en maak dit baie makliker om vars produkte sonder veel grond te verbou. Hierdie tegnologie word suksesvol gebruik in digte stedelike gebiede, wat vars groente vir plaaslike gemeenskappe bied.
'N Meer gelokaliseerde voedselekonomie skep 'n meer veerkragtige gemeenskap - een wat genoeg kalorieë kan produseer om stelselonderbrekings te weerstaan ​​wat groter voorsieningskettings kan beïnvloed. In plaas daarvan om by die kruidenierswinkel te wag om voorraad te kry, kan gemeenskappe kos uit hul eie agterplase oes.
Die globale ekonomie, soos ons dit ken, maak sterk staat op fossielbrandstowwe. Sonder fossielbrandstowwe sou die wêreldekonomie nie bestaan ​​nie. Mense reis regoor die wêreld vir hul werk, en so ook die meeste goedere, dienste en ander produkte.
Die wêreldwye voedselstelsel maak staat op boere wat graan en soja in die Verenigde State produseer om vee in China te voer. In die lig van klimaatsverandering is hierdie stelsel nie gebou om te hou nie.
Alhoewel die wêreldwye voedselonsekerheid die afgelope eeu drasties afgeneem het, voorspel wetenskaplikes dat die getalle in die komende paar dekades aansienlik sal styg, hoofsaaklik as gevolg van klimaatsverandering. Klimaatsverandering beïnvloed die manier waarop boere voedsel verbou, waar hulle dit kan verbou en watter hulpbronne benodig word.
Na 'n paar jaar van abnormale nat seisoene, val woestynsprinkane byvoorbeeld op die Horing van Afrika. Hulle voorkoms hou verband met 'n veranderende klimaat, met uiterste weerpatrone wat die omgewing verwoes.
Volgens die Verenigde Nasies se Voedsel- en Landbouvereniging bedreig woestynsprinkane 10 persent van die wêreld se bevolking met voedselonsekerheid en ekonomiese depressie.
Ander weergebeurtenisse, soos bogemiddelde temperature en droogtes, beïnvloed watter gewasse verbou kan word en of dit oesbaar is.
Voedselproduksie en verspreiding sal moet verander in reaksie op klimaatsverandering. Deur oor te skakel na 'n meer plaaslike model, verminder die uitstoot van kweekhuisgasse, verminder die afhanklikheid van landbou van fossielbrandstowwe en verhoog die stabiliteit van die plaaslike omgewing om hul eie voedsel te verbou ondanks die veranderende klimaat.
Wêreldwye voedselonsekerheid bedreig miljoene mense regoor die wêreld, en die gevolge van klimaatsverandering sal die situasie net erger maak. Die huidige wêreldwye voedselstelsel maak sterk staat op die gebruik van fossielbrandstowwe.
Boere verbou nie meer produkte om aan hul plaaslike gemeenskappe te verkoop nie, maar versprei dit eerder om aan die ander kant van die wêreld verkoop te word. Hierdie opset skep 'n onvolhoubare stelsel vir beide die produsent en verbruiker.
Die oorgang na 'n meer gelokaliseerde voedselstelsel kan in die komende dekades noodsaaklik wees. Aangesien gemeenskappe alternatiewe maniere soek om hulself te onderhou, vind baie nuwe innovasies waarmee hulle veerkragtiger kan wees.
Regerings en besighede sal oorgaan na meer klimaataanpassingspraktyke, die vermindering van kweekhuisgasvrystellings en die verskaffingskettingroetes omgewingsvriendeliker maak.
'N Plaaslike voedselstelsel beteken nie dat 'n paar groente vir die omgewing verbou moet word nie. Dit beteken dat ons heeltemal moet herbesin oor hoe ons die landbou, ons dieet en die oorsprong van ons voedsel benader. Om na 'n meer plaaslike voedselstelsel te beweeg, skep 'n meer veerkragtige, klimaataanpasbare en volhoubare gemeenskap.
As die COVID-19-pandemie ons iets geleer het, is dit waar ons voedsel vandaan kom. Mense regoor die wêreld ly aan voedselonsekerheid, meestal as gevolg van verspreidingskwessies, nie produksie nie. Die bou van 'n voedselstelsel wat plaaslike produsente ondersteun, sal 'n meer volhoubare voorsieningsketting skep, veral in die geval van 'n klimaatramp.
Die mantra vir die afgelope paar dekades was dat 'n meer geïndustrialiseerde landbousisteem voedselonsekerheid sal verminder. Maar tot dusver het konvensionele metodes slegs die verskil tussen bevolkings verhoog. 'N Meer plaaslike voedselstelsel sal nodig wees vir die oorgang van fossielbrandstowwe en sal op lang termyn bydra tot 'n meer volhoubare ekonomie.
Emily Folk is 'n bewarings- en volhoubaarheidsskrywer en die redakteur van Conservation Folks.
Die bewyse: die Boesmans van die Kalahari kan binne 2-1/2 dae per week genoeg Mongongo-neute bymekaarmaak om te oorleef
Een baie belangrike bewyslyn vir die ontspanne jagter-versamelaar-proefskrif kom uit navorsing wat Richard B. Lee in die vroeë 1960's uitgevoer het oor die! Kung San, jagterversamelaars in die Kalahari-woestyn van Suider-Afrika. Dit is baie bespreek op 'n belangrike konferensie, Man the Hunter, wat kort daarna gehou is.
Die Boesmans het 'n werkweek gehad. . . van 2,4 dae per volwassene, " Lee beweer in The! Kung San. Mans, vroue en werk in 'n voedingsvereniging, 1979, hoofstuk 9 (skakel na relevante hoofstuk), 250-280.
Hy het voortgegaan en dit lyk asof die boesmans meer vrye tyd geniet as die lede van baie landbou- en nywerheidsverenigings. "
Die vergete geskiedenis van voedselsekerheid in multilaterale handelsonderhandelinge
Voedselsekerheid het as 'n belangrike bron van politieke dooiepunt na vore gekom in die WTO -Doha -ronde -onderhandelinge. Die kommer oor voedselsekerheid het eers by die WTO toegeneem ná die wêreldwye voedselkrisis van 2008, terwyl die ministeries in Bali en Nairobi gepolariseerde standpunte tussen die VSA en Indië oor die finansiering van openbare voedselvoorraad onthul het. Hierdie 'voedselgevegte' by die WHO het aansienlike internasionale media, burgerlike samelewing en wetenskaplike aandag getrek. In hierdie artikel voer ek aan dat meningsverskil tussen state oor voedselsekerheid nie nuut of spesifiek vir die Doha-ronde is nie, maar eerder dekades lank 'n herhalende verskynsel in die multilaterale handelsstelsel is. Deur 'n historiese benadering te gebruik, toon ek dat voedselsekerheid herhaaldelik 'n onderhandelingspunt was in opeenvolgende GATT -onderhandelingsrondes en dat dit mettertyd geleidelik gekodifiseer is in internasionale handelsreg. Voedselsekerheid is vandag diep geïntegreer in die reëls van die handelsregime, wat die WTO 'n belangrike, maar grootliks onbekende instelling in die wêreldwye bestuur van voedselsekerheid maak.
Ons het die huidige tegnologiese vooruitgang op die gebied van plantkunde en nuwe en opkomende benaderings beklemtoon om gewasse te herontwerp, wat moontlik kan lei tot innovasies in die landbou wat voedselveiligheid bevoordeel. This area of research could not be more exciting for scientists and not be more relevant for humankind given the challenge we face to increase yield. To feed the future global population in a sustainable way without occupying more arable land and in the face of unprecedented changes in global climate, will draw on diverse, creative skills and innovative approaches, and require combining these efforts at all levels in order to achieve a Golden Revolution in agriculture.