Hoog tyd dat Suid-Afrika sy pandorakis aan die wêreld wysDr. Leopold Scholtz. Foto: Reint Dykema. Eintlik hoef ’n mens nie eens te verwys na alles wat tans in ons land verkeerd is nie – Regstellende aksie volgens rigiede kwotas, korrupsie en magsmisbruik, verkragting van die minderheidstaalregte wat die Grondwet verleen (met die meeste lede van die konstitusionele regbank op die voorpunt), misdaad in die algemeen en plaasmoorde in die besonder. Ons lees elke dag in die koerante daaroor. Die vraag is: Wat doen ons daaraan? Twee leiers van AfriForum, Kallie Kriel en Ernst Roets, het onlangs na Amerika gereis om die bewuswording daar oor twee misstande in Suid-Afrika – plaasmoorde en onteiening van grond sonder vergoeding – te bevorder. Die strategiese doel daaragter is om internasionale druk op die Suid-Afrikaanse regering te laat toeneem om sy rampspoedige voorneme oor grondonteiening te laat vaar en die bestryding van misdaad en plaasmoorde tot ’n nasionale prioriteit te verhef. Daarvoor is Kriel en Roets in sekere kringe ernstig verkwalik. Soos ook oor die dreigement om Julius Malema, die rassis aan die voorpunt van die EFF, privaat te vervolg weens sy beweerde korrupsie as die Nasionale Vervolgingsgesag dit nie wil doen nie. Kom ons bekyk AfriForum se internasionale veldtog rustig en logies en bly weg van die soort emosionele verwyte wat ’n mens by sommige kommentators kry. Een van die redes vir die ANC/SAKP se sukses in die stryd teen apartheid was die wyse waarop die internasionale gemeenskap teen die destydse Suid-Afrikaanse regering gemobiliseer is. Teen 1979 het die ANC/SAKP ’n gesofistikeerde vierpuntstrategie teen die regering aanvaar. Die “vier pilare” van die stryd, soos dit genoem is, was: Let daarop dat die gewapende stryd van Umkhonto weSizwe (MK) maar één van die vier pilare was. Minstens ewe belangrik was die derde, naamlik die internasionale isolasie van die Suid-Afrikaanse regering. Die ANC/SAKP het destyds verskeie faktore gehad wat op dié terrein in hul guns getel het, faktore wat nie vir AfriForum se huidige veldtog geld nie. In die eerste plek het die bondgenootskap die hulpbronne van die magtige Sowjetunie en die hele Oosblok agter die Ystergordyn tot sy beskikking gehad. Uiteraard het die kommunistiese alliansie maar ŉ fraksie van sy vermoëns tot die ANC/SAKP se beskikking gestel (die eintlike stryd was teen Amerika en Navo), maar dit was voldoende. Ten tweede het linksgesindes destyds in Europa die politieke inisiatief gehad; konserwatiewes was bloot reaktief en moes keer vir al wat hulle werd was. Weliswaar kon egte linkse ekstremiste nêrens die mag oorneem nie, maar hulle het nietemin in groot mate daarin geslaag om die politieke agenda te bepaal (of in elk geval grootliks te beïnvloed). Dit het beteken dat byna elke Westerse land ŉ aktiewe anti-apartheidsbeweging – sommige etlikes – gehad het wat nou met die ANC/SAKP saamgewerk het om boikotaksies op elke moontlike terrein te bevorder – van ekonomiese sanksies tot sportboikotte. In die breë gesien, het hulle merkwaardige sukses behaal. As nagraadse Suid-Afrikaanse student in Nederland in die jare sewentig kan ek getuig hoe die linkse drukgroepe die ANC/SAKP se siening onkrities oorgeneem en daarin geslaag het om dit tot die aanvaarde narratief van die regerende klas te verhef. Selfs mense wat dit nie vir soetkoek opgevreet het nie, moes kwaai spook om tog ŉ sekere afstand tussen hulle en die Suid-Afrikaanse regering te handhaaf uit vrees dat hulle as rassiste en apartheidsondersteuners gebrandmerk kon word. ŉ Mens moes jou keer ken. Dat die genuanseerde waarheid oor Suid-Afrika in die slag gebly het, kon die ANC/SAKP nie skeel nie. Dit het gegaan om ŉ magstryd. En hul linkse Europese ondersteuners was só verblind deur die (onbetwisbare) onreg van apartheid dat hulle gemeen het énigiemand wat teen die beleid veg, heilig en perfek is. Intussen het baie in die wêreld verander. Aan die een kant het die Sowjetunie en die kommunistiese blok verbrokkel en soos mis voor die son verdwyn. Wat van die kommunisme oorgebly het, voer ŉ sukkelbestaan in Kuba en Noord-Korea. Ook die wyse waarop die Europese linkse groepe die politieke agenda oorheers het, behoort tot die verlede. Dis nou veel eerder die regses wat daardie rol vervul. (So tussen hakies, daardie nuwe regses se denke oor allerlei ingewikkelde vraagstukke is dikwels net so simplisties as hul linkse voorgangers, iets wat gematigde, nugter denkendes moet bekommer. Maar dit eers daar gelaat.) Tog is die regses se dominasie glad nie so oorheersend soos dié van die linkses 40-50 jaar gelede nie, en hulle is veel minder verenig en goed georganiseerd as die linkses van destyds. Bowendien is daar geen supermoondheid wat die rol van die USSR indertyd kan vervul nie. (In alle billikheid, pres. Donald Trump weet skaars waar Suid-Afrika is; die land speel in sy wêreldbeskouing geen rol nie. Moenie hulp uit daardie rigting verwag nie.) Maar is AfriForum dan verkeerd om die internasionale gemeenskap teen die huidige ANC-regering se uitwasse te probeer mobiliseer? Geensins. Solank dit op die regte manier gebeur. Punt een: Besef dat die egte invloed (in elk geval in Europa) tans min of meer in die politieke middel lê, nie by regse óf linkse ekstremiste nie. Pas jou boodskap by dié werklikheid aan. Punt twee spruit uit die eerste voort: Vermy die indruk dat dit gaan om sake soos anti-swart rassisme en die herstel van wit bevoorregting. Jou boodskap moet wees dat ons die kleurblinde en volledige toepassing van die Grondwet soek. Niks meer nie; niks minder nie. In die proses kan jy dan klem lê op sake soos korrupsie, regstellende aksie, die diefstal van grond, misdaad, die verkragting van die regte wat die Grondwet aan minderheidstale verleen, ensovoorts. Dit gaan om dieselfde demokratiese beginsels wat in die Weste in die algemeen aanvaar word. Punt drie: Wees baie versigtig om jou aan bewegings te bind wat in daardie lande as ekstremisties gesien word. Die harde werklikheid is dít: As jy te veel met hulle verbind word, klap honderd ander – aansienlik invloedryker – deure vir jou toe. Vier: Wees sensitief vir die feit dat buitelandse regerings dit nie kan bekostig om wie ook al die Suid-Afrikaanse regeringsmag besit, in die tande te skop nie. Moenie te veel van hulle verwag nie. Dus, ja, mobiliseer die internasionale gemeenskap. Versprei die waarheid oor die situasie in ons land. Maar moenie soos ŉ bul in ŉ porseleinkas te kere gaan nie. Bly nugter en gebruik jou gesonde verstand.