Platero y yo, een van die mees tekenende liriese stukke in Spaans Huidige literatuur
Platero en ek.
Platero en ek Dit is een van die mees emblematiese liriese stukke wat in Spaans geskryf is. Werk van José Ramón JiménezDaar is 138 hoofstukke waarvan die komplot wentel om die avonture van 'n jong Andalusiese boer in die geselskap van 'n vriendelike en welsprekende donkie. Sy verse beskryf gevoelens, landskappe, ervarings en gedrag tipies van die plattelandse Spaanse samelewing aan die begin van die XNUMXste eeu.
Alhoewel baie dit as 'n outobiografie beskou - en inderdaad, eDie teks bevat enkele van sy eie ervarings -, het Jiménez verskeie kere duidelik gemaak dat dit nie 'n "gefiksioniseerde" persoonlike dagboek is nie. Maar die emosie wat die outeur duidelik sien en bevestig, is die liefde wat hy teenoor sy geboorteland openbaar.
1.1 Jeug- en vroeë publikasies
1.2 Die depressie
1.3 Die burgeroorlog
2 Platero en ek: die oorgang van 'n groot kunstenaar
2.1 Die adjektief ten volle
3 'N Kinderverhaal (wat nie 'n kinderverhaal is nie)
4 Van lewe en dood
Juan Ramón Jiménez is een van die mees prominente Iberiese skrywers van die eerste helfte van die XNUMXste eeu. Hy is gebore in Moguer, provinsie Huelva, Spanje, op 23 Desember 1881. Daar studeer hy basiese en sekondêre onderwys. Daarna verhuis hy na Puerto de Santa María, in Cádiz, waar hy 'n BA-graad aan die San Luis Gonzaga-skool verwerf.
Jeug- en vroeë publikasies
Deur die oplegging van ouers studeer hy regte aan die Universiteit van Sevilla, maar val uit voordat hy sy graad voltooi. In die hoofstad van Andalusië, Gedurende die laaste vyf jaar van die XNUMXde eeu het hy geglo dat hy sy artistieke beroep in skilderkuns gevind het. Alhoewel dit 'n opwindende beroep was, het hy gou verstaan ​​dat sy ware potensiaal in die lirieke lê.
daarom, Hy het sy pogings vinnig herlei en poësie in verskillende koerante in Sevilla en Huelva begin kweek.. Met die intrede van die 1900's verhuis hy na Madrid, die stad waar hy daarin slaag om sy eerste twee boeke te publiseer: Nymphaeas y Siele van viooltjie.
Sy onderbreking in Spaanse literêre kringe was die begin van 'n briljante loopbaan, bekroon met die verwerwing van 'n Nobelprys vir letterkunde in 1956. sy eerste treë tot glorie is ook gekenmerk deur 'n voortdurende stryd teen depressie. Hierdie siekte het hom die res van sy dae vergesel ... en hom uiteindelik in 1958 na die graf gelei.
Sy vader se dood in 1901 het die eerste van vele gevegte teen hierdie verskriklike verdrukking veroorsaak. Hy is 'n ruk in sanatoriums geïnterneer, eers in Bordeaux en daarna in Madrid. Die dood van sy vrou in 1956 was die laaste slag. Die dood van sy lewensmaat het plaasgevind net drie dae nadat die nuus oor die erkenning van sy loopbaan deur die Sweedse Akademie gepubliseer is.
Hieroor sê Javier Andrés García die volgende in sy doktorale proefskrif aan die UMU (2017, Spanje):
Uit die ontleding wat ons uitgevoer het, het ons die volgende gevolgtrekkings gemaak. Eerstens dat dit moontlik is om die tipiese kenmerke van die mistieke proses in die klassieke driestadige verdeling van die Juanramoniese digterlike werk te identifiseer. Hierdie bevinding sou veelvuldige hermeneutiese implikasies hê, aangesien dit die moontlike bestaan ​​van 'n dieper substraat toon wat intiem gekoppel is aan sy digterlike produksie. Tweedens, dat Juan Ramón Jiménez gedurende sy hele lewe simptome gely het wat verenigbaar was met 'n melankoliese depressie, wat in sy outobiografiese en liriese verhale opgespoor kan word »...
Soos baie van sy tydgenote, was Jiménez 'n sterk verdediger van die Republiek. Gevolglik met die triomf van die opstandige magte wat Francisco Franco aan bewind gelei het in 1936 moes hy in ballingskap ontsnap om sy lewe te red. Hy het nooit weer na Spanje teruggekeer nie; Hy het in Washington, Havana, Miami en Riverdale gewoon, totdat hy hom uiteindelik in San Juan, Puerto Rico, gevestig het.
Platero en ek: die oorgang van 'n groot kunstenaar
Behalwe dat dit 'n ikoniese stuk Castiliaanse literatuur is, Platero en ek verteenwoordig 'n voor en na binne Jiménez se poësie. Wel, hy het wegbeweeg van die tipiese modernistiese styl - waar vorms oorheers het oor gevoelens - in die rigting van 'n skrywe waarvan die inhoud prominent is aan ware ervarings en emosies.
Juan Ramón Jiménez. Beyond Platero en my. 5 gedigte
Op een van die laaste bladsye kondig die outeur hierdie oorgang openlik aan. Gebruik 'n metafoor hiervoor, een van die mees gebruikte bronne in die hele werk: "Wat 'n vreugde moet dit tog wees om so te vlieg!" (soos 'n vlinder). "Dit sal wees soos dit vir my is, ware digter, die genot van die vers" (...) "Kyk na haar, wat 'n genot om so te vlieg, suiwer en sonder puin!".
Die adjektief ten volle
Tesame met metafore was 'n ander "strategie" wat die digter gebruik het om sy lyne te vorm en die publiek vas te lê, byvoeglike byvoeglike naamwoorde. Dit het sy tonele buitengewone besonderhede gegee. Daarom, Selfs die onverskilligste lesers het min probleme om hulself reg te sien in die middel van die landelike landskappe van 1900 Andalusië..
Sulke beskrywende digtheid is duidelik in die volgende segment van die beginlyne: "Platero is klein, harig, sag; so sag aan die buitekant dat 'n mens sou sê dat dit van katoen gemaak is, wat nie bene het nie. Net die straalspieëls van sy oë is hard soos twee swart glaskewers "(…)" Hy is sag en snoesig soos 'n seun, soos 'n meisie ... maar droog en sterk van binne soos 'n klip ".
'N Kinderverhaal (wat nie 'n kinderverhaal is nie)
Sedert sy oorspronklike publikasie in 1914, Platero en ek dit is deur die publiek opgeneem as 'n verhaal vir kinders. Jiménez het egter self vinnig met dié stelling vorendag gekom. Spesifiek, die Andalusiese digter het dit in die voorwoord van 'n tweede uitgawe verhelder. In hierdie verband wys hy daarop:
'Daar word gewoonlik geglo dat ek Platero en ek vir kinders geskryf het, wat 'n kinderboek is. Nee (...) Hierdie kort boek, waar vreugde en hartseer 'n tweeling is, soos Platero se ore, is geskryf vir ... wat weet ek vir wie! (...) Noudat hy na die kinders gaan, sit ek nie 'n komma van hom af nie. (...) Ek het nog nooit iets vir kinders geskryf nie, want ek glo dat kinders boeke kan lees wat mans lees, met sekere uitsonderings waaraan ons almal dink. Daar sal ook uitsonderings wees vir mans en vroue, ensovoorts. "...
Van lewe en dood
Die volle, mooi en helder lewe, vasgevang deur die outeur deur die kleure en die warmte van die somer om die begin van sy werk te omskryf. Dan hou die ontwikkeling van die teks geen chronologiese opeenvolging van gebeure in nie, hoewel dit duidelik is dat die tyd vorentoe beweeg as deel van 'n oneindige siklus. Die einde van hierdie reis - die afsluiting daarvan, die sonsondergang - word deur herfs en winter voorgestel.
Maar die lewe eindig nie eers met die dood nie. Die einde - wat die verteller verseker dat dit nie met Platero sal gebeur nie - kom met die vergetelheid. Solank die herinneringe lewendig is, sal 'n nuwe blom weer opduik en op die aarde ontkiem. En daarmee saam sal die lente weer kom.