17 MacIntyre gebruik ’n goeie voorbeeld om hierdie aanspraak te illustreer. Gestel jy staan by ’n busstop en ’n jong man wat langs jou staan, en ook vir die bus wag, sê skielik: “Die naam van die wilde eend is Historionicus historionicus historionicus”. Daar is geen probleem met die betekenis van die sin nie. Die probleem is egter hoe om daarop te antwoord en om te weet waarom die jong man die opmerking maak. As die jong man hierdie sin sommer so van tyd tot tyd sonder enige rede sê, kan dit ’n vorm van waansin wees. Sy opmerking sal egter sin maak as hy byvoorbeeld jou verwar met iemand wat hom gister genader het en gevra het of jy miskien weet wat die Latynse naam vir die wilde eend is. Of as hy dalk van ’n sessie van sy sielkundige kom en die sielkundige vir hom gesê het om sy skaamheid te oorkom deur met vreemdelinge te praat, al sê hy enigiets. Of die man is dalk ’n spioen wat die sin as ’n kodewoord gebruik om hom as kontakpersoon te identifiseer. ’n Mens sou MacIntyre se voorbeelde kon uitbrei, maar die punt is duidelik: “… the act of utterance become intelligible by finding its place in a narrative” (After Virtue, 210).