Slag van Austerlitz (2 Desember 1805) - Interessant
Soms 'Battle of the Three Emperors' genoem, Austerlitz is die bekendste geveg van Napoleon Bonaparte, ongetwyfeld die mees gevierde ook - ten minste op sy tyd. As 'n verpletterende oorwinning wat hy op die herdenking van sy kroning as keiser van die Franse behaal het, is dit die seeramp by Trafalgar uitgewis en kon die oorlog van die Derde Koalisie gunstig afgehandel word. Napoleon het nooit 'n hertog of prins van Austerlitz onder sy marshale geskep nie: dit was sy persoonlike oorwinning en 'n formidabele instrument van legitimiteit vir sy mag. Die volgende dag het die keiser sy leër toegespreek: " Soldate, ek is gelukkig met u ... Dit sal vir u voldoende wees om te sê: Ek was by die slag van Austerlitz, vir 'n antwoord: Hier is 'n dapper man! »
Laat ons enkele figure onthou wat ons in staat stel om dit te plaasleerallereers: Austerlitz was 'n verbintenis van'n groot halfdosyn uur, sit 'n paar160 000 man (oor75 000 Franse, teenoor60 000 Russe en25 000 Oostenrykers) op 'n slagveld soos die meeste van die tyd,150 km². In skaars 'n kwart van die dag het dit die oorwinnaars gekos9 000 dood, gewondes en gevangenesen aan die oorwinnaars,27.000. Selfs die oorwinning word in letters met bloed geskryf, met1 300 gedood en 7 000 gewonde aan die Franse kant.
Die Austerlitz-slagveld is ongeveer tien kilometer suid-oos van Brünn, hoofstad van Morawië toe 'n Oostenrykse provinsie, was dit in 1805 'n landelike gebied, geleë tussen die beboste hange van die Morawiese heuwels en die moerassige loop van die Schwarzawa. Nadat hy die belangrikste Oostenrykse leër in Ulm vyf weke tevore is Napoleon na hierdie streek, noord van Wene, gebring deur die strewe na wat van die keiser se magte oorgebly het Frans II van die Heilige Ryk. Laasgenoemde het in werklikheid opgegee om sy kapitaal te verdedig om sy Russiese eweknie te ontmoet. Alexander I, die ander hoof animator van die koalisie wat op aanstigting vanEngeland, is gestig teen Napoleoniese Frankryk.
Op die aand van 1 Desember 1805 het die Franse leërposisies suid-oos van Brünn 'n ongewone skouspel aangebied. In die middel en aan die linkerkant, op die pad wat Brünn met Olmutz verbind, is die Franse van krag, want daar wag 'n mens op die koms van die Oostenryks-Russiese leër. Maar verder suid, die regtervleuel van die Franse leër is heeltemal kaal en baie uitgerek. Dit is om die minste te sê problematies, want as die Geallieerdes dit kan afbreek, kan hulle die Brünn-Wene-roete sny en die res van die Grand Army van sy toevoerlyne afsonder. Napoleon is daarvan deeglik bewus en het pas die Marshal's III Corps onthou Davout, wat per gedwonge optog vanaf Wene aankom.
In werklikheid is hierdie growwe taktiese fout volkome doelbewus van die keiser van die Franse. Dit is 'n lokval : hy wil sy vyande nooi om sy regtervleuel aan te val. As hulle langs die moerasse wat aan die suidelike rand van die slagveld grens, beland, sal hulle hul eie regterflank daaraan bied en hulle kwesbaar maak vir aanvalle uit die Franse sentrum. Hierdie feintjie, wat herhaaldelik gevier word as die hoogste uitdrukking van Napoleon I se militêre genie, is bekend.
Wat 'n bietjie minder is, is die bedwelmingsveldtog wat dit omvat. Want sedert hy Wene beset het, het die Franse keiser pligsgetrou probeer om die Geallieerdes te laat glo dat hy swakker is as wat hy regtig is. Die feit dat Davout se 7000 man in Wene verlaat is, ver van die res van die leër, is ook deel van hierdie meer algemene logika. 'N Strategiese keuse wat boonop grootliks deur omstandighede bepaal word. Tot dan neutraal het die Pruise begin roer; sou hulle by die koalisie aansluit, sou hulle 'n ernstige bedreiging vir die toevoerlyne wat buitensporig geraak het, inhou. En dan, die herfs is al baie laat en die winter is om die draai. As hy nie vinnig 'n beslissende oorwinning behaal nie, sal Napoleon gedwing word om tot die volgende lente te wag om te heers, met die risiko dat hy die inisiatief verloor en sy vyande sien versterk.
Hy doen dus alles moontlik om die Oostenrykers aan te spoor om hom aan te val. En sy plan werk uiteindelik: tsaar Alexander en die meeste van sy generaals is gretig om te veg, ondanks die waarskuwende advies wat keiser Francis en die Russiese maarskalk gegee het. Mikhail Kutuzov, tog teoreties die opperbevelhebber. Hulle sal heeltemal mislei word deur die strik wat hul teëstander stel, hul aanvalsplan, soos verwag deur Napoleon, op die Franse regtervleuel. Die Oostenryks-Russiese linkervleuel sal na die dorpie Telnitz in vier kolomme voorafgegaan deur 'n avant-garde, tussen die moerasse en die Pratzen plato.
Die son van Austerlitz: die slag van die drie keisers
Terug na die satellietbeeld. Kom ons vind Telnitz: dit is vandag Telnice, 'n dorpie noord-wes van Satcany en noord-oos van Menen. In die vroeë oggend van 2 Desember 1805 is die garnisoen deur die enigste 3de lyn infanterieregiment voorsien. 'N Entjie verder noord vind ons Sokolnice. Dit is Sokolnitz, 'n ander doel van die aanval, wat net deur die 26ste ligte infanterieregiment verdedig word. Die kasteel waarom die Franse eenheid ontplooi is, is nog steeds daar. Kom ons zoom verder in: dit is ten noordooste van die dorp, nou vergroot deur enkele huisvestings en nywerhede.
Die Geallieerdes het die twee dorpies agtereenvolgens vanaf seweuur die oggend aangeval. Die weer is koud en vogtig, en die slagveld is in grys verdrink. 'N Mens kan jou maklik voorstel hoe die optog die generaal se mans nader Buxhövden, wat daarvan beskuldig word dat hy die aanval op die Franse regtervleuel gelei het, moes onaangenaam gewees het. Dit was des te moeiliker, want dit was besonder swak gekoördineer. Die geallieerde leër het nie die strengheid gehad nie organisasie in korps, afdelings en brigades van die Franse leër was dit nog donker toe hy vertrek en om dit te kroon, was Buxhövden eenvoudig dronk. Die terugkeer van die 5000 kavaliers van die generaal Liechtenstein, wat in reserwe sou bly, het selfs veroorsaak dat a verkeers ophoping aan die suidelike hange van die Pratzen-plato.
In plaas daarvan om hul doelwitte almal saam aan te val, het die voorhoede en die vier koalisiekolomme dit een na die ander gedoen, sodat die Franse die aanvanklike aanval kon volhou. Maar baie vinnig sal die gewig van getalle die verskil maak, en die Franse word uit Telnitz gegooi. Hulle val dan terug na die ander kant van 'n stroom, die Goldbach, wat skaars op die satellietbeeld gesien kan word: dit is die dun lyn bome wat noordwes van Telnice en suidoos van Sokolnice loop. Die Franse regtervleuel is egter nie deurgebreek nie: Davout se III Corps het net betyds opgedaag om Telnitz teë te val en weer in te neem. Hy is later teruggegooi deur 'n klag van husare, maar die steun van die artillerie het hom in staat gestel om homself weer langs die Goldbach te vestig.
Die tydige aankoms van Davout se manne, alhoewel uitgeput nadat hulle gereis het 110 kilometer binne twee dae, laat die ander verdedigers (afdeling generaal Louis Friant) toe om op Sokolnitz te konsentreer, waarvandaan die Franse, na 'n goeie aanvanklike weerstand, verdryf is deur die artillerie van die Russiese rubriek onder leiding van, ironies genoeg, 'n Franse emigrant in diens van die tsaar, graaf Andrault de Langeron, deurgebring. 'N Paar keer verander Sokolnitz van hande, voordat 'n finale aanval die Russe in staat stel om te wen, omstreeks negeuur. Die situasie is dan van kritieke belang vir die minder Franse, maar hulle hoef nie weer 'n aanval te kry nie: dieepisentrum van die Slag van Austerlitz skielik beweeg het.
Die aanval op die Pratzen-plato
Kom ons gaan van Sokolnice af Snelheid, na die ooste. In 1805 was dit Pratzen, die klein dorpie wat sy naam gegee het aan die saggies hellende plato waarop dit gebou is, 'n groot voorkoms wat die omliggende valleie ongeveer 40 meter lank oorheers het. Vanuit die lug gesien, is dit vandag skaars as ons die helling kan raai, net plek-plek deur die draai van die klein landpaaie aangedui. Met sy gewone taktiese aanvoeling het Napoleon nog voor die geveg verstaan ​​en aangekondig dat dit sou wees die sleutel tot die oorwinning. Nadat hy die Oostenrykers by Telnitz en Sokolnitz 'gehaak' het, het hy omstreeks nege-uur die twee magtigste afdelings van Marshal's IV Corps geloods. Soult, dié van Vandamme en Saint-Hilaire. Terwyl die 16 000 Franse infanteriste die klein vallei bestyg wat ons vandag nog net wes van Prace kronkel, skeur die oggendmis uiteindelik uitmekaar. Die " son van Austerlitz »Skryf sy legende daar.
Terloops, dit stel die bevelvoerders van die laaste twee Oostenryks-Russiese rubrieke, Kollowrat en Przybyszewski, in staat om met 'n onuitspreeklike verrassing die bedreiging wat daar hang, te besef. Vertraag deur die "verkeersknoop" veroorsaak deur die Liechtenstein-fout, is hulle van die flank af aangeval deur die Franse, wat hulle van bajonette beskuldig het. Verras, die Geallieerdes probeer weerstaan, maar na 'n paar minute liggaam na liggaam wreed verloor hulle hul voete en vlug in wanorde na die ooste. Om half tien hou Soult die Pratzen-plato vas en hou syne artillerie. Dit is hier waar die gedenkmonument van die geveg - gemerk Mohyla Miru in die satellietbeeld, net suid van Prace.
Die Geallieerdes besef uiteindelik die belangrikheid van Pratzen, maar dit is te laat: hul marsvleuel is nou amper geïsoleer van die res van die leër, wat die gevaar loop om uitgewis te word. Kom ons "zoom uit" die lugbeeld: 'n blik is genoeg om te verstaan ​​dat die Franse gewere van daar af die see na willekeur kan bombardeer. pad (nou genommer " 416 ') Wat loop van Austerlitz na Telnitz en Sokolnitz. Daaragter is die moerassewaarvan ons deesdae skaars kan raai as die kronkelende gang van die Litava, vorm 'n doodsstrik.
Koutouzov probeer dan weer beheer kry deur middel van 'n knipper-teenaanval: terwyl die magte wat van die Telnitz / Sokolnitz-front losgemaak word, vanuit die suide, die swaar ruitery van Liechtenstein en die Russiese keiserwag sal probeer om die linkerkant van Soult se korps te omseil, nou in 'n gevorderde posisie. 'N Situasie wat Napoleon nie vrygespring het nie, die keiser stuur die leërkorps van Bernadotte en die ruitery van Murat om Soult se linkerflank te bedek. Dit is die beslissende oomblik van die stryd: as die Franse daarin slaag om Pratzen vas te hou, sal niks en niemand die oorwinning van hulle kan behaal nie.
Van die beslissende oomblik tot die steengroef
Vanaf elfuur het swaar infanterie- en ruiterygevegte in die valleie dat ons vandag nog noord van Prace, tussen sien Jirikovice en Blazovice. Die soldate van die twee kampe klim op 'n vlug, elkeen aan hul sy, die hange van die plato. Terwyl Murat die oorhand kry oor die geallieerde ruitery, het Bernadotte baie met die Russiese wag te doen. Nadat hy teruggestoot en die infanterie agtervolg het, moet hy teen sy ruitery terugtrek. Op hierdie belangrike oomblik is dit sy eie Hou dat die keiser van die Franse ingeroep het, en sy Mamelukke uiteindelik die oorhand sou kry onder tsaar Alexander se regiment van ridderwagte.
Voor die middaguur is die lot van die geveg verseël. Kutuzov het nie meer bedenkinge nie: Bagration, wat veronderstel was om afleidingsaanvalle te loods om die Franse se aandag van hul regtervleuel af te trek, is nou sterk besig met Lannes se korps en Murat se ruitery. Ten spyte hiervan trek hy terug en veg hy goed die Brünn-Olmutz-pad, nou genommer " 430 "Op die satellietbeeld en tesame met 'n snelweg (die" 1 "), waardeur tsaar Alexander, keiser Francis en hul personeel die slagveld sal verlaat omstreeks eenuur is alle hoop verlore. Net Kutuzov sal oorbly en probeer red wat nog kan wees.
Suid van die slagveld is die situasie inderdaad nie beter vir die Geallieerdes nie. Die magte wat die Pratzen-plato herower het, was nie meer suksesvol as dié van die noordelike 'knyptang' nie. Reeds voordat hulle die Franse ontmoet het, het hulle met hul kamerade gebots, laat in die aanval op Telnitz en Sokolnitz of uit die Pratzen-stryd ontsnap, in 'n heruitgawe van die vorige verkeersknoop. Diegene wat nie later deur die druiweskoot dat Soult se kanonne wat opgegooi is met verdubbelde houe gebreek is deur die muskiete van die Franse infanterie. Een mislukking is genoeg om die Oostenrykers te oortuig dat hulle hul tyd - en hul manne - tevergeefs mors.
Omstreeks 14:00 kon Napoleon sy triomf voltooi deur Soult te beveel om suid op te gaan om die laaste oorblyfsels van die geallieerde linkervleuel te verpletter terwyl hy sy laaste rybare terugtog afgesny het - die een wat vandag die " roete 416 ". Dit is die steengroef: die voorhoede is al amper in die gevegte rondom Telnitz uitgewis, en die twee oorblywende kolomme, onder Andrault de Langeron en Dokhtorov, is erg verpletter. Na anderhalf uur is hulle nie meer nie as 'n ongeorganiseerde massa vlugtelinge wat probeer ontsnap met hul uiteindelike reddingsmiddel: die bevrore moerasse en damme.
Etlike duisende van hulle sal in Franse hande bly. na Austerlitz sal ander 'n baie minder benydenswaardige lot hê. Dit was tydens hierdie debakel waaroor 'n beroemde, maar kontroversiële episode handel die bevrore dam van Satschanwaarvan die ou oewers vandag nog rondom Satcany gesien kan word. Die ys het gebuk gegaan onder die Franse artillerie en het etlike dosyne kanonne en die perde waarop hulle ingespan is verswelg.
Wat die aantal verdrinkte soldate betref, dit is onbekend, maar dit lyk asof dit daarna baie oordrewe was, volgens sommige tot enkele duisende. Die Franse, wat 'n paar dae later die dam gedreineer het om die kanonne te herwin - hulle sou saam met die ander stukke wat daardie dag gevang is, die brons voorsien wat vandag die Vendôme-kolom, in Parys - het blykbaar net 'n handjievol lyke daar gevind, hoewel dit nie bekend is of ander nie al voorheen teruggevind en begrawe is nie.
Gevolge van die Slag van Austerlitz
Op die aand van 2 Desember 1805 het die laaste groot koalisie leër feitlik opgehou om te bestaan. Die herdenking van sy kroningNapoleon I het 'n ander geken: die van sy genie as 'n strateeg en taktikus, wat hom in staat gestel het om die beslissende stryd wat hy gesoek het, in Austerlitz te kon wen en wen. Minder as 'n maand later, op 26 Desember, het die verdrag van persburg sal die einde van die oorlog van die Derde Koalisie verseël. A vernederende vrede, wat Francis II die verlies aan gebiede, 'n kolossale vrywaring van die oorlog sal verdien, en die titel van Germaanse keiser, 'n "Konfederasie van die Ryn" verbonde aan die Franse gebore uit die as van 'n nou vervalle Heilige Ryk.
Maar hierdie vrede het daarin gedra die saad van die volgende twee koalisies : dié van 1806, Pruise belemmer deur die Franse beheer oor Duitsland en Rusland en Engeland; dan dié van 1809, met 'n Oostenryk wat tevergeefs sal probeer wraak neem.