“Nou probeer jy weghardloop, eerder as om hom te vertel van jou kind, want jy weet hy sal weet dat jy vir hom leuns vertel het oor die toetse wat julle gedoen het?”
“Ek weet dit. Ek weet ook dat jy ‘n goeie hart het. Ek kan dit in jou oë sien. Gaan, vertel jou man die waarheid, gaan ontmoet jou seun. Die waarheid gaan jou vry spreek, en eers dan sal jy vrede kry.”
”Jy voel skaam en skuldig omdat die vyand jou dit wil laat glo. Hy het daarin geslaag om jou al die jare te laat glo dis onmoontlik om die waarheid uit te bring, en juis daarom het hy daarin geslaag om jou vrede van jou weg te hou. Dis tyd dat jy dit terugneem.”
“Jy leef nie daarmee saam nie.” Dit was weer daardie glimlag wat die kalmte in my hart laat brand het. “Jy bely dit voor God, en jy vra nederig omverskoning. Dan gaan jy aan met jou lewe, sonder daardie foute, want jy weet in jou hart dat jy vergeef is omdat jy dit opreg bedoel het toe jy omverskoning gevra het, en jy weet ook in jou hart dat jy die pad verder baie ligter kan aandurf, omdat Sy genade onbeperk is."
Ek het hom nie dadelik geantwoord nie, net stil gesit en wag dat dit wat hy gesê het kon insink. Ek het gewag dat my honger hart versadig kon word aan al die waaroms en hoekoms wat my al so lank najaag. En toe dit stil word in my het ek dankbaar opgekyk en sy hand geneem sodat hy my kon ophelp.
Waarheen hy so vinnig kon verdwyn het, sou ek nooit kon weet nie. Was hy ooit daar? Dis nie asof ek hom gesien aankom het in die eerste plek nie.
Anton was binne ‘n halfuur by my. Ek het skielik besef waar ek was toe ek ‘n bord met ‘n naam op gesien het. Ek het in verblinde emosies dit nie die eerste keer daar gesien nie.
Ag, hoe wonderlik was dit om die swak een te wees! Nog kleiner het ek gevoel toe Anton my vertel dat hy reeds alles weet. Hy weet van my kind al die jare, en hy weet van die toets wat aangedui het van sy onvermoë om ‘n kind te verwek. Hy het daarvan uitgevind, en ek, ek was altyd so besig om sterk te wees vir ons albei dat ek dit nie kon raaksien nie.