Op Saterdag, 13 September om 13:00, vir die prys van ’n ete, kry jy ’n behoorlike maaltyd en jy sal ook vir Riana beleef.
Riana het onder andere vertel van ’n tannie wat gekla het oor ’n man wat vreeslik vloek: “Dis of hy my ma se lyf soos ’n psalm op sy lippe neem.”
Dit is Frank. Kom ons noem hom so, want hy het ’n skerp tong. Kliek op sy foto om dit volgrootte te sien.
Gewoonlik sal ek nie iemand van naby afneem met ’n wyehoeklens nie. Die distorsie laat die gesig vreemd voorkom. Julle sal sien Frank se neus is groter as wat dit moet wees.
Frank speel dus die nar. Ek het op daardie stadium nog ’n 24–70 mm-lens op my kamera gehad. Op 70mm is dit ’n baie goeie portretlens. Ek wou net die wyehoeklens opsit toe hy my kom pla. En daar besluit ek toe om Frank wel met die 35mm af te neem en van naby. Dit is wyd genoeg om distorsie te kry, maar op 35mm darem nie so dat ek hom belanglik laat lyk nie.
Frank weet hy is deur die jare getrap. Ek wou dit wys. Ja, ek het hiermee die karikatuur wat hy van homself maak, bevestig, maar dit is die naaste wat ’n foto kan kom aan die woorde wat hy oor homself uiter.
Dan was dit ook korrek dat ek hom afneem met die lens wat ek eintlik vir die Lamborgini uitgehaal het. Ek het toe eers die kamera baie naby sy gesig gehou, die knoppie gedruk en toe die kar afgeneem. (Kliek op die foto om dit groter te maak.)
Ek is bly ek kon sy foto neem. Ek gaan dit nie in my huis opplak nie, maar ek sal sy gesig langs die Lambo nog lank onthou.
Ek skiet in RAW en dan ontwikkel ek elke foto. Ek moes die donker kepe in sy gesig uitbring, maar hy het nie soos ’n tamatie gelyk nie. Toe gebruik ek ’n tegniek wat ek soms uithaal as ek ’n baie spesiale foto nodig het.
Ek het eers die foto in kleur ontwikkel (links) tot ek tevrede was dit is die beste wat ek kon doen. Toe het ek dieselfde foto in swart en wit ontwikkel, weer tot ek tevrede was ek kon nie beter nie. En toe voeg ek die twee saam (middel). Ek het Canon Digital Professional se “Compositing tool” gebruik, maar ’n mens sou ook PhotoShop se layers kon gebruik. Ek het eenvoudig die gekleurde foto oor die swart en foto geplak en stelselmatig die swart laat deurskemer tot ek Frank se velkleur weer kon kry soos ek dit wou hê.
Gerrit Rautenbach en Nanette van Rooyen het Saterdag 23 Augustus in die Protea Boekwinkel op Stellenbosch gesels oor Mooiloop. Dit was ’n wonderlike gesprek. As julle dit gemis het, is daar goeie nuus, Gerrit vertrek binnekort op ’n toer om die boek te bemark. Ek deel Gerrit se reisplanne hieronder.
Van ons land se grootste skrywers en kenners van kortkuns is in hierdie teks opgeneem. Dít alleen maak hiervan ’n versamelstuk, maar wag tot jy die foto’s sien, dan besef jy, hier is ’n kleinood gebore.
Dit is moeilik om die geweldige oorvloed vas te lê en ek hou daarvan om ’n fokuspunt iewers in die foto te hê. Hierdie rots met die pragtige ligene is mooi genoeg om af te neem en in die agtergrond kan ’n mens die kleure sien.
Na ’n lang en harde week, het ek en die geliefde besluit om ’n bietjie groen terapie te kry. Ons het gaan stap na Silwermyn se waterval toe. Anna en die Prinses is saam.
Julle sal sien ek het nie my gewone kameras saamgeneem nie. Soms is dit net nie moontlik om die goeie kameras saam te neem nie, so ek het ’n tweedehandse mik-en-druk aangeskaf. Selfoonfoto’s is net nie goed genoeg nie en met ’n klein kameratjie kan jy steeds beheer neem.
Ek wou nie die water vries nie, so ek het die sluiterspoed so gestel om die lens baie lank oop te hou. Die klein kameratjies is baie lig en hulle het stabiliseerders. Ek het egter ook bome of klippe gebruik beweging verder te beperk.
Die belangrikste ding wat jy vir jouself kan leer doen is om NIE op outomaties te skiet nie. Speel rond, laat die kamera die meeste van die goed self doen, maar wees spesifiek met daardie goed wat saakmaak. Dit maak nie saak hoe groot of klein jou kamera is nie. Beheer dit.
Vir gesinskiekies is ’n klein kameratjie dikwels baie oulik en die gehalte meer as genoeg. As daar nie ’n groot kamera met ’n goeie lens by is nie, is só foto baie werd.
Die NG Kerk is nie net mooi nie, dit het ’n baie trotse tradisie van armmoedeverligting in die naburige township.
DEKATv het vanoggend ’n insetsels kom skiet oor die lang pad wat ’n boek loop wanneer dit uitgegee word en Martin Steyn se Donker spoor was die teks waarna ons gekyk het.
Butho Ncube is geduldig, maar tegnies is hy uitstekend. Sy beligting, sy raamplasing en sy en fokusverskuiwing is besonder knap.
Butho het ook met ’n Canon 5DmkII geskiet – op ISO640. Hy het ons gesprekke afgeneem met ’n Canon EF24-105mm f/4L IS USM. Toe het hy die groot Canon EF 70-300mm f/4-5.6 L IS USM lens opgesit en het uiteindelik sy nabyskote uit die hand geskiet met ’n Canon EF24-70mm f/2.8L USM.
Die keer kon ek die ligte kies vir mý foto. Die beligting vir TV is baie anders as vir portretstudies. Hier is Martin Steyn met Donker spoor in sy hand. Ek het twee Canon Speedlight 430’s deur wit sambrele geskiet en ’n derde net bo Martin se kop geplaas om van die dak af te bons.
Hy het teruggekeer na Suid-Afrika en het ’n PhD in Christelike etiek aan die Universiteit Kaapstad verwerf.
David het aktief teen apartheid baklei. In 1977 was hy ’n kapelaan vir die trekarbeiders in Kaapstad en in dié tyd is hy onder huisarres geplaas. In 1980 het hy dié verbod verbreek en is toe tot drie en halwe jaar tronkstraf gevonnis waarvan twee en halwe jaar opgeskort is.