Frankryk in die sewentiende eeu - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Frankryk is in die sewentiende eeu deur sy konings oorheers; Henry IV, Louis XIII en Louis XIV. Elkeen het die mag van die magnate verswak en koninklike absolutisme uitgebrei ten koste van die adel. Aan die einde van die eeu was Frankryk waarskynlik die grootste mag van Europa en Louis XIV het homself as die Sonkoning verwys - dit was sy aansien.
Die skepping van 'n absolutistiese monargie in Frankryk was afhanklik van die persoonlikheid van die koning en die ministers wat deur hom aangestel is om hom te ondersteun in die werk wat hy gedoen het. In die sestiende eeu het Frankryk uiterstes gesien - kragtige monarge soos Francis I en Henry II wat die edeles en die swak en oneffektiewe konings beheer het wie se swakheid tydens die Franse godsdiensoorloë uitgebuit is. Die sewentiende eeu het begin met Frankryk se stal onder Henry IV. Sy oorwinning in die Franse godsdienstige oorloë het aan hom 'n gesag gegee wat die voorwaardes van Charles IX en Henry III ontwyk het. Louis XIII sou daarna in 1617 voortbou, net soos sy seun Louis XIV.
Louis XIII het 'n baie ingewikkelde regeringstelsel geërf. Sy voorgangers, toe hulle die mag van 'n instelling wou verswak of omseil, het eenvoudig 'n ander een geskep om sy funksies te dupliseer. 'N Kragtige monarg kan sy gesag oor almal bevestig. 'N Minderjarige koning kon egter nie, en die regeringsinstellings wat deur Henry IV beheer is, het skielik gevind dat hulle na sy sluipmoord die ruimte gehad het om hulself weer te laat geld. Op negejarige ouderdom was Louis nie in staat om enige gesag te voer nie.
Aan die bopunt van die regering was die Royal Council - ook bekend as die Privy Council of the Council of State. Hierdie instelling het beweer dat dit koninklike wil uitgespreek het. Slegs die koning kon mense daarvoor aanstel, en normaalweg mag slegs bloedprinsesse (die oudste edeles), senior prate en magnate deelneem. Hierdie instelling was te groot en onbeholpe om beleid te formuleer. Dit is gedoen deur ses mans wat in die Counseil des Affaires was.
In die sestiende eeu het die krag van die versoenende komitees wat ontstaan ​​het om koninklike beleid uit te voer, agteruitgegaan. Dit is nou gedoen deur departemente, soos die departement van justisie, finansies, ens. Die departement van kanseliers het die regbank behandel en dit was ook die bewaarder van die Groot Seël om regeringsbesluite te bekragtig.
Die Surintendant het met koninklike finansies gehandel. Die Staatssekretarisse het die departemente van die vloot gelei, buitelandse sake van die leër, ens.
Die sogenaamde Sovereign Courts het 'n belangrike rol in die regering gespeel. Die belangrikste soewereine howe was die parlemente, en die belangrikste daarvan was die Parlément de Paris. Hierdie parlement het die groot voordeel gehad dat hulle koninklike edikte moes registreer om dit geldig te maak in gebiede waar hulle jurisdiksie gehad het. Die Parlément de Paris het die bykomende mag van die 'reg tot herbevestiging' - wat hulle in staat gestel het om oor nuwe wette te herbevestig (kla) sonder om bang te wees vir die straf van die koning. Dit was hierdie reg wat die Parlement van Parys sy aanspraak op 'n politieke en wettige liggaam gegee het.
Die Parlement de Paris het 'n lang geskiedenis gehad en beweer dat dit die oudste formele uitdrukking van koninklike wil is. Dit het die koning en die kanselier erken as meerderwaardig - maar niemand anders nie. Dit was altyd in stryd met die Royal Council. 'N Sterk monarg kon die Parlement de Paris beheer, maar 'n minderjarige wat deur 'n regent gesteun is, kon selde. Dit was die Parlement de Paris wat die negejarige Louis XIII gekry het om sy moeder, Marie de Medici, as regent in 1610 aan te stel. In 1643 het die Parlement de Paris die wil van Louis XIII tersyde gestel en sy vrou, Anne van Oostenryk, as enigste regent - die nuwe koning Louis XIV was slegs 4.
Kon die Parlement de Paris 'n koninklike edik verwerp? Dit kon tydelik, maar nie onbepaald nie. Die koning kon 'n lit-de-Justice hou. Dit was 'n openbare geleentheid waar die koning die Parlement de Paris beveel het om 'n besluit te registreer. Slegs 'n sterk koning het dit gedoen en in die sewentiende eeu het Frankryk drie sterk konings gehad!
In 1632 beveel Louis die Koninklike Raad om bevele van die Parlement de Paris te vernietig terwyl hy weg was met sy veldtog, omdat hy van mening was dat hierdie bevele deur die Parlement de Paris op sy gesag inbreuk gemaak het.
In 1641 was dit die mag en status van Lodewyk XIII, dat hy die Parlement de Paris gedwing het om 'n handeling te registreer wat die reg om homself te bekommer oor administrasie, finansies en die algemene regering van Frankryk erg ingekort het.