Dit lyk asof die biologie van aantrekkingskrag van dieselfde geslag 'n hele aantal gene behels. Dewald Kirsten / Shutterstock
Dit was lankal duidelik dat die persoon se seksuele voorkeur - of hulle nou manlike of vroulike seksmaats verkies, of albei - beïnvloed word deur sy of haar genetiese samestelling. Die maklikste getuienis want dit is dat seksuele voorkeur waarskynlik dieselfde is in identiese tweelingpare, waarvan die genetiese samestelling identies is, as by nie-identiese tweelingpare, wat slegs ongeveer 50% van hul genetiese samestelling deel.
Wat ontwykend was, is kennis van watter spesifieke gene, of gene, betrokke is. A 1993 studie manlike seksuele voorkeur is beïnvloed deur 'n spesifieke geen op die X-chromosoom, wat die media natuurlik die 'gay-gen' noem. Maar a Bestudeer later het hierdie bevinding nie herhaal nie, en daaropvolgende opvolgings het gemengde resultate gelewer.
Die probleem was dat hierdie studies te klein was om selfversekerde gevolgtrekkings te maak. Daar is miljoene dele van ons DNA wat gereeld tussen mense verskil. Dit beteken dat die vind van die gene wat verband hou met seksuele voorkeur is soos om 'n naald in 'n hooiberg te vind.
Dus 'n internasionale span van die navorsers wat ek gelei het, beplan om hierdie probleem aan te pak. Ons resultate is wat vandag in Science gepubliseer is.
Ons benadering was eenvoudig: brute krag. Hoe anders 'n studie gelyk is, hoe groter 'n studie, hoe meer selfversekerd kan ons wees in die resultate. In plaas daarvan om 'n paar honderd of 'n paar duisend individue te neem - soos in vorige genetiese studies oor seksuele voorkeur - gebruik ons ​​'n steekproef van byna 'n halfmiljoen.
Om so 'n groot steekproef te kry, gebruik ons ​​data wat ingesamel is as deel van baie breër projekte. Dit sluit in DNA-gegewens en antwoorde op vraelyste van deelnemers aan die UK (as deel van die UK Biobank studie) en die VSA (as deel van data wat versamel is van kliënte van die kommersiële voorouerfirma) 23andMe wat ingestem het om navorsingsvrae oor seksualiteit te beantwoord).
Die nadeel van die gebruik van hierdie enorme datastelle was dat die studies nie spesifiek ontwerp is om gene vir seksuele voorkeur te vind nie, en daarom is ons beperk deur die vrae wat deelnemers gevra het oor hul seksuele gedrag. Vir beide UK Biobank en 23andMe het deelnemers gerapporteer of hulle ooit 'n seksmaat van dieselfde geslag gehad het.
Die DNA van 'n persoon bestaan ​​in wese uit miljoene kodes en die letters verskil tussen verskillende individue. Dus, om 'n ingewikkelde storie kort te maak, was die volgende stap om op elke DNA-plek te toets of die een brief meer gereeld voorkom by deelnemers wat 'n vennoot van dieselfde geslag rapporteer as in diegene wat slegs 'n maat van die teenoorgestelde geslag rapporteer.
Nie een geen nie, maar baie
Wat ons gevind het, is dat daar nie 'n "gay gen" is nie - in plaas daarvan is daar baie, baie gene wat die persoon se waarskynlikheid beïnvloed dat hy geslagte van dieselfde geslag het.
Elk van hierdie gene het afsonderlik 'n baie klein effek, maar die gesamentlike effek daarvan is aansienlik. Ons kan statisties seker wees oor vyf spesifieke DNA-liggings; ons kan ook met groot vertroue sê dat daar honderde of duisende ander plekke is wat ook 'n rol speel, hoewel ons nie kon vasstel waar hulle almal is nie.
Deelnemers aan die 23andMe-datastel beantwoord vrae nie net oor hul seksuele gedrag nie, maar ook oor aantrekking en identiteit. As ons al die genetiese effekte in kombinasie gebruik, het ons gewys dat dieselfde gene onderliggend is aan variasie in seksuele gedrag, aantrekkingskrag en identiteit van dieselfde geslag.
Van die gene waaroor ons seker kon wees, gee ons leidrade oor die biologiese onderbou van seksuele voorkeur. Een van die gene, sowel as seksuele gedrag van mans van dieselfde geslag, is ook geassosieer met manlike patroonbaal. Dit is ook naby 'n geen wat by seksuele differensiasie betrokke is - onderskeidelik die proses van manlikheid en feminisering van biologiese mans en vrouens. Geslagshormone is betrokke by kaalheid en seksuele onderskeiding, en ons bevind dat sekshormone ook by seksuele voorkeur betrokke kan wees.
Ander bevindings het die uiterste kompleksiteit van die biologie onderliggend aan seksuele voorkeur verder versterk. Eerstens is genetiese invloede slegs gedeeltelik oorvleuel by mans en vrouens, wat daarop dui dat die biologie van gedrag van dieselfde geslag anders is by mans en vrouens.
Tweedens het ons vasgestel dat daar op genetiese vlak geen kontinuum van gay tot reguit bestaan ​​nie. Wat waarskynliker is, is dat daar gene is wat geneig is tot aantrekkingskrag van dieselfde geslag en gene wat geneig is tot aantrekkingskrag van die teenoorgestelde geslag, en dit verskil onafhanklik.
Vanweë die kompleksiteit van genetiese invloede, kan ons nie 'n persoon se seksuele voorkeur uit hul DNA sinvol voorspel nie - en dit was ook nie ons doel nie.
Moontlike verkeerde interpretasies
Wetenskaplike bevindings is dikwels kompleks, en dit is maklik vir hulle om verkeerd voorgestel te word in die media. Seksuele voorkeur het 'n lang geskiedenis van kontroversie en openbare misverstand, daarom is dit veral belangrik om 'n genuanseerde en akkurate beeld van ons resultate oor te dra.
Maar mense is geneig om swart-en-wit antwoorde oor ingewikkelde kwessies te hê. Gevolglik kan mense op ons bevindings reageer deur óf te sê: "Geen gay-geen? Ek dink dit is tog nie geneties nie! "Of" Baie gene? Ek neem aan dat seksuele voorkeur geneties vasgestel is! "Albei hierdie interpretasies is verkeerd.
Seksuele voorkeur word deur gene beïnvloed, maar nie deur hulle bepaal nie. Selfs geneties identiese tweelinge het dikwels heeltemal verskillende seksuele voorkeure. Ons weet egter nie wat die nie-genetiese invloede is nie, en ons resultate sê niks hiervan nie.
Om verdere vrae wat die publiek oor die studie kan hê, te beantwoord, het ons 'n webwerf met antwoorde op vrae wat gereeld gevra word, en 'n verklarende video. By die ontwikkeling van hierdie webwerf het ons gebruik gemaak van terugvoering van LGBTQ-uitreik- en voorspraakgroepe, dosyne LGBTQ-regte-advokate en lede van die gemeenskap, en werkswinkels gereël deur Sin vir wetenskap waar verteenwoordigers van die publiek, aktiviste en navorsers die resultate van die studie bespreek het.
Brendan Zietsch, ARC Future Fellow, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Paartjies > Seksualiteit > Hoe om seksuele prestasie te herstel