Shaleen Surtie-Richards vereer by Naledi-toekennings | SARIE
Nadat Hennie van Greunen, die regisseur, Rachelle Greeff se draaiboek vir my gegee het om te lees, was ek in my m—r . Dit was só sad. Armoede en dwelms vra nie watter kleur jy is nie. Ek was diep geroer deur die gruwelike verkragting van Anene Booysen, op wie se lewe dit losweg geskoei is. Ek stap nie sommer by 'n bedelaar verby sonder om vir hom kos te gee nie …
Ek kom uit 'n gesin van opvoeders. In dié stuk vertolk ek die rol van Jasmien Adams, die onderwyseres. My ma was nie 'n koek-en-tee-vrou wat gesit en skinder het nie. Sy het saans aandskole by ons huis gegee, waar sy mense leer lees en skryf het. Sy het bakkompetisies gereël om plaaswerkers te motiveer om hul mooiste koeke te bak. Mamma was 'n mense-mens, 'n doener, sy het kinders leer dans en kuns doen, was 'n fenomenale spreker, een van oorlede mev. Marike de Klerk se groot vriendinne … Haar seksonderrig vir die jonges: "Onthou, drie sekondes plesier is 'n leeftyd se hartseer vir 'n kind."
Jy sien élke rol as 'n uitdaging en het hope sepie-ondervin– ding: Nenna in Egoli, Mattie in Generations, Dorothy in 7de Laan en Fran in Villa Rosa . . .
mos tegniese akteurs en die murg-en-been- akteurs. Ek lees nie boeke oor toneelspel nie. Watse snert is dit dat jy om 'n hoek moet staan en met niemand mag praat nie? Ek gaan nie in "ander wêrelde in" nie. 'n Goeie akteur is nie noodwendig iemand wat kan huil nie. Jy moet jou karakter eerlik interpreteer. Ek het ook 'n goeie oor vir die ritme van woorde.
Ek is mal oor my job en wil dit vir ewig doen. Ná dertig jaar motiveer ek myself deur te dink dat nuwe mense elke aand vir die eerste keer na die show kyk. Ek kry steeds skoenlappers op die verhoog. Jong mense dink hulle is ná
'n maand famous. Ék het as jong akteur nog help teater skoonmaak, plakkate opgesit, ek kén die bedryf.
My pa het kleintyd vir my gesê enigiets is moontlik, maar ek moet my alie lig en uit die lewe gaan haal wat ek wil hê. Dit kos harde werk, opofferings. "Werk eers vir jou naam, daarna vir jou geld," was sy raad. Moederskap was nie deel daarvan nie, maar wat 'n kick as kinders my omhels en ek die ou hartjies teen my voel bons.
Ná my pa in 2000 dood is, het hy my gebel om te simpatiseer. Sy eerste woorde was: "Shaleen, you make us proud in this country." Dié besige man, wat kwalik tyd het om toilet toe te gaan. Hy het gesê hy besef wat dit is om 'n pa te verloor. Ek sal nooit, ooit sy menslikheid vergeet nie. Kort nadat hy uit die tronk vrygelaat is, loop ek hom op die Kaapse Internasionale Lughawe raak, storm agter hom aan, gryp sy arm en sê: "Excuse me, Mr Mandela." Hy sê toe: "I know you." Ek begin toe giggel van skok. Hy sê toe hy het Fiela se kind en The Last Emperor in die Victor Verster-gevangenis gesien. Ek kon dit nie glo nie.