The Today Paper Archives - Onwerklik blog
Kategorie Argief: Die Vandag Paper
My kolomme gepubliseer (of word binnekort bekend gemaak) in Die Vandag Papier
Kolomme, Die Vandag Paper
Julie 17, 2010 Manoj
Wanneer dit kom by die nuus, dinge is selde wat hulle blyk. Die media kan kleur nuusgebeure terwyl die oorblywende tegnies objektiewe en streng feitelike. Gekonfronteer met sulke slinkse akkurate verslagdoening, ons het geen keuse as om te lees tussen die lyne.
Dit is 'n moeilike kuns. Eerste, ons ontwikkel 'n gesonde houding van skeptisisme. Gewapen met hierdie vertroue niemand houding, ons die stuk te kry om die skrywer se bedoelings. Mind you, die idee is nie altyd te afkeur van die verborge agenda, maar bewus daarvan dat daar een te wees — altyd.
Skrywers gebruik om 'n verskeidenheid van tegnieke om hul agenda te stoot. In die eerste plek in hul arsenaal is die keuse van woorde. Woorde het betekenis, maar hulle het ook konnotasies. As 'n saak in punt, kyk na my keuse van die woord “arsenaal” in die laaste sin, wat in hierdie konteks beteken bloot versameling. Maar as gevolg van die negatiewe konnotasie, Ek het uitgebeeld skrywers as jou teëstanders. Ek kon gebruik het “versameling” of “repertoire” (of glad niks nie) die negatiwiteit weg te neem. Die gebruik van “gimmickry” sou impliseer dat die skrywers misluk gewoonlik in hul pogings om. Die keuse van “geskenkpak” sou gee jou 'n warm gevoel oor dit as gevolg van sy verbintenis met kinderjare herinneringe. Tensy jy weet van my sak truuks (wat 'n goeie konnotasie), jy is op my genade.
Wanneer konnotasie diens geo-politieke agendas te dryf, ons het die woord keuses met meer ernstige sorg te bestudeer. In 'n Indiese koerant, Ek het eenkeer opgemerk dat hulle konsekwent die woorde wat gebruik word “militante” of “militantheid” 'n sekere beweging aan te meld, terwyl 'n ander soortgelyke beweging met woorde soos beskryf “terroriste” of “terrorisme”. Beide gebruike kan akkuraat wees, maar tensy ons versigtig, ons kan maklik kry die indruk te dink dat een beweging is wettig, terwyl die ander is nie.
Amerikaners is meesters in hierdie wedstryd. Elke woord wat deur die state woordvoerder van die departement is so noukeurig gekies dat dit naïef die gepaardgaande konnotasies te ignoreer sou wees. Kyk na Hillary Clinton se keuse van die woord “misspeak” — boeke kan op daardie keuse geskryf word!
Wat is ongesê gelaat is net so belangrik soos wat is nie, wat maak vir 'n ander kragtige taktiek in die vorming van die openbare mening. Stel jou voor 'n TV-verslag wat loop soos hierdie: “Pentagon het berig 'n chirurgiese staking met 'n laser geleide missiel afgevuur uit 'n onbemande roofdier vliegtuie doodmaak vyf terroriste in die VSA mees gesoekte lys. Egter, burgerlikes beweer dat die bom geval het op 'n troue party moord 35 mense, insluitend 15 kinders en tien vroue. Ons het nog nie onafhanklik geverifieer hierdie eis.” Terwyl bly feitelik akkuraat, hierdie verslag het daarin geslaag om die burgerlike sterftes te diskrediteer deur te speel met die konnotasies van “verslag” en “eis”, sowel as nie te sê dat die verslag van die Pentagon was ook geverifieerde. Behalwe, hoe kan super-duper onbemande vliegtuie en laser geleide munitie mis hul teikens?
Ons, natuurlik, het geen manier om te weet wat werklik het daar. Maar ons het die proses van kleur om die verslag te onderskei en 'n vermoë ontwikkel (of ten minste 'n begeerte) die waarheid en bedoelings agter die woorde te soek.
Hierdie vermoë is veral belangrik is as gevolg van 'n kommerwekkende tendens in die globale media — die ontstaan ​​van media konglomerate. Wanneer die meeste van die wêreld kry hul inligting uit 'n beperkte aantal konglomerate, hulle swaai 'n buitensporige bedrag van krag en mag oor ons en ons menings. Tensy ons jaloers waak ons ​​vermoë om te lees tussen die lyne, ons kan rustig marsjeer word in 'n ontstellende dapper nuwe wêreld.
Goeie en slegte Geslagsgelykheid
Julie 14, 2010 Manoj
Geslagsgelykheid het 'n paar groot vordering. Oor 'n honderd jaar gelede, die meeste vroue in die wêreld het nie die reg om te stem — geen stemreg, die korrekte term te gebruik. Nou, Ons het 'n vrou stapsgewijze nader as ooit aan die kantoor van die president van die Verenigde State van Amerika, beskou as die mees kragtige “man” op aarde. In die korporatiewe toneel te, sien ons nou baie vroue in kragtige posisies.
Maar, selfs die mees optimistiese onder ons wil nie hê dat geslagsgelykheid argumenteer is 'n werklikheid is en dat vroue het aangekom. Hoekom is dit? Wat presies is die probleme in die bereiking van hierdie heilige graal van gelykheid?
Ek dink dat die probleem lê in ons definisie, in wat ons bedoel met vroue se gelykheid. Natuurlik, die hele gelykheid probleem is 'n mynveld so ver as politieke korrektheid is bekommerd. En ek barging op dun ys waar geen normale persoon sou droom van 'n sterker in. Maar 'n rubriekskrywer is toegelaat om opinies en, Laat ons eerlik wees, 'n bietjie onaangenaam. So hier gaan ons…
Ek voel dat daar goeie en slegte argumente vir gelykheid. Kom ons neem die geval van tennis Grand Slam, waar hulle “bereik” gelykheid deur gelykmakende die prys gelde. Die argument was eenvoudig dat vroue en mans gelyke en hulle verdien dieselfde prysgeld.
Vir my, dit was nie veel van 'n argument ten alle. Dit was 'n vorm van genadig. Dit is 'n bietjie soos die minagtende (alhoewel, geen twyfel, welmenende) aanmoediging wat aangebied word deur moedertaal sprekers wanneer jy leer om hul tong. Teen die einde van my vyf jaar verblyf in Frankryk, Ek kon redelik goed Frans praat en mense gebruik om my te vertel, bemoedigend natuurlik, dat ek ook gepraat. Vir my, dit beteken altyd dat ek nie goed genoeg nie praat, want as ek gedoen het, hulle wil net nie sien dit glad, sou hulle? Na alles, hulle gaan nie om geluk te wens mekaar op hul perfekte Franse!
Net, As mans en vroue tennisspelers was werklik gelyke, niemand sou praat van gelykheid. Daar sal nie “mans se” enkelspel en “vroue se” enkelspel te begin met — sou daar net enkelspel! So hierdie argument vir gelykheid in prysgeld is slegte een.
Daar is 'n baie beter argument. Prysgeld word geborg deur korporatiewe liggame gebuig oor die bevordering van hul produkte. Die borge is dus belangstel in die TV-kykers. Gegewe dat vroue se enkelspel trek in soveel kykers as mans se, die prysgeld gelyk moet wees. Nou, dit is 'n soliede argument. Ons moet kyk na dimensies waar gelykheid regtig bestaan ​​eerder as om te probeer om kunsmatig lê dit.
Wanneer sulke dimensies van gelykheid sluit alle aspekte van ons lewens, ons sal in staat wees om veilig te sê dat geslagsgelykheid het aangebreek. Ons moet nie die uitkyk wees vir gelykheid in testosteroon-gedrewe speelveld, wat, deur die manier, kan hoër vlakke van die korporatiewe piramide sluit. Ons moet relegating word die debat oor gelykheid te irrelevansie deur toegeskryf genoeg respek en waarde tot die natuurlike verskille.
Verwoord deur 'n man, hierdie stelling van my, natuurlik, is 'n bietjie verdagte. Is dit nie Ek probeer om vroue te bedrieg deur hulle nuttelose opsigte eerder as ware gelykheid?
Ek het nie eens 'n soortgelyke ruil gehoor toe iemand aangevoer dat vroue in my eie land van Kerala geniet 'n hoër vlak van geslagsgelykheid, want, kom uit 'n matrilineêre stelsel, hulle regeer die huishouding. Die pittige weerlegging van die argument kom uit 'n Keralite vrou, “Mans is heeltemal tevrede te laat vroue heers hul huishoudings so lank as hulle die wêreld te regeer!”
Dan weer, Ons is redelik naby aan die verhuring van Hillary Clinton regeer die wêreld met net twee manne wat in haar pad. So miskien geslagsgelykheid het uiteindelik aangebreek nadat alle.