Afknouery op skool: hoe kan ek bespotting en afknouery stop? - Nuttige wenke - 2021
Sommige mense met 'n nostalgiese glimlag onthou hul skooljare, terwyl ander bewing het. Negatiewe emosies verskyn gewoonlik nie as gevolg van vervelige lesse of vroeë ontwaking nie, maar as gevolg van afknouery, of afknouery. So 'n verskynsel is nie iets nuuts nie, dit was nog altyd en sal dit ongelukkig altyd wees. Dit beteken egter nie dat skoolbullebakkery geduld moet word nie. Nie net die slagoffer ly aan boelies en bespotting nie, die identiteit van die aggressors word ook misvorm. Byna elke kind kan in gevaar verkeer, daarom is dit so belangrik om te weet waar afknouery vandaan kom en hoe om hierdie sosiale verskynsel te hanteer.
Afknouery in die skool, ook bekend as afknouery (van Engelse afknouery - afknouery, waas), beteken kollektiewe of individuele teistering van 'n spesifieke kind. Die vlak van geweld teenoor die slagoffer wissel: soms lag hulle net vir die skoolkind, soms slaan hulle of lei dit selfs tot selfmoord.
Volgens die resultate van studies wat in 2010 deur huishoudelike wetenskaplikes gedoen is, ervaar meer as 20% van die seuns en meisies op 11-jarige ouderdom aggressiewe strewe. Dinge is nie beter in buitelandse onderwysinstellings nie.
Spesialiste onderskei 4 hooftipes skoolbullebakkery. Daarbenewens word dit dikwels gekombineer, wat die toestand van die slagoffer verder vererger.
Verbale boelies. Hulle lag, beledig, vind beledigende byname uit wat verband hou met hul voorkoms of gedrag. As voorbeeld - "Nar" uit die film "Praktiese grap".
Fisiese afknouery. Dit sluit geteikende slae en beserings in. Dit is noodsaaklik om 'n soortgelyke soort boelies te onderskei van onaangename, maar tog normale skoolgevegte, wanneer teenstanders in gelyke posisies meeding.
Gedrags-terreur. 'N Boikot word aan die kind aangekondig, geïgnoreer, geïsoleer in die klas of in die skool, intriges word teen hom van stapel gestuur in die vorm van diefstal van aktetasse, notaboeke. Dit wil sê, op elke moontlike manier ondraaglike lewensomstandighede in die span te skep.
Kiberbulling. Dit is 'n nuwe "neiging" onder tieners wat verband hou met die gebruik van hoë tegnologie. Dit word verstaan ​​as afknouery op sosiale netwerke, aanstootlike boodskappe na e-pos of telefoon stuur. Hier is ook die opname en verspreiding van 'n 'skandelike' video met die deelname van die slagoffer.
Belangrik! Moenie boelies met 'n konfliksituasie verwar nie. Konflik is 'n botsing van partye van ongeveer gelyke krag. In die geval van boelies is die slagoffer uiteraard swakker as die aanvallers, en boelies is sistemies en aanhoudend.
Oorsake van teistering in die skool
Dit is algemeen bekend dat kinders grotendeels genadeloos is, onbelaste deur hoë morele beginsels. Daarom vergiftig hulle gereeld klasmaats omdat hulle kan. Nadat hulle groot geword het, bely sulke aggressors dikwels en soek hulle selfs die geleentheid om die slagoffer om verskoning te vra. Ander regverdig hul eie gedrag en glo dat die onderdrukte eweknie 'vir die saak' ontvang het.
Kenners identifiseer twee hoof faktore wat boelies by die skoolspan uitlok.
Verkeerde gesinsopvoeding. Baie aggressors word óf in gesinne grootgemaak waar 'aanbidding' van brute mag heers. Ouers is daarvan oortuig dat die kind vir hulself moet kan sorg, maar hulle is te ywerig in hul begeerte om 'n sterk persoon groot te maak. 'N Ander soort aggressor is kinderleiers wat poog om die kollektief volgens hul eie reëls te bestuur.
Verkeerde gedrag van onderwysers. Soms ontlok klasonderwysers self boelies, wat die negatiewe karaktertrekke by 'n spesifieke kind beklemtoon. Maar meer gereeld sien onderwysers eenvoudig nie die afknouery wat begin is as gevolg van indiensneming of 'pedagogiese blindheid' nie. Daar is 'n welgevoel aan die kant van die onderwyspersoneel.
Belangrik! Die gedrag van die slagoffer kan nie as die bron van die probleem beskou word nie. Vernederde kinders is nie die skuld vir iets nie. As u wil, kan daar gevind word dat enige persoon gebrekkig is, maar dit beteken nie dat u moet agtervolg en vergiftig nie.
Daar is 'n weergawe dat die slagoffers meer gereeld kinders is met die sogenaamde slagoffergedrag, dit wil sê die geskikste vir die rol van die slagoffer. Dit verwyder egter nie die verantwoordelikheid van die aggressors nie. Die aanstellers is altyd die skuld vir die afknouery, en nooit die slagoffer nie.
Is dit moontlik om op te hou boelie?
Nie net moontlik nie, maar ook nodig. Weliswaar gee sielkundiges nie 'n absolute resep oor hoe om bespotting en afknouery op skool te stop nie. Dit is slegs belangrik om in ag te neem dat in die geval van kollektiewe afknouery die hele klas behandel moet word, aangesien dit onmoontlik is om die probleem op te los in die "slagoffer - aggressor".
Klasmaats, hoewel hulle nie direk by die afknouery betrokke is nie, en onderwysers is ook betrokke by die negatiewe proses, daarom moet u daarmee saamwerk. Die belangrikste en enigste moontlike manier om afknouery te stop, is om 'n sielkundig gesonde atmosfeer in die span te skep.
As 'n opsie om die probleem op te los - gesamentlike take wat die hele klas verenig, spanwerk aan 'n gemeenskaplike projek, wat die groep verenig deur buitemuurse aktiwiteite. Maar dit vereis die ondersteuning van 'n gekwalifiseerde sielkundige en die aktiewe betrokkenheid van onderwysers.
Die belangrikste stap is om boelie-aggressie, bespotting en nie skadelike kinders se pret te noem nie. Volwassenes moet aandui dat hulle die optrede van die aggressors opgemerk het en van plan is om dit te stop. Oortreders moet ook begryp dat al hul 'cool' optrede eintlik immoreel en onwaardig is.
In die eerste plek moet u aan die kind demonstreer dat u by hom is. U kan hom nie aanbied om self met die oortreders om te gaan of tot die prom nie. Dit is beter om elke geval met die hulp van 'n sielkundige wat in hierdie skool werk, te hanteer. Ons bied 'n paar algemene aanbevelings.
Nooi u kind om nie-standaard te reageer op aanvalle deur aggressors. Reageer byvoorbeeld nie emosioneel nie (trane, gille), maar praat beleefd, met humor. U kan selfs 'n paar antwoorde oefen.
As iemand kinders se goed bederf, moet die kind die onderwyser met die oortreders kontak en vertel wat daar gebeur het sonder om spesifieke name te gee: 'Iemand het die stoel verwoes en dit met kryt gesmeer.' Laat die aggressors weet dat die slagoffer nie sal swyg nie.
Elimineer die vrees vir kinders vir skoolbullebakke doelbewus. Verduidelik ook dat u nie bang hoef te wees om hulp by onderwysers te soek as die situasie te ver gegaan het nie. Byvoorbeeld, as 'n kind gedreig word om te slaan.
'N Kind kan homself nie in 'n opvoedkundige instelling aanhelp nie? Probeer so 'n geleentheid buite die oefenmure vind. Skryf dit byvoorbeeld aan die sportgedeelte, 'n sirkel. Dit wil sê waar hy iets kan bereik en sy betekenis bevestig.
Nog 'n belangrike punt is die toename in die selfbeeld van kinders, wat deur klein hooligans redelik bederf is. Raadpleeg 'n terapeut, vind u maniere. Selfvertroue is baie belangrik vir 'n slagoffer van die boelie.
Boonop is dit belangrik om in die lewe van u kind te belangstel. Baie kinders is skaam om hul boelies met hul ouers te bespreek, daarom moet volwassenes self let op die geringste veranderinge in kinders se gedrag en vinnig daarop reageer. Onthou dat afknouery 'n ernstige probleem is, en daarom is dit nodig om dit op te los, met die betrokkenheid van onderwysers en sielkundiges.
1. "Verbod op afknouery."
As ander opstaan ​​vir diegene wat geboelie word, is die voorval in minder as 10 sekondes in 50% van die gevalle uitgeput.
Gebruik die tegniek 'Voorkom boelies'. Dit is kort stellings wat ontwerp is om die geweld te stop sonder om die konflik te verhoog. Die metode is veral effektief, want in gespanne oomblikke slaag ons selde daarin om vinnig uit te vind wat om te sê. Onthou gewoonlik emosioneel gelaaide dinge wat aanleiding gee tot konflik en woorde en dade.
Stopfrases moet in 'n rustige omgewing bedink word, en dit dan herhaaldelik herhaal word, sodat die kind dit uit die mond leer en dit maklik in 'n konfliksituasie kan weergee.
Dit kan die volgende frases wees:
Kom ouens, dit is nie cool nie.
Haai, dit is al verder.
Dinkskrum: Laat die kinders met hul eie kort frases vorendag kom en sê dat hulle selfversekerd sal voel. Ouers kan 'n rolspel speel en sê frases in 'n selfversekerde, rustige toon.
Hoe om 'n slagoffer te kies
Dit word algemeen aanvaar dat slagoffers van boelies om objektiewe redes gekies word - daar moet een of ander rede wees. Inderdaad, 'n kind kan gespot word omdat hy 'n bespreking het. Of gemmer. Of puisie. Of die slimste. Of die domste een. Die stilste. Die indringendste ...
In werklikheid kan die objek van bespotting enige kenmerk van die kind wees. Is daar kinders sonder enige funksies? As dit die geval is, dan kan die feit dat hierdie seun, anders as die ander 'die mees gewone' is, die oorsaak van afknouery word. Die slagoffer kan geterg word, selfs vir die 'ontbrekende' funksie - soms word die bynaam "vet" verreweg die mees gevoede kind in die klas ontvang.
'In die laerskool het ek draadjies gedra. Dit het gehelp. Maar hulle het opgehou om my krom tande net in die Lyceum te noem. "(Nina).
Volgens navorsing is die slagoffers van afknouery meer sensitief vir bespotting, helderder ('snaakser') reageer op afknouery. Dit is waarskynlik nie die oorsaak van afknouery nie, maar die natuurlike resultaat. As die kind reeds 'n uitgeworpenes geword het, sal die advies "let nie op nie" of "hulle is moeg, hulle sal agterbly" slegs skade berokken. Moenie moeg word nie en moenie agterbly nie. Voorgehoue ​​gelykwaardigheid sal die pynigers net benadeel.
Enige kind kan 'n slagoffer van afknouery word. En meestal is die rede nie in die kenmerke van die kinders nie, maar in 'n ewekansige reeks omstandighede.
Daar is vier hooftipes boelies. En in die meeste gevalle wissel hulle mekaar aan en vul hulle mekaar aan.
Fisiese afknouery kan wissel van "onskuldige" bultjies tot die brutaalste klop. Volgens die ouers is dit diegene wat die gevaarlikste is. Fisieke mishandeling is egter opvallend - en dit verhoog die kanse dat die kind uiteindelik gehelp sal word.
Daarom kan martelaars emosionele of sielkundige afknouery gebruik om geen bewyse oor te laat nie. Soos in die geval van fisieke geweld, is die omvang van sielkundige impak baie groot - van die verspreiding van vuil gerugte oor die slagoffer tot kollektiewe ignorering.
Emosionele afknouery word dikwels verwar met gewone klas ongewildheid. Onoplettendheid en minagting is egter heeltemal verskillende dinge. Dit is nie interessant om met 'n ongewilde kind te kommunikeer nie; dit is gevaarlik om 'n verwerpte kind te verwerp: jy kan in sy plek wees.
'Op Valentynsdag is hartjies met nommers uitgedeel by die ingang van die skool sodat almal 'n maat sou vind. Wie snoep vind. Dit blyk dat die seun van my klas een nommer by my gehad het. Nadat hy dit geleer het, het hy sy hart duidelik gebreek. (Maria)
'Grys muis' kan aandag trek met 'n interessante stokperdjie, opvoedkundige sukses en nuwe toebehore. Vir die gejaagdes sal dit slegs skade berokken. Sy posisie is soortgelyk aan die status van 'n aangehoudene uit misdaadreekse - alles wat hy doen, sal teen hom gebruik word.
'Nuwe telefoon?' Ouers wil hê dat u minder gebrekkig moet voel? " 'Wat 'n pragtige rok! Dit is jammer dat dit soos 'n voëlverskrikker aan jou hang. '
Dit is mondelinge teistering. Waardevermindering. En absoluut alles kan verdiskonteer word. As die seun gaan swem, sal almal vra of hy 'n "swembroek" druk. Sal bokswerk doen - hulle word om elke draai geleer hoe om 'n hou te hou '. As 'n meisie in plaas van 'n bril lense begin dra, sal klasmaats baie 'ontsteld' wees en sê dat die bril haar 'kromheid' in elk geval verberg.
Afknouery word maklik omskep in kuberafknouery - afknouery op die internet. Vir die kinders van vandag is die inligtingruimte baie meer waar as vir hul ouers - maar internet-teistering vind ook aanlyn plaas. U kan nie 'n blaaskans neem by die huisies nie - hulle kan 'n kind amper om die draai vervolg en die slagoffer in 'n grondige toestand ondersteun tot die volgende skooldag.
In die strewe na status
Die praktyk toon dat die hele klas by boelies betrokke is.
As 'n aanhanger optree die hoofbulle van die klas gewoonlik, maar hulle kan selfs 'n ronde honneursleerling word, wat baie goed is met onderwysers en die direktoraat. 'N Kenmerk van die aansteller is 'n hoë en dikwels onvoldoende selfbeeld. Hy is heeltemal tevrede met die kommunikasie en glo dat sy status onder klasmaats groot is - omdat ander kinders die instigator agterna respekteer om nie 'n nuwe slagoffer te word nie. Die resultate van anonieme studies wys egter dat die staatmaker die laaste persoon is met wie die meeste kinders regtig wil kommunikeer.
Ook beskou die aansteller homself te vriendelik (!), En hierdie illusie verdwyn nie, selfs al word die aggressor direk op sy wrede optrede uitgewys. Die klassieke verskoning van die aansteller is "as dit nie vir my was nie, sou die slagoffer baie erger gewees het."
Afknouery is egter nie 'n konflik tussen die aansteller en die slagoffer nie. In 'n konflik is die magte ongeveer gelyk. In die geval van afknouery is daar 'n beduidende wanbalans wat deur die helpers van die agtervolger bereik word.
Soos die leier, het hulle 'n buitengewone lae status in die klas. Maar, anders as die aansteller, wil niemand saam met sy dienaars in oop bedienings woon nie, wat hulle nog meer wreed maak. Uiteindelik is dit die helpers wat direk by die vervolging betrokke is, terwyl hul baas slegs 'n plan ontwikkel om die slagoffer te verneder.
By afknouery word die normale ontwikkeling van die slagoffer ontwrig: selfbeeld neem af, angs en depressiewe gedagtes ontstaan. Die gewoonte van die agtervolgers om alle sake met geweld op te los, is egter ook 'n skending van die aanpassing. Soos die praktyk toon, is hierdie kinders, na volwassenheid, die belangrikste kontingent van gevangenisse in die meeste lande van die wêreld. Uiteindelik doen boelies hulle skade.
Die slagoffer het soms advokate. Dikwels word hulle emosioneel volwasse kinders wat opreg empatie het met die uitgeworpenes en gereed is om in die situasie in te gryp as geweld bo alle grense strek. Hul deelname (selfs gewone emosionele ondersteuning) is baie belangrik, maar daar is 'n nadeel: as die slagoffer 'prokureurs' nodig het, kan dit 'n ander rede vir bespotting wees.
Assistente van die slagoffer het een van die hoogste status in die klas - dit is hy wat verdedigers help om van tyd tot tyd vir die slagoffer in te tree, sonder om die doelwit van boelies te word.
Die meeste van die klasse bly egter buite waarnemers, ondersteun nie afknouery nie, maar belemmer dit nie. Soms word die gebrek aan optrede veroorsaak deur die feit dat hulle bang is om in die plek van die slagoffer te wees. Waarnemers kan egter selfs afknouery goedkeur, aangesien voortdurende afknouery van 'n ander student die selfbeeld van 'stomme' boelie-deelnemers ondersteun.
«Ons het een meisie in die klas gehad. Sy het self nie aan die vervolging deelgeneem nie. Maar toe hulle Serezhenka verslaan, kom sy altyd op en kyk stil met 'n glimlag. Dit het grillerig gelyk» (Maxim)
Kinders wat niks te doen het nie, ly ook aan boelies. Terwyl hulle klasmaats in staat is, is stom getuies bang dat die wind môre in die klas sal verander en dat hulle die rol van die slagoffer sal moet speel. Sulke kinders probeer selfs om nie in die les uit te leun nie en bly in die middelste posisie. Boonop lei die rol van getuies hulle tot 'n patologiese vrees vir openbare veroordeling, wat selfverwesenliking in volwassenheid ernstig kan belemmer.
Daar is twee opponerende, maar ewe skadelike mites oor die rol van die onderwyser in afknouery op skool. Eerstens weet die onderwyser niks van afknouery nie, en daarom is die omkoopgeld van hom glad. Die tweede - die onderwyser verstaan ​​wat in die klaskamer gebeur en sal dit uitvind sonder die deelname van ouers.
Die eerste mite word deur die onderwysers self ondersteun. As die moeder van die kind skool toe kom en in die klaskamer kla oor afknouery, sal hy in die meeste gevalle voorgee dat hy dit vir die eerste keer daarvan hoor. Uit studies blyk dit egter dat onderwysers nie net bewus is van afknouery nie, maar ook die werklike struktuur van die klas beter kan beskryf as sielkundiges wat die akkuraatste tegnieke het.
In teenstelling met die tweede mite, probeer onderwysers egter nie om die situasie te verander nie. Boonop is onderwysers soms self besig met die afknouery van 'n kind. Hulle lewer vernederend kommentaar op die slagoffer se reaksie. Gee 'n laer gradering. 'Hulle sien nie' hoe 'n kind in 'n gang van die skool gesprinkel word nie. Dit lyk soos 'n klein ding, maar die aggressors verstaan ​​- die onderwyser is 'sy eie'.
'Sodat hulle nie weghardloop nie, skuif hulle hul lessenaars en druk my teen die muur. Een keer het 'n Engelse vrou dit opgemerk en hulle geskok omdat hulle skooleiendom bederf het. Sy was violet op my " (Oleg)
Sulke gedrag is meer kenmerkend van jong opvoeders. In 'n situasie waar die onderwyser se salaris neig na die vlak van die lewende loonbegroting, en dit net ongemaklik is om oor die prestige van die beroep te praat, is passiewe deelname aan die vervolging van die slagoffer een van die min maniere om hul geloofwaardigheid met die res van die klas te verhoog. Ervare onderwysers verag egter nie afknouery nie - want in die afwesigheid van 'n werklike doel, help die afknouery die kinders om die kinders te verenig. Onderwysers in die laerskool, wat die slagoffer self kan identifiseer, gebruik die bedreiging van vernedering as 'n ekstra las vir 'n swak graad.
Иногда учителя настраивают против ребенка не только класс, но и родителей, которые пришли разобраться с ситуацией. Чаще всего это подается в красивой обертке: «Ваш ребенок такой умный (тонкий, ранимый, талантливый) — его неизбежно будут травить обычные дети». Верить этому нельзя — учитель не хвалит ребенка, учитель выгораживает себя. Maar soms beskuldig onderwysers ouers direk dat hulle nie hul seun geleer het hoe om met die span te praat nie. In hierdie geval moet die onderwyser daaraan herinner word dat die span 'n groep is wat daarop gemik is om sosiaal bruikbare doelstellings, byvoorbeeld opleiding, op te los. En die klas waarin die hoofdoel is om die slagoffer te vervolg, kan nie 'n kollektief genoem word nie.
'Ons klasonderwyser is goed, hy sal dit nie doen nie,' dink baie mense. Ongelukkig nie 'n feit nie. Selfs goeie onderwysers neig soms tot boelies. Dikwels veroorsaak 'n onbewustelik gejaagde kind onvermydelik verwerping by baie onderwysers.
'Ek het dit meestal gehaat toe my ma uit die ouervergadering kom en my ouma en oupa vertel hoe' ons 'gelukkig was met die klasonderwyser. En hierdie wonderlike klaskamer was mal daaroor om te grap oor die feit dat die sakestyl van klere by almal behalwe ek pas, want alles op my is soos 'n saal aan 'n koei (Alina). Op 'n dag het moeder nietemin van haar fabriek afskeid geneem na die 'Geagte Onderwyser', wat die uitbreiding gelei het. Daar word aan ma gesê: "U dogter is te hardkoppig, en sy moet gebreek word."
Natuurlik is die mening van onderwysers moontlik, en in sommige gevalle moet u luister. Maar vir die ouer moet dit in die eerste plek nie die belange van die "span" wees nie, maar die gevoelens van sy eie kind.
Daar is geen universele resepte vir die hantering van afknouery op skool nie. Dit is egter belangrik om te onthou: daar is geen kinders wat geboelie word nie, daar is klasse waarin iemand geboelie kan word. U kan die kind nie die skuld gee nie, noem hom 'n swakkeling, probeer verander. Sal nie help nie. In die beste geval sal die slagoffer nie meer geslaan word nie - niemand sal egter verhoed dat die oortreders name noem of die dinge van die kind diskreet bederf nie. Maar heel waarskynlik, as 'n poging om terug te keer, word oortreders allerlei remme geruk. Die advies om te ignoreer kan help in die stadium wanneer die klas slegs die slagoffer kies - in hierdie geval is daar 'n kans om in die kategorie waarnemers te val (hulle rol is egter ook nie te ontkenbaar nie).
Teistering is 'n siekte van die klas, en dit moet stelselmatig aangespreek word. As die onderwyser voldoende is, kan u na hom gaan om hulp. Maar voldoende - nie beleefd nie, nie 'n goeie onderwerp nie, maar een wat gereed is om die probleem regtig aan te pak.
Soms kan u ondersteuning van ander ouers kry. Aan u kant is die moeders en vaders van ander slagoffers, hul verdedigers, soms buite waarnemers. Hulp kan van die mees onverwagse kant kom - dikwels is die ouers van die instellers geskok as hulle agterkom wat hul kind op skool doen.
As daar ondersteuning gevind word, sal u die klas deeglik moet saamwerk. Hoe presies word dit goed beskryf in die artikel deur die sielkundige Lyudmila Petranovskaya. Dit is belangrik om te onthou: hoe gouer u die probleem kan identifiseer en kan begin werk, hoe groter is die kans op sukses. In die laerskool is gesag vir volwassenes hoër, en verhoudings in die klaskamer is meer plastiek.
As u die probleem nie kan oplos nie, is dit beter om na 'n ander skool te gaan. Dit kan egter nie in vlug verander word nie. 'Waar hulle nie sal klop nie', is 'n slegte motief. 'N Goeie rede is nodig - om oor te skakel na 'n instelling met 'n hoër vlak van onderwysers, of 'n goeie gimnasium, of 'n estetiese vooroordeel. Dit is die beste as die kind 'n skool kies in ooreenstemming met sy belangstellings.
'Ek kan nie sê dat ek in die begin direk vervolg is nie, maar ek onthou dat die houding van klasmaats die beste motief was toe ek in die gimnasium kom.' (lig)
Die vertaling moet voorberei word. Kinders wat gereeld gejag word, in 'n nuwe klas beleef, beskou selfs die vriendelikste grappies van klasmaats uit 'n gewoonte as 'n bedreiging en vermy kommunikasie. Dit sal die kind nie as 'n uitgeworpenes maak nie; die rol van die grys muis is egter ook nie die mees benydenswaardige nie.
Dit is beter om 'n sielkundige te vra om hulp te kry - eenvoudige instruksies sal waarskynlik nie help nie. U kan 'n privaat of openbare spesialis kontak. Of u kan na 'n sielkundige gaan by die skool waarheen die kind gaan. 'N Besoek moenie uitgestel word nie: sielkundige trauma is nie verkoud nie en kan nie in een sessie behandel word nie. Boonop is dit goed as die sielkundige gedurende die aanpassingsperiode in die nuwe span met die kind sal werk.
2. Verander die onderwerp.
Sommige kinders vind dit te riskant om iets te sê te midde van afknouery, al hou hulle gereedgemaakte frases in gedagte. Dit is heeltemal verklaarbaar en selfs logies. Selfs waagmoedige tieners weet dat as hulle hul vriendelikheid en simpatie met die slagoffer van geweld betuig, aggressiewe maats hulle wreedheid teenoor hulle onmiddellik sal afbring.
Min kinders het die vertroue en sosiale kapitaal om hierdie risiko te neem. Maar u kan die geweld effektief stop deur eenvoudig die onderwerp te verander.
'N Tiener wat 'n slagoffer wil help, kan byvoorbeeld luidkeels vra of iemand weet wanneer die wiskunde-eksamen gaan plaasvind of wat die telling van 'n voetbalwedstryd is.
Selfs dapper kinders waag dit nie altyd om openlik vir die slagoffer in te tree nie en maak 'n einde aan boelies. Maar as die geleentheid misgeloop word, is nie alles verlore nie. As u om die een of ander rede nie betyds ingegryp het nie, toon u later vriendelikheid en simpatie.
Die kind kan die volgende dag met 'n boeliegenoot praat. Nooi hom om in die eetkamer te gesels of langs hom in die gimnasium te gaan sit, 'n vriendelike boodskap te stuur of goedkeurende woorde op sosiale netwerke te skryf.
7. Betuig simpatie.
'N Ander manier om vriendelikheid en simpatie te betoon, is om 'n slagoffer te vind en haar te vertel dat u opreg spyt is oor wat gebeur het. Leer u kind om in die oë van 'n portuurgroep wat met afknouery te kampe het, te kyk en te laat verstaan ​​dat hy die pyn wat hy ervaar het, verstaan.
'N Kind kan opreg vir 'n klasmaat wat die boelie oorleef het, sê dat hy 'n geweldige persoon is en nie sulke behandeling verdien nie. 'N Eenvoudige uitdrukking van vriendskap en simpatie werk wonders.
8. Kry hulp.
Die kind wat geboelie word, voel geïsoleer en eensaam. In die middel- en hoërskool glo kinders dat hul lewens net erger sal word as hulle vir volwassenes vertel hoe om hulle te bespot. Hulle wil nie as "sneakers", "swaklinge" of "swendelaars" beskou word nie. Gevolglik word dinge erger. Dit werk in die hande van boelies wat 'n atmosfeer van vrees handhaaf en die slagoffer eensaam en magteloos laat voel.
Om te stop met afknouery, nie die tiener self nie, maar sy klasmaats kan volwassenes se aandag trek. Dit laat die slagoffer die probleme ondervind. Nooi die kinders om na te dink wie om hulp moet gaan, aangesien nie alle volwassenes dieselfde is nie.
Probeer die persoon kies wat hulle as billik beskou. Hy moet ingryp om nie nuwe probleme vir die slagoffer te skep nie. 'N Betroubare volwassene kan die konflik suksesvol oplos en voorkom dat dit in die toekoms voorkom.