Lindi Meyer – NG Gemeente Witrivier
Author Archives: Lindi Meyer
Ek sit vanaand hier pen in die hand. Klein bietjie laat met my pitkos skrywe. Ek sit en filosofeer, nog altyd vir my ‘n interessante konsep. So kan ons wonder en dink en dinge soort van vir onsself uitmaak…
Filosofie skuif die grense van die normale, dit keer die sekerheid wat ons vir onsself uitmaak op sy kop. Ek dink aan pitkos… en ek dink aan die Tiendemaand dankoffer, ek dink aan gemeente-ete en samesyn. My hart filosofeer oor my pitkos artikel; troos wat ons deel met mekaar om ‘n saadjie van hoop in mekaar se lewens te plant. Stukkies van God se gawes en guns wat ons meng met flentertjies Woord om die gebrokenes van hart te bemoedig en heel dikwels gryp ek self na ‘n handvol van hierdie genade.
Die genade van gee en deel. ‘n Geskenk en voorreg om onsself te versadig met Die Brood van die Lewe en ons dors te les in die stroom van Lewende Water. Die diepe honger en dors wat net gevul kan word deur Jesus Christus self.
Dit laat my dink aan Johannes die doper wat gesê het dat hy nie eens werd is om Hy wat gaan kom se skoene los te maak nie. Ek word herinner aan die kleine. Wat het ek en jy om te deel? Wat is ons bereid om te gee en wat kos dit vir my en jou? Begrawe ons die talente wat God aan ons toevertrou? Dis soms geen moeite om uit oorvloed duisende of tienduisende te gee nie, maar wat as dit jou laaste is? Wat as dit ‘n offer vra?
As ek eerlik is dan moet ek erken dat offer dikwels vir my moeilik is, dis heelwat kere baie makliker om uit oorvloed in my beursie of gemoed of selfs liefde te kan gee, maar wat as dit my laaste is? As daardie offer aan my vel kom skraap en my hart angstig laat klop? Dis op hierdie plek van broosheid waar ‘n offer vir God ‘n lieflike geur het.
Soos wat ek hier skryf kom lê die sekerheid in my hart, offer en broosheid stap hand aan hand en in myself weet ek ek het genade nodig om werklik te offer. Dis nie iets waartoe ek in staat is nie, Abba Vader rus my toe. Dis Hy wat ingryp en my toerus om uit gebrokenheid te offer.
Soos wat ons voorberei op ons tiendemaand dankoffer, kom ons raak aan die kwesbaarheid en gebrokenheid in ons menswees. Dat ons besef dat selfs om aan God te gee ‘n geskenk is, ons het nie die vermoë om uit ons eie te gee nie.
Dat ons besef dat selfs om aan God te gee ‘n geskenk is, ons het nie die vermoë om uit ons eie te gee nie.
Dis vervullend die filosofie, dis genade die feit dat ons net gedeeltelik ken en nog nie ten volle nie, want so bly ons soek en hunker na God se volheid en genade, want waar ek hier my pen so byna neersit is dit al wat ons oor het… die genade van Geloof, Hoop en Liefde, die grootste hiervan is die liefde… liefde offer in gebrokenheid.
~ deur Lindi Meyer