Ek onthou die mooi hout rakke. Ek onthou op die boonste rak het 'n dubbele ry egte Consol bottels gestaan met daardie geelperskes in stroop. Soos krale ingeryg op die boonste rak. Goudgeel halwe perskes gekook in 'n heerlike stroop. Stroopsoet. Ek kon nie wag vir wanneer Ma een van daardie bottels oopmaak en dit voorsit met dik, warm custard. Deesdae is dit mos 'vla'. Daardie tyd was dit 'custard'. Same thing, maar toe het dit anders gesmaak. Eg gesmaak. Niks het uit boksies gekom nie.
Ek onthou hoe sit Oupa en boontjies kerf. En wortels krap met sy messie en wat later in dun ringetjies gesny word. Die word dan saam met die boontjies gekook in 'n ligte kerrie-sous en dan gebottel. Slap Hakskeentjies. Kwartel eiertjies. Sousboontjies... Die rakke het gekreun. Ek weet. Ek was daar. Ek het dit ge-HOOR kreun.
Die Spens het ook die klein streepmuis gehuisves. As ons aan tafel sit, Pa met sy rug na die Spens-deur, het die klein parmant sy verskyning gemaak. Mak soos 'n lammetjie. Pa het hom 'n ryskorrel of broodkrummel ge-offer en die klein diertjie het dit gretig aanvaar. Daardie scene sal ek altyd in my ronddra: Pa, die onverskrokkene wat 'n klein streepmuis, tot vermaak van sy kroos, 'n krummeltjie offer.