Derrida sê ‘n gedig is (o.a.) vir hom iets kort wat hy “by heart” kan leer. Ons word nou onberispelik “bewaar”, maar sal by die wederkoms, in ons verheerlikte liggame, sonder gebrek [m.a.w. foutloos] aan Hom voorgestel word. In die jare daarna is gedigte soos dié ook nog aangevul of afgewissel met ander, soms met bedoelde onthutsende effek: Stephan Bouwer se “jy slaap nou”, Antjie Krog se “sonnet” of “naweekpas”, die Middelnederlandse “Egidiuslied”, Daniel Hugo se “eerste liefde”, Charles Fryer se “Verkragting”, T.T. Cloete se “Lyfspraak ongetroude swanger meisie”, Theunis Engelbrecht se “heimat-vers vir my lovely” – om maar ‘n paar te noem. N.A. Liebenberg – daar’s ‘n sleutel weggesteek in die voorletters en die van… – en dat ek verskoning vra daarvoor dat ek nie al lank gelede met die sak patats vorendag gekom het nie. En jy moet sterk, fiks, in “proper shape” wees – net soos die digter eweneens emosioneel moet fiks bly. Soos die operasanger moet vasstaan om die hoë note uit te kry, moet die digter weer en weer terugkeer na die gedig en daaraan skaaf.