Dit sterwensbesef (wat prominent in die laaste afdeling van die bundel is – vergelyk onder meer ook “Skaduwee”[p.61] en die slotgedig “Siklies”[p.63]) blyk duidelik in hierdie gedig, en waarskynlik probeer die digter kommunikeer dat hy enersyds opstandig is, maar andersyds tog berus in die feit van sterflikheid, en hom dus oorgee aan die menslike lot wat êrens tussen Goddelike willekeur en die hand van die toeval gesuspendeer is. Dit is tog my beswaar dat hierdie soort spanning nie regtig in veel diepte ondersoek word nie, en dat die leser op kognitiewe vlak ietwat onbevredig gelaat word met ’n redelike yl aanbod wat betref besinning oor die moontlike aard van die verhouding tussen toeval en willekeur as die dryfvere in ’n skeppingsopset. Baie dankie ook aan Versindaba vir die “boost of confidence”!! "Spesifieke materiaal wat reeds onderwerp is aan die wet op kopiereg, (bv. publikasies, foto's, video en dies meer) sal slegs gebruik word in sy oorspronklike ongeredigeerde vorm, met krediet aan die oorspronklike kopiereghouer.