In 'n onlangse studie, Het ek gevind dat volwassenes geneig is om te onderskat hoeveel hulle spandeer om meer as twee keer uit te eet wat hulle eintlik bestee.
Dit is 'n beduidende stuk kontant. So hoekom is daar so 'n groot gaping tussen hoeveel ons dink ons ​​spandeer en hoeveel ons eintlik spandeer? En hoe kon dit oorgebou word?
Wanneer 'geestelike rekeningkunde' nie optel nie
Selfbeheersing is nie maklik nie, maar een manier waarop mense probeer om te beheer hoeveel hulle spandeer, is deur geestelike beperkings te gebruik - of reëls - om te verhoed dat hulle te veel spandeer.
"Geestelike rekeningkunde," 'n konsep Eerste voorgestel deur die Nobelpryswenner in Ekonomie Dr Richard Thaler, beskryf hoe ons 'n hoofboek vir ons verskillende maandelikse begrotings skep, of dit kos is (eet of inkopies doen), vervoer (loop of taxi neem) of vermaak (gaan na die teater of bly in om 'n fliek te kyk).
Gegewe die brein se enorme vermoëns, sou jy verwag dat verstandelike rekeningkunde redelik effektief sal wees. Ongelukkig is dit nie altyd nuttig in selfbeheersing nie.
Dit is moeilik om die versoeking te verhoed om te verteer, veral wanneer ons op soveel maniere verlei word. Dink aan vakansie inkopies: Jy is by die winkelsentrum, jy is honger, jy slaag die koshof - en haal 'n porsie friet. Sure, jy het oornag terug. Maar dit is so vinnig en maklik om gereeld 'n ete te koop. 'N kombinasie van omgewingsimulasie en 'n gebrek aan selfbeheersing kan veroorsaak dat mense impulsief optree.
'N probleem wat die meeste nie bewus is nie
In my studie het ek bewyse gevind om die beperkings van geestelike rekeningkunde te toon.
Eers het ek die deelnemers gevra om hul weeklikse begrotings te skat om uit te eet. 'N Paar dae later het ek hulle dieselfde vraag gevra. Maar in die tussentyd het ek ook hulle verslag gedoen, elke dag, of hulle geëet het of nie, en hoe hulle gevoel het oor hul finansiële welsyn.
Deur hulle daaglikse aantekeninge te maak, het hulle gewaarsku hoe gereeld hulle eet. Toe dit dus tyd geword het om hulle weer te vra om hul weeklikse begroting te bereken om uit te eet, was die ramings gemiddeld meer as twee keer hoër as hul eerste skatting. Die deelnemers het gedink hulle het geweet hoeveel hulle op kos uit die huis spandeer het, net om later hul ramings te verhoog.
My studie het ook bevind dat diegene wat geneig was om meer uit te eet, 'n groter gaping tussen hul eerste en tweede gerapporteerde begrotings gehad het. Met ander woorde, hoe meer hulle geëet het, hoe meer het hulle onderskat hoeveel hulle bestee het om uit te eet.
Miskien is dit baie verbasend dat baie van die deelnemers nie eens bewus was dat daar 'n groot verskil tussen hul eerste en tweede begrotings was nie.
Herwinning van beheer
Hierdie verskynsel is belangrik omdat mense oor die hele wêreld meer eet as op enige stadium in die moderne menslike geskiedenis. Volgens die meeste ramings, dit verteenwoordig soveel (of meer) as 45 persent van voedseluitgawes in die Verenigde State.
Meer belangrik, studies het getoon dat diegene wat minder verdien, geneig is om 'n groter deel van hul besteebare inkomste uit te gee. En terwyl u uit eet, hoef nie noodwendig ongesond te wees nie, is mense dikwels nie bewus van wat in die voorbereide maaltye is wat ons van restaurante, markte en kafeteria koop nie. Navorsers bestudeer steeds die gesondheidsgevolge om uit te eet, maar hulle weet wel dat die keuse van 'n ete uit 'n spyskaart onmiddellik koskeuses beperk, wat tot minder gesonde kosbesluite kan lei.
Om minder op geestelike rekeningkunde te vertrou, is 'n goeie eerste stap. Om 'n weeklikse of maandelikse voedselbegroting uit te skryf, kan hierdie neigings omkeer. (Daar is ook programme wat kan hiermee help.)
Een manier om 'n momentopname van jou eetgewoontes te kry, is om dit in die loop van 'n week of twee te volg. Maak 'n aantekening elke keer as jy eet, dokumenteer hoeveel jy spandeer, met wie jy eet en wat jy bestel. Om die patrone van jou keuses en gedrag te verstaan, sal lewenstylveranderinge lyk minder uitdagend en selfbeheersing meer hanteerbaar.
Die uitdagings van selfbeheersing is natuurlik nie nuut nie. Die Griekse filosoof Plato eenkeer gesê, "Die eerste en beste oorwinning is om self te oorwin."
Maar in 'n kultuur wat mense aanspoor om "los te laat" en "'n bietjie te leef," moet selfbeheersing nie met selfbeoordeling gelyk gestel word nie. Ek wil graag daarop wys 'n maksimum van gevierde sjef Julia Child: "Jy moet dissipline hê om pret te hê."
Amit Sharma, Professor, Gasvryheid Finansies, Direkteur, Voedselbesluite Navorsingslaboratorium, Pennsylvania State University