Kosmiese Oseane: die oorspronklike waters van antieke skeppingsmites - Geskiedenis Podcasts - 2021
Byna sonder uitsondering was mitologiese en folkloristiese tradisies rondom die antieke wêreld gemoeid met die kwessie van diepe tyd en die skepping van die aarde. Terwyl skeppingsmites groot afwykings toon en dikwels die heersende sielkunde van hul onderskeie volke weerspieël, is daar 'n kritiese motief wat relatief algemeen bly by 'n reeks wydverspreide antieke kulture van Mexiko en Peru tot Egipte en Sumerië: die oerwater.
Hierdie wankelende, chaotiese oorspronklike dieptes kom konsekwent voor onder ou tradisies en word deur moderne folkloriste dikwels die 'kosmiese oseaan' genoem. In plaas van bloot die wydverspreide voorbeelde van hierdie motief te tabuleer met die doel om hul fundamentele ooreenkomste uit te lig, kan soek na gedeelde betekenisse daaragter 'n meer outentieke begrip van die gereelde insluiting van die oerwater in skeppingsverhale oplewer. Met ander woorde, as antropoloog het Walter Evans-Wentz studente van mitologie in 1911 aangeraai:
'Dit is die moeite werd om parallelle te maak by die bestudering van 'n godsdiens of 'n mitologie, om die fundamentele band te toon wat alle stelsels van geloof verenig in dinge wat geestelik genoem word; maar dit is belangriker om te probeer verstaan ​​waarom daar sulke parallelle en so 'n verenigende beginsel moet wees. "
Die oerwaters oor kulture
Waar dit voorkom in ou skeppingsmites, word die oerwater dikwels geassosieer met chaos en wanorde. In baie van hierdie mites word die skeppingsdaad gelykstaande aan die orde van chaos, of, met ander woorde, om die wanordelike, waterige stof van die voor-skepping in die daaropvolgende geskepte vorms te verdeel.
Vir die Babiloniërs, soos op die sewe tablette wat die Babyloniese skeppingsmite of die Enûma Elish vertel, bestaan ​​daar in die begin niks anders nie as Apsu en Tiamat, die manlike en vroulike verpersoonlikings van die chaotiese en vormlose oerwater. Die Egiptenare verwys na hierdie waterige chaos van vooraf-skepping as 'nu' of 'non', 'n toestand van onbeperkte potensiaal waaruit die eerste oerheuwel van vaste aarde uiteindelik sou ontstaan.
Nun, god van die waters van chaos, lig die bark van Ra aan die begin van die tyd in die lug op. (A. Papegaai / )
Hindoe -skeppingsverhale beskryf ook 'n oersee. Daar word gesê dat die Vediese god Prajapati eers uit die oerwaters gekom het voordat hy gevra het: "Vir watter doel is ek gebore as dit nie ondersteun word nie?" verwys na die vormlose versteuring van die ou oseane.
In 'n ander verhaal word Prajapati gebore uit 'n lotusblom wat geblom het terwyl hy oor die oerwaters dryf. In die Vaishnava -tradisie het die opperste god Narayana, wie se naam vertaal kan word as 'die een wat op water rus', 'n skeppingsiklus begin terwyl hy droom oor die oer -oseaan van melk.
'N Halwe wêreld weg beskryf die inheemse Mixtec -mense in Mexiko dieselfde toestand van vormlose en vormlose waterige duisternis van die eerste keer, soos vertaal deur Garcia in sy Origin de los Indias:' Voordat daar jare of dae was, het die wêreld in duisternis gelê . Alles was reukloos, en 'n water bedek die slyk en slyk wat die aarde toe was. "
Soortgelyke Polinesiese skeppingsverhale verwys ook na die oerwater as die oorspronklike, enigste stof van die voor-skepping. Een oorsprongsverhaal spreek byvoorbeeld van die eerste skeppergodheid Ta'aroa wat uit 'n kosmiese eier wat op die oerwaters gelê is, uitbars en die skepping begin.
'N Heelal uit Vomit: Die skeppingsverhaal van Mbombo
Is die heelal net 6 000 jaar oud? Young Earth Creationists sê ja!
Ta'aroa, die opperste godheid van Polinesië, die skepper van die wêreld. (Hic et nunc / )
Met die koms van die eerste god of gode kom daar gereeld orde, wat daarop dui dat die natuurlike patrone en siklusse van die skepping volgens 'n goddelike, kreatiewe hand verdeel of onderhou is. Die Piramide-tekste, die Egiptiese godsdienstige tekste wat in die piramides van die 5de-8de dinastie in Saqqara ingeskryf is, vertel dat Ra, deur op die waters af te daal en te kalmeer, "orde in die plek van chaos plaas".
Vir die Egiptenare was orde sinoniem met Maat, die hoog aangeskrewe konsep van waarheid en geregtigheid, en deur die waters te onderwerp, het Ra die oppergesag van Maat gevestig. Die oeroue waters van chaos, alhoewel dit verslaan is, het in teenstelling met Maat gestaan, en mites van hul chaotiese omwentelinge gedien as 'n herinnering aan die voortdurende bedreiging van wanorde teen die gevestigde orde wat deur die Farao bewaak word.
Die oerwater oor skeppingsmites blyk dikwels tweeledig te wees. Aan die een kant dui dit op 'n deurmekaar toestand sonder die voorspelbare patrone en siklusse van die heelal, die teenstelling van skepping en orde. Aan die ander kant verteenwoordig hulle onbeperkte potensiaal, die skepper se leë lei vir sy naderende skepping. Navorser Michael Rappenglück in sy artikel in 2014 in die tydskrif Mediterranean Archaeology and Archaeometry beskryf die "ongedifferensieerde materia prima" van die waters as 'die potensiaal van skepping en wedergeboorte, maar ook van absorpsie en vernietiging van entiteite', wat 'n dubbele aard suggereer waterige, oer toestand van die heelal.
Tiamat en Marduk van 'n Assiriese bas-reliëf by Nimrud. (Georgelazenby / )
Die gesproke woord wat gebruik word om die oerwaters te onderwerp
In mites wat die oorspronklike oseaan betref, is dit dikwels die gesproke woord wat die belangrikste goddelike hulpmiddel is om die waters te kalmeer en die skepping te begin. Miskien kom die bekendste voorbeelde van hierdie motief uit Bybelse en Islamitiese teologie.
In Genesis het God "op die oppervlakte van die waters beweeg", die Bybelse weergawe van die vormlose en leë oerwater (1: 2 AOV). Om met die skepping te begin, spreek God sy eerste opdrag - "Laat daar lig wees" (1: 3) - en op hierdie punt begin die proses om orde op die aarde en sy waters te bring deur die krag van die gesproke woord. Die Koran vertel dat Allah "elke lewende wese uit water gemaak het" (21:30) en dat Allah met die aarde en die hemel gepraat het om te begin, met vrymoedigheid of onwilligheid (41:11). ).
In die Bybel het die Christelike God water en lig na die aarde gebring deur die krag van die gesproke woord. ( Kunsbagasie / Adobe Stock)
In die Babiloniese skeppingsverhaal word gesê dat Ea 'n kragtige spreuk, 'n "suiwer (of wit of heilige) beswering" uitgespreek het om 'n einde te maak aan gewelddadige oerwater van Apsu. Een Egiptiese tradisie, bewaar in 'n papirus uit die laat oudheid in die Metropolitan Museum of Art (aangehaal deur Meeks en Favard-Meeks in die daaglikse lewe van die Egiptiese gode) dui aan dat die god ibis-kop Thoth die krag van die gesproke woord gebruik het om kreatiewe prosesse te bewerkstellig:
'Ek is Thoth, meester van die goddelike woorde ... ek weet wat verborge is in die lug, ontoeganklik op aarde en verborge in die oersee. Ek is die skepper van die hemel, hy wat aan die oorsprong van die berge is ... Ek laat die gode en mense lewe. "
Die element van die gesproke woord word in die Lakota -legende bewaar. Een verhaal getuig dat die opperste skeppende krag uniek die krag van sang gebruik het om die modder wat later op die waters toegedien sou word om droë grond te vorm en te vorm.
Peruaanse gebede bely voorts dat die skepper sy goddelike woord, of 'ñisca', gebruik het om die skepping te beveel: "Laat aarde en hemel wees", "laat daar dag wees", "laat daar nag wees", ensovoorts . In sy studie van 1916 Oseaniese mitologie , Het die Amerikaanse antropoloog Roland Dixon hierdie Peruaanse vertelling interessant genoeg vergelyk met 'n Māori -skeppingsmite:
'Io het in die asemhaling van immensiteit gewoon.
Die heelal was in duisternis, met water oral,
Daar was geen glans van dagbreek nie, geen helderheid, geen lig nie.
En hy het begin deur hierdie woorde te sê:
Dat hy kan ophou om onaktief te bly:
'Duisternis! word 'n duisternis wat lig besit. '
En dadelik verskyn lig. "
Maori -houtsneewerk by Mine Bay aan die Taupō -meer. (QFSE Media / CC BY-SA 3.0 NZ )
Hier moet op gelet word dat daar 'n onrustige debat is oor die oorsprong van die Io -mite en inderdaad ander mites wat opvallend ooreenstem met die Bybelse skeppingsverhaal. Sommige geleerdes beweer dat Io slegs by die Europese kontak met die Māori -tradisie toegetree het, wat sou dui op die teenwoordigheid van Christelike invloed in die verhaal.
Ander meen dat Io bestaan ​​het voor Europese kontak binne die hoogste priesterlike kringe, en dat die idee van 'n opperste skeppende godheid oorleef het uit die vroegste tradisies. Hoe dit ook al sy, die probleem van Io dien as 'n herinnering dat mitologiese ooreenkomste nie altyd is soos dit lyk nie en kan dui op spore van antieke sowel as moderne kontak tussen kulture.
Die tema van die gesproke woord as die sleutelmeganisme van die skepping is so deurdringend in die antieke wêreld dat dit byna onmoontlik sou wees om oor al sy verskynings te praat. Vir ons doeleindes is dit genoeg om te erken dat die gesproke woord dikwels as die primêre krag beskou is waarmee die skepper of skeppers die eerste keer die sondige waters beveel het.
Verdere studie sou onthul dat die kreatiewe krag van die gesproke woord sy weg gevind het na tradisionele godsdienstige en sosiale praktyke van hierdie kulture, van die gesproke spreuke of 'uitsprake' wat in die piramide -tekste voorkom tot die gesproke vloeke en seëninge van Keltiese poësie, wat 'n onthulling van 'n wye oortuiging dat die gesproke woord die fisiese wêreld kan aanhou verander soos tydens die skeppingsproses.
Piramide Teks ingeskryf op die muur van 'n ondergrondse kamer in Teti se piramide, by Saqqara. (Bewus / )
Soos ons in hierdie verslae gesien het, blyk dit dat die oerwaters relatief konsekwente konsepte in antieke kulture verteenwoordig en 'n kritiese, fundamentele rol gespeel het in hul onderskeie skeppingsmitologieë, maar waarom moes water die oorspronklike 'dinge' van die skepping verteenwoordig het, die elementêre basis van die heelal?
As 'n unieke, newelagtige element wat drie vorme kan aanneem, word water deur sommige antieke kulture en filosowe beskou as die grondslag van die heelal, die element van ongedifferensieerde potensiaal. Die Griekse pre-Sokratiese filosoof Thales van Milete het geglo dat water die 'primêre beginsel' van die heelal is, die stof waaruit alle dinge ontstaan ​​het.
Volgens Aristoteles se 'Metafisika', het Thales geglo dat 'die [primêre] beginsel water is (om hierdie rede het hy verklaar dat die aarde op water rus), wat die idee kan kry as hy sien dat die voeding van alle dinge klam is en dat hitte self word uit die vogtigheid gegenereer en deur dit lewendig gehou ".
In dieselfde teks maak Aristoteles nog 'n interessante opmerking oor water met die gode en die skeppingsproses: 'Sommige meen dat selfs die ou mense wat lank voor die huidige geslag geleef het, en die eerste verslae van die gode gemaak het, 'n soortgelyke siening van die natuur gehad het. [as Thales]; want hulle het Oceanus en Tethys die ouers van die skepping gemaak en die eed van die gode beskryf as 'n water, waaraan hulle die naam Styx gee ... "
Die kenmerkende, byna mistieke aard het ook aanleiding gegee tot water se rituele betekenis, van die gebruik daarvan in suiweringsrituele soos die doop tot die integrasie daarvan in die heilige argitektuur. Daar word gesê dat baie tempels in die Nabye Ooste op natuurlike bronne gegrond is, waarvan sommige tydens hul gebruik nog steeds uit die tempels gestroom het.
Daar word geglo dat hierdie fonteine ​​die oerwater verteenwoordig het, terwyl die tempels daarbo die orde van die heelal en die woonplek van die gode aangedui het. Die Tempel van Jerusalem is byvoorbeeld deur die Romeinse historikus Tacitus beskryf as 'gebou op' 'n onuitputlike fontein ', en Eusebius, met verwysing na Aristeas, het geskryf dat die tempel' 'n oorvloedige fontein bevat wat van nature opspruit '.
Die tempels van die Mesopotamiese godin Ishtar is ook by die monding van natuurlike bronne opgerig, wat dui op die assosiasie van die godin met die waters van die lewe. Die tempel van Apollo by Didyma is ook gebou om die monding van 'n fontein te omring, wat vermoedelik die orakele krag na die tempel sou bring. 'N Ander voorbeeld kom uit die tempelargitektuur van antieke Indië, waar spesiale waterreservoirs genaamd' kalyani 'in tempelkomplekse gehou is om rituele reiniging voor gebed te bied.
Popol Vuh: Die heilige vertelling van die skepping van Maya
Titicacameer: ​​Die ketel van die Incan Creationism
Creation Myth of the Maori - Nieu -Seeland
Die tempel van Apollo in Didyma. (Hekataios von Milet / CC BY-SA 4.0 )
Om die oerwater as 'n motief in skeppingsmites te verstaan, bied 'n groter insig in die antieke kulture se individuele en gedeelde persepsies van die aard van die wêreld soos dit 'in die begin' was. Dit bied ook 'n mate van begrip vir die argitektuur en gebruike wat voortspruit uit die gevolglike verering van die oerwater, en stel vrae oor kontak tussen kulture en kulturele verspreiding.
Water is tereg beskou as die bron van lewe, en dit hoef nie te verbaas dat dit in skeppingsmites die oorspronklike bron geword het, die fundamentele materiaal wat die skepper op die oomblik van skepping benader het nie. Daar is algemene betekenisse onder hierdie mites, selfs onder dié wat aan weerskante van die aardbol ontstaan ​​het, maar die redes vir hierdie ooreenkomste het konsekwent en kwaai gedebatteer sedert die ontstaan ​​van vergelykende mitologie as 'n dissipline.
Die Noorse skeppingsmite of kosmogonie ('n verslag van die oorsprong van die kosmos) is miskien een van die rykstes in die hele wêreldliteratuur. Laat ons eers kyk na hierdie buitengewoon kleurryke verhaal self, en kyk dan hoe die Vikings dit moontlik geïnterpreteer en daarin betekenis gevind het.
Die oorsprong van die kosmos
Voordat daar grond, of lug, of enige groen ding was, was daar net die gapende afgrond van Ginnungagap. Hierdie chaos van volmaakte stilte en duisternis lê tussen die tuisland van elementêre vuur, Muspelheim, en die geboorteplek van elementêre ys, Niflheim.
Ryp van Niflheim en golwende vlamme uit Muspelheim het na mekaar gekruip totdat hulle in Ginnungagap ontmoet het. Te midde van die gesis en sputtering, het die vuur die ys gesmelt en die druppels het gevorm tot Ymir ("Screamer " ), die eerste van die goddelike maar vernietigende reuse. Ymir was 'n hermafrodiet en kon aseksueel voortplant as hy slaap, en meer reuse spring uit sy bene en uit die sweet van sy oksels.
Terwyl die ryp aanhou smelt, kom daar 'n koei, Audhumla ("Abundance of Humming " ), voort. Sy voed Ymir met haar melk, en sy word op sy beurt gevoed deur soutlekke in die ys. Haar lek ontbloot stadig Buri ("Progenitor " ), die eerste van die Aesir -stam van gode. Buri het 'n seun met die naam Bor ("Son " ) gehad, wat met Bestla (miskien "Wife " ) getroud is, die dogter van die reuse Bolthorn ("Baleful Thorn " ). Die halfgod, halfreuse kinders van Bor en Bestla was Odin, wat die hoof van die Aesir-gode geword het, en sy twee broers, Vili en Ve.
Odin en sy broers het Ymir doodgemaak en die wêreld uit sy lyk begin bou. Hulle het die oseane gevorm uit sy bloed, die grond uit sy vel en spiere, plantegroei uit sy hare, wolke uit sy brein en die lug uit sy skedel. Vier dwerge, wat ooreenstem met die vier kardinale punte, het Ymir se skedel bo die aarde omhoog gehou.
Die gode het uiteindelik die eerste man en vrou, Ask en Embla, uit twee boomstamme gevorm en 'n heining om hul woonplek, Midgard, gebou om hulle teen die reuse te beskerm.    
Bestel by Chaos
Tematies is Ymir die verpersoonliking van die chaos voor die skepping, wat ook uitgebeeld word as die onpersoonlike leemte van Ginnungagap. Beide Ymir en Ginnungagap is maniere om te praat oor onbeperkte potensiaal wat nie gerealiseer word nie, wat nog nie die besondere geword het nie dinge wat ons in die wêreld om ons vind. Dit is die rede waarom die Vikings dit as 'n leemte beskryf het (soos talle ander mense byvoorbeeld die donkerheid in die diepte van die eerste hoofstuk van Genesis beskou het). Dit is niks-ding. Maar dit bevat nietemin die basiese dinge waaruit die gode ware dinge kan maak, in hierdie geval is die primêre saak die liggaam van Ymir, wat die gode uitmekaar skeur om die elemente te vervaardig.
Dit is uiters gepas dat Ymir die stamvader van die reuse is, want dit is die algemene rol wat die reuse in die Noorse mite vervul. Dit is die kragte van vormlose chaos, wat altyd dreig om te korrupteer en uiteindelik die gode omver te werp en#8217 geskepte orde (en by Ragnarok slaag hulle daarin). Maar die reuse is meer as net vernietigingsmagte. In die woorde van die Middeleeuse Margaret Clunies Ross:
Kenmerkend [...] begeer die gode belangrike natuurlike hulpbronne wat die reuse besit, steel dit dan en draai dit tot hul eie voordeel deur dit te gebruik om kultuur te skep, dit wil sê dat hulle die grondstowwe van die reuse vir hulself laat werk. Hierdie grondstowwe is van uiteenlopende aard en bevat intellektuele kapitaal, soos die vermoë om bier te brou, sowel as die ketel waarin dit gemaak word, en abstraksies wat konkreet gemaak word, soos die gedig en die runes van wysheid. 
Ymir pas nie net hierdie patroon mitologies nie, maar sy dood en aftakeling is die paradigmatiese model vir hierdie patroon.
Dit verklaar ook waarom Ymir uitgebeeld word as 'n hermafrodiet wat aseksueel op sy eie kan voortplant. Differensiasie, insluitend seksuele differensiasie, bestaan ​​nog nie. Die gode moes dit skep as deel van hul taak om gedifferensieerde vorms te gee aan wat voorheen vormloos en ongedifferensieerd was. Verskeie ander skeppingsmites van ander mense het 'n hermafroditiese wese gebruik om dieselfde konsep te illustreer,  sodat ons seker kan wees dat dit ook is wat die Noorse hier bedoel het, ondanks die oppervlakkige teenvoorbeeld van Audhumla en haar uier. (Die Noorse mitologie was immers nooit 'n lugdigte stelsel nie.)
Die naam van Ymir bied 'n bykomende – en nogal poëtiese instansie van hierdie rol as die verpersoonliking van oorspronklike chaos. Onthou dat die naam van Ymir beteken "Screamer " (van die Oudnoorse werkwoord ymja, "om te skree " ). Die gil, die woordlose stem, is die grondstof waaruit woorde gemaak word. Deur vormlose materie te neem, verteenwoordig deur Ymir se liggaam en dit vorm te gee, het die gode metafories gesproke woorde uit 'n gil gemaak.
Die metafoor word voltooi deur die beskrywing van die skeppingsdaad in die Oudnoorse gedig Völuspá. Daar is die werkwoord wat gebruik word vir die handeling waarmee die gode die wêreld skep yppa, wat 'n verskeidenheid betekenisse het: "lig op, verhoog, bring op, kom tot stand, verkondig, openbaar."  Die primêre betekenis waarin yppa moet hier verstaan ​​word, dat dit tot stand kom, maar let op die bykomende skakering om te verkondig. Gegewe die poëtiese simmetrie met die naam van Ymir, is dit beslis nie toevallig nie. Die gode verkondig die wêreld tot stand gebring terwyl hulle dit uit die lyk van Screamer uitbeeld. 
Die sentraliteit van konflik
Die Vikings was en is, net soos die ander ou Germaanse volke, berug vanweë hul gretigheid om te veg. Dit behoort dus geen verrassing te wees dat konflik so 'n sentrale tema in hul skeppingsmite is nie en dat konflik self 'n generatiewe krag is.
Ymir word gebore uit die twis tussen vuur en ys, en ons kan aanneem dat die spesifieke opposisie 'n spesiale trefkrag sou hê vir mense wat min of meer 'n bestaanslewe was in die koue lande van Skandinawië en die Noord -Atlantiese Oseaan.
Om die gode die wêreld te vorm, moet hulle Ymir eers doodmaak. Dit is die eerste doelbewuste neem van 'n lewe in die heelal, en dit word deur die gode self uitgevoer. Dit word nie as 'n misdaad of sonde voorgestel nie, soos in die Bybelse mite van Kain en Abel. Dit is eerder 'n goeie en selfs heilige taak. Dit is nie te sê dat die Noorse moord as sodanig gewaardeer het nie, hulle het duidelik onderskei tussen wettige en gepaste moord en onwettige en onvanpaste moord. Maar hulle omhels wat hulle as die noodsaaklikheid beskou het om 'n oorlogsugtige benadering tot die lewe te hê, ter wille van die uitvoer van groot dade wat eer en naam aan een naam gebring het.
Natuurlik is gode wat die wêreld vorm uit die lyk van 'n wese van chaos 'n redelik algemene element in die mite. Maar die presiese stel van betekenisse vervat in so 'n handeling wissel van kultuur tot kultuur. Sekerlik hierdie verheerliking van eerbaar aggressie en sy status as die bepalende daad wat die wêreld maak wat dit is, was sentrale komponente van die betekenis wat die Vikings in hul spesifieke mite gevind het.
Beide reuse en gode definieer die wêreld
Die Noorse het hul gode gesien as die " pilare " en " vitale kragte " wat die kosmos bymekaar gehou het. Toe die gode die wêreld geskep het, het hulle beide orde en heiligheid daaraan verleen. En aangesien die Noorse gode gereeld uitgebeeld word in die wêreld se aangeleenthede, sou hulle gawes aan die wêreld nie eindig met die skepping nie. Daar word geglo dat hul bepalende rol in die kosmos sou voortduur solank die kosmos self voortduur, tot Ragnarok.
En tog, aangesien die wêreld gevorm is uit die lyk van 'n reus, wil dit voorkom asof die wêreld ook grootliks te wyte is aan die invloed van die reuse. Aspekte van Ymir, sy mag, sy onbeskaamdheid, sy neiging tot entropie, die ambivalensie van sy karakter, bly steeds in die wêreld, selfs nadat die gode dit gevorm het in ooreenstemming met 'n ander stel eienskappe en doelstellings. Daar word ook gedink dat die reuse in die wêreld ingryp deur die dood van hul voorouer hulle geensins te bowe te kom nie.
In die Noorse siening is die wêreld 'n slagveld tussen die gode en die reuse, wie se krag min of meer eweredig ooreenstem. Die mensdom is in die middel, geskeur tussen die opponerende aansprake van heiligheid, orde en goedheid aan die een kant, en goddeloosheid, chaos en goddeloosheid aan die ander kant. Hierdie spanning is onophoudelik omdat dit sedert die begin daarvan 'n kenmerk van die wêreld was. Die twis sal slegs deur Ragnarok verlig word, wanneer die wêreld heeltemal vernietig sal word, en niks sal oorbly nie, behalwe die stilte en duisternis van 'n nuwe Ginnungagap.
 Kure, Henning. 2003. In die begin was die geskreeu: konseptuele gedagte in die ou Noorse skeppingsmite. In Skandinawië en Christelike Europa in die Middeleeue: referate van die 12de Internasionale Saga -konferensie. Geredigeer deur Rudolf Simek en Judith Meurer. bl. 311-319.
 Simek, Rudolf. 1993. Woordeboek van Noordelike mitologie. Vertaal deur Angela Hall. bl. 47.
 Die Poëtiese Edda. Völuspá.
 Die Poëtiese Edda. Vafþrúðnismál.
 Die Poëtiese Edda. Grímnismál.
 Snorri Sturluson. Die prosa Edda. Gylfaginning.
Kure, Henning. 2003. In die begin was die geskreeu: konseptuele denke in die oudnoorse skeppingsmite. In Skandinawië en Christelike Europa in die Middeleeue: referate van die 12de Internasionale Saga -konferensie. Geredigeer deur Rudolf Simek en Judith Meurer. bl. 311-319.
 Turville-Petre, E.O.G. 1964. Mite en godsdiens van die noorde: die godsdiens van antieke Skandinawië. bl. 277-278.
 Kure, Henning. 2003. In die begin was die geskreeu: konseptuele denke in die oudnoorse skeppingsmite. In Skandinawië en Christelike Europa in die Middeleeue: referate van die 12de Internasionale Saga -konferensie. Geredigeer deur Rudolf Simek en Judith Meurer. bl. 311-319.
Genesis 1-2 in die lig van antieke Egiptiese skeppingsmites
Hierdie referaat is gelewer tydens die tweede jaarlikse Student Academic Conference wat op 18 April 2005 by Dallas Theological Seminary gehou is.
Met die popularisering van die dokumentêre hipotese deur Julius Wellhausen en die publikasie van die Babiloniese skeppings- en vloedverhale deur George Smith aan die einde van die 19de eeu, hou baie kritiese geleerdes vas aan 'n Babiloniese agtergrond van die Genesis -skeppingsverslae. Dit pas natuurlik goed by hul klassifikasie van Gen 1: 1-2: 3 as 'P' en hulle dateer dit uit die eksiliese/na-eksiliese periodes. Verskeie meer onlangse geleerdes stel egter voor dat Genesis 1-2 'n Egiptiese agtergrond weerspieël: A. S. Yahuda, A. H. Sayce, Cyrus Gordon en James Hoffmeier. Hulle benadering respekteer beter die Mosaïese outeurskap van die Pentateug en die Egiptiese agtergrond van Moses en sy oorspronklike gehoor. Die doel van hierdie artikel is om die parallelle en verskille tussen Egiptiese kosmologie en die Genesis -skeppingsverslae wat hierdie vier geleerdes na vore gekom het, te ondersoek. Dit sal ook suggereer dat Genesis 1-2 'n Egiptiese, nie Babiloniese, agtergrond en kosmologie weerspieël.
Kort studie oor studiebeurse: Egiptiese agtergrond van Genesis 1-2
In 1887 het Sayce die eerste keer kennis geneem van die parallelle tussen Genesis 1 en die Egiptiese kosmogonie van Hermopolis: "die chaotiese diep die 'lsquobreath' wat op die waters beweeg en die skepping van lig die opkoms van die heuwel & lsquoin in die middel van die waters. '" 1 Ongelukkig, sy werk is grootliks geïgnoreer.
In 1933 en 1934 het Yahuda verskeie ooreenkomste tussen Genesis 1-2 en antieke Egiptiese tekste geïdentifiseer. Hy het ook Egiptiese invloed in die hele Pentateug geïdentifiseer. 2
In 1982 toon Cyrus Gordon ooreenkomste tussen die Egiptiese en Hebreeuse tradisies van die skepping van die mens. 3 Hy het verskeie parallelle getrek tussen die skeppingstradisie van Khnum, die pottebakker-god, en Genesis 2: 4-25.
In 1983 identifiseer James Hoffmeier ook verskeie opvallende parallelle tussen Genesis 1-2 en die ou Egiptiese kosmologie. 4 Eerstens het hy die toestand van die kosmos bespreek in die tyd toe God met sy skepping begin het. Die Egiptenaar en die Hebreeus deel soortgelyke konsepte, alhoewel die woorde wat gebruik word, etimologies nie verband hou nie. 5 Tweedens noem Hoffmeier ooreenkomste tussen "die aanvanklike skeppingsdade". 6 Derdens het Hoffmeier die ooreenkomste met die skepping van die mens ondersoek wat die Egiptiese en Hebreeuse verslae deel.
Kort oorsig van die Egiptiese kosmologie (skeppingsmitologie)
Die antieke Egiptiese oortuigings en skeppingsbegrippe kom in verskillende bronne voor: Piramide-tekste, Kistekste, The Book of the Dead, The Memphite Theology, asook verskillende gesange, 7 wysheidstekste, 8 en muurreliëfs. 9 Hierdie bronne toon aan dat die Egiptiese kosmologie 10 eenvormig en uiteenlopend is. 11 Alhoewel daar bykans een dosyn Egiptiese skeppingsmites bestaan, het die drie oorheersendste ontstaan ​​in die kultiese terreine Heliopolis, Memphis en Hermopolis. 12 Hierdie drie skakel met mekaar in, soos blyk uit die voorkoms van sommige gode in meer as een tradisie. Die kosmogonieë van Heliopolis en Memphis deel meer met mekaar as met Hermopolis. Hulle het egter almal soortgelyke konsepte van 'n oer -oseaan, 'n oerheuwel en die vergoddeliking van die natuur. 13 Hierdie drie kosmogonieë handel spesifiek oor hoe die god (te) die wêreld geskep het. Hulle spreek nie direk die skepping van mense en diere aan nie. 14 "Die vroegste opgetekende kosmogonieë lyk meer gemoeid met die verantwoording van die oorsprong van die wêreld as oor die van die mensdom of van die diere." 15 Die Egiptenare het 'n aparte skeppingstradisie ontwikkel om die skepping van mense en diere te verduidelik, naamlik die tradisie van Khnum, die pottebakker-god.
Die skepping van die wêreld: die drie belangrikste Egiptiese kosmogonieë
Die Piramide -tekste bevat die vroegste bekende kosmogoniese uitdrukkings van die Egiptenare. 16 Priesters van die tempel in Heliopolis het hierdie hiërogliewe tekste aangeteken binne die piramides van Unis, Teti, Pepi I, Merenre I, Pepi II 17 (konings van dinastieë 5 en 6, ca. 2375-2184 vC) 18 Uit hierdie tekste kom die kennis van die Heliopolitiese kosmogonie. In Heliopolis vorm nege gode die Groot Ennead. 19 Atum 20 funksioneer as die skeppergod van wie die ander agt gode afkomstig is. Piramide -teks 1655 noem die gode van die Groot Ennead en erken Atum as die vader van die ander agt. Dit lui: "O, Great Ennead, op 21 (Heliopolis), (naamlik) Atum, Shu, Tefēnet, Gēb, Nūt, Osiris, Isis, Seth en Nephthys O, kinders van Atum, spreek sy welwillendheid uit aan sy kind in jou naam Nine Bows. " 22 Atum kom eers uit die oerwater (verpersoonlik as non), waaruit ook die oerheuwel ontstaan. 23 Hy neem standpunt in op die oerheuwel en begin met sy skeppingswerk. Omdat hy nie 'n gemaksman het nie, masturbeer hy om ander gode voort te bring om hom te help met die skepping. Piramide -teks 1248 beskryf hierdie gebeurtenis grafies. 'Atum het in Heliopolis gegroei tot 'n groei van ithyphallic. Hy het sy penis in sy greep geplaas sodat hy daarmee kon orgasme kry, en die twee broers en susters is gebore en mdashShu en Tefnut. " 24 Pyramid Texts 1652 en 1653a beskryf egter die gebeurtenis sonder erotiese taal. "Atum Scarab! Toe jy hoog word, soos die hoë grond, as jy opstaan, soos die benben in die Phoenix -omhulsel in Heliopolis, nies jy Shu, spoeg jy Tefnut. " 25 Uit sy uitstraling of sy spoeg kom Shu en Tefnut wat onderskeidelik lug en vog vergoddelik. Shu en Tefnut copuleer dan en produseer Geb, die aarde en Nut, die lug. Geb en Nut produseer op hul beurt vyf nageslag: Osiris, Isis, Horus die ouderling, Set en Nephthys. 26 Horus die ouderling word egter nie lid van die Groot Ennead nie. In plaas daarvan vorm hy saam met Thot, Maat, Anubis en ander gode wat nie duidelik geïdentifiseer is nie, die Little Ennead. 27
Die Shabaka Stone 28 bevat die beroemde Memphite Theology. Hierdie klip is op bevel van koning Shabaka (716-702 v.C.) 29 van die 25ste dinastie op 'n swart granietblad uitgekap om die skryfwerk van 'n wurmgevrete dokument te bewaar. 30 Ongelukkig het die klip later ernstige skade opgedoen. Die name van Shabaka en van die god Set is doelbewus uitgesny, en die klip is gebruik om graan te maal. 31 Die Memfitiese teoloë het die Groot Ennead van Heliopolis geleen. 32 Ptah het Atum vervang as die skeppergod, maar Atum het nie uit die nuwe teologie verdwyn nie. Volgens Mercer het hy "die hart (begrip) en tong (woord) van & lsquoPtah die Grote geword", en op sy beurt was Ptah die hart en tong van die Ennead [sic]. Ptah (dit wil sê Atum) was die ennead in emanasie en manifestasie. Die ander agt gode van die Memphitiese enead was dus bloot Ptah self in manifestasie. " 33 Reël 55 van die Shabaka Stone ondersteun Mercer se bewering en onthul dat Ptah deur goddelike woord skep. Dit sê: 'Sy (Ptah's) Ennead is voor hom as tande en lippe. Dit is die saad en die hande van Atum. Want die Ennead van Atum het ontstaan ​​deur sy saad en sy vingers. Maar die Ennead is die tande en lippe in hierdie mond wat die naam van alles uitgespreek het, waaruit Shu en Tefnut gekom het, en wat die Ennead gebaar het. " 34 In hierdie teks word die skepping van Ptah per woord in kontras met Atum se skepping deur masturbasie, en die metode van Ptah is die ware oorsaak van Atum se skeppingsmetode. Die Memphite Theology beskryf Ptah nie as die gebruik van magie om die wêreld tot stand te bring nie. 'Die goddelike skepper word nie voorgestel as 'n towenaar wat sy towerspreuke voordra nie, maar hy word beskou as iemand wat eers in sy gedagtes gedink het wat geskep moes word om die wêreld te vorm en dit dan tot stand gebring het deur die nodige opdrag uit te spreek. " 35
In die stad Hermopolis het die kosmogonie van die Ogdoad ontstaan. Die Ogdoad van Hermopolis bestaan ​​uit vier gode en hul onderskeie gesinne: Nun en Naunet, Keku en Kauket, Hehu en Hauhet, Amun en Amaunet. Elkeen van die vier godinne ontvang haar naam uit die vroulike vorm van die naam van haar manlike eweknie. 36 Hierdie gode verteenwoordig die vier toestande aan die begin van die Egiptiese skepping. Non en Naunet verpersoonlik die oerwater. Nun beliggaam die oer-oseaan, en Naunet, sy meisie, verwys na die teen-hemel wat onder die oer-oseaan lê. 37 Keku en Kauket verpersoonlik die duisternis wat die oertoestand beleef het. Hehu en Hauhet verpersoonlik die grensloosheid en vormloosheid van die oorspronklike toestand. 38 Amun en Amaunet sukkel om die presiese betekenis daarvan te bepaal. Brandon het voorgestel dat & lsquoAmun 'uit die wortel kom mn wat beteken & lsquohidden '. 39 Hoewel Amun tydens die Middelryk geïdentifiseer is met die songod, Rē, was hy oorspronklik bekend as die god van lug en wind. 40 'n Mens kan 'n verband sien tussen lug en wind, en die idee van & lsquohidden 'of & lsquounseen'. So verpersoonlik Amun en Amaunet die verborge lug en wind wat die oertoestand bygewoon het. 41 Frankfort lewer kommentaar op Amun se rol en verduidelik die funksie van die Ogdoad. Hy sê: 'Amon kan dus in latere tye beskou word as die dinamiese element van die chaos, die oorsprong van die skepping, die asem van lewe in dooie materie. Maar dit is nie die oorspronklike opvatting nie, wat eenvoudig deur middel van die Ogdoad die chaos meer spesifiek, meer gepas om verstaanbaar gemaak het, gemaak het. Op die Isle of Flames het die Agt die songod op geheimsinnige wyse uit die waters laat kom, en daarmee is hul funksie vervul. " 42
Verskille tussen die drie Egiptiese kosmogonieë
Die drie kosmogonieë van Heliopolis, Memphis en Hermopolis vertoon beide ooreenkomste en verskille. Soms veroorsaak die verskille teenstrydighede in die gedagtes van die moderne leser. Hierdie teenstrydighede tussen die drie tradisies en selfs binne die tradisies self het egter nie 'n probleem vir die ou Egiptenare ingehou nie. 43
Ooreenkomste tussen die drie Egiptiese kosmogonieë
Uit die bestudering van die verskillende bewysstukke wat handel oor die Egiptiese skeppingsbegrip, bring drie algemene konsepte eenheid in die andersins uiteenlopende skeppingsverhale. Alle skeppingsverhale deel die geloof in 'n oer -oseaan, 'n oerheuwel en die vergoddeliking van die natuur. Hierdie konsepte vind voorstelling in elk van die tempelplekke in die ou Egipte. 44
Die skepping van mense in Egiptiese kosmogonieë
Egiptenare beskou die skepping van die wêreld as 'n aparte skeppingshandeling van die skepping van die mens. Terwyl die kosmogonieë van Heliopolis, Memphis en Hermopolis die oorsprong van die wêreld aanspreek, kry die skepping van mense en diere min aandag. 45 Die drie belangrikste Egiptiese kosmogonieë fokus hoofsaaklik op die toestand van die oertoestand, die oorsprong van die gode en die skepping van die hemel, die aarde en die son.
Die skeppingstradisie van Khnum
Alhoewel die skepping van mense en diere in die belangrikste kosmogonieë weinig aandag geniet, ontbreek Egiptiese bewyse oor die skepping van die mens nie. Soos Cyrus Gordon sê: "Een van die bekendste tonele in Egiptiese kuns is Khnum, die god met 'n ram, wat 'n persoon uit die klei op die pottebakker se wiel vorm." 46 In die Tempel van Deir el Bahari het Hatshepsut 'n reliëf op een van die mure laat uitbeeld, waarin Khnum haar en haar uitbeeld ka uit klei op sy pottebakker se draaitafel. 47 Khnum skep mense en diere op sy pottebakkerswiel met behulp van die slik van die Nyl, dit wil sê klei. Nadat hy 'n persoon gevorm het, bied sy meisie Heket die 'lewensasem', wat deur die ankh, tot by die neus van die kleifiguur. Dit animeer die klei-beeld en die persoon ontvang 'n toegewysde lewensduur, gepersonifieer as Shay wat beteken "Dit-wat-is-geordineer." 48
Voorgestelde parallelle tussen Egiptiese kosmologie en die Hebreeuse skeppingsverslae van Genesis 1-2
Die volgende kenmerke van die Egiptiese kosmologie deel ooreenkomste met die Genesis-skeppingsverslae: die vermoë van die Egiptenare om terselfdertyd skynbaar teenstrydige opvattings oor die skeppingsgebeure te hê, die middele wat die skeppergode gebruik in die skepping en die toestand van die oorspronklike toestand aan die begin van die skepping.
Voldoening aan skynbaar teenstrydige sienings van die skepping
Die feit dat die Egiptenare ten minste drie verskillende skeppingsmiddele gelyktydig gehou het sonder om hulself met die teenstrydighede te bemoei, kan 'n antwoord gee op die twee verskillende skeppingsvertellings in Genesis. Ou -Testamentici het lank gesukkel met die teenwoordigheid van twee skeppingsverhale in Genesis. Von Rad sê byvoorbeeld: 'Die lang pad in die geskiedenis van tradisie wat agter die huidige vorm van hierdie skeppingsverslag lê, is in baie opsigte herkenbaar.Die uiteensetting handel oor die spanning tussen skepping deur daad en skepping deur woord. " 49 Soos vroeër opgemerk, het die Egiptenare die skepping erken deur masturbasie (selfkopulasie), deur goddelike woord en deur mode. 50 Twee van die drie skeppingsmiddele in die Egiptiese tradisie toon 'n parallel aan die middele wat Yahweh gebruik het. In Genesis 1: 1 & mdash2: 3 skep Yahweh deur goddelike woord en in Genesis 2: 4-25 skep Yahweh deur te vorm: God het 'n tuin geplant, 'n mens gevorm en diere gevorm. Skepping deur masturbasie (self-kopulasie) vind geen parallel met die Hebreeuse tradisie nie. Om Yahweh in so 'n skeppingsdaad voor te stel, is nie in ooreenstemming met Sy karakter nie. Verder, in die Memphite Theology, het die skepping van Ptah deur goddelike woord Atum se selfkopulasie vervang as die oorsaak van Atum se aktiwiteit. Interessant genoeg vind twee vorme van skepping (goddelike woord en selfbeheersing) uiting in die Memfitiese teologie sonder dat die een die ander weerspreek. In plaas daarvan vul hulle mekaar aan. Erik Iversen beskou die verhouding tussen Ptah en Atum as onderskeidelik skepper en ontslag. Ptah het die skepping deur denke en woord ingewy, en Atum het die verstandige, dit wil sê materiële, skepping uitgevoer. 51 James Allen stem saam en sê: "Ptah se teoloë verenig die twee begrippe vakmanskap en die skeppende woord tot 'n enkele skeppingsteorie." 52 'n Soortgelyke proses vind plaas in die skeppingsverslag in Genesis 1: 1 & mdash2: 3. In sekere gevalle dwarsdeur die vertelling verklaar God eers sy begeerte 'Laat daar wees. "En dan maak God dit wat hy begeer het. Die verskil tussen Gen 1: 1 & mdash2: 3 en die Memphite Theology lê daarin dat God albei die skeppingsmiddele gebruik sonder die hulp van 'n ander god. In Gen 1: 6 sê God byvoorbeeld: "Laat daar 'n uitspansel wees in die water wat die water van die water skei." Dan, in Gen 1: 7, maak God die uitspansel. Dit sê, "En God het die uitspansel gemaak en die water wat onder die uitspansel was, geskei van die water wat bo die uitspansel was, en dit was so."
Die middele wat deur die Skepper-gode gebruik word
Soos hierbo genoem, skep Ptah die wêreld deur goddelike woord in die Memphite Theology. Dit vorm 'n unieke parallel tussen Genesis 1: 1 en mdash2: 3 en die Egiptiese kosmologie. "Hoewel die skeppingsleer in reaksie op goddelike bevel wydverspreid in Egiptiese literatuur voorkom, is dit nie in Babiloniese kosmologieë te vinde nie." 53
Terwyl Khnum die mens op sy pottebakkerswiel skep, skep Yahweh-Elohim die mens deur hom uit die aarde te vorm. 54 Alhoewel God nie eksplisiet 'n pottebakker in die Genesis -verhaal genoem word nie, dui die teenwoordigheid van die werkwoord rx^y` "to form, fashion" (wat die wortel is van [email protected]) "pottebakker") implisiet aan dat God beskou as 'n pottebakker. 55 Voorts voer Gordon aan dat die motief "God as die pottebakker en die mens as die klei" meer eksplisiet in die res van die Ou Testament voorkom, veral in Job. Daarom het hy tot die gevolgtrekking gekom dat die Ou Testament impliseer dat almal deur die goddelike pottebakker uit klei gevorm is. 56
Beide die Egiptiese en die Hebreeuse tekste gebruik die frase "lewensasem" om die lewegewende krag te beskryf wat die godheid in die neusgate van die kleifiguur toegedien het. 57 Daar bestaan ​​egter 'n verskil tussen die twee tradisies. Die Egiptiese reliëfs beeld gewoonlik twee gode uit wat by die skepping van die mens betrokke was. Die een skep die mens, en die ander bring die asem van die lewe, verteenwoordig deur die ankh, in die neusgate. In die Hebreeuse tradisie voer Yahweh-Elohim albei funksies uit, 'n implisiete polemiek teen die ou Egiptiese mitologie. 58
Dit blyk dat die skeppingstradisies van Heliopolis, Memphis en Hermopolis parallel is met die eerste skeppingsverslag in Genesis deur die skepping van die wêreld in die algemeen te fokus. Die skeppingstradisie van Khnum stem ooreen met die tweede skeppingsverslag in Genesis deur spesifiek te fokus op die skepping van mense.
Die oer toestand
Die Egiptiese beskouing van die oorspronklike toestand kan die Hebreeuse begrip van die toestande in Genesis 1: 2 help inlig. Skeppingswetenskaplikes het lank aangevoer dat 'n waterdak gemaak moet word toe die waters in Genesis van die waters geskei is. Deur die skepping van die wêreld in Genesis vanuit 'n moderne wetenskaplike oogpunt te sien, kry hulle die wêreld wat in Genesis 1: 2 beskryf word, as 'n bol water waaruit 'n gedeelte water geneem word en bo die atmosfeer geplaas word. As die Egiptiese wêreldbeeld egter 'n beter begrip van die Hebreeuse wêreldbeskouing gee, kom 'n heel ander idee na vore. Die Egiptenare het die skeiding van waters as 'n lugborrel gesien te midde van die waterige afgrond van Nun. 59 Dit was in hierdie lugborrel dat die aarde (die oerheuwel) ontstaan ​​het. 'N Nader kyk na Genesis 1 onthul 'n soortgelyke (byna identiese) konsep. Die skrywer van Genesis 1: 1 & mdash2: 3 beskryf die plasing van die uitgestrektheid as & lty! M`h^ EotB = "in die middel van die water", dit wil sê in die middel van die water. Dit gee die idee van 'n lugborrel in die middel van die diepte. Nadat hy die uitspansel gemaak het, beveel God die water onder die hemel om op een plek bymekaar te kom en die droë grond te laat verskyn.
Dit lyk asof die Ogdoad van Hermopolis ooreenstem met die vier toestande wat aan die begin van die skepping in Genesis 1: 2 voorkom. 60 Hoffmeier 61 en Wilson 62 het kennis geneem van die ooreenkomste tussen hierdie gode en die vier toestande wat aan die begin van die skepping in Genesis 1: 2 voorkom. Ander egiptoloë stem saam met die betekenisse wat Hoffmeier en Wilson aan hierdie vier pare gode toewys. 63 Hoffmeier stel die volgende parallelle voor. Nun/Naunet, die verpersoonlikte oer -oseaan stem ooreen met die Hebreeus & ltohT = & lsquothe deep. 'Keku/Kauket, verpersoonlikte duisternis wat die oertoestand bywoon, pas by die Hebreeuse Ev#j) en lsquodarkness.' Hehu/Hauhet, die gode wat grensloosheid en oneindigheid weerspieël, stem ooreen met die Hebreeuse Whb) w` Wht & lsquoformlessness 'en & lsquoemptiness.' Amun/Amaunet, verpersoonlikte lug en wind parallel met die Hebreeuse & ltyh! l) a $ j^Wr & lsquomighty wind. '64
Die betrokkenheid van Amun by die skeppingstradisie in Hermopolis blyk te wees gelyk aan die rol van & ltyh! L) a $ j^Wr & lsquomighty wind 'of & lsquowind of God' 65 in Genesis 1: 2. 66 Aan die begin van die skepping sweef die j^Wr oor die waters. 'N Mens kan jou voorstel hoe 'n magtige wind op die oerwaters waai wat hulle in beweging bring. Die parallelle tussen die Ogdoad van Hermopolis en die toestande wat aan die begin van die skepping in Genesis 1: 2 teenwoordig was, toon dus aan dat die Hebreërs en die Egiptenare 'n soortgelyke konsep van die oorspronklike toestand gedeel het. Daar bestaan ​​egter 'n sterk kontras. Terwyl die Egiptenare die natuurelemente verpersoonlik het, het die Hebreërs hul God as anders as die skepping beskou. Die elemente van die oorspronklike heelal wag op die bevel van die Skepper eerder as om met onafhanklike wil op te tree. Verder het Atum-Re (skeppergod en songod onderskeidelik) ontwikkel/geskep uit die bestaande water. In teenstelling hiermee is Yahweh ewig voorbestaan, verskil hy van die oerwater en het hy nie homself geskep nie.
Genesis -skeppingsrekeninge in hul historiese konteks
Die mense wat in die ou Nabye Ooste gewoon het, het almal soortgelyke idees gedeel oor hoe die wêreld ontstaan ​​het. 67 Alhoewel die ou mense baie gemeen het met mekaar, was daar ook verskille onder hulle. In Babilon is die skepping die gevolg van 'n bloedige godstryd. Marduk vermoor Tiamat en verdeel haar in twee en vorm die hemel. In die Egiptiese skepping bestaan ​​daar egter geen gewelddadige stryd onder die gode nie. Die Hebreeuse skepping bring nog 'n verskil in. Daar bestaan ​​slegs een God wat verskil van sy skepping.
Historiese verhouding tussen Hebreërs en Egiptenare
Aangesien die Hebreeuse en Egiptiese skeppingsbegrippe meer met mekaar gemeen is as die Hebreeus en Babilon, dui dit daarop dat die outeur of redakteur van die skeppingsverhale in Genesis meer kennis gehad het van Egiptiese as die Babiloniese kosmologie, of dat dit ten minste 'n wêreldbeskouing gehad het. dit was nader aan die Egiptenaar as die Babiloniese wêreldbeskouing. As die Pentateug geskryf is deur Moses wat in die howe van Egipte geleer is, behoort die gebruik van Egiptiese idees in die Genesis -skeppingsverslag nie verbasend te wees nie. 68
Hatsjepsoet en Moses
Omar Zuhdi, stel Hatshepsut voor as die dogter van Farao wat Moses uit die water gehaal het. 69 Alhoewel daar probleme is met sy teorie, soos hy erken, bly dit steeds 'n geldige moontlikheid.
Soos voorheen genoem, bevat die tempel van Hatshepsut in Deir el-Bahari in Thebe 'n muurreliëf wat Khnum uitbeeld wat haar en haar vorm ka uit klei op sy pottebakker se draaitafel. Khnum se gemaal, Heket, kniel by die pottebakker se wiel en bied die klei -beeld die asem van die lewe, gesimboliseer deur die ankh. 70 Die bewering van hierdie muurreliëf, naamlik dat Khnum Hatshepsut persoonlik gemaak het, bevestig haar reg om te regeer. 71
As Hatshepsut Moses as haar seun aanneem, sou hy geweet het van die kultus van Khnum sedert sy stiefma se reg om te regeer afhang van Khnum se skepping. Moses se vertroudheid met Khnum verklaar moontlik die Egiptiese beelde wat in die tweede Genesis-skeppingsverslag gevind word (Gen 2: 4-25). Hier vorm Yahweh-Elohim die mens uit die grond en blaas die asem van lewe in sy neusgate, wat veroorsaak dat die mens 'n lewende wese word.
Demitologisering: die historisering van die mite
Soos McCurley 72 getoon het, doen Yahweh dikwels in die geskiedenis die optrede wat ander gode beweer in die mitologieë van Israel se bure. Hierdie proses, bekend as 'lsquodemythologizing', kom voor in die skeppingsverslae van Genesis. Die eerste skeppingsverhaal in Genesis ontmitologiseer die kosmogonie van Hermopolis. Die vier toestande wat aan die begin van die skepping in Genesis voorkom, is parallel met die wat deur die Ogdoad van Hermopolis voorgestel word. Maar in plaas daarvan dat die elemente van die skepping hul eie wil het, word die teks uitgebeeld as lewelose voorwerpe wat beweeg volgens die rigting van Yahweh se woord.
Genesis -skeppingsrekeninge geskryf as geskiedenis
Die wayyiqtol Die narratiewe struktuur van die Genesis -skeppingsverslae toon aan dat die skrywer/redakteur (s) hul gehoor bedoel het om die rekeninge as in die geskiedenis afspeel. Of 'n mens besluit om die historisiteit van die skeppingsverslae te aanvaar, maak geen verskil met hierdie kwessie nie. Die oorspronklike gehoor verstaan ​​die Genesis -skeppingsverslae as 'n beskrywing van 'n historiese gebeurtenis gebaseer op die wayyiqtol narratiewe struktuur.
Polemiese elemente in die Genesis -skeppingsrekeninge
Sekere dele van die Genesis -skeppingstekste verskil nie net van Egiptiese konsepte nie, maar dit vorm ook 'n polemiek teen die Egiptiese gode. Die omvang van hierdie artikel laat nie 'n volledige lys toe van die polemiese elemente in die Genesis -skeppingsverslae nie. 'N Paar sal egter genoem word.
God se skepping van lig op dag een voor die skepping van die ligte op dag vier vorm 'n polemiek teen Atum-Re, die songod. Dit toon dat die bron van lig nie sy oorsprong het by die son of die maan nie (dit wil sê Re, die songod of Thoth, die maangod), maar die Hebreeuse God wat van die lig en die skepping verskil.
'N Ander polemiese element is die feit dat die skrywer nie die son en die maan noem nie. Hy verwys eenvoudig na hulle as die & lsquogreater light 'en die & lsquolesser light.' As hy van plan was om die ligte bloot te ontmitologiseer, kon hy die Hebreeuse vm#v#& lsquosun 'en j^[email protected]' & lsquomoon 'gebruik het. sonder om die son en die maan te noem, distansieer hy hulle verder van die gode wat hulle in Egipte toegeskryf word.
Die polemiese elemente in die Genesis -skeppingsverslae impliseer dat die skrywer sy gehoor nodig gehad het om te verstaan ​​dat Yahweh, en nie die Egiptiese gode nie, die enigste ware God en Skepper van die wêreld is. 'N Belangrike komponent van die uittogverhaal handel byvoorbeeld oor die stryd tussen Yahweh en die Egiptiese gode (Farao is self die vlees van die songod). In die konteks van die dood van die eersgeborenes in Egipte verklaar Yahweh in Exodus 12:12: "Ek sal oordeel voltrek". Tydens die geboorte van Israel as 'n nasie, het die Hebreërs die Egiptiese gode, nie die Babiloniërs nie, as 'n teenstander van Yahweh beskou. Daarom lyk 'n skeppingspolemiek wat Yahweh as skepper in die plek van die Egiptiese gode vestig, meer aanneemlik as een wat die Babiloniese gode teëstaan.
Die aanwesigheid van twee skeppingsverhale in Genesis kan die gevolg wees van die noodsaaklikheid van die Hebreërs om die twee Egiptiese skeppingstradisies te weerlê, naamlik die tradisie van hoe die kosmos ontstaan ​​het, en die tradisie van hoe mense en diere ontstaan ​​het. Een skeppingsverhaal sou nie genoeg wees om te argumenteer teen die sienings in Egipte nie, aangesien die Egiptenare die skepping van die heelal en die skepping van mense op twee verskillende maniere gesien het, naamlik skepping deur goddelike woord en skepping deur vorming. Om genoeg teen albei te kon argumenteer, was twee skeppingsrekeninge nodig.
Genesis 1: 1-2: 3 beeld Elohim uit as die skep van die kosmos deur sy gesproke woord. Alhoewel die skepping van man en vrou God se kragtige prestasie in sy skeppingsweek word, word die besonderhede van hoe hy dit gemaak het, weinig anders genoem as die skepping daarvan as die beeld van God. Vir 'n meer gedetailleerde weergawe van die skepping van man en vrou, moet die leser die tweede Genesis -skeppingsverslag raadpleeg.
Genesis 2: 4-25 toon hoe Yahweh-Elohim mense en diere uit die aarde skep. Yahweh-Elohim vorm die mens uit die aarde en blaas die "asem van die lewe" in hom in.
Deur die twee skeppingsverslae word bewys dat Yahweh-Elohim beter is as die gode van Egipte. Hy skep deur goddelike woord, maar bly tog transendent. In teenstelling met Ptah, hoef hy nie die skepping te beliggaam om dit te beveel nie, en hoef hy ook nie hulp van 'n ander god of doodsang te kry nie. Hy praat en/of tree eenvoudig op, en die skepping is voltooi. Hy skep ook deur die mens uit die aarde te vorm. Anders as Khnum, benodig hy nie die hulp van 'n gemaal nie. Hy skep die man en blaas lewe in hom. Deur die twee skeppingsverslae demonstreer Yahweh-Elohim dus sy vermoë om al die kreatiewe dade van die Egiptiese gode uit te voer.
Die bewyse toon dat die gebruik van Egiptiese skeppingsbeelde in die Genesis -skeppingsverslae gebruik word. Die getuienis toon egter dat die skrywer/redakteur (s) oor kennis beskik wat Egiptiese oortuigings gehad het en aangevoer het teen die konsepte wat in stryd was met die waarheid.
Ten slotte deel die outeur/redakteur (s) van die Genesis -skeppingsverslae sekere konsepte van die samestelling van die wêreld met ander ou Nabye Oosterse kulture. Dit is egter veral met die wêreldbeskouing van Egipte dat die skrywer/redakteur (s) bekend is. Bewyse hiervoor lê in die vele verwysings na Egiptiese skeppingsmotiewe dwarsdeur die Genesis skeppingsverslae. Maar, eerder as om direkte lenings te maak, ontmitologiseer hulle die Egiptiese konsepte en vorm dit 'n polemiek teen die Egiptiese gode. So verhef hulle Yahweh-Elohim as die enigste ware God, wat transendent is en wat magtig is. Hy spreek sy begeerte uit en dit gebeur. Hy benodig nie die hulp van ander gode om die skeppingsdade uit te voer nie. Hy alleen beskik oor die mag en middele wat nodig is om die skepping van die wêreld te bewerkstellig. Hierdie artikel het 'n lys saamgestel van die meer belangrike parallelle tussen die Egiptiese kosmologie en die Genesis -skeppingsverslae, en het getoon dat die Egiptiese kosmologie en die Genesis -skeppingsverhale meer affiniteit met mekaar het as wat die Genesis -skeppingsverslae met die Babiloniese kosmologie deel.
1 A. H. Sayce, "Die Egiptiese agtergrond van Genesis I," in Studies aangebied aan F. Ll. Griffith (Londen: 1932) 421.
2 Abraham Shalom Yahuda, Die akkuraatheid van die Bybel (Londen: W. Heinemann, 1934) A. S. Yahuda, Die taal van die Pentateug in sy verhouding met Egiptenaars (Londen: Oxford University Press, 1933). Alhoewel Yahuda se opmerkings nuttig is, is hy geneig om die Hebreeuse teks in pan-egiptiese aard te plaas.
3 Cyrus H. Gordon, "Khnum en El," in Scripta Hierosolymitana: Egiptologiese Studies, red. Sarah Israelit-Groll, vol. 28 (Jerusalem: Magnes Press, 1982).
4 James K. Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 en Egiptiese kosmologie, ' Journal of the Ancient Near Eastern Society 15 (1983): 39-49. Hy het ook beklemtoon dat Genesis 1-2 polemies van aard was, wat ontwerp is om die Egiptiese skeppingsmites te weerlê.
5 Die woord [e -pos beskermd] = verskyn eerste in die Genesis -vertelling en word dikwels vertaal "in die begin". Hierdie woord gee uiting aan die idee van & lsquobeginning 'en kom van die wortel var) wat' lsquohead 'beteken.' 'N Soortgelyke idee kom voor aan die begin van Egiptiese skeppingsmateriaal. Die Egiptenare het twee woorde gebruik om te verwys na die oorspronklike tyd of die begin van die tyd. sp tpy het gereeld voorgekom terwyl die ander woord tpy.t selde verskyn. Beide woorde deel egter dieselfde wortel tp wat & lsquohead beteken. 'Yahuda, Taal van die Pentateug, 122. Hoffmeier het die kern van hierdie verhouding vasgelê toe hy gesê het: "Die terminologie is, hoewel dit nie etimologies verwant is nie, konseptueel verwant." Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 ', 42.
6 Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 ', 42.
7 Sien Miriam Lichtheim, Antieke Egiptiese letterkunde: 'n Boek van voorlesings Deel 2: Die nuwe koninkryk, vol. 2,3 vols. (Berkeley: University of California Press, 1973), 81-118. Deel twee: Gesange, gebede en 'n harpersang.
8 Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 ', 42.
9 Brandon, Creation Legends, 61. Cyrus H. Gordon, "Khnum en El," in Scripta Hierosolymitana: Egiptologiese Studies, red. Sarah Israelit-Groll, vol. 28 (Jerusalem: Magnes Press, 1982), 206-07.
10 Cosmogony word gedefinieer as ''n skeppingsverhaal, 'n kultuur se weergawe van die kosmiese oorsprong daarvan. Elke kosmogonie gee geestelike of kosmiese betekenis aan die omgewing en aktiwiteite van die gegewe kultuur. " Kosmologie word gedefinieer as "daardie tak van die wetenskap of filosofie wat hom toespits op die studie van die heelal as 'n stelsel. 'N Kosmogonie is in hierdie sin 'n aspek van kosmologie. " David Leeming en Margaret Leeming, 'N Woordeboek van skeppingsmites (Oxford: Oxford University Press, 1994), 55-56.
11 Richard J. Clifford, Skeppingsverslae in die Ou Nabye Ooste en in die Bybel, The Catholic Biblical Quarterly Monograph Series, uitg. Michael L. Barre (Washington, DC: The Catholic Biblical Association of America, 1994), 100.
12 Brandon, Creation Legends, 15.
13 Veronica Ions, Egiptiese mitologie (Feltham, Middlesex: Hamlyn Publishing Group, 1968), 24.
14 Brandon, Creation Legends, 14.
18 Ian Shaw, red., Die Oxford -geskiedenis van antieke Egipte (New York: Oxford University Press, 2000), 480.
19 Die Heliopolitiese kosmogonie bestaan ​​uit twee, en moontlik drie groepe gode. Samuel A. B. Mercer, Die godsdiens van antieke Egipte (Londen: Luzac & amp Co., 1949), 276. Hulle Piramide -tekste verwys na hierdie groepe as psd.t & lsquoEnnead '(letterlik" die nege "). Soos die naam aandui, stel nege gode 'n Ennead saam. Daar is egter 'n paar verrassende uitsonderings. Die Thebaanse Ennead het in totaal vyftien gode, en die Ennead van Abydos tel slegs sewe. Mercer, Godsdiens van antieke Egipte, 276, n 9. Aanvanklik het slegs een Ennead bestaan ​​en met verloop van tyd het die term meer losweg toegepas op enige groep Egiptiese gode. Volgens Pyramid Texts 177 en 178 bestaan ​​beide 'n groot Ennead sowel as 'n klein Ennead. Die etikette & lsquogreat 'en & lsquolittle' verwys na prominensie eerder as grootte, en verwys ook na vroeë versus laat tradisies. Sien James P. Allen, "The Celestial Realm," in Antieke Egipte, red. David P. Silverman (New York: Oxford University Press, 1997), 123, vir 'n volledige verduideliking van die Egiptiese konsep van die Ennead.
20 Die name Atum, Re en Khepri verwys almal na hierdie godheid. 'Die hiërogliewe teken Khepri beteken & lsquoto word 'of & lsquoto word tot stand.' "Fred Gladstone Bratton, Mites en legendes van die ou Nabye Ooste (New York: Thomas Y. Crowell Company, 1970), 173.
21 Ōn word in Hebreeus getranslitereer as /oa. E. A. Wallis Budge, 'N Egiptiese hiërogliewe woordeboek: met 'n indeks van Engelse woorde, koninglys en geografiese lys met indekse, lys van hiërogliewe karakters, Koptiese en Semitiese alfabette, ens., Dover red., Vol. 2,2 vols. (New York: Dover Publications, 1920), 958. In Genesis 41:45 teken die skrywer aan dat Joseph getroud is met Asenath, die dogter van Potiphera, die priester van /oa. Hierdie stad Ōn is veral bekend onder die Griekse naam Ἡ & lambda & iota & omicronύ & pi & omicron & lambda & iota & sigmaf, en lsquoHeliopolis ', die & lsquosun-stad' vanweë die aanbidding van die songod Rē. Vir meer inligting oor die agtergrond van hierdie stad, sien Robert A. Armor, God en mites van antieke Egipte (Kaïro, Egipte: The American University in Cairo Press, 1986), 15-18.
22 Raymond Oliver Faulkner, The Ancient Egyptian Pyramid Texts, in Engels vertaal deur R. O. Faulkner: Aanvulling van hiërogliewe tekste (Oxford: Clarendon Press, 1969), 247.
24 James P. Allen, "Cosmologies," in Die konteks van die Skrif: Kanonieke komposisies uit die Bybelse wêreld, red. William W. Hallo, vol. 1. 3 vols. (New York: Brill, 1997), 7.
26 E. A. Wallis Budge, Egiptiese godsdiens: Idees van die hiernamaals in die ou Egipte (New York: Gramercy Books, 1959), 45.
27 Samuel A. B. Mercer, Die godsdiens van antieke Egipte (Londen: Luzac & amp Co., 1949), 276-77.
28 John Wilson dateer die inskripsie tot 700 v.C., maar merk op dat die "taalkundige, filologiese en geopolitieke bewyse afdoende is ter ondersteuning van die afleiding daarvan uit' n oorspronklike teks wat meer as tweeduisend jaar ouer is ". John Albert Wilson, "Egyptian Myths, Tales, and Mortuary Texts", in Ou tekste in die Ooste: met betrekking tot die Ou Testament, red. James Bennett Pritchard (Princeton, NJ: Princeton University Press, 1969), 4.
29 Shaw, red., Oxford Geskiedenis Antieke Egipte, 357, 482.
30 James Henry Breasted, "Die filosofie van 'n Memfitiese priester", Zeitschrift f & uumlr die alttestamentliche Wissenschaft 39 (1901): 40-41.
32 Robert A. Armor, God en mites van antieke Egipte (Kaïro, Egipte: The American University in Cairo Press, 1986), 122.
33 Mercer, Godsdiens van antieke Egipte, 279.
34 Miriam Lichtheim, Antieke Egiptiese letterkunde: 'n boek met voorlesings, vol. 1,3 vols. (Berkeley: University of California Press, 1973), 54.
35 Brandon, Creation Legends, 38.
36 ione, Egiptiese mitologie, 35.
37 Siegfried Morenz, Egiptiese godsdiens, trans. Ann E. Keep (Ithaca, NY: Cornell University Press, 1973), 175.
38 John Albert Wilson, "The Nature of the Universe", in Voor die filosofie, die intellektuele avontuur van die ou mens: 'n opstel oor spekulatiewe denke in die ou nabye Ooste, red. H. Frankfort (Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1949), 61.
39 Brandon, Creation Legends, 46.
40 Mercer, Godsdiens van antieke Egipte, 157.
41 In die beskrywing van Amun se rol in die skepping, het Brandon geskryf: 'Dit sou dus redelik wees om te veronderstel dat as Amun wind verpersoonlik het, hy in die begin as sodanig beskou is om oor Nun te beweeg om dit tot aktiwiteit aan te wakker en sodoende sulke woelinge te veroorsaak en omwentelinge daarin, dat die oerheuwel uit sy dieptes begin opkom het. " Brandon, Creation Legends, 47.
42 Henri Frankfort, Koningskap en die gode: 'n Studie van antieke naby -oosterse godsdiens as die integrasie van die samelewing en die natuur (Chicago: University of Chicago Press, 1948), 155.
43 Sien A. H. Sayce, Die godsdiens van antieke Egipte, 2de uitg., Gifford Lectures (Edinburgh: T. & amp; T. Clark, 1913), 29, vir meer bespreking oor die teenstrydighede binne die Egiptiese godsdiens.
44 Sien Brandon, Creation Legends, 15, vir 'n volledige bespreking.
45 Die drie belangrikste Egiptiese kosmogonieë spreek nie die skepping van mense of diere aan nie, behalwe die kort vermelding van die mens wat uit die trane van die songod, Re. Brandon, Creation Legends, 55-6.
47 Barbara Watterson, Gode ​​van antieke Egipte (Godalming, Surrey: Bramley Books Limited, 1996), 191.
49 Gerhard von Rad, Genesis: 'n kommentaar (Philadelphia: Westminster Press, 1961), 64.
50 Morenz, Egiptiese godsdiens, 161-66.
51 Erik Iversen, "The Cosmology of the Shabaka Text", in Studies in Egiptologie: Aangebied aan Miriam Lichtheim, red. Sarah Israelit-Groll, vol. 1. 2 vols. (Jerusalem: The Magnes Press, The Hebrew University, 1990), 489-90.
52 Allen, "The Celestial Realm", 124.
53 Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 ', 45.
54 Yahuda stel voor dat die skrywer van Genesis by die Egiptenare die idee aanneem om die mens uit klei te skep en hom te animeer deur die asem van die lewe in die mens te blaas. Verder beskryf hy die skepping van die mens na die "beeld van God" as 'n tipiese Egiptiese opvatting wat voortspruit uit die oortuiging dat die eerste oergod kinders "uit sy liggaam" verwek het, en dus sy gelykenis het. Yahuda, Die akkuraatheid van die Bybel, 146-7. Hoffmeier lewer ook kommentaar op die parallel met die 'beeld van God'. In 'n Egiptiese wysheidsverhandeling uit die 10de dinastie, Merikare, word gesê dat die mens die 'snnw van die skeppergod. Snnw is afgelei van die woord betekenis & lsquosecond ', vandaar & lsquolikeness', & lsquoimage ', en dit word gereeld saam met die standbeeld geskryf vir die determinatief. " Hoffmeier, 'Sommige gedagtes oor Genesis 1 en 2', 47. Die tipe determinatief wat 'n woord volg, is belangrik, aangesien dit die betekenis van die woord help spesifiseer. Mark en Bill Manley Collier, Hoe om Egiptiese hiërogliewe te lees: 'n Stap-vir-stap gids om uself te leer (Berkeley: University of California Press, 1998), 5.
59 R.T. Rundle Clark, Mite en simbool in antieke Egipte: met 18 plate, 40 lyntekeninge, 'n grafiek van godsdienstige simbole en 'n kaart (New York: Thames en Hudson, 1959), 35.
60 Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 ', 43. Henri Frankfort, H. A. Groenewegen-Frankfort en John Albert Wilson, Voor die filosofie: die intellektuele avontuur van die ou mens 'n opstel oor spekulatiewe denke in die ou nabye Ooste (Harmondsworth, Middlesex: Penguin Books, 1949), 61.
61 Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 ', 42-44.
62 John Albert Wilson, "The Nature of the Universe", in Voor die filosofie, red. H. Frankfort (Baltimore: 1946), 61.
63 Morenz, Egiptiese godsdiens, 175.
64 Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 ', 42-44.
65 Die Hebreeuse uitdrukking & ltyh! L) a $ j^Wr in Genesis 1: 2 word die beste verstaan ​​as & lsquomighty wind 'of & lsquowind of God.' Orlinsky het getoon dat j^Wr begin word om vertaal te word as & lsquospirit 'in plaas van' lsquowind 'as 'n gevolg van Hellenistiese invloed. Verder het hy getoon dat die vertaling van רוּחַ as & lsquowind 'in die konteks van Genesis ondersteun word. Harry M. Orlinsky, "Die eenvoudige betekenis van Ra in Gen. 1.2, " Joodse kwartaallikse oorsig 48 (1957): 180-81.
66 Hoffmeier, 'n paar gedagtes oor Genesis 1 en 2 ', 44.
67 Gordon J. Wenham, Genesis 1-15, vol. 1, Word Bible Commentary, uitg. David A. Hubbard en Glenn W. Barker (Waco: Word Books, Publisher, 1987), xlvii.
68 James Hoffmeier lewer aansienlike argumente ter ondersteuning van Egiptiese elemente in die geboorteverhaal van Moses. Hy noem ook dat Egipte dikwels prinse uit vasalstate opgevoed het wat eendag vasale konings na Egipte sou word. Sien James K Hoffmeier, Israel in Egipte: die bewyse vir die egtheid van die uittogtradisie (Oxford: Oxford University Press, 1996), 135-63.
69 Omar Zuhdi, "Farao se dogter en haar aangenome Hebreeuse 'Seun'," KMT A Modern Journal of Ancient Egypt 14, nee. 4 (2003): 48-50.
70 Watterson, Gode ​​van antieke Egipte, 191.
72 Foster R. McCurley, Antieke mites en Bybelse geloof: skriftuurlike transformasies (Philadelphia: Fortress Press, 1983).
Die skepping in Rig Veda 10: 129
Arthur Llewellyn Basham (1914-86) was professor aan die School of Oriental and African Studies in Londen tussen 1958 en 1965, waarna hy professor was in Oosterse beskawings aan die Australian National University in Canberra tot met sy aftrede.
Sy vertaling van Rig Veda 10: 129 is gepubliseer in The Wonder That Was India vanaf 1954 (gedruk in Londen), met verskeie latere uitgawes. Dit bly 'n boek met groot invloed in die bekendstelling van antieke Indiese denke en geskiedenis aan die Westerse wêreld. Hier is sy vertaling van die gesang (p. 247-8):
Rig Veda, Mandala 10, gesang CXXIX. Skepping.
Dan was selfs niks, nie bestaan ​​nie.
Daar was toe geen lug nie, nóg die hemele daarbuite.
Wat het dit gedek? Waar was dit? In wie se bewaring?
Was daar dan kosmiese water, in die dieptes onpeil?
Dan was daar geen dood of onsterflikheid nie,
ook was daar nie die fakkel van nag en dag nie.
Die Een het windstil en selfonderhoudend asemgehaal.
Daar was daardie Een toe, en daar was geen ander nie.
Aanvanklik was daar net duisternis in duisternis toegedraai.
Dit alles was slegs onverligte water.
Die Een wat ontstaan ​​het, omring in niks,
het uiteindelik ontstaan, gebore uit die krag van hitte.
In die begin het die begeerte daarop neergedaal -
dit was die oer saad, gebore uit die verstand.
Die wyses wat hul harte met wysheid deursoek het
weet wat is, is verwant aan dit wat nie is nie.
En hulle het hul tou oor die leemte gespan,
en weet wat hierbo was, en wat hieronder.
Kweekmagte het vrugbare magtige kragte gemaak.
Onder was krag, en daaroor was impuls.
Maar, wie weet, en wie kan sê
waarvandaan het dit alles gekom en hoe het die skepping gebeur?
Die gode self is later as die skepping,
so wie weet werklik waar dit vandaan gekom het?
Vanwaar die hele skepping sy oorsprong het,
hy, of hy dit gemaak het of nie,
hy, wat dit alles uit die hoogste hemel ondersoek,
hy weet - of miskien weet hy selfs nie.
Die 20ste eeu het 'n groot verandering in die taal van akademiese tekste beleef, wat veral na die Tweede Wêreldoorlog toegeneem het. Hulle is gemoderniseer in die sin dat die skryfstyl meer direk en konkreet geword het, met die oog op duidelikheid bo alles - selfs met die risiko om te vereenvoudig.
Dit het ook gebeur met vertalings van klassieke tekste. Meter en rym, byna heilig in die vorige eeu, is afgeskryf. So was die verlede se ideale om die ou teks 'n argaïese opvlam te gee. In plaas daarvan moet dit verstaanbaar en relevant wees vir hedendaagse lesers - die geleerde publiek sowel as kollegas in die veld.
Basham se vertaling van Rig Veda 10: 129 toon hierdie eienskappe baie duidelik aan. Hy waag dit om te vereenvoudig om die teks toegankliker te maak en hy kies woorde waarop mense van sy tyd kan skakel. Oor die algemeen hou ek daarvan dat dit hierdie Rig Veda -gesang verduidelik, maar daar is gevalle waar Basham dalk 'n bietjie te ver gaan.
Hy laat dit klink soos 'n klam heelal, maar die konsep waarna die gesang verwys, is die van die werklike see as iets wat bestaan ​​voordat die res van die wêreld geskep is. 'N Donker en lewelose see.
Dit is 'n baie algemene entiteit in skeppingsmites regoor die wêreld, om die eenvoudige rede dat niks in die wêreld ewiger lyk nie. As iemand langs die strand staan, sou iemand tot die gevolgtrekking kom dat grond uit die water groei, dit is hoeveel skeppingsmites dit het - miskien die meeste daarvan.
Hierdie ervaring was met die werklike see en nie kosmiese vog nie. Basham wou moontlik hê dat Rig Veda 10: 129 vir die 20ste eeu meer sin maak, maar hy het die wêreldbeeld van die digter van die gesang verlaat.
Basham se woordkeuse lei ook daartoe dat die diepte wat in dieselfde reël genoem word, die ruimte impliseer, alhoewel dit moes verwys het na die diepte van die see - 'n oorspronklike sowel as die ervaring van die ou mens.
Waarna die Rig Veda -gesang verwys, is die skeiding tussen dag en nag. Daar was geen onderskeid tussen hulle nie, dus was daar geen nag of dag nie. Die vorige vertalings noem niks anders nie.
Die idee van 'n fakkel bemoeilik sake aansienlik. Watter fakkel sou dit wees behalwe die son, wat glad nie in Rig Veda 10: 129 genoem word nie? Basham moderniseer weereens 'n bietjie te gretig.
Basham se uitdrukking "onverligte water" in die volgende vers is ook vreemd, hoewel dit nie die betekenis verander nie. Waarna die lofsang verwys, is die afgrond voor die aanbreek van die skepping, die oorspronklike see hierbo genoem.
By die keuse van 'onbeligting' het Basham moontlik gedink aan die steeds ontbrekende fakkel van die son. Sy woordkeuse is baie naby aan die "oseaan sonder lig" in die weergawe van Max Miller, maar die ander vorige vertalers het uitdrukkings gebruik om die onduidelike aard van die oorspronklike stof aan te dui: HH Wilson noem die water ononderskeibaar, noem Ralph TH Griffith dit was sonder onderskeid en AA Macdonell beskryf dit as "sonder kenmerkende tekens".
Die fokus op die gebrek aan lig weerspreek die tweede vers, wat sê dat daar geen nag of dag was nie. Met ander woorde, dit was nie donker in die betekenis van gebrek aan lig nie, net soos niks anders as iets was nie. Die onduidelikheid van die oersee is nie bloot die gebrek aan lig nie, maar enige kenmerkende kenmerk. Dit het geen vorm of kwaliteit nie. Dit is wat die antieke Grieke chaos genoem het.
Basham bely wel 'n vertaling wat nie lig bevat nie, in 'n voetnoot by die lyn, en verduidelik die aard van die water as 'ononderskeibaar (apraketa)'.
Die geboorte van die Een
Rig Veda 10: 129 beskryf nie die geboorte van die Een nie, maar hoe die Een tot aksie kom.
Max Muller stel die term kiem bekend, waarskynlik met verwysing na die Een, en skryf dat dit na vore kom, waardeur die skepping begin. H. H. Wilson praat in plaas van 'n verenigde wêreld "wat deur die krag van soberheid voortgebring word." Griffith noem 'n Eenheid, gebore deur warmte, en Macdonell het dit dat die Een "deur krag van hitte tot stand gekom het".
Daar kan verwarring wees tussen wees en doen. Rig Veda 10: 129 sê duidelik in die tweede vers dat die Een reeds daar is, lewendig op sy eie manier. Wat gebeur, is dat iets die Een wakker maak, en dit verander van net 'n handeling. Dit is die eerste aksie wat daartoe lei dat die wêreld gebore word uit die oorspronklike onbeskryflike chaos.
Die Een was dormant, maar was skielik wakker en daardeur ook sekerlik selfbewus. Dit is 'n soort geboorte. Basham skryf dat dit ontstaan ​​het.
Wat die hitte wakker maak van die Een, verduidelik Basham in 'n voetnoot dat dit 'Tapas' is, 'n argaïese woord wat ook die menslike soberheid of tegnieke definieer wat, soos hierdie kosmiese hitte, krag opwek.
Bewustheid lei tot begeerte
Basham noem begeerte "die oer saad, gebore uit die gees." Wilson se weergawe is byna identies. Griffith en Macdonell is ook naby, maar kies onderskeidelik gees en denke, in plaas van verstand. Mller verander die uitdrukking effens deur te praat van 'n gees van die gees, maar beteken waarskynlik presies dieselfde. As die Een wakker is, word hy bewus en wil hy optree.
Dit is vreemd dat Rig Veda 10: 129, hierdie kort gesang, twee keer dieselfde stelling moet maak - eintlik drie keer, en ook die dood en onsterflikheid in die tweede vers tel, wat met dieselfde paradoks speel - die behoefte dat beide bestaan ​​of nie . Miskien was die digter van die gesang eenvoudig te lief vir hierdie waarneming om nie daarvan terug te keer nie.
Indra. Vergulde koperbeeld met ingelegde halfedelstene, uit Nepal in die 13de eeu.
Maar Basham wyk aansienlik af van vorige weergawes, toe hy in die volgende vers verklaar dat 'hulle' hul 'tou oor die leemte' gerek 'het, waarmee hy na die wyses moet verwys. Asof hulle aktief aan die skepping deelgeneem het. Hy erken wel in 'n nota: "My vertaling van hierdie obskure vers is baie gratis."
Dit lyk asof Wilson dieselfde doen en skryf: "hul straal is uitgerek", maar die werklike aktiwiteit van rek is onpersoonlik, wat dui op 'n ander begrip van die lyn. Griffith stel dieselfde voor deur "hul skeidingslyn", terwyl Macdonell die enigste is wat lig in hierdie proses inbring: "hul straal verleng lig oor die duisternis", indien nie Meller se vonk op dieselfde manier verstaan ​​moet word nie. Ek betwyfel dit.
Wie is hulle, diegene wat hierdie tou of straal uitsteek, wat die oorspronklike chaos in herkenbare entiteite verdeel? Vir seker nie die wyses nie, maar die polariteit waarvan hulle praat: wat is en wat nie. Iets en niks. Die paradoks van hul interafhanklikheid is die vonk wat die skepping aan die brand steek. Die wêreld word geskep omdat dit moet wees. Niks of niks kan op sigself bestaan ​​nie.
Die wyses het dit besef, maar hulle het beslis nie daaraan deelgeneem nie.
Bevoegdhede van Bo en Onder
Maar Basham beskryf die kenmerke van die twee domeine verskillend: "Hieronder was krag, en daarbo was impuls." Macdonell is soortgelyk, maar gebruik energie in plaas van krag.
Dit is 'n vreemde manier om dit te sien, moeilik om by 'n digter van ongeveer 3000 jaar gelede te pas. Die meeste kosmologieë, in die verlede en die hede, beskou die aardse gebied as die swakker, onderhewig aan die grille van bogenoemde. Die onvoorspelbare magte van die hemel kan inderdaad impuls genoem word, aangesien dit vir die mense van antieke tye redelik willekeurig gelyk het. Maar dit word weerspreek deur die aardse gebied sterk te noem, wat die krag impliseer om sy eie lot te vorm.
Max Muller verklaar eenvoudig dat die natuur onder is en krag en wil daarbo, sonder twyfel oor wie oor wie regeer. H. H. Wilson het 'n meer uitgebreide beskrywing: "(sommige) was saadskieters, (ander) was magtige kos minderwaardig, die eter was beter." Maar die gevolg daarvan is dieselfde in soverre die een kant beslis en die ander regeer. In plaas daarvan is dit onduidelik of hy praat oor die bogenoemde teenoor die onderstaande, of as hy bedoel dat dinge so orden word.
Griffith praat oor babas, sonder om te spesifiseer wie of waar hulle was, en eindig die vers: "vrye aksie hier en energie daaroor." Dit draai dinge amper onderstebo, asof die hemel kragtig is, maar hulpeloos, terwyl die aardse lewe vry is om uit eie wil te handel.
Basham bely die moeilikheid van hierdie lyn in 'n voetnoot, en neem 'n soort steun in Macdonell vir sy interpretasie daarvan: "This strofe is obscure. AA Macdonell suggereer dat die 'koord' (rashmi) die band van die voorafgaande strofe -gedagte impliseer meet die afstand tussen die nie-bestaande en die bestaande en skei die manlike en vroulike kosmogoniese beginsels: impuls (bidati) hierbo en energie (svadha) hieronder. "
Ek sou sê dat hierdie gedeelte in Rig Veda 10: 129 nog steeds wag op die korrekte vertaling daarvan.
Wat die res van die gesang betref, wyk Basham op geen noemenswaardige wyse af van die vorige vertalings nie.
Goddelike stryd en goddelike toespraak Redigeer
Daar was twee verskillende modelle van die skeppingsproses in eertydse Israel.  In die "logos" (spraak) model spreek God en vorm hy weerstandbiedende sluimerende materie tot effektiewe bestaan ​​en orde (Psalm 33: "Deur die woord van JHWH is die hemele gemaak en deur die asem van sy mond al hulle leërskare hy versamel die waters soos 'n heuwel, stoor die Diep in kluise ") in die tweede of" agon "(stryd) model, God veg teen die monsters van die see aan die begin van die wêreld om sy soewereiniteit te merk en krag.  Psalm 74 roep die agon -model op: dit begin met 'n klaaglied oor God se verlatenheid van sy volk en hulle verdrukkinge, en vra hom dan om sy dade uit die verlede te onthou: 'Dit was u wat die see met u mag geslaan het, wat die koppe van die monsters in die waters U was dit wat die koppe van Leviatan verpletter het, wat hulle vir voedsel vir die inwoners van die woestyn gelos het. " voorafgegaan deur 'n goddelike geveg (of "teomagie"). 
Die skepping in die 'agon'-model neem die volgende storielyn: (1) God as die goddelike kryger veg teen die chaosmonsters, wat See, Dood, Tannin en Leviathan insluit (2) Die natuur van die wêreld sluit aan by die stryd en die chaos- monsters word verslaan (3) God troon op 'n goddelike berg, omring deur mindere gode (4) Hy praat, en die natuur bring die geskape wêreld voort,  of vir die Grieke, die kosmos. Hierdie mite is in latere Joodse en Christelike apokaliptiese literatuur opgeneem en in die toekoms geprojekteer, sodat kosmiese stryd die beslissende handeling word aan die einde van die wêreldgeskiedenis:  dus die Boek van Openbaring (einde van die 1ste eeu nC) vertel hoe die nuwe hemele en die nuwe aarde na die finale oorwinning van God oor die seemonsters ingewy sal word in 'n kosmos waarin daar "geen see meer sal wees nie" (Openbaring 21: 1). 
Die Genesis -skeppingsverhaal (Genesis 1) is die tipiese skeppingsmite van 'logos'. Net soos die "agon" -model, begin dit met duisternis en die ongeskape oer -oseaan:  God skei en beperk die waters, maar hy skep dit nie uit niks nie.  God begin elke skeppende daad met 'n gesproke woord ("God het gesê: Laat daar wees.") En sluit dit af met die gee van 'n naam.  Skepping deur spraak is nie uniek aan die Ou Testament nie: dit is prominent in sommige Egiptiese tradisies.  Daar is egter 'n verskil tussen die Egiptiese en Hebreeuse logosmitologieë: in Genesis 1 is die goddelike woord van die Elohim 'n daad om die woord van die Egiptiese skeppergod daarenteen 'amper' magies te maak aktivering van iets wat inherent is aan die voor-skepping: as sodanig gaan dit verder as die konsep van fiat (goddelike daad) tot iets meer soos die Logos van die Johannes-evangelie. 
Naamgewing: God, wysheid, Torah en Christus Edit
In die antieke wêreld het dinge nie bestaan ​​nie totdat hulle die naam gekry het: "Die naam van 'n lewende wese of 'n voorwerp was. Die essensie van wat gedefinieer is, en die uitspreek van 'n naam was om te skep wat gepraat word."  Die pre-ballingskap (voor 586 v.G.J.) Ou Testament het geen gelykwaardigheid vir Yahweh in die hemel toegelaat nie, ondanks die voortbestaan ​​van 'n samekoms van ondergeskikte diensknegte wat gehelp het om besluite te neem oor sake op hemel en aarde.  Die post-eksiliese skrywers van die wysheidstradisie (bv. Die Spreukeboek, Hooglied, ens.) Ontwikkel die idee dat wysheid, wat later met Torah geïdentifiseer is, bestaan ​​het voor die skepping en deur God gebruik is om die heelal te skep:  "Van die begin af neem wysheid die rol van boumeester aan terwyl God die hemel vestig, die chaotiese waters beperk en die berge en velde vorm."  Deur idees te leen van Griekse filosowe wat die rede geglo het dat die heelal saamgebind het, het die wysheidstradisie geleer dat God se wysheid, woord en gees die grondslag van kosmiese eenheid was.  Die Christendom het op sy beurt hierdie idees aangeneem en op Jesus toegepas: die Brief aan die Kolossense noem Jesus "beeld van die onsigbare God, eersgeborene van die hele skepping.", Terwyl die Johannes-evangelie hom identifiseer met die skeppende woord ("In die begin was die Woord, en die Woord was by God, en die Woord was God"). 
Hemel, aarde en onderwêreld Redigeer
Die Hebreeuse Bybel het 'n driedelige wêreld uitgebeeld met die hemele (shamayim) bo, Aarde (eres) in die middel en die onderwêreld (seël) hieronder.  Na die 4de eeu vC is dit geleidelik vervang deur 'n Griekse wetenskaplike kosmologie van 'n sferiese aarde omring deur veelvuldige konsentriese hemele. 
Die kosmiese oseaan Redigeer
Die driedelige wêreld van hemel, aarde en onderwêreld dryf in Tehom, die mitologiese kosmiese oseaan, wat die aarde bedek het totdat God die uitspansel geskep het om dit in boonste en onderste gedeeltes te verdeel en die droë grond  te onthul wat die wêreld sedertdien teen die kosmiese oseaan beskerm het deur die soliede koepel van die uitspansel. 
Die tehom is, of was, vyandig teenoor God: dit het hom aan die begin van die wêreld gekonfronteer (Psalm 104: 6vv), maar het uit die droë grond gevlug deur sy bestraffing, hy het nou 'n grens of grens gestel waarvoor hy nie meer kan gaan nie ( Jeremia 5:22 en Job 38: 8-10).  Die kosmiese see is die tuiste van monsters wat God oorwin: "Deur sy krag het hy die see stilgemaak, deur sy verstand het hy Rahab verslaan!" (Job 26: 12v).  (Rahab is 'n uitsluitlik ander Hebreeuse seemonster, waaronder Leviathan en die tannien, of jakkalse, in Ugaritiese tekste aangetref word, is dit nie heeltemal duidelik of hulle identies is aan Sea of ​​Sea se helpers is nie).  Die 'bronssee' wat op die voorhof van die tempel in Jerusalem gestaan ​​het, stem waarskynlik ooreen met die 'see' in Babiloniese tempels, wat die apsu, die kosmiese oseaan. 
In die Nuwe Testament toon Jesus se verowering van die stormagtige see die oorwinnende godheid wat die chaosmagte oorweldig: 'n blote bevel van die Seun van God maak die vyand stil (Mark 4: 35–41), wat dan oor sy vyand vertrap, (Jesus loop op die water - Markus 6:45, 47–51).  In Openbaring, waar die aartsengel Michael die draak (Satan) uit die hemel verdryf ("En daar het oorlog in die hemel uitgebreek, met Michael en sy engele wat die draak aanval." - Openbaring 12: 7), kan die motief teruggevoer word vir Leviatan in Israel en vir Tiamat, die chaos-oseaan in die Babiloniese mite, wat met Satan geïdentifiseer is deur 'n interpretasie van die slang in Eden. 
Vorm en struktuur Wysig
In die Ou Testament die woord shamayim verteenwoordig beide die lug/atmosfeer en die woonplek van God.  Die raqia of uitspansel - die sigbare hemel - was 'n soliede omgekeerde bak oor die aarde, blou gekleur van die hemelse oseaan daarbo.  Reën, sneeu, wind en hael is in pakhuise buite die raqia gehou, met 'vensters' om hulle in te laat - die waters vir Noag se vloed het ingegaan toe die 'vensters van die hemel' oopgemaak is.  Die hemel strek tot by en was saam met (dit het geraak) die verste rande van die aarde (bv. Deuteronomium 4:32)  mense wat van die aarde af opkyk, sien die vloer van die hemel, wat hulle ook as die troon van God gesien het , gemaak van helderblou lapis-lazuli (Eksodus 24: 9–10), en (Esegiël 1:26).  Daaronder was 'n laag water, die bron van reën, wat van ons geskei was deur 'n ondeurdringbare versperring, die uitspansel (Genesis 1: 6-8). Die reën kan ook in hemelse reënbakke (Job: 38:37) of pakhuise (Deut 28:12) langs die pakhuise gebêre word vir wind, hael en sneeu. 
Grammatikaal die woord shamayim kan dubbel (twee) of meervoud (meer as twee) wees, sonder om die enkelvoud (een) uit te sluit.  As gevolg hiervan is dit nie duidelik of daar een, twee of meer hemele in die Ou Testament was nie,  maar waarskynlik was daar net een, en frases soos "hemel van hemele" was bedoel om te beklemtoon die omvang van God se koninkryk. 
Die Babiloniërs het 'n meer komplekse idee van die hemel gehad, en tydens die Babiloniese ballingskap (6de eeu v.G.J.) het die invloed van Babiloniese kosmologie gelei tot die idee van 'n veelheid hemele onder Jode.  Dit het in die Nuwe Testament voortgegaan: Openbaring het blykbaar slegs een hemel, maar die brief aan die Hebreërs en die sendbriewe aan die Kolossense en die Efesiërs het meer as een, hoewel hulle nie spesifiseer hoeveel nie,  en die apostel Paulus vertel van sy besoek aan die derde hemel, die plek volgens die hedendaagse gedagte, waar die tuin van die paradys gevind kan word. 
God en die hemelse wesens Edit
Israel en Juda het, net soos ander Kanaänitiese koninkryke, oorspronklik 'n volle panteon van gode gehad.  Die hoof van die ou Kanaänitiese panteon was die god El, maar met verloop van tyd het Yahweh hom as die nasionale god vervang en die twee het saamgesmelt ("Yahweh-El, die skepper van hemel en aarde"-Genesis 14:22).  Die oorblywende gode was nou onderworpe aan Yahweh: "Wie in die lug is vergelykbaar met Yahweh, soos Yahweh onder die goddelike wesens? 'N God wat gevrees het in die Raad van heilige wesens." (Psalm 89: 6-9).  In die Boek van Job die Raad van die Hemel, die Seuns van God (bene elohim) ontmoet in die hemel om gebeure op aarde te hersien en die lot van Job te besluit.  Een van hulle is "die Satan", letterlik "die aanklaer", wat baie soos 'n Persiese keiserlike spioen oor die aarde reis (Job dateer uit die tydperk van die Persiese ryk), verslag lewer oor en toets die lojaliteit van mense aan God. 
Die hemelliggame (die hemelse leërskare - son, maan en sterre) is aanbid as gode, 'n gebruik wat die bybel afkeur en waarvan regverdige Job sy onskuld protesteer: "As ek na die son gekyk het toe dit skyn, of die maan . en my mond my hand gesoen het, sou dit ook 'n ongeregtigheid wees. " Geloof in die goddelikheid van die hemelliggame verklaar 'n gedeelte in Josua 10:12, gewoonlik vertaal as Josua wat die son en die maan vra om stil te staan, maar in werklikheid spreek Josua 'n beswering uit om te verseker dat die songod en maangod, wat sy vyande ondersteun het, hulle nie van orakels sou voorsien nie. 
In die vroeëre Ou -Testamentiese tekste het die bene elohim was gode, maar daarna het hulle engele geword,  die "boodskappers" (malakim), wat Jakob sien op en af ​​gaan van 'n 'leer' (eintlik 'n hemelse berg) tussen hemel en aarde.  ​​In vroeëre werke was die boodskappers anoniem, maar in die Tweede Tempel -tydperk (539 v.G. -100 n.C.) het hulle name gekry, en uiteindelik het hulle die groot engelordes van die Christendom en Judaïsme geword.  Dus word die gode en godinne wat eens die meerderes of gelykes van Yahweh was, eers tot sy eweknieë gemaak, dan na ondergeskikte gode, en uiteindelik as engele in sy diens. 
Paradys en die menslike siel Wysig
Daar is geen konsep van 'n mensesiel of van die ewige lewe in die oudste dele van die Ou Testament nie.  Die dood is die uitgang van die asem wat God eens in die stof ingeblaas het; alle mense staar dieselfde lot in die doderyk, 'n skaduryke bestaan ​​sonder kennis of gevoel (Job 14:13 Qoheloth 9: 5), en daar is geen manier dat sterflinge die hemel kan binnegaan nie.  In die eeue na die Babiloniese ballingskap het 'n geloof in die hiernamaals en vergelding na die dood verskyn in die Joodse apokaliptiese literatuur.  Terselfdertyd is die Bybel in Grieks vertaal, en die vertalers het die Griekse woord gebruik paradaisos (Paradys) vir die tuin van God  en die Paradys het in die hemel gekom. 
Kosmiese geografie Redigeer
In die Ou -Testamentiese tydperk word die aarde meestal beskou as 'n plat skyf wat op water dryf.  Die konsep was klaarblyklik baie soortgelyk aan die wat op 'n Babiloniese wêreldkaart van ongeveer 600 v.G. nagu, "verre streke", blykbaar eilande, hoewel moontlik berge.  Die Ou Testament vind eweneens eilande langs die aarde (Psalm 97: 1), dit is die "eindes van die aarde" volgens Jesaja 41: 5, die uiterste rand van Job se sirkelhorison (Job 26:10) waar die gewelf van die hemel word op berge ondersteun.  Ander OT -gedeeltes dui daarop dat die lug op pilare rus (Psalm 75: 3, 1 Samuel 2: 8, Job 9: 6), op fondamente (Psalm 18: 7 en 82: 5), of op "stutte" ( Psalm 104: 5),  terwyl die boek Job die kosmos voorstel as 'n uitgestrekte tent, met die aarde as sy vloer en die lug as die tent self vanaf die kante van die hemel, hang God die aarde oor "niks", dit beteken die uitgestrekte oseaan, wat veilig ondersteun word deur aan die lug vasgemaak te word (Job 26: 7).  As die tegniese middele waarmee Yahweh die aarde verhinder om in die chaoswater te sink, onduidelik is, is dit tog duidelik dat hy dit doen op grond van sy persoonlike krag. 
Die idee dat die aarde 'n sfeer was, is deur die Grieke in die 6de eeu vC ontwikkel, en teen die 3de eeu vC is dit algemeen aanvaar deur opgevoede Romeine en Grieke en selfs deur sommige Jode.  Die skrywer van Openbaring aanvaar egter 'n plat aarde in 7: 1. 
Tempels, berge, tuine en riviere Redigeer
In die kosmologie van die ou Nabye Ooste sou die kosmiese krygsgod, nadat hy die magte van chaos verslaan het, die wêreld skep en sy aardse huis, die tempel, bou.  Net soos die afgrond, die diepste diepte, die plek was vir chaos en dood, so het God se tempel op die hoë berg behoort.  In die ou Juda was die berg en die plek van die tempel Sion (Jerusalem),  die naeltjie en middelpunt van die wêreld (Esegiël 5: 5 en 38:12).  Die Psalms beskryf hoe God oor die Vloed (die kosmiese see) in sy hemelse paleis sit (Psalm 29:10), die ewige koning wat 'die balke van sy boonste kamers in die waters lê' (Psalm 104: 3) . Die Samaritaanse Pentateug identifiseer hierdie berg as die berg Gerizim, wat die Nuwe Testament ook implisiet erken (Johannes 4:20). Hierdie beeldmateriaal herinner aan die Mesopotamiese god Ea wat sy troon in Apsu, die oerwater onder die aarde plaas, en die Kanaänitiese god El, wat in die Baälsiklus beskryf word as sy paleis op 'n kosmiese berg, wat die bron van die oersee is/ waterbronne. 
Die punt waar hemelse en aardse ryke aansluit, word uitgebeeld as 'n aardse 'tuin van God', wat verband hou met die tempel en die koninklike paleis.  Esegiël 28: 12–19 plaas die tuin in Eden op die berg van die gode  in Genesis 2–3 Eden se ligging is vaager, eenvoudig ver "in die ooste", , maar daar is 'n sterk suggestie in beide dat die tuin aan 'n tempel of paleis gekoppel is.  In Jerusalem was die aardse tempel versier met motiewe van die kosmos en die tuin,  en, net soos ander antieke naby -oostelike tempels, vorm die drie dele daarvan 'n simboliese mikrokosmos uit die buitenste voorhof (die sigbare wêreld van land) en see), deur die Heilige Plek (die sigbare hemel en die tuin van God) na die Allerheiligste (die onsigbare hemel van God).  Die beeldmateriaal van die kosmiese berg en tuin van Esegiël verskyn weer in die Nuwe Testamentiese boek Openbaring, toegepas op die messiaanse Jerusalem, sy mure versier met edelgesteentes, die 'rivier van die water van die lewe' wat onder sy troon vloei ( Openbaring 22: 1-2). 
'N Stroom uit die ondergrondse ('n ondergrondse oseaan vars water?) Bevrug Eden voordat dit in vier riviere wat na die hele aarde uitgaan (Genesis 2: 5-6) in Esegiël 47: 1-12 (sien Esegiël se tempel) en ander profete verdeel die stroom kom uit die tempel self, laat die woestyn blom en verander die Dooie See van sout na vars.  Tog is die ondergrondse waters dubbelsinnig: dit is die bron van lewegewende riviere, maar dit word ook geassosieer met die dood (Jeremia 2: 6 en Job 38: 16-17 beskryf hoe die weg na die doderyk deur water is, en sy poorte is aan die voet van die berg aan die onderkant van die see geleë). 
Sheol and the Old Testament Edit
Onder die aarde is Sheol, die woning van die rephaim (skakerings),  hoewel dit nie heeltemal duidelik is of almal wat gesterf het skakerings geword het, of net die "magtige dooies" nie (vergelyk Psalm 88:10 met Jesaja 14: 9 en 26:14).  Sommige Bybelse gedeeltes verklaar dat God geen teenwoordigheid in die onderwêreld het nie: "In die dood is daar geen herinnering aan U, in die doderyk wie sal U dank?" (Psalm 6).  Ander impliseer dat die dooies self in 'n sekere sin half-goddelik is, soos die skaduwee van die profeet Samuel, wat 'n elohim, dieselfde woord wat vir God en gode gebruik word.  Nog ander gedeeltes verklaar God se mag oor die doderyk as oor die res van sy skepping: "So delf hulle (die goddelose) in die doderyk, van daaruit sal my hand hulle neem." (Amos 9: 2). 
Intertestamentele tydperk Redigeer
Die Ou Testamentiese doderyk was eenvoudig die tuiste van al die dooies, goed sowel as sleg.  In die Hellenistiese tydperk het die Griekssprekende Jode van Egipte, miskien onder die invloed van die Griekse denke, geglo dat die goeie nie sou sterf nie, maar direk na God sou gaan, terwyl die goddelose werklik sou sterf en na die koninkryk sou gaan. van Hades, god van die onderwêreld, waar hulle miskien sou ly.  Die Boek van Henog, wat uit die tydperk tussen die Ou en die Nuwe Testament dateer, skei die dooies in 'n goed beligte grot vir die regverdige en donker grotte vir die goddelose,  en bied aan eersgenoemde 'n bron, miskien wat aandui dat dit die "lewende" (dit is 'n bron) van die lewe is. In die Nuwe Testament weerspieël die gelykenis van Jesus oor die ryk man en Lasarus die idee dat die goddeloses met hul dood in Hades begin het onmiddellik nadat hulle gesterf het. 
Satan en die einde van die tyd Redigeer
Die Nuwe -Testamentiese Hades is 'n tydelike plek om slegs te gebruik tot aan die einde van die tyd, wanneer die inwoners daarvan in die put van Gehenna of die Vuurmeer gegooi sal word (Openbaring 20: 10–14).  Hierdie meer is óf ondergronds, óf sal ondergronds gaan as die 'nuwe aarde' na vore kom.  Die Satan bewoon of hou nie toesig oor die onderwêreld nie - sy werksfeer is die menslike wêreld - en moet eers aan die einde van die tyd in die vuur gegooi word.  Hy verskyn dwarsdeur die Ou Testament nie as God se vyand nie, maar as sy bedienaar, "'n soort prokureur-generaal met ondersoekende en dissiplinêre bevoegdhede", soos in die boek Job.  Dit was eers met die vroeë kerkvaders dat hy met die Slang van die tuin van Eden geïdentifiseer is en as 'n aktiewe rebel teen God beskou word, wat probeer het om die goddelike plan vir die mensdom te stuit. 
Kosmiese Oseane: die oorspronklike waters van antieke skeppingsmites - geskiedenis
Die heelal met drie verdiepings
Van N. F. Gier, God, die rede en die Evangelies
(University Press of America, 1987) , hoofstuk 13.
Kopiereg van outeur
Skrywer se nota: Volledige bibliografiese inligting vir verwysings sal later verskaf word.
Tot dan, kyk asseblief na die volledige bibliografie van die harde kopie van God, die rede en die Evangelies.
'N GEMEENSKAPLIKE KOSMOLOGIE VAN DIE OUDE WORRELD
Baie evangeliste glo in 'gedetailleerde onfeilbaarheid', wat beteken dat die Bybel, in die woorde van Francis Schaeffer, 'sonder 'n fout is in alles wat dit bevestig en' proposisionele ware waarheid 'bevat, waar dit die kosmos en die geskiedenis raak. & Quot (1) Dit na alle waarskynlikheid was nie die standpunt van die historiese Christendom nie en baie evangeliste self verwerp hierdie standpunt.
Die inerrantiste kan nie besluit watter & quotcience & quot om te gebruik om te bewys dat die Bybel foutief is oor kosmologiese aangeleenthede nie. Na aanleiding van Charles Hodge en B. B. Warfield, beweer skrywers van die Moody Bible Institute dat die Bybel heeltemal versoenbaar is met huidige teorieë oor die evolusie van die heelal oor miljarde jare. (2) Aan die ander kant het ons 'kreationiste', soos dié van die Institute for Creation Research, wat kosmiese evolusie verwerp en beweer dat die heelal minder as 1 000 jaar oud is.
Die evangeliese skrywers van die Nuwe Bybelwoordeboek. 'N Skrywer waarsku ons dat die Genesis -verslag nie verwar of geïdentifiseer moet word met enige wetenskaplike teorie van oorsprong nie. Die doel van die Bybelse leerstelling, in teenstelling met die van wetenskaplike ondersoek, is eties en godsdienstig. Die geheel is poëties en gee nie toe aan wetenskaplike korrelasies nie. Genesis bevestig of ontken ook nie die evolusieteorie of enige teorie nie. & Quot (3) Evangelical JJ Davis stem saam: & quot kreatiewe werk en nie met presiese wetenskaplike besonderhede van hoe dit bereik is nie. Ons kyk na die wetenskap van genetika om die wetenskaplike vraag te beantwoord oor wanneer die menslike lewe begin en na die Bybel vir onthullende antwoorde oor die waarde en doel van menslike lewe. & quot (4) Natuurlik is hierdie evangeliste korrek in die ontkenning van enige wetenskaplike grondslag vir die kosmologie van die Ou Testament.
Ek glo egter dat daar meer as poësie in die Bybelse skeppingsverslag is. In die volgende argumenteer ek dat ons die Hebreeuse kosmologie moet neem as 'n voorwetenskaplike poging om die heelal te verstaan. Parallelle verslae in ander antieke mitologieë sal die belangrikste bewys wees wat ek bied. Een van die eerste probleme wat ons ondervind, is dat daar geen woord in Hebreeus vir die Griekse kosmos is nie. Kosmos is die eerste keer gebruik deur Pythagoras, wat na bewering die eerste Griek was wat die heelal as 'n rasionele, verenigde geheel bedink het. So 'n idee is van kardinale belang vir die wetenskaplike idee dat dinge volgens wetlike reëlmatigheid funksioneer. Vir die Hebreërs is die heelal nie 'n kosmos nie, maar 'n los aggregaat wat bymekaar gehou word en gelei word deur God se wil. (5) As God se wil vry is-dit is 'n aanname wat in sommige evangeliese leerstellings van God bedreig word-dan is die resultate van so 'n wil nie voorspelbare gebeure nie. Dit is die rede waarom die Bybelse skeppingsidee nooit 'quotscientific' genoem kan word nie en waarom quotscientific creationism altyd 'n teenstrydigheid in terme sal wees nie.
A. DIE FIRMAMENT AS DIE KOOP VAN DIE HEMEL
Die opvallendste kenmerk van die Ou -Testamentiese wêreld is die & quotfirmament, & quot; 'n soliede koepel wat die water van die waters skei (Gen. 1: 6). Die Hebreeuse woord wat in die Latynse Vulgaat vertaal is as firmamentum is raqia ' wie se werkwoordvorm beteken & quotto versprei, stempel of uitslaan. & quot Die uitgeslaan materiaal word nie direk gespesifiseer nie, maar beide Bybelse en ekstrabybelse bewyse dui daarop dat dit metaal is. 'N Werkwoordvorm van raqia ' word in albei hierdie gedeeltes gebruik: & quot En goudblad is uitgehamer. & quot (Ex 39: 3) en & quot geslaan silwer word uit Tarsis gebring & quot (Jer. l0: 9). Daar is inderdaad figuurlike gebruike van hierdie term. 'N uitspansel is deel van die eerste visioen van Esegiël (1: 22,26) en die redakteurs van die evangeliese Teologiese Woordboek van die Ou Testament noem dit as 'n bewys dat die Hebreërs nie in 'n letterlike hemelkoepel geglo het nie. Dit is egter duidelik dat die troonwa van Esegiël die kosmos in miniatuur is, en die gebruik van raqia verwys waarskynlik na 'n soliede afdak (dit skyn & quot; kristal & quot) as na 'n beperkte ruimte. (6)
Die idee van die koepel of die gewelf van die hemel word in baie Ou -Testamentiese boeke aangetref, bv. & Quot God vind sy kluis op die aarde. & quot (Amos 9: 6). Die Hebreeuse woord wat vertaal is as & quotvault & quot is 'aguddah wie se werkwoordvorm beteken om te & quot; bind, pas of konstrueer. & quot Richard S. Cripps sê oor hierdie vers en verklaar dat & quot; aarde. & quot Ons het dit gesien raqia ' en 'aguddah, waarvan die referent duidelik dieselfde is, beteken iets heel anders as die leë ruimtelike uitgestrektheid wat sommige evangeliste voorstel.
In die Anchor Bible -vertaling van Psalm 77: 1 8 het Mitchell Dahood nog 'n verwysing na die koepel van die hemel gevind, wat deur vorige vertalers verduister is. Die RSV vertaal galgal as & quotwirlwind, & quot, maar Dahood voer dit aan galgal is nou verwant aan die Hebreeus gullath (bak) en gulgolet (skedel), wat beslis die idee gee van 'n koepel of 'n gewelf. 'Daarbenewens wys Dahood daarop dat' parallelisme met tebel, 'aarde' en 'eres, 'onderwêreld', dui daarop dat die psalmis die drieledige verdeling van die heelal-hemel, aarde en onderwêreld-uitbeeld. & quot (8)
Sommige evangeliste beweer dat die Bybel ten minste drie verwysings na 'n sferiese aarde bevat (Jes. 40:22 Job 22:14 Spr. 8:27). Maar dit is slegs wensdenkery en 'n duidelike afdwinging van moderne kosmologie op die Hebreeuse wêreldbeeld. Die Hebreeuse woord drukkie wat hier gebruik word, kan nie as sfeer vertaal word nie (wat deur 'n ander woord weergegee word), maar moet weer geïnterpreteer word as 'n soliede kluis wat die aarde oorheers. Daarom volg ek die Anchor Bible -vertaling van Is. 40:22: & quot God sit op die koepel van die aarde. & Quot Job 22: 1 4 sê dat God op die kluis loop (drukkie) van die hemel, & quot stel weer iets stewigs voor. Drukkie kan ook verwys na die sirkelvormige omtrek van die hemelkoepel: & quotHy teken 'n sirkel (drukkie) op die diepkant. en die hemelruim hierbo bevestig & quot (Spr 8: 27-28).
As sommige reageer deur te sê dat dit alles net poësie is, glo ek dat dit om ten minste drie redes verkeerd is. Daar is baie poëtiese beelde van die hemel en die hemel, maar die algemene draad wat dit verbind, is die idee van 'n soliede koepel. In Jesaja 34 bedreig God die nasies, en in vers vier sal hy die hemel laat rol soos 'n boekrol (en vermoedelik 'n stortvloed veroorsaak soos Noag). Job word op sy plek geplaas met verwysing na God se magtige dade: & quotKan jy, soos hy, die lug uitstrek, hard soos 'n gesmelte spieël? & Quot (37: 1 8). In Jesaja 40:22 word die werklike & quotdome van die aarde & quot (AB) gevolg deur die digterlike & quothe rek die hemele uit soos 'n sluier en sprei dit soos 'n tent om in te woon. & Quot Een van die psalmis gebruik ook hierdie gelykenis: & quot God het gestrek die hemel uit soos 'n tent & quot (Ps. 1 04: 2).
Die tweede en mees beslissende rede om die Hebreeuse vaste hemel letterlik op te neem, is dat so 'n beskouing oral in die antieke wêreld van destyds was. Ons stem saam met die evangeliese Joseph Dillow dat ons die leerstuk moet gebruik van die kwotasie -implikasies, wat beteken dat ons nie die outeurs kennis of ervaring wat hulle onmoontlik sou kon hê, kan toereken nie. Dillow is verstandig genoeg om oortredings van hierdie beginsel te verwerp, soos Harold Lindsell se bewering dat Job 38:35 draadlose telegrafie verwag, maar hy glo steeds, en dit is lastig, dat die Bybel 'n volkome goeie basis bied om nie net godsdienstige waarheid te verstaan ​​nie, maar ook fisiese prosesse. & quot (9) In teenstelling met CS Lewis se bewering (sien epigrafie), was die Hebreeuse wêreldbeskouing nie 'n unieke uitverkiesing nie, en aangesien die Hebreërs slegs godsdienstig was, nie wetenskaplike vernuwers nie, kan ons aanvaar dat hulle baie by hul bure geleen het .
Die ou Egiptenare het gedink dat die lug 'n dak is wat deur pilare ondersteun word. Vir die Sumeriërs was tin die metaal van die hemel, so ons kan gerus aanvaar dat hul metaal hemelgewelf uit hierdie materiaal gemaak is. (10) Dillow noem hierdie feit sonder om te besef wat dit vir die Hebreeuse beskouing en sy beginsel van deelbare implikasies moet beteken. In Homeros is die lug 'n metaalhemisfeer wat 'n ronde, plat, skyfagtige aarde bedek, omring deur water. Die Odyssee en die Illiad spreek alternatiewelik van 'n brons- of yster luggewelf. (11) Vir die ou Grieke Anaximenes en Empedocles word die sterre in 'n kristallyne hemelkoepel ingeplant. In Genesis 1:17 is die sterre in kwotasie (asof ingeplant) in die uitspansel.
In die Keltiese mitologie is die skedel van die vadergod die koepel van die hemel, wat die Ariese idee weerspieël dat die lug uit die kop van die kosmiese mens Purus h a ontwikkel het en daarin woon die vroegste Vediese gode (Rig-veda 10.90.14,16). Die vrees vir Chicken Little kom uit hierdie antieke kosmologie: toe Alexander die Keltiese leiers vra wat hulle die meeste vrees, antwoord hulle dat hulle bang is dat die lug op hul koppe val. In die Manichese mites is die lug gemaak uit die velle van verslane demone, wat temas weerspieël van die Babiloniese Enuma Elish. (12) In die Zoroastrianisme vind 'n mens 'n sferiese aarde, maar nog steeds omhul in 'n hemelse dop van eerste klip, dan blink metaal. (13) In die Finse Kalevala is die lug gemaak van die beste staal en die ou Tibetane het nie net 'n sferiese aarde omring deur 'n ysterhemel nie, maar het ook verbasend genoeg geweet dat die aarde se deursnee ongeveer 7000 myl was. (14)
Die laaste bewyse trek ek uit rabbynse verslae. In die kommentaar van Nachmanides oor die Torah haal hy van die ou rabbi's aan: & quot Die hemele was op die eerste dag in vloeibare vorm, en op die tweede dag het hulle gestol. & Quot 'n Ander ou rabbi het gesê: "Laat die uitspansel soos 'n bord word, net soos jy sê in Ex. 39: 3. Nachmanides beskryf self die uitspansel as 'n uitgebreide stof wat gestolde water skei en die water van die waters skei. (15) Afgesien van die gestolde watertesis, stem 'n moderne Joodse Bybelgeleerde saam met hierdie interpretasie: & quotraqia ' stel 'n stewige gewelf of koepel oor die aarde voor. Volgens antieke oortuiging het hierdie kluis wat die sterre gehou het, die grens gebied waaroor die Goddelike gewoon het. & Quot (16) Sover ek kan vasstel, het die idee van 'n sferiese aarde eers in die Middeleeue die Joodse denke betree. Simeon ben Zemah Duran (1361-1444) sê byvoorbeeld: & quot Hierdie ronde wêreld hang in die ruimte en het niks om op te rus nie, behalwe die asem van Torah-studie uit die mond van studente-net soos 'n man iets in die ruimte kan hou lug deur sy asem te blaas. & quot (17)
B. DIE PILARE VAN HEMEL EN AARDE
As ons ons losmaak van ons eie wêreldbeskouing, kan ons die interne logika van die Hebreeuse kosmologie waardeer. As ons bedreig word deur waterige chaos van alle kante, sou 'n stewige lug nodig wees om hierdie onheilspellende seë te weerhou. As die lug 'n soliede koepel is, benodig dit pilare om dit te ondersteun. Verder, as die aarde 'n plat skyf is wat op "diep" dryf, dan is dit sinvol dat dit 'n bietjie ondersteuning het om dit vas te hou. 'N Mens vind die idee van fisiese ondersteuning vir die hemel in die meeste antieke mitologie. Een Vediese digter skryf van 'n god deur wie die ontsagwekkende hemel en aarde stewig gemaak is, deur wie die hemelkoepel gestut is en Varuna beide wêrelde uitmekaar geskei het as die ongebore ondersteunde hemel "(Rig-veda 10.121.5 8.41.10 ). Die kosmologie van die ou Arabiere was 'n bietjie meer gevorderd. Hier vind ons 'n soliede hemelkoepel wat Allah deur 'n daad van wil handhaaf (Soera 2.22). Dat God die hemel sonder pilare opgehef het & quot (Surah 13.2) onthul ten minste twee aannames: (1) dat daar iets stewigs is om op te wek en (2) vroeëre sienings werklike steun gebruik het en nie Allah se direkte wil nie.
Dit is dan nie verbasend dat 'n mens Bybelse verwysings vind na die & quotpillars & quot of & quotfoundations & quot van die hemel en aarde nie. In Job vind ons dat die pilare van die hemel sidder, verstom is oor God se bestraffing & quot (26:11). In 2 Samuel vind ons ook dat God se toorn die fondamente van die hemel laat bewe & quot (22: 8). God se grimmigheid beïnvloed ook die pilare van die aarde: & quot Wie skud die aarde uit sy plek en sy pilare bewe? & Quot (Job 9: 6) en & quot die grondslae van die wêreld is blootgelê deur u bestraffing, o Heer, tydens die ontploffing uit die asem van jou neusgate & quot (Ps. 1 8: 1 5). Dit lyk asof daar 'n bietjie verwarring is oor waar die pilare van die hemel geleë is. Oor die algemeen was berge in die Bybel en ander antieke letterkundes die waarskynlikste kandidate. Maar in een gedeelte vind ons ten minste dat Yahweh die balke van sy hemelse kamers op die waters gelê het (Ps. 104: 3), dit wil sê die waterige chaos rondom die plat skyf van die aarde.
In die Ou Testament word God uitgebeeld as 'n kosmiese argitek. Jesaja vra: & quot Wie het die waters in die holte van sy hand gemeet en die hemel met 'n span afgemerk? & Quot (40: 1 2). In Spreuke trek Yahweh 'n sirkel op die diepte. en die fondamente van die aarde gemerk. & quot (8: 27-29). God daag Job uit met die beroemde vraag: & quotWaar was jy toe ek die fondamente van die aarde gelê het. Wie het die afmetings daarvan bepaal. of wie het die streep daarop gespan? Waarop is die basis daarvan gesink, of wie het die hoeksteen daarvan gelê? & quot (38: 4)? Voortgesette dieselfde tema, vra die psalmis: & quotWie het die aarde op die fondamente geplaas sodat dit nooit sou bewe nie? & Quot (Ps. 1 04: 5, AB) en merk op dat & quot wanneer die aarde wankel. dit is God wat sy pilare sal bevestig & quot (Ps. 75: 3, AB). Ten slotte, in 1 Sam. 2: 8 vind ons dat & quot die pilare van die aarde aan die Here behoort en daarop die wêreld gevestig het. & Quot
Joseph Dillow reageer in die algemeen op hierdie gedeeltes deur te sê dat dit spraakfigure of fenomenologiese taal is. Hy wys spesifiek daarop dat die Hebreeuse woord wat gebruik word, pilare kan aandui wat niks ondersteun nie, maar dit belet beslis nie die & quotpillars van die hemel & quot om dit te doen nie. Dillow verswak sy argument aansienlik as hy erken dat "die pilare van die aarde" bloot berge is, al het die Babiloniërs, en miskien die Hebreërs, dit lankal as ondersteunings vir 'n metaalkoepel beskou. & Quot (18) Dillow glo dat Moses het die Pentateug geskryf en hy gee geen geloofwaardige argument waarom hy die kosmos anders moes beskou het as sy heidense tydgenote nie. Soos ons hierbo getoon het, sou die intellektuele omgewing van die priesterlike skrywers steeds 'n vaste hemel bevoordeel het wat ondersteuning nodig het. Waarom sou die Hebreërs, wat geen spesiale kundigheid in antieke wetenskap gehad het nie en wat op ander gebiede baie geleen het, 'n ander siening gehad het as ander ou mense? Soos ons in 'n latere gedeelte sal sien, beweer Dillow dat Moses die antieke idee van die & quotocean van die hemel aanvaar het. & Quot Die logika van so 'n kosmologie word goed uitgedruk deur 'n Vediese digter: & quot; Water is daar bo die hemel die hemel ondersteun dit & quot (Aitareya Upanishad I.2).
C. DIE WATER BO EN ONDER
In haar nuwe vertaling van die Rig-veda, Sê Wendy O'Flaherty dat die ou Hindoes geglo het dat die aarde op die kosmiese waters versprei is en dat hierdie oer-oseane die hemel en die aarde omring en die woonplek van mense en gode skei. ' (20) In die Babiloniese skeppingsepos Enuma Elish, is die lug gemaak uit die liggaam van Tiamat, die godin van waterige chaos. Die seëvierende god Marduk verdeel soos 'n skulpvis in twee dele: die helfte van haar sit hy op en plafon dit as lug, trek die kroeg af en plaas wagte. Hy het hulle beveel om nie haar waters te laat ontsnap nie. & Quot
In Genesis 1: 1 vind ons die taalkundige ekwivalent van Tiamat in die Hebreeuse woord tehom (& quotdie diep & quot), en die bedreiging van waterige chaos is ooit in die Ou Testament aanwesig. Evangeliese F. F. Bruce stem saam dat & quottehom is waarskynlik verwant aan Tiamat, & quot en Clark Pinnock erken dat Yahweh ook duidelik gesê het. geveg met 'n seemonster & quot en dat die model van die geveg 'n Babiloniese model is. (22) Die psalmis beskryf dit in grafiese terme: & quot; Deur u krag het u die seemonster in twee gesplit en die draak se koppe bo die waters gebreek; Ps. 74: 13-14 NEB vgl. Job 3: 8 Jes. 27: 1).
Die uitspansel skei die waters van die waters, sodat daar water bo die hemel is (Ps. 48: 4) en water onder die aarde. Die Tweede Gebod maak dit duidelik: & quotJy mag vir jouself geen gesnede beeld of gelykenis maak van enigiets wat in die hemel daarbo is, of wat op die aarde daaronder is, of wat in die water onder die aarde is nie. & quot (Deut. 5: 8 vgl. Eks. 20: 4 Jes. 51: 6).Die onderste vlak van hierdie heelal met drie verdiepings word geïdentifiseer as water in ander gedeeltes: & quot God sprei die aarde uit oor die waters & quot (Ps. 1 36: 6) en & quothe het dit op die seë gegrond en dit op die riviere gevestig & quot (Ps. 24: 2). As die waters onder die aarde bloot fonteine ​​is, (23), sou 'n mens dit moeilik vind om die verbod op die maak van beelde te maak van die meestal mikroskopiese wesens wat in sulke waters voorkom. Die Bybelse skrywers dink beslis aan die groot visse en monsters van 'die diep' self. Die vrugbaarheidsgodinne van die land en die see was die belangrikste mededingers van Yahweh.
Sommige evangeliste beweer dat die skrywer van Job geglo het dat die aarde in 'n leë ruimte hang: & quot Die skakerings hieronder bewe, die waters en hul inwoners. Die doderyk is naak voor God. Hy strek die noorde uit oor die leemte en hang die aarde aan niks & quot (26: 5-7). Die eerste ding wat hier gesê kan word, is dat die konteks nie een van God se skepping is nie (wat volgende kom in vers. L0-l4 na aanleiding van die kosmologie hierbo), maar een van God se bedreiging van vernietiging. Tweedens, nie een van die ou mense nie, behalwe moontlik die Griekse atomiste, het geen idee van leë ruimte nie. Die Hebreeuse woorde vir & quotvoid & quot en & quotnothingness & quot het parallelle gebruike in baie Ou -Testamentiese gedeeltes en verwys oor die algemeen na 'n waterige chaos (Gen. 1: 1 Jer. 4:23 Jes. 40:17, 23). Daarom moet ons, net soos Marvin H. Pope, tot die gevolgtrekking kom dat Job nie die Pythagoraanse idee van die aarde in die ruimte hang nie. (24) Oseane, nie leë ruimte nie, omring die Hebreeuse wêreld.
Alhoewel dit aanvanklik vreemd klink, is die rabbynse idee dat die hemelkoepel uit gestolde water gemaak is, uiters sinvol in terme van die skepping uit waterige chaos. Hierdie leerstelling, en nie creatio ex nihilo, is die prima facie implikasie van Genesis 1: 1 en die wetenskaplike konsensus is dat hierdie aanvanklike indruk inderdaad korrek is. (25) Hebreërs 11: 3-& quot; wat gesien word, is gemaak uit dinge wat nie verskyn nie & quot; word al eeue lank as die belangrikste skriftuurlike steun vir die skepping uit niks gebruik. G. W. Buchanan het nou getoon dat dit inderdaad baie vaag was: & quot Die skrywer se besorgdheid oor die onsigbare was nie in die eerste plek dit wat onsigbaar of ontasbaar was nie, maar dit wat toekomstig was, dit wat nog nie gebeur het nie. Dit was 'n konsep van tyd eerder as van inhoud of wese. & Quot (26) Een gedeelte word nooit genoem in argumente vir creatio ex nihilo nie: & quotAges ago I Sophia was set up. voor die begin van die aarde. Toe daar geen dieptes was nie (tehom) Ek is gebore. & quot (Spr. 8: 23-24). Hier lyk dit asof daar 'n skoon breuk met vorige skeppingsmodelle is: waterige chaos is nie 'n saamhorige stof saam met Yahweh en Sophia, sy mede -ambagsman nie.
Creatio ex nihilo verteenwoordig nog 'n afskeid van die maniere tussen proses en evangeliese sienings. Die prosesteoloë verwerp God natuurlik as absolute mag en ondersteun Whitehead se eie weergawe van die skepping uit chaos. In teenstelling met alle tradisionele sienings, skep die proses dat God nie die heelal op 'n tydstip die heelal skep nie, en hierdie God skep dit ook nie voortdurend nie, maar berei God "oorspronklike doelwitte" voor vir 'n wesenlik selfskeppende heelal. Hierdie briljante en onortodokse skeiding van 'kreatiwiteit' van God verleen voldoende onafhanklikheid aan die wêreld sodat sekere verwoestende implikasies van creatio ex nihilo vermy word. Ek het spesifiek elders aangevoer dat so 'n skeppingsleer lei tot die onvermydelike toerekening van alle kwaad aan God. Sien www.class.uidaho.edu/ngier/305/3dp.htm. Sek. E.
Daar is nog 'n probleem met creatio ex nihilo. Wat teologiese taal betref, het die voorstanders daarvan slegs die via negativea, want soos William T. Jones dit verwoord het, het God se kreatiwiteit en die mens niks anders as die naam nie. sodat die term & quotcreativity & quot univosiaal vir sowel God as skepsels gebruik word. Charles Hartshorne spreek hierdie belangrike aspek van 'n proses van skeppingsleer goed uit: & quot; Kreatiwiteit, as dit werklik is, moet universeel wees, nie beperk tot God alleen nie, en dit moet selfkreatiwiteit sowel as kreatiewe invloed van ander wees. & Quot (28)
D. DILLOW SE DAMPTEKTEORIE
In sy boek Die waters hierbo: die aarde se voor-vloed dampdak, Bespreek Joseph C. Dillow breedvoerig die moontlikheid dat die Bybelse beskouing wat in die voorafgaande afdeling aangebied is (met enkele uitsonderings natuurlik) inderdaad 'n feit was voor Noag se vloed. Alhoewel Dillow die hermeneutiese oordrewe van die gedetailleerde inerrantiste verwerp, bly hy steeds vierkantig binne hierdie siening. In sy boek doen Dillow baie moeite om die foute van apologete wat die hemelse oseane geïnterpreteer het, as 'n spraakfiguur of as 'n manier te beskryf om met water gevulde wolke uit te beeld. Dillow voer oortuigend aan dat die Bybel 'n duidelike onderskeid maak tussen wolke en die waters van die hemel en kom tot die gevolgtrekking dat die & quotcloud & quot -interpretasie & quot; duidelik onmoontlik is. & Quot; Dillow stel ook vas dat die hemelse waters bo die hemel is en nie net in die atmosfeer nie. Dillow glo, sonder goeie regverdiging, dat Moses baie van die kosmologie wat hy van ander geërf het, regstel, maar 'n deel van die dinge wat hy nie regstel nie, is die idee van 'n letterlike vloeibare oseaan wat bo die atmosfeer geplaas is. & Quot (29)
Dillow brei uit: & quot In die lig van die beginsel van deelbare implikasies. die enigste ander moontlike betekenis van die teks sou wees van 'n letterlike vloeibare oseaan. Dit is duidelik dat die Hebreërs bewus was van die letterlike vloeibare oseaan-konsep uit die omringende mites, waarom nie ook 'n metaalhemelkoepel nie ?, en dat hulle bewus was van wolke as 'n bron van water. & Quot 31 Hy gee egter toe dat die dampkap wat hy voorstel, was verder as Hebreeuse ervaring en kennis.
Ons het nog nie die ruimte of kundigheid om Dillow se lang, gedetailleerde, wetenskaplike verdediging van die teorie oor dampkap te oorweeg nie; ons sal 'n paar kritiek voorlê vanuit die oogpunt van Bybelse hermeneutiek en vergelykende godsdiens. Op die gebied van die wetenskap moet egter een punt gemaak word. Sonder 'n soliede skuilplek moet Dillow op minstens twee maniere tot goddelike ingryping toevlug: God moet die waters van die hemel ondersteun vanaf die skepping tot by Noag en moet dit ook verander van hul oorspronklike vloeibare toestand na die veronderstelde damp. Dillow se gebruik van goddelike wonderwerke maak dit nie waarskynlik dat sy teorie oor dampkap in wetenskaplike kringe ernstig oorweeg sal word nie. Dillow erken self dat 'n heeltemal ander stel natuurwette in werking moes gewees het om so 'n staat te handhaaf. & Quot (32) .
Aangesien die beweerde hemelse oseaan tydens die sondvloed afgetap was, sou 'n mens nie verwag om na hierdie tyd daarna verwys te word nie. Maar Psalm 148: 4 verwys duidelik na & quotyou hoogste hemele, en jy waters bo die hemel & quot Job spreek van die & quotwaterskins of the hemels & quot (38:13) en as God & sy stem kwytraak, is daar 'n rumoer van waters in die hemele & quot (Jer. 10:13). Dit moet beklemtoon word dat God hulle die hemelse waters vir ewig en altyd gevestig het "(Ps. 148: 5). Dillow kan nie die standaard konserwatiewe interpretasie van wolke aanvaar nie, daarom moet hy die hemelse oseaan ook hier omhels. Hy maan ons om nie te altyd "streng" te neem nie, want vanuit die Bybelse perspektief kan God altyd verander wat hy geskep het: "Die feit dat hierdie waters beskryf word as vir ewig, beteken nie noodwendig dat die tydelike water van die hemel -teorie nie bedoel kan word nie . & quot (33) Nodeloos om te sê, ek vind Dillow nie oortuigend nie, en ek beweer steeds dat Psalm 148: 4 en die ander gedeeltes hierbo aangehaal moet word in terme van 'n permanente reservoir water.
Dillow se reaksie op Psalm 148 is ietwat wanhopig en in sy angs onthul hy sy ware hermeneutiese kleure. Hy beweer dat as hy vers vier lees met verwysing na die hemelse oseaan, hy op een of ander manier moet erken dat die Hebreërs nie net in 'n hemelse oseaan voor die Vloed geglo het nie, maar dat hulle ook die wêreldbeskouing van die metaalkoepel en die huidige bestaan ​​van die hemelse see wat deur die Kanaäniete gehou word. Laasgenoemde siening weerspreek die onfeilbaarheid van die Skrif. & quot (34) Dit is duidelik dat die grammatikaal-historiese ondersoek van die Bybel nie sy integriteit kan behou met so 'n a priori veronderstelling van foutloosheid nie. Die redakteurs van die Theological Wordbook of the Old Testament omhels ook a priori onfeilbaarheid in hul verwerping van & quotgods & quot as die vertaling vir 'elohim in Exodus 22: 8-9. Hulle sê: & quotDit is onaanvaarbaar vanuit die oogpunt van die Skrif se getuienis dat dit God se Woord is en die duidelike leerstelling van die bestaan ​​van slegs een God. Sommige evangeliste verkies om by hul ideologie van onwankelbaarheid te bly eerder as om wetenskaplike en wetenskaplike metodes te eerbiedig.
Een van die voorspelde (of & quotpostdicted & quot) resultate van die dampkapteorie is dat daar meer beskerming teen ouderdomsveroorsakende kosmiese strale en 'n eenvormige en stabiele aardse klimaat sou wees. Dillow beweer dat dit sou beteken dat mense langer sou gelewe het, dat daar geen reën, wind of storms sou gewees het nie en dat vog deur newels en dou sou ontstaan. Dillow voer aan dat hierdie tipe lewe en klimaat presies is wat die Bybel en ander antieke literatuur beskryf. Hy haal aan uit die Persiese verhaal van Yima wat 900 jaar geleef het in 'n tyd toe daar nie koue of warm winde was nie. Hy noem ook berigte oor die Goue Eeu in die Griekse en Hindoe -letterkunde. Hierdie halcyon dae het na die vloed verdwyn toe die beskermende damplaag verwyder is.
As ons kyk na die verhale van die ou Sumeriërs, wat beslis antidiluviaans is, vind ons dat die teorie van Dillow onbevestig is. Daar word byvoorbeeld gesê dat Enki, 'n Sumeriese watergod van wysheid, lewegewende reën laat val het, en hy het die stormgod Ishkur daarvoor beheer. (36) Daar is ook Ninurta, god van die stormagtige suidewind. Ons kan ook lees van P'an Ku, die oerman van die Chinese mitologie, wie se sweet aardse reën geword het. Wat die lang lewensduur van die prediluviaanse aartsvaders betref, is antieke historici deeglik bewus van hiperboliese chronologieë in die Indiese literatuur (veral Jainisme) en Nabye -Oosterse verslae. Soemeriese konings het byvoorbeeld van 18 600 tot 65 000 jaar geheers. E. A. Speiser meen dat hierdie mitiese chronologie deur die priesterlike skrywers toegepas en gedeeltelik ontmitologiseer is: & quot Die bron P het dus nie die abnormale lewensduur van die Sethitiese lys uitgevind nie; dit is drasties verminder. & Quot (37)
E. HEMELKAMERS EN DIE HEMEL VAN DIE HEMEL
Hoewel dit waar is dat die Hebreërs 'n rowwe begrip gehad het van die sirkulasie van waterdamp en die bron van reën in die wolke (Job 36:27, 28), het hulle ook meganismes in die hemel bedink waardeur God groot atmosferiese katastrofes kon veroorsaak. Dit was duidelik dat die wolke self nie genoeg water vir die Groot Vloed kon gehou het nie, sodat die fondamente van die groot diepte uitgebars het en die vensters van die hemele oopgemaak was (Gen. 7: 11 vgl. Mal. 3: 1 0). Dit is ook 'n verdere bewys dat die aarde omring was deur waterige chaos. Die Ou Testament praat oor goddelike kamers enheder) in die hemel en dit lyk asof hierdie idee ontleen is aan die Kanaänitiese mitologie. Marvin Pope het 'n direkte parallel met die Ugaritiese God ontdek 'El wat & quotantwers uit die sewe kamers, & quot gewoonlik deur die media van die sewe winde. (38)
Dit is merkwaardig dat ons vind dat Yahweh die wind uit sy pakhuise laat opkom (Ps. 1 35: 7) en uit die kamer die storm kom, uit die stormwinde die koue & quot (Job 37: 9, AB). Uit Amos leer ons dat God sy boonste kamers in die hemel bou & quot (9: 6), en die psalmis praat van God wat hierdie boonste kamers berg & quot met water, sodat hy die berge kan natmaak (Ps. 1 04: 3, 1 3 vgl. Ps. 33: 7). Job gee ons die mees gedetailleerde weergawe van God se kamers: & quot Het jy die sneeukaste van die sneeu binnegegaan, of het jy die pakhuise van die hael gesien wat ek vir die tyd van benoudheid bewaar het vir die dag van geveg en oorlog? & Quot ( 38:22). Ons moet nie vergeet dat & quot Yahweh 'n vegter is nie (Eks. 1 5: 3) en dit is byvoorbeeld hy wat die gewelddadige storm veroorsaak het wat die Kanaänitiese leër van Sisera vernietig het (Rig. 5). In die nie -kanoniese Ecclesiasticus ontdek ons ​​dat Yahweh meer as storms in sy kamers het: & quot; in sy pakhuise word vuur, hongersnood, siekte & quot gehou (39:29). Dillow voer oortuigend aan dat Yahweh se voorraad reën nie net wolke of seebekken is nie, maar dat dit beslis 'n hemelse ligging het. (39)
In die diagram aan die hoof van die hoofstuk word die gebied bokant die & quotocean of heaven & quot; die vierkant van vuur. & Quot; ek kon dit nie verifieer nie, en dit wil voorkom asof dit in plaas daarvan gemerk moet word & queveneaven of heaven " Weereens is verskillende vlakke van die hemel nie uniek aan die Hebreërs nie, want ons kan lees dat die Vediese siener ten minste drie hoë hemelse gebiede ontvang het (Rig-veda 8.41.9). Een psalmis onderskei duidelik tussen die twee vlakke: & quotJy hoogste hemel, en jy waters bo die hemel & quot (Ps. L48: 4). Hierdie gebied is uitsluitlik Yahweh se domein: & quot Die hemel van die hemele behoort aan Yahweh. & quot (Ps. 11 5: 1 6, AB) & quot Aan die Here jou God behoort die hemel en die hemel van die hemele. & quot (Deut. l0: l4) en & in die hemel en die hoogste hemel kan jou nie bevat nie (1 Kon. 8:27). Hierdie gedeeltes het gelei tot eindelose bespiegelinge oor die verskillende vlakke van die hemel. Kreasionis Henry D. Morris beweer dat daar drie hemele is: (1) atmosferiese hemel (Jer. 4:25) (2) sideriese hemel (Jes. 13:10) (3) en die hemel van God se troon (Heb. 9: 24). (40) Die hemel hierbo is waarskynlik nie Morris se derde hemel nie, want dit is geskep (Ps. 148: 4) en dit lyk asof God nie daar woon nie (1 Kon. 8:27). Kommentators sal waarskynlik nooit baie van hierdie obskure gedeeltes kan uitsorteer nie.
Ter afsluiting van hierdie hoofstuk moet iets gesê word oor die proses van & quotdemythologisering. & Quot Hierdie woord, wat deur Rudolph Bultmann gewild geword het, het 'n vuil woord geword onder konserwatiewe Christene. Dit is egter duidelik dat ontmitologisering met die skryf van die Ou Testament gebeur het, en dit vind op 'n ander vlak binne die evangeliese hermeneutiek self plaas. Onthou dat James Barr se teorie is dat fundamentaliste die Bybel letterlik net opneem as dit pas by die leerstelling van onfeilbaarheid. Hulle huiwer nie om Bybelse gebeurtenisse te naturaliseer as dit in harmonie met historiese of wetenskaplike feite moet wees nie. As Dillow beweer, en tereg, dat Moses geskryf het van 'n soewereine Yahweh wat heeltemal in beheer van 'n gedespersonaliseerde aard was, gee hy toe dat die Hebreeuse skrywers, soos met ons voorbeeld van die Sumeriese chronologieë, mites geskied het. Maar Dillow en ander evangeliste is ook vermomde ontmytters, want hulle wil hê ons moet glo dat 'n hemelse oseaan en die vloed wat dit veroorsaak het, feite is en nie mites nie. Dit ontmitologiseer op sy ergste en die evangeliese rasionaliste is die kampioene daarvan.
Volledige bibliografiese inligting vir verwysings sal later verskaf word. Tot dan, kyk asseblief na die volledige bibliografie van die harde kopie van God, die rede en die Evangelies.
1. Francis Schaeffer, Geen finale konflik nie, bl. 48.
2. Peter W. Stone en Robert C. Newman, Science Speaks: Wetenskaplike bewys van die akkuraatheid van profesie en die Bybel. Vir dieselfde siening, sien Newman en Herman J. Eckles, Genesis een en die oorsprong van die aarde.
3. Nuwe Bybelwoordeboek, pp. 269/245, 271/246, 272/247.
4. John Jefferson Davis, "Wanneer begin die persoonlikheid?" 41.
5. Die tolkwoordeboek van die Bybel, vol. 1, bl. 702.
6. Die Tolk se Bybel, vol. 6, bl. 731.
7. Richard S. Cripps, 'N Kritiese en eksegetiese kommentaar op die boek van Amos, bl. 262.
8. Dahood, Die Anker Psalms, vol. 2., bl. 232.
9. Joseph C. Dillow, Die waters hierbo, bl. 27 e.v.
10. S. N. Kramer, Die Sumeriërs, bl. 113, aangehaal in ibid., P. 127.
11. G. S. Kirk en J. E. Raven, Die presokratiese filosowe, bl. 10. Plato bewaar hierdie kosmologie met verwysings na die & quotvault of heaven & quot & the quotheaven above the heaven & quot (Phaedrus 247).
12. S. N. Kramer, Mitologieë van die antieke wêreld, bl. 341.
13. Ibid., P. 339. Sien ook R. C. Zaehner, Die leerstellings van die towenaars, bl. 33, 39. Die vroegste verslae, wat natuurlik voor die Ystertydperk was, beskryf die lug en kwotas 'n leë dop, volrond, gemaak van klip wat onder die aarde verby is en bo dit boog. "(Mary Boyce, 'N Geskiedenis van Zoroastrianisme, vol. 1, bl. 132).
14. Die Tibetaanse boek van die dooies, pp. 63, 65.
15. Nachmanides (Raban), Kommentaar oor die Torah, vol. 1, pp. 33, 36.
16. W. Gunther Plaut, Die Torah: 'n moderne kommentaar, bl. 18.
17. Ingetrek Die Lewende Talmoed, bl. 47.
19. Die Rig-veda (vert. O'Flaherty), pp. 32, 29.
20. Charles Squire, Keltiese mite en legende, bl. 174.
21. Ou tekste in die nabye Ooste, bl. 67, 2de kol.
22. Bruce, & quotOns God and Savior, & quot p. 54 Pinnock, Die skriftuurlike beginsel, bl. 123.
23. Sien Steven A. Austin, & quotSprings in the Ocean. & Quot
24. Marvin H. Pous, Die Anker Job (3de uitgawe), p. 165.
25. W. R. Lane, & quotThe Initiation of Creation, & quot pp. 63-73. & quot Miskien is die geloof in 'skepping uit niks'. is te gesofistikeerd vir Isreal se geloof. die Bybel. & quot
26. G. W. Buchanan, Die Anker Hebreërs, bl. 184. Neidhardt se bewering dat die skrywer van Hebreërs ongesiene atoomdeeltjies verwag het, is ongelukkig tipiese spekulasie onder baie evangeliste (aangehaal in Henry, deel 1, p. 169).
27. William T. Jones, Die Middeleeuse verstand, bl. 87. Ten spyte van Robert C. Neville se briljante verdediging van creatio ex nihilo, moet hy steeds erken dat God se skeppende krag sonder 'n medium behalwe sy produk 'n 'unieke soort krag' is (God die Skepper, bl. 114).
28. Aangehaal in Douglas Browning, & quotThe Development of Process Theology, & quot p. XI.
35. Teologiese Woordboek van die Ou Testament, vol. 1, bl. 45.Pinnock is die seldsame evangelis wat erken dat die bestaan ​​van Ou -Testamentiese henoteïsme (sien Die skriftuurlike beginsel, bl. 123). Sien verwysings vir henoteïsme op bl. 103 hierbo.
Skeppingsmites van antieke Egipte
Daar is verskillende skeppingsmites wat op verskillende plekke in Egipte ontwikkel het. Die mites het almal in die middel van hul verhaal 'n oorspronklike heuwel gehad wat bekend staan ​​as die 'eiland van die skepping'. Elkeen van die belangrikste skeppingsmites beweer dat die tempel van hul plaaslike god/e die fisiese ligging van die eiland was. Drie groot verhale wat in die ou koninkryk ontwikkel het, was die Heliopolitaanse mite, die Memfitiese mite en die Hermopolitiese mite. Elkeen is vernoem na die stad waar die mite onderskeidelik ontwikkel het.
Die Heliopolitaanse mite het in Heliopolis ontwikkel en rondom Re-Atum gesentreer as die belangrikste godsfiguur. Volgens die mite het Re-Atum homself tot stand gebring. Uit hom is Shu, die god van lug en Tefnut, die god van vog, geskep. Hierdie twee het op hul beurt Geb, die aardgod en Nut, die hemelgod. Hieruit kon die god van die elemente die skepping voortbring. Op hul beurt het hierdie twee Osiris, Isis, Seth en Nephthys vervaardig. Hierdie mite was die algemeenste en mees bekende van die skeppingsmites.
Die Memphite -mite het sy oorsprong in Memphis. Volgens hierdie mite was dit Ptah wat die opperste skeppingsgod was. Volgens hierdie mite was Ptah die een wat die siklus begin het en nie Re-Atum nie. Uit Ptah is 'n dogter geskep wat op sy beurt Re-Atum geskep het. Volgens hierdie mite was Ptah die skepper van die wêreld, die gode, stede, kos, drank en alles wat nodig was vir die lewe. Hierdie mite het nooit gewildheid onder die meerderheid mense in Egipte gekry nie.
Die Hermopolitiese mite is in Hermopolis ontwikkel. Hier was die god Thoth, god van wysheid, die belangrikste speler. Daar is verskeie weergawes van hierdie mite. Een rekening het 'n groep van agt gode wat almal 'n groot rol speel in die skepping uit 'n oer -oseaan. 'N Ander verslag het 'n kosmiese eier as die bron van lewe. 'N Ander rede vir die skepping was Thoth, afkomstig van 'n lotusblom wat in die & quotSea of ​​Knives verskyn het. & Quot
Later het mites in die Nuwe Koninkryk ontwikkel. Een ontwikkel in Karnak by die tempel van Amen-Re. Hierdie een het beweer dat Amen-Re die skepper van die mens en die gode was. Nog een in die nuwe koninkryk van Khnum, die ram met die hoof van die god van die olifant. Hierdie mite het Khnum se mens op sy pottebakkerswiel gemaak.
SKEPPINGSMITE VAN OUDE BESKIWINGS
Hier is 'n paar kort opsommings van antieke skeppingsverhale oor hoe die wêreld en die mensdom (of die gode wat die mensdom voortgebring het) ontstaan ​​het. Dit lyk asof hierdie skeppingsmites begin uit chaos, 'n oersoep, 'n eier of 'n ander voorwerp. Oor die algemeen gaan chaos in een of ander vorm vooraf aan die skeiding van die hemel van die aarde. 'N Oorgang van chaos na orde.
Aan die begin was Chaos. Toe kom die aarde wat Sky vervaardig het. Sky het elke aand die aarde bedek en het kinders by haar gehad. Die aarde is verpersoonlik as Gaia/Terra en die lug was Ouranos (Uranus). Hulle kinders het die ouers van die Titan van die meeste van die Olimpiese gode en godinne ingesluit, asook baie ander wesens, waaronder die Cyclopes, Giants, Hecatonchires, Erinyes en meer. Aphrodite was die nageslag van Ouranos.
In die Noorse mitologie was daar slegs 'n kloof, Ginnungagap, in die begin (ietwat soos die chaos van die Grieke) aan weerskante begrens deur vuur en ys. Toe vuur en ys bymekaarkom, vorm hulle 'n reus met die naam Ymir en 'n koei met die naam Audhumbla om Ymir te voed. Sy het oorleef deur die sout ysblokke te lek. Uit haar lek kom Bur, die oupa van die Aesir, na vore.
Die eerste boek van die Ou Testament is die boek Genesis. Dit bevat 'n verslag van die skepping van die wêreld deur God in 6 dae. God het in pare eers die hemel en die aarde geskep, dan dag en nag, land en see, flora en fauna, en mannetjies en wyfies. Die mens is na die beeld van God geskape en Eva is gevorm uit een van Adam se ribbes (of man en vrou is saam geskep). Op die sewende dag het God gerus. Adam en Eva is uit die tuin van Eden verdryf.
Hier is die een wat die meeste lyk soos die vorige mites. Voor die goddelike paar aarde en lug, wat die gode geskep het, was 'n ander god, Tvastr, die 'eerste mode'. Hy het die aarde en lug geskep, as 'n woonplek, en vele ander dinge. Tvastr was 'n universele bevrugtingsmiddel wat ander dinge laat voortplant. Brown sê dat hoewel Tvastr die eerste dinamiese krag was, die lewelose, onaktiewe Cosmic Waters voor hom was.
Die Chinese skeppingsverhaal kom aan die einde van die periode van die 3 koninkryke. Hemel en aarde was vir 18 000 jaar in 'n chaos of kosmiese eier. Toe dit uitmekaar breek, het die hoë en helder hemel gevorm, die donker gevormde aarde en P'an-ku ("opgerolde oudheid") het in die middel gestaan ​​en gestabiliseer. P'an-ku het vir nog 18 000 jaar aanhou groei, waartydens die hemel ook gegroei het. 'N Ander weergawe van die P'an-ku (die eersgeborene) verhaal vertel van hoe hy aarde, lug, sterre, maan, berge, riviere, grond, ens geword het.
Die Babiloniese Enuma Elish vertel 'n antieke Mesopotamiese skeppingsverhaal. Apsu en Tiamat, vars en sout water, gemeng, het die groot en te raserige gode geskep. Apsu wou hulle doodmaak, maar Tiamat, wat hulle geen kwaad wou toewy nie, het die oorhand gekry. Apsu is vermoor, en Tiamat het wraak gesoek. Marduk vermoor Tiamat en verdeel haar deur deel vir aarde en deel vir die hemel te gebruik. Die mensdom is gemaak uit Tiamat se tweede man.
Daar is verskillende Egiptiese skeppingsverhale en dit het mettertyd verander. Een weergawe is gebaseer op die Ogdoad van Hermopolis, 'n ander op die Heliopolitan Ennead, en 'n ander op die Memphitiese teologie. Een Egiptiese skeppingsverhaal is dat die Chaos Goose en die Chaos Gander 'n eier gemaak het, die son, Ra (Re). Die gander is geïdentifiseer met Geb, die aardgod. Bron: "Die simboliek van die swaan en die gans" deur Edward A. Armstrong.
Aan die begin het waarheid of goedheid leuens of boosheid beveg totdat leuens uitgeput was. Waarheid het 'n wêreld geskep, basies uit 'n kosmiese eier, en dan lê hy wakker en probeer om die skepping te vernietig. Dit was grootliks suksesvol, maar die saad van die kosmiese man het ontsnap, is gesuiwer en na die aarde teruggekeer as 'n plant met stingels wat aan weerskante groei, wat die eerste man en vrou sou wees. Intussen is leuens in die kapsule van die skepping toegesluit.
Laurette Piani, 'n kosmochemikus aan die Universiteit van Lorraine in Nancy, Frankryk, het 'n span navorsers gelei wat op soek was na waterstof in materiaal soortgelyk aan dié wat die vroeë aarde gevorm het. Hulle ontleed 'n baie seldsame tipe meteoriet genaamd 'n enstatiet chondriet (EC), aangesien dit 'n soortgelyke isotopiese samestelling het as aardse gesteentes. Piani verduidelik aan Oopkop dat, 'ons weet nie presies waar enstatiet -chondriete gevorm het nie, maar hul chemiese en mineralogiese samestelling laat mense dink dat hulle nader aan die son gevorm het as ander chondriet -tipes. Hulle kan gesien word as oorblyfsels van die planetêre materiaal wat in die binneste sonnestelsel (waar die rotsagtige planete gevorm het) was. "
Enstatiet chondriet meteoriete is uiters skaars. Krediet: Christine Fieni / Laurette Piani / French National Museum of Natural History
Piani en haar span het 13 ongerepte EC -meteoriete noukeurig gekies en '' 'n spesiale analitiese prosedure toegepas om te voorkom dat dit bevooroordeeld is deur die invoer van aardwater ', sê Piani. Wat hulle ontdek het, was onverwags. Volgens die studie waarin hulle gepubliseer het Wetenskap , " EC -meteoriete bevat genoeg waterstof om minstens drie keer die massa water in die oseane aan die aarde te lewer. 'Wat meer is, die isotopiese samestelling van waterstof en stikstof in die meteoriete stem ooreen met dié van die aarde se mantel, wat daarop dui dat baie van die planeet se atmosferiese stikstof ook uit hierdie materiaal kon kom.
Terwyl die deuterium/waterstofverhouding van die geanaliseerde EC -meteoriete 'n goeie pas by die water in die binnekant van die aarde was, pas dit nie so goed met seewater nie, en laat die deur oop vir die idee dat botsings van komete en asteroïdes moontlik ook verryk het die watertoevoer van die planeet.
Aan die begin het die waarheid of goedheid geveg leuens of boosheid totdat leuens uitgeput was. Die waarheid het 'n wêreld geskep, basies uit 'n kosmiese eier, dan lê hy wakker en probeer om die skepping te vernietig. Dit was grootliks suksesvol, maar die saad van die kosmiese man het ontsnap, is gesuiwer en na die aarde teruggekeer as 'n plant met stingels wat aan weerskante groei, wat die eerste man en vrou sou wees. Intussen is leuens in die kapsule van die skepping toegesluit.