8 Februarie 1941 - Inligting
8 Februarie 1941
Wetsontwerp op huurooreenkoms word met 260 stemme teen 165 in die Huis van Verteenwoordigers aanvaar
Die eerste Duitse vervoer verlaat Italië na Noord -Afrika
Britse en Australiese troepe verower El Agheila
Laval weier 'n aanbod om weer by Petain se kabinet aan te sluit
8ste afdeling (Australië)
Die 8ste afdeling was 'n infanteriedivisie van die Australiese leër, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gevorm is as deel van die vrywillige Tweede Australiese keisermag. Die agtste afdeling is vanaf Julie 1940 van vrywilligers vir diens in die buiteland opgerig. Bestaande uit drie infanteriebrigades, was die bedoeling om die afdeling na die Midde -Ooste te ontplooi om by die ander Australiese divisies aan te sluit, maar namate die oorlog met Japan in 1941 opdoem, is die afdeling verdeel in vier afsonderlike magte wat in verskillende dele van die Asië-Stille Oseaan-streek. Al hierdie formasies is teen die einde van Februarie 1942 tydens die gevegte om Singapoer en in Rabaul, Ambon en Timor as vegmagte vernietig. Die meeste lede van die afdeling het krygsgevangenes geword en gewag totdat die oorlog einde 1945 geëindig het om bevry te word. Een uit drie sterf in ballingskap.
Op die oorlogsfront
Van Die Militant, Vol. V nr. 8, 22 Februarie 1941, p. ف.
Die Turks-Bulgaarse " nie-aggressie "-verdrag is 'n onbetwisbare oorwinning vir die as-diplomasie. Dit verteenwoordig 'n terugtrekking deur Turkye van die rand van die konflik, en hierdie terugtog is beslis gemaak op bevel en onder die druk van die Kremlin.
Tot 'n paar dae gelede het die Turke in hul beheerde pers vasbeslote gehandhaaf dat die Duitse toetrede tot Bulgarye die Turkse leër in Thrakië in aksie sou bring. Britse en Turkse personeellede het in Ankara plaasgevind. Die situasie was vergelykbaar met dié in Moskou in Augustus 1939, toe Stalin 'n geallieerde militêre sending onderneem het en hulle met die Nazi-Sowjet-verdrag konfronteer.
Duitse infiltrasie in Bulgarye is reeds 'n paar weke in voorbereiding en die nuwe verdrag tussen Turkye en Bulgarye dui daarop dat die volledige militêre besetting van Bulgarye sonder aksie deur Turkye sal plaasvind. In die onduidelikheid van die Turks-Bulgaarse pakt bly die gronde vir 'n flou Geallieerde hoop dat dit nie die geval is nie. In Londen is hierdie hoop gretig aangegryp en is beweer dat daar met sekerheid aangeneem kan word dat Turkye sy verpligtinge ingevolge sy ooreenkoms met Brittanje sou nakom in geval van 'n Duitse Balkanbeweging. Dit lyk asof die Duitsers anders dink en in hierdie aangeleenthede het hulle gewoonlik die meer korrekte bewys.
Die Turke het hulself 'n uitgang in die verdrag gelaat deur te verklaar dat dit nie hul verpligtinge ingevolge ander verdrae beïnvloed nie. Hierdie verpligtinge beteken egter dat Turkye veronderstel is om die oorlog te betree in geval van 'n Duitse aanval op Griekeland of die uitbreiding van die oorlog na die oostelike Middellandse See. Toe Turkye hierdie belofte aan Mussolini 's Grieks nie nakom nie, het die Britte die beste moontlike gesig daarop gestel en verklaar dat Turkse nie-strydlustigheid gehandhaaf word deur "mutual " ooreenkoms. Maar as Turkye in die huidige tyd opsy staan ​​om Hitler na die grense van Griekeland te laat trek, beteken dit die verlies van Britse posisies in Suidoos -Europa en die voltooiing van die kontinentale konsolidasie deur Hitler. Want Griekeland sal moet buig.
Waaroor die koerante die onduidelikste is, is die rol wat die Kremlin ongetwyfeld in hierdie ontwikkeling speel. Daar is berigte wat daarop dui dat die ooreenkoms eintlik 'n ander "deal " tussen Stalin en Hitler is, waaronder Stalin Turkye dwing om te buig en Hitler beloof om sy hande van die Dardanelle af te hou.
Ander berigte sê selfs dat Stalin gedreig het om teen die oostelike provinsies van Turkye te marsjeer, tensy dit aan Hitler toegee.
Net wat sop Stalin hierdie keer vir sy hulp gekry het, moet nog onthul word in die optog van gebeure. Dit is egter duidelik genoeg dat Stalin wel skroewe aan die Turke gesit het. Betrokkenheid van Turkye by vyandelikhede teen Duitsland sou die Duitsers op nog 'n ander Sowjet -grens in aksie gebring het. Die Duitse oorwinning oor die Turke sou hulle direk langs die Kaukasus installeer en aan die tweede kus van die Swart See vestig. Dit is wat Stalin vrees, en dit is wat hy sou probeer vermy deur Turkye te dwing om Hitler se voorwaardes na te kom in ruil vir 'n tydelike en onveilige veiligheid van aanvalle.
Plaas deur Merk N. & raquo 20 Feb 2016, 02:30
Plaas deur xristar & raquo 20 Feb 2016, 02:34
Plaas deur Merk N. & raquo 20 Feb 2016, 02:37
Plaas deur Merk N. & raquo 20 Feb 2016, 02:52
Serwiërs en Grieke het 'n lang en nou geskiedenis. Joegoslavië, aan die ander kant, was minder naby. Prins Paul was meer geïnteresseerd om die Duitsers uit Joegoslavië te hou as om Griekeland te red. Prins Paul was meer geïnteresseerd in die weerhouding van die Kroate en Sloveens as om Salonika te verdedig.
Griekeland is aangeval in Oktober 1940. Joegoslavië het niks gedoen nie.
Bitola (in Joego -Slawië) is in November 1940 deur die Italianers gebombardeer. Joego -Slawië het niks gedoen nie.
Die Duitsers het Hongarye, Roemenië en Bulgarye binnegekom. Joegoslavië het nader aan Duitsland gekom.
Die hele tydperk het Griekeland probeer om Joego -Slawië as bondgenoot te verbind. Joegoslavië het geweier.
Volgens Papagos sou dit 20 dae neem om drie afdelings van Sentraal-/Oos -Masedonië na Wes -Masedonië te verskuif. Hoe verwag jy dat die Joego -Slawiërs hul magte tussen 27 Maart en 6 April behoorlik sal mobiliseer? 10 dae.
Onthou dat Papagos op 2 Maart geweier het om die afdelings uit die Rupel-Nestos-posisie te verskuif, want hy was bang vir 'n aanval binne tien dae!
Plaas deur jwsleser & raquo 20 Feb 2016, 03:34
Het ons genoegsame bewyse om te besluit of die moraal van die Griekse leër ineengestort het omdat hulle uit Albanië teruggetrek het of omdat hulle deur die Duitse opmars omring en omsingel is?
Vra u om die magte in die ooste terug te trek na die Alaikmon -lyn?
Dan stem ons nie saam nie. Hopeloos neem nie outomaties 'n besluit irrasioneel nie. Ek glo dat hul besluite rasioneel was. Ons het skaars begin skraap aan die oppervlak van die vermoëns van die Griekse leër in Februarie-Maart 1941. Dit was nie die Britse leër of die Duitse leër nie. Dit was nie 'n professionele weermag nie. Dit was 'n infanterie -weermag met beperkte toerusting wat al vier maande lank in 'n hewige geveg was, met min vervanging en beperkte voorraad. As hierdie leër terugtrek, laat dit gesinne en die hulpbronne van die land agter. Daar is geen Duinkerke vir die Grieke nie. Die Britse magte het nooit in WW2 onder hierdie omstandighede geveg nie.
So, hoe is die stryd om almal te beskerm irrasioneel om terug te trek en steeds te verloor?
Ek sal daarop wys dat, aangesien die Grieke nie teruggetrek het nie, ons nooit sal weet of terugtog beter was nie. Dit is Mark se logika by die werk.
Hoe verskil die stryd om 'n verlore saak (Mark se opsie) as om te veg vir sukses (vlugtig soos dit mag wees)?
Ek weet nie of ek al u vrae beantwoord nie.
Plaas deur Merk N. & raquo 20 Feb 2016, 04:06
Die nederlaag van die Italianers was nie op die tafel nie. 'N Voorskot van 50 km om die voorste linie te verkort, was alles wat oorweeg en geïmplementeer is. Selfs dit is nie bereik nie.
Op watter tydstip tydens die offensief om by die Valona-Berat-lyn uit te kom, dink u dat dit by die Griekse leiers opgekom het dat "nederlaag van die Italianers"en"enige hoop om die Italianers uit die vergelyking te verwyder"was buite hul vermoëns?
Albanië was nie Grieks nie. 'N Terugtog uit Albanië het nie gesinne en hulpbronne van die land agtergelaat nie. Dit was inderdaad die Griekse Duinkerke - 'n plek wat vroeër Britte minder ver as Noord -Epirus was, Grieks was.
Of miskien begin u die punt sien wat ek maak. Om terug te trek uit gebied 'bevry' in Albanië was 'n kwessie van nasionale trots. Onthou, die gesinne en hulpbronne was nog steeds nie daar nie. Dit was net die motivering wat u beskryf.
Plaas deur jwsleser & raquo 20 Feb 2016, 05:31
Hou die volgende keer die konteks van die stellings.
Gaan u die betrokke datums na voordat u dit gepos het?
Nee, gebaseer op die feit dat die Britte geen werklike hulp kon bied nie. Sien 18 Januarie en 8 Februarie Griekse notas wat verwys na die beskikbare Britse ondersteuning van een artillerieregiment, een gemengde AA/AT -regiment en 'n tenkregiment. Die Grieke het geen rede gesien om die Duitse inval weens so 'n beperkte steun te waag nie.
Sien hierbo RE: Toevoerpoort. Sien Italiaanse assesserings.
Weer verkeerd! Ek het ook daarop gewys dat ons om dieselfde rede nie weet nie. Weer argumenteer u op grond van u uitvindings.
Jy maak my hier dood. U het tydens hierdie bespreking uitsprake gemaak en die skuld beoordeel. Dill is reg, maar dit het nooit gebeur nie. Dit was verkeerd om die Metaxas -lyn te verdedig soos Pagpagos wou hê, maar dit het nooit gebeur nie. Die Grieke moes teruggetrek het, want dit sou beter gewees het, maar dit het nooit gebeur nie.
Waarom het u dan reg as alles wat u beweer het nooit gebeur het nie? Omdat die werklikheid nie gewerk het nie? Waarom is u opinies korrek as dit nooit gebeur het nie?
So, wat het u aangevoer Mark? Lees u eie plasings vir 'n verandering.
jwsleser het geskryf: Hoe is die stryd om 'n verlore saak (Mark se opsie) anders as om te veg vir sukses (vlugtig soos dit mag wees)?
Mark: Het Papagos dit destyds as 'n verlore saak beskou? Ek het gedink jy wil bespreek wat destyds bekend was, nie wat ek agterna mag dink nie. Besluit nie!
Okay Mark, laat ons volledig volgens die reëls speel.
Plaas deur Merk N. & raquo 20 Feb 2016, 12:34
Wafel en verkeerde rigting was bedoel om die werklikheid te verberg wat die Griekse offensief nie bedoel was nie "nederlaag van die Italianers"het dit ook nie aangebied nie"enige hoop om die Italianers uit die vergelyking te verwyder". Valona was nie die wondermiddel wat die Italianers 'n nederlaag sou bring en hulle uit die vergelyking sou verwyder nie.
Die Italianers sou steeds in Albanië wees, met of sonder beheer van die Valona, ​​in groter getalle as die Grieke. Die verlies van Valona kan hulle takties belemmer; dit sou nie strategiese mislukking veroorsaak nie.
Die Grieke sou nog steeds 'n frontlyn moes hê om hierdie werklikheid teë te werk. En op Papagos se destydse woorde, kan ons redelikerwys verwag dat die frontlyn die grootste deel van die Griekse leër sal bevat. Op die heel beste kan die bereiking van die Valona-Berat-lyn 'n afdeling of twee bevry het. Onthou jy Papagos se woorde?
Plaas deur jwsleser & raquo 20 Feb 2016, 15:15
Ek vra dit om te verseker dat ek presies verstaan ​​waar hy van die huidige verhaal afwyk, nie dat ek heeltemal met die huidige verhaal saamstem nie. Ek voel dat hy sommige van sy standpunte verander/versag het, so dit is 'n kans dat hy sy argument skoon kan uiteensit.
As hy net uit sy vorige plasings wil sny en plak, sal ek dit verstaan.
Plaas deur xristar & raquo 20 Feb 2016, 17:57
Mark, jy praat van 'n 'gevestigde geskiedenis'. Wat is dit? Is daar 'n gevestigde Engelse taalgeskiedenis van die Griekse operasies, hetsy teen Italië of Duitsland?
U beweer dat "dat die Griekse offensief nie bedoel was om die Italianers te verslaan nie" en dat dit ook geen hoop bied om die Italianers uit die vergelyking te verwyder nie ". Waar baseer jy die bewering? Die Griekse hoë kommando het beslis planne beraam om die hele Albanië te dek. Die bevele wat voor April 1941 uitgereik is, was so. Dat die Griekse magte nie voldoende sou wees om dit te implementeer nie, het gedurende die eerste maande van 1941 duidelik geword. Maar reeds in Januarie was daar die vooruitsig dat Joegoslavië by die offensief in Albanië sou aansluit. Hou in gedagte dat die inligting wat die Griekse kant in Januarie gehad het, van 15 Italiaanse afdelings in Albanië was. Die tempo waarteen die Italianers versterk word, het tot in 1941 toegeneem. Die Griekse leër het ook steeds afdelings in die geveg gevoer. Dit het in Februarie gevoel dat die Italianers die oorhand kry. Tog was daar optimisme.
Daarom sê ek dat u op terugskouing staatmaak, in teenstelling met u bewerings. U dink dat die situasie staties is, terwyl alles eintlik verander het.
U draai ook die werklikheid om deur te dink dat die Griekse leër om nasionalistiese redes in Albanië was, en dat slegs redes vir die operasie na die oorlog uitgevind is. Die waarheid is eerder die teenoorgestelde. In die gesprekke wat onder die senior leierskap gevoer is, verskyn dinge soos 'bevryding' en 'nie 'n duim nie' nie. Ja, die eer van die weermag was 'n faktor, maar moenie die invloed daarvan oorskat nie. Die besprekings het gefokus op praktiese faktore. Verdedigingslyne, terrein, toevoerroetes ('n vergete parameter, as ons oor Thessaloniki bespreek), kragtebalans, ens
En laat ons praat van die olifant in die kamer waarna ek vroeër in een van my poste gesinspeel het. Die Griekse kant, indien nie Papagos nie, sekerlik die ander senior leiers, het altyd aan die reëling ná die nederlaag gedink. Die Griekse leër het verkies om ongeskonde en groothandel aan die Duitsers oor te gee, as dit die integriteit van die land behou. Duitsland het geen ontwerpe vir Griekeland gehad nie. Italië en Bulgarye het. Italië wou die Ioniese eilande annekseer en propageer (alreeds vooroorlogs) omdat hulle 'n deel van die Griekse Epirus aan Albanië (Tsamouria) gegee het en 'n onafhanklike staat Vlach (die Pindos-prinsdom) gestig het.
Plaas deur jwsleser & raquo 20 Feb 2016, 19:23
Laat ek 'n rukkie neem om my kommentaar te verduidelik. Waarna ek verwys, is die professionele dissipline waarmee 'n weermag deur die groot probleme kan veg. Dit word gewoonlik geskep deur opleiding en dissipline oor 'n lang tydperk. Dit is wat leërs toelaat om groot terugslae te oorleef, opdragte te volg wat nie vir die soldaat sin het nie, maar sinvol is in terme van militêre operasies, posisies beklee en/of aanval teen onmoontlike kans. Dit is die dissipline wat verhoed dat die eenheid ontbind tydens retraites. Dit motiveer die soldaat soveel as nie meer as om vir die huis of ander motiveerders te veg nie. Die mans het baklei omdat hulle soldate is, nie as gevolg van (vul die spasie in).
Die Griekse soldaat is 'n positiewe verhaal. Griekeland het 'n baie klein vredestydse leër. Dit was hoofsaaklik 'n dienspligtige mag. Opleiding in vredestyd was beperk weens begrotingskwessies. Toerusting was ook beperk weens die begroting wat opleiding beïnvloed het. Die offisier en onderkorps was klein, maar professioneel. In totaal het die weermag 'n klein professionele leiersgroep gehad met 'n baie klein aantal beroepsoldate. Nie een van die eenhede in vredestyd was naby hul gemagtigde krag nie, wat vereis dat 'n groot toestroming van dienspligtiges en reserwe -offisiere en onderoffisiere hul geledere moes vul.
Ter vergelyking het die Duitse dienspligtiges aansienlik meer opleiding ontvang, beide in die opleidingsentrums en in die opleidingseenhede op eenheidsniveau, as die meeste ander leërs. Die Duitsers kon vinnig junior leiers skep met 'n goed ontwikkelde en streng toegepaste opleidingsprogramme.
In die geval van die UK/CW het die leërs doelbewus eenheidstrou gebruik om samehorigheid en dissipline te bewerkstellig. Die Amerikaanse leër was baie soos die Griek, 'n dienspligtige leër wat baie werk nodig gehad het om professioneel te word. Anders as Griekeland, het Amerika die tyd en die hulpbronne gehad om so 'n leër te ontwikkel.
Die Griekse leër is in die geveg gesmee, maar het swakhede. Die weermag het vinnig begin mobiliseer aan die begin van die Italiaans-Griekse oorlog. 'N Groot aantal reserwe -offisiere en onderoffisiere is gemobiliseer en/of geskep om die organisatoriese strukture te vul. Omdat die weermag hoofsaaklik 'n infanterie -weermag was wat op terrein geveg het, wat die infanterie- en infanterietaktiek baie bevoordeel het, het die mans vinnig by die aard van die geveg aangepas. As u die persoonlike verslae van hierdie tydperk lees, vind u opmerkings oor die leiers en manne wat die nodige vaardighede probeer bemeester terwyl hulle besig was om 'n oorlog te voer. U lees kwessies van dissipline, probleme met die beheer van die mans, ens. Dit is algemene probleme tydens die bou van 'n leër tydens 'n oorlog. Hulle gebeur.
Griekeland het sy opgeleide reserwe -mannekrag vinnig uitgeput. Eenhede was onder sterkte en nuwe vervangings in die eenhede het opleiding vereis. Die eenhede wat in 1941 geskep is, het baie tekortkominge. Min ervare kaders van eenhede wat in 'n geveg was, is vrygestel om hierdie eenhede te vorm. Opleiding was haastig en onvolledig.
Daarom was die weermag broos. Sy gevegsvaardighede was goed, bemeester in gevegte, maar die dissipline was gebaseer op sukses. Opleiding was gebaseer op ervaring eerder as geleer in opleidingsentrums. Die soldate raak moedeloos en eenhede verloor samehorigheid wanneer dissipline nie die terugslae kon teenstaan ​​nie. Die gevegte in die ooste teen die Duitsers toon die verskille. Die vooroorlogse afdelings en forte, selfs nadat hulle konsepte as vervangings na Albanië gestuur het, het goed gevaar. Hulle het tyd gehad om op te lei, nuwe mans in die eenhede te integreer en hul vaardighede te bemeester en voor te berei vir die geveg. Die nuut opgewekte eenhede het begin deel voor die geveg. Die verskuiwing van die XIX en 20ste afdelings het tydens die bewegings 'n afbreek van samehorigheid veroorsaak. Die eenhede in Albanië het moedeloos geraak en begin breek toe hulle agteruit beweeg.
Ek hoop dit help u om my opmerking te verstaan.
Plaas deur jwsleser & raquo 21 Feb 2016, 20:46
Om duidelikheid te gee, bied ek my analise van Mark se punte en my weerlegging aan. As Mark voel dat ek iets weggelaat of verkeerd voorgestel het, kan hy 'n verduidelikende opmerking plaas.
Ek sien twee verskillende tydperke in hierdie tydlyn: die tydperk tot 2 Maart 1941 en die tydperk na 2 Maart. Ek sal my posisie met behulp van die struktuur aanbied. Ek sal eersgenoemde hier aanspreek.
Ek wil twee punte uitlig voordat ek begin. Die eerste is dat die hele bespreking belemmer is deur die gebrek aan Griekse rekords. Mark het besluit dat niks behalwe die enkele historiese rekords aanvaarbaar is nie. Papgos se naoorlogse skrywe word deur hom beoordeel as "Interessant genoeg skryf Papagos na die oorlog dat dit 20 dae sal neem om hierdie troepe na nuwe posisies te skuif. Dit klink vir my na meer historiese revisionisme wat vrugbaar is in sy en ander se geskrifte hieroor."Ek het die standpunt ingeneem dat Papagos se geskrifte geldig is, tensy dit deur ander ewe kredietwaardige bronne betwis word. Om anders te doen, is om een ​​van die min relevante Griekse bronne wat ons beskikbaar stel, stil te maak.
Die tweede is dat nóg ek, Mark, naby die vlak van navorsing gekom het wat nodig was om hierdie vraag te beantwoord. Mark se standpunt is om alle vorige navorsing te ignoreer en die paar brokkies van die historiese rekord te gebruik om sy standpunt te ondersteun. Ek sal vertrou op die feit dat navorsing deur vorige skrywers oor hierdie onderwerp nie die kwessie wat Mark aangevoer het, geïdentifiseer het nie. Dit maak op sigself nie die posisie van Mark ongeldig nie, maar dit vereis dat Mark 'iets nuuts aan tafel' bring, behalwe dieselfde materiaal as wat skrywers aangebied het. Hulle het dokumente ondersoek en onderhoude gevoer wat ons nooit sal herhaal nie en wat hulle skryfwerk ingelig het. Niks in hierdie materiaal het hulle laat glo dat hul interpretasie van die betrokke gebeure verkeerd was nie, en ons het nie al die materiaal wat hul argumente ondersteun, gesien/gelees nie.
Mark se argument vir die tyd voor 4 Maart is hoofsaaklik gebaseer op een faktor wat generaal Papagos se beoordeling van Griekse optrede in geval van 'n Duitse aanval. Hy beweer dat omdat Papagos nie sy eie beoordeling van die situasie gevolg het nie, dat Pagagos onbevoeg was, skuldig was aan wensdenke, ens. Is dit, soos Markus impliseer en sy argument vereis, 'n algemene uiteensetting van die Griekse verdedigingsopsies wat bedoel was om deur die Griekse leër alleen geïmplementeer te word vanaf die einde van die oorlog, of was dit 'n beoordeling wat slegs ontwikkel is om verdedigingsplanne te bespreek waarop die die beskikbaarheid van Britse ondersteuning? Dit is laasgenoemde wat ek sal demonstreer.
Ek sal eers opmerk dat Mark my datum van 8 Februarie as die datum van die assessering gebruik het. Dit was verkeerd en die fout is myne. Ek het probeer om 'n datum vir die assessering vas te stel en het die datum gebruik wat eintlik die begin van die ontwikkeling aandui. Terwyl ons die Tatoi-vergadering en die impak van Joegoslavië op die Anglo-Britse besluitneming bespreek het, was dit nie belangrik nie. Aangesien Mark dit nou as 'n voorbeeld van Papagos se onbevoegdheid gebruik, is die werklike datum nou belangrik.
Selfs met 'n datum van 8 Februarie verander dit nie die onderstaande argument nie. Toe ek die COA's op die eerste bladsy van hierdie draad bespreek het, was die konteks duidelik die Tatoi -vergadering en die samewerking met die Britse magte. Niks is gesê of geïmpliseer dat die COA's slegs 'n Griekse beoordeling weerspieël nie. Eintlik net 'n paar plasings later (my vetdruk):
jwsleser »15 Jan 2016, 20:02
Mark: Of het die Grieke gedink dat hulle die Duitsers met 'n handjievol krasafdelings kon afweer?
Jeff: Nee, hulle het nie. Kyk weer na die drie opsies wat deur Pagagos uiteengesit is. Al drie die opsies is gebaseer op die Britse ondersteuning wat begin vloei het.
Dit moes enige onduidelikheid opgelos het.
Die COA's verskyn nie in Papagos se beoordeling van 1940. Dit word nie genoem of bespreek tydens die vergaderings in Januarie nie, en ook nie die gebeure voor die 8 Februarie nie. Die eerste keer dat ons die COA's sien, is die vergadering van 22 Februarie. Papagos verklaar dat
Papagos kon nie inkonsekwent gewees het nie en het doelbewus sy eie analise geïgnoreer omdat 1) die ontleding eers in die tydperk van 8-22 Februarie ontwikkel is 2) dit het die gebruik van Grieks-Britse magte aangespreek, nie 'n algemene verdedigingsplan van Griekeland sonder Britse steun. Papagos het trouens sy beoordeling van 1940 gevolg, waarin gesê is dat aanstootlike optrede teen die Italianers nodig was om die situasie aan te spreek (bladsye 208-214). Papagos was konsekwent en hy het sy eie ontleding gevolg.
'N Sekondêre punt wat Mark gedurende hierdie tyd aan die orde gestel het, is die kwessie van Alexandros Koryzis se verklaring/verwarring oor die tydsberekening van enige Griekse versoek om Britse hulp. Koryzis was nie deel van die regering voordat hy gevra is om die premier te wees nie (hy was die goewerneur van die Bank van Griekeland). Dit het gebeur tydens die chaos wat ontstaan ​​het in die nadraai van Metaxas se onverwagse dood, wat vereis dat Kroyziś gekies en in kennis gestel word, sy pligte by die bank oorhandig en dan vinnig 'opgeswenk' word oor alle aspekte van die regering, nie net die militêre situasie. Die Grieke het hierdie kwessie teen 8 Februarie (9 dae) vinnig opgelos. Waar Markus dit 'n belangrike voorbeeld van Griekse dubbelsinnigheid en bedrog wil maak, beskou ek dit as 'n eerlike fout wat vinnig reggestel kan word. Belangriker nog, die Grieke het die Britse hulp op 22 Februarie versoek en aanvaar, 8 dae voordat die Duitsers Bulgarye binnegekom het. As dit 'n voorbeeld is van dubbelsinnigheid en verwarring, was dit die dubbelsinnigheid en verwarring wat die Verenigde Koninkryk wou hê.
'N Nuwe uitgawe verskyn onlangs: die kwessie van die Italianers en die doel van die Griekse offensief in Februarie. Ek het 'n verklaring afgelê dat die Grieke die Italiaanse situasie wou oplos. Mark het teëgestaan ​​deur te sê dat die Grieke die situasie nie kon oplos nie en noem die Griekse militêre doelwit (Valona) en die gesprek met die Griekse koning om sy argument te ondersteun.
Oor die kwessie van die militêre doelwit. Aangesien ons nie die Griekse operasionele bevel het nie, sal ons hierdie probleem nooit tevrede stel nie. Ek sal teenstaan ​​dat bestellings/doelwitte 'n tydperk/aktiwiteite weerspieël wat redelik voorspel/beheer kan word. Die Britse bestelling vir Operation Compass omvat nie hoe Tripoli beveilig sou word nie. Die geallieerde bevel vir Operasie Neptunus het nie aandag gegee aan die manier waarop die Geallieerdes Berlyn sou verower nie. Valona was 'n redelike doelwit wat 'n aansienlike militêre voordeel bied indien dit verkry word. Die invang van Valona beteken nie dat die operasies verby is nie, net dat dit in 'n nuwe fase oorgaan. In die loop van die operasie kan daar geleenthede wees om groter winste te behaal.
Die verowering van Valona self sou die Italiaanse militêre vermoë aansienlik verminder. Alhoewel dit nie die voorkeurstaat is nie, sou dit die Grieke in staat stel om kragte op daardie front te verminder, 'n wenslike uitkoms op sigself. Enige Italiaanse agtervolging sodra die Grieke deur die Duitsers gedwing is om terug te trek, sal belemmer word deur die noodsaaklikheid om terug te keer en hierdie hawe weer in gebruik te neem.
Om te sê dat Griekse oortreding geen militêre voordeel sou bied nie, is onwaar.
Ek sal slegs die opmerkings van die koning kortliks bespreek. Ek het nie die boek nie, so ek kan nie die besonderhede van die hele geleentheid lees nie. Dit is 'n politieke staatshoof wat militêre operasies met 'n buitelandse ambassadeur bespreek. Die Koning kon verwagtinge bestuur het, iets wat beslis redelik en verwag is as die situasie onseker is. Die koning kon gesê het 'ons hoop om die Italianers uit Albanië te skop, maar dit is meer waarskynlik dat ons 'n beter verdedigingsposisie sal behaal'. Ek voer aan dat hierdie redenasie meer aansluit by die aard van hierdie besprekings as dat die koning spesifieke militêre besonderhede verskaf. Sonder 'n volledige transkripsie om die konteks te stel, is dit moeilik om hierdie gedeelte te beoordeel. BTW, ek hoef nie almal te herinner aan Mark se standpunt oor die geldigheid van naoorlogse herinneringe nie.
Mark beweer dat die militêre situasie onoorwinbaar was en dat die Joego -Slawiese weermag nie betroubaar was nie. Hy verklaar dat Papagos dit moes geweet het en besluite geneem het op grond van hierdie begrip. Mark het geen tydskrifdokumente verskaf wat hierdie redenasie ondersteun nie. Ek het dokumente geplaas wat aantoon dat die situasie nie as onwinbaar beskou is nie, dat Joegoslavië as 'n gewaardeerde bondgenoot beskou word, en verskeie wat verklaar dat Joegoslavië 'n spelwisselaar kan wees.
Die kwessie van Griekse trots en om soveel moontlik van Albanië te behou. Gegewe die beoordeling van 1940, word duidelik aanstootlike optrede in Albanië teen die Italianers duidelik gemaak, hier is geen inkonsekwentheid nie. Dit is duidelik dat geen onttrekkingsopsie voor 22 Februarie (eintlik 2 Maart) bespreek/beplan is nie. Ek is bereid om te bespreek of die opsie om Griekse magte voor die vergadering van 22 Februarie uit Albanië terug te trek militêr sinvol was. Ek voel nie dat dit op hierdie stadium nodig is nie, aangesien dit nie Mark se standpunt ondersteun nie.
In totaal ondersteun die feite nie Mark se interpretasie van hierdie gebeure nie. Ek voel dat Occam's Razor van toepassing is op die gebiede as ons nie definitiewe inligting het nie. Alhoewel daar moontlik data is wat my gedagtes oor hierdie kwessie kan verander, is dit nie hier aangebied nie.
Ek sal ook nie die gebeure van 2 Maart en daarna bespreek nie. Ek voel ons moet die bespreking gefokus hou sodat dit nie oor die hele kaart kom nie. As Mark voel dat daar ondersteuning is vir sy posisie voor die datum, kan hy dit nou aanbied.
Asië -Stille Oseaan 1904: Aanval op Port Arthur
Die Anglo-Japannese alliansie van 1902 het Japan bevry van die vrees vir oorlog met 'n koalisie van Europese moondhede. Hulle het aangemoedig om die Russe uit Mantsjoerije te verdryf en die Russiese Stille Oseaan -vloot in Port Arthur in 1904 aangeval.
Verdragshawens - die klein ongemerkte sirkels op die kaart - was dorpe wat oopgestel is vir buitelandse handel deur ongelyke verdrae in China, Japan en Korea. Buitelanders wat in die hawens van die verdrag werk, het buitelandse gebiede geniet en is onderhewig aan hul wette van hul tuisland. Anders as toegewings soos Hong Kong, is hierdie gebiede nie direk deur die buitelandse moondhede verhuur nie en het dit nie aansienlike buitelandse garnisoene gehad nie.
Slegs verdragshawens wat deur verdrag geopen en gebruik is, word op die kaarte getoon. Verdragshawens word ook gewoonlik nie getoon op plekke wat reeds onder toegewings gedek is of onder besetting is nie. Verdragshawens word nie na die Chinese rewolusie in 1911 getoon nie, hoewel dit tot in die veertigerjare voortgeduur het.
Volgens die bepalings van die Verdrag van Tientsin (1858) het buitelandse vaartuie, insluitend oorlogskepe, die reg op gratis navigasie op die Yangtze -rivier. In praktiese terme strek hierdie reg slegs tot in Yichang tot 1900, toe vooruitgang in stoomnavigasie toegang tot die binneland tot Chongqing toegelaat het.
? Feb 1902–7 Maart 1910 Nederlande vestig die grens van Nieu -Guinee ▲
In reaksie op Britse protes dat Marind-Anim van Nederlands-Nieu-Guinee op Brits-Nieu-Guinee en die Torres Strait-eilande toeslaan, het die Nederlanders 'n pos naby die grens by Merauke gebou. Later in 1902 het die Nederlanders probeer om 'n grenskommissie met Duits -Nieu -Guinee op die been te bring, maar dit is deur die Duitsers verwerp op grond van die feit dat geen van die lande nedersettings in die streek het nie. Die Nederlanders bou Hollandia aan die Duitse grens in 1910. in wikipedia
8 Apr 1902 Rusland-China Konvensie ▲
Tydens die Rusland-China-konvensie het die Russiese Ryk ingestem om hom in drie fases van ses maande uit Mantsjoerije te onttrek. Hulle onderneem die eerste fase - terugtrek van die weste van die rivier Liao - op 29 April 1902. Die Russe het egter geen beweging gemaak om die oorblywende twee fases te voltooi nie, wat bedoel was om te begin met 'n terugtrekking van Mukden en Kirin. in wikipedia
16 Apr 1902 Einde van die Filippyns-Amerikaanse Oorlog ▲
Die Filippynse guerrilla -generaal Miguel Malvar het hom oorgegee aan die Amerikaanse generaal Franklin Bell in Tanauan, Batangas, nadat hy omring was deur die VSA en die Filippynse magte saamgewerk het. Hierdie aksie het effektief 'n einde gemaak aan die Filippyns-Amerikaanse oorlog, hoewel sporadiese en lae vlak weerstand vir byna 'n dekade sou voortduur. Op 4 Julie 1902 verleen die Amerikaanse president Theodore Roosevelt alle deelnemers aan die konflik volkome vergifnis en amnestie. in wikipedia
26 Mei – 4 Junie 1902 Pasifikasie van Taiwan ▲
Die Japannese owerhede het beveel dat 'pasgemaakte bandiete' - diegene wat amnestie in 1900 aanvaar het, maar vermoed word dat hulle weerstand bied - op ses punte in die suide van Taiwan sou vergader. Diegene wat die bevel gehoorsaam het, is doodgeskiet, terwyl die ander in die daaropvolgende dae opgejaag is, met die Japannese moordende rebelleleier Lin Shao-mao en sy volgelinge op 31 Mei. Die opstand is amptelik op 4 Junie verklaar. in wikipedia
13 Desember 1903–3 Aug 1904 Britse ekspedisie na Tibet ▲
Kolonel Francis Younghusband het 'n ekspedisie van Brits-Indië na Tibet gelei-'n nominale deel van die Chinese Ryk-om diplomatieke betrekkinge te vestig, die grensgeskil tussen Tibet en Sikkim op te los en moontlike Russiese ontwerpe op die land te voorkom. Toe die Tibetane die invalling teëgestaan ​​het, het die Britte met hul moderne wapens na Lhasa geveg, net om te sien dat die Dalai Lama na China gevlug het. in wikipedia
8–9 Februarie 1904 Slag van Port Arthur ▲
Die Keiserryk van Japan het 'n eskader vernietigers geloods tydens 'n verrassingsaanval teen die Russiese vloot wat by Port Arthur, Mantsjoerije, geanker was. Verlovings het die volgende oggend voortgegaan en teen die middag geëindig toe die Japannese onttrek het. Alhoewel geen van die partye enige groot skepe in die geveg verloor het nie, was die Russe swak toegerus om hul skade te herstel. Die volgende dag, op 10 Februarie, verklaar die Japannese oorlog, en begin die Russies-Japannese oorlog formeel. in wikipedia
Singapoer val op Japan
Singapoer, die "Gibraltar of the East " en 'n strategiese Britse vesting, val op die Japannese magte.
Singapoer, 'n eilandstad en die hoofstad van die Straits Settlement van die Maleise Skiereiland, was sedert die 19de eeu 'n Britse kolonie. In Julie 1941, toe Japannese troepe Franse Indochina beset het, het die Japannese hul voorneme telegrafeer om Singapoer van die Britte na sy eie ontluikende ryk oor te dra. Sure enough, on the eve of the Pearl Harbor attack, 24,000 Japanese troops were transported from Indochina to the Malay Peninsula, and Japanese fighter pilots attacked Singapore, killing 61 civilians from the air.
Totale 14 10 17 15 38
Totale 17 12 19 12 46
Hierdie koerant is part of the collection entitled: City of Stephenville Newspaper Collection and was provided by the Dublin Public Library to The Portal to Texas History, a digital repository hosted by the UNT Libraries. Meer inligting oor hierdie kwessie kan hieronder besigtig word.
Descriptive information to help identify this newspaper. Volg die onderstaande skakels om soortgelyke items op die portaal te vind.
Hoof titel: Stephenville Empire-Tribune (Stephenville, Tex.), Vol. 71, No. 8, Ed. 1 Friday, February 21, 1941
The City of Stephenville Newspaper Collection hosts the newspaper history of Stephenville, including the Stephenville Empire, die Stephenville Tribune, die Stephenville Empire-Tribune, and the weekly student newspaper from Tarleton State University, the J-TAC.
The Stephenville Empire-Tribune Collection represents three titles: the Stephenville Empire en die Stephenville Tribune, which were competing publications, and a third title, the Stephenville Empire-Tribune, created upon merger of the two in 1929. Editorials in these newspapers offer information of special interest, as they provide an important means for gauging local opinions on historical events.
i:a=trF he has procided me into doing what shouid. wees klaar. Hii
personeel. Immediately thereafter, work began on preparing the nonperiodical
I would like to personally thank Col Lester E. Hopper, Cjvil Air Patrol National Historjan, for his support in the publication of this bibliography. Ek is