Itsukushima -heiligdom - Geskiedenis Podcasts - 2022
Verstaan ​​die magie van Itsukushima -heiligdom
'N Myl voor die kus van Hiroshima in die weste van Japan, blyk dit dat 'n toringhekke met 'n sonsondergang-oranje heiligdom in die see dryf. Hierdie eteriese plek is die onnavolgbare O-torii van Itsukushima-heiligdom.
Torii, herkenbaar vir almal wat Japan besoek het, is die rooi houthekke wat wissel van klein miniaturen op straathoeke tot 37 voet meter. Torii merk die ingange na Shinto -heiligdomme en verdeel die heilige van die gewone en die wêreld van mense van die koninkryk van kami (goddelike wesens).
Alhoewel dit kan lyk asof dit lyk, dryf Itsukushima se O-torii nie eintlik op die water nie. Die hek is gebou op vier pilare van 50 voet lank (15 meter) wat in die vlak, modderige getypoele staan. Die hele heiligdom is gebou soos 'n beskuldigdebank, net bokant die see, en is byna 1500 jaar gelede vir die eerste keer gebou.
Maar waarom is dit gebou, en wat beteken dit? Die diep geestelike en simboliese betekenis van een van Japan se mees ikoniese heiligdomme, sowel as die argitektoniese prestasie van die behoud van Itsukushima deur honderde jare se storms en getye, skep die perfekte toegangspunt tot 'n dieper waardering van Shintoïsme en die duisende heiligdomme en tempels wat die Japannese landskap.
Dit is wat elke besoeker moet weet oor Shinto -argitektuur en Itsukushima -heiligdom.
Die Groot Torii van Itsukushima -heiligdom
Nasionale Belangrike Kultuureiendom Die reuse -torii -hek by Itsukushima -heiligdom is 'n hout -ryobustyl (viervoetige) torii. Dit staan ​​op 16,6 m, met 'n boonste dwarsstuklengte van 24,2m, hoofpilare 9,9m rondom en 'n bruto gewig van 60t. 'N Vermillion -lak (Komyotan -lak) is op die hout aangebring, die hoofpilare is van kamfer en die kleiner steunpilare is gemaak van sederhout. Die huidige torii is die 8ste generasie sedert die Heian -periode en is herbou in 1875. Die boonste dwarsstuk- en bindbalke is in bokse verander en gevul met 5 ton rotse en sand. Die basis is pas op die seebodem geplaas, en die hek staan ​​van sy eie gewig. Die fondament van die hoofpilare gebruik seewater, senbonkui genoem, waar 30 - 100 dennepale (45 cm - 60 cm lank) om elke pilaar ingedryf word. Kamferbome het 'n hoë spesifieke swaartekrag en is bestand teen verrotting en insekte. Aan die westekant van die boonste dwarsstuk is 'n sekelmaanmerk, en aan die oostekant 'n sonmerk wat die invloed van yin-yang toon. 'Itsukushima -heiligdom' is op die geraamde gedenkplaat aan die agterkant geskryf en 'Itsukishima -heiligdom' aan die kant van die tempel. Die gedenkplaat is vandag deur prins Arisugawa Taruhito opgeteken toe die torii in 1875 herbou is.
Basiese inligting van Itsukushima -heiligdom
Baie besoekers aan hierdie Shinto -heiligdom sal vertroud wees met die ikoniese beeld van sy rooi torii -hek wat in die water langs die eiland Miyajima staan, die groen berg Misen as agtergrond. Tog, as jy die heiligdom persoonlik sien, ontlok die hoor van die ontsag selfs van diegene wat dit uit foto's ken. Dit is in 1996 as 'n wêrelderfenisgebied aangewys.
Itsukushima is 'n heiligdomskompleks met 'n hoof (binneste) heiligdom wat bestaan ​​uit 37 geboue, sowel as 'n buitenste heiligdom met nog 19 geboue aan weerskante van die kus. Daar word gesê dat Itsukushima oorspronklik in 593 nC gebou is, en dat die krygsheer Taira no Kiyomori vanaf 1168 verdere werk aan die heiligdom onderneem het. sestiende eeu. Itsukushima beteken letterlik 'eiland van aanbidding', wat weerspieël die feit dat Miyajima -eiland self eeue lank as die woning van die goddelike aanbid is.
Itsukushima en sy torii -poort is uniek in Japan vir die manier waarop die gety onder hulle uitswel en terugtrek. By hoogwater lyk dit asof die kompleks op die oppervlak van die water dryf. By laagwater kry Itsukushima 'n ander, maar ewe boeiende voorkoms: drie damme verskyn in die omliggende sand en dien as 'spieëls', en dit is moontlik vir besoekers om tot by die Torii -hek te stap.
Sedert antieke tye word Miyajima beskou as een van die "Drie Mooiste Plekke" van Japan, en as deel van die Seto Binnelandse Nasionale Park het dit verskeie onderskeidings gekry, soos 'n plek met buitengewone natuurskoon, uitsonderlike geskiedenis , 'n skilderagtige bewaringsgebied en 'n natuurmonument. Die ongerepte woude langs die berg Misen is verteenwoordigend van die welige groen en oorvloedige natuur wat nog steeds die hele eiland dek. Wandel deur die stad, en die besienswaardighede van die aandenkingswinkels en ryokan (herberge in Japannese styl) herinner u aan die lewendigheid en voorspoed van 'n hawedorp met winkels en huise.
Aardrykskunde van Miyajima
Miyajima -eiland, wat deel uitmaak van die Hiroshima -prefektuur, geskei van die vasteland deur die 500 meter wye Onoseto -seestraat, is een van die vele eilande in die Hiroshimabaai. Die middel van die eiland is op 34 ° 16 'noorderbreedte en 132 ° 19' oos. Die gemiddelde temperatuur op Miyajima is 15,1 ℃ en die jaarlikse reënval is 1648,8 mm.
Die eiland is ongeveer reghoekig, met 'n lengte van 9 km en 'n breedte van 4 km. Mount Misen, Mount Komagabayashi en Iwafune is geleë op Miyajima, en al drie styg en toring oor die kuslyn van hierdie bergagtige eiland. Langs die bergreeks word groot granietblokkies op die oppervlak blootgestel wat 'n karakterverandering in die natuurskoon gee.
Die sewe oewers van Miyajima is sanderige kuste met 'n vlak baai. Die breë gety aan die voorkant van Itsukushima -heiligdom bied 'n ongelooflike natuurskoon, terwyl kosbare halofiele plante in Tatara -gety limicoline plant.
Drie riviere, die Shiraito -rivier, die Omoto -rivier en die Mitarai -rivier vloei uit die Misen -massief af. Hulle het 'n vinnige stroom. U kan 'n paar watervalle langs die Shiraito -rivier sien. Aan die ander kant is die riviere wat van die Iwafune -massief afloop, redelik sag en vorm breë valleie.
Oorsprong van Itsukushima -heiligdom
Sedert antieke tye het mense die geestelike heiligheid van Miyajima aangevoel en die eiland self as godinne vereer en aanbid. Die belangrikste heiligdom word in 593 deur Saeki Kuramoto gebou.
Daar word geglo dat die godinne hierdie eiland gekies het omdat 'n omheinde baai gesoek is vir die plek van die heiligdom.
Die eerste rekord van Itsukushima -heiligdom in die Japannese geskiedenis was in die Nihon Koki (aantekeninge oor Japan), gedateer 811, en dit is opgemerk Itsukishima -heiligdom saam met ander beroemde heiligdomme.
Gedurende die era van Taira-no-Kiyomori het dit 'n plek van aanbidding geword vir die Heike-stam, en omstreeks 1168 is die hoofgebou van die heiligdom gebou. Namate die krag van die Heike -stam toeneem, het die aantal aanbidders by die heiligdom toeneem, die heiligdom self begin bekend word onder die lede van die keiserlike hof, en die grootsheid daarvan word al hoe mooier.
Die keiser en die keiserlike hof het besoek afgelê aan die heiligdom, en die kultuur van die Heian -periode is vriendelik opgeneem. Bugaku, ou Japannese musikale hofdans, het ook gedurende hierdie tydperk begin. Selfs na die val van die Heike -stam, is die kultuur van die Heian -periode hartlik deur die Genji -stam aanvaar en het die heiligdom 'n stabiele en voorspoedige era beleef.
Die hoof heiligdom is in 1207 en 1223 deur 'n brand beskadig, en hoewel herstelwerk gedoen is, word geglo dat die grootte van die heiligdom met elke herstel verander is. In 'n illustrasie wat die heiligdom toon wat gedurende die Koan-periode (1278-1288) geteken is, is die uitleg van die heiligdom dus anders. Daar word opgeteken dat die heiligdom in 1325 deur 'n tifoon beskadig is, en van toe af het die uitleg soortgelyk geword aan die huidige toestand.
Vanaf die Kamakura -tydperk tot die era van burgeroorloë toe die politieke situasie onstabiel was, het die invloed van die heiligdom geleidelik afgeneem. Alhoewel daar 'n tydperk was waarin dit in puin gelê het, toe Mori Motonari die Slag van Itsukushima in 1555 gewen het, het die heiligdom onder sy beheer die eerbied teruggekry wat dit voorheen gehad het en weer is die grootsheid herstel. Daarbenewens het Toyotomi Hideyoshi ook besoek tydens die ekspedisie na Kyushu en beveel dat 'n groot biblioteek vir Boeddhistiese sutras by die Ankokuji -tempel gebou moet word.
Itsukushima -heiligdom, wat sedert antieke tye deur baie mense vereer is en deur die verskillende heersers aan bewind deur die geskiedenis geëer is, is 'n voorbeeld van die seldsame en unieke argitektoniese ontwerp, die simbool van die Japannese kultuur en geskiedenis wat nog steeds bestaan. dag, benewens die verteenwoordiger van die Japannese gees.
Shinden styl van argitektuur
Taira-no-Kiyomori het in 1168 met die bou van die heiligdom begin, en dit word gesê dat dit 'n paar jaar geneem het om te voltooi. Die hoof (innerlike) heiligdom bestaan ​​uit 37 geboue en die buitenste heiligdom, wat aan weerskante van die kus voor lê, bestaan ​​uit 19 geboue.
Na bewering die gratis en onbelemmerde veranderinge wat harmonieus in die konstruksie opgeneem is, word die heiligdom die beste voorbeeld van hierdie tipe argitektuur wat in Japan bestaan, opgeneem in die Shinden* -styl van die Japannese argitektuur.
Die belangrikste heiligdom is gebou met behulp van die delikate en pragtige Kiritsuma-ryonagare-styl, en aan die voorkant is groenblou gelakte, voude, diamantvormige tralie-deure wat 'n gevoel van elegansie en grasie gee. Alhoewel die huidige struktuur in 1571 deur Mori Motonari gebou is, is dieselfde Heiaanse argitektuurstyl wat Kiyomori gebruik het, getrou weergegee en kan die kenmerkende, grasieuse geboë lyne oral gesien word.
* Die Shinden -argitektuurstyl is gedurende die Heian -periode gebruik vir die bou van die woning van die hof en die edele klas, en 'n voorbeeld van hierdie styl van argitektuur is die keiserlike paleis in Kyoto.
Die ongelooflike heiligdom wat in die see staan
Die ongelooflike konsep om 'n heiligdom in die see te bou, was óf 'n poging om die mitiese Ryugu-jo (Dragon Palace) te bou omdat die ingeslote godin die godin van die see is. Of dit is gebou as 'n manifestasie van die geloof in die Boeddhistiese geloof in Suiwer Land gedurende die Fujiwara -tydperk. Daar word geglo dat wanneer mense sterf, hul siel met die bote die "volgende wêreld" oorsteek om na Gokuraku Jodo (paradys, Boeddhistiese Suiwer Land) te gaan. Wat ook al die rede was, die heiligdom is 'n wonderlike gesig wat die harmonie en skoonheid van menslik vakmanskap en die natuur kombineer.
Aangesien die heiligdom in die see gebou is, word die fondamentpale in die water gedompel en verval dit redelik maklik. Verder word die heiligdom verweer en word dit soms deur die seewind en tifone geteister. Alhoewel konstante en omvattende instandhouding vanweë hierdie natuurlike faktore nodig is, is daar byna 800 jaar verby sedert Itsukushima -heiligdom vir die eerste keer gebou is, en ons is gelukkig om dieselfde heiligdom as die Heian -hof te sien. Die skoonmaak van die opgehoopte alge vanaf die strand van die distrikte en die egalisering van die sandstaaf is baie uniek vir die instandhouding van heiligdomme.
As u by die Hitasaki ((voorste lantaarn), wat aan die einde van die projeksie van die Hirabutai (breë verhoog) uitkyk, na die see kyk, strek die diepblou see rondom en u sal voel asof u in 'n Heian gery het Tydelike huisboot.
Uitleg van die heiligdomgeboue
Die geboue van Itsukushima -heiligdom is aangewys as nasionale skatte (groen) en belangrike kulturele eiendomme (geel). In die tekening hierbo is die geboue wat as nasionale skatte aangedui is, groen aangedui en die wat as belangrike kulturele eiendomme aangedui is, word geel aangedui. Daar word gesê dat die hoofgebou van die heiligdom in 593 (die eerste jaar van die bewind van keiserin Suiko) deur Saeki Kuramoto gebou is.
Die fondament van die belangrikste heiligdom is goed gevestig en die grootsheid van die heiligdom het wonderliker geword toe Taira-no-Kiyomori in 1146 aangestel is as die goewerneur van die Aki-provinsie (Kyuan 2) en die Taira-stam begin hulde bring aan die heiligdom. Alhoewel 'n groot deel van die hoofgeboue van Itsukushima -heiligdom gedurende die Heian -periode gebou is weens brande en ander rampe met verloop van tyd, is die huidige belangrikste heiligdom in 1571 (Genki 2) en die Marodo -heiligdom (heiligdom vir die gastegod) gebou. is in 1241 gebou (Jinji 2). Daar kan geringe verskille wees in die besonderhede van die geboue wat die kenmerke van die spesifieke tydperk waarin hulle gebou is weerspieël, maar die algehele argitektoniese styl is getrou gehandhaaf. As ons wetenskaplike navorsing en analise opsy sit, kan gesê word dat die algehele voorkoms van die heiligdom 'n uitstekende voorbeeld is van die Heian -periode -argitektuur.
Aangewys as 'n spesiaal bewaarde gebou op 5 April 1899.
Aangewys as 'n nasionale skat op 29 Maart 1952.
Die Oos -gang strek vanaf die ingang van Itsukushima -heiligdom, verby die Marodo -heiligdom en Asazaya (oggenddienssaal), tot by die suiweringsaal van die hoof heiligdom. Die gang het 108 *ma (baaie) en 4 meter breed. Geringe spasies tussen die vloerplanke van die gang is geskep om die dryfkrag van die gety te verlig en om reën wat op die gang waai te dreineer. Boonop word spykers nie op die vloerplanke gebruik nie. Voordat Taira-no-Kiyomori die roete van Ondo-no-Seto oopgemaak het, het skepe die suidelike roete geneem en vasgemaak aan die westelike oewer van die eiland. Daarom was die ingang vroeër by die westelike gang, wat nou die uitgang van die heiligdom is.
*Ma is 'n span of baai tussen die balke (pilare). 8 ma is dus die 8 spanne tussen 9 pilare. Ma is nie 'n gedefinieerde meting nie, en daarom wissel die lengte van die span.
Die Marodo -heiligdom (Shrine for the Guest Godity) Haraiden (suiweringsaal)
Dit word Haraiden genoem. Besoekers staan ​​by Haraisho om hul gees en liggaam te suiwer voordat hulle bid. Onder al die geboue van Itsukushima -heiligdom is daar slegs plafonne in die suiweringsale en die belangrikste heiligdomme van die hoof heiligdom en die marodo heiligdom. Die tipe plafon is 'n plafon met 'n omhulsel, omhulsel en fyn rooster.
Die suiweringsaal van die Marodo -heiligdom is anders as dié van die hoofheiligdom deurdat die omliggende borstewering 'n opening aan die voorkant het en die saal oop laat na die see.
Die Marodo -heiligdom
Die Marodo -heiligdom is die grootste *sessha in Itsukushima. Hierdie heiligdom, wat ondergeskik is aan Itsukushima-heiligdom, is toegewy aan vyf gode, naamlik Amenooshihomimi-no-mikoto, Ikutsuhikone-no-mikoto, Amenohohi-no-mikoto, Amatsuhikone-no-mikoto en Kumanokusubi-no-mikoto. Die argitektoniese styl is soortgelyk aan dié van die hoofheiligdom, met slegs klein detailverskille.
'N Afsonderingskamer is aan die een kant van die aanbiddingsaal en 'n sutra -kamer aan die ander kant, waarin gesê word dat die priesters sutra's voorgedra het.
*Sessha is tweede in rang en grootte na die belangrikste heiligdom. Sulke heiligdomme word soms hulpskerms genoem. Toegewy aan 'n godheid wat 'n diep en betekenisvolle verhouding het met die god of godin wat vereer word in die hoof heiligdom.
Die hangende lanterns langs die gange is eers opgedra deur Terumoto Mori, 'n kleinkind van Motonari Mori. Die lanterns van daardie dae was van gietijzer en die vorm was anders as wat dit vandag is. Hulle word nou in die skatkamer gebêre. Die huidige lanterns was vroeg in 1900 van brons, wat volgens die van 1366 gemodelleer is.
Drie ronde damme is rondom Itsukushima -heiligdom geleë. Daar word gesê dat die damme in een nag verskyn het toe Itsukushima -heiligdom die eerste keer in die era van keiser Suiko gebou is. So het mense van daardie dae geglo dat die bou van die heiligdom geskik was vir die voorsienigheid van die gode. Die damme het gedien as waterreservoirs vir brande wat ontstaan ​​het toe die gety laag was, maar dit verleen ook 'n unieke karakter aan die heiligdom.
Die dam naby Marodo-heiligdom word Kagami-no-ike (Mirror Pond) genoem. Kagami-no-ike is ook een van die agt bekende sienings van Miyajima. Die maan wat op die spieëldam weerspieël word, was 'n mooiste toneel, wat herhaaldelik as 'n motief in tanka (31-lettergreep Japannese gedigte) en haikoe opgeneem is.
Aangewys as 'n nasionale belangrike kultuureiendom op 29 Maart 1952.
Hierdie saal word Asazaya genoem, waar Sjinto -priesters byeenkom tydens Shinto -seremonies. Daar word gesê dat Asazaya gebruik is vir die Shinto -oggendseremonies, soos die woord asa oggend beteken. Die woord asazaya verskyn ook in Makurano-Soshi, een van die bekendste literêre klassieke. Die daktipe van die oostelike deel is gewel, kirizuma-zukuri, terwyl die westelike deel heup-en-gewel, irimoya-zukuri is en die hele dak omring is deur gange. Hierdie dakstyl toon die Shinden -styl van argitektuur, wat een van die belangrikste kenmerke van die bygebou is.
Die omheinde plein wat deur die gang en die suiweringsaal omring word, word Masugata genoem. Elke jaar vind Kangensai, die grootste van die jaarlikse feeste, op die nag van 17 Junie volgens die maankalender plaas. Bote wat kleurvol versier is met gordyne en lanterns en met orkeste aan boord, loop deur die Torii -hek en kom laat die aand in Masugata in. Die fees is net soos 'n pragtige prentrol van die monargiale tydperk wat oor die see versprei is.
Dit is ook een van die spieëldamme. Daar is 'n klip in die dam en die klip word verbind met die beroemde verhaal van Floating *Sotoba in ** "Tale of the Heike Clan." In die verhaal is 'n man met die naam Taira-no-Yasuyori verban na die afgeleë eiland met die naam Kikaiga-shima in die Kagoshima-prefektuur, terwyl sy plot met coupd'etat na Taira-no-Kiyomori gelek het.
Terwyl hy op die afgeleë eiland was, het Yasuyori gedigte geskep wat sy verlange uitdruk om terug te keer na Kyoto en sy ma te vermis, en dit op 1000 houttablette geskryf, wat hy dan op die see laat loop het. Een van die tablette dryf na Miyajima en dit word deur 'n priester by die klip gevind. Hierdie verhaal is na die hof gebring en Yasuyori is toegelaat om na Kyoto terug te keer.
* Sotoba is 'n lang houttablet wat gewoonlik regop op grafte geplaas word.
** The Tale of the Heike Clan is 'n historiese verhaal van die opkoms en val van die Heike -clan. Taira is 'n ander naam vir Heike.
Yasuyori het sy dankbaarheid getoon deur die kliplanternaat aan die heiligdom te skenk. Die lantern staan ​​binne die heiligdom omhulsel naby 'n groot rots, wat na bewering die plek is waar Yasuyori se gelukkige gedig gevind is.
Op die oppervlak van die basis van die lantern word opkomende en dalende jakkalse gekerf. Hibukuro (die boksagtige ruimte in 'n vuurkas, waar die brandstof verbrand word.) Is agthoekig en is gesny roku jizou, ses voogde van kinders.
Hierdie brug word Agemizu-bashi genoem. Die woord agemizu beteken water trek. Die water wat vir die heiligdom gebruik is, is lank gelede hier getrek. Die kenmerk van die brug is dat die brugreling aan die oostekant hoër is as die ander kant en 'n deel van die relingsbroe.
Hierdie klipwaterkom is in 1592 uit een groot klip gemaak.
Naishi-bashi (nasionale skat)
In die Heian -periode is die vroue wat in die hof gedien het, 'quotnaishi' genoem.
In daardie dae het naishi hierdie brug verbygesteek om die kos vir die gode te bied.
Aangewys as 'n spesiaal bewaarde gebou op 5 April 1898.
Die hoof heiligdom is opgedra aan die drie Munakata-godinne, Ichikishima-hime, Tagitsu-hime en Tagori-hime. Na die Meiji-restourasie is chigi (sierhoringagtige dwarsbalke op die gewel van 'n heiligdak) en katsuogi (logagtige elemente op die nok van 'n heiligdak) by die hoofheiligdom gevoeg, wat 'n tipiese argitektoniese Shinto-struktuur aan die struktuur verleen styl. Toe groot herstelwerk aan die Meiji- en Taisho -era gedoen is, is hierdie argitektoniese elemente egter verwyder en die oorspronklike styl is herstel.
Die aanbiddingsaal van die heiligdom is gebou in die sogenaamde "drie-rant" -styl, waarin die drie rante gelyk op die plafon van die saal gelê word. Daar word gesê dat die styl dateer uit die Nara -tydperk (710 - 784).
Die suiweringsaal is gebruik vir maandelikse feeste en vir die uitvoering van Bugaku (Ancient Court Dance) op reëndae. Sedert die einde van die Meiji-era het mense 'die markvoorspelling vir die einde van die jaar' hier gedoen om marktoestande vir die komende jaar te voorspel. Die breë vloerplanke word glad gepoleer, wat daarop dui dat die saal gereeld gebruik is.
Die sentrale deel van die voorste dakrand is gesny en verhoog, wat 'n tipiese argitektoniese tegniek is wat in die laat Heian-periode in Amida Boeddhistiese sale gebruik is, en is aangeneem in die Phoenix-saal van die Byodo-in-tempel in Uji, Kyoto, die Amida Hall van Hokaiji -tempel in Hino, Kyoto, en in ander beroemde tempels.
Taka-Butai (hoë verhoog)
Aangewys as 'n aanhangsel by 'n nasionale skat op 29 Maart 1952.
As die weer dit toelaat, word die Bugaku (Ancient Court Dance) op die hoë verhoog gehou. Beskrywings van die verhoogde stadium word nie gevind in dokumente uit die Heian -tydperk nie. In 'n dokument in die oorlogstydperk (1467-1568) is egter opgemerk dat die verhoog gebruik is om danse op te voer. Aangesien die naam van Tanamori-no-Fusaaki, destydse hoofpriester, op een van die sierkappe van die relingspale gegraveer is, word die tydelike stadium vermoedelik eers in die laat oorlogstydperk opgerig. Daar word ook geglo dat die tydelike stadium vervang is deur die permanente struktuur in die Edo -era.
Hira-butai (oop verhoog)
Die opelugverhoog is voor die hoof heiligdom geleë, met gange wat die twee ondergeskikte Kado-marodo-heiligdomme en die orkesbusse aan die linker- en regterkant van die verhoog verbind.
Dit word nie genoem in die dokumente waarin die name van geboue wat in die Nin-an-era (1166-1169) gebou is, registreer toe die heiligdomgeboue vir die eerste keer gebou is nie. In 'n dokument is egter aangetoon dat 'n tydelike stadium voor die hoofheiligdom vasgestel is vir die hou van die Senbo-kuyo-seremonies (belangrike Boeddhistiese seremonies waarby baie monnike betrokke was). Daar word vermoed dat hierdie tydelike fase vervang is deur die permanente struktuur, wat nou die Hira-butai genoem word.
Alhoewel ander fondamentpale vir die heiligdomgeboue van hout gemaak is, was die fondamentpale vir die Open Stage en die van die Naga-hashi (Long Bridge) van klip. Daar word gesê dat die klippe in 1571 deur die gesogte krygsheer Mori Motonari geskenk is tydens die toewyding van 'n nuwe hoof heiligdom.
Migi-kamadoro-heiligdom en Hidari-kamadoro-heiligdom is regs en links van die Hitasaki geleë. Toyoiwamado-no-kami en Kushiiwamadono-kami, wat as die hekwagte werk, word by die heiligdomme aanbid.
Sagaku-bo en Ugaku-bo is geregistreer as nasionale skatte en gagaku-dansmusieksale. Daar is twee tipes gagaku, die een is uit Indië en die Tang Chinese dinastie, Sa-no-mai (die linkerdans), en die ander is uit China en Korea, U-no-mai (die regte dans). As mense Sa-no-mai dans, gebruik hulle onderskeidelik Sagaku-bo en Ugaku-bo vir U-no-mai. Daar is ook 'n paar kweekhuise in die sale.
Die ingeslote godheid is Okuni-nushino-mikoto, of die Daikoku-godheid. Dit is nie bekend wanneer die heiligdom die eerste keer opgerig is nie. Daar word egter gesê dat die naam van die heiligdom, Daikoku, in 'n dokument uit die oorlogstydperk voorkom.
Aangewys as 'n belangrike kulturele eiendom op 29 Maart 1952.
Die Naga-hashi (Long Bridge) verbind die Ushiro-zono (agterkant) met die Daikoku-heiligdom. Dokumente uit die laat Heian-periode en die Kamakura-tydperk toon aan dat brûe van hierdie ontwerp Uchi-hashi (vaste brug) of Hira-hashi (plat brug) genoem is. Daar word geglo dat in daardie dae die belangrikste heiligdomgeboue wat in die see gebou is, deur sulke daklose brûe met die land verbind is. Die Langbrug herinner aan die tipiese tradisionele brûe van die verlede. Net soos in die geval van die boogbrug, is die lengte van die lang brug in die oorlogstydperk drasties verkort. Die fondamentpale is van klip.
Daar word gesê dat 'n lokaal in die Edo -periode aan die suidekant van die Ushirozono (agterkant) opgerig is. Voedselaanbiedings vir gode is uit die kamer na die heiligdomgeboue gebring. Die naam Matsuura Takeshiro is op een klippaal gegraveer.
Aangewys as 'n spesiaal bewaarde gebou op 5,1899 April.
Aangewys as 'n belangrike kulturele eiendom op 26 Desember 1963.
Hierdie heiligdom is opgedra aan Sugawara-no-Michizane, ook genoem Tenjin, 'n gesogte godheid van opvoeding en intelligensie. Daar word ook na hierdie gebou verwys as Renga-do Hall en waarin Renga* poësieplegtighede op die 25ste van elke maand gehou is tot in die middel van die Meiji-tydperk, ongeveer 100 jaar gelede.
Die gebou is in 1556 gebou en geskenk deur die beroemde krygsheer Mori Takamoto. Alhoewel die meeste van die geboue van die Itsukushima -heiligdom bedek was met lak van vernis, is die Tenjin -heiligdom, sowel as die Noh -verhoog en die kleedkamer daarvan onbehandeld gelaat om die natuurlike kleur van die hout te behou, wat daarop dui dat hierdie geboue gebou is in 'n latere tydperk. Die balans van die houtpilare in die heiligdomgebou was redelik uitgebrei en het estetiese waarde aan die heiligdom toegevoeg.
*Renga is 'n tradisionele gedig wat bestaan ​​uit reëls wat in tema gekoppel is, maar deur twee of meer persone geskryf is.
Die eerste Noh-toneelstuk by hierdie heiligdom was in 1568 toe Kanze-tayu hier opgetree het. Volgens historiese dokumente is die Noh -toneelstuk op die strand uitgevoer op 'n tydelik verhoog langs die heiligdom. In 1605 het die feodale heer Fukushima Masanori 'n verhoog geskenk, wat die eerste permanente Noh -stadium van die heiligdom geword het. In 1680 het die feodale heer van die tyd, Asano Tsunanaga, die huidige Noh-verhoog gebou met 'n brugagtige gang en 'n kleedkamer.
Shin noh (heilige Noh) word op hierdie verhoog uitgevoer tydens Tokasai (Peach Blossom Festival), wat elke jaar van 16 tot 18 April gehou word. In die herfs word Kenchasai (Tee -aanbieding) hier gehou, en tydens die seremonie hou 'n teemeester 'n teeseremonie om tee aan die godinne te bied. By hierdie geleenthede word 'n tydelike balkon tussen die Noh -verhoog en die gang opgerig, sodat die gehoor dit geniet om na elke detail van die verhoogopvoering te kyk.
Die Noh Drama-verhoog, gebou in die Ichiju-kiritsuma-styl, het 'n Japanse sipresdak met riet en die voorkant van die verhoog is aan die einde van die struktuur. Normaalweg is 'n tsubo (groot pot vol water) onder die vloer van 'n Noh -stadium vir resonansie, maar aangesien die verhoog oor die see gebou is, kan 'n tsubo nie gebruik word nie. In plaas daarvan is die vloer so gemaak dat dit soos 'n enkele bord is om die klank te verbeter. Die vloer funksioneer op dieselfde manier as die vel op 'n groot trommel, aangesien die vloerplanke bo-op 'n breë vloerbalke gelê is (die dwarsbalk wat die vloerplanke onderskep) en 'n sluiting wat in die vorm van 'n putbed aangebring word (die planke wat die vloerbalke onderskep), so met elke gemerkte en afgemete voetstap resoneer die geluid duidelik. Verder verander die klank toon met die eb en vloed van die gety, en sonder uitsondering is dit die enigste Noh -stadium in die hele land wat uniek op die see rus.
Aangewys as 'n nasionale belangrike kultuureiendom op 29 Maart 1947.
In dokumente oor die bou van Itsukushima-heiligdom in die Nin-An-era (1166-1169) word geen verwysing na Sori-bashi (boogbrug) gemaak nie. Die brug verskyn eers in 'n dokument uit die Ninji-era (1240-1243), wat aandui dat die brug nie bestaan ​​het toe Taira-no-Kiyomori die heiligdom besoek het nie.
Daar word gesê dat hierdie brug ook 'Chokushi-bashi' (Imperial Messengers 'Bridge) genoem is en dat keiserlike boodskappers dit oorgesteek het om by die belangrikste heiligdom in te gaan by belangrike feestelike geleenthede soos Gochinzasai. Tydelike trappe is bymekaargemaak en op die brug geplaas om die boodskappers maklik deur te laat gaan.
Volgens die opskrif op een van die sierkappe van die relingspale dateer die huidige brug uit 1557 toe die brug deur die pa en seun Mori Motonari en Mori Takamoto gerekonstrueer is. Die brug is sedertdien verskeie kere herstel.
Aangewys as 'n nasionale skat op 29 Maart 1947.
Die argitektoniese styl van die gewel aan die einde van die West Corridor word 'Kara-hafu' (Chinese gewel) genoem. 'N Soortgelyke Chinese gewel is oor die verbinding tussen die boogbrug en die gang geheg. Volgens 'n dokument uit die Nin-An-era was die totale lengte van die gange ongeveer 205,4 meter. Dit is later verleng tot ongeveer 210,9 meter, en dan tot ongeveer 327,2 meter, wat aandui dat die gange mettertyd verleng is. Vandag is die totale lengte egter slegs ongeveer 194,5 meter. In 1541 het 'n grondverskuiwing die heiligdom bereik, die omliggende aardrykskunde drasties verander en heiliggeboue beskadig, wat die herstel onmoontlik gemaak het. Volgens die dokumente na hierdie voorval het die totale lengte van die gang ongeveer 196,3 meter geword, en toe die heiligdom in 1784 weer herstel is, is die gange verder verkort.
Die vloerplanke van die West Corridor is in 1556 herstel deur die beroemde krygsheer Mori Motonari. Die Chinese gewels is moontlik destyds bygevoeg
Senjokaku Hall & bull
Senjokaku ( t, Senj ōkaku, lit. "paviljoen van 1000 matte") is die algemene naam van die Hokoku -heiligdom. Die naam beskryf die ruimheid van die gebou, aangesien Senjokaku eintlik ongeveer die grootte van duisend tatamimatte is. Die saal, wat dateer uit 1587, is op 'n heuwel net langs Itsukushima -heiligdom geleë.
Toyotomi Hideyoshi, een van die drie unifiers van Japan, het Senjokaku in opdrag gegee om Boeddhistiese sutras te sing vir gevalle soldate. Die gebou was nog nie voltooi toe Hideyoshi in 1598 oorlede is nie. Aangesien Tokugawa Ieyasu daarna die mag oorgeneem het eerder as die erfgename van Toyotomi, was die gebou nooit heeltemal voltooi nie.
Senjokaku is opvallend yl, sonder behoorlike plafonne en 'n voordeur. In 1872 is die onvolledige gebou opgedra aan die siel van die stigter, Toyotomi Hideyoshi, wat sy huidige godsdienstige funksie bly. Aangrensend aan Senjokaku staan ​​'n kleurryke pagode met vyf verdiepings wat oorspronklik in 1407 gebou is, voor die heiligdom self.
Naby Hiroshima: Itsukushima, die heiligdom wat op stelte gebou is en sy reuse torii -hek.
The building's architecture today retains the marks of the late Heian period (794 - 1185), where the vermilion color and thatched roofs date. Despite the fact that the building has been destroyed several times, notably in 1555, to mark a military defeat and the conquering of the region, it has always been rebuilt identically and can still be seen today in its purest form. Die huidige torii gate dates from 1875, but the first one was built in 1168. It is no less than 16 meters high and weighs 60 tonnes. Its four unusual uprights provide it with extra stability on its sandy foundations.