Die volgende artikel sluit in 'n onderhoud met MARGARET J. WHEATLEY wat op vyf kontinente as een van die voorste bestuurskonsultante in die wêreld erken word. Wanneer sy praat oor die ontrafeling van organisatoriese kompleksiteit, luister leiers van instellings so uiteenlopend soos die Amerikaanse leër en die meisiesoekers, Fortune 100-korporasies en -kloosters, met opgetrek aandag. Daar is intelligensie en mag in haar woorde; hulle maak sin in vandag se markekonomie. Daar is ook deernis, want sy verstaan ​​die vrees en hulpeloosheid baie van vandag se leiers, terwyl hulle die fiskale gode stry wat in die siel van die een-en-twintigste-eeuse bedryf gnuf. Met onwrikbare toewyding tot niks minder as die omskakeling van die argaïese praktyke wat moderne handel regeer, dring hulle dringend aan om aktief betrokke te raak in gesprekke wat ons gevoel van hoop herstel, om binne te kyk en saam te werk met ander om ons professionele lewens te genees.
As voorsitter van die Berkana Instituut, 'n liefdadigheidswetenskaplike, opvoedkundige en navorsingsfonds, reis Meg tans die wêreld met haar idees oor hoe organisasies suksesvol kan groei en hulself kan onderhou. Sy het begin met haar loopbaan as onderwyser en administrateur in die openbare skole wat in die Vredeskorps in Korea gedien het. Daarna het hy 'n MA in Kommunikasie en Stelseldenke van die Universiteit van New York en 'n doktorsgraad in Administrasiebeplanning en Maatskaplike Beleid van Harvard verdien. Sy was op die fakulteit van die Marriott School of Management aan die Brigham Young Universiteit en by Cambridge College, Massachusetts, dien as mede van die World Business Academy en was adviseur van die Fetzer Institute's Fellows Program. Sy is ook die moeder van twee tienersons en vyf stiefkinders, en ouma van dertien kleinkinders.
Meg se huidige werk is eintlik die uitgroei van haar lewenslange fassinasie met wetenskap en geskiedenis. In 1992 is haar bekroonde boek, Leierskap en die Nuwe Wetenskap, gepubliseer. Die boek het 'n baanbrekende benadering tot die genesing van organisatoriese chaos uiteengesit, een wat ontwikkel het uit haar studie van kwantumfisika, evolusionêre biologie, organiese chemie en chaosteorie. Geanker in die fundamentele universele beginsels wat die ontwikkeling van alle lewe beheer, sien hulle organisasies as dinamiese, lewende sisteme wat deur betekenis en verband gekoester kan word. Haar idees het haar die lof en respek van kollegas, voorste uitvoerende hoofde en entrepreneurs in elke veld van professionele strewe gewen.
Meg se studie van die nuwe wetenskap het haar ook gelei tot 'n dieper begrip van Gees, 'n begrip wat elke aspek van haar lewe en werk bewerkstellig. Sy is 'n vurige geestelike soeker met 'n groot eerbied vir die lewe. Alhoewel sy nou Tibetan Boeddhisme gebruik, het haar blootstelling aan 'n verskeidenheid geestelike tradisies haar gelei tot 'n waardering vir die eenheid en orde wat net onder die kompleksiteite van die moderne wêreld lê.
Ek het eers gehoor van Margaret J. Wheatley deur middel van 'n vriend wat haar werk met 'n nabye godsdienstige ywer geprys het en my aangemoedig het om haar boek te lees. Ek was destyds knie-diep in my navorsing vir hierdie boek, so ek het sy aanbeveling geslaag. 'N Paar weke later het hy en twee ander vriende in die loop van een naweek so ernstig oor Meg se idees gepraat dat ek hierdie keer besluit het om aandag te skenk. Dis toe dat ek besef het wat die kragte wat my deur my vriende vertel het, was dat Meg vir hom 'n wonderlike persoon sou wees om met hierdie boek te praat.
Ek het die volgende dag met Sarah Eames, Meg se toegewyde assistent, begin praat. Soos dit blyk, sou Meg Wheatley, wêreldreisiger, "in toevallig" in San Diego - in my eie agterplaas - op drie maande in 'n internasionale bestuurskonferensie wees. Sarah het 'n vergadering vir die einde van die konferensie opgestel en genadiglik vir my gereël om Meg se keynote-adres by te woon sodat ek in haar woorde "Meg in aksie kon sien." Hierdie emosionele vrygewigheid het elke kontak wat ek met Meg en haar organisasie gehad het, gekenmerk.
Drie maande vlieg deur. Ek lees Meg se boeke en stel 'n lys vrae voor om ons komende gesprek te saad. Op die oggend van die keynote-adres, het ek die gedagte om my losbandjie by my te bring op die kans dat sy my die dag kan ontmoet. Ek stamp my toerusting in die kar van my motor, ry na die hotel waar die konferensie gehou word, en maak my pad deur sy tony-korridors na 'n groot bymekaarmaak kamer met bestuurders. Ek skuif in 'n leë stoel in die agterkant van die kamer net soos die openingspreker sy opmerkings begin. 'N Kunstenaar staan ​​saam met haar terug na die gehoor op 'n hoek van die verhoog en maak 'n prentjie, 'n teken van haar indrukke van die spreker se boodskap. Musiek speel as ons deelneem aan "speletjies" wat spesifiek ontwerp is om die effektiwiteit van kompleksiteit met ons hele brein te demonstreer. Almal sit in 'n nabye kinderagtige wonder wanneer al hierdie kreatiewe elemente meesterlik vasgebind is aan die harde kernrealiteite van moderne sake.
Vergadering Meg (Margaret J. Wheatley)
'N Lang vrou met gewaardeerde geloofsbriewe stap tot by die platform en stel Meg bekend. Sy praat nie net van haar as 'n internasionale bestuurskonsultant nie, maar ook as digter en geestelike krag. 'N Donderende appelroodjie gaan haar voor, terwyl sy die verhoog neem, 'n vrou van middeljarige jare wat my van 'n eikeboom herinner, in gedagte en hart, 'n bergstroom. Sy loop heen en weer oor die verhoog terwyl sy praat, die soom van haar lang, grondkleurige rok wat agter haar vloei - hardloop eintlik om tred te hou met haar. Sy praat stadig, doelbewus, met geen aantekeninge nie. Haar woorde beweeg so maklik soos haar asem in en uit haar liggaam vloei.
Sy praat oor hoe ons in die middel van chaos ons grootste uitdaging is om in ons eie goedheid te glo; hoe ons almal bang is vir verandering; hoe moet die leiers geduld, vergifnis en medelye toon wanneer vrees daaraan toetree; hoe ons chaos met nederigheid moet benader eerder as blameer en ontkenning. "Sal dit nie help om te weet dat almal in die kamer hier vandag so verward en angstig is soos jy?" vra sy. "Kan ons ons individuele pyn nie vergemaklik as ons saam in die duisternis van organisatoriese lewe ingegaan het nie?"
Meg reciteer 'n Gary Snyder gedig wat ons dring om te "gaan lig", dan bied 'n oefening aan wat die genesende krag van luister aanskou - regtig luister - na ander. Sy sluit haar keynoot met 'n ander gedig deur Mary Oliver. Vir 'n oomblik vergeet ek dat ek by 'n bestuurskonferensie is. Die kamer is nog steeds amper meditatief.
Na 'n paar minute blaas ek deur die tafels van rustige bestuurders na die sprekersplatform en stel myself voor vir Meg. Sy glimlag terwyl ek my hand uitsteek en vertel my hoe sy my die oggend probeer bereik het om te sien of ons die vergadering kon verander. Haar glimlag vererger soos ek haar vertel hoe ek 'n laaste intuïsie gevolg het om my opname-toerusting saam te bring. Ons wedersydse verrassing en dankbaarheid oor hoe goed dinge uitwerk, is die voorpunt in wat 'n maklike verband word. Ons reël om later daardie dag te ontmoet.
Ek gryp middagete, hersien my notas, ry dan die hysbak na die aangewese hotelpakket en stel my opname-toerusting op. 'N Oorsig van vergaderings en verskeie oproepe later, sluit Meg by my in vir ons gesprek. Vir wat ons nie bekend sal wees nie, sal ons eerste gesprek word. Halfpad deur die tapering, sien ek 'n probleem met my opname toerusting. Ek speel 'n gedeelte van die band weer; Dit lyk goed, so ons gaan voort. Ek beplan om na die band op pad huis toe te luister. As iets verkeerd is, dink ek aan myself, miskien sal Meg bereid wees om my die volgende dag te ontmoet soos ons oorspronklik beplan het. Terwyl ek die hotel verlaat, haal ek my telefoonboodskappe op en vind uit dat my tannie dood is. Dae later, wanneer ek onthou om die band te kyk, ontdek ek dat dit wel gebrekkig is. Teen daardie tyd het Meg teruggekeer na Provo, Utah.
Aanvanklik is ek geskok, dan lag ek. Ek moet hierdie chaos en kompleksiteit benader met, soos Meg raad, nederigheid. Daarom gee ek my ontsteltenis, my vrees en my trots uit, en e-pos Sarah om haar te vertel wat gebeur het. "Kan ons saamwerk om 'n manier te vind om die onderhoud te herhaal?" Ek vra. "Ek sal gaan waar Meg ook is, wanneer sy vry is." Ons besluit uiteindelik dat die beste kursus is om die tweede onderhoud per telefoon ses weke later te doen wanneer Meg Kersfees is.
Ek is bly dat ek die geleentheid gehad het om by Meg te wees, om haar persoonlik te sien, aangesien daardie verband my help om my in haar teenwoordigheid te plaas wanneer ons telefonies praat. Teen die einde van ons gesprek, is ek weer bewus daarvan dat ek nie by iemand hoef te wees om 'n maatskappy by hulle te hou nie. Ek begin met 'n verskoning vir enige ongerief wat dit vir haar veroorsaak het en spreek my waardering uit in haar bereidwilligheid om weer met my te praat. Sy lag en vertel my sy dink dit het gebeur omdat die heelal haar wou sê wat sy nie in ons eerste gesprek gehad het nie. Met dit in gedagte begin ons.
Iets wat my regtig oor haar boek bemoei het, is haar beskrywing van die heelal as 'n onsigbare web van verwante verhoudings wat ryk is aan betekenis en orde. Haar keuse van woorde is nie anders as die taal teoloë gebruik om te praat oor die eenheid van God bewussyn nie.
Die Interverwantheid van Al die Lewe
Ek vra haar vir haar gedagtes oor die verhouding tussen wetenskap en godsdiens.
"Een van die maksimumpunte wat ek gereeld gebruik, alhoewel ek nie weet of dit van Heisenberg of Einstein kom nie, is:" Ons sal nooit die wetenskap kan gebruik om die bestaan ​​van God te bewys nie, want die wetenskap sal op jou verander. " En omdat die ervaring van bewussyn so intiem en persoonlik is, kan dit nie herhaal of statisties gemeet word in 'n laboratoriumomgewing nie. Ek word steeds duideliker in my eie gedagtes dat ek nie regtig wil hê dat die wetenskap in staat sal wees om die Heilige te verduidelik nie Ek dink eintlik dat die maniere waarop ons toegang tot gees het, presies moet wees wat ons in die wetenskaplike metode moet inkorporeer om 'n beter begrip van die lewe te kry. Ek dink dit is wonderlik dat die nuwe wetenskap die interafhanklikheid van alle lewe kan verduidelik. mense verstaan ​​hierdie teorieë is om hulle in aanraking te bring met hul eie intuïsie sodat hulle 'n gevoel van die Heilige kan voel - die dinge wat die wetenskap nie kan verduidelik nie - binne hul organisasie en binne hulself. "
Toe sy by die konferensie gepraat het, het ek opgemerk haar vermoë om konsepte soos intuïsie en deernis te begryp, en dit moes aan 'n gehoor wat ek gedink het, ondankbaar sou wees vir sulke dinge. Dat sy dit met gemak doen, sê baie oor haar vaardigheid as spreker. Dit sê ook baie oor die ontvanklikheid van haar gehoor. Ek vra haar of sy dink dat daar universele is van die ervaring van bewussyn, genoeg gemeenskapsmaatreëls om die basis te vorm vir 'n "taal" wat ons almal kan reageer ondanks ons geïndividualiseerde persepsies en oortuigings.
"O beslis. As jy die mistieke literatuur van al die groot tradisies lees, vind jy soortgelyke woorde om die onverklaarbare ervaring van 'almal' te beskryf, maar ook 'een'. Ek glo dat bewustheid 'n universele ervaring is, maar een wat slegs deur hoogs individuele ervarings verklaar kan word. "
Omdat ons elkeen 'n intieme verhouding met ons God het?
"Op die oomblik." sê sy nadrukkelijk.
Hoe sou jy God definieer?
"Ek dink aan God in terme van die gevoelens wat ek het in die teenwoordigheid van wat ek heilig of heilig beskou. Daardie gevoelens sluit ware geluk in - vreugde is die regte woord - 'n gevoel van uitbreiding, 'n gevoel van verborgenheid. Daarbenewens, Ek dink ek is 'n mooi slordige teoloog. ' Sy lag.
"Ek het ook 'n eklektiese stel oortuigings wat op een of ander manier in my persepsie van God pas: Ek glo daar is 'n Intelligensie of Gees op die werk in die heelal buite ons eie wese wat ons lei. Ek glo diep in Karma. En ek glo ons elkeen. Wees besonder geskenke wat ons verantwoordelik is om terug te gee aan die geheel. Miskien sal hierdie konsepte mettertyd in sommige georganiseerde teologie bymekaar kom, maar dit werk nou vir my. Ek besef sommige van hierdie oortuigings is teenstrydig, maar vir mense soos ek wat lief is om te ondervra, teenstrydighede is voer vir my nuuskierigheid. Sonder teenstrydighede, dink ek ons ​​kan rigiede fundamentaliste word en ophou vra.
Ek het dikwels gedink aan konflik as 'n impuls vir groei - maar nooit teenstrydig nie. Teenstrydigheid is subtieler, soos die sandkorrel in die oesterdop, die irritasie wat uiteindelik aanleiding gee tot die pêrel. Meg blyk haar teenstrydighede liggies te hou. Sy is sterk en sensitief, baie nuuskierig, maar heeltemal op sy gemak sonder om te weet. Ek is geïnteresseerd in meer weet oor haar agtergrond, hoe sy tot hierdie punt gekom het. Was sy opgevoed in 'n geestelike omgewing?
"Ek was opgevoed in 'n Joods-Christelike huis. My moeder was Joods maar het na die Christendom omgedraai toe sy met my pa getrou het. Ek het 'n wonderlike Joodse ouma gehad wat 'n aktiewe Sionis op die wêreldtoneel was. om te help om die staat van Israel te skep. My pa was Engels, 'n heidense van hart, 'n Sjintoïstiese in die sin dat hy geglo het dat die hele natuur lewend en gevul was met Gees.
"As 'n jong volwassene, het ek twee jaar in Korea gewoon en was baie getroud op Konfúsie en Boeddhisme toe ek daar was. Tydens die '60's en' 70's het ek betrokke geraak by sommige radikale teoloë in die Christelike tradisie. Toe het ek 'n ernstige student van Die kursus in wonderwerke. 'N Paar jaar later het ek met 'n Mormoon getrou en die teologie vir 'n rukkie beoefen. Ongeveer vier jaar gelede het ek Tibetan Boeddhisme ontdek, wat my diep omvorm het. Dis nou my primêre geestelike praktyk.
"Al hierdie soektog het my gelei om te verstaan ​​dat niemand geloof, geen dissipline, geen werkstitel of politieke party of enige vak waarin ons onsself betree nie, groot genoeg is om almal van ons te hou - of vas te hou wat nodig is om word vandag in die wêreld deur middel van elkeen van ons. Ek glo ons is almal hier om die verskillende denkstyle in elke veld - geestelik en akademies, bymekaar te bring.
Het jou studie van die nuwe wetenskap jou denke beïnvloed?
"Dit het my eintlik teruggevoer na die geestelike tradisie, om Boeddhisme sowel as teologieë soos skeppingsgeestelikheid en ander nuwe vorme van vreugdevolle uitdrukking van die Gees te verken. Ek het gesien - veral deur bioloë en fisici - dat daar was 'n diep bestelde heelal, 'n voorrang van verhoudings en 'n groot, onstuitbare kreatiwiteit wat hierdie heelal kenmerk. Elkeen van hierdie begrippe is goed verklaar in die geestelike tradisies vir millenniums.
"Die gruwels van die twintigste eeu het ook my denke beïnvloed, en hulle het my baie geopenbaar oor die onvermydelikheid van die menslike gees. Die Holocaust - enige van die volksmoord in hierdie eeu - het die menslike gees tot die uiterste gestoot. En ons het oorleef! "
Zainab Salbi se verhaal van die Rwandese vrou wat vyf weeskinders aanvaar het nadat sy haar kinders in 'n kerkmoord verloor het, is nog vars in my gedagtes, en ek deel dit met Meg. Ons praat 'n rukkie oor hierdie vrou en ander wat in die midde van wreedheid nie kontak raak met wat vir hulle belangrik is nie.
"Ek vertel so dikwels stories soos dit," sê Meg. "Hulle is so belangrik, veral in hierdie land waar ons glo dat mense in staat is om hulleself uit te brei of geestelike vrae te stel slegs nadat hul primêre behoeftes vir skuiling, kos en veiligheid nagekom is. Ek glo nie dit is waar nie. is in staat tot grootheid en adel en vrygewigheid die hele tyd - selfs in die midde van ons grootste lyding. "
In Leierskap en die Nuwe Wetenskap beskryf jy 'n gesonde organisasie as een wat in staat is om aan te pas by die eise van die oomblik, is veerkragtig en vloeibaar, het orde, vennote met ander, is oop vir verskillende soorte inligting, selfs inligting wat uiteindelik wees ontstellend - en het ook 'n stabiliteit wat uit 'n immer verdiepende sentrum kom. Ek is geïnteresseerd in hoe soortgelyk jou beskrywing van 'n gesonde organisasie is aan die beskrywing van die selfaktualiserende individu.
'Ja, dit is, maar ek verkies die frase' 'n verdieping van identiteit 'eerder as' self-aktualisering ', want ek dink dit verduidelik beter wat vanuit 'n geestelike perspektief aangaan. Wat ons krag gee, wat gee ons die vermoë om voort te gaan tot sulke gruwelike omstandighede is 'n diep sentrering. Dit maak nie saak of ons praat oor 'n individu, 'n organisasie of nasie nie. As ons 'n gevoel van die plek in ons het waar ons onsself ken en vertrou, is dit 'n plek wat duidelik oor wat ons staan ​​en wat belangrik is vir ons lewe, waar daar altyd 'n gevoel van vrede is, dan kan ons die enorme verskuiwings wat rondom ons gebeur, weerstaan ​​en weet watter aksie gepas is om te neem. Ons reageer nie in die oomblik nie of voel soos 'n slagoffer van omstandighede.
"Dit sal lekker wees as organisasies sowel as mense hierdie verdiepingsentrum gehad het. Ek moet sê dat in die jare sedert ek daardie woorde geskryf het, organisasies minder kans het om selfs op te let waaroor hulle graag wil staan ​​omdat ons kultuur verskuif het meer van sy aandag om geld te maak en vinnig te gaan, nie om te dink aan die sentrums nie. Die kapitalistiese waardes wat ons nou organiseer, maak dit moontlik om 'n maatskappy te skep wie se enigste vereistes is om baie geld aan sy aandeelhouers terug te gee en goed te lyk. vir die kwartaal. Daar is geen gedagte oor langtermynontwikkeling nie. Die finansiële druk veroorsaak absolute verwoesting op enige leier se vermoë om 'n organisasie te skep wat oor sy mense dink. "
Hoekom mense miserabel is in hul werk
Dit kan hoekom so baie mense miserabel is in hul werk of om hul eie maatskappye te skep.
"Presies. Ek dink dat, vanaf 'n hoër vlak, wat ons nou in die wêreld sien, is die einde van 'n baie vernietigende gedagte-vorm: een wat kampioene gierigheid, mededinging, individualisme en die manipulasie van die wêreld of wêreld hulpbronne vir Die voordeel van die min. Dit is nie hoe die wêreld werk nie. Ek glo ook dat ons 'n tydperk betree waarin ons die uiteindelike waarde en betekenis van hierdie soort gedrag bevraagteken. Mense vra hulleself: 'Wat is dit alles vir ? "Hoekom werk ek langer en harder? "Hoekom word ek meer gestres?" "Hoekom kan ek nie snags slaap nie?" Hoekom val my kinders van my af? '' Hoekom ken ek my bure nie eens nie? ' Hierdie bekommernisse begin om in ons bewussyn te verduister. Vernietiging is pynlik, maar bevraagtekening is goed. Ons moet die ou vra, sodat die nuwe gebore kan word. "
Dink jy betekenis ontstaan ​​uit pyn?
"Ek dink dat die betekenis kom uit die besef dat ons vinniger en vinniger oorskakel vir iets wat dan homself as betekenisloos openbaar - soos om alles te offer om u kinders 'n hoë lewenstandaard te gee, dan verloor u huwelik of u verbintenis met u familie omdat jy nie die tyd het om met jou maat te praat of om te besef dat dit nie saak maak hoe jy vir 'n maatskappy werk nie, hulle is net so geneig om jou as nie te brand nie. Wat vandag in ons grootste organisasies gebeur, is heeltemal kranksinnig. Ek glo dat betekenis ontstaan ​​wanneer ons tyd maak vir verhoudings binne ons huise en organisasies, wanneer ons gemeenskap ontwikkel, wanneer ons ander goed behandel en wanneer ons in kontak bly met ons eie sentrum. "
Hoe skep jy betekenis in jou lewe?
"Deur werk te doen, word ek deur die Gees aan my gegee om te doen deur werk te doen wat die lewe my gegee het om te doen, werk wat 'n diep geestelike wortel het, wat die waansin in die wêreld kan keer. My werk gaan oor mense rondom die wêreld sodat hulle organisasies wat gesond en bewoonbaar is, weer kan instel of herskep, wat sinvol is, wat georganiseer word rondom lewensverminderende waardes eerder as wins.
"Maar met 'n geestelike praktyk voed ek meer as enigiets anders wat ek doen. Ek het al jare lank mediteer. Dit hou my gegrond gedurende die dag. Nou kan ek die meditatiewe toestand in vergaderings uitroep - net vir 'n oomblik terugsit , en daar is ek. Daaglikse meditasie, werk met mantras en herhalende gebede, oefen gedagtes in elke wakker uur - dit is die dinge wat dit moontlik maak vir my om vreedsaam te wees in die midde van al hierdie gekheid. "
Sy steek 'n oomblik stil en sê dan: "Soos die meeste mense, alhoewel ek besef hoeveel ek uit die daaglikse geestelike praktyk kry, is daar tye wanneer ek heeltemal laat gaan. Dis eers wanneer ek begin sien dat ek nie voel vreedsaam, dat ek kwaad word vir dom dinge of 'verloor dit' meer dikwels, dat ek terugkeer na my daaglikse oefening. Soms is dit moeilik om daarby te bly, selfs wanneer jy weet hoe wonderlik dit is. Ek het eenkeer met sommige Boeddhistiese monnike gepraat oor dit en hulle het my vertel dat hulle dieselfde ding ervaar. Ek dink hierdie ebbe en vloei is deel van die geestelike reis. "
U het genoem dat u met mantras en herhalende gebede werk. Het jy 'n gunsteling wat jou help om weer in kontak te kom wanneer jy dit ontkoppel?
"Hulle verander na gelang van wat ek studeer of werk. Een van my konsekwente gunstelinge is van The Course in Miracles: 'Leer net liefde, want dit is wat jy is.' Ek het dit al baie keer aan myself gesê, veral as ek in 'n moeilike situasie met 'n ander persoon is. 'N Ander een waarvoor ek jare lank staatgemaak het, is: "Asseblief, God, laat my dit deur U oë sien." Alhoewel ek glo nie noodwendig in 'n God wat 'n menslike vorm het nie, en sê dat dit my 'n hele ander perspektief op die situasie in my gesig staar, 'n veel groter perspektief. Ek het hierdie gedagtes gebruik as ek myself begin voel kwaad vir my kinders sowel as in die middel van 'n besigheidsvergadering. Elkeen neem net 'n paar sekondes om te sê, en elkeen heeltemal verskuif die dinamika van die situasie vir my. "
Daar is verhoudings waarna ek besig is om te sien, deur God se oë te sien, sal dit my goed dien. Soos baie vroue, verhoudings verhoudings met my 'n groot reservoir van betekenis. Hoe goed ons moeder of vennoot of omgee vir 'n ander - of versorg word deur ander - kan 'n kragtige houvas hê op ons selfdefinisie. Vind jy dit waar te wees?
"Ja, maar ek dink dit gaan selfs dieper as dit. Een van die insigte wat ek gekry het van kwantumfisika, is dat daar niks bestaan ​​as 'n onafhanklike entiteit, sonder verband met iets of iemand anders nie. Verhouding is nie noodwendig met iemand anders nie. Ons kan 'in verhouding' wees met 'n idee, 'n boom, met God, met enigiets. Wat ookal die verhouding, dit roep jou uit jouself en, op een of ander manier, roep meer van wat binne-in jou is. '
Omdat dit 'n aspek van jou self weerspieël.
"Omdat jy in verhouding met die ander is, vereis jy dat jy 'n deel van jouself bywoon om iets heeltemal nuwe te skep. Wanneer twee energieë of elemente kombineer, vorm hulle 'n nuwe persepsie of entiteit. 'N Roos is iets wat ons sien as gevolg van elke ander element in die heelal. As daar nie sonlig was nie, as daar geen vuil of water of evolusie was nie, sou die roos nie bestaan ​​nie. As jy enige element in daardie verhoudingsproses wegneem, vernietig jy die moontlikheid dat daar ooit sou wees 'n roos. Alles bestaan ​​as gevolg van alles anders in die heelal. Boeddhisme noem hierdie 'afhanklike mede-ontstaan'.
So dra ons verhouding met alles in die heelal by tot wie ons is; Ons is wat ons is omdat alles anders is wat dit is.
"Ja. Dit is een van die maniere waarop die Boeddhisme die onderlinge verband van alle lewe verduidelik. Ons sou regtig nie hier wees nie, behalwe dat alles hier is."
Dan volg dit dat ons verhoudings nie net bepaal wie ons is nie, hulle ondersteun ons en is integraal vir ons bestaan.
"Ja." Nadat jy hieroor begin dink het, "verduidelik Meg." Dit maak perfek sin. As jy hierdie begrip kontrasteer teen die manier waarop ons die lewe ervaar - veral in Amerika waar ons kampioen ruige individualiste wat niemand nodig het nie, is dit Dit is maklik om te sien hoe krankzinnig ons huidige slypskakelpraktyke is. Nie een van ons is werklik selfversorgend nie. Al is jy 'n kluizenaar in 'n grot, is jy steeds afhanklik van die elemente, plante en diere. "
Verhouding Kwaliteit Providing Betekenis in ons lewe
Is dit die verhouding of die kwaliteit van die verhouding wat betekenis in ons lewens skep?
"In elke verhouding het ons 'n keuse: om liefde of skeiding te kies, om liefde te kies of om te kies vir haat of vrees. As ons selfbeskerming kry en glo dat ander ons beseer, vlug ons van hulle of ons bou 'n versperring tussen ons en hulle, want ons dink dit sal ons oorlewing verseker. In werklikheid word ons almal verminder deur hierdie dade. "
En verbeter deur hoe ontvanklik en liefdevol ons is.
"Absoluut," sê sy.
In die komende weke. Ek herhaal hierdie idee van afhanklike mede wat dikwels voorkom. Dit is kos om te dink. Haute cuisine, eintlik. Dit laat my voel dat ek deel is van iets groot, dat ek aan die hele wêreld behoort. Ek verstaan ​​my verantwoordelikheid teenoor ander meer diep: om gehalteverhoudinge met alles in my omgewing te skep sodat meer kwaliteit, meer liefde, teenwoordig is in die wêreld. Wat evolueer uit hierdie soort verhoudings is 'n soort goddelike wederkerigheid, 'n gee en ontvang van die beste en hoogste van 'n mens se self en van ander, 'n interverwantskap wat uiteindelik 'n uitdrukking van omnipresensie word, 'n werklike vennootskap met god.
Ek sit daar en luister na Meg aan die ander kant van die telefoon. Ek maak 'n ander konneksie: Ek besef dat die verhouding ook moet bydra tot die antwoorde op vrae soos: "Wie is ek?" 'Hoekom is ek hier?' "Wie kan my die pad wys?" Ek vra vir Meg hoe sy hierdie vrae sal beantwoord.
"Ongeveer tien jaar gelede het ek 'n paar notas gemaak vir 'n toespraak, en ek het myself drie vrae op 'n stuk papier geskryf. Die eerste vraag was:" Wie is ons? " Die tweede was 'Wie is God?' En die derde was 'Hoe werk die heelal?' Ek kon hulle dan nie antwoord nie en ek kan hulle nie nou antwoord nie, maar oor die jare hou hulle hul aan my voor as die vrae wat ek nodig het om te bly dink as deel van my geestelike reis.
"Wat ek wel weet, is dat elkeen van ons 'n ewige wese is. En dat ons natuurlike uitdrukking liefde is. Enige ander uitdrukking wat ons in vind, is net 'n skepping van ons ware identiteit. Ek glo in reïnkarnasie dat ons terugkom tot ons word wakker aan die bewustheid van wie ons werklik is. En dit word wakker, en ek beskou dit as die doel van die lewe.
Sy staak vir 'n oomblik en sê dan: "Een van die groot dinge wat ek van Tibetaanse Boeddhisme geleer het, is dat ons nie vir onsself verlig nie, maar ons kan ander help om wakker te word, ander te help om hul moeilikheid en moeilikheid te verhoed. Heeltemal anders as wat ons hier in ons kultuur het, waar ons meestal dink in terme van 'Ek is beter as wat jy is' of 'Ek sal verlig wees voor jy is.'
Dit is daardie mededingende ding.
"Ja. Daar is 'n groot, goeie Boeddhistiese praktyk om te bid dat ander wakker sal word voordat jy dit doen. Jongen! Verander dit ooit jou verhouding met die mense wat jou bug! Jy begin om te vra: 'Wat kan ek doen wat sal help hulle?' Dis 'n baie kragtige meditasie. '
Hoe sal jy die vraag beantwoord: "Wie kan my die pad wys?"
"Wel, wanneer jy dink dat jy hier is sodat ander kan wakker word, besef jy dat daar deur die eeue heeltyd groot, geestelike mense gewek is wat hier is om die res van ons wakker te maak. Hierdie groot wesens is beskikbaar as ons onderwysers. "
Grootes uit alle tradisies?
"Ja. Ek glo dat hulle onderrig op hulle vlak een universele wortel is. Ek vertrou op onderwysers van baie tradisies, of hulle in vorm of bewussyn is."
Is dit jou mentors?
"Mentoring neem dit net nie vas nie. Ek raaksien wat ek van hulle kry in terme van absolute leiding gebaseer op hul ervaring om te bereik wat hulle wil hê ons moet bereik. Hulle is my geestelike onderwysers. Hulle kan soms taai wees, tricksters Wie gaan die onderkant van jou onderkant uit trek, maar hulle motief is altyd om jou 'n bietjie te produseer om jou te help groei. Sodra jy dit verstaan, kan jy hul laster verdra.
Onlangs het jou professionele rigting verskuif en jy het begin om meer op gesprek te fokus as 'n instrument om mense te help om te ontdek waaroor hulle regtig omgee. Wat het die verskuiwing gemotiveer?
"Ek dink mense benodig meer tyd om net te dink, om te verken wat vir ons sinvol is, om met ander te verbind. Dit is regtig ontbreek in ons kultuur vandag en ons is almal so honger daaraan. As ek my stories deel, kom iets sinvol voor almal betrokke. Nader verhoudings, nuwe idees, die moed om in die middel van die uitdaging op te tree - dit kom alles voor wanneer ons met ander mense gesig en gesig praat. Ek glo dat die gesprek 'n geskenk is wat ons elkeen kan gee. ander. "
Jy het eenkeer geskryf, "Ek verlang metgesel, nie mededingers nie, wat saam met my sal vaar deur hierdie raaiselagtige en skrikwekkende wêreld." Met wie vaar jy? Met wie deel jy jou geestelike lewe?
"Ek wou eenmaal deel van 'n geestelike gemeenskap wees, maar ek het dit eintlik nie meer nodig nie. Ek het sekere boeke waarmee ek werk en staatmaak op boeke wat ek willekeurig kan oopmaak en nuttige leiding op die bladsy voor my kan vind. Ek het 'n paar baie goeie vriende met wie ek praat. Wanneer ons praat, is dit natuurlik dat ons dinge in 'n geestelike perspektief stel. Ons het nie almal dieselfde geestelike raamwerk nie, maar dit is goed. Diversiteit is belangrik. Dit is baie lekker om kwessies uit verskeie perspektiewe te verken. As ek nuuskierig bly en van my eie sekerheid ontslae raak van wat ek dink 'n vriend moet doen, as ek haar nie oordeel nie, as ek vasstel dat dit nie nodig is nie om te weet wat aangaan, as ek net die raaisel met haar verken en laat die raaisel ontvou, kom ek uiteindelik na 'n plek waar ek sien dat daar baie verskillende maniere is om na enige situasie te kyk. '
Die uitdaging om in die oomblik te lewe
Was dit 'n uitdaging vir jou om te leer hoe om so te lewe, om deel te neem aan dinge soos hulle ontvou om meer "in die oomblik" te leef?
"Dit het minder geword van 'n uitdaging en meer van 'n avontuur. Dit het 'n paar jaar geneem om gemaklik te voel omdat ons nie geweet het nie, want ons kultuur beloon ons vir wat ons weet. Dit is soveel lekkerder as ek loslaat wanneer ek bereid is om Wees verbaas eerder as om bevestig te word in my vooropgestelde idees van wat moet wees. "
Dit klink soos 'n goeie definisie van geloof.
"Dis deel daarvan," reageer sy deeglik. 'N Ander deel is in Gees gelowig en glo dat deel van die verrassing is dat Gees nie altyd werk soos u dink nie.
Die waarheid agter haar woorde laat ons albei lag.
Ek hou regtig van hierdie idee, sê ek, om bereid te wees om verbaas te wees. Die gevoel van avontuur wat dit veroorsaak, is 'n goeie manier om die simptome van die naderende chaos te diffundeer: die verstandelike vervaging, die tande knip en spykerbyt, die mengmeester wat die derm slyp. Jy het een keer chaos gedefinieer as 'n stelsel wat tussen die dood en transformasie op 'n kruispad staan. ' Dit is 'n wonderlike beskrywing van wat regtig aangaan, een wat ook baie soos wat in die mistieke literatuur verwys word, as 'n "donker nag van die siel" klink.
"Ja, dis presies dieselfde. Een is wetenskap en die ander is geestelike tradisie."
Het u al ooit hierdie ondervinding gehad en, indien wel, hoe het u dit deurgemaak?
'' Donker nagte van die siel 'is iets waarvoor ek nou voorbereid is, want ek besef dat hulle deel van die proses is van 'n nuwe manier om iets te sien, 'n nuwe manier om in die wêreld te wees. Kan nie verander nie, ek kan nie verander in die maniere waarop ek wil as ek nie bereid is om deur die donker gedeeltes te gaan nie. Groei en nuutheid is net beskikbaar aan die ander kant van chaos.
"Ons leef in 'n tyd, sowel in die wetenskap as in die spiritualiteit, wanneer die ou weë ons eenvoudig nie kan gee wat ons nodig het om die res van ons lewens te leef nie. Dinge verander, en deel van verandering is dat ons verouderde maniere van om dinge te doen moet wegval. Om nie te weet wat enigiets beteken nie, onthou waarom jy nog lewe of waarom jy gedink het jy kan iets bereik of waarom jy gedink het iets was van waarde, is 'n verskriklike toestand om in te wees! en voel verwoes en alleen. Dis nie dat jy verlaat word nie - alhoewel jy verlaat word - dit is net dat jy in 'n ander verhouding met die Heilige beweeg. As een van my geestelike beraders, 'n Benediktynse non, het jy eenkeer gesê Ek, 'Die rede waarom jy nie God kan sien as jy so voel nie, is omdat God baie naby jou staan.'
"Ek ervaar steeds hierdie donker tydperke oor elke drie of vier maande," vertel Meg, maar in plaas daarvan dat hulle vir 'n maand bly, duur hulle 'n paar dae. As een voorkom, laat ek dit net gebeur. my pad uit of drink my uitweg of praat my weg. Ek sit net daarby, ek laat dit deur my beweeg. Ek verstaan ​​dit is my voor te berei vir wat volgende sal kom - en dat 'volgende' altyd meer gesond en vreedsaam is en gegrond. "
Is dit wat u in u boek as "die noodsaaklike hart van chaos" genoem het? Het jy bedoel dat chaos lief is en koester of dat dit 'n kernelement van transformasie is?
Sy neem 'n paar sekondes om hieraan te dink. 'Ek dink ek het' kern 'beteken, maar beide interpretasies is interessant. Om te sien dat chaos 'n hart het, as 'n liefdevolle proses, is regtig vreemd aan ons kultuur. Dit is 'n konsep wat baie meer algemeen is vir inheemse mense wat dikwels streng gaan inisiëringsrituele om na die ou te sterf en wakker te word aan die nuwe. In daardie gevalle word chaos as die spilpunt beskou vir die groeiproses. Maar as jy probeer om die wêreld te beheer soos ons hier in die Weste is, probeer om die lewe te gebruik Vir jou eie doel, eerder as om daaraan deel te neem, eindig jy met chaos as jou vyand.
"Chaos kan jou kreatiewe krag op dieselfde manier vrystel as wat die moeder van uitvinding is. Wanneer dinge uiters word, as die ou maniere nie werk nie, dan is dit jou mees vindingryke. As jy wil groei, is chaos 'n As die wêreld of jou lewe verander, moet jy die gedrag, gewoontes, verhoudings en idees gee wat jou nie meer help om die wêreld rondom jou te maak nie. Dit is 'n enorme verhuring. gaan.
"Deesdae is almal besig om vas te hou aan 'n ou vorm van sake wat gebaseer is op hiërargie en voorspelling wat nie meer in ons vinnig veranderende wêreld werk nie. As ons ons tyd spandeer om institusionele vorme te soek wat nie reg is vir die In die toekoms dra ons by tot die skep van die betekenisloosheid waarna ons vroeër gepraat het. Sodra ons dit identifiseer wat aangaan is 'n noodsaaklike voorloper vir nuwe groei, dat dit nie iemand se skuld is nie, ontspan mense eintlik omdat hulle besef dat hulle nie meer hoef te vind uit hoe om vas te stel wat gebreek is. Hulle begin verloof raak oor wat volgende of nuut is. Dit kan vir almal baie kreatief en opwindend wees. "
Daar gesê, is daar enigiets in jou lewe wat jy anders sou gedoen het?
"Wel, ek dink my antwoord is nee. Eintlik is ek nou lief vir my lewe. Ek sou my egskeiding effens anders behandel het in terme van my kinders, hoewel dit 'n baie eerbare, liefdevolle egskeiding was. Maar ek is nie in 'n toestand van spyt oor enigiets, en ek glo beslis dat enige situasie waarin ek betrokke is, my die geleentheid bied om baie te leer, maak nie saak hoe morsig dit is nie. Ek glo nie dat leer noodwendig afhanklik is van enige spesifieke ervaring nie. Leer is altyd beskikbaar. Ons besluit wat die leer is, en die leer verander soos ons groei en verander. "
Wat dink jy is jou grootste prestasie?
"Ek het 'n diep geloof - in menslike hoedanigheid, in die lewe en in die lewe se prosesse en ek het 'n baie diep geloof in God."
Watter raad sal jy aan ander gee?
"Ek hou nie van naamlose, gesigslose raad nie. Ek vra mense om te let op wat hulle aandag trek, wat vir hulle sinvol is en beveel dat hulle daarby bly, wat dit ookal is. Ek glo dit is een van die maniere waarop Spirit praat. Ons kry die aandag wat anders is as wat myne kry, maar ek glo grootliks dat die dinge wat vir elkeen van ons kom, ons s'n is, dit is wat ons veronderstel is om op te let. As ons aandag daaraan gee, sal hulle baie help. ons op ons reis. "
Wanneer alles gesê en gedoen word, hoe sal jy onthou word?
In 'n hartklop sê sy: "Op 'n goeie dag, soos vandag, hoef ek nie onthou te word nie."
Haar woorde ontplof oor die telefoon soos vuurwerk in 'n vierde Julie-lug. Al wat uit my mond kom, is 'n klinkende "Wow!" Sy lag. Sy is so verblind deur haar antwoord soos ek is. Ons verteer elkeen die invoer van haar woorde in stilte, breek dan die stilte met lag. My gedagtes keer terug na haar kommentaar aan die begin van ons gesprek oor hoe sy dink ons ​​tweede rondte het plaasgevind omdat die heelal haar wou sê wat sy nie in ons eerste gesprek aangespreek het nie. Miskien was dit waarna die heelal gewag het.
In Sweet Company: Gesprekke met buitengewone vroue oor die lewe van 'n geestelike lewe
deur Margaret Wolff.
'N dwingende versameling van intieme gesprekke met 14 merkwaardige vroue uit uiteenlopende agtergronde en beroepe, elk met 'n geestelike lewe wat hulle voed en dien as 'n betroubare kompas vir hul besluitneming. Elke hoofstuk vertel die verhaal van een vrou se innerlike ontwikkeling in haar eie woorde, en die sosiale, emosionele en professionele vervulling bied haar geestelike toewyding aan haar.
Margaret Wolff, MA, is 'n joernalis, storieverteller en afrigter wie se werk vier vroue se groei en ontwikkeling. Sy het grade in Kunsterapie, Psigosintese, en Leierskap en Menslike Gedrag. Haar 25-jaarloopbaan sluit in die skryf van talle nasionale en internasionale publikasies, en ontwerp en fasiliteer oor 250 werkswinkels, retraites en opvoedingsprogramme.
Margaret J. Wheatley (Meg Wheatley) het haar MA in stelsels denke van die Universiteit van New York en haar doktorsgraad van die Harvard Universiteit ontvang. Gedurende die 1960s het Wheatley in die Vredeskorps in Korea vir twee jaar terwyl hy hoërskool Engels onderrig. Haar praktyk as 'n organisasiekonsultant en navorser het in 1973 begin. Sy het op elke bewoonde vasteland gewerk in "feitlik elke soort organisasie" en beskou haar as 'n globale burger. Sedertdien is sy medeprofessor in bestuur by die Marriott School of Management, Brigham Young University, en Cambridge College, Massachusetts, en het hy as 'n professor in bestuur in twee gegradueerde programme gedien. Sy is die president van die Berkana Instituut, 'n globale liefdadigheidsleierskapstigting. Meg Wheatley het baie toekennings en eredoktorsgrade ontvang. Die Amerikaanse Vereniging vir Opleiding en Ontwikkeling (ASTD) het haar een van vyf lewende legendes genoem. In Mei 2003 het ASTD haar die grootste eer toegeken: "Onderskeide bydrae tot leer en prestasie op die werkplek." Besoek haar webwerf by https://margaretwheatley.com
Boek deur Margaret J. Wheatley:
Wie kies ons om te wees ?: Teenoor realiteit, aanspraak op leierskap, herstel van gesonde verstand
deur Margaret J. Wheatley
Hierdie boek is gebore uit my begeerte om ons op te roep tot leiers vir hierdie tyd as dinge uitmekaar val, om leierskap te herwin as 'n edele beroep wat moontlikheid en menslikheid te midde van toenemende vrees en onrus skep. En ek het genoeg geskiedenis bestudeer om te weet dat sulke leiers altyd ontstaan ​​as hulle die nodigste is. Nou is dit ons beurt.
Info / Bestel hierdie boek op Amazon. Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe, 'n oudioboek en 'n AudioCD.
Meer boeke deur Margaret J. Wheatley
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Niemand is 'n eiland: Ons Is bewoners, Nie Deelnemers