Is pandemiese hondjies 'n hondekrisis of 'n gelukkige huishouding? | Magtige natuurlike
Namate die pandemie voortduur, groei mense se begeerte na hondjies. (Shutter)
Aanvanklik was dit toiletpapier en hand skoonmaker. Mense het mettertyd by die huis vasgehou om al die meel. Volgende het die skrikwekkende tekort aan hospitaalventilators en ICU beddens, en uiteindelik entstowwe.
Toe kom die honde.
Jip. A honde tekort. Tog is hulle oral. Parke is vol daarvan. Skuilings is leeg. Aannemingskoerse het gestyg 30 tot 40 persent en pleegorganisasies kan nie tred hou met die vraag nie.
Waglyste want telers is jare lank en veeartse is afsprake bespreek maande vooruit. In die Verenigde Koninkryk word 'n stortvloed gevalle van honde-slapie beskou as die werk van 'nhondjie mafia. " Die altyd deurdringende probleem van hondjiesmeulens en swendelary floreer terwyl mense vir hondjies soek.
Honde is 'n groot deel van my lewe. As medeprofessor in antrozoologie woon ek jaarlikse antrozoologie-konferensies by waarin sommige van die beste honde-gedagtes in die wêreld. Vroeg in my loopbaan het ek 'n vakleerlingskap vir honde-opleiding gedoen, saam met Huckleberry, my Labrador-hondjie, toe beloning-gebaseerde opleiding was aan die toeneem. Ek leer ook a kursus oor honde en die mens se verhouding met hulle. Ek het selfs my man ontmoet terwyl ek met my hond geloop het.
Die gejaag na honde
Die waansin maak sin. Mense wat gekies het om nie 'n hond te hê nie omdat hulle baie ure weg was, kan skielik sedert skool en werk tuis gebeur. En vir baie dit kan permanent wees.
Dit mag eintlik voordelig wees om saam met jou hond te werk. Navorsing toon verhoogde produktiwiteit en balans tussen werk en privaat lewe, ek en kollegas is versameling van data op om verder te verken. Op die heel minste het baie nuwe eienaars nou die tyd gehad om hul nuwe familielid met hulle te oefen - hulle het 'n skeur van die lig in die muur van die pandemie gevind.
Maar om 'n nuwe pup in die huis te bring, is nie altyd 'n goeie idee nie, so aantreklik soos dit ook mag wees vir diegene wat tuisgevang voel tydens toesluit.
Honde bied 'n vars lug, en is een van die min toelaatbare verskonings vir mense om binne te ontsnap. Toe toesluitings begin, kom daar amusante verhale op van desperate mense wat loop opgestopte honde, valse honde en selfs gades aan leibande. Nou, geleende honde en selfs gehuurde honde is 'n ding.
Ongelukkig sal die meeste nuwe hondjies dit wel doen loop nie genoeg, en die baie onverwagte kwessies wat tot gedragsprobleme lei, sal bydra tot gefrustreerde eienaars en afstand doen.
Die eienaarskap van honde is 'n groot verantwoordelikheid
Om baie van honde te weet, is stresvol omdat ek probleme benut. Ek kan my soms nie help om vreemdelinge te vertel dat dit nuut is nie ongeënt hondjies moet nie in 'n park met baie honde wees nie. Ek krimp ineen oor ontstoke eienaars wat aan verstikkings kettings ruk, of ander gebruik soorte straf en verouderde oefenmetodes want hul gefrustreerde honde wil net hardloop en speel.
Daar is reeds 'n styging in honde oorgawe. Dit is deels te wyte aan die impuls van aankope van pandemiese hondjies. Nie verbasend, mense is eensaam.
Maar ons weet nie of honde eensaamheid kan genees nie. Anthrozoologist Hal Herzog sê 'die bewyse is net nie daar nie.'
Herzog se skeptisisme is te verstane, en hy hou vol dat die resultate is nie afdoende nie. "In teenstelling met die eise van die troeteldierproduktebedryf," sê hy, "dui die oorgrote meerderheid studies aan dat troeteldiereienaars nie minder eensaam is nie" as nie-eienaars.
Ongelukkig sal die meeste nuwe pandemiese hondjies nie genoeg loop nie. (Shutter)
Gebrek aan sosialisering
'N Groot bekommernis onder navorsers van honde is dat pandemiese hondjies is nie gesosialiseer word nie, wat noodsaaklik is vir die toekomstige gedrag en emosionele welstand van honde. Baie min eienaars skryf gewoonlik formeel in opleidings- of hondjieklasse, wat ideaal is om sosiale vaardighede te ontwikkel. Vermoedelik sal toesluit hierdie situasie vir hondjies vererger.
James Serpell is dit eens dat dit 'n bietjie epidemie kan veroorsaak. Serpell lei die Honde-gedragsassessering en navorsingsvraelys (C-BARQ) projek aan die Universiteit van Pennsylvania. C-BARQ is 'n aanlyn-opname-instrument wat eienaars 'n evaluering van hul hond se temperament en gedrag gee. Tot dusver het dit gestandaardiseerde inligting oor die gedragsnorme van rasegte en gemengde rasse vir meer as 60,000 XNUMX metgeselle honde opgelewer.
Terwyl die verkryging van 'n hondjie 'n rasionele impuls is, wys Serpell op verskeie moontlike probleme vir ongesosialiseerde hondjies:
Sommige honde kan bang wees vir nuwe ervarings, wat kan lei tot verhoogde aggressie teenoor onbekende honde en mense.
Honde wat nie gewoond is daaraan om alleen te wees nie, kan skeidingsangs ontwikkel, wat lei tot vernietigende gedrag, insluitend pluis en poep in die huis.
En natuurlik afstand doen. Vandag se hondjies kan word more se skuilinghonde.
Serpell wys ook op 'n ironiese paradoks: "Elke hondjie wat tydens die pandemie verkry is, sou nie behoorlik gesosialiseer word as die eienaars verantwoordelik optree nie." Met ander woorde, mense wat die sosiale orde respekteer, kan honde grootmaak wat dit nie doen nie.
'N Vereniging van liefhebbers van troeteldiere
Maar wat van die "troeteldier effek, "Die teorie dat troeteldiere is goed vir ons? Navorsingsbevindinge toon immers dat die teenwoordigheid van honde verlaag bloeddruk, verminder spanning en verbeter emosionele welstand.
Herzog het herhaaldelik rooi vlae opgehys hieroor, wat dui op 'n vooroordeel in antosoologiese navorsing. Hierdie bekommernis word gedeel deur Dog Sense skrywer John Bradshaw, wat daarop wys dat hoewel sommige studies wel positiewe gevolge vir die gesondheid het, dieselfde getal tot die gevolgtrekking kom "dat troeteldiere geen of selfs 'n geringe invloed op die gesondheid het nie."
Maar maak wetenskap regtig saak?
Ons is immers 'n samelewing van liefhebbers van troeteldiere, met amper 60 persent van die Kanadese huishoudings 'n hond of kat met 'n inwoner te hê. Dit is dikwels 'n eenvoudige plesier om die voortdurende geselskap van 'n nie-oordeelkundige metgesel te deel wat onvoorwaardelike liefde bied. Ek was dankbaar dat die pandemie my meer tyd gegee het met Grasshopper, my 13-jarige Labrador (wat natuurlik perfek gedra word).
Hierdie artikel weerspieël waarskynlik die nadeel van my akademiese lewe en my beheptheid met navorsing, data, feite en teorieë oor honde-eienaarskap. Soms is 'n hond net 'n hond.