Beeld: Creative Commons - foto deur Abhi Ryan
'N Clinton-presidensie sou vier jaar van daardie voorval aangebied het. 'N Vrou President wat 'n swart president volg, sou vir baie beteken het dat dinge beter word. Dit sou die realiteit van voortgesette neoliberale ekonomie, imperiale oorloë en hulpbronontginning agter 'n sluier van faux-progressiewe feminisme verduister het. Nou dat ons het, in die woorde van my vriend Kelly Brogan, verwerp 'n wolf in skaapsklere ten gunste van 'n wolf in wolfsklere, daardie illusie sal onmoontlik wees om in stand te hou.
Die wolf, Donald Trump (en ek is nie seker hy sal deur daardie moniker aanstoot neem nie) sal nie die gewone suikerbedekking op die gifpille voorsien wat die beleid elite vir die afgelope veertig jaar gevloei het nie. Die gevangenis-industriële kompleks, die eindelose oorloë, die toesigstaat, die pypleidings, die uitbreiding van die kernwapens was makliker vir liberale om te sluk toe hulle met 'n dosis, alhoewel onverskillig, van LGBTQ-regte onder 'n Afro-Amerikaanse president gekom het.
Vir Clinton-ondersteuners, waarvan baie halfhartig was, het die Trump-administrasie die einde van hul lojaliteit aan ons huidige regeringsinstellings gemerk. Vir Trump-ondersteuners sal die aanvanklike viering bots met die gretige werklikheid wanneer Trump as onbevoeg of onwillig bewys dat sy voorgangers die verskansde stelsels wat hulle lewens voortdurend verswak, uitdaag: globale finansiële kapitaal, die diepstaat en hul programmeringsideologieë. Voeg hierby die waarskynlikheid van 'n groot ekonomiese krisis, en die publiek se gebrekkige lojaliteit teenoor die bestaande stelsel kan snap.
Ons betree 'n tyd van groot onsekerheid
Instellings wat so blywend lyk dat hulle identies is aan die werklikheid self, kan hul legitimiteit verloor en oplos. Dit mag voorkom asof die wêreld uitmekaar val. Vir baie het daardie proses op verkiesingsnaand begin toe Trump se oorwinning ongeloof, skok, selfs vertigo veroorsaak het. "Ek kan nie glo dit gebeur nie!"
Op sulke oomblikke is dit 'n normale reaksie om iemand te blameer, asof die identifisering van fout die verlore normaliteit kan herstel en in woede uitblaas. Haat en blameer is gerieflike maniere om betekenis uit 'n verwarrende situasie te maak. Enigeen wat die blameverhaal betwis, kan meer vyandigheid as die teenstanders self ontvang, soos in die oorlog wanneer pacifiste meer verban word as die vyand.
Rassisme en misgynie is verwoestend werklik in hierdie land, maar om onskuldige en seksisme te blameer vir die kiesers se verwerping van die vestiging is om die geldigheid van hul diep verraad en vervreemding te ontken. Die oorgrote meerderheid van die Trump-kiesers was uiterste ontevredenheid met die stelsel in die manier waarop hulle die meeste geredelik beskikbaar was. (Sien hier afgelaai word, hier afgelaai word, hier afgelaai word, hier afgelaai word) Miljoene van Obama-kiesers het vir Trump gestem (ses state wat vir Obama twee keer na Trump oorgeskakel het). Het hulle die afgelope vier jaar skielik rassiste geword?
Die blame-die-rassiste (die dwaas, die yokels ...) verhaal skep 'n duidelike afbakening tussen goed (ons) en kwaad (hulle), maar dit beteken geweld vir die waarheid. Dit verberg ook 'n belangrike wortel van rassisme - woede ontwortel van 'n onderdrukkende stelsel en sy elite en op ander slagoffers van daardie stelsel. Ten slotte gebruik dit dieselfde ontmenslikheid van die ander wat die essensie van rassisme en die voorvereiste vir oorlog is. Dit is die koste van die bewaring van 'n sterwende storie. Dit is een van die rede waarom paroksisme geweld so dikwels vergesel van 'n kultuur-definisie van die storie se ondergang.
Empatie word benodig as ons 'n tydperk van intensiewe versteuring betree
Die ontbinding van die ou orde wat nou amptelik aan die gang is, gaan intensieer. Dit bied 'n geweldige geleentheid en gevaar, want wanneer die normale uitmekaar val, trek die gevolgde vakuum in voorheen ondenkbare idees uit die kantlyne. Ondenkbare idees wissel van die afronding van die Moslems in konsentrasiekampe, die afbreek van die militêre-industriële kompleks en die sluiting van oorsese militêre basisse. Hulle wissel van landwye stop-en-vars om strafregtelike straf te vervang met herstellende geregtigheid.
Enigiets word moontlik met die ineenstorting van dominante instellings. Wanneer die animerende krag agter hierdie nuwe idees haat of vrees is, kan alle soorte fascistiese en totalitêre nagmerries voortspruit, hetsy deur bestaande magte of diegene wat in rewolusie teen hulle ontstaan.
Daarom is dit belangrik om 'n ander soort krag in te voer om die strukture wat na die oue krummel, te laat lyk, aan te pas. Ek noem dit liefde as dit nie die risiko loop om jou New Age bullshit-detektor te aktiveer nie, en bowendien, hoe bring 'n mens prakties liefde in die wêreld in die politiek?
Kom ons begin met empatie. Politiek, empatie is soortgelyk aan solidariteit, gebore uit die verstandhouding dat ons almal hierin saam is. In watter saam? Om mee te begin, is ons saam in die onsekerheid.
Verlaat 'n ou storie; Om 'n ruimte tussen stories in te voer
Ons verlaat 'n ou storie wat ons die weg van die wêreld en ons plek daarin verklaar het. Party mag dalk meer desperaat vasklou soos dit oplos, en kyk dalk na Donald Trump om dit te herstel, maar hulle redder het nie die mag om die dooies terug te bring nie. Clinton sou ook nie Amerika kon behou soos ons dit te veel langer geweet het nie.
Ons as 'n samelewing betree 'n spasie tussen stories, waarin alles wat so werklik, waar, reg en permanent gelyk het, in twyfel kom. Vir 'n rukkie het segmente van die samelewing van hierdie onderbreking (of deur fortuin, talent of voorreg) geïsoleer, in 'n borrel gebly, aangesien die ekonomiese en ekologiese stelsels verswak. Maar nie veel langer nie.
Nie eens die elites is immuun vir hierdie twyfel nie. Hulle begryp op strooitjies van vorige glorieë en verouderde strategieë; Hulle skep perfunktiewe en onoortuigende shibboleths (Poetin!), doelloos dwaal van "leer" na "leer" - en hulle het geen idee wat om te doen nie. Hul onverskilligheid en halfhartigheid was duidelik om in hierdie verkiesing te sien, hul ongeloof in hul eie propaganda, hul sinisme. Wanneer selfs die bewaarders van die verhaal nie meer die storie glo nie, weet jy dat die dae getel is. Dit is 'n dop met geen enjin, hardloop op gewoonte en momentum.
'N Authentieke volgende storie sal verskyn
Na verskeie retrograde weergawes van 'n nuwe storie styg en val, en ons betree 'n tydperk van onbewus, sal 'n outentieke volgende verhaal ontstaan. Wat sal dit neem om liefde, medelye en interbeing te beliggaam? Ek sien sy lines in die marginale strukture en praktyke wat ons holisties, alternatief, regeneratief en herstellend noem. Almal van hulle is van empatie, die resultaat van die medelydende ondersoek: Wat is dit soos jy?
Dit is tyd om hierdie vraag te bring en die empatie wat dit in ons politieke diskoers as 'n nuwe animasiekrag opwek. As jy bekommerd is oor die verkiesingsuitkoms en die oproep van haat voel, probeer om jouself te vra: "Wat is dit soos 'n Trump-ondersteuner?" Vra dit nie met 'n neerbuigende veroordeling nie, maar om werklik te kyk onder die karikatuur van die misogynistiese en grootmoed om die regte persoon te vind.
Selfs as die persoon wat jy in die gesig staar IS 'n misogynis of bigot, vra: "Is dit wie hulle is, regtig?" Vra watter samevloeiing van omstandighede, sosiale, ekonomiese en biografiese, hulle dalk daarheen gebring het. Jy kan nog steeds nie weet hoe om hulle te betrek nie, maar jy sal nie outomaties op die oorlogspad wees nie. Ons haat wat ons vrees, en ons vrees wat ons nie weet nie. Dus, laat ons ophou om ons teenstanders onsigbaar te maak agter 'n karikatuur van die bose.
Ons moet ophou om op te tree. Ek sien nie minder daarvan in die liberale media as wat ek in die regterhand doen nie. Dit is net beter vermom, verberg onder pseudo-sielkundige epithets en onmenslike ideologiese etikette. As ons dit uitoefen, skep ons meer daarvan. Wat is onder die haat? My akupunktur Sarah Fields het vir my geskryf: "Hate is net 'n lyfwag vir verdriet. Wanneer mense die haat verloor, word hulle gedwing om die pyn onder te hanteer. "
Ons is almal slagoffers van dieselfde masjien
Ek dink die pyn onder is basies dieselfde pyn wat misogynie en rassisme bewerkstellig - haat in 'n ander vorm. Hou op om te dink jy is beter as hierdie mense! Ons is almal slagoffers van dieselfde wêreld-dominerende masjien, wat verskillende mutasies van dieselfde wond van skeiding ly. Iets maak daar seer.
Ons leef in 'n beskawing wat byna almal van die diep gemeenskap beroof het, intieme verbintenis met die natuur, onvoorwaardelike liefde, die vryheid om die koninkryk van die kinderjare te ondersoek, en soveel meer. Die akute trauma wat verduur word deur die gevangenes, die mishandelaars, die verkragtes, die handelaars, die hongeriges, die vermoorde en die beseerdes, onthef die oortreders nie. Hulle voel dit in 'n spieëlbeeld en voeg skade aan hul siele bo die skade wat hulle dwing om te geweld. So is dit dat selfmoord die grootste oorsaak van die dood in die Amerikaanse weermag is. Dit is dus die verslawing van die polisie. Dus is dit dat depressie epidemie in die boonste middelklas is. Ons is almal hierin saam.
Iets maak daar seer. Kan jy dit voel? Ons is almal hierin saam. Een aarde, een stam, een volk.
Ons is almal in hierdie saam
Ons het sulke leerstellings soos hierdie lank genoeg vermaak in ons geestelike retraites, meditasies en gebede. Kan ons hulle nou in die politieke wêreld vat en medelye in die politieke haatwervel skep? Dit is tyd om dit te doen, tyd om ons spel op te doen. Dit is tyd om te stop om haat te voer.
Die volgende keer wat jy op die regte pad plaas, kyk na jou woorde om te sien of hulle in een of ander vorm van haat smokkel: ontmenslikheid, snark, belittling, bespotting ..., 'n uitnodiging om us teenoor hulle. Let op hoe dit goed voel om dit te doen, soos om 'n oplossing te kry. En let op wat seer maak onder, en hoe dit nie goed voel nie, nie regtig nie. Miskien is dit tyd om te stop.
Dit beteken nie om te onttrek van politieke gesprek nie, maar om sy woordeskat te herskryf. Dit is om harde waarhede met liefde te praat. Dit is om akute politieke analise aan te bied wat nie die implisiete boodskap van "Is die mense nie verskriklik nie?". So 'n analise is skaars. Gewoonlik skryf die evangeliserende deernis nie oor die politiek nie, en soms word hulle in passiwiteit gevoer.
Ons moet 'n onregverdige, ekosidige stelsel konfronteer. Elke keer as ons dit doen, sal ons 'n uitnodiging ontvang om aan die donker kant te gee en "die verwoestables" te haat. Ons moet nie wegbly van die konfrontasies nie. In plaas daarvan kan ons hulle bemagtig deur die innerlike mantra wat my vriend Pancho Ramos-Stierle gebruik in konfrontasie met sy gevangenisse: "Broer, jou siel is te mooi om hierdie werk te doen." As ons haat in die gesig kan staar en nooit van daardie kennis afwyk nie, sal ons toegang hê tot onuitputlike gereedskap van kreatiewe betrokkenheid en 'n dwingende houding Uitnodiging aan die haters om hul skoonheid te vervul.
Uitgesit onder Creative Commons uit 'n langer skripsie
at charleseisenstein.net. Bekyk volledige artikel hier afgelaai word.
Opstel is vertaal in Duits, Spaans en Franse.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Hoekom is ons almal in hierdie saam