Esegiël Archives - Page 2 of 4 - Bybelskool vir Bereane
Eseg 30 (15 Jun)
June 15, 2016 nati@stander.co.za
As jy hoor wat die Here by monde van sy profeet sê, dan kom jy diep onder die indruk dat ons nie hier met 'n klein streeks-god te doen het nie. In die antieke tyd is daar geglo dat die gode se mag beperk was tot die gebied waar hulle aanbid is. As jy egter luister na wat die Here sê, dan sien jy dat sy heerskappy vêr oor die grense van Israel strek: Hy is die een wat Egipte se arms breek en Babel s' n sterk maak. Hy is ook die een wat mag het oor my probleempies.
Eseg 29 (14 Jun)
June 14, 2016 nati@stander.co.za
Ek kan nie help om te glimlag as ek hierdie gedeelte lees nie: "Ek gaan teen jou optree, farao, koning van Egipte, groot krokodil wat rustig in jou rivier lê en sê 'dit is my rivier, ek het hom gemaak!'"
Sjoe, die Bybel het darem 'n mooi manier van 'n ding sê. Esegiël sinspeel op die Nylkrokodil wat sinoniem met Egipte was. Hy sê die farao is soos hierdie dier wat ewe selfvoldaan glo dat hy die skepper van sy eie voorspoed is.
Hoeveel keer het ek nie bykans dieselfde woorde die afgelope ruk gehoor nie: "Wat ek het, het ek met my eie 2 hande verdien". Wel, dit mag waar wees op een vlak, maar op 'n ander vlak is alles wat ons het en bereik te danke aan die Here.
Here, help my onthou aan wie ek my geluk verskuldig is.
Eseg 28 (13 Jun)
June 13, 2016 nati@stander.co.za
Al die rykdom en mag van die koning van Tirus, het na sy kop toe begin gaan. Hy het homself as 'n god begin beskou.
Dink klink belaglik dat 'n mens dink hy is 'n god. Maar doen ek nie onbewustelik dieselfde nie? Verkondig my gebrek aan gebed nie dat ek eintlik dink ek sonder God kan klaarkom nie? Sê die manier waarop ek besluite neem sonder om die Here te raadpleeg, nie dat ek eintlik dink ek heerser van my eie lewe is nie?
Tirus se koning se selfvergoddeliking het nie gemaak dat hy 'n god word nie. Dit het eintlik net gewys watter patetiese figuur hy is. Mag ek nie dieselfde doen nie.
Eseg 27 (12 Jun)
June 12, 2016 nati@stander.co.za
Vanuit 'n literêre oogpunt, is hoofstuk 27 een van die hoogtepunte in die boek. In die oorspronklike Hebreeus is dit van die mooiste poësie wat in 'n treurlied verwerk is.
Wat die betekenis van dit vir my betref, staan dit vir my net uit dat die Here nie net die God van Israel is nie, maar die God van nasies. Hy het mag oor alles en almal – selfs Tirus wat lyk asof hulle onaantasbaar is. Dit skep in my hart die gevoel van kleinheid voor die Here en gelykertyd oor geborgenheid in sy sorg.
Eseg 26 (11 Jun)
June 11, 2016 nati@stander.co.za
"Die een se dood is die ander se brood", of so sal ons in Afrikaans sê. Wel, dit is onaanvaarbaar om so oor die lewe te dink, sê Esegiel se strafaankondiging.
Tirus is 'n bondgenoot van Israel. Hulle het baie goeie betrekkinge gehad. Toe Israel val en in ballingskap weggevoer word, het Tirus egter gedink dit sal vir hom handelsvoordele inhou as hy die die een is wat oorbly. Maar die Here kondig gevolglik nou ook Tirus se straf aan.
Mag ek nooit my verlekker in 'n vriend se terugslag nie. Mag ek nooit heimlik dink: "Jy verdien dit" of "Jy wou mos" nie. Mag my medelye opreg en sonder bybedoelings wees.
Eseg 25 (10 Jun)
June 10, 2016 nati@stander.co.za
Die oordeel oor 4 volke word hier aangekondig:
Ammoniete: Omdat hulle hul verlekker in die ramp wat Israel getref het.
Moab & Edom: Omdat hulle Israel gelykstel met enige ander nasie, en daardeur God se eer aantas.
Fillistyne: Omdat daar eeuelange konflik en haat tussen die Fillistyne en Israel bestaan.
Ek leer hieruit dat die Here nie wil hê dat ek my in die terugslae van ander moet verlekker nie, die sy roeping op mense in twyfel moet trek nie, en nie met onvergewinsgesindheid moet loop nie.
Eseg 24 (30 Mei)
May 31, 2016 nati@stander.co.za
Aarde! Wat 'n treffende gedeelte is vandag s'n darem nie.
Esegiel moes dikwels simboliese dade verrig, maar hierdie een moes sekerlik die moeilikste van almal gewees het. Sy vrou wat Hom soveel vreugde gee, sou sterf en hy mag nie daaroor gehuil het nie.
Dit moes 'n "prentjie" van Israel wees as die Here die tempel verlaat (vers21). Hoewel Hy hulle vreugdebron is, is hulle so afgestomp deur die sonde, dat hulle nie eens toepaslik sal kan rou nie.
Dit is nou vir jou 'n treffende vergelyking en een waaraan mens kan kou. Watter emosie maak dit in my hart wakker as ek dink dat ek die Here sou kon "verloor"? Teologies weet ek kan dit nie met ons gebeur nie. Maar dit lyk my die Here probeer deur hierdie gedeelte iets uitlig van 'n "hartsliefde" wat daar tussen ons en Hom moet wees. Nie net kopkennis nie.
Eseg 21 (27 Mei)
May 27, 2016 nati@stander.co.za
Dit tref my altyd dat die profetiese literatuur glo aan die allesbeskikking van God.
Die profete se wereldbeskouing was dit God vir alles verantwoordelik is. Ja, selfs teenspoed.
Met die uitbreiding van die Skrif, kom daar ook ontwikkeling in die gedagtes hoe God in beheer is. Gevolglik sal ons miskien nie alles so verwoord soos die profete van destyds dit verwoord het nie. Maar wat ons kan wegneem vir ons, is hulle onwrikbare vertroue in God. Omdat God in beheer is, ervaar hulle geborgenheid selfs in die teenspoed.
Ons kan miskien ander aksente in vandag se tyd laat val, maar ons sal goed doen as ons hierdie vertroue in God kan behou.
Eseg 19 (Mei 25)
May 26, 2016 nati@stander.co.za
Eseg 19 is die eerste van 'n rits treurliedere in die boek. In hierdie treurlied handel dit oor die konings van Israel.
Die konings was soos 'n leeuwyfie – 'n trotse koninklike dier. Maar die leeu wat soveel diere gevang het, het uiteindelik self 'n prooi geword.
Paulus se woorde kom vandag by my op: "Wie meen dat hy staan moet pasop dat hy nie val nie." Die hoogmoed en eiewaan het die konings van Israel verswelg en hulle tot 'n val laat kom. Die tragiek is dat dit ook tot 'n klomp ander mense se dood gelei het.
Hierdie gedeelte herinner my aan die reuse verantwoordelikheid wat op die skouers rus van mense wat in leiersposisies is. Mag ons deurgaans met die grootste erns op ons knieë bly.
Eseg 20 (Mei 26)
Sjoe, Esegiel 20 laat my diep dink.
Aanvanklik wonder mens hoekom die Here nie wil toelaat dat die mense Hom raadpleeg nie. Maar soos wat die hoofstuk vorder, kom jy agter dat die mense nie regtig van harte die Here wil raadpleeg nie. In hulle hart wil eintlik maar soos die ander nasies wees wat "hout en klip dien" (vers 32).
So, die volk het een ding met hulle mond gesê en iets anders met hulle hart bedoel.
Ek wonder of ek nie ook dit baie doen nie? Ek sê ek wil Jesus volg en 'n dissipel van Hom wees. Maar tog wens ek ook heimlik dat ek gewild en suksesvol in die oë van die wêreld sal wees. Dit lyk my die Here soek mense wat Hom met hul hele hart wil dien.