Libiese troepe gryp in die Tsjaadse burgeroorlog in - Geskiedenis Podcasts - 2021
Burgeroorlog het in Tsjad uitgebreek tussen die magte van president Goukouni Oededdei en premier Hisseene Habre. Honderde is dood in die aanvanklike gevegte. In November het Libië namens Oeuddi ingegryp en gou die hoofstad ingeneem.
Libiese ingryping in Tsjaad, 1980-87
Libië se betrokkenheid by Tsjad dateer uit die vroeë sewentigerjare, toe Qadhafi die rebelle van die regering teen die regering vir die nasionale bevryding van Tsjad (FROLINAT) begin ondersteun het.
In 1975 het Libië die Aouzou-strook 'n gebied van 70 000 vierkante kilometer noord van Tsjad aangrensend aan die suidelike grens van Libië beset en daarna geannekseer. Kadhafi se beweging is gemotiveer deur persoonlike en territoriale ambisies, stam- en etniese verwantskappe tussen die mense van Noord -Tsjad en dié van Suid -Libië, en, die belangrikste, die teenwoordigheid van uraanafsettings wat nodig is vir die ontwikkeling van atoomenergie.
Libiese aansprake op die gebied was gebaseer op 'n grensgeskil van 1935 en skikking tussen Frankryk (wat toe Tsjad beheer het) en Italië (wat toe Libië beheer het). Die Franse parlement het egter nooit die skikking bekragtig nie, en sowel Frankryk as Tsjad erken die grens wat by Tsjad se onafhanklikheid afgekondig is.
Libiese ingryping het daadwerklik beheer oor die noordelike deel van die land en drie fases van oop vyandelikhede tot gevolg gehad-in 1980-81, 1983 en laat 1986-toe invalle in die suide van Tsjad begin is. Gedurende die eerste twee fases het die Libiese eenhede hulself meer professioneel vrygespreek as in hul vorige ontmoetings met Egipte en in Uganda. By die aanvang van die inval in 1980 het hulle suksesvol honderde kilometers woestynspore met pantservoertuie oorgesteek en lugoperasies onder moeilike klimaatstoestande uitgevoer. Hulle het ook waardevolle ervaring opgedoen in logistiek en instandhouding van moderne militêre magte oor lang toevoerlyne.
Libië se ingryping in Tsjad in 1980 was namens president Goukouni Oueddei teen die Franse gesteunde magte van Hissein Habr , wat destyds ook Libiese steun geniet het. Kadhafi se optrede word uitgebeeld as ondersteuning vir die Tsjaadse noordelike groepe van die Islamitiese, en tot 'n mate Arabiese, kultuur, maar sy doelwit was die skep van 'n Libiese invloedsfeer in Tsjaad. Selfs voor 1980 het Libiese magte vryelik in die noordelike gebiede van die land beweeg, vanaf die Aouzou-strook van 100 kilometer wat Libië teen 1973 beset het.
In die laat sewentigerjare het dit gelyk asof Libiese ambisies bereik word. Goukouni Oueddei, 'n lid van die Tebu -Moslem -stam in die noorde van Tsjad, is in April 1979 met Libiese steun as president aangestel.
In Junie 1980 het 'n offensief deur Habre se magte gelei tot die verowering van Faya Largeau, die belangrikste sentrum van Noord -Tsjad. Begin in Oktober van daardie jaar het Libiese troepe per vliegtuig na die Aouzou -strook gevlieg wat saam met Goukouni se magte gebruik is om Habr terug te dryf. Faya Largeau is daarna gebruik as 'n versamelplek vir tenks, artillerie en pantservoertuie wat suidwaarts teen die hoofstad N'Djamena beweeg het.
'N Aanval onder leiding van die Sowjet T-54 en T-55 tenks, en na berig word gekoördineer deur adviseurs van die Sowjetunie en die Duitse Demokratiese Republiek, het die val van die hoofstad middel Desember meegebring. Die Libiese mag, wat tussen 7 000 en 9 000 manne van gereelde eenhede en die paramilitêre Islamitiese Pan-Afrikaanse Legioen, 60 tenks en ander pantservoertuie tel, is oor die 10000 kilometer woestyn van Libië se suidelike grens, deels deur lug- en tenkvragmotors en deels onder eie mag. Die grens self was 1 000 tot 1 100 kilometer van Libië se belangrikste basisse aan die Middellandse See -kus.
In Januarie 1981 kondig die twee lande hul voorneme aan om te verenig.
Onder toenemend aanhoudende druk van ander Afrikalande en van politieke faksies in Tsjaad het die Libiërs in November 1981 onttrek. By hul terugkeer na Libië het Kadhafi aangekondig dat sy troepe meer as 3 000 van die "vyand" doodgemaak het terwyl hulle 300 ander skattings van Libië verloor het. ongevalle was aansienlik hoër.
Sonder militêre steun van Libië was die magte van Goukouni nie in staat om die opmars van Habr se gewapende magte van die noorde (FAN), wat die hoofstad in Junie 1982 oorheers het, te keer nie. Die tweede Libiese ingryping ten gunste van Goukouni het tussen Junie en Augustus 1983 plaasgevind. , met die onderskeid dat Goukouni nou die hoof was van 'n rebellefaksie teen die wettig saamgestelde regering van Habr . Om die fase van 1983 van die Tsjaadse oorlog suiwer inheems te laat lyk, het die Libiërs onder nominale bevel van Goukouni gewerf, opgelei en gewapende Tsjadiese dissidente. Aangevul deur swaar artillerie, het die opstandelinge goed begin, maar is in Julie stewig verslaan deur Tsjadiese regeringsmagte, versterk deur Franse en Amerikaanse militêre voorrade en 'n tekenmag van Zairiese troepe. Kadhafi het gevra dat 'n Libiese ingryping van krag is. 'N Aanhoudende lugbombardeering is teen Faya Largeau gelanseer nadat dit op 30 Julie deur Habr herower is, met behulp van Su-22-vegters en Mirage F-1's van die Aouzou-lugbasis, saam met Tu-22-bomwerpers van Sabha. Binne tien dae is 'n groot grondmag oos en wes van Faya Largeau bymekaargemaak deur eers mans, wapens en artillerie per vliegtuig na Sabha, Al Kufrah en die Aouzou -vliegveld te vervoer, en dan met vervoervliegtuie van korter afstand na die gebied van konflik. Die nuwe Libiese magte het op 10 Augustus die Faya Largeau -oase aangeval en die Tsjadiese regeringseenhede verdryf.
Die daaropvolgende ingryping van 3 000 Franse troepe het die Libiese suksesse beëindig en gelei tot 'n de facto -verdeling van die land, met Libië wat beheer oor die hele gebied noord van die sestiende parallel behou het. Ingevolge 'n ooreenkoms vir onderlinge onttrekking uit Tsjad, het die Franse troepe vroeg in November 1984 onttrek, maar die Libiërs het in die geheim hul eenhede versprei en weggesteek.
In Desember 1986 is 'n geskatte 2.000 tot 3.000 Tsjadiese regeringstroepe na die Tibesti Massif -gebied in die noordweste van Tsjad verplaas om die magte van Goukouni te ondersteun, van wie die meeste teen die Libiërs in opstand gekom het nadat Goukouni einde 1986 ontnugter was met sy Libiese ondersteuners. Goukouni gekombineer. en Habr se magte het toe na bewering 'n 1 000 man Libiese garnisoen by Fada gerig, wat beweer dat hulle 'n groot aantal tenks gevang of vernietig het.
In Maart 1987 is die belangrikste Libiese lugbasis van Wadi Doum deur Tsjadiese magte gevange geneem. Hoewel sterk verdedig deur mynvelde, 5 000 troepe, tenks, pantservoertuie en vliegtuie, is die Libiese basis oorwin deur 'n kleiner Tsjadiese aanvalsmag wat toegerus is met vragmotors met masjiengewere en antitankwapens. Twee dae later ontruim die Libiërs hul hoofbasis van Faya Largeau, 150 kilometer verder suid, wat gevaar loop om omsingel te word. Waarnemers beraam dat meer as 3 000 Libiese soldate in die eerste drie maande van 1987 in die Tsjadiese oorwinnings in die eerste drie maande van 1987 gedood of gevange geneem of verlate geraak het. Groot getalle tenks, gepantserde personeeldraers, artillerie, vastevlerkvliegtuie en helikopters is gevang of vernietig. In sommige gevalle het Libië sy eie vliegtuie gestuur om verlate Libiese toerusting te bombardeer om die gebruik daarvan aan die Tsjadiërs te ontken. Daar is berig dat Libiese soldate in baie gevalle dood is terwyl hulle vlug om die stryd te vermy. By Wadi Doum het paniekerige Libiërs groot lyde gely deur hul eie mynvelde.
Hierdie militêre optrede het Habre in virtuele beheer van Tsjaad gelaat en in staat om die uitsetting van Libië uit die Aouzou -strook te bedreig. Die volle uitwerking van hierdie verstommende nederlae moes nog in Mei 1987 beoordeel word. Dit was egter duidelik dat dit die persepsie van Libië as 'n beduidende plaaslike militêre mag beïnvloed het. Hulle het ook hernude twyfel getrek oor die bekwaamheid en vasberadenheid van Libiese vegtende mans, veral in verbintenisse buite die landsgrense waaraan hulle blykbaar geen persoonlike toewyding gehad het nie.
Die dooiepunt in Tsjad het vroeg in 1987 geëindig toe die Habr -magte die Libiërs en hul Tsjadiese bondgenote 'n reeks militêre nederlae in Fada, Ouadi Doum en Faya Largeau toegedien het. Die pers het baie bespiegel oor die gevolge van hierdie vernederings op Kadhafi en sy regime. Daar is berig dat Goukouni met geweld in Tripoli aangehou word, en dat hy as gevolg van meningsverskille met die Libiese leier deur 'n Libiese soldaat gewond is. Kadhafi se posisie is duidelik verswak deur hierdie verwikkelinge, en die langtermyngevegte in Tsjad het ook ontevredenheid in die Libiese weermag gewek.
Die Qaddafi -regime
Net so selfversekerd in planne vir Arabiese eenheid, het Libië ten minste die formele begin van eenheid met Egipte, Soedan en Tunisië verkry, maar hierdie en ander sulke planne het misluk, aangesien verskille tussen die betrokke regerings ontstaan ​​het. Kadhafi se Libië het die Palestynse saak ondersteun en ingegryp om dit te ondersteun, asook ander guerrilla- en revolusionêre organisasies in Afrika en die Midde -Ooste. Sulke bewegings het die Westerse lande en sommige Arabiese state vervreem. In Julie - Augustus 1977 het vyandelikhede tussen Libië en Egipte uitgebreek, en gevolglik is baie Egiptenare wat in Libië werk, verdryf. Ten spyte van kommer oor Arabiese eenheid, het die regime se betrekkinge met die meeste Arabiese lande inderdaad versleg. Kaddafi het in Augustus 1984 'n verenigingsverdrag met Marokko se koning Hassan II onderteken, maar Hassan het die verdrag twee jaar later opgehef.
Die regime het onder die ideologiese leiding van Kaddafi voortgegaan om innovasies bekend te stel. Op 2 Maart 1977 verklaar die General People's Congress dat Libië bekend sou staan ​​as die People's Socialist Libyan Arab Jamāhīriyyah (laasgenoemde term is 'n neologisme wat 'regering deur die massa' beteken). Teen die vroeë tagtigerjare het 'n daling in die vraag en prys vir olie op die wêreldmark egter begin om Qaddafi se pogings om 'n sterk streeksrol te speel, te belemmer. Ambisieuse pogings om die ekonomie en samelewing van Libië radikaal te verander, het vertraag, en daar was tekens van binnelandse ontevredenheid. Libiese opposisiebewegings het sporadiese aanvalle op Qaddafi en sy militêre ondersteuners geloods, maar het in hegtenis geneem en tereggestel.
Libië se verhouding met die Verenigde State, wat 'n belangrike handelsvennoot was, het in die vroeë 1980's versleg namate die Amerikaanse regering toenemend protesteer teen die steun van Qaddafi aan Palestynse Arabiese militante. 'N Eskalerende reeks vergeldingshandelsbeperkings en militêre skermutselings het uitgeloop op 'n Amerikaanse bomaanval op Tripoli en Benghazi in 1986, waarin Qaddafi se aangenome dogter een van die slagoffers was. Amerika beweer dat Libië chemiese oorlogsmateriaal vervaardig het, het bygedra tot die spanning tussen die twee lande in die laat 1980's en die 90's.
Binne die streek het Libië gedurende die sewentiger- en tagtigerjare probeer om die mineraalryke Aozou-strook, langs die betwiste grens met die naburige Tsjad, te beheer. Hierdie pogings het onderbroke oorlogvoering in Tsjad en konfrontasie met sowel Frankryk as die Verenigde State veroorsaak. In 1987 is Libiese troepe deur Tsjad se meer mobiele troepe bestempel, en die volgende jaar is diplomatieke bande met die land herstel. Libië ontken betrokkenheid by die staatsgreep van Desember 1990 onder leiding van Idriss Déby (kyk Tsjaad: burgeroorlog).
In 1996 het die Verenigde State en die VN 'n reeks ekonomiese sanksies teen Libië ingestel vir hul beweerde betrokkenheid by die vernietiging van 'n burgerlike vliegtuig oor Lockerbie, Skotland, in 1988. Aan die einde van die negentigerjare, in 'n poging om die internasionale gemeenskap te versoen, het Libië omgedraai die vermeende daders van die bombardement aan internasionale owerhede en aanvaar 'n uitspraak van die internasionale hof in Den Haag waarin verklaar word dat die betwiste Aozou -gebied langs die grens met Tsjad aan die land behoort en nie aan Libië nie. Die Verenigde Koninkryk het aan die einde van die dekade diplomatieke betrekkinge met Libië herstel, en die sanksies van die VN is in 2003 later dieselfde jaar opgehef, maar Libië het aangekondig dat hulle sal ophou om chemiese wapens te vervaardig. Die Verenigde State het gereageer deur die meeste van sy sanksies te laat vaar, en die herstel van die volle diplomatieke bande tussen die twee lande is in 2006 voltooi. In 2007 is vyf Bulgaarse verpleegsters en 'n Palestynse dokter wat in Libië ter dood veroordeel is nadat hulle verhoor is op aanklag van omdat hulle doelbewus kinders daar met MIV besmet het, is aan Bulgarye uitgelewer en vinnig deur die president begenadig, wat wydverspreide ontsteltenis oor die saak ontwrig en verhoed dat die situasie 'n belemmering is vir die terugkeer van Libië na die internasionale gemeenskap.
In die jare wat gevolg het op die opheffing van sanksies, het een van Qaddafi se seuns, Sayf al-Islam al-Kaddafi, na vore gekom as 'n voorstander van hervorming en gehelp om Libië te lei tot aanpassings in sy binnelandse en buitelandse beleid. Maatreëls, insluitend pogings om Westerse sake te lok en planne om toerisme te bevorder, beloof om Libië geleidelik meer in die wêreldgemeenskap te trek.
2004-09 - Tsjaad Burgeroorlog
Habre het voortgegaan met gewapende opposisie op verskillende fronte en het die opposisie teen sy heerskappy wreed onderdruk. In 1983 het die magte van Goukouni 'n offensief geloods teen die posisies van die Habre -regering in Noord- en Oos -Tsjad met Libiese militêre steun. Dit het Franse en Zairiese magte uitgelok om in te gryp om Habre te ondersteun, en Goukouni's en Libiese magte noordwaarts gedruk. In 1984 kondig die Franse en Libiese regering die onderlinge onttrekking van hul magte aan Tsjaad aan. Die Franse en Zairiese troepe het onttrek, maar Libiese magte wat Goukouni gesteun het, het die noorde van Tsjad steeds beset.
Habre verslaan suidelike rebellegroepe en begin 'n proses van nasionale versoening met voormalige gewapende vyande en regime -teenstanders. In 1986 val die magte van Habre, met Franse en Amerikaanse finansiële en logistieke steun, die Libiërs en Goukouni se magte in die noorde van Tsjaad aan, wat bekend staan ​​as die Toyota -oorlog, vanuit die voorkeur van Habre se woestynkrigers om dit te gebruik ligte vragmotors en woestynoorlogstaktieke om die talryker en beter gewapende en toegeruste vyand te oorkom. Aangesien Libiese magte uit byna die hele Tsjadiese gebied verdryf is, is 'n wapenstilstand in 1987 verklaar en Tsjaad en Libië het die normale verhoudinge in 1989 herstel. In 1994 bevestig die Internasionale Hof van Justisie die Tsjadiese soewereiniteit oor die Aouzou-strook, wat die oorblywende Libiese besetting van dele van Tsjad.
Die toenemend outoritêre heerskappy van Habre en die vermeende bevoordeling van sy eie etniese groep in Gorane verswak die koalisie van noordelike en sentrale groepe waarop hy steun gehad het. In 1989 het Idriss Deby, een van Habre se voorste generaals en 'n Zaghawa, oorgeloop en na Darfoer in Soedan gevlug, waarna hy 'n reeks aanvalle op die Habre-regime ondersteun het deur Zaghawa. In Desember 1990, met Libiese en Soedanese hulp, het Deby se magte suksesvol na N'Djamena opgeruk, wat Habre uit die land laat vlug het. Deby's Patriotic Salvation Movement (MPS) het op 28 Februarie 1991 'n nasionale handves goedgekeur, met Deby as president.
In 1996 wen Deby die land se eerste veelparty-presidentsverkiesing en verslaan generaal Kamougue. In 1997 het Deby se MPS -party 63 van 125 setels in wetgewende verkiesings gewen. Internasionale waarnemers het talle ernstige onreëlmatighede in albei verkiesingsgebeurtenisse opgemerk. In 2001 het Deby herverkiesing in 'n gebrekkige wedstryd gewen en 63% van die stemme gekry. In 2002 was die MPS suksesvol in soortgelyke gebrekkige wetgewende verkiesings.
In 2004 het die Nasionale Vergadering gestem om die grondwet te wysig om die beperkings op die presidensiële termyn af te skaf, wat die wysiging in 'n nasionale referendum in 2005 goedgekeur het. In 2006 is Deby verkies tot sy derde 5-jarige presidensiële termyn met 78% van die stemme.
As gevolg hiervan het opposisiepartye die verkiesings van die Nasionale Vergadering in 2006 geboikot, wat 'n politieke krisis tot gevolg gehad het. Die regering het gereageer deur 'n ooreenkoms met die opposisiekoalisie te onderteken vir 'n program van politieke en verkiesingshervormings wat daarop gemik is om geloofwaardige nasionale wetgewende, munisipale en presidensiële verkiesings, gekodifiseer in 'n ooreenkoms van 13 Augustus 2007. Die ooreenkoms het ook die mandaat van die Vergadering van 2002 uitgebrei totdat die hervormings bereik is en die verkiesings gehou is.
Ontevredenheid oor Deby se lang heerskappy onder baie etniese groepe, insluitend onderafdelings van die eie Zaghawa -etniese groep van Deby, en spanning tussen Tsjaad en Soedan wat veroorsaak is deur die krisis in Darfoer, het in 2004 gelei tot 'n hernieude en ernstige rebelledreiging: -gevormde rebellegroepe in Tsjad het toevlug gevind in Soedan en ondersteuning van die Soedannese regering, wat hulle in staat gestel het om gereeld gewapende aanvalle in Tsjad uit te voer, met die doel om die Deby -regime gewelddadig omver te werp. Die situasie van Deby is bemoeilik deur die instroming van 300 000 Darfuri -vlugtelinge in Tsjad en die verplasing van 200 000 Tsjadiërs in die ooste van Tsjad. Die regerings van Tsjaad en Soedan het spoedig betrokke geraak by 'n dodelike volmagoorlog, met die regering van Tsjaad wat Soedanese rebelle ondersteun wat daartoe verbind is om 'n regime te verander in Khartoem en die regering van Soedan ondersteun Tsjadiese rebelle met dieselfde doel teenoor Tsjad. Soedannese rebelle het die hoofstad van Tsjaad twee keer bereik, in 2006 en 2008, en het die stad in laasgenoemde geval amper oorval, voordat hulle deur regeringsmagte afgeweer is.
In 2008-2009, nadat die Tsjadiese leër drie groot rebelle-aanvalle verslaan het, en die Soedannese weermag 'n rebelle-aanval wat die voorstede van Khartoem bereik het, afgeweer het, het internasionale druk vir die normalisering van Tsjaad-Soedan-verhoudings verskerp. Verskeie ooreenkomste tussen Tsjaad en Soedan wat deur derde partye bemiddel is, het van 2006 tot 2008 misluk, waarna N Djamena en Khartoum hul verskille bilateraal wou oplos. Dit het in Januarie 2010 gelei tot 'n vredesakkoord tussen Tsjaad en Soedan, waarvolgens die partye ooreengekom het om die volmagoorlog te beëindig deur met rebellekliënte te breek, verhoudings te normaliseer en hul grens te beveilig deur gesamentlike militêre samewerking. President Deby het in die openbaar afstand gedoen van sy steun aan Soedanese rebelle, 'n belangrike Soedanese en internasionale vraag, en het Tsjad verbind tot internasionale pogings om die krisis in Darfoer op te los deur vreedsame onderhandeling.
Die humanitêre poging om vlugtelinge en ontheemdes in die ooste van Tsjaad te help, het gelei tot die ontplooiing van twee internasionale vredesoperasies, 'n Europese van 2007-2008, en 'n VN met die naam MINURCAT, begin in 2008. In 2010 wou die regering van Tsjad nie stem in tot die hernuwing van die mandaat van MINURCAT en beweer dat die projek ondoeltreffend was en het voorgestel om met sy eie hulpbronne beter sekuriteit te bied. MINURCAT het sy bedrywighede gestaak in Desember 2010. Tsjaad bied veiligheid in en om vlugtelingkampe en aan humanitêre personeel wat hulp verleen deur die Detachement Integre de Securite (DIS), 'n Tsjadiese nasionale polisiemag wat uitdruklik vir hierdie doel opgerig is.
Burgeroorlog in Chad History Essay
Nadat die onafhanklikheid van Frankryk in 1960 verkry is, het die noord-sentraal-Afrikaanse nasie Tsjad vier burgeroorloë ondergaan. Hierdie Tsjaadse burgeroorloë was teen Frankryk, Libië, Soedan, Zaïre/Kongo en die Verenigde State.. Die huidige burgeroorlog hou ook verband met die bure Soedan.
Hier volg die burgeroorloë wat tot dusver plaasgevind het:
1. Eerste Tsjaadse burgeroorlog (1965-1979)
2. Tweede Tsjaadse burgeroorlog (1979-1982)
3. Derde Tsjaadse burgeroorlog (1998-2002)
4. Vierde Tsjaadse burgeroorlog (2005-hede)
Eerste Tsjaadse burgeroorlog (1965-1979): Die Eerste Tsjaadse burgeroorlog het in 1965/66 begin, met onluste en opstand teen die regering van Tsjad, François Tombalbaye, bekend om sy outoritarisme en wantroue in die demokrasie.
Teen Januarie 1962 het Tombalbaye alle politieke partye, behalwe sy eie Tsjadiese Progressiewe Party (PPT), verbied en onmiddellik alle mag in sy eie hande begin konsentreer. Sy behandeling van teenstanders, eg of verbeeld, was uiters streng en het die gevangenisse gevul met duisende politieke gevangenes. Wat nog erger was, was sy voortdurende diskriminasie teen die sentrale en noordelike streke van Tsjad, waar die suidelike Tsjadiese administrateurs as arrogant en onbevoeg beskou word.
'N Lang burgeroorlog het begin as 'n belastingopstand in 1965 en het die Moslem spoedig noord en oos teen die suidelike regering gelei. Selfs met die hulp van Franse gevegsmagte kon die Tombalbaye -regering nooit die opstand onderdruk nie. Die heerskappy van Tombalbaye het meer irrasioneel en brutaal geword, wat daartoe gelei het dat die weermag op 13 April 1975 'n staatsgreep uitgevoer het (waarin Tombalbaye vermoor is) en genl. Felix Malloum, 'n Suidlander, as staatshoof geïnstalleer het. In 1978 is die Malloum -regering uitgebrei om meer noordelike inwoners te insluit. Interne onenigheid binne die regering het daartoe gelei dat die noordelike premier, Hissène Habré, sy magte teen die nasionale leër in die hoofstad N 'Djamena in Februarie 1979 gestuur het. Die gevolglike burgeroorlog tussen die 11 opkomende faksies was so wydverspreid dat dit die sentrale regering is grotendeels irrelevant. Op daardie stadium het ander Afrikaanse regerings besluit om in te gryp.
Tweede Tsjaadse burgeroorlog (1979-1982): Die Translational Government of National Unity was 'n koalisieregering van 'n gewapende groep wat Tsjad regeer het vanaf die tydperk tussen 1979 en 1982, tydens die mees chaotiese fase van die langdurige burgeroorlog wat in 1965 tot 1979 plaasgevind het. .Die GUNT vervang die brose alliansie onder leiding van Felix Malloum en Hissene Habre, wat in Februarie 1979 in duie gestort het. steun van die president van GUNT, Goukouni Oueddei, teen die voormalige minister van verdediging van GUNT, Hissène Habré.
As gevolg van internasionale druk en ongemaklike betrekkinge tussen Goukouni en die Libiese leier Muammar al-Gaddafi, het Goukouni die Libiërs in November 1981 gevra om Tsjaad te verlaat; hulle is vervang deur 'n Inter-African Force (IAF). Die IAF het gewys dat hy nie bereid is om Habré ' se milisie te konfronteer nie, en op 7 Junie 1982 word die GUNT verdryf deur Habré Goukouni in ballingskap gevlug.
'N Reeks van vier internasionale konferensies wat eers onder Nigerië en daarna die organisasie van Afrika -eenheid (OAU) se borgskap gehou is, het probeer om die Tsjadiese faksies bymekaar te bring. By die vierde konferensie wat in Augustus 1979 in Lagos, Nigerië, gehou is, is die Lagos -ooreenkoms onderteken. Hierdie ooreenkoms het 'n oorgangsregering tot stand gebring hangende nasionale verkiesings. In November 1979 is die National Union Transition Government (GUNT) gestig met 'n mandaat om vir 18 maande te regeer. Goukouni Oueddei, 'n noordelike, is aangewys as president kolonel Kamougue, 'n suidelike, vise -president en Habré, minister van verdediging. Hierdie koalisie was in Januarie 1980 broos, en daar het weer gevegte tussen Goukouni's en die Habré -magte ontstaan. Met hulp van Libië het Goukouni teen die einde van die jaar weer beheer oor die hoofstad en ander stedelike sentra herwin. Goukouni se verklaring van Januarie 1981 dat Tsjad en Libië ooreengekom het om te werk vir die verwesenliking van volkome eenheid tussen die twee lande, veroorsaak intense internasionale druk en Goukouni se daaropvolgende oproep om die volledige onttrekking van eksterne magte. Libië se gedeeltelike onttrekking aan die Aozou -strook in die noorde van Tsjad het die weg gebaan vir die magte van Haber om in Junie N 'Djamena binne te gaan. Franse troepe en 'n OAU -vredesmag van 3 500 Nigeriërs, Senegalese en Zaïerse troepe (gedeeltelik befonds deur die Verenigde State) het tydens die konflik neutraal gebly.
Derde Tsjaadse burgeroorlog (1998-2002)
Die CSNPD, onder leiding van Kette Moise en ander suidelike groepe, het in 1994 'n vredesooreenkoms aangegaan met regeringsmagte, wat later verbreek het. Twee nuwe groepe, die weermag vir 'n federale republiek (FARF) onder leiding van voormalige Kette -bondgenoot Laokein Barde en die Demokratiese Front vir Vernuwing (FDR), en 'n herformuleerde MDD het van 1994 tot 1995 met regeringsmagte gebots.
Die gesprekke met politieke teenstanders vroeg in 1996 het nie goed gegaan nie, maar Deby het in Junie aangekondig dat hy van plan is om presidentsverkiesings te hou. Deby het die land se eerste meerparty-presidentsverkiesings gewen met steun in die tweede ronde van die opposisieleier Kebzabo, wat generaal Kamougue (leier van die staatsgreep van 1975 teen Tombalbaye) verslaan het. Die MPS -party van Debby het tydens die wetgewende verkiesings in Januarie 1997 63 van 125 setels gewen. Internasionale waarnemers het talle ernstige onreëlmatighede in die presidensiële en wetgewende verkiesingsoptrede opgemerk.
Teen die middel van 1997 het die regering vredesooreenkomste met FARF en die MDD-leierskap onderteken en daarin geslaag om die groepe van hul agterste basisse in die Sentraal-Afrikaanse Republiek en Kameroen af ​​te sny. Daar is ook ooreenkomste aangegaan met rebelle van die National Front of Chad (FNT) en Movement for Social Justice and Democracy in Oktober 1997. Vrede was egter van korte duur, aangesien FARF-rebelle met regeringsoldate bots en uiteindelik in Mei 1998 oorgegee het aan regeringsmagte. Barde is dood in die gevegte, net soos honderde ander Suidlanders, die meeste burgerlikes.
Sedert Oktober 1998 het die rebelle van die Tsjaadse beweging vir geregtigheid en demokrasie (MDJT), onder leiding van Yusuf Togoimi tot met sy dood in September 2002, met die regeringstroepe in die Tidbits -skermutselinge geraak, wat honderde burgerlike, regerings- en rebelle -slagoffers tot gevolg gehad het, maar min grond gewen of verloor. Geen aktiewe gewapende opposisie het in ander dele van Tsjad ontstaan ​​nie, hoewel Kette Moise, na senior poste by die ministerie van binnelandse sake, 'n klein operasie naby Moundou uitgevoer het wat vinnig en gewelddadig onderdruk is deur regeringsmagte aan die einde van 2000.
Deby het in die middel van die negentigerjare geleidelik die basiese funksies van die regering herstel en ooreenkomste aangegaan met die Wêreldbank en die IMF om aansienlike ekonomiese hervormings deur te voer. Olie-ontginning in die suidelike Dobra-streek het in Junie 2000 begin, met goedkeuring van die Wêreldbankraad om 'n klein deel van 'n projek te finansier wat gerig is op die vervoer van Tsjadiese ru-olie deur 'n 1000-km. begrawe pypleiding deur Kameroen na die Golf van Guinee. Die projek vestig unieke meganismes vir die samewerking van die Wêreldbank, die private sektor, die regering en die burgerlike samelewing om te verseker dat toekomstige olie -inkomste die plaaslike bevolking bevoordeel en armoede kan verlig. Die sukses van die projek sal afhang van intensiewe moniteringspogings om te verseker dat alle partye hul verpligtinge nakom. Skuldverligting is in Mei 2001 aan Tsjad toegestaan.
Vierde Tsjaadse burgeroorlog (2005-hede): Die huidige burgeroorlog in Tsjad het in Desember 2005 begin. Die konflik het Tsjadiese regeringsmagte en verskeie Tsjadiese rebelliegroepe betrek. Dit sluit in die United Front for Democratic Change, United Forces for Development and Democracy, Gathering of Forces for Change en die National Accord of Tsjaad. Die konflik het ook die Janjaweed behels, terwyl Soedan na bewering die rebelle ondersteun het, terwyl Libië in die konflik bemiddel het, asook diplomate uit ander lande.
In 2005 het die president van Tsjad, Idriss Deby, die grondwet verander sodat hy vir 'n derde ampstermyn kon funksioneer, wat massale verlate van die weermag veroorsaak het. Die grootskaalse verlate van die weermag in 2004 en 2005, wat Deby genoop het om sy presidensiële wag te ontbind en 'n nuwe elite-militêre mag te vorm, het die posisie van die president verswak en die groei van gewapende opposisiegroepe aangemoedig. Die Rally for Democracy and Liberation (RDL) is in Augustus 2005 gestig, en die Platform for Unity, Democracy and Change (SCUD), twee maande later, om die huidige regering omver te werp en dit daarvan beskuldig dat dit korrup en totalitêr is. Later dieselfde jaar het die RDL en SCUD by ses ander groepe aangesluit om die United Front for Democracy and Change (FUCD) te vorm. Op 6 Januarie 2006 het militante van Janjaweed die grens van Soedan na Tsjad oorgesteek en die stede Borota, Ade en Moudaina aangeval. Nege burgerlikes is dood en drie is ernstig beseer. die regering teen enige haastige optrede, want aggressie deur Soedanse milisies sal nie veel langer ongestraf bly nie. "
In Februarie 2007 beweer 'n koalisie van vier rebellegroepe dat hulle die oostelike grensstad Adre ingeneem het. Tsjad het 'n plan verwerp om VN -troepe langs die oostelike grens te hê. Slagoffers van hierdie aanval is in die film Google Darfur gedokumenteer. In Maart word die voormalige rebel Mahamat Nour Abdelkerim minister van verdediging. Die regering het gesê die Soedanese Janjaweed -burgermag het twee dorpe in die ooste van Tsjad aangeval en vernietig. Op 26 Oktober 2007 is 'n vredesooreenkoms onderteken tussen die regering van Tsjaad en vier rebellegroepe: die Beweging vir Weerstand en Verandering, die National Accord of Tsjaad en twee faksies van die United Forces for Development and Democracy.
Einde November 2007 het die rebelleleier Mahamat Nouri Idriss Deby daarvan beskuldig dat hy 'n aanval op sy vegters in die ooste van Tsjad beveel het. Die weermag het op die openbare radio gesê dat daar 'n aantal honderde dooies " en " verskeie beseerdes " was onder die vegters van die Unie van Kragte vir Demokrasie en Ontwikkeling (UFDD). Abakar Tollimi, sekretaris-generaal van die UFDD, betwis die tol van die weermag en sê slegs 17 rebelle is dood. Ons het meer as 100 uit die weermaglede vermoor, het hy gesê ná die botsings.
Op 30 November 2007 verklaar die UFDD 'n staat van oorlog teen Franse en buitelandse militêre magte in 'n klaarblyklike waarskuwing aan EUFOR Tsjaad/CARâ, bestaande uit 3700 vredestroepe van die Europese Unie, wat in Oos -Tsjad op 'n VN moet ontplooi. missie om kampe te beskerm wat meer as 400 000 Tsjadiese en Soedanese vlugtelinge huisves.
Stappe wat geneem moet word om die burgeroorlog in Tsjaad te stop: Die hoofrede vir die eerste burgeroorlog in Tsjad was die president van Tsjaad. Hy kan die onluste stop, maar hy het dit nie gedoen nie. Omdat hy al die krag van Tsjaad in sy hand wil hê.
Geskiedenis van Tsjad 1983-2012
Na Doomsday is Tsjaad verdeel deur die 15de parallel Noordelike (oorgangs) Tsjaad, en Suid -Tsjad of eenvoudig Tsjaad.
Die 'amptelike' grens tussen die lande was die 15de parallel, waar daar steeds klein skermutselings tussen die twee nasies bestaan ​​het, aangesien hulle nog amptelik in 'n burgeroorlog verkeer het.
In Februarie 2012 het Suid -Tsjaad Noord -Tsjad binnegeval, Suid -Tsjaad het 'n groter leërmag gehad en was baie meer georganiseerd en opgelei.
Suid-Tsjad het op 22 Februarie 2012 die oorwinning verklaar en die land herenig as Tsjaad
Voormalige Noordelike (oorgangs-) Tsjaad
Met die gevolge van die Tsjaad-Libië-oorlog in die noorde van Tsjad en die onttrekking van Libië-troepe in 1984, het die Tsjadiese leër vinnig beheer oor Noord-Tsjad geneem. Hissène Habré het laat in 1984 persoonlik beheer oor die weermag geneem.
Daar was 'n verwoestende droogte in 1985 en weer in 1988 en 1989 vlug die meerderheid van die bevolking suidwaarts na Suid -Tsjad en verder na Kameroen en Nigerië.
Teen 1990 was daar slegs ongeveer 100,000 mense oor in Transitional Chad, meestal rondom die de facto hoofstad Faya-Largeau, wat 'n ondergrondse waterbron het.
Hissène Habré regeer Tsjad vanaf 1982 totdat hy in 1990 deur generaal Idriss Déby, die opperbevelhebber van die weermag van Transitional Tsjaad, afgedank is en vermoor is toe hy oor die grens probeer vlug het na die voormalige nasie Niger.
Idriss Déby is in 1994 vermoor.
Tussen 1994 en 2003 was die gebied van Transitional Tsjaad in 'n burgeroorlog.
In 2002 het generaal Adoum Younousmi aan bewind gekom in sy tuisdorp Fada, van daar af het hy vinnig sy hulpbronne gebou en vinnig die nabygeleë stad begin inneem, teen 2003 het hy die meerderheid van die ooste van Tsjaad beheer. Op 23 November 2004 val die laaste stad in Transitional Tsjaad, Faya-Largeau, in die sentrale Transitional Tsjaad in die leër van Younousmi wat dit vir die eerste keer sedert 1994 verenig het.
Met toenemende reënval en die ontwikkeling van die Bodele -meer het die landbougrond in Noord -Tsjaad meer as verdubbel, wat gelei het tot 'n massiewe baba -oplewing in die bevolking van Noord -Tsjad, met meer as 120 babas per 1000 mense per jaar. babas sterftesyfers is steeds hoog, maar regeringsamptenare glo dat as die geboortesyfer vir 'n lang tyd dieselfde bly, die bevolking van Noord -Chads in die volgende tien jaar van 125,000 tot 200,000 sal styg.
In 2005 verklaar generaal Adoum Younousmi homself as president, laat val hy sy militêre titel en begin 'n regering vorm.
Die amptelike hoofstad is Faya-Largeau.
Op 20 Januarie 2010 kondig president Younousmi aan dat oorgang Tsjaad op 1 Mei 2010 Noord -Tsjaad sou word.
Die bevolking van die toekomstige Noord -Tsjad word geskat op 125,000 met 'n leërsterkte van 1500, maar 'n verdere 2000 het militêre opleiding gehad en kan in 'n tyd van gevaar opgeroep word.
Op 29 Januarie 2012, met presidensiële steun, steek 500 Noord -Tsjadiese troepe na die ou grens na die noorde van die voormalige Niger, op pad na die oase -stad Bilma.
Op 1 Februarie kom verslae by die troepe van 'n nasie in die noorde van die voormalige Niger, 100 mans word van die hoofgroep afgebreek en gaan noord om ondersoek in te stel.
Op 9 Februarie het die oorblywende troepe in Bilma aangekom, die stad het 'n bevolking van ongeveer 1500 mense met groot dadelplase en sout- en natron -verdampingsdamme, dit het handelsbande met Maradikasa en is 'n stoppunt vir die belangrikste kameelwa -handelsroete in die gebied. Hulle eis formeel die gebied vir Noord -Tsjad, maar dit kom later na vore dat die dag waarop hulle beweer dat die gebied Noord -Tsjad deur Suid -Tsjad binnegeval is. Troepe in Bilma begin vinnig terugtrek na die Noord -Tsjadiese hoofstad.
Op 10 Februarie kom die 100 troepe wat noordwaarts op pad is, teen 'n kameelkaravaan suidwaarts, sê die leier van die karavaan dat hy van Tamahaq na Maradikasa op pad is. Hy word ondervra en daarna word die troepe na die noorde gery om by Tamahaq te kom.
Op 12 Februarie vind hulle 'n seisoenale rivier wat uit die noordweste vloei, oor die Madama -vlakte, waarskynlik gevoed deur 'n storm wat die vorige dag in die verte verby was. Daar word besluit om hierdie rivier na die hooglande naby die ou grens tussen Algerië en Niger te volg.
Hulle vind egter geen ander mense nie en hulle het op 15 Februarie omgedraai en teruggekeer na Noord -Tsjad om dit onder aanval van Suid -Tsjad te vind.
Op 22 Februarie 2012 verklaar Suid -Tsjad die oorwinning oor die Noordelike Weermag en eis formeel die hele Noord -Tsjad vir die suide.
Voor 22 Februarie 2012, Suid-Tsjad
Die gebied wat Suid -Tsjaad vorm, was sedert die verdeling van die land in 1983 in 'n chaos, hoofsaaklik as gevolg van die nadelige gevolge van Doomsday en die vlugtelingkrisis uit die noorde in die laat 1980's, tot 2004.
Vroeg in 2004 het 'n charismatiese voormalige dokter, Fidèle Abdelkérim Moungar, begin om volgelinge te versamel weens sy toesprake teen gevegte en vir die heropbou van Suid -Tsjad.
Sy volgelinge, wat in die tuisdorp Doba was, het sy woorde oor Suid -Tsjad begin versprei.
Moungar het gehelp om die leër van Suid -Tsjaad in 2006 op te rig ter beskerming van die burgerlike bevolking. Suid -Tsjaad, wat onlangs gestig is, het 'n relatief klein leër (ongeveer 15.000 man), wat gedeeltelik bestaan ​​uit die Franse kontingent soldate wat in 1983 vir Operasie Manta gestuur is. leër van Suid -Tsjad. Daar is 'n verdere 5000 troepe wat opgeroep kan word indien nodig. Die meerderheid van die troepe word langs die grens met Noord -Tsjad geplaas om die grensoorskryding te stop.
As gevolg van die groter landbougrond in die suide, is die bevolking van Suid -Tsjad baie hoër as die noordelike buurland met 'n bevolking van ongeveer 2,100,000.
Noord/Suid -Tsjadiese oorlog
Op 12 Februarie 2012 steek 5000 Suid-Tsjadiese troepe die 15de parallelle grens met Noord-Tsjad oor na die Noord-Tsjadiese hoofstad, Faya-Largeau.
Op 13 Februarie 2012 kondig die leier van die weermag die inval en beoogde pasifikasie van Noord -Tsjaad aan, dit is sy bedoeling om die Noord -Tsjadiese hoofstad in te neem en president Younousmi van Noord -Tsjad te vang.
Aangesien die Noord -Tsjadiese leër hopeloos ondermyn is in vergelyking met die invalsmag van Suid -Tsjad, word verwag dat dit vinnig in duie stort met minimale ongevalle.
Dit word ook bekend gemaak dat dr Mounger amptelik deur die leërhoof gevra is om as tussentydse president beheer oor Suid -Tsjad te neem. Hy het dit aanvaar en as sy eerste presidensiële verklaring steun hy die leiding van die pasifisering van Noord -Tsjaad om die suidelike Tsjadiese lande te beskerm teen militante grensaanvalle.
Teen die 14de Februarie het die Suid -Tsjadiese troepe 50 myl na Noord -Tsjad gereis, tot dusver was daar geen militêre weerstand nie.
Op dieselfde dag eis Noord -Tsjadiese troepe, onbewus van die aanvalle op hul land, formeel die voormalige Niger -stad Bilma vir Noord -Tsjad
Die Suid -Tsjadiese troepe bereik die stad Fada op 16 Februarie, hoewel daar ligte en sporadiese gevegte was, het die stad geval met slegs drie suidelike ongevalle en vyf verdedigers.
Die Suid-Tsjadiese troepe het op 20 Februarie die hoofstad Faya-Largeau bereik. Hulle verwag 'n groter weerstand, aangesien die nuus hulle bereik het dat die hele Noord -Tsjadiese weermag na die hoofstad teruggeroep is en dat elke man en vrou tussen die ouderdomme van 16 en 30 jaar in diens geneem is.
Alhoewel hulle in die minderheid was, was die Suid -Tsjadiërs baie meer georganiseerd en opgelei, maar gevegte was sporadies maar hewig, maar sodra die middestad bereik is, was daar 'n paar groter aanvalle, maar dit is maklik hanteerbaar. Aan die noordekant was die meeste ongevalle met 542 dooies en 703 gewondes, die gewondes is na die suidelike hoofstad ontruim vir behandeling, daar word steeds in die stad gesoek na die leierskap van Noord -Tsjad, veral op soek na president Younousmi.
President Younousmi word saam met die leërhoof gevange geneem terwyl hulle op 21 Februarie probeer het om oor die grens na Darfoer te vlug. Hy sal op 23 Junie voor die regter en jurie in Suid -Tsjad in die hoofstad van Suid -Tsjad verhoor word. Na verwagting sal hy skuldig bevind word aan gewelddadige aanvalle en grensaanvalle. Die vonnis hiervoor is die dood, hoewel dit na verwagting in lewenslange gevangenisstraf verander sal word.
Op 22 Februarie verklaar die Suid-Tsjadiese president, Mounger, die oorwinning oor die hewige noorde, verklaar hy dat Tsjad herenig is.
Die staatsgreep wat die regering van Tombalbaye beëindig het, het 'n entoesiastiese reaksie in N'Djamena gekry. Malloum tree op as die voorsitter van die nuwe Opperste Militêre Raad (Conseil Sup rieur Militaire-CSM). Sy regering bevat meer Moslems uit die noordelike en oostelike Tsjaad, maar etniese en streeksoorheersing bly steeds baie in die hande van die suidelike. Die opvolgerregering het baie van Tombalbaye se meer afskuwelike beleid gou omvergewerp. Die CSM het byvoorbeeld gepoog om eksterne hulpverlening aan droogte meer regverdig en doeltreffend te versprei en planne beraam om talle ekonomiese hervormings te ontwikkel, insluitend belastingverlagings en staatsuitgawes.
Nie hervormers of vaardige administrateurs nie, die nuwe militêre leiers kon nie lank die gesag van gesag, legitimiteit en gewildheid behou wat hulle opgedoen het deur die omverwerping van die ongewilde Tombalbaye nie. Die verwagtinge van die meeste stedelike Tsjadiërs oortref die vermoë van die nuwe regering-of moontlik enige regering-om dit te bevredig. Dit het ook gou duidelik geword dat die nuwe leiers (meestal suidelike militêre offisiere) hulself as versorgers beskou eerder as innoveerders, en min van Tombalbaye se nabye medewerkers is gestraf. Gedurende sy ampstermyn kon die CSM nie die steun van die toenemend geradikaliseerde vakbonde, studente en stedelinge in die hoofstad wen nie. Die regering het die National Union of Chadian Workers (Union Nationale de Travailleurs du Tchad-UNTT) opgeskort en stakings verbied, maar arbeids- en stedelike onrus het van 1975 tot 1978 voortgeduur. Op die eerste herdenking van die stigting van die CSM was Malloum die mikpunt van 'n granaataanval wat verskeie topamptenare en toeskouers beseer het. 'N Jaar daarna, in Maart 1977, het die CSM die leiers van 'n kortstondige muitery deur verskeie militêre eenhede in N'Djamena summier tereggestel.
Die fundamentele mislukkings van die regering van Malloum was egter die duidelikste in sy interaksie met Frankryk, Libië en FROLINAT. In sy eerste paar maande in die amp het Malloum 'n paar oostelike rebelle -elemente oorreed om by die nuwe regering aan te sluit. In die noorde, die derde (Oueddei Kichidemi) het in Augustus 1975 uit die ballingskap in Libië teruggekeer. Maar sy seun, Goukouni Oueddei, wou nie reageer op sy versoeke of dié van die regering nie en bly in opposisie. Toe die bevel van die weermag se weermag in die noorde (Conseil de Commandement des Forces Armés du Nord- CCFAN), 'n struktuur wat in 1972 deur Habr en Goukouni opgerig is om noordelike elemente in FROLINAT te verteenwoordig, die onderhandelinge weier met die CSM oor die vrylating van die gyselaar Franse argeoloog, het Frankryk direk met die rebelle begin omgaan. Die regering van Malloum het op hierdie verleentheid gereageer deur te eis dat 1500 Franse troepe vertrek, einde 1975 toe Tsjad se militêre situasie begin versleg het. Gedurende 1976 en 1977 het die militêre magsbalans ten gunste van FROLINAT verskuif, aangesien Libië die rebelle aansienlik meer wapens en logistieke ondersteuning gebied het as ooit tevore. Faya Largeau is in 1976 twee keer beleër, en in Junie 1977 val Barda toe op die CCFAN.
Die skerp toename in Libiese aktiwiteit het ook die magstryd in die CCFAN tussen Goukouni en Habr in die wiele gery. In 1971 verlaat Habr sy pos as adjunk -prefek in die Tombalbaye -regering om by Goukouni se rebelle aan te sluit. Goukouni en Habr , ambisieuse Toubou -leiers uit twee verskillende en mededingende clans, het bitter mededingers geword, eers binne die CCFAN en later in die hele Tsjad. In die CCFAN was die vernaamste kwessies wat die mans verdeel, betrekkinge met Libië en die hantering van die gyselaarsaak. Habr het alle Libiese ontwerpe op die Aozou -strook sterk gekant en die Franse gyselaar behou, selfs nadat aan die meeste losprysvereistes voldoen is. Goukouni was van mening dat die konflik met die CSM prioriteit moet geniet, waarvoor Libiese hulp deurslaggewend kan wees, en dat die ontvoering reeds meer as genoeg behaal het. Habr het uiteindelik in 1976 met hom geskei en 'n paar honderd volgelinge geneem om in die prefekte Batha en Biltine te veg en die naam FAN vir sy groep behou. Goukouni en sy volgelinge het die oorhand gekry (die CCFAN het die gyselaar in Januarie 1977 aan die Franse owerhede vrygelaat).
Namate die militêre posisie van die CSM in 1977 aanhou daal het, het Malloum se politieke oortuigings teenoor die rebelliegroepe en leiers toenemend buigsaam geword. In September vergader Malloum en Habr in Khartoem om te onderhandel oor 'n formele alliansie. Hulle pogings het uitgeloop op 'n noukeurig opgestelde ooreenkoms, die Fundamental Charter, wat die basis gevorm het van die regering van die National Union van Augustus 1978. Malloum is as president van die nuwe regering aangewys, terwyl Habr as premier die eerste belangrike opstandige figuur geword het beklee 'n uitvoerende pos in 'n postkoloniale regering.
Habr se styging aan bewind in N'Djamena was bedoel om aan Goukouni en ander rebelleiers te wys dat die regering bereid is om ernstig te onderhandel na sy omkerings op die slagveld in 1978. In Februarie val Faya Largeau op FROLINAT, en daarmee saam ongeveer die helfte van die land se gebied. Kort daarna vlieg Malloum na Sabha in die suide van Libië om 'n skietstilstand te beding, maar selfs toe dit in Maart gekodifiseer word, het FROLINAT se posisie verhard. Goukouni het beweer dat al drie bevrydingsleërs nou onder sy leiding verenig is in die nuwe People's Armed Forces (Forces Arméses Populaires-FAP) en dat hulle doelwit steeds die omverwerping van die & quot-diktatoriale neokoloniale regime is wat Frankryk sedert 11 Augustus deur Tsjad opgelê het, 1960. & quot FAP het verder gegaan na die hoofstad totdat dit naby Ati gestop is in groot gevegte met Franse militêre magte en eenhede van die Tsjadiese weermag (Forces Armés Tchadiennes-FAT). Dit was Malloum se hoop dat die FROLINAT -leierskap sy terme versag, of moontlik hernude fragmentasie sou ondergaan.
Burgeroorlog en multilaterale bemiddeling, 1979-82
Van 1979 tot 1982 het Tsjad ongekende verandering en gewelddadige geweld beleef. Suidlanders het uiteindelik beheer verloor oor wat van die Tsjadiese regering oor is, terwyl burgerlike konflikte aansienlik meer geïnternasionaliseer word. Vroeg in 1979 het die brose Malloum-Habr-alliansie in duie gestort ná maande van aggressiewe optrede deur Habr , insluitend die eis dat meer noordelinge in hoë regeringskantore aangestel moet word en dat Arabies in die plek van Frans in die uitsaaiwese gebruik moet word. Op versoek om ondersteuning onder die groot gemeenskappe van Moslems en Arabiere in N'Djamena, los Habr sy FAN op 12 Februarie los. suid. Op 22 Februarie het Goukouni en FAP die hoofstad binnegekom. Teen hierdie tyd het die grootste deel van die Sara-bevolking in die stad na die suide gevlug, waar aanvalle op Moslems en Suid-Afrikaners uitgebreek het, veral in Sarh, Moundou en in die hele Moyen-Chari-prefektuur. Teen middel Maart is meer as 10 000 dood as gevolg van geweld in die suide.
Vroeg in 1979 het Tsjad 'n oop arena geword vir onbeperkte faksiepolitiek. Opportunistiese magsoekers het probeer om volgelinge bymekaar te kry (dikwels deur sektariese beroepe) en om steun te kry van die bure van Afrika in Tsjaad. Tussen 10 Maart en 21 Augustus het vier afsonderlike konferensies in die Nigeriese stede Kano en Lagos plaasgevind, waartydens Tsjad se bure probeer het om 'n politieke raamwerk daar te stel wat aanvaarbaar is vir die strydende faksies. Chad se bure het egter ook die vergaderings gebruik om hul eie belange na te streef, wat gelei het tot talle ekstern komplikasies en 'n groeiende aantal faksies wat in die proses gebring is. Byvoorbeeld, op 'n stadium het Qadhaafi so kwaad geword vir Habr dat die Libiër wapens gestuur het na kolonel Wadel Abdelkader Kamougu se anti-Habr -faksie in die suide, al was Kamougu ook anti-Libies. By die tweede konferensie in Kano is Habr en Goukouni onder huisarres geplaas, sodat Nigerië die kanse van 'n Kanembu -leier, Mahmat Shawa Lol, kan bevorder. Trouens, Nigeriese steun het Lol 'n paar weke lank die titulêre staatshoof van Tsjaad gemaak, al was sy Derde Bevrydingsleër slegs 'n spookmag, en sy binnelandse politieke steun was onbeduidend. Binne Tsjaad het die strydende partye die konferensies en hul gepaardgaande wapenstilstand gebruik om te herstel van die een ronde veg en voor te berei vir die volgende.
Die laaste konferensie het uitgeloop op die Lagos -ooreenkoms van 21 Augustus 1979, wat verteenwoordigers van elf Tsjadiese faksies onderteken het en die ministers van buitelandse sake van nege ander Afrika -state getuig het. Die Lagos-ooreenkoms het die prosedures vasgestel vir die oprigting van die oorgangsregering van nasionale eenheid (Gouvernement d'Union Nationale de Transition-GUNT), wat in November beëdig is. In onderlinge ooreenkoms is Goukouni aangewys as president, Kamougu as vise-president aangestel, en Habr as minister van nasionale verdediging, veterane en oorlogslagoffers. Die verdeling van kabinetsposisies was gebalanseerd tussen die suide (elf portefeuljes), die noorde, die middel en die ooste (dertien), en tussen die protegges van naburige state. 'N Vredesmissie van die Organization of African Unity (OAU), wat van troepe uit Kongo, Guinee en Benin geneem sou word, sou die Franse vervang. Hierdie mag het nooit in 'n effektiewe sin plaasgevind nie, maar die OAU was toegewyd aan GUNT onder die presidentskap van Goukouni.
GUNT het egter misluk. Die belangrikste deelnemers het mekaar diep wantrou, en hulle het nooit 'n gevoel van samehang bereik nie. As gevolg hiervan het die verskillende faksiemilisies gewapen gebly. Teen Januarie 1980 val 'n eenheid van Habr se weermag die magte van een van die groepe GUNT in die Ouadda -prefektuur aan. Kort daarna het N'Djamena in 'n ander siklus van geweld gedompel, en teen einde Maart 1980 het Habr die regering openlik getart, nadat hy beheer oor 'n gedeelte van die hoofstad oorgeneem het. Die 600 Kongolese troepe van die OAU -vredesmag het net soos die Franse uit die stryd getree, terwyl eenhede van vyf afsonderlike Tsjadiese leërs in die strate van N'Djamena rondgeloop het. Die gevegte duur die hele somer voort, onder meer deur meer OAU-bemiddelingspogings en vyf formele skietstilstand.
Dit het duidelik geword dat die diepgaande wedywering tussen Goukouni en Habr die kern van die konflik was. Teen die middel van 1980 het die suide-afgesny van kommunikasie en handel met N'Djamena en verdedig deur 'n hergroepeerde, suidelike leër-'n staat in 'n staat geword. Kolonel Kamougu , die sterkman van die suide, het 'n verstandige afstand van die hoofstad af gebly en gewag om te onderhandel met watter noordelike ook al die wenner was.
In 1980 wend die beleërde Goukouni hom tot Libië, net soos hy vier jaar tevore gedoen het. Aangesien die Franse magte in die middel van Mei 1980 vertrek het, onderteken Goukouni in Junie 'n militêre samewerkingsverdrag met Libië (sonder vooraf goedkeuring van die alles behalwe ontbinde GUNT). In Oktober versoek hy direkte militêre hulp van Kadhaafi, en teen Desember het Libiese magte die beheer oor die hoofstad en die meeste ander stedelike sentra buite die suide gehad. Habr vlug na Soedan en belowe om die stryd te hervat.
Alhoewel Libiese ingryping Goukouni in staat gestel het om militêr te wen, het die assosiasie met Kadhaafi diplomatieke probleme vir GUNT veroorsaak. In Januarie 1981, toe Goukouni en Kadhaafi 'n gesamentlike mededeling uitgereik het waarin verklaar word dat Tsjad en Libië ooreengekom het om 'n volledige eenheid tussen die twee lande te bewerkstellig, het 'n internasionale oproer ontstaan. Alhoewel albei leiers later die bedoeling ontken het om hul state polities saam te smelt, is die diplomatieke skade aangerig.
Gedurende 1981 het die meeste lede van die OAU, saam met Frankryk en die Verenigde State, Libiese troepe aangemoedig om uit Tsjad terug te trek. 'N Week na die & quotunity communiqu , het die OAU se komitee oor Tsjad in Togo vergader om die situasie te beoordeel. In 'n verbasend stomp resolusie het die twaalf state in die komitee die vakbond se doel as 'n skending van die Lagos-ooreenkoms van 1979 veroordeel, 'n beroep op Libië om sy troepe terug te trek, en beloof om 'n vredes-eenheid, die Inter-African Force (IAF), te verskaf. Goukouni was skepties oor die beloftes van die OAU, maar in September het hy 'n Franse belofte van steun vir sy regering en die IAF ontvang.
Maar namate Goukouni se betrekkinge met die OAU en Frankryk verbeter het, het sy bande met Libië versleg. Een rede vir hierdie agteruitgang was dat die ekonomiese hulp wat Libië belowe het, nooit gerealiseer het nie. 'N Ander, en miskien meer belangrike faktor, was dat Qadhaafi sterk verdink word dat hy Goukouni se mededinger binne GUNT gehelp het, Acyl Ahmat, leier van die Demokratiese Revolusionêre Raad (Conseil Dmocratique Resolutionnaire-CDR). Beide Habr en Goukouni was bang vir Acyl omdat hy en baie van die lede van die CDR Arabiere van die Awlad Sulayman -stam was. Ongeveer 150 jaar vroeër het hierdie groep van Libië na Tsjaad gemigreer en verteenwoordig dit dus die historiese en kulturele basis van Libiese aansprake in Tsjad.
As gevolg van die breuk in Libië-Tsjaad, het Goukouni die Libiese magte laat in Oktober 1981 gevra om te vertrek, en teen middel November het hulle daaraan voldoen. Hulle vertrek het Habr se FAN-wat in Oos-Tsjaad herbou is met Egiptiese, Soedanese en, na verneem word, beduidende hulp van die Verenigde State-sleutelposisies langs die snelweg van Abchch na N'Djamena kon verower. Habr is slegs ingehou deur die aankoms en ontplooiing in Desember 1981 van ongeveer 4800 IAF -troepe uit Nigerië, Senegal en Zaïre.
In Februarie 1982 het 'n spesiale OAU-vergadering in Nairobi gelei tot 'n plan wat 'n skietstilstand, onderhandelinge tussen alle partye, verkiesings en die vertrek van die IAF tot gevolg gehad het, en alle terme moes binne ses maande uitgevoer word. Habr aanvaar die plan, maar Goukouni verwerp dit en beweer dat Habr enige aanspraak op legitimiteit verloor het toe hy met GUNT gebreek het. Toe Habr sy militêre opmars na N'Djamena hernu, bly die IAF in wese neutraal, net soos die Franse gedoen het toe FROLINAT drie jaar tevore op Malloum opgeruk het. FAN het op 7 Junie beheer oor die hoofstad verkry. Goukouni en ander lede van GUNT het na Kameroen gevlug en uiteindelik weer in Libië verskyn. Vir die res van die jaar konsolideer Habr sy mag in baie van die oorlogsmoeie Tsjaad en werk hy daaraan om internasionale erkenning vir sy regering te verseker.
Tsjaad: Burgeroorlog, magstryd en imperialistiese inmenging
Die oorlog vir Tsjad is nie verby nie. Dit sal waarskynlik bloediger word en 'n groter humanitêre ramp inhou voordat daar oplossings gevind kan word. Die komende week is van kritieke belang vir die toekoms van die land-en vir die breër streek, insluitend Soedanese beheerde Darfoer.
Die geveg begin Februarie in die Tsjadiese hoofstad N'djamena was geen verrassing nie. Die afgelope twee jaar het die Soedanese regering probeer om die president van Tsjad, Idriss Deby, omver te werp deur Tsjadiese rebelle as volmag te gebruik.
Die drie gewapende groepe wat by die jongste aanval betrokke was, was almal omvattend gewapen deur Soedanse veiligheidsmagte, wat die duidelike bedoeling het om die steun wat Deby verleen aan Darfoeriese rebelle, veral die Justice and Equality Movement (JEM), wat onlangs was op die offensief in Darfoer.
Die tydsberekening is ook geen verrassing nie. In die volgende paar weke sou 'n beskermingsmag van die Europese Unie (EUFOR) na die oostelike Tsjad en die noordooste van die Sentraal-Afrikaanse Republiek ontplooi word. Hoewel die mandaat van EUFOR (gegee deur die VN se Veiligheidsraad) vir onpartydige burgerlike beskerming is, is dit 'n wesenlik Franse inisiatief, en word deur almal in die streek beskou as 'n militêre beskerming vir Deby. Khartoem en die rebelle wou eers toeslaan.
Die Tsjaadse burgeroorlog word dikwels beskryf as 'n 'oorloop' van Darfoer. Dit is 'n vereenvoudiging. Darfoer se oorlog het eintlik meer as twintig jaar gelede begin as 'n oorspoel van Tsjad en die twee konflikte is sedertdien verstrengel.
Baie van die Arabiese milisies wat in Darfoer veg, is van Tsjadiese oorsprong, en baie van die rebelle het ook in die Tsjadiese leër of milisie gedien. Die huidige Tsjadiese oorlog word die beste gesien deur vier verskillende lense.
Eerstens is dit 'n voortsetting van die verstrengelde konflikte tussen Darfoer en Tsjaad, wat mededinging om mag en grond insluit.
Tweedens is daar 'n interne Tsjadiese konflik. Na 'n hoopvolle verbreding van die basis van sy regime aan die einde van die negentigerjare, vergesel van die groei van die burgerlike politiek in N'djamena, het Deby teruggekeer na eenmanlike militêre bewind.
Deby maak sterk staat op 'n baie noue kring van nabye verwantskappe en die gebruik van staatsfinansiering as sy persoonlike eiendom, en versprei groot in ruil vir lojaliteit. Hy is ook siek en die politieke aasvoëls draai al etlike jare om.
Die mees gevreesde scenario is nou dat Deby die burgerlike opposisie in Tsjaad sal uitskakel en die internasionale gemeenskap sal dwing om tussen hom en die rebelle, wat hy as Soedanese huursoldate uitbeeld, te kies. Die moord op die burgerlike opposisie is in Tsjad nie ongekend nie.
Derde is Khartoum se strategie vir die bestuur van veiligheid in sy grenslande, wat die behandeling van swak buurstate insluit as uitbreidings van sy interne periferieë. Soedanese veiligheid het gehelp om Deby in 1990 aan die bewind te bring as deel van 'n beleid wat hom ook in die daaropvolgende dekade militêr in Eritrea, Ethiopië, Uganda, Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) en die Sentraal -Afrikaanse Republiek (CAR) bemoei het.
Op dieselfde manier as wat Khartoem 'n mengsel van beloning en krag gebruik om sy provinsiale elite in Darfoer, in die suide en elders te beheer, gebruik hy dieselfde instrumente om sy grensoverschrijdende periferieë te beïnvloed.
Laaste is 'n streekskompetisie om oorheersing deur 'n uitgestrekte boog van Sentraal -Afrika wat selde deur die staatsowerheid beheer is. Hierdie agterland sluit Tsjaad, CAR en Noord -DRK in, sowel as die aangrensende gebiede van Soedan. Tripoli, Kampala, Kinshasa, Kigali en selfs Asmara stry om invloed in hierdie gebied, sowel as Khartoum.
Deby het in 1990 aan bewind gekom op grond van 'n eenvoudige ooreenkoms met Khartoem - elkeen sou die ander se rebelle se steun weier. Die ooreenkoms het 12 jaar lank bestaan.
Toe die Darfoer -rebelle in 2002 en 2003 op groot skaal begin organiseer, het Deby eers probeer om van hulle afstand te doen. Hy bemiddel die eerste skietstilstand in die oorlog (Abeche in September 2003 en N'djamena in April 2004), werk daaraan om die rebelle te verdeel en te ondermyn en werk selfs saam aan militêre optrede teen hulle.
Hy was egter nie in staat om sy Zaghawa -familielede te beheer wat baie van die vegters van die Soedanese Bevrydingsleër (SLA) en JEM gevorm het nie, en teen 2005 is Tsjaad in die konflik ingesuig as 'n direkte ondersteuner van die rebelle.
Die Soedanese regering het gereageer deur Tsjadiese rebelle te ondersteun, wat die grensdorp Adre in Desember 2005 aangeval het. Deby verklaar dat Soedan en Tsjaad in 'n oorlogstoestand verkeer het. Selfs terwyl die vredesgesprekke in Abuja voortgeduur het, het die Tsjaadse oorlog verskerp en sy hoogtepunt bereik met 'n rebelle -aanval op N'djamena in April 2006.
Net weke voor die sperdatum vir die sluiting van die vredesgesprekke, het Khartoem probeer om die werklikheid ter plaatse in sy guns te verander. Dit het amper geslaag. JEM -magte het gehelp om die stryd om N'djamena in die guns van Deby te bewerkstellig.
Die verstrengeling duur sedertdien voort. Deby se gunsteling tussenganger was JEM, wat hy met wapens wat in Tsjadiese gevegte gevang is, opgebou het. Intussen ondersteun Soedan 'n reeks Tsjadiese rebelle. Die meeste van hierdie groeperings is verbygaande - die belangrikste dinge om dop te hou is die individuele leiers, hul etniese affiliasies en hul ondersteuners.
In die afgelope maande was JEM op die offensief in die weste van Darfur, en het sy eie koalisie uitgebrei om milisie in te sluit van groepe soos die Gimir ('n groep aan die grens tussen Darfoer en Tsjaad wat sy outonomie lank waardeer het en die afgelope jare polities geïdentifiseer is) as 'Arabies' hoewel dit geen Arabiese afstamming het nie) en Missiriya Jebel ('n groep van die nabygeleë Jebel Mun, wat 'n Arabiese afstamming het, maar die Arabiese taal etlike geslagte gelede verloor het).
Volgens berigte was Tsjadiese magte ook betrokke by hierdie offensiewe - hoewel burgerskap langs hierdie grens betekenisloos is.
Aangesien die Darfoeriese rebellemagte - beide JEM en sommige SLA - na N'djamena teruggejaag het om by die stryd om die hoofstad aan te sluit, kan ons verwag dat die Soedanese weermag en milisie die offensief sal aanpak teen die rebelle wat in Wes -Darfoer bly.
Deby is 'n sterk man wat mag verkry het deur militêre vaardigheid en eksterne steun. Hy het aan die bewind gebly deur dieselfde kombinasie, sy posisie versterk deur olie -inkomste en Franse militêre samewerking.
Hy het 'n Wêreldbank -program vir die beheer van Tsjaad se olie -inkomste afgebreek, wat bedoel was om te verseker dat fondse vir ontwikkeling aangewend word, eerder as beskerming en wapens. Hy het die verkiesings vasgestel. Hy bly aan die bewind deur intrige, intimidasie en kontant.
Sedert 1986, toe Frankryk spesiale magte na Tsjad gestuur het om die oorlog teen Libië te ondersteun, was Franse troepe 'n belangrike faktor in Tsjaad se burgeroorloë. Die Franse het die Tsjadiese weermag bygestaan ​​met intelligensie, logistiek en mediese eenhede - die eerste twee het die afgelope drie jaar die geveg in Deby se guns verskeie kere gedraai.
Onder die voormalige president Jacques Chirac, is die Franse beleid ten opsigte van Tsjaad hanteer deur die weermag, wie se reaksie op die politieke krisis was om militêre hulp uit te brei eerder as om gesprekke met die opposisie aan te moedig.
Maar Deby was versigtig om nie die punt te oorskry nie - hy het geweet dat die vriendskap takties was en was bang dat die Franse altyd eenkant kon staan ​​en 'n mededinger kon toelaat om die mag te gryp, soos wat Deby se voorganger oorgekom het.
Tot 3 Februarie het dit gelyk asof Franse troepe dieselfde sou doen - daar was berigte dat Frankryk aangebied het om Deby uit sy beleërde presidensiële paleis te ontruim. Deby het Parys beslis aanstoot gegee met uitlokkende opmerkings oor die ontvoering van die kind van Zoe's Ark, toe hy in die openbaar beweer dat die kinders op die punt staan ​​om hul organe te laat oes.
Maar teen die oggend van 4 Februarie het dit gelyk asof Frankryk besluit het dat Tsjaad sonder Deby 'n erger voorstel was as met hom, wat agter Deby terugswaai. Dit is slegs 'n korttermynopsie-Deby veg letterlik vir sy lewe en sal alles doen wat nodig is om aan bewind te bly.
Een ding wat hy as 'nodig' beskou, is die uitskakeling van die burgerlike opposisie. Burgerlike opposisielede en leiers van die burgerlike samelewing is reeds afgerond en daar is vrees dat hulle massaal vermoor sal word. Deby se voorganger het dieselfde gedoen voordat hy verdryf is. Deby bied dan 'n keuse aan die wêreld - óf hy óf die Soedan se gevolmagtigdes.
Terwyl Deby se magte hergroepeer het, so ook die gewapende rebelle. Versterkings het aangebreek en daar kan binnekort nog 'n geveg vir N'djamena wees - 'n stryd om die dood vir alle betrokkenes.
Khartoum se strategie vir die bestuur van die veiligheidsbedreigings in Darfoer is naatloos met sy strategie vir Tsjad. Soedanse veiligheidsbeamptes se gunsteling instrument is kontant en hulle koop opportunisties ondersteuning onder die Darfoeriese en Tsjadiese elite. Hulle koop Arabiere en nie-Arabiere soos hulle kan.
Binne Darfoer is militêre intelligensie die magtigste regeringsinstelling. Vir die Tsjaad -beleid is dit die National Security and Intelligence Service.
Dit is die mees onlangse manifestasie van 'n benadering tot die beheer van die periferieë wat strek tot in die middel van die 19de eeu en vroeër. Onder die Turko-Egiptiese heersers van Soedan (1821-83) is die gebied verdeel in 'metropolitaanse' en 'militêre' provinsies.
Darfoer en die Suide was laasgenoemde, waar die sentrum sy aanspraak op soewereiniteit bevestig het deur afsprake met plaaslike potensate te maak. Die grens was nie 'n lyn nie - dit was 'n gebied wat onbepaald na Oos-, Sentraal- en Wes -Afrika gestrek het totdat dit 'n punt bereik het waar militêre weerstand te groot was, of die prys van koopinvloed te hoog was.
Kwasi-outonome agente van die Turko-Egiptiese heerskappy strek oor Sentraal-Afrika en bereik die Kongorivier en Nigerië. Die Britte het 'n soortgelyke verdeling van administratiewe stelsels binne die grense van Soedan weergegee - in die periferieë noem hulle dit 'inheemse administrasie' in die 'geslote distrikte' - en verskil hulle hoofsaaklik van hul voorgangers deurdat hulle verkies om nie wapens te versprei nie.
Post-koloniale Soedannese regerings tree presies op in die ouer tradisie van 'n diep en uitgebreide grensland, op soek na invloed, veiligheid en wins binne hul eie afgeleë provinsies en oor hul nasionale grense.
Langs Soedan beskou Libië Tsjad as deel van die periferie suid van die Sahara. Kolonel Muammar Gaddafi verkondig die eenheid van Tsjad en Libië in 1980 en voer 'n lang oorlog om beheer oor die gebied, totdat dit verslaan word deur 'n Tsjadiese leër wat omvattend gewapen en ondersteun word deur Frankryk en die VSA.
Die onlangse Libiese beleid het na Deby gekantel en teen sy teëstanders wat deur Soedan gesteun word. Maar Gaddafi is ook beledig deur die weiering van Deby om politieke kompromieë aan te gaan tydens vredesgesprekke in Libië in Oktober verlede jaar. In afwagting van die aankoms van Europese soldate wat as 'n militêre skans sou dien, het Deby 'n harde stryd aangeneem en die gesprekke misluk.
Die oorlog om Tsjad is ook 'n oorlog vir CAR, waar president Francois Bozize in 2003 deur Tsjadiese troepe geïnstalleer is, wat sy voorganger Ange-Felix Patasse omvergewerp het. Met Deby in gevaar, het die Zaghawa -troepe wat die ruggraat van Bozize se leër gevorm het, vertrek om N'djamena te verdedig.
Dit skep 'n moontlike vakuum waarin Tsjad se mededingers om invloed weer kan inmeng. Soedan sal daarin belangstel om hierdie buitegrens te beveilig. So ook Libië, wat Patasse ondersteun het. Kinshasa en Kampala sal ook daar invloed soek-dit was 'n vesting vir die Kongolese leier Jean-Pierre Bemba op die hoogtepunt van die oorlog in die DRK.
Eritrea, wat sy vingers in elke moeilikheidsgraad in en om die Horing van Afrika het, sal ook sy belange lewendig hou. Frankryk het 'n militêre basis in CAR en kan die rol speel as beskermheer van stabiliteit.
In die afgelope twee jaar het internasionale beleid teenoor Tsjad 'n byproduk geword van die beleid van Darfoer, en spesifiek die strewe om 'n internasionale beskermingsmag na Darfoer te bring. Na die verkiesing van president Nicholas Sarkozy het die Franse beleid verander, met die fokus op die gebruik van Tsjad as die wegspringplek vir 'humanitêre aksie' in Darfoer, insluitend militêre steun vir 'n VN -beskermingsmag.
'N Europese beskermingsmag, EUFOR, is deur die VN se Veiligheidsraad vir Oos-Tsjaad en Noordoos-CAR gemagtig as 'n neutrale internasionale burgerlike beskermingsmag, onderskei van die Franse soldate wie se missie nog altyd polities was. Maar dit was slegs 'n aansienlike Franse militêre kontingent wat EUFOR sterk kon maak.
Vir al die politieke akteurs in die streek word EUFOR beskou as 'n nie-neutrale militêre beskerming vir Deby-vandaar die militêre aanval by N'djamena in die dae voordat dit ontplooi sou word.
Die beperkinge van 'n internasionale beskerming-eerste beleid word skerp onthul deur die stryd om N'djamena. 'N Humanitêre beskermingsmissie het politieke implikasies gehad wat bygedra het tot 'n toename in geweld.
Die Europeërs staan ​​nou voor die dilemma of hulle troepe in die middel van voortdurende vyandelikhede moet stuur - met die Tsjadiese rebelle wat verklaar het dat EUFOR 'n vyand is - of om terug te keer na 'n tradisionele vredesbenadering en eers 'n onderhandelde skikking te soek.
EUFOR het geen wapenstilstandskommissie nie en geen formele manier om die rebelle te hanteer nie - 'n resep vir 'n ramp. Heel waarskynlik sal EUFOR eenvoudig glad nie in Tsjaad ontplooi nie, terwyl troepebydraers besluit dat hulle tog nie burgeroorlog beskerm nie.
Die implikasies vir die hibriede VN-Afrikaanse sending in Darfur (UNAMID) is nie minder ingrypend nie. Dit het die spieëlbeeldprobleem-dit handel daagliks oor Khartoem, maar daar is geen wapenstilstandskommissie waarin die rebelle verteenwoordig word nie, dus die enigste kontak met hulle is deur die bemiddelingspan wat aan die vredesgesprekke werk.
Dit is heeltemal onvoldoende as die oorlog sou toeneem - byvoorbeeld as Deby hergroepeer en besluit om die offensief aan te gaan deur aanvalle diep in Darfoer aan te pak. UNAMID loop die gevaar om 'n teiken vir aanval of selfs 'n onbewuste party in 'n konflik te wees. In sulke scenario's sal internasionale aandag gefokus word op die integriteit en veiligheid van UNAMID en sy lede, eerder as om die probleme van Soedan op te los.
Die vooruitsigte vir Tsjad in die onmiddellike toekoms is erg. Die ergste vooruitsig is 'n bloedbad van die burgerlike opposisie, gevolg deur 'n stryd om N'djamena wat geweldige vernietiging, verplasing en bloedvergieting veroorsaak wat 'n nuwe draaikolk van onstabiliteit in Afrika veroorsaak.
Deby kan oorleef en hergroepeer. Frankryk se rol sal deurslaggewend wees. Waarskynlik sal Tsjad en Frankryk hul bes probeer om die oorlog as 'n Soedannese inval voor te stel en dit op die voorwaardes na die VN se Veiligheidsraad te bring. Dit kan 'n dekking vir Deby wees om burgerlike opposisie en teenaanval in Darfoer uit te skakel.
Die rebelle kan daarin slaag om N'djamena te oorheers en 'n verwoeste stad te verlaat wat beheer word deur faksieleiers wat mekaar wantrou en nie 'n regering kan vorm nie, en Soedanese veiligheid speel 'n leidende rol in die bemiddeling van enige ooreenkoms wat moontlik is. 'N Regering wat onder hierdie omstandighede gevorm is, sou beslis 'n internasionale paria wees.
'N Derde scenario, bekend uit die geskiedenis van Tsjaad, is ineenstorting met' oorlogslordisme '. Die kans op 'n vierde - politieke ooreenkoms en die bou van 'n burgerlike alternatief - word per uur vervaag.
Tsjaad het ontstaan ​​uit 'n versameling magtige state wat die Saheliese gordel vanaf die negende eeu beheer het. Hierdie state het gefokus op die beheer van handelsroetes trans-Sahara en het veral baat gevind by die slawehandel. Die Kanem-Bornu-ryk, gesentreer rondom die Tsjaad-meer, het tussen die 9de en 19de eeu bestaan, en tydens sy hoogtepunt het die ryk beheer gebied wat strek van die suide van Tsjad tot in die suide van Libië en gedeeltes van die huidige Algerië, Kameroen, ingesluit. Nigerië, Niger en Soedan. Die Soedannese krygsheer Rabih AZ-ZUBAYR ​​gebruik 'n leër wat grootliks uit slawe bestaan ​​het om die Kanem-Bornu-ryk aan die einde van die 19de eeu te verower. In die suidoostelike Tsjaad het die Bagirmi en Ouaddai (Wadai) koninkryke in die 15de en 16de eeu ontstaan ​​en geduur tot die koms van die Franse in die 19de en 20ste eeu. Frankryk het aan die einde van die 1880's na die streek begin trek en die koninkryk Bagirmi in 1897, Rabih AZ-ZUBAYR ​​in 1900 en die Ouddai-koninkryk in 1909 verslaan. Sanusi) het sterk op die trans-Sahara-slawehandel staatgemaak en teen die 1880's meer as 3 miljoen volgelinge gehad. Die Franse het in die vroeë 1900's in die streek aangekom en die Sanusiyya in 1910 verslaan na jare van onderbroke oorlog. Teen 1910 het Frankryk die noordelike dorre gebied, die Tsjaadbekken en die suidoostelike Tsjaad opgeneem in die Franse ekwatoriale Afrika.
Tsjad bereik sy onafhanklikheid in 1960 en beleef drie dekades van onstabiliteit, onderdrukkende heerskappy, burgeroorlog en 'n Libiese inval. Met die hulp van die Franse weermag en verskeie Afrika -lande het Tsjadiese leiers Libiese magte verdryf tydens die "Toyota -oorlog" van 1987, so genoem vir die gebruik van Toyota -bakkies as vegvoertuie. In 1990 het die Tsjadiese generaal Idriss DEBY 'n opstand gelei teen president Hissene HABRE. Onder DEBY het Tsjaad 'n grondwet opgestel en goedgekeur en verkiesings gehou in 1996. DEBY het verkiesings in 1996 en 2001 gewen. In Junie 2005 het hy 'n referendum gehou wat die grondwetlike terme effektief verwyder het en was sedertdien aan bewind. Chad hou 'n presidensiële verkiesing in April 2021 - Deby en Rsquos 6de termyn as president as hy wen.
Tsjaad staar wydverspreide armoede in die gesig, 'n ekonomie wat erg verswak is deur lae internasionale oliepryse, en rebelle en terroriste-geleide opstande in die Tsjad-meer. Daarbenewens het Noord-Tsjad verskeie golwe van opstand beleef sedert 1998. Aan die einde van 2015 het die regering 'n noodtoestand in die Tsjad-meer ingestel na verskeie aanvalle deur die terreurgroep Boko Haram, nou bekend as ISIS-Wes-Afrika. In die middel van 2015 het Boko Haram bomaanvalle in N'Djamena uitgevoer. Aan die einde van 2019 het die Tsjaadse regering ook 'n noodtoestand afgekondig in die Sila- en Ouaddai -streke wat aan Soedan grens en in die Tibesti -gebied wat grens aan Niger, waar mededingende etniese groepe steeds veg. Die weermag het groot verliese gely vir Islamitiese terreurgroepe in die Tsjad -meer. In Maart 2020 val vegters van ISIS-Wes-Afrika 'n Tsjadiese militêre kamp in die Tsjad-meer aan en vermoor byna 100 soldate, dit was die dodelikste aanval in die geskiedenis van die Tsjadiese weermag.
Besoek die bladsy Definisies en notas om 'n beskrywing van elke onderwerp te sien.
JOE Biden het die woord & lsquoAfrica & rsquo presies een keer in sy eerste toespraak op 'n gesamentlike kongresgeleentheid uitgespreek, wat die groot presidentskliek en die eerste van sy eerste 100 dae in die amp was. Dit was 'n tangensiële verwysing, maar die konteks, implikasies en wat Biden nie gesê het nie, was ietwat leersaam:
Na 20 jaar van Amerikaanse dapperheid en opoffering, is dit tyd om ons troepe huis toe te bring en hellip, maar maak geen fout nie en die terroristebedreiging het sedert 2001 buite Afghanistan ontwikkel en ons sal waaksaam bly teen die bedreiging van die Verenigde State, waar hulle ook al vandaan kom. Al Qaeda en ISIS is in Jemen, Sirië, Somalië en ander plekke in Afrika en die Midde -Ooste en verder. & Rsquo
Met ander woorde, hoewel die Midde -Ooste die individuele landetikette beoordeel, word daar slegs na Afrika verwys as 'n kontinentale monoliet en deur toerekening slegs as aanvulling op of 'n veronderstelling om 'n veronderstelde Islamitiese bedreiging.
Noudat dit nie net ongevoelig en beledigend is nie, is dit 'n mite. Afrika-konflikte, griewe en politiek is aan die orde van die dag, net soos die meerderheid hier in die fiks eerste wêreld en grondwetlik en kwolokaal is. Sentraal in Sirië en Irak.
Wanneer Washington, en sy voorkeur -volmag in Parys, dit ignoreer, of alles op die vasteland omtrent 'n beleefde stuk van drie gerespekteerde Amerikaanse militêre manne en mdash & lsquo Great Power Competition maak, en goed, doen hulle dit op hul eie (en nog baie meer) Afrikaanse) gevaar. Konflik word gekataliseer, outoritarisme versnel, menseregte gaan in 'n hand-in-'n-hand-mandjie, en die siklus loop herhaaldelik soos 'n (nie-) strategie rekord. Oor die algemeen het dit ten minste in Afrika-avonture in Frans-Amerika en Afrika se avonture alles in die geheim gedoen, slordig, en omdat dit byna stilweg versteek was vir die lastige publiek.
Soms het die mees ellendige bewyse van kriminele aandadigheid 'n nare gewoonte om op ons te sterf, en die samesweerders staan ​​vir 'n oomblik bloot. Dit is die geval wanneer die onbetaamlikheid van die taal-apologia begin.
Byvoorbeeld, Amerika & rsquos se ambassadeur by die Verenigde Nasies, Linda Thomas-Greenfield, het onlangs 'n onwelvoeglike huldeblyk gebring aan die een spesiaal afskuwelike Afrika-despoot wat onlangs die dood en president van Tsjad, Idriss Deby & mdash, laat val het in haar opmerkings voor die Algemene Vergadering van die VN. Beskou 'n paar dosisse van haar betreurenswaardige hoogtepunte:
[Deby was] 'n leier en 'n vennoot wat sy lewe gewy het aan die stryd teen gewelddadige ekstremisme en hellip
Die meeste Tsjadiërs het nog nooit 'n ander persoon in die presidentskap en hellip beleef nie [Wel, ambassadeur, dit is geneig om te gebeur as 'n man grondwetlike referendum (meervoud) opstel om homself ses keer opeenvolgend oor meer as 30 jaar verkies te kry, en wag, hoekom reken jy dit as positief, in elk geval?]
Idriss D & eacuteby het gereeld gesê dat hy die president sou verlaat terwyl hy daar binnekom en 'n militêre man in sy kern, Idriss D & eacuteby, 'n vegter, het sy woord gestand gedoen. [Ja, ja, dit lyk heeltemal gepas dat 'n belangrike verteenwoordiger van die self-gestileerde en mooiste demokrasie ter wêreld die krygswaardes van diegene wat aan die bewind gekom het tydens gewelddadige staatsgrepe aan die gang is!]
'N Tikkie bo-op die top, sulke lof vir 'n medemens wat opposisiefigure en hul gesinne vermoor het, dienspliggerde kindersoldate, protesverbod verbied, sosiale media gesluit het, verkiesings en so baie olie-inkomste vermors het, terwyl twee derdes van Tsjadiërs leef op minder as $ 2 per dag, het sy weermag soveel as 40 persent van die jaarlikse nasionale begroting en hellipno verbruik?
By me. Thomas-Greenfield, rsquos en lsquodefence, het Deby ten minste die leër ruimhartig uitgekontrakteer om Parys en rsquo & mdash en sy hulpverlenende puntwagter, Washington en rsquos en mdash, oral en altyd te bie, en op hul eie lok en bel.
Tog was hier haar werklike retoriese wrywing, en die sleutel tot die verstaan ​​van Franco-Amerika en stomp, maar tog berekende, wreedaardig misdaad teen Tsjadiërs:
Sy heengaan is 'n seismiese ontwikkeling vir Tsjaad en die hele streek.
Daar is dit! Sien, die Sahel -streek is 'n goeie idee en die stryd teen die terreur wat Parys en Washington grootliks daar geskep het, is hul regverdiging om dit te oorheers, uit te sluit en mee te ding met China en Rusland, en om sy natuurlike hulpbronne te onttrek, en waarom ons paragons van die Weste Afrika moontlik gemaak het gesaghebbendes en spoel ons menseregte-histrionici al dekades lank in die skynheilige buise.
Lewe deur die [Libiese] swaard, sterf deur die swaard
NA 'n tyd raak 'n mens amper moeg vir die alomteenwoordigheid. Gee genoeg aandag aan Afrika-aangeleenthede, en dit is moeilik om nie te wonder nie; is daar geen kontinentale konflikte wat die rampspoedige besluit tussen die VSA en NAVO in 2011 om Libië te behandel, verander of veroorsaak nie?
Die mees entoesiastiese voorstander vir die soewereiniteit-broeikas-werk & mdash of in die geval van president Muammar Ghadafi en rsquos, was 'n dodelike bajonet-sodomie-werk en mdash, niemand anders nie as Frankryk! Dit maak sin as 'n mens net 'n bietjie agtergrond ken.
Parys het immers meer as vier dekades lank volmag en tradisionele oorlog op en in Libië gevoer. Franse vliegtuie, en selfs grondtroepe, het letterlik Ghadafi en rsquos Libiese legioene aan en af ​​geveg en meestal aan die einde en mdash in Noord -Tsjad vanaf 1978 en ndash87.
Etlike dosyne Franse soldate is tydens hierdie operasie dood in die geveg met Libiërs en rebelle wat deur Libië gesteun word, wat tot die voortgesette agt jaar lange en mislukte, deur die VSA gesteunde, Sahel-wye en lsquoanti-terreur en rsquo-avontuur en mdash die grootste oorsese weermag in Parys was missie sedert sy gemartel in 1954 en ndash62 & lsquoSavage War of Peace & rsquo teen Algerynse onafhanklikheidsoekers. Die Franse het terloops ook die verkeerde kant van die geskiedenis verloor.
Boonop, sou dit 'n kwessie van hul huidige vyf-land-omvangryke, maar Mali-gefokusde en mdash-operasie van die Sahel-operasie lyk, haastig of hiperbolies lyk, onthou dat dit 'n maand gelede nie was dat Frankryk en die eienaar van die Rekenkamer in die openbaar 'n verslag gepubliseer het waarin Parys en die plaaslike burgerlike weermag gekritiseer word nie. strategie. Spesifiek, ondanks die verdubbeling van sy besteding (waarvan 60 persent militêr verband hou) in die G-5 Sahel-lande, dek Mali, Niger, Tsjaad, Mauritanië en Burkina Faso en mdash spesifiek sedert Operation Barkhane sedert 2012 en verhoog die troepevlakke met 25 persent, kon Parys nie 'n struikelblok in die hele gebied en die verswakking van veiligheid beperk nie.
Die Tsjadiese hoofstad N & rsquoDjamena, natuurlik.
Om nie te vergeet nie, het president Ronald Reagan die vroeëre Franse pogings in Tsjaad aangevul met 'n weerwraakbomaanval (vir Ghadafi & rsquos beweerde borgskap van terreuraanvalle op Amerikaanse troepe in Europa) van Tripoli en Benghazi in 1986 (wat tientalle burgerlikes doodgemaak het, moontlik insluitend die Libiese leier en rsquos het 'n babadogter aangeneem).
Ongeveer 100 Amerikaanse lugmag- en vlootvliegtuie was betrokke by die massiewe, indien kort, operasie El Dorado Canyon en een F-111-bomwerper is selfs neergeskiet en twee Amerikaanse kapteins is dood. Reagan, wat deur sy ambassadeur in Tsjad, John Blane, beskryf is as 'n ding oor Ghadafi, het die CIA aangeraai om 'n geheime oorlog teen die Libiërs in die land te voer.
Washington het ook die regering van Chad & rsquos gelaai met miljoene militêre hulp, en sodoende die magtigste moderne Afrika-sterkman, president Hiss & egravene Habr & eacute, bemagtig, wat tydens sy bewind van agt jaar ongeveer 40 000 mense laat sterf het.
Die Franse het ook net van die ou gehou en tot hy dit nie gedoen het nie. Toe Habr & eacute sy anti-Libiese bruikbaarheid oorleef het en 'n bietjie verleentheid geword het toe die Koue Oorlog afloop, het Parys hom laat val soos 'n slegte en 'n bietjie verleentheid, en ondersteun hy die opstand wat die onlangs oorlede Deby aan bewind gebring het.
Die vriende van ons vriende maak ons ​​vriende dood
DIT was die Franse joernalis en militêre kommentator Jean-Dominique Merchet en rsquos byna 'n perfekte opsomming van die dood van Deby en rsquos in die stryd teen Tsjadiese rebelle wat verlede maand suid uit Libië stroom.
Dit is omdat die Front for Change and Concord in Tsjaad (FEIT, deur sy Franse akroniem) rebelle het wat Deby & mdash vermoor het en naby aan die dreigement van die hoofstad gekom het voordat hulle die afgelope twee weke teruggedruk is en mdash niks minder is as (behoort nou te wees) ) voorspelbare produk van Frankryk & rsquos gedraaide self-sabotasie gevorderde kursus in Blowback 101.
Die FACT-vegters en lsquosecret, en tot (byna) sukses lê oorkant die noordelike grens van Tsjaad in Libië, waar hulle opgelei, gekruid en gewapen is deur die wannabe Deby-agtige sterkman Generaal Khalifa Haftar & mdash vir wie hierdie rebelle gedien het as soldate van geluk vir jare. Daaroor stem VN -ondersoekers, streekkenners en baie Tsjadiese amptenare saam.
Maar hier is die skopper: Frankryk ondersteun al jare lank die oorlogsmisdadiger en die voormalige CIA-bate charlatan Haftar: bied hom intellektuele verkenningsvlugte, klandestiene spesiale magte-adviseurs ingebed met Amerikaanse-tenk-tenkmissiele, diplomatieke voorblad en baie wapens & mdash alles in blatante oortreding van 'n internasionale wapenembargo.
Niks daarvan het natuurlik gewerk nie; mdash Haftar & rsquos-aanstootlikhede het uiteindelik almal ineengestort en tot 'n bestaande vaagstilstand van 'n dooiepunt en mdash gekom, maar dit het absoluut ontplof in bemoeiende gesigte in Frankryk en rsquos.
Haftar het immers ander eienaardige vriende op sy opstandige eiland met ongeskikte speelgoed, waaronder Erik Prince en mdash, die nou beëindigde privaat sekuriteitsmaatskappy van Blackwater, en stigter van rsquos, broer van die onlangse sekretaris van onderwys, Betsy DeVos en vriend van The Donald & mdash, wat 'n mislukte plot gehad het om 'n plan te bewerkstellig 'n groep huursoldate om die krygsheer te bewapen met Amerikaanse aanvalshelikopters en ander wapens uit die Amerikaanse geallieerde Jordanië. Die Golfstate (dink baie aktief in Libië, die VAE) en Egipte is ook ondersteuners van die makro-poging om die burgeroorlog te versnel en 'n burgeroorlog te versnel. Maar so is Rusland ook.
Dit is reg, Frankryk en mdash is miskien die alliansie en die tweede mees militêr-bekwame land en mdash is stilswyend in lyn met die NAVO en die gunsteling slegte seuns in Moskou. Dit sou ongemaklik genoeg wees as 'n VN -verslag in Februarie nie opgemerk het dat FACT -vegters op dieselfde groot militêre vliegbasis in Sentraal -Libië gebaseer was as Russiese huursoldate van die Russiese Wagner -groep nie.
Volgens berigte deur navorsers en mdash, insluitend in Franse koerante en mdash, het Wagner -opleiers FACT -magte die rebellegevegte geleer. Daarbenewens is daar selfs bewerings dat generaal Haftar ongeveer vier weke terug die rebelle voorsien het van die 400-450 voertuie wat hulle na Tsjad gehaas het op hul missie om die Deby-regering omver te werp, en Deby & rsquos se lewe as hul belangrikste oorwinning aangevoer het.
Verder het Libiese jihadis en mdash, waarvan sommige Haftar veg, waarvan hy sommige gebruik en mdash baie meer beslissend na ander dele van die Sahel gemors het.
En hoewel dit miskien 'n bietjie te eenvoudig is om te sê dat mdash as 'n Ghanese nuusbron onlangs gesê het dat die Islamitiese Jihadistiese groepe [nou in opstand kom in Mali, Burkina Faso en Niger] aanvanklik gevorm en gefinansier is deur die imperialistiese lande om te veg die voormalige Libiese regering en tydens die teenrevolusie van 2011, en dit is onteenseglik dat die koalisie tussen Frankryk en die Verenigde Koninkryk en Amerika op die minste ongemaklik verband hou met beslis Islamitiese milisies. Baie het later Libië verlaat en geïnfiltreer, of & mdash in die geval van Ghadafi & rsquos transnasionale Tuareg-legio vrywilligers/huursoldate en mdash het teruggekeer na hul eie korrupte lande wat deur die Wes-gesteunde is. Die resultate was voorspelbaar.
Aardrykskunde as die lot? Tsjaad met die oog op 'n konflikstorm
Sou die verpletterde en burgerlike/gevolmagtigde oorloggeteisterde Libië die enigste buurman van Tsjaad was wat in waansin gedompel is. Ongelukkig sit Tsjad tans & mdash en tradisioneel & mdash aan die spaak van 'n 360-graad Saheliese konflikwiel. Die verhouding tussen Deby & rsquos & mdash en vermoedelik nou sy gesalfde opvolger seun & rsquos & mdash regime, en die oorlog- en burgeroorloggeteisterde lande is 'n omgekeerde simbiotiese een: elkeen voed en voed ook die interne onstabiliteit van die ander.
As ons die verslete geval van Libië in die noorde oorskiet en met die kloksgewys hardloop, is daar: Soedan en rsquos Darfoer-streek (waar die meeste Tsjadiese rebellies, waaronder Deby en rsquos in 1990, begin het) wat weer verswelg word in hibriede etnies-religieus-polities-vergeldende massamoorde . Destabilisering deur Darfoer en rsquos, in die vorm van vlugtelingstrome, onversekerde veilige hawens en transnasionale teelgebiede vir rebelle, kan die plaaslike lewe 'n hel maak, veral in Tsjaad, waarmee Soedan 'n groot volmagoorlog vanaf 2004 en ndash10 gevoer het.
In die suide is daar die Franco-Tsjaadse en nou anti-Russiese volmagterrein van die Sentraal-Afrikaanse Republiek en mdash, wat ook gewemel is met nuwe botsings wat lei tot steeds meer humanitêre krisisse en nog baie meer vlugtelinge, waarvan sommige na reeds onstabiele Tsjaad stroom.
Na die hoofstad N & rsquoDjamena & rsquos suidwes, is daar die voortdurende en bloed deurdrenkte Boko Haram-opstand rondom die Tsjaadmeer wat die lewens van baie Tsjadiese burgerlikes en militêre personeel gekos het.
Die hoofkwartier van die African Union & rsquos Multi-National Joint Task Force wat Boko Haram bestry, se hoofkwartier is in N & rsquoDjamena en Nigerië & mdash ground zero vir die opstand en mdash en het opregte kommer uitgespreek dat Deby & rsquos se dood die hele missie kan ondermyn.
Laastens, maar nie die minste nie, in die noordweste van Tsjad en rsquos, is Niger ook geteister deur nie net die alomteenwoordige boere-herder-konflikte in die Sahel nie, maar ook 'n groeiende opstand wat deur Islamiste veroorsaak word in sy suidwestelike driegrensgebied met oorloggeteisterde Burkina Faso en Mali.
Net omdat jy paranoïes is, beteken dit nie dat hulle nie agter jou aan is nie
JOSEPH Heller het hierdie woorde in sy absurdistiese roman Catch-22 geskryf en 'n gepaste formule vir die Frans-Amerikaanse buitelandse beleid teenoor Tsjad. Die beroemde aanhaling is ook van toepassing op die ontelbare samesweringsteorieë wat ontwikkel het oor die werklike besonderhede van die dood van Deby & rsquos, spesifiek die wydverspreide oortuiging dat Frankryk dit op een of ander manier sou doen.
Sover ek kan weet, is daar amper geen ysterklerkbewyse dat Parys daarvan beplan, georkestreer of noodwendig selfs geweet het nie en mdash en die voormalige generaal het 'n ou-voorliefde gehad om persoonlik sy troepe aan die voorkant te lei. Deby is dus moontlik dood in die geveg, net soos die Tsjadiese weermag amptelik aangekondig het. Tog is die Tsjadiërs (en ander Afrikane) nogal mal daaroor dat hulle 'n sameswering of samespanning van Parys ruik.
Ook hier is daar, verbasend genoeg, 'n smerige Franse rekord wat die moeite werd is om die huidige bedrywighede te beskadig en hul protes teen beskuldigings van neo-kolonialisme te weerlê.
Die meeste van die Franse kolonies in Afrika en onder die Sahara het onafhanklikheid verkry in 1960. Slegs die onafhanklikheid en die staat was waarskynlik 'n te sterk woord vir die soewereiniteit wat Parys onder druk geplaas het op hierdie swak, grootliks sintetiese state. Die bepalings, waarvan die meeste tot op een of ander manier van toepassing bly, is meestal geklassifiseer en ingesluit, maar was nie beperk tot:
Die skep en opdrag van die Franc van die Financial Community of Africa, of CFA -frank -geldeenheid, is vasgemaak aan die Franse frank (en nou die euro), tesame met die beheer van groot persentasies van die voormalige kolonies en buitelandse reserwes.
Die reg om met Franse troepe op hul soewereine gebiede te baseer, vrylik deur te gaan en tussenbeide te tree.
Die eis dat alle militêre toerusting uit Frankryk gekoop word.
Opleiding van post-koloniale polisie en weermag eenhede.
Vereis dat Franse ondernemings die eerste opsie vir alle groot regeringskontrakte moet ontvang.
Laat Franse ondernemings toe om monopolie -ondernemings in belangrike staatsdiensgebiede te handhaaf.
Dit is geen toeval dat ongeveer 60 persent van die ongeveer 70 staatsgrepe wat die afgelope 50 jaar in Afrika plaasgevind het, in voormalige Franse kolonies plaasgevind het nie. Parys het in meer as enkele gevalle 'n direkte of indirekte hand gehad, soos:
In 1960 is die Kameroense anti-koloniale leier F & eacutelix-Roland Moumi & eacute deur 'n agent van die SDECE (Franse geheime diens) met talliummoord vermoor.
In 1963 vermoor ontevrede oud-Franse soldate die president van Togo en Rsquos, Sylvanus Olympio & mdash, wat toevallig sy eie geldeenheid wou hê, eerder as die CFA frank en mdash, en Parys het moontlik kennis gehad of agtergebly.
In 1966 het 'n voormalige Franse buitelandse legioenêr 'n staatsgreep teen die president van die Sentraal-Afrikaanse Republiek uitgevoer.
In 1968, nadat die Maliaanse president, Modiba Keita, besluit het om die CFA-sone te verlaat en ander aspekte van die koloniale verdrag te laat vaar, het 'n ander voormalige Franse buitelandse legioenêr hom in 'n staatsgreep omvergewerp.
In 1975 word die eerste president van Chad & rsquos vermoor deur soldate onder bevel van die Franse weermagoffisiere.
In 1979, in Operasie Barracuda, het Franse troepe die omverwerping van die regering in die Sentraal -Afrikaanse Republiek omgekeer.
In 1994, deur die majoritêre Hutu-chauvinistiese regering van Rwanda en mdash te ondersteun en selfs 'n paar troepe op die grond te hê en Parys, volgens 'n onlangse verslag, het die volksmoordmoord op ongeveer 800 000 etniese minderheids-Tutsi's geaktiveer.
In 2002 ontplooi Frankryk ongeveer 3,500 bemanningsbewaarders in 'n stryd geteisterde C & ocircte d & rsquo Ivoire, kies soms politieke wenners en verloorders, en vernietig in 2004 selfs die klein lugmag van die Ivoriane, neem die beheer oor die hoofstad en verdryf burgerlike betogers.
In Maart 2003 (dieselfde maand wat die VSA 'n beslis meer openlike en militante regimeverandering georkestreer het), het Franse en Tsjadiese troepe ingegryp en die regering omvergewerp en generaal Fran & ccedilois Bozize as president aangestel.
In 2008 en in 2019 gebruik Frankryk militêre mag en mdash, insluitend die eensydige bombardement van opstandskonvooie in laasgenoemde geval en mdash om Deby te help om rebelle te verslaan wat hom probeer verdryf.
Die ontstellende feit en die onbekende feit vir die meeste Amerikaners, selfs diegene wat in die troonkamers van Washington sit, is dat 'n skokkende onderafdeling van die Franse militêre leiers nostalgies is vir sulke Afrika-operasies en steeds onderskryf die paternalistiese denke wat hierdie optrede ingelig het.
Een Franse joernalis beskryf onlangs die prosa, taal en ware institusionele kultuur van baie veterane van die hedendaagse oorloë in Parys en die rsquos in die Sahel as 'n byna onderdrukte koloniale onbewuste. & Rsquo Verder het president Emmanuel Macron en mdash die gesig gestaar wat 'n moeilike herverkiesingsveldtog voorspel in 2022 voel mdash druk om sy regterflank met hardheid te beveilig, sowel in Afrika as tuis.
Dit wat sy regering deels motiveer, het onlangs planne aangekondig vir nuwe wetgewing teen terrorisme wat streng bestaande toesigprogramme sal uitbrei wat volgens The Washington Post alreeds die grense van die liberale demokrasie toets.
Dit ontvou alles in 'n land wat na 'n reeks terreuraanvalle in 2015 gely het en mdash ongeveer 10 000 soldate in sy eie strate ontplooi het om kwetsensitiewe en openbare plekke te beskerm, as deel van die operasie Sentinelle. Erger nog, Frankryk staar 'n opkomende burgerlike-militêre krisis in die gesig, nadat duisende voormalige mdash en miskien twee dosyn aktiewe militêre personeellede (insluitend ten minste 20 afgetrede generaals) 'n ope brief onderteken het wat 'n burgeroorlog voorspel en 'n staatsgreep dreig as die regering dit nie onderbreek nie harder vir Islamistiese ekstremiste en immigrante en lsquohordes. & rsquo
Nog erger, het die aanhitsers hul proklamasie gepubliseer op die 60ste herdenking van 'n mislukte militêre putsch in 1961 teen president Charles de Gaulle, wat daarop gemik was om Algerië Frans te hou teen alle kanse en praktiese realiteite op die slagveld. Dan is dit nog: nuwe meningspeilings toon dat 58 persent van die Franse mense saamstem met die basiese analise van die letter, en 49 persent sou 'n weermagintervensie in die politiek ondersteun.
Moenie 'n fout maak nie: Afrika en Frankryk en rsquos Sahelian Wars hou sterk verband met die drama. Een van die sentrale skrywers van die brief, kaptein Jean-Pierre Fabre Bernadac, is die 70-jarige seun van 'n soldaat in die Spahis Cavalry Regiment van die & lsquoArmy of Africa & rsquo & mdash 'n algemene term vir gedeeltes van Frankryk en rsquos-militêre gewerf uit of tipies gestasioneer in Noord-Afrika tot 1962 en mdash en 'n Pied-Noir (in Algerië gebore afstammeling van Franse koloniste).
Bernadac het ook in die Army & rsquos 1ste infanterieregiment gedien voordat hy na die Gendarmerie oorgeplaas is. Ander ondertekenaars was onder meer generaal Christian Piquemal (voormalige kommandant van die beroemde Franse Buitelandse Legioen en 'n uitrusting wat alles behalwe gedefinieer is deur sy legendariese Afrika-pasifikasie-operasies) Lugmaggeneraal Antoine Martinez ('n ander Pied-Noir en post-militêre stigter van 'n verregse Franse nasionalis) groep wat die afrikanisering van Europa afbreek en generaal Emmanuel de Richoufftz, wat saam met die valskerm infanterie gedien het in Operasie Bonite, 'n Frans-Belgiese ingryping om Europese gyselaars wat deur rebelle in die Kongo gehou is, te red, en later algemene assistent van die Operasie Licorne-sending in Ivoorkus.
Selfs die afgetrede senior offisiere wat nie verbonde was aan die brief met die staatsgreep nie, insluitend die afgetrede Amerikaanse weermaggeneraal en die voormalige CIA-direkteur, David Petraeus, soos uniforme, soos generaal Vincent Desportes en kolonel Michel Goya en mdash, en oorlogsfilosowe van lsquoFrance & rsquos & rsquo & mdash is allesbehalwe behep Afrika as die sleutel tot die Franse militêre strategie en nasionale mag.
In getuienis voor die Franse senaat het Desportes gesê dat terwyl hy die voormalige president Hollande se ingryping teen ISIS in Sirië en Irak ondersteun het, sou hy verkies om eerder te fokus op Afrika en mdash, waar Frankryk 'n direkte aandeel het. Cigogne -ingryping in die Sentraal -Afrikaanse Republiek, en het ook 'n & lsquoAfrica First & rsquo -strategie vir Parys bepleit.
Met sulke soldate wat dink, pleit en intimideer, plus die oë van Macron en Macro op die regte manier om alles te doen wat nodig is om nie swak te lyk tydens die oorlog in die Sahel voor die verkiesingsseisoen nie, verwag meer van dieselfde as mdash meer beleefd in Frankryk in Afrika.
Dit het gesê dat die beste voorspeller van toekomstige gedrag verlede gedrag is. En dit is seker 'n clich & eacute met sy inherente perke. Tog, in Parys en in die spesifieke geval, geld die veelheid waarskynlik, al is dit om geen ander rede as 'n groot deel van die Franse onfatsoenlikheid nie, selfs in die verlede, en dit is tans teenwoordig, en dit word openlik eensydig van die Eacutelys & eacutee Palace geneem. O, en dit maak amper nie seer as die wêreldwye Amerikaanse hegemon sy eie munisipaliteit in jou mislukte Afrika-avonture finansier, fasiliteer en afskiet nie.
As ek raad het vir Afrikane van Mauritanië tot Mosambiek, kan dit so wees: of dit Franse vegvliegtuie, Amerikaanse hommeltuie is, of hul eie westelike gesteunde plaaslike veiligheidsmagte en swaaiende kappies wat bo u verhef word, en dekking neem.
Kyk die video: Athens Riviera: PIKPA naturist beach in Voula. Exotic images from Greece (Desember 2021).