Allegorie onder die konsulaat - Die versamelings
Die Franse Hercules.
Allegorie van 18 Brumaire.
Allegorie van die Concordat.
Titel: Die Franse Hercules.
Skrywer: HENNEQUIN Philippe Auguste (1763 - 1863)
Afmetings: Hoogte 260 - Breedte 280
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek gemonteer op die plafon van die Antonins-kamer in die Louvre
Prentverwysing: 88EE1761 / INV 20097
Titel: Allegorie van die Concordat.
Skrywer: FRANCOIS Pierre-Joseph-Célestin (1759 - 1851)
Datum getoon: April 1802
Afmetings: Hoogte 113 - Breedte 135
Tegniek en ander aanduidings: Konteks van 'n kompetisie wat op 26 Germinal Year X (16 April 1802) georganiseer is ter viering van die Vrede van Amiens en die Concordat Oil op doek Donasie van die barones van Alexandry d'Orengiani, 1924
Stoorplek: Nasionale Museum van die Malmaison Castle webwerf
Prentverwysing: 91DE3536 / MM 40-47-2886
Na die staatskaping van 18 en 19 Brumaire Jaar VIII (9-10 November 1799), wat die Franse Republiek, tot dan toe 'n demokratiese kollegiale regering, omskep het in 'n outoritêre staat gekenmerk deur die persoonlikheid van 'n enkele man, het die kunstenaars onderneem om óf die stigtingshandeling van die nuwe regime, óf die belangrikste gebeure van die konsulaat (1799-1804), soos die Concordat en die Vrede van Amiens (1802) te herdenk.
Die skildery Hennequin, 'n Jacobynse kunstenaarstudent van David en wat naby Babouvist-kringe was, is in 1800 vervaardig om die versiering van die Muséum central des arts, wat in die Louvre geïnstalleer is, te voltooi. Dit verteenwoordig Hercules (wat die volk verteenwoordig), vergesel deur Minerva (die Vergadering), wat die onmin en die oorlog doodmaak. Die figuur van Hercules, baie kalm, word in die boonste gedeelte van die komposisie gevind, wat twee registers bevat.
Die skets vir die skildery van Callet, 'n voormalige amptelike skilder van Lodewyk XVI, word op die Salon van 1800 uitgestal. Dit is ongetwyfeld op versoek van die konsuls op groot skaal vervaardig. Die werk, vergroot en omskep in 'n plafon, hoewel dit absoluut nie vir hierdie gebruik bedoel was nie, is verdeel in twee registers wat die evolusie van die republikeinse regering onder Bonaparte perfek toon. Volgens die Salon se boekie verteenwoordig dit 'die staatsvaartuig [wat] uit die hawe kom'. Aan die bokant hou die oorwinnende Frankryk (ons is agter Marengo aan) 'n louriertak. Dit word op 'n skild gelig wat deur die vyftien leërs van die Republiek ondersteun word. Maar 'n Egiptiese figuur wat die leër van Bonaparte simboliseer, vergesel hom. Hieronder verpletter Hercules, wat die regering verteenwoordig, die vyande van orde en vrede.
Die skildery van François maak deel uit van die konteks van 'n kompetisie wat op 26 Germinal Year X (16 April 1802) georganiseer is om die Vrede van Amiens en die Concordat te vier. Sy skildery is nie beloon nie, alhoewel dit 'n komposisie is wat baie ooreenstem met die van Callet se skildery. Dit het ook twee dele wat deur 'n basis gematerialiseer is. Bokant 'n altaar waaruit 'n ligstraal verskyn, verskyn Godsdiens. Op die sokkel van hierdie altaar staan ​​pous Pius VII links en regs die naakte figuur van Bonaparte, heldhaftig in die antieke tyd. Op sy kop brand die vuur van helde. 'N Oorwinning bekroon hom. Aan hulle voete vergader die gelowiges terwyl 'n biskop ateïste aanmoedig om na godsdienstige waarheid te kyk. Aan die regterkant jaag Mars Discord agterna.
Die rewolusie het nuwe allegoriese figure voorgestel om die soewereine mag van die verowerde volk in 1789, soos Hercules, te materialiseer. Minerva het op haar beurt die Nasionale Vergadering, die gedelegeerde mag van die land, verteenwoordig. Tydens die byeenkoms en die gids was Hercules altyd bo-aan die tabelle. Met die konsulaat, nadat Bonaparte die mag op sy eie naam oorgeneem het, is Hercules afgesak na die onderste deel van die komposisies, soos die geval is met Callet, die eerste konsul wat sy plek bo-aan geneem het. Word 'n antieke held in die allegoriese toespraak, hy word baie keer naak voorgestel, en vervang homself dus met Hercules / the People. Die Jakobyne het met groot moeite hierdie evolusie van die Republiek na gepersonaliseerde mag aanvaar, soos ons in Hennequin sien: vir hom is dit altyd die People / Hercules wat bo-aan die komposisie oor Frankryk regeer.
Hierdie verskil in beeldende konsepsie was te wyte aan die feit dat die konsulêre regering op sigself dubbelsinnig was: die konsulaat was die Republiek, maar die volk het nie meer 'n sê gehad nie, en Bonaparte het namens hom besluit sonder om daarop te reageer. Die evolusie in die rigting van die Ryk is ook grotendeels gedoen om hierdie probleem op te los: Frankryk moes 'n demokratiese of monargiese regime wees.
Bonaparte het nie van allegoriese skilderye gehou nie. Hy wou veral sy regime en sy beeld afdwing, homself as die redder van Frankryk voorstel, en het gevoel dat die obskure taal van allegorie nie in hierdie konteks onmiddellik deur almal begryp kon word nie. Aan die ander kant het allegorie toelaat dat opponerende kunstenaars soos Hennequin dit na hul smaak manipuleer en die dubbelsinnighede van mag benut. Dit was een van die hoofredes vir sy mislukking in die kompetisie van 1802. Boonop het die Eerste Konsul dit as 'belaglik en bisar' gevind om sy tydgenote in 'n antieke styl aan te trek as hulle nie naak was nie. Dit is die rede waarom Bonaparte, sodra hy keiser geword het, begin het om deur middel van Denon, direkteur van die Louvre en ware diktator van die kunste, die beeldmateriaal van die belangrikste gebeurtenisse van sy regering op te lê, natuurlik makliker om te ontsyfer vir die algemene publiek.
Jeremia BENOIT Philippe-Auguste Hennequin (1762-1833) Parys, Arthéna, 1994.
Marc SANDOZ Antoine-François Callet. 1741-1823 Parys, Editart, 1985.
Jérémie BENOIT, "Allegoriese skilderkuns onder die konsulaat: struktuur en beleid", in Staatskoerant vir Beeldende Kunste Februarie 1993, bl. 77-92.