Lou Gehrig - Geskiedenis Podcasts - 2021 " /> " />
Lou Gehrig, 'The Iron Horse' van die New York Yankees, word beskou as die grootste eerste baseman in die baseballgeskiedenis. Gehrig is op 19 Junie 1903 in New York gebore. Hy het na die Hoërskool Commerce gegaan, waar bofbal gespeel word en onder nasionale aandag gekom. Hy is na die Columbia College waar hy 'n basiese bal gespeel het. Hy het op 18 April 1923 vir die Yankees begin speel.
Gehrig het in 'n merkwaardige 2 130 agtereenvolgende wedstryde gespeel en 493 homeruns opgedoen en byna 2 000 lopies ingeslaan. Sy kolfgemiddeld was 340. Gehrig se loopbaan het tot 'n treurige einde gekom nadat hy gediagnoseer is met die noodlottige degeneratiewe siekte, amyotropiese laterale sklerose, nou algemeen bekend as "Lou Gehrig se siekte."
Microsoft het verder 'Windows' ontwikkel om mee te ding met die grafiese koppelvlak van Apple, asook talle ander sagtewareprogramme vir tafelrekenaars, wat byna elke moontlike toepassing dek. Gates het Microsoft in die moeilike tydperk van die stryd teen die Amerikaanse regering in die steek gelaat nadat hy vir anti-trust gedagvaar is.
Gates het in 2006 begin om van dag tot dag bestuur te werk om ekstra tyd te gee aan die stigting wat hy saam met sy vrou Melinda- The Bill and Melinda Gates Foundation bestuur het. Die Stigting werk op verskeie gebiede, waaronder die uitskakeling van baie kindersiektes.
Lou Gehrig is 75 jaar gelede oorlede. Sy siekte verwoes steeds
Donderdag is dit 75 jaar na die dood van Lou Gehrig, die groot Yankees -bofbalspeler, op 2 Junie 1941, met amyotrofiese laterale sklerose (ALS), 'n progressiewe verswakkende en noodlottige afwyking waarna vandag nog dikwels na verwys word as "Lou Gehrig se siekte. "
In elke balpark hang die vlae halfmas. In New York se Polo Grounds, Brooklyn's Ebbets Field en Detroit & Briggs Stadium & mdash waar New Yorkse balklubs speel en op 'n vlak speel, staan ​​die ondersteuners kaalkop vir 'n minuut stil huldeblyk. In baseball 's Hall of Fame in Cooperstown, N.Y., het rouklaers by 'n swart gedrapeerde gedenkplaat ingedien. Oor die bofbalwêreld het die 37-jarige Lou Gehrig, die Yankee se eerste baseman, die afgelope week getreur, wat na twee jaar beswyk het aan 'n seldsame, ongeneeslike siekte, bekend as amyotrofiese laterale sklerose.
Slegs 'n paar jaar tevore het Gehrig die bynaam die " Iron Horse & 8221 gekry vir sy sukses in die kolfblad. In 'n voorbladverhaal van die World Series uit 1936 het TIME opgemerk dat Gehrig seuntjie trots is om 'n bofbal so ver te slaan en so vinnig as moontlik om die basis te hardloop. "
Maar hy het gou sy vonk begin verloor. In 1938 het sy spel, net soos sy koördinasie, afgeneem, en gedurende die 1939 -seisoen het hy homself ingepalm en 'n reeks van 2130 wedstryde beëindig. In Junie daardie jaar het Gehrig die ALS -diagnose van die Mayo Clinic ontvang. Dit verduidelik sy verswakkende vaardighede, maar die diagnose het nie 'n behandeling meegebring nie. Op 4 Julie 1939 is 'n "Lou Gehrig -waarderingsdag " in die Yankee -stadion gehou. In 'n kragtige toespraak sê Gehrig: "Fans, die afgelope twee weke het jy gelees oor die slegte breek wat ek gekry het. Tog beskou ek myself vandag as die gelukkigste man op die aarde. Ek is al sewentien jaar in balparke en het nog nooit iets behalwe vriendelikheid en aanmoediging van julle ondersteuners ontvang nie. "
Soos TIME in 1940 berig het, probeer Gehrig tevergeefs die vordering van die siekte stop. Hy het verskillende behandelings probeer, waaronder die inname van groot hoeveelhede vitamien E deur inspuiting en deur die mond. Dit is nog te gou vir enige waarneembare resultate, maar die dokters is vrolik, want vyf ander pasiënte het sigbaar verbeter na lang maande se behandeling, " TIME geskryf. (Studies het gekyk of vitamien E die siekte kan voorkom, maar meer navorsing is nog steeds nodig.) En omdat hy openbaar was oor sy diagnose, het die wêreld ook gekyk hoe hy 'n antwoord gesoek het. Aangesien nuusberigte elke poging asemloos gedek het, selfs gedurende sy leeftyd, het ALS die naam begin kry waarmee baie mense dit nog ken: soos Jonathan Eig in sy boek aandui Gelukkigste man: die lewe en dood van Lou Gehrig, die New York Tye in Maart 1940 verklaar dat 'n middel gevind is vir die siekte van Gehrig. " Dieselfde maand het TIME 'n opdatering oor sy vordering GEHRIG 'S SIEKTE gegee.
Uiteindelik het hy egter beswyk.
In onlangse jare het ALS en mdash wat jaarliks ​​ongeveer 5,600 mense in die VSA teister en mdash weer in die kollig gewerp. In 2014 het die ALS Ice Bucket Challenge, 'n geldinsameling op sosiale media om navorsingsgeld vir die siekte in te samel, virale geword. Almal, van Oprah tot LeBron James, het water op hulself gestort en vir die doel geskenk en miljoene ingesamel. Sommige mense met ALS het ook advokate geword ten gunste van die Right to Die-beweging, wat selfmoord met doktersondersteuning wettig wil maak vir mense wat terminaal siek is.
'N Hele 75 jaar na die dood van Gehrig is ALS steeds ondanks dekades se navorsing 'n verwoestende diagnose. Terwyl die soektog na 'n geneesmiddel voortduur, bly baie geïnspireer deur die dapperheid van Gehrig en die woorde uit sy historiese toespraak van 1939: Ek sê naby dat ek moontlik 'n moeilike wegbreek gehad het, maar ek het vreeslik baie om voor te lewe . "
Geskiedenis van Lou Gehrig se siekte
In die Verenigde State word ALS ook Lou Gehrig se siekte genoem, vernoem na die Yankees -bofbalspeler wat daaraan gesterf het in 1941. In Brittanje en elders in die wêreld word ALS dikwels motorneuronsiekte genoem met verwysing na die selle (motoriese neurone) wat in hierdie afwyking ontaard.
Lou Gehrig het in 1923 met die New York Yankees onderteken en in Junie 1925 begin 'n reeks van 2 130 agtereenvolgende wedstryde wat eers geëindig het toe hy 14 jaar later swak geword het.
ALS, wat die eerste keer in 1869 deur die Franse klinikus Jean-Martin Charcot beskryf is, is 'n misversteurde siekte. Dokters het eens gedink dit is skaars, maar beskou dit nou as redelik algemeen: ongeveer 5000 mense in die VSA word jaarliks ​​met ALS gediagnoseer.
Die woord "amyotrofies " kom van Griekse wortels wat "sonder voeding" vir spiere beteken en verwys na die verlies van seine wat senuweeselle gewoonlik na spierselle stuur. "Lateraal " dui op die gebied van die rugmurg waar gedeeltes van die sterwende senuweeselle geleë is. "Sclerose " beteken " verhard " en verwys na die verharde aard van die rugmurg in gevorderde ALS.
Die eerste beskrywing van veelvuldige sklerose dateer uit die 14de eeu, maar dit was Jean-Martin Charcot en die gebruik van die anatomokliniese metode wat die eerste korrelasies gemaak het tussen die kliniese kenmerke van veelvuldige sklerose en die patologiese veranderinge wat nadoods geraak is.
Hy beskryf verskeie gevalle van geïsoleerde progressiewe motoriese simptome, met fassikulasie, rigiditeit, kontrakteurs, betrokkenheid by bolle en die dood as gevolg van asemhalingsversaking. Charcot noem hierdie siekte primêre amyotrofiese laterale sklerose (ALS) en identifiseer die disfunksie van anterior horingselle korrek as die patologie onderliggend aan die kliniese kenmerke.
Charcot het die eerste gevalle van ALS beskryf en gediagnoseer as 'n spesifieke neurologiese siekte wat verband hou met 'n duidelike patologie. Studies wat tussen 1865 en 1869 deur Charcot en sy kollega Joffroy uitgevoer is, het bevind dat letsels binne die laterale kolom in die rugmurg chroniese progressiewe verlamming en kontrakture tot gevolg het (geen atrofie van spiere nie), terwyl letsels van die anterior horing van die rugmurg tot verlamming gelei het sonder kontrakture (met spieratrofie).
Charcot se werk oor amyotrofiese laterale sklerose het neurologiese entiteite byeengebring wat voorheen as uiteenlopende afwykings, primêre amyotrofie en primêre laterale sklerose beskou is. Boonop het hierdie studies bygedra tot die begrip van die rugmurg- en breinstamanatomie en die organisasie van die normale senuweestelsel.
Merk: Lou Gehrig
Bob Parker "cartoon " illustreer Babe Ruth -skietery "a magtige 10de beurt, " Michael C. Hawfield, Fort Wayne Sports Yesterday & amp Today (1994), p.18.
Die legendariese bofbalspeler George "Babe " Ruth het Fort Wayne met sy teenwoordigheid geseën tydens 'n persoonlike besoek op 26 Oktober 1926. Nadat hy tydens die oefensessie 'n vertoning aangebied het, het hy by die Fort Wayne Lincoln Lifers aangesluit, 'n semi -professionele span wat geborg word deur Lincoln National Life Insurance Co., in 'n wedstryd teen 'n baie goeie Kips -span. Ruth het 'n demonstrasie gelewer deur elke posisie behalwe vanger te speel. Hy het die wedstryd afgerond deur twee balle uit die park te slaan. Met die Bambino in hul arsenaal, wen die Lifers 11 tot 1.
Lincoln Lifers "Pete " Dietrich en "Bud " Devilbiss, The Fort Wayne Sentinel, 10 Mei 1923, 10, het Newspapers.com besoek.
Ruth keer op 6 Mei 1927 saam met die New York Yankees terug na die stad Indiana om 'n uitstallingswedstryd teen die Lifers te speel. In sy Fort Wayne -sportgeskiedenis, Blake Sebring het geskryf dat die Yankees, wat in die eerste plek in die liga was, die stop gemaak het om Chicago te pak. Die wedstryd het plaasgevind in League Park, nou Headwaters Park, tussen Calhoun- en Clintonstraat. 'N Houtkonstruksie is in 1883 in die park opgerig. Die plek is in 1908 'n paar keer herbou, met nuwe tribunes en 'n grasveld. Na die skade wat die Groot Vloed van 1913 aangerig het, was bykomende herstel nodig. Dit was 'n gasheerpark vir semi-pro Central League-spanne, insluitend die Lifers, toe hulle na 'n minderjarige liga-status oorgaan.
In die uitstallingseisoen van 1927 was League Park se tribune gevul met meer as 3 000 aanhangers, wat alle sit- en staanplekke beset. Entoesiastiese Fort Wayne -aanhangers het ingestroom, gretig om hoë drama van Babe Ruth, Lou Gehrig en die ander Yankee -legendes te sien. Die aanhangers was nie teleurgesteld nie, want hulle het Babe se aanklag in die annale van die Amerikaanse geskiedenis ingesien.
League Park, met vergunning van ARCH Fort Wayne.
Die regulasie 9 beurte is gespeel. Die Lifers het die Yankees in die 10de gelykop met 3-3 behaal, met twee uit en 'n naaswenner eerste toe "The Sultan of Swat", nog een van Ruth se appellasies, op die bord kom. Hy het twee stakings gedoen en toe in klassieke styl die volgende staanplek oor die middelste veldmuur gordel en op die dak van een van die stadsskure oorkant Clintonstraat beland. Die hou het die Yankees in staat gestel om die Lifers met 5-3 te verslaan. Die staanplekke is leeg en aanbiddende aanhangers het Babe gedreig.
Babe Ruth en Lou Gehrig het in hul 1918 -uniforms, met vergunning van Sports Illustrated, toegang tot The Midwest League Traveler gekry.
Daar is gesê dat die Bambino dikwels na die slag verwys het as moontlik die hardste bal van sy loopbaan. Volgens John Ankenbruck het een sportskrywer, nadat hy die amptelike lang treffers deur Babe Ruth en Mickey Mantle aangehaal het, verklaar dat Ruth 'n langer een in Fort Wayne geslaan het, volgens die weergawe van die Bambino.
Na die 1927 -seisoen het Ruth op 'n stormstormtoer gegaan en weer op League Park gespeel. Hy het 'n bal oor die heining van die linker-middelveld vasgemaak en beweer dat die bal in 'n vragmotor beland wat destyds by die park verby was. Plaaslike bofbalhistorici merk vinnig op dat die bal, as dit waar was, die heining moes skoongemaak het, dan 'n regte hoek moes maak en nog 'n meter sou ry om op die treinspoor te land. Tog was 1927 'n vaandeljaar vir Fort Wayne -bofbal en Babe Ruth was gereed om dit 'n groot treffer te maak.
Deel Alle opsies om te deel: 75 jaar later beteken Babe Ruth se drukkie amper soveel as Lou Gehrig se toespraak
Lou Gehrig en Babe Ruth in 1930, voor die sondeval. Getty Images
Die woorde van Lou Gehrig, sy genade in die lig van ongeldigheid of die dood, het op 4 Julie presies 75 jaar lank weerklink, maar die oomblik voor die laaste reël, 'het ek moontlik 'n moeilike onderbreking gehad, maar ek het nog baie lewe vir. Dankie, 'het die openbare adresstelsel weergalm en vervaag het ook groot krag. As ek terugkyk op die oorspronklike dekking, blyk dit duidelik dat die aanwesige skrywers gedink het dat die woorde van Gehrig nie veel betekenis of betekenis sou hê nie. Nie twee van hulle het hulle op dieselfde manier neergeskryf nie, asof dit eers was nadat hulle die resonansie van wat hulle gehoor het, besef het, en dat hulle dit reggekry het. Hulle het egter almal daaraan gedink om een ​​ding reg te kry, 'n oomblik van versoening en vergifnis tussen twee ou vriende wat om daardie rede net daardie dag kon gebeur het.
Toe die herdenking van die "Lou Gehrig -waarderingsdag van 1939" deur Major League Baseball sowel as talle kommentators gehou word, lê die klem, soos dit moes gewees het, hoofsaaklik op wat Gehrig gesê het - selfs al was dit vanweë die tekort aan die skrywers getrouheid, presies wat hy gesê het, het met tyd verlore gegaan, maar vir 'n paar fragmentariese nuusberigte. Miskien het dit wat tussen Babe Ruth en Lou Gehrig op daardie dag plaasgevind het net 'n detail geword in plaas van die fokuspunt van die verhaal, want daar is niks wat u kan lees, geen opname wat u kan hoor nie, net 'n prentjie waarna u kan kyk, en in hierdie geval die prentjie vertel nie die hele verhaal nie. Tog is daar tye dat 'n eenvoudige omhelsing meer welsprekend kan wees as enige ordening van woorde.
Die drukkie het vyf jaar van vervreemding beëindig, en tog is daar ook baie onduidelikheid daaroor. Menslike verhoudings, selfs die werklik hegte, ideale huwelike, het grys gebiede. As u ooit wou hê dat 'n woedende uitspraak herroep kan word, sodat 'n verbrokkelde verhouding herstel kan word, of dat daar 'n onmoontlike oomblik van vergifnis en versoening sou wees wat 'n liefde wat gesterf het, sou laat herleef, het Lou Gehrig Waarderingsdag dit gehad. Miskien is dit nie vir u belangrik nie, wat u nie kan empatieer nie. As u êrens in u psige spyt het oor 'n onverbeterlike verhouding nie, word hier beweer dat u bomenslik aanvaarbaar is. Dink aan die weergawe van Reinhold Niebuhr se alomteenwoordige rustigheidsgebed, wat nou hangende katjieplakkate wêreldwyd versier:
"God gee my die rustigheid om die dinge te aanvaar wat ek nie kan verander nie,
Die rede waarom so 'n beswering selfs nodig is, is dat wat baie van ons werklik dink, is:
'God gee my die krag om dinge te verander wat ek nie kan verander nie
(Of verander dit, oké?),
Moed om aan te hou om dit te wil verander, alhoewel ek weet dat dit nie gaan verander nie,
En die vermoë tot selfwaan om nie die nutteloosheid van dit alles te erken nie. "
Ondanks sy protes teen die teendeel, het Lou Gehrig uiteindelik nie veel geluk gehad nie, maar sy siekte het hom wel die laaste draai by 'n ou vriend laat kry. Hy het nie die dinge wat hy nie kon verander nie, sy siekte, verander, maar die oortreding met Ruth is herstel. Miskien beteken dit uiteindelik vir sommige van ons meer as vir hom. Ons wil hê dat die mense van wie ons hou, van mekaar moet hou. Ons wil die mense hê waarvan ons hou ons.
Hier beskryf Rud Rennie die belangrikste oomblik direk na Gehrig se toespraak op 4 Julie 1939 in die Yankee-stadion in die ou New York Herald-Tribune:
"Gehrig roep trane en lag op met woorde wat die vorige toesprake nogal hol laat klink het. Hy was wonderlik. Op een of ander manier kon hy sy stem beheer. En toe hy daardeur was, het [Ruth] sy arm om hom gesit. Mense het gehuil staan ​​toe Gehrig klaar is. En hulle was gereed om weer te lag toe Ruth sy arms om Gehrig sit en hom aanraai om die hengel wat hom gegee is, te probeer en al die visse in die see te vang. "
"Rut sit sy arm om hom." Dit was die genadebrief binne die genadebrief.
/> Meer van ons spanwebwerwe />
Voordat ons verder gaan, is dit belangrik om daarop te wys dat bofbalgeskiedenis tradisioneel nie soos 'regte' geskiedenis behandel is nie, met bronne en voetnote en so meer. In Gehrig se tyd was sportjoernalistiek nie veel beter nie. Almal was dit eens, soos John Drebinger dit in die New York Times die volgende dag, "Ten slotte het die groot byeenkoms, wat vir 'n langer tydperk in absolute stilte gesit het as miskien 'n bofbalskare in die geskiedenis, gehoor hoe Gehrig self 'n ongelooflike valedictory lewer as ooit van 'n balspeler," maar nie net die woorde van Gehrig nie maar die volgorde van gebeure is van papier tot papier verwar.
Die tydsberekening maak saak, want die interaksie met Ruth was óf 'n wegwerp-interstitiële oomblik met 'n slegte tyd om 'n hengel of 'n uitroepteken oor Gehrig se lewe as 'n New York Yankee. Toe Gehrig hom in 1925 as 'n Yankees-gereelde gevestig het, was die 22-jarige lankal 'n Ruth-aanhanger. Die twee het maklik gebind, met Gehrig wat aanvanklik 'n onderdanige, kleinboetrol aangeneem het. Die twee het in die buiteseisoen saam gestorm toe Gehrig 'n ster geword het ('n baie winsgewende onderneming vir albei) en het saam na die lente -opleiding gegaan. Ruth, wat as kind feitlik deur sy gesin verlaat is, het 'n welkome teenwoordigheid geword in die huis waar Gehrig nog by sy Duits-immigrante-ouers gewoon het. Ruth, ook van Duitse erfenis, sou sprechen sie Deutsch met Gehrig se ma, Christina, en sy sou hom voed met haar Duits-etniese kookkuns. 'Dit was een van die seldsame smake van die huislike lewe wat ek ooit gehad het,' het Ruth gesê.
Christina noem Ruth 'Judge', 'n korrupsie van 'Jidge' (self 'n weergawe van 'George', die regte naam van Ruth, en dit is hoe sy spanmaats hom gereeld verwys). Ruth het vir Christina 'n hond gegee. Sy het gebel Dit Regter ook.
Eleanor Gehrig (middel) saam met Christina en Heinrich Gehrig.
Die verhouding Ruth-Gehrig het omstreeks 1932 of 1933 verbrokkel. Toe Ruth in 1929 weer trou, het sy vrou Claire haar biologiese dogter Julia na die verhouding gebring. Ruth het Dorothy bygedra, die aangenome dogter uit sy eerste huwelik (wat waarskynlik sy biologiese kind was, maar nie deur sy eerste vrou nie). Julia was die oudste van die twee, op die ouderdom van volwassenheid, terwyl Dorothy in 1932 11 was. Rondom hierdie tyd besoek Dorothy die Gehrig -huishouding en Christina Gehrig wonder hardop waarom Claire Dorothy nie so goed aangetrek het as wat sy Julia aangetrek het nie. Die opmerking het Dorothy miskien 'n bietjie soos Aspoestertjie laat klink. Dit het teruggekeer na Claire, wat haar ontevredenheid aan die baba meegedeel het.
Afhangende van wie u volgende lees, het Ruth óf 'n tussenganger gestuur (Sammy Byrd, wat optree as 'Babe Ruth's Mouth' in plaas van 'Babe Ruth's Legs?' Altyd die vyandige toekomstige Jackie Robinson-antagonis Ben Chapman?) Om 'n boodskap aan Lou te lewer: ' Moet nooit weer met my van die veld af praat nie. " In ander rekeninge het Ruth self na Gehrig gegaan en gesê: 'Jou ma moet haar eie verdomde besigheid bedink.'
Claire, Babe en Dorothy Ruth, 1935.
Elke seuntjie is lief vir sy ma. Elke seuntjie wie se ma nie dinge gesê het soos: 'Ek sal jou na skool kom haal' en toe nooit daar aangekom het nie, want sy was op 'n wodka -buigspoed, maar die meeste seuns. Gehrig het 'n swak pa gehad, sy ma was die rots van sy lewe.Toe hy in September 1933 met Eleanor Twitchell trou (die Ruths is nie na die onthaal uitgenooi nie), moes sy hom met 'n hefboom uit sy kinderhuis uitruk, en sy kon nooit met haar skoonma klaarkom nie, voor of na die dood van Gehrig. Voordat Eleanor op die toneel verskyn het, het Christina na elke Yankees -tuiswedstryd gegaan en Lou ook gereeld op die pad gevolg. Sy het 'n paar van Lou se romantiese belange deur die jare afgewyk, 'n laaste ruzie met Eleanor veroorsaak wat die troue byna in die wiele gery het en het geweier om tot die laaste oomblik na die seremonie te gaan. "Daar was 'n moeder-seun-kompleks daar," het die sportskrywer Fred Lieb, 'n goeie vriend van Lou, gesê, "dit was net so erg soos die ander kant."
In die lig hiervan was daar geen aanval op Gehrig wat Ruth kon gemaak het nie, wat erger as sy ma sou wees. Nie dat hy nie probeer het nie. In 1937, twee jaar na sy uittrede, volg Ruth die reeks agtereenvolgende wedstryde van Gehrig in die New York Times (irriterende ellipses in die oorspronklike):
'Ek dink Lou maak een van die ergste foute wat 'n balspeler kan maak deur te probeer om die' ysterman' -goed by te hou. gaan nie vrugte afwerp op hoeveel wedstryde hy agtereenvolgens gespeel het nie. Die volgende twee jaar sal die lot van Gehrig vertel. As sy bene gaan, sal hulle haastig wees. 'n enkele charley -perd kan op jou bene hê. As Lou elke dag hier bly en nooit sy bene laat rus nie, kan 'n slegte charley -perd hom afdraande begin. "
Hier is nog 'n ding wat sportskrywers in die ou dae vryelik kon doen: parafraseer. Babe Ruth het nie regtig trek sy towenaarskleed aan en gaan orakel en sê: "Die volgende twee jaar sal die lot van Gehrig vertel." Hy het net nie. Dit was die Bambino, nie een van die Norns nie, en skielik (vergewe die gemengde metafoor) is hy almal Delphic en speel ons 'n toneelstuk van Sophocles.
Gehrig het met duidelike frustrasie geantwoord, hoewel hy Ruth nie by die naam uitgeroep het nie: 'Ek kan nie sien hoekom iemand my rekord moet verklein of dit moet aanval nie,' het hy gesê. "Ek het nooit iemand anders s'n verkleineer nie. Ek is nie dom genoeg om te speel as my waarde vir die klub bedreig word nie. Ek moet eerlik sê dat ek nog nooit moeg was op die veld nie. As dit ontwikkel, benadeel ek die span deur te probeer Om in te bly, hoekom, ek kom uit en die rekord eindig daar. " Dit is presies wat gebeur het - alhoewel daar nie genoeg verstaan ​​is oor die diagnose van Gehrig in 1939 nie, sodat verslaggewers dit ook nie kon verwoes nie, selfs met die woorde reg voor hulle. Hier is Dan Daniel in die Sporting News:
Die geleentheid was 'n versoening tussen Ruth en Gehrig, wat 'n geruime tyd nog nie met mekaar gepraat het nie. Hulle het 'n dwaas ding geknip, en Lou was mal oor Babe se onderhoud waarin hy gesê het dat Gehrig elke dag 'n ernstige fout maak. Rut was korrek, net Gehrig het dit nie geweet nie. Ook nie een van ons nie.
Nee, Rut was nie korrek nie, en Daniel moes dit geweet het. Die persverklaring van die Mayo Clinic oor Gehrig is einde Junie uitgereik:
. Daar is gevind dat hy aan amyotrofiese laterale sklerose ly. Hierdie tipe siekte behels die motorpaaie en selle van die sentrale senuweestelsel en staan ​​in leke bekend as 'n vorm van chroniese poliomyelitis (kinderverlamming). Die aard van hierdie probleem maak dit so dat mnr. Gehrig nie sy aktiewe deelname as bofbalspeler kan voortgaan nie.
Dit was die 'vreeslike slegte onderbreking' waarvan Gehrig gesê het 'waarvan u gelees het' toe hy met sy toespraak begin. Die foutiewe verwysing na polio het die publiek aanvanklik mislei deur te dink dat Gehrig se ellende die een is waarmee hy sou kon saamleef, maar almal wat verdere navorsing gedoen het ('n groep wat Eleanor ingesluit het, maar waarskynlik nie Babe Ruth nie) was vinnig ontsteld oor hierdie idee. Hoe dan ook, Daniel het ten tyde van sy skrywe geweet dat Gehrig se uittrede nie te veel met te veel speel te doen het nie.
Gehrig en Ruth hou voorkoms by, 1935.
Daar was nietemin ander redes waarom Ruth en Gehrig uitval. Hulle was in geen opsig goeie persoonlikhede nie, behalwe dat hulle uitstekende atlete was. Ruth was uitgaande en ongecensureer, Gehrig teruggetrokke en aftree. 'Die groot ou het 'n groot, los mond,' het hy eenkeer oor Ruth gesê. 'Hy spring te veel oor baie dinge neer.' Ruth spandeer kwistig en Gehrig was berug styf met 'n bok. Die politiek van Yankees het ook tussen hulle geraak - Ruth het gedink dat bestuurder Joe McCarthy sy eie bestuursbod in die pad steek en hom nie aktief hekel nie, terwyl Gehrig 'n ywerige ondersteuner was - hy het 'n prentjie by McCarthy ingeskryf: 'Mag ek altyd u verdien vriendskap. "
Daar was ook 'n vreemde voorval met die vrou van Gehrig tydens 'n reis na Japan onder leiding van Connie Mack vir 'n reeks uitstallingspeletjies. Alhoewel selfs die 18-jarige Julia Ruth, wat ook op die reis was, 'n punt gemaak het om Eleanor op te daag ("Moenie stop nie," het sy vir 'n metgesel gesê toe sy mev. Gehrig op die dek sien, "The Ruths don't praat met die Gehrigs "), nooi Claire haar eweknie na die Ruths -kajuit. Eleanor skryf in 1976:
'Ek het ingestap hul wêreldjie: die skitterende baba, sit soos 'n Boeddha -figuur, kruisbeen en omring deur 'n ryk kaviaar en sjampanje. Dit was 'n uitspattige piekniek, veral omdat ek nooit kaviaar kon kry nie, en skielik kyk ek op na die heuwels daarvan. Ek was dus twee ure lank 'vermis'. Die enigste plek waarvoor Lou nooit gedink het om te gaan kyk nie, was Babe Ruth se kajuit. "
Die gevolg, sê Eleanor, "was 'n lang beleg van spraakloos" tussen man en vrou. Die baba, wat miskien verantwoordelik voel vir die skeuring tussen die geliefdes, kom tot vrede: "Ruth bars in-joviaal, die arms strek albei uit in 'n laat-wees-pelle-gebaar," skryf Eleanor. "Maar my onvergewensgesinde man het sy rug gedraai en die stille behandeling tot die partytjie van die tweede deel uitgebrei, en die baba het teruggetrek. Hulle het nooit versoen geraak nie, en ek het die onderwerp vir altyd laat vaar." Gedurende die leeftyd van Eleanor is hierdie verhaal versier om aan te dui dat Ruth haar die dag verlei het, 'n bewering wat selfs vir die entoesiastiese priapiese Babe vreemd lyk.
Lou Gehrig en Eleanor Twichell rondom die verlowing in 1933.
Eleanor het wel bygedra tot die wrywing tussen Ruth en Gehrig uit eie rekening, en sy het Lou gedwing om aan homself te dink as die ster wat hy was, eerder as die tweede piesang vir die vervaagde Babe. Dit wil nie sê dat sy verkeerd was nie, maar daar was 'n jarelange pikorde waarin sy ingemeng het. Toe hy gevra is of hy in Ruth se skaduwee wil staan, het Gehrig geantwoord dat dit 'n groot skaduwee is en dat hy genoeg ruimte het om daaronder uit te brei. Eleanor het hom aangemoedig om meer te dink soos die ster wat hy was. 'Ek moet 'n veldtog begin oor hierdie Nederlander,' het Eleanor aan Gehrig se vriend Fred Lieb gesê. 'Ek probeer hom opbou tot op die punt dat hy weet dat hy goed is.' Namate Rut geweier het, moes hierdie verandering die wrok van die ouer man veroorsaak.
Die argument aan boord was omtrent vir Ruth en Gehrig tot 4 Julie 1939. Rennie, hierbo, het die volgorde van gebeure verkeerd gehad. Ruth het laat opgedaag vir die herontmoeting van die Yankees in 1927, aangesien hy altyd laat was vir alles, maar steeds 'n kans gehad het om 'n paar opmerkings by die mikrofoon te maak oor die probeer van visstokke voor Gehrig het sy beroemde opmerkings gemaak. Een vroeë boek het die omhelsing wat daar plaasvind. "En toe die baba na die bord kom, gooi hy sy arms om Lou en druk hom styf vas, en Lou was so bly dat hy nie weet of hy moet lag of huil nie."
Omgekeerd vind die meer onlangse vertelling van Jonathan Eig dit na die toespraak plaas, maar dit veroorsaak 'n dubbelsinnige draai aan die gevoelens van Gehrig: "Babe Ruth het ingetrek, 'n handdruk gegryp en daarna 'n drukkie gegryp. Die fotograwe het mal geword. Gehrig het dit reggekry 'n klein, skewe glimlag. " 'Bestuur' as gevolg van die ongelooflike moeilike emosionele toespraak wat hy pas deurgemaak het, of omdat hy nog steeds nie so graag vir Rut was nie? Ons sal nooit weet nie.
Eleanor se weergawe was meer bondig en vergewensgesind: "Babe Ruth, groot en beeragtig, wat die vetes van die afgelope somers weggevee het." Daar kan egter 'n bietjie meer gewees het. 'N Onbepaalde artikel in die Brooklyn Daily Eagle van 5 Julie voeg 'n detail by wat op 'n betekenisvolle manier in stryd is met die weergawe wat in die onlangse biografie van Ruth van Leigh Montville vertel word, Die Big Bam:
Sou hy wys? Toe hy uiteindelik verskyn, was hy amper so majestueus as wat hy ooit was. [Gehrig praat.] Aan die einde begin hy huil. Ruth word teen die mikrofoon gedruk. Hy stap na sy jarelange medewerker, indien nie vriend nie, sy broer in die geskiedenis van 'n lang bal, gryp hom om die nek en breek hul vyf jaar stilte met 'n gefluisterde grap wat hulle albei laat glimlag.
Maar volgens die Eagle het Ruth nie 'n grap gemaak nie. Vir een keer in sy lewe het hy die regte ding gesê. Onder die opskrif "RUTH IN TRANS", het die Eagle berig
Hy het oorgegaan, een van die groot arms om Gehrig se skouers gesit en Lou een of twee keer geklap en probeer om hom te laat die emosie wat hom op die balveld gebreek het, versmoor. "Kom, kind," fluister die baba deur sy trane. "Kom nou, kind, kom nou op. Ons is almal saam met jou."
Dit is wat almal vir 'n uur tydens hierdie seremonie vir Gehrig probeer sê het. Die ondersteuners het sy spanmaats probeer doen - dié van die huidige Yanks en dié van die '27 wêreldkampioene - en so ook die bofbalskrywers. Maar daar was niemand wat dit soos die Bam kon of moes gesê het nie.
'N Laaste verslag, moontlik in Babe Ruth se eie woorde. Van Die Babe Ruth -verhaal, sy voorskrif met Bob Considine. Die boek het in 1948 uitgekom, aangesien die baba besig was om dood te gaan, en Considine was nie hierbo onafhanklik nie. Hy laat Gehrig die laaste keer praat:
Lou het gepraat terwyl ek nooit gedink het ek sou 'n man in 'n balpark hoor praat nie. Toe hy sê: "Ek beskou myself as die gelukkigste man ter wêreld" [sic], kon ek dit nie langer uithou nie. Ek het na hom gegaan en my arm om hom gesit, en hoewel ek probeer glimlag en hom opbeur, kon ek nie weerhou huil nie.
So iets kan nooit weer gebeur nie, het ek vir myself gesê. En tog was ek bestem om op dieselfde tuisbord te staan ​​- slegs sewe jaar later - in dieselfde toestand en onder dieselfde omstandighede.
Dit mag vreemd lyk om soveel probleme te ondervind oor die volgorde van gebeure, asof die Ruth-Gehrig-reünie sy eie weergawe van die Warren-verslag nodig het, maar die volgorde lyk belangrik. 'N Impulsiewe gebaar van Ruth te midde van 'n haastig geïmproviseerde toespraak lyk op die een of ander manier minder as 'n berekende gebaar van afsluiting aan die einde. Dan M. Daniel, wat hierdie keer in die New York Telegram geskryf het, stel dit asof laasgenoemde die geval was:
Die grootste vertoner van die bofbalgeskiedenis, Babe Ruth, het oorgebly met 'n noodsaaklike spanningsbreker. Voor die grootste skare van die bofbaljaar het Ruth en Gehrig, wat gestry het voordat die Bambino die Yankees verlaat het, versoen geraak. Met sy gesig in die ou Ruthiaanse glimlag krans, pos die baba met sy regterarm om Lou se nek. Die ou koning en die kroonprins het uiteindelik versoen geraak.
Kan 'n versoening na 'n diep breek werklik gebeur met net 'n handdruk, 'n drukkie of 'n soen? Ruth en Gehrig was daarna nie pelle nie. Dit lyk nie asof hulle mekaar baie gesien het gedurende die 23 maande wat Gehrig oor het om te lewe nie, of as hulle dit gedoen het, is die besoeke nie gepubliseer of genoem in enige van die standaardwerke op Gehrig nie, insluitend die boek van Eleanor. Toe Ruth nege jaar later sy all-time ster-span aangewys het, het hy Hal Chase op die eerste basis gelys. Vir so baie van ons verdwyn ons teerste gevoelens vinnig, terwyl bitterheid nie net verkalk nie, maar sterker word met die verloop van die jare.
Maar miskien is dit uiteindelik genoeg versoening. Lou was te hulp, maar daar was nog steeds diegene wat agtergebly het, diegene wat hom liefgehad het, wat vertroosting nodig gehad het. Die Ruths was die tweede, nadat die president van Yankees, Ed Barrow (wat ongetwyfeld eerste gehoor het), by die huis van Gehrigs aangekom het nadat Lou oorlede is, wat Eleanor ondersteun het, en dit kan dui op die toestand van die verhouding destyds.
Eleanor Gehrig het nooit weer getrou nie. Nadat die baba in 1948 gesterf het, het sy en Claire Ruth die volgende 28 jaar deurgebring, tot Claire se eie afsterwe. verskyn in die Yankee-stadion as stand-ins vir hul mans. Dit is nie duidelik of hulle ooit vriende geword het nie. Eleanor sterf in 1984, op 79 -jarige ouderdom. Toe was alles gelyk en sal dit vir ewig bly. Alles is nou versoenbaar, of miskien meer akkuraat, inert. Die baba se eie afskeid van hierdie wêreld word onthou met dieselfde pyn en ontsag as die van Gehrig, nie vanweë wat hy gesê het nie, maar vanweë 'n prentjie wat het gedoen vertel die hele storie.
Babe Ruth se laaste afskeid van die Yankee -stadion, 13 Junie 1948.
Die woorde sal bly solank daar bofbal is, indien nie verder nie. Hulle is so groot dat hulle die omhelsing uitgedruk het en laasgenoemde 'n blote detail in albei hul lewens gemaak het. Tog is die vete en die oplossing daarvan 75 jaar gelede op sy eie manier net so groot. Dit behoort nie net aan hulle nie, maar aan die klein groepie van ons wat ontroer word, nie net omdat een man na sy eie sterflikheid gekyk het en gesê het dat hy die gelukkigste man op die aarde is nie, maar deur liefdevolle vriendelikheid, vrygewigheid en die moontlikheid dat as daardie twee reuse mekaar uiteindelik kan omhels, dan kan ons ook vergewe word deur diegene wat ons aangedoen het, en dat ons die wysheid kan hê om dieselfde vergifnis te verleen aan diegene wat ons 'n onreg aangedoen het as dit gevra word.
Dit is die dinge wat ons kan verander, as ons net die wysheid het. Babe Ruth het dit gehad, ten minste die een keer.
Bronne: Benewens die bogenoemde koerante, het boeke wat geraadpleeg is, die volgende ingesluit:
Eleanor Gehrig en Claire Ruth, 1955.
Bob Broeg, Supersterre van bofbal Bob Cooke, red. Ontwaak die eggo's Robert Creamer, Babe: Die legende kom tot lewe Eleanor Gehrig en Joseph Durso, Ek en my Luke Frank Graham, Lou Gehrig: 'n stil held Jerome Holtzman, Geen gejuig in die perskas nie Alan H. Levy, Joe McCarthy: Argitek van die Yankees -dinastie Leigh Montville, Die Big Bam John Mosedale, Die Grootste van Almal Shirley Povich, Al die oggende. By die Pos Ray Robinson, Die ysterperd Babe Ruth met Bob Considine, Die Babe Ruth -verhaal Marshall Smelser, Die lewe wat Ruth gebou het Fay Vincent, Die enigste spel in die stad. Alle foto's via Getty Images.
Van al die spelers in die bofbalgeskiedenis het niemand soveel talent en nederigheid as Lou Gehrig nie. Sy prestasies op die veld het van hom 'n outentieke Amerikaanse held gemaak, en sy tragiese vroeë dood het van hom 'n legende gemaak.
Die latere glorie van Gehrig kom van 'n nederige begin. Hy is gebore op 19 Junie 1903 in New York. Gehrig, die seun van Duitse immigrante, was die enigste van vier kinders wat oorleef het. Sy ma, Christina, het onvermoeid gewerk, gekook, huise skoongemaak en wasgoed ingeneem om bymekaar te kom. Sy pa, Heinrich, het dikwels probleme ondervind om werk te kry en het 'n swak gesondheid gehad.
Van Columbia na die Yankee -stadion
Christina was vasbeslote dat Gehrig goeie opvoeding ontvang, en in 1921 het hy na 'n voetbalbeurs na Columbia gegaan om 'n graad in ingenieurswese te volg. Voordat sy eerste semester begin het, het John McGraw, bestuurder van New York Giants, hom aangeraai om 'n somer professionele bofbal te speel onder 'n veronderstelde naam, Henry Lewis. 'Almal doen dit', het McGraw verduidelik, alhoewel die onwettige balspel Gehrig se kollegiale sportloopbaan in gevaar kon stel. Gehrig is ontdek nadat hy 'n dosyn wedstryde vir Hartford in die Eastern League gespeel het. As gevolg hiervan is hy gedurende sy eerstejaarsjaar verbied om interkollegiale sport te beoefen.
Gehrig het tydens die 1922 -sokkerseisoen as 'n heelagter by Columbia teruggekeer na sport, en daarna in 1923 die eerste basis vir die Columbia Nine gespeel en gespeel. het Gehrig in 1923 by die Yankees onderteken met 'n bonus van $ 1,500. Gehrig het Columbia verlaat en teruggekeer na die Hartford -span, waar hy daardie seisoen .304 behaal het. Toe hy in September na die hoofvakke geroep is, het hy .423 in 26 kolfbeurte geslaan.
Die Yankee -bestuurder, Miller Huggins, het 'n versoekskrif aan McGraw versoek om Gehrig toe te laat om die siek Wally Pipp op die Yanks -lys vir die World Series te vervang. McGraw, altyd op soek na 'n voorsprong, oefen sy prerogatief uit en weier. Die Yankees het in elk geval daardie jaar die World Series gewen. Na 'n volle seisoen in Hartford, waar Gehrig .369 tref, word hy 'n Yankee vir goed in 1925. Sodra hy Wally Pipp op die eerste basis vervang het, het Gehrig die speelveld vir meer as 13 jaar nie verlaat nie.
"Iron Horse" en die reeks van 2 130 wedstryde
Gehrig se agtereenvolgende wedstrydreeks van 2 130 wedstryde ('n rekord wat tot Cal Ripken, jr., In 1995 gebreek het) het nie maklik gekom nie. Hy het elke dag goed gespeel ondanks 'n gebreekte duim, 'n gebreekte toon en rugspasmas. Later in sy loopbaan is die hande van Gehrig met 'n X-straal geneem, en dokters kon 17 verskillende breuke opspoor wat 'genees' was terwyl Gehrig aanhou speel. Ondanks die feit dat hy op 'n dag pyn in die lumbago gehad het, is hy aangewys as die kortstop- en afloopstopper. Hy het 'n enkelspel geword en is onmiddellik vervang, maar die reeks het behoue ​​gebly. Sy uithouvermoë en krag het hom die bynaam 'Iron Horse' besorg.
Nadat hy in 1925 met .295 geslaan het, slaan Gehrig die volgende jaar .313 en lei die liga met 20 drieë. Dit was die eerste van 12 agtereenvolgende jare wat hy 'n top van 300 kon behaal. Die Yankees het die wimpel gewen en Gehrig het in die Wêreldreeks .348 geslaan, maar die Yankees het in sewe wedstryde teen Rogers Hornsby se Cardinals verloor.
Ruth en Gehrig het die bofbalopskrifte in 1927 begin oorheers op 'n manier wat twee spelers nog nooit tevore gedoen het nie. Daardie jaar het Ruth 60 homers geslaan, sy ou rekord van 59 geslaan, en Gehrig het 47, meer as enige iemand anders as Ruth, ooit behaal. So laat as 10 Augustus het Gehrig meer homers as die Babe gehad, maar Ruth se slotskop was skouspelagtig. Saam het hulle elke span bofbal behalwe een uit die buitelug gehaal.
Die Yankees het alle mededinging verjaag, die vlag met 19 wedstryde oor die A's gewen en die Pirates in die Wêreldreeks gewen. Ruth was nie in aanmerking vir die toekenning vir die waardevolste speler nie, want hy het dit al gewen, dus het dit na Gehrig gegaan. In 1928 het die paar met 142 die voorsprong van die RBI behaal en 'n goeie vertoning in die Wêreldreeks gelewer. Ten spyte daarvan dat hy ses keer gestap het, het Gehrig .545 geslaan.
Ruth se oorheersing as 'n magsaanval was besig om af te neem, en Gehrig het sy plek begin inneem. Op 3 Junie 1932 word Gehrig die eerste Amerikaanse Leaguer wat vier tuislopies in 'n wedstryd geslaan het. Na die derde homer van Gehrig na die regterveld in 'n wedstryd teen Philadelphia, verwyder 'n geïrriteerde Connie Mack die kruik George Earnshaw en eis dat Earnshaw by hom bly om te sien hoe die reliëfkruik Roy Mahaffey na Gehrig kan gaan.Die vierde homer van Gehrig was om die veld te verlaat, en slegs 'n goeie vangs deur Al Simmons het Gehrig daarvan weerhou om sy vyfde homer van die dag te tref.
Die Yankees het die na-seisoen drie jaar agtereenvolgens (1933-1935) misgeloop. Tydens 'n buite-seisoen-stormstormreis na Japan, het die burgerlike verhouding tussen die twee slordige sterre gekook, blykbaar oor 'n opmerking wat Gehrig se ma gemaak het oor hoe Ruth se dogter aangetrek het. Ruth het aan Gehrig te kenne gegee dat hy nooit weer met hom van die veld af wou praat nie, en die twee het eers ses jaar later woorde verruil tot op "Lou Gehrig -waarderingsdag".
Floreer in die skadu van die baba
Gehrig het sy hele loopbaan in New York, die media se hoofstad van die land, deurgebring. Maar dit het gelyk asof 'n ander spanmaat altyd meer aandag geniet. Eers was dit Babe Ruth, toe later Joe DiMaggio. Toe die historikus Fred Lieb vir Gehrig vra oor die speel in Ruth se skaduwee, was die antwoord van Gehrig werklik: "Dit is 'n redelik groot skaduwee. Dit gee my baie ruimte om myself te versprei. "
En hy het homself versprei. Sy leeftyd kolfgemiddeld was .340, die 15de hoogste van alle tye, en hy het meer as 400 totale basisse by vyf geleenthede bymekaargemaak. Slegs 13 mans het die vlak van krag in 'n seisoen bereik. Ruth het dit twee keer gedoen, en Chuck Klein het dit drie keer gedoen. Gehrig is een van slegs sewe spelers met meer as 100 ekstra-basiese treffers in een seisoen, en slegs hy en Klein het die prestasie twee keer bereik.
Gedurende sy loopbaan was Gehrig gemiddeld 147 RBI's per seisoen. Geen ander speler sou die 147-kerf in 'n enkele seisoen bereik nie totdat George Foster dit in 1977 gedoen het. En, soos geskiedskrywer Bill Curran uitwys, het Gehrig dit reggekry "terwyl hy dadelik agter twee van die grootste basiskoonmakers in die geskiedenis, Ruth en DiMaggio, kolf. " Gehrig se 184 RBI's in 1931 bly die hoogste enkele seisoen in die geskiedenis van die Amerikaanse liga.
Gehrig het die Triple Crown in 1934 gewen, met 'n .363 gemiddelde, 49 homers en 165 RBI en is weer gekies as die waardevolste speler in 1936. Ten spyte van sy hoë grootte, het hy 15 keer in sy loopbaan gesteel. Hy het .361 in 34 World Series -wedstryde geklop met 10 homers, agt dubbelspel en 35 RBI's. Hy hou ook die rekord vir loopbaangrootjies op 23. Hy het 73 homers met drie lopies en 166 tweelopieshoue geslaan, wat hom die hoogste gemiddelde RBI per homer van enige speler met meer as 300 tuislopies behaal het.
Die Yankees herwin die titel in 1936. Die volgende twee jaar sou DiMaggio en Gehrig die liga oorheers soos Gehrig en Ruth gehad het, en die Yankees het 'n vierseisoen-dinastie begin wat insluit die wen van vier Wêreldreeks en slegs drie wedstryde verloor uit 19. In 1936 het Gehrig die liga in tuislopies en lopies aangeteken. Die volgende jaar het DiMaggio dieselfde gedoen.
In 1938 val Gehrig vir die eerste keer sedert 1925 onder .300, en dit was duidelik dat daar iets fout was. Hy het nie sy gewone krag gehad nie. Die staanplekke wat hy vir tuislopies sou behaal het, was slegs uitvlugte. Dokters het eers 'n galblaasprobleem gediagnoseer, en hulle het hom op 'n matige dieet geplaas, wat hom net swakker gemaak het. Spanmaat Wes Ferrell het opgemerk dat Gehrig op die gholfbaan, in plaas van gholfskoene, tennisskoene aangehad het en sy voete langs die grond gly. Ferrell was bang. Op die vraag of hy Gehrig uit die reeks sou verwyder, het bestuurder Joe McCarthy gesê: "Dit is Lou se besluit."
Gehrig het die eerste agt wedstryde van die 1939 -seisoen gespeel, maar hy het slegs vier houe behaal. Op 'n bal wat terugkeer na die kruik Johnny Murphy, het Gehrig probleme gehad om betyds eerste te wees vir die gooi. Toe hy terugkeer na die uitgrawing, het sy spanmaats hom gekomplimenteer met die 'goeie spel'. Gehrig het geweet toe sy mede -Yankees hom moes gelukwens dat hy in 'n gemiddelde vangs beland het, was dit tyd om te vertrek. Hy het homself uit die spel gehaal. Op 2 Mei 1939, as kaptein van die Yankee, het hy die opstellingskaart na die skeidsregters geneem, soos gewoonlik. Maar sy naam was nie op die rooster nie. Babe Dahlgren was eers gestasioneer. Die omroeper sê: 'Dames en here, Lou Gehrig se agtereenvolgende reeks van 2 130 gespeelde wedstryde het geëindig.'
Dokters by die Mayo Clinic het Gehrig gediagnoseer met 'n baie seldsame vorm van degeneratiewe siekte: amyotrofiese laterale sklerose (ALS), wat nou Lou Gehrig se siekte genoem word. Daar was geen kans dat hy ooit weer bofbal sou speel nie.
"... die gelukkigste man op die aarde."
New Yorkse sportskrywer Paul Gallico het voorgestel dat die span 'n erkenningsdag hou om Gehrig op 4 Julie 1939 te vereer. Daar was meer as 62 000 aanhangers by toe Gehrig op die veld in die Yankee -stadion gestaan ​​het met die Yankees van 1927 en 1939. Hy het trane van oorweldigende emosie teruggeveg en sy onsterflike dankwoorde begin uitspreek en homself 'die gelukkigste man op die aarde' genoem. Dit was een van die aangrypendste en emosioneelste oomblikke in die geskiedenis van Amerikaanse sport, en daar was nie 'n droë oog in die Yankee -stadion nie. Aan die einde van die toespraak van Gehrig het Babe Ruth gestap, sy arm om sy voormalige spanmaat gesit en die eerste woorde wat hy sedert 1934 gedeel het, in sy oor gespreek.
Gehrig is daardie Desember verkies tot die National Baseball Hall of Fame. Alhoewel sy loopbaan in bofbal verby was en sy gesondheid geleidelik agteruitgegaan het, het Gehrig in die gemeenskap begin werk. Burgemeester Fiorelli LaGuardia het hom gevra om by die paroolraad aan te sluit, waar hy kinders in die moeilikheid kan help. Gehrig is in Junie 1940 vir 'n termyn van 10 jaar gesweer. Sy gesondheid het egter steeds gebreek en hy moes verlof neem. Eleanor, die vrou van Gehrig van agt jaar, het aan sy sy gebly terwyl sy gesondheid agteruitgegaan het.
Op 2 Junie 1941 het Lou Gehrig beswyk aan ALS en het die land getreur. Eleanor het meer as 1 500 notas en telegramme van meegevoel by hul huis in Riverdale, New York, ontvang. President Franklin Delano Roosevelt het selfs vir haar blomme gestuur. Gehrig is veras en sy as is begrawe by die Kensico -begraafplaas in Valhalla, New York.
Lou Gehrig word onthou as een van die talentvolste en fenomenaalste bofbalspelers van alle tye. Maar meer as dit word hy onthou vir sy vriendelike hart en wen -gesindheid. Toe die akteur Edward Hermann aangestel is om Gehrig in 'n TV -film te speel, het hy eers probleme gehad met die vaslegging van die essensie van die gereserveerde, stil Gehrig. 'Wat dit so moeilik gemaak het, is dat ek geen' sleutel 'tot sy karakter kon vind nie. Daar was geen vreemdheid nie, niks skouspelagtig aan hom nie. Soos Eleanor Gehrig my vertel het, was hy net 'n eerlike, eerlike man. "
Die sportskrywer Jim Murray het die lang, sterk Gehrig eens beskryf as 'n 'Gibraltar in klampe'. Gehrig se karakter lê êrens tussen die gemiddelde en die mitiese. Hy was 'n toegewyde atleet, 'n sorgsame seun en eggenoot, 'n eerlike man en 'n Amerikaanse held.
Lou Gehrig, lid van die Baseball Hall of Fame, met die bynaam "The Iron Horse" vir sy duursaamheid, was 'n eerste baseman van die Amerikaanse Major League Baseball. Hy speel sy hele 17-jarige bofballoopbaan vir die New York Yankees (1923 �). Gehrig het verskeie rekords in die groot liga opgestel. Hy hou die rekord vir die meeste loopbane in die loopbaan (23). Gehrig word veral onthou vir sy vaardigheid as 'n treffer, sy opeenvolgende rekord en die daaropvolgende lang lewe, en die patos van sy afskeid van bofbal op 36-jarige ouderdom, toe hy met amyotrofiese laterale sklerose (ALS) geraak is.
Hy is gebore as Henry Louis Gehrig in New York op 19 Junie 1903 (NY County sertifikaat #27387). Sy ouers, Wilhelm Heinrich Gehrig en Christina Annie Foch (soms as Fach of Flack gerapporteer), was Duitse immigrante wat in die vroeë 1900's in die laer-middelklas-gedeelte van die Yorkville-woonbuurt in Manhattan gewoon het. Henry Louis, die tweede van vier kinders, was die enigste wat die kinderskoene oorleef het. Hy het 'n verstommende 14 pond geweeg by geboorte en het vinnig uitgegroei tot 'n sterk seun.
Die Gehrig -gesin was arm. Heinrich Gehrig was 'n kunsmetaalwerktuigkundige wat sporadies gewerk het weens drank en swak gesondheid. Christina Gehrig het werk geneem as diensmeisie, wasser, kok en bakker. Van kleins af het Henry sy ma gehelp om wasgoed af te lewer. Hy het 'n hegte, lewenslange gehegtheid aan haar ontwikkel. Gehrig se pa het hom na die gimnasiums geneem om te werk aan die opbou van sy spiere. Henry Louis was 'n merkwaardige jong atleet. Op 11 -jarige ouderdom swem hy oor die Hudsonrivier.
Op aandrang van sy ma, het Gehrig na Manhattan's High School of Commerce gegaan. Maar hy bestee net soveel tyd aan werk as studeer. Toe hy 16 was, het hy 'n somerwerk gekry by die Otis Elevator Company in Yonkers, New York, en was hy die linkerhandse werper van die geselskapspan. Kort daarna verdien hy sy eerste geld by bofbal, $ 5 per wedstryd, en gooi en vang vir die semi -Minqua Baseball Club. Gehrig het bekendheid verwerf in 1920 toe sy Commerce High School -span, wat New York verteenwoordig, in Wrigley Field teen Chicago se beste hoërskoolspan gespeel het. Gehrig het 'n negende beurt-grootklap behaal om 'n oorwinning te behaal en opskrifte in New York te behaal.
Columbia Universiteit het Gehrig gewerf op 'n voetbalbeurs. Voordat hy in 1921 ingeskryf het, probeer Gehrig vir die legendariese New York Giants -bestuurder John McGraw, wat hom berispe het omdat hy 'n grondbal misgeloop het en hom na die Klas A Hartford -span gestuur het, waar hy 12 wedstryde gespeel het. Gehrig het nie geweet dat die professionele toneelstuk kollegiale reëls oortree nie. Hy is 'n jaar lank uit Columbia -sport verbied. Hy speel een seisoen bofbal op die sukkelende South Field en tref lang lopies by die trappe van die Low Library en die mure van die joernalistiekgebou af, terwyl ander op Broadway beland. Hy het gespeel, die eerste basis en die buiteveld gespeel en 0.444 geslaan. Paul Krichell, 'n verkenner van New York Yankees, het hom op 'n kontrak geteken.
Gehrig het via die metro by die Yankee -stadion aangekom, met sy spykers en handskoene in 'n koerant. Hy het 'n onmiddellike impak gemaak deur lang homers tydens kolfoefeninge te beklemtoon. Maar hy is na Hartford teruggekeer en het die grootste deel van 1923 en 1924 daar gespeel, wat in die twee seisoene in slegs 23 wedstryde met die Yankees verskyn het.
Gehrig het by die Yankees gebly in 1925. Op 1 Junie knyp hy vir die kortstop Pee Wee Wanninger. Op 6 Mei het Wanninger Everett Scott in die reeks vervang, wat Scott se rekordreeks van 1,307 opeenvolgende wedstryde gespeel het. Op 2 Junie het 'n kolfoefening-kruik van Princeton die eerste baseman, Wally Pipp, voor die wedstryd getref. Pipp is met 'n harsingskudding hospitaal toe en Gehrig vervang hom in die reeks. Pipp het nooit teruggekeer na sy eerste werk nie, en Gehrig het Scott se punt met 803 wedstryde verbreek.
Gehrig kolf vierde in die reeks, agter Ruth, en het 'n goeie loopbaan gehad wat deur Ruth se roem en prestasies oorskadu is. Teen die tyd dat Gehrig inbreek, was Ruth reeds die land se grootste sportster. Rut was 'n flambojante karakter met 'n gretige aptyt vir publisiteit, kos, drank en vroue. Gehrig, daarenteen, was stil en het min aandag aan homself gevestig. Hy was 'n spanspeler, toegewyd aan wen en nie onder die indruk van persoonlike prestasies nie. Ruth se gereelde houe vir hoër salarisse pla Gehrig, vir wie die wedstryd byna heilig was, 'n godsdiens, volgens sportskrywer Stanley Frank.
Die sportskrywer Marshall Hunt het Gehrig beskryf as 'n onbedorwe persoon, sonder die verste sweep van ego, ydelheid of verwaandheid. In werklikheid was Gehrig nie so suiwer nie. Hy was dol oor praktiese grappies en slapstick en soms strooibooters wat op mense se koppe gestamp is. Eens, in 'n gekke poging om 'n insinking te onderbreek, urineer hy oor die terras van 'n vriend se West End -woonstel.
In die lywige uniforms van daardie dae het die dik dikke Gehrig onatleties gelyk en gou die bynaam & quotBiscuit Legs gekry. & Quot Sy veldwerk rondom die eerste basis was aanvanklik lomp, maar hy het hard gewerk om dit te verbeter. Sportskrywer Frank Graham noem hom "The Quiet Hero." Sy agtereenvolgende wedstrydreeks het hom uiteindelik die bynaam & quot Iron Horse.
Gehrig was 'n belangrike lid van die Yankees in 1927, wat deur baie beskou is as die grootste span van alle tye. Daardie jaar het Ruth 60 tuislopies behaal, wat die rekord tot 1961 behaal het. Gehrig het 47 behaal, 52 dubbelspel en 18 drieë in die liga bygevoeg en bofbal gelei met 175 lopies. dit het die bynaam & quotMurderer's Row. & quot. Hulle het die Yankees tot drie World Series-optredes van 1926 tot 1928 gelei. In die 1928-reeks het Gehrig vier tuislopies in die Yanks se wedstryd met vier wedstryde geslaan en .545 geslaan.
Die span kon die volgende drie jaar nie wen nie, maar nie weens 'n gebrek aan produksie deur Gehrig en Ruth nie. Van 1929 tot 1931 het die twee luiaards saamgegaan vir 263 homers. Gehrig het die liga gelei met 174 RBI's in 1930 en 184 RBI's in 1931, wat die Amerikaanse seisoen-rekord vir een seisoen opgestel het.
Die ongemaklike Gehrig het nooit meer as 'n derde van Ruth se salaris gemaak nie. Dit het gelyk asof iets hom altyd verduister. Selfs Gehrig se vier-homer-wedstryd op Shibe Park in Philadelphia in Junie 1932 is oorskadu deur die uittrede van die legendariese Giants-bestuurder McGraw op dieselfde dag. Gehrig se twee homers in 'n 1932 World Series -wedstryd in Chicago is dieselfde dag vergeet in die legende van Ruth se mitiese & quotcalled shot & quot homer.
Opmerklik min aandag is geskenk aan Gehrig se agtereenvolgende wedstryde, soos dit jaar na jaar vorder. In 1933 het Gehrig Scott se rekord oortref. Hy het aanhou speel ondanks gebroke vingers, rugpyn en seer spiere. Niks kon hom uit die reeks hou nie. Op 29 September 1933 trou hy die oggend met 'n vrou uit Chicago met die naam Eleanor Grace Twitchell, waarna hy per motorfiets na 'n middagwedstryd na die Yankee -stadion gehaas word.
In 1934 wen Gehrig die liga se Triple Crown, 'n seldsame prestasie, met 'n .363 kolfgemiddelde, 49 homers en 165 RBI's. Selfs toe is hy nie aangewys as die waardevolste speler van die liga nie, Mickey Cochrane van die Tigers het die eer gekry, met baie minderwaardige statistieke. Daardie jaar was Ruth se laaste met die Yankees. Op 'n dag daardie seisoen is Gehrig getref tydens 'n uitstallingswedstryd en het hy harsingskudding opgedoen. Maar hy het die volgende dag een beurt gespeel om sy reeks ongeskonde te hou. 'N Paar weke later kon hy nie regop kom nie, sê hy het 'n koue in sy rug en 'n wedstryd na die eerste beurt. Gehrig sou in die komende seisoene soortgelyke bisarre aanvalle kry, wat skynbaar 'n dodelike siekte was.
Gehrig het een seisoen sonder Ruth gespeel voordat 'n nuwe superster, Joe DiMaggio, by die Yankees aangesluit het. Weereens is die betroubare Gehrig in die skadu gelaat. Die Yankees keer terug na die Wêreldreeks in 1936, 1937 en 1938. Gehrig keer die gety in 1936 met 'n belangrike tuiswedstryd teen die aaswerper Carl Hubbell van die New York Giants. Hy eindig met 'n leeftyd van .361-reeks gemiddeld in 34 wedstryde en was in die top-tien van alle tye in byna elke reeks-treffer-kategorie.
Teen 1938 was Gehrig merkbaar agteruit. Sy gemiddelde van .295 was die laagste sedert 1925. Gedurende die winter het hy verskeie kere geval terwyl hy ysskaats. Tydens die lente -opleiding in 1939 was sy swaaie swak, soms het hy probleme gehad om uit 'n sitposisie op te staan. Maar toe die seisoen begin, het die bestuurder Joe McCarthy voortgegaan om Gehrig te speel om die reeks lewendig te hou. 'N Sportskrywer het opgemerk dat Gehrig lyk soos 'n man wat swaar kattebak in 'n vragmotor probeer lig.
Toe die Yankees vir 'n wedstryd van 2 Mei in Detroit aankom, slaan Gehrig .143. Hy het homself uit die span gehaal en aan McCarthy gesê dit is 'n goeie ding van die span. ' Die Detroit -aanhangers het twee minute lank toegejuig. Gehrig het sy pet gekantel en in die uitgrawings- en rekordboeke verdwyn. Hy sou nooit weer 'n wedstryd speel nie. Sy reeks van 2 130 wedstryde was 'n rekord wat 56 jaar sou duur. Hy eindig met 493 tuislopies, 535 dubbelspel, 162 drieë, 'n .340 kolfgemiddeld en 1 990 RBI's, die derde hoogste onder al die groot stappers.
'N Maand later het Gehrig by die Mayo Clinic ingeskryf en by amyotrofiese laterale sklerose (ALS) gediagnoseer, 'n degeneratiewe spierstoornis wat hierdie siekte bekend staan ​​as Lou Gehrig se siekte. Gehrig het by die span gebly en op die bank gesit en hy het nooit weer bofbal gespeel nie. Hy het bofbal verlaat met 'n loopbaangemiddelde van .340, met 493 tuislopies en 1 990 lopies wat ingeslaan is, alles tydens die gewone seisoen. In sewe World Series (34 wedstryde) het hy .361 geslaan, 10 tuislopies geslaan en 35 lopies ingery.
Op 4 Julie 1939 het die Yankees 'n Gehrig -waarderingsdag in die Yankee -stadion gehou. Ruth en ander lede van Murderer's Row het saam met Yankee -amptenare en hooggeplaastes teruggekeer vir die seremonie. Aanvanklik was Gehrig te oorweldig om te praat, maar die skare sing: 'Ons wil Gehrig!' Hy stap na die mikrofoon, blaas sy neus en vryf oor sy oë. Pet in die hand, het hy gesê: & quotFans, die afgelope twee weke lees jy oor 'n slegte breek wat ek gekry het. Tog beskou ek myself vandag as die gelukkigste man op die aarde. Ek is al 17 jaar in balparke en het nog nooit iets behalwe vriendelikheid en aanmoediging van julle ondersteuners ontvang nie. Kyk na hierdie groot manne. Wie van u sou dit nie as die hoogtepunt van sy loopbaan beskou nie, net om net een dag met hulle te assosieer? As u 'n vader en 'n ma het wat hulle lewe lank werk sodat u 'n opleiding kan kry en u liggaam kan bou, is dit 'n seën. As jy 'n vrou het wat 'n sterk toring was en meer moed getoon het as wat jy gedroom het, is dit die beste wat ek ken. Ek sluit toe af en sê dat ek moontlik 'n slegte onderbreking gehad het, maar ek het baie om voor te lewe. Dankie. & Quot
In Desember 1939 het die Baseball Writers Association hul gewone wagperiode van vyf jaar laat vaar en Gehrig eenparig verkies tot die Baseball Hall of Fame. Gehrig het daarna 'n pos by die New York City Parole Commission aangeneem. Hy het selde die Yankee -stadion besoek omdat dit te pynlik was om die wedstryd te sien wat hy so baie gemis het. Gehrig sterf op 2 Junie 1941 in New York, presies 16 jaar nadat hy Pipp permanent in die Yankees -reeks vervang het.
Die volgende jaar het die filmvervaardiger Samuel Goldwyn 'Pride of the Yankees' vrygestel, 'n biografie van Gehrig met Gary Cooper in die hoofrol en Babe Ruth verskyn as homself. Dit het een van die gewildste bofbalflieks geword wat ooit gemaak is.
Op 2 Junie 1941, om 22:10, sestien jaar tot die dag nadat hy Wally Pipp op die eerste basis vervang het en twee jaar na sy uittrede uit bofbal, sterf Lou Gehrig by sy huis in die Riverdale -gedeelte van die Bronx, New York .
In September 1933 trou Gehrig met Eleanor Twitchell, die dogter van die kommissaris van die Frankiese park Frank Twitchell. Eleanor Gehrig is nooit weer getroud ná haar man se dood nie en het die res van haar lewe daaraan gewy om ALS -navorsing te ondersteun. Sy is op 6 Maart 1984 op haar 80ste verjaardag oorlede. Hulle het geen kinders gehad nie.
Henry Louis & quotLou & quot of & quotBuster & quot; Gehrig (19 Junie 1903 – 2 Junie 1941) was 'n Amerikaanse bofbal eerste baseman wat 17 seisoene in Major League Baseball (MLB) vir die New York Yankees (1923 �) gespeel het.Gehrig het verskeie rekords in die groot liga opgestel, insluitend die grootste loopbane in die loopbaan (23), wat Alex Rodriguez in 2012 gelykgemaak het, en die meeste opeenvolgende wedstryde (2 130), sedert Cal Ripken, Jr., oortref het. Gehrig word veral onthou vir sy vaardigheid as 'n treffer en sy duursaamheid, 'n eienskap wat hom sy bynaam & quotThe Iron Horse & quot gegee het, sowel as die patos van sy afskeid van bofbal op 36 -jarige ouderdom, toe hy met amyotrofiese laterale sklerose (ALS) getref is. Gehrig is verkies tot die Baseball Hall of Fame in 1939. In 1969 is hy deur die Baseball Writers 'Association aangewys as die grootste eerste baseman van alle tye, en was hy die voorste stemopnemer in die Major League Baseball All-Century Team, gekies deur aanhangers in 1999.
Hy was 'n boorling van New York en het vir die Yankees gespeel totdat sy loopbaan kortgeknip is deur amyotrofiese laterale sklerose (ALS), 'n siekte wat nou algemeen in die Verenigde State en Kanada bekend staan ​​as Lou Gehrig se siekte. Oor 'n periode van 15 seisoene van 1925 tot 1939 het hy in 2 130 agtereenvolgende wedstryde gespeel. Hierdie reeks het eers geëindig toe Gehrig gestremd geraak het deur die noodlottige neuromuskulêre siekte wat sy lewe twee jaar later geëis het. Sy reeks, wat lank beskou is as een van die min onbreekbare rekords van bofbal, het 56 jaar gestaan ​​totdat dit uiteindelik op 6 September 1995 deur Cal Ripken, Jr., van die Baltimore Orioles, verbreek is.
Gehrig het 1,995 lopies in 17 seisoene ingekry, met 'n kolfgemiddelde van .340, 'n basiese persentasie van .447 en 'n afslagpersentasie van .632. Drie van die ses beste RBI -seisoene in bofbalgeskiedenis behoort aan Gehrig. Hy is gekies vir elk van die eerste sewe All-Star-wedstryde (alhoewel hy nie in die wedstryd van 1939 gespeel het nie, aangesien hy 'n week uitgetree het voordat dit gehou is), en hy het die American League (AL) se waardevolste speler (MVP) gewen Toekenning in 1927 en 1936. Hy was ook 'n Triple Crown -wenner in 1934, wat die AL in kolfgemiddelde, tuislopies en RBI's voorlê.
Gehrig is gebore in die Oos -Harlem -gedeelte van Manhattan in 1994 Second Avenue, met 'n gewig van byna 6,4 kg, die tweede kind uit vier vir Duitse immigrante. Sy vader Heinrich was 'n plaatwerker in die handel, maar was gereeld werkloos as gevolg van alkoholisme, en sy ma Christina was 'n diensmeisie, die belangrikste broodwinner en tugmeester in die gesin. Sy twee susters sterf op 'n vroeë ouderdom aan kinkhoes en masels, en 'n ander seun sterf ook as kind. Jong Gehrig het sy ma gehelp met haar werk, take gedoen soos wasgoed vou en voorraad by die plaaslike winkels gaan haal. In 1910 woon Gehrig by sy ouers in Amsterdamlaan 2266 in Manhattan. In 1920 woon die gesin in 879 Avenue 2079 in Manhattan.
Gehrig het die eerste keer nasionale aandag getrek vir sy bofbalvermoë terwyl hy op 26 Junie 1920 in 'n wedstryd op Cubs Park (nou Wrigley Field) gespeel het. Gehrig se New York School of Commerce -span speel teen 'n span van die Lane Tech High School in Chicago, voor 'n skare van meer as 10 000 toeskouers. Met sy span wat 8 𠄶 in die boonste posisie van die negende beurt gewen het, het Gehrig 'n grand slam heeltemal uit die Major League-park geslaan, 'n ongeëwenaarde prestasie vir 'n 17-jarige.
Lou Gehrig het PS 132 in die Washington Heights -afdeling van Manhattan bygewoon, daarna aan die Commerce High School gegaan en in 1921 gegradueer. Gehrig het daarna twee jaar aan die Columbia -universiteit gestudeer, hoewel hy nie gegradueer het nie. Terwyl hy in Columbia was, was hy lid van die Phi Delta Theta -broederskap. Aanvanklik kon Gehrig nie interkollegiale bofbal vir die Columbia Lions speel nie omdat hy in die somer voor sy eerstejaarsjaar bofbal gespeel het vir die minderjarige Hartford Senators van die Eastern League. Destyds was hy nie daarvan bewus dat dit sy in aanmerking kom om 'n kollegiale sport te beoefen in gevaar stel nie. Gehrig is egter geskik om in die Leeus se sokkerspan te speel en was 'n opvallende heelagter. Later het hy in aanmerking gekom vir bofbal en het hy in die Leeus -span gespeel.
Op 18 April 1923, dieselfde dag wat die Yankee -stadion vir die eerste keer geopen is en Babe Ruth die nuwe stadion met 'n tuiswedstryd ingehuldig het, het die werper van Columbia, Gehrig, sewentien kolwers van die Williams College geslaan om 'n spanrekord op te stel, maar Columbia het die wedstryd verloor. Slegs 'n handjievol kollegas was die dag op South Field, maar meer belangrik was die teenwoordigheid van die Yankee -speurder Paul Krichell, wat Gehrig al 'n geruime tyd agtergeloop het. Dit was nie die geveg van Gehrig wat hom veral beïndruk het nie, dit was die sterk linkshandige hou van Gehrig. Gedurende die tyd dat Krichell die jong balspeler van Columbia waargeneem het, het Gehrig 'n paar van die langste tuiswedlope wat ooit op verskillende kampusse in die Ooste gesien is, geslaan, waaronder 'n 137 m lange hardloop op 28 April by Columbia's South Field, wat geland het by 116th Street en Broadway. Binne twee maande het Gehrig 'n Yankee -kontrak gesluit. Gehrig het teruggekeer na die klein liga Hartford om dele van twee seisoene, 1923 en 1924, te speel. pro vir 'n span wat nie in New York gebaseer is nie).
Gehrig het hom halfpad deur die 1923 -seisoen by die New York Yankees aangesluit en op 15 Junie 1923 sy buiging gemaak as 'n knippie. In sy eerste twee seisoene het hy 'n beperkte speeltyd gesien, meestal as 'n knippie, en hy het in slegs 23 wedstryde gespeel en was nie op die ranglys van die Yankees in 1923 nie. In 1925 het hy .295 geslaan, met 20 tuislopies en 68 lopies (RBI's).
Die 23-jarige uitbreekseisoen van Yankee, die eerste baseman, het in 1926 gekom toe hy .313 geklop het met 47 dubbelspel, 'n voorspeler van 20 Amerikaanse drieë, 16 tuislopies en 112 RBI's. In die Wêreldreeks van 1926 teen die St. Louis Cardinals het Gehrig .348 behaal met twee dubbelspel en 4 RBI's. Die Cardinals het 'n reeks van sewe wedstryde met vier wedstryde teen drie gewen.
In 1927 het Gehrig een van die grootste seisoene van enige slagoffer in die geskiedenis opgestel. jaar vroeër), en 'n .765 slugpersentasie. Sy 117 ekstra-basis treffers daardie seisoen is die tweede keer na Babe Ruth se 119 ekstra-basis treffers in 1921 en sy 447 totale basisse is derde algeheel, na Babe Ruth se 457 totale basisse in 1921 en Rogers Hornsby se 450 in 1922 Gehrig se produksie het die Yankees uit 1927 gehelp om 'n 110 �-rekord, die AL-wimpel, en 'n sweep van vier wedstryde van die Pittsburgh Pirates in die 1927 World Series. Alhoewel die AL sy seisoen herken het deur hom as liga MVP te noem, is dit oorskadu deur Babe Ruth se 60 tuisseisoen en die algehele oorheersing van die 1927 Yankees. Moordenaarsry.
Ondanks die feit dat hy twee derdes van sy loopbaan in die skaduwee van die groter as die lewe van Ruth gespeel het, was Gehrig een van die vervaardigers met die hoogste prestasie in bofbalgeskiedenis: hy het 509 RBI's tydens 'n drie-seisoen-periode (1930 �). Slegs twee ander spelers, Jimmie Foxx met 507 en Hank Greenberg met 503, het in elke drie seisoene 500 RBI's oortref. (Babe Ruth het 498.) Gehrig speel 14 volledige seisoene en het 13 opeenvolgende seisoene gehad met 100 of meer RBI's ('n groot rekord wat met Foxx gedeel is totdat dit in 2010 deur Alex Rodriguez verduister is). Gehrig het ses seisoene gehad waar hy .350 of beter geslaan het (met 'n hoogtepunt van .379 in 1930), plus 'n sewende seisoen op .349. Hy het sewe seisoene gehad met 150 of meer RBI's, 11 seisoene met meer as 100 staptogte, agt seisoene met 200 of meer treffers en vyf seisoene met meer as 40 tuislopies. Gehrig het die American League gelei in lopies wat vier keer aangeteken is, drie keer tuislopies en RBI's vyf keer. Sy 184 RBI's in 1931 bly die rekord van die American League vanaf 2010 en is tweede in alle tye na Hack Wilson se 191 RBI's in 1930. Op die RBI-lys vir een seisoen is Gehrig tweede, vyfde (175) en sesde (174), met vier ekstra seisoene van meer as 150 RBI. Hy het ook die bofbalrekord vir die meeste seisoene met 400 totale basisse of meer, wat hierdie prestasie vyf keer in sy loopbaan behaal het. Hy het die vierde plek in die reeks behaal na Ruth se derde in die volgorde, wat dit onprakties gemaak het om 'n doelbewuste stap na Ruth op te gee.
Gedurende die 10 seisoene (1925 �) waarin Gehrig en Ruth albei Yankees was en 'n meerderheid van die wedstryde gespeel het, het Gehrig slegs een keer meer tuiswedlope as Ruth gehad, in 1934, toe hy 49 geslaan het in vergelyking met Ruth 's 22 (Ruth het daardie jaar 125 wedstryde gespeel). Hulle het in 1931 op 46 gelykop gekom. Ruth het 424 tuislopies in vergelyking met Gehrig se 347. Gehrig het Ruth egter in RBI oortref, 1 436 tot 1 316. Gehrig het 'n .343 kolfgemiddelde gehad, vergeleke met .338 vir Ruth.
In 1932 word Gehrig die eerste speler van die 20ste eeu wat vier tuislopies in 'n wedstryd behaal het, wat die prestasie op 3 Junie teen die Philadelphia Athletics behaal het. Hy het skaars gemis om 'n vyfde tuiswedstryd in die wedstryd te kry toe die atletiek -senterveldspeler Al Simmons nog 'n vliegbal by die middelveldheining ingehaal het. Na die wedstryd het bestuurder Joe McCarthy vir hom gesê: "Wel, Lou, niemand kan vandag van jou wegneem nie." Op dieselfde dag het John McGraw egter sy uittrede aangekondig ná dertig jaar wat hy die New York Giants bestuur het. McGraw, nie Gehrig nie, het die volgende dag die hoofopskrifte in die sportafdelings gekry. Die jaar daarna, in September 1933, trou Gehrig met Eleanor Twitchell, die dogter van die kommissaris Frank Parks van Chicago, Frank Twitchell.
In 'n voorbladverhaal van die World Series uit 1936 oor Lou Gehrig en Carl Hubbell, het Time uitgeroep tot die nommer 1 kolwer van die spel, wat 'n seuntjie trots is om 'n bofbal so ver te slaan en so vinnig as moontlik deur die basis te hardloop.
Op 1 Junie 1925 betree Gehrig die spel as 'n knippie, en vervang hy die kortstop Paul & quotPee Wee & quot Wanninger. Die volgende dag, 2 Junie, begin die Yankee -bestuurder, Miller Huggins, met Gehrig in die plek van die gewone eerste baseman Wally Pipp. Pipp was in 'n insinking, net soos die Yankees as 'n span, dus het Huggins verskeie veranderings in die reeks aangebring om hul prestasie te verbeter. Veertien jaar later het Gehrig 2 130 agtereenvolgende wedstryde gespeel. In 'n paar gevalle het Gehrig daarin geslaag om die reeks ongeskonde te hou deur die voorkoms van knippies en toevallige tydsberekening in ander, maar die reeks het ondanks beserings voortgegaan. Byvoorbeeld:
Daarbenewens het X-strale wat laat in sy lewe geneem is, onthul dat Gehrig tydens sy speelloopbaan verskeie frakture opgedoen het, alhoewel hy in die reeks gebly het ondanks die voorheen onbekende beserings. Aan die ander kant is die reeks behulpsaam toe die hoofbestuurder van Yankees, Ed Barrow, 'n wedstryd as 'n reënval uitstel op 'n dag toe Gehrig griep was, alhoewel dit nie gereën het nie.
Gehrig se rekord van 2 130 agtereenvolgende wedstryde was tot 6 September 1995, toe Baltimore Orioles se kortstop Cal Ripken Jr.
Alhoewel sy vertoning in die tweede helfte van die 1938 -seisoen effens beter was as in die eerste helfte, het Gehrig fisieke veranderinge op die middelpad gerapporteer. Aan die einde van daardie seisoen, het hy gesê, en ek was moeg in die middel van die seisoen. Ek weet nie hoekom nie, maar ek kon net nie weer begin nie. , en 29 tuislopies), was dit aansienlik laer as sy 1937 -seisoen, waarin hy .351 geslaan en .643 geslaan het. In die Wêreldreeks van 1938 het hy vier houe in 14 kolfbeurte gehad, almal enkelspeletjies.
Toe die Yankees hul lente-opleiding in 1939 in St. Petersburg, Florida, begin, was dit duidelik dat Gehrig nie meer sy eens formidabele mag gehad het nie. Selfs die basiese hardloop van Gehrig is geraak, en op 'n stadium het hy ineengestort by Al Lang Field, destyds die Yankees se spring training park. Teen die einde van die lente -opleiding het Gehrig nog nie 'n tuiswedloop gehaal nie. Gedurende sy loopbaan is Gehrig as 'n uitstekende baserunner beskou, maar met die aanvang van die 1939 -seisoen het sy koördinasie en spoed aansienlik versleg.
Einde April was sy statistieke die ergste in sy loopbaan, met een RBI en 'n .143 kolfgemiddelde. Aanhangers en die pers het openlik bespiegel oor die skielike agteruitgang van Gehrig. James Kahn, 'n verslaggewer wat gereeld oor Gehrig geskryf het, het in een artikel gesê:
Ek dink daar is iets fout met hom. Fisies verkeerd, bedoel ek. Ek weet nie wat dit is nie, maar ek is tevrede dat dit veel verder gaan as sy balspel. Ek het gesien hoe balspelers oornag 'gaan', soos Gehrig blykbaar gedoen het. Maar hulle is eenvoudig as balspelers uitgespoel. Dit is egter iets dieper as dit in hierdie geval. Ek het hom baie fyn dopgehou en dit is wat ek gesien het: ek het gesien hoe hy 'n bal perfek tyd gee, swaai so hard as moontlik, ontmoet dit vierkantig en ry 'n sagte, lusvlieg oor die binneveld. Met ander woorde, om die een of ander rede wat ek nie weet nie, is sy ou krag nie daar nie. Hy ontmoet die bal, keer op keer, en dit gaan nêrens heen nie.
Hy was inderdaad besig om die bal te ontmoet, met slegs een uitblinker in 28 kolfbeurte, maar Joe McCarthy was besig om die druk van die Yankee-bestuur te weerstaan ​​om Gehrig oor te skakel na 'n deeltydse rol. Dinge het tot 'n punt gekom toe Gehrig op die eerste basis moes sukkel om 'n roetine-uitstappie te maak. Die kruik, Johnny Murphy, moes wag totdat Gehrig homself na die sak toe sleep sodat hy die gooi kon inslaan. Murphy het gesê: "Mooi spel, Lou."
Op 30 April het Gehrig sonder ophou teen die Washington -senatore gegaan. Gehrig het pas sy 2130ste agtereenvolgende groot ligawedstryd gespeel.
Op 2 Mei, die volgende wedstryd na 'n rustyd, het Gehrig McCarthy genader voor die wedstryd in Detroit teen die Tigers en gesê: 'Ek sit op my neer, Joe,' en vertel die kaptein van die Yankees dat hy dit doen ' span. & quot McCarthy stem toe, en plaas Ellsworth & quotBabe & quot Dahlgren op die eerste basis, en sê ook dat wanneer Gehrig weer wil speel, die posisie syne is. Gehrig self het die span se kaart voor die wedstryd na die geskokte skeidsregters geneem en die reeks van veertien jaar beëindig. Voordat die wedstryd begin het, het die omroeper van Briggs Stadium aan die ondersteuners gesê: "Dames en here, dit is die eerste keer dat Lou Gehrig se naam nie in die reeks van 2 130 agtereenvolgende wedstryde op die Yankee verskyn nie." sit op die bank met trane in sy oë. 'N Draaddiensfoto van Gehrig wat met 'n stoïese uitdrukking teen die uitgetrapte trappe lê, verskyn die volgende dag in die land se koerante. Behalwe sy uittredingseremonie, is dit een van die mees weergegee en die beste onthoude visuele beelde van Gehrig. Gehrig het die res van die seisoen by die Yankees gebly as spankaptein, maar het nooit weer in 'n groot ligawedstryd gespeel nie.
Namate die verswakking van Lou Gehrig steeds erger word (hy struikel oor randstene, verkeerd hanteer veldtogte en val terwyl hy die basis speel), bel sy vrou, Eleanor, die beroemde Mayo Clinic in Rochester, Minnesota. Haar oproep is oorgedra na Charles William Mayo, wat Gehrig se loopbaan en sy geheimsinnige verlies aan krag gevolg het. Mayo het vir Eleanor gesê om Gehrig so gou as moontlik te bring.
Eleanor en Gehrig vlieg van Chicago na Rochester, waar die Yankees destyds gespeel het, en arriveer by die Mayo Clinic op 13 Junie 1939. Na ses dae van uitgebreide toetse by Mayo Clinic, is die diagnose van amyotrofiese laterale sklerose (ALS) bevestig op 19 Junie, Gehrig se 36ste verjaardag. Die prognose was donker: vinnig toenemende verlamming, sukkel om te sluk en te praat, en 'n lewensverwagting van minder as drie jaar, alhoewel daar geen verswakking van die verstandelike funksies sou wees nie. Eleanor Gehrig is meegedeel dat die oorsaak van ALS onbekend was, maar dit was pynloos, nie-aansteeklik en wreed.
Op versoek van Eleanor het die Mayo -dokters opsetlik sy grimmige prognose van Gehrig weerhou. Hy het gereeld briewe aan Eleanor geskryf, en in een so 'n nota wat kort daarna geskryf is, het hy (gedeeltelik) gesê:
Die slegte nuus is laterale sklerose, in ons taal chroniese kinderverlamming. Daar is geen genesing nie. daar is baie min van hierdie gevalle. Dit word waarskynlik deur 'n kiem veroorsaak. Nooit gehoor dat dit aan vriende oorgedra word nie. Daar is 'n 50 % kans om my te behou soos ek is. Ek benodig miskien 'n kierie oor 10 of 15 jaar. Speel is buite die kwessie.
Na die besoek van Gehrig aan die Mayo Clinic, het hy kortliks weer by die Yankees in Washington, DC aangesluit. Toe sy trein by Union Station instap, word hy begroet deur 'n groep Boy Scouts, wuifend gelukkig en wens hom geluk. Gehrig waai terug, maar hy leun vorentoe na sy metgesel, 'n verslaggewer, en sê: "Hulle wens my geluk en ek sterf."
"Die gelukkigste man op die gesig van die aarde"
Op 21 Junie het die New York Yankees Gehrig se uittrede aangekondig en op 4 Julie 1939 'Lou Gehrig Appreciation Day' in die Yankee Stadium uitgeroep. Tussen die wedstryde van die Onafhanklikheidsdag -dubbelslag teen die Washington Senators, is die aangrypende seremonies op die diamant gehou. In sy dekking die volgende dag het The New York Times gesê dat dit 'n net so kleurvolle en dramatiese toernooi was soos ooit op 'n bofbalveld [61808 aanhangers 'n hael en afskeid laat donder het. ' die Yankees Wêreldkampioenskapspan van 1927, bekend as "moordenaarsry", het die seremonies bygewoon. Die burgemeester van New York, Fiorello La Guardia, het Gehrig genoem "die grootste prototipe van goeie sportmanskap en burgerskap" en die posmeester -generaal James Farley het sy toespraak afgesluit deur te voorspel: "Vir geslagte wat kom, sal seuns wat bofbal speel, met trots op u rekord dui."
Die bestuurder van Yankees, Joe McCarthy, wat sukkel om sy emosies te beheer, het toe gepraat van Lou Gehrig, met wie daar 'n noue, amper pa en seunagtige band was. Nadat hy Gehrig beskryf het as die beste voorbeeld van 'n balspeler, sportman en burger wat bofbal ooit ken, kan McCarthy dit nie meer verdra nie. Die bestuurder het tranerig na Gehrig gekyk en gesê: "Jy, wat kan ek nog sê, behalwe dat dit 'n hartseer dag was in die lewe van almal wat jou geken het toe jy daardie dag in Detroit in my hotelkamer gekom het en vir my gesê het dat jy as 'n balspeler omdat u 'n belemmering vir die span voel. My God, man, dit was u nooit. & Quot
Die Yankees het Gehrig se uniformnommer & quot4 & quot afgetrek, wat hom die eerste speler in die Major League Baseball -geskiedenis gemaak het wat die eer ontvang het. Gehrig het baie geskenke, gedenkplate en trofeë gekry. Sommige was afkomstig van VIP's, ander was afkomstig van die stadion se diensmeesters en personeel. Beeldmateriaal van die seremonies toon aan Gehrig wat verskillende geskenke oorhandig is en dit dadelik op die grond neersit, omdat hy nie meer die armkrag gehad het om dit vas te hou nie. Die Yankees het hom 'n silwer trofee gegee met hul handtekeninge daarop gegraveer.Op die voorkant was 'n spesiale gedig geskryf deur die skrywer John Kieran van The New York Times. Die trofee kos slegs $ 5, maar dit het een van Gehrig se gewildste besittings geword. Dit word tans in die National Baseball Hall of Fame and Museum vertoon.
Na die voorleggings en opmerkings deur Babe Ruth, spreek Gehrig die skare toe:
Aanhangers, julle lees die afgelope twee weke oor die slegte vakansie wat ek gekry het. Tog beskou ek myself vandag as die gelukkigste man op die aarde. Ek is al sewentien jaar in balparke en het nog nooit iets behalwe vriendelikheid en aanmoediging van julle ondersteuners ontvang nie.
Kyk na hierdie groot manne. Wie van u sou dit nie as die hoogtepunt van sy loopbaan beskou as om net een dag met hulle te assosieer nie? Ek is gelukkig gelukkig. Wie sou dit nie 'n eer vind om Jacob Ruppert te ken nie? Ook die bouer van baseball 's grootste ryk, Ed Barrow? Om ses jaar saam met die wonderlike kêrel, Miller Huggins, deurgebring het? Dan om die volgende nege jaar saam met die uitstaande leier, die slim sielkundige student, die beste bestuurder in bofbal vandag, Joe McCarthy, deurgebring het? Sekerlik, ek is gelukkig.
As die New York Giants, 'n span wat jy jou regterarm sou gee om te klop, en omgekeerd, 'n geskenk aan jou stuur, is dit iets. As almal by die grondbewaarders en die seuns in wit jasse aan u dink, met trofeë, is dit iets. As u 'n wonderlike skoonmoeder het wat met u eie dogter in stryd is met u eie dogter, is dit iets. As u 'n pa en 'n ma het wat hulle lewe lank werk sodat u 'n opleiding kan kry en u liggaam kan bou, is dit 'n seën. As jy 'n vrou het wat 'n toring van sterkte was en meer moed getoon het as wat jy gedroom het, bestaan ​​dit —, dit is die beste wat ek ken.
Ek sluit toe af en sê dat ek moontlik 'n slegte blaaskans gekry het, maar ek het baie om voor te lewe. Dankie.
Die skare het amper twee minute lank gestaan ​​en handeklap. Gehrig was sigbaar geskud toe hy van die mikrofoon afstap en die trane met sy sakdoek van sy gesig afvee. Babe Ruth het gekom en hom omhels terwyl 'n band gespeel het "Ek hou van jou waarlik" en die skare het gesing "Ons is lief vir jou, Lou." Die New York Times -verslag noem dit die volgende dag 'een van die mees aangrypende tonele wat ooit op 'n balveld gesien is' het selfs hardgekookte verslaggewers en kwote hard laat sluk. & quot
In Desember 1939 is Lou Gehrig verkies tot die National Baseball Hall of Fame and Museum in 'n spesiale verkiesing deur die Baseball Writers Association. Op 36 -jarige ouderdom was hy die tweede jongste speler wat so vereer is (agter Sandy Koufax).
"Moenie dink dat ek tans depressief of pessimisties is oor my toestand nie," het Lou Gehrig geskryf na sy uittrede uit bofbal. Hy sukkel teen sy steeds verslegtende fisiese toestand en voeg by: "Ek is van plan om so lank as moontlik aan te hou, en as die onvermydelike kom, sal ek dit filosofies aanvaar en op die beste hoop. Dit is al wat ons kan doen. & Quot
In Oktober 1939 aanvaar hy burgemeester Fiorello La Guardia se aanstelling vir 'n termyn van tien jaar as paroolkommissaris in New York en word op 2 Januarie 1940 in die pos gesweer. Die paroolkommissie het die voormalige balspeler geloof vir sy geloof in parool behoorlik geadministreer & quot, waarin verklaar word dat Gehrig & quotindicated hy die paroolpos aanvaar het omdat dit 'n geleentheid vir staatsdiens verteenwoordig. Hy het ander werkaanbiedings van die hand gewys, insluitend winsgewende praat- en gaste -verskyningsgeleenthede en finansieel meer werd as die kommissaris van $ 5,700 per jaar. . Gehrig het, soos altyd, stil en doeltreffend sy pligte uitgevoer. Hy word gereeld gehelp deur sy vrou Eleanor, wat sy hand sou lei as hy amptelike dokumente moes onderteken. Ongeveer 'n maand voor sy dood, toe Gehrig die punt bereik dat sy verslegtende fisiese toestand hom onmoontlik gemaak het om voort te gaan, het hy stilweg bedank.
Toe hulle die nuus hoor, het Babe Ruth en sy vrou Claire na die huis van Gehrig gegaan om Eleanor te troos. Burgemeester LaGuardia het beveel dat vlae in New York halfstok geswaai moet word, en die Major League-balparke regoor die land het dieselfde gedoen.
Na die begrafnis by die Christ Episcopal Church of Riverdale, is die oorskot van Gehrig veras en op 4 Junie begrawe by die Kensico -begraafplaas in Valhalla, New York. Lou Gehrig en Ed Barrow is albei begrawe in dieselfde gedeelte van die Kensico -begraafplaas, langs die Gate of Heaven -begraafplaas, waar die grafte van Babe Ruth en Billy Martin geleë is.
Die Gehrigs het geen kinders gehad nie. Eleanor, wat nooit weer getroud is nie, het die res van haar lewe gewy aan die ondersteuning van ALS -navorsing. Sy is op 6 Maart 1984 op haar 80ste verjaardag oorlede.
Die Yankees het op 6 Julie 1941 'n monument opgedra aan Gehrig in die middelveld in die Yankee -stadion. het by die een wat daar in 1932 geplaas is, aangesluit by Miller Huggins, wat uiteindelik deur Babe Ruth in 1949 gevolg sou word.
Gehrig se geboorteplek in Manhattan, in Second Avenue 1994 (naby E. 103rd Street), word gedenk met 'n gedenkplaat wat die terrein aandui, net soos 'n ander vroeë woning in E. 94th Street (naby Second Avenue). (Vanaf 26/12/2011 is die eersgenoemde gedenkplaat nie teenwoordig nie weens die voortgesette bouwerk. Die tweede genoemde gedenkplaat is teenwoordig, maar skryf toe aan sy geboorteplek, nie vroeë woonplek nie.) Die wit huis van die Gehrigs in Delafieldlaan 5204 in die Riverdale -gedeelte van die Bronx, waar Lou Gehrig gesterf het, staan ​​vandag nog aan die oostekant van die Henry Hudson Parkway en word ook gekenmerk deur 'n gedenkplaat.
Rekords, toekennings en prestasies
Sestig jaar na sy afskeid van bofbal, het Gehrig die meeste stemme gekry van enige bofbalspeler in die Major League Baseball All-Century Team, wat deur ondersteuners in 1999 gekies is.
In 1999 was die redakteurs van Sporting News Lou Gehrig op die sesde plek op hul lys van die 100 grootste spelers van Baseball.
Kom meer te wete oor die museum
Die museum in Cooperstown bevat meer as 50,000 vierkante voet uitstallings wat gewy is aan die nasionale tydverdryf.
Gedurende sy roemryke loopbaan het die "Iron Horse" 13 opeenvolgende seisoene gehad met meer as 100 lopies wat ingeveg is en 100 lopies aangeteken, 'n Amerikaanse rekord van 185 lopies in 1931 geslaan, die Triple Crown in 1934 gewen en in 2 130 agtereenvolgende wedstryde gespeel, 'n rekord wat tot 1995 gestaan ​​het toe Cal Ripken Jr. dit geslaag het.
Volgens MLB is 2 Junie gekies as die datum vir Lou Gehrig Day, want dit was toe Gehrig in 1925 die eerste baseman geword het, sowel as die dag toe hy in 1941 oorlede is weens komplikasies van Amyotrophic Lateral Sclerosis (ALS), ook bekend as Lou Gehrig se siekte.
Maar op 3 Junie 1921 het die 17-jarige, onder die naam "Lou Lewis", Hartford gehelp om Pittsfield te verslaan. Die jong eerste baseman het 0-vir-3 geslaan met 'n opoffering, 'n ongelukkige begin vir die klas van 1939 Hall of Famer. Gehrig studeer immers eers in Januarie 1921 aan die High School of Commerce in New York, waarna hy 'n maand later by 'n voetbalbeurs aan die Columbia -universiteit ingeskryf het.
In die uitgawe van 3 Junie 1921 van Die Hartford Courant, is berig, met 'n foutiewe van, dat '' Lefty 'Gahrig, 'n hardnekkige semi-pro uit Brooklyn, deur bestuurder Arthur Irwin onderteken is om die eerste basis vir die senatore te speel.
Om sy geskiktheid om te speel in Columbia te beskerm, het Lou Gehrig professioneel begin speel onder 'n skuilnaam, Lou Lewis. (National Baseball Hall of Fame and Museum)
'Gahrig is 'n kort, maar stewige jeugdige en word goed onthou as gevolg van die twee lang tuislopies wat hy tydens sy twee reise na die bord tydens die Hartford-Columbia Universiteit-wedstryd gemaak het terwyl die senatore vir die huidige veldtog geoefen het. Een van die skoppe het in die middelveld staan, terwyl die ander die middelveldheining by Clarkin Field skoongemaak het.
'Hy het Irwin die afgelope winter belowe dat hy onder hom sou speel as hy besluit om die professionele geledere te betree, maar hy hoop om hom te laat verdwyn wanneer hy aan die Universiteit van Columbia gaan. Blykbaar het hy besluit om op te hou studeer en bofbal te speel. Verskeie groot ligaklubs het hom probeer teken. "
Maar binnekort word 'Lefty' Gahrig 'Lewis' genoem. In die 5 Junie 1921, uitgawe van Die Hartford Courant, lui die spelverhaal: "In die tweede beurt ... Lewis, die jeugdige eerste sakker van Hartford, slaan die eerste bal vir drie basisse na die regte veld."
Gehrig sou 'n dosyn wedstryde vir Hartford speel as 'Lewis', en kolf .261 (12-vir-46) met nul tuislopies, 'n dubbelspel en twee drieë.
Na berig word, het die woord aan die Columbia -bofbalafrigter, die voormalige werper in die groot liga, Andy Coakley, gesê dat hy sy kollegiale atletiese geskiktheid in gevaar stel en terugkeer skool toe. Coakley het intussen mededingende skole oortuig dat Gehrig slegs vir 'n jaar uit die Columbia -bofbalspan geskors moet word as 'n strafskop omdat hy pro -bal met Hartford gespeel het.
Ray Robinson, in sy boek, "Iron Horse: Lou Gehrig in his Time", skryf: "Gehrig het altyd daarop aangedring dat hy geen idee gehad het dat hy van die spanne van Columbia belet sou word as hy die play-for-pay-aanbod aanvaar nie."
Lou Gehrig het op 3 Junie 1921 sy professionele debuut vir die Hartford Senators gemaak, onder die skuilnaam "Lou Lewis". (Hartford Courant)
Gehrig, wat in 1921 selde sy beurt as 'Lewis' bespreek het, spreek die twis in die 22 April 1937 -uitgawe van die Sportnuus.
'As 'n eerstejaar in Columbia het ek 'n klein ligabal gespeel gedurende die somervakansie. John McGraw het my by die Polo Grounds gehad, maar hy het my nie te veel aandag gegee nie, en hy was ook nie onder die indruk van my moontlikhede nie. Ek het gereeld gedink as gevolg van latere verwikkelinge as hy my die regte geleentheid gegee het om goed te maak en die bofbal -situasie in New York met my teëgekom het, miskien in die komende jare baie anders sou gewees het.
'McGraw het my na Hartford gestuur in die Eastern League, wat deur Arthur Irwin bestuur is. Ek het onder die naam Lewis gespeel. Ek was seer oor die gebrek aan aandag van die Polo Grounds en seer oor die situasie in Hartford. "
Gehrig het in meer besonderhede ingegaan in 'n kolom van April 1938 in die New York World-Telegram deur Joe Williams.
'Hier is hoe dit was', het Gehrig aan Williams gesê. 'Ek het na Columbia gegaan. 'N Man kom op en vra my hoe ek met die reuse wil oefen. Hy was 'n semi -skeidsregter. Ek het sy naam vergeet en dit ontstel my. Die kêrel het 'n belangrike rol in my lewe gespeel. Ek wil hom ten minste die eer gee dat hy my begin het as mense my die vraag vra. Ek voel soos 'n dwaas dat ek nie sy naam kan onthou nie.
'Ek het in elk geval na die Polo Grounds gegaan en volgens die instruksies by Cozy Dolan aangemeld. Dolan was een van die Giants se afrigters. Ek het die oggend saam met 'n paar ander jongmense gewerk. Miskien vir 'n week of wat. Op 'n dag het Dolan vir my gesê ek moet rondhang. 'Ek wil hê John McGraw moet na u kyk,' verduidelik hy. McGraw was natuurlik die bestuur van die Giants. Ek het my goed gedoen voor die ou maestro. Hy het my gevra of ek belangstel om vir die seisoen na Hartford te gaan. Ek het verduidelik dat ek nie my kollege -status in gevaar wil stel nie. Ek het nog twee jaar by Columbia gehad.
Die boks telling van Lou Gehrig se tweede wedstryd het in 1921 vir Hartford gespeel toe hy bekend was as "Lou Lewis". (Hartford Courant)
Lou Gehrig -bofbal
Lou Gehrig het hierdie bal onderteken terwyl hy 'n pasiënt was in die Mayo Clinic in 1939. Toe die New York Yankees -legende in 1939 by Mayo Clinic kom, het hy met baie mense in Rochester kennis gemaak. Gehrig het na Mayo gekom vir antwoorde. Hy het geleidelik swakker gevoel en pas 'n rekordrekord van 2130 agtereenvolgende wedstryde beëindig. Selfs met die vele mediese toetse wat hy ondergaan het en die bekommernisse waarmee hy te kampe gehad het, het Gehrig uitreik na die plaaslike jeug, speel speelbal, oefen saam met 'n plaaslike jeugspan en demonstreer kolf-, veld- en gooitegnieke aan sterre-oog jongmense.
Onder hulle was Bob Tierney, 'n talentvolle speler met 'n hart vir die spel. Die & ldquoIron Horse & rdquo en die Rochester -atleet het 'n vriendskap gesluit. Bob het die moed bymekaargeskraap om vir Gehrig sy handtekening te vra, wat hy graag verskaf het. Hulle het op 16 Junie en vir die laaste keer hand geskud op 16 Junie en ndash Gehrig en rsquos 36ste verjaardag, dieselfde dag waarop hy met amyotrofiese laterale sklerose en ALS gediagnoseer is, die toestand waarmee sy naam verband hou.
Sedert sy diagnose by Mayo, staan ​​ALS bekend as & ldquoLou Gehrig & rsquos -siekte. & Bob Tierney het die Gehrig -bofbal gehou en onderweg ook 75 jaar lank 'n handtekening van Leo Durocher gekry. Dit is die enigste bekende bofbal wat Gehrig onderteken het as 'n pasiënt in die Mayo Clinic wat drie kwart eeu lank in dieselfde hande gebly het. In 2014, ter viering van die 75ste herdenking van die diagnose van Gehrig & rsquos en die Mayo Clinic Sesquicentennial, het Bob Tierney die bofbal aan die sakeleier van Rochester, Andy Chafoulias, verkoop. Met sy dogter, Taylor, het Chafoulias die bofbal aan Mayo Clinic geskenk. Die bofbal word in die Mayo Clinic Heritage Hall op ons kampus in Rochester, Minnesota, vertoon as 'n voorbeeld van vrygewigheid, gemeenskapsgees en Mayo & rsquos se voortgesette navorsing oor ALS en verwante toestande.
Gebruiksvoorwaardes en inligting van toepassing op hierdie webwerf
Kopiereg en kopie 2001-2021 Mayo Foundation for Medical Education and Research. Alle regte voorbehou.
2 Mei 1939 Lucky Man
Die Yankees was op 2 Mei in Detroit toe Gehrig aan die bestuurder Joe McCarthy gesê het dat ek myself, Joe ". Dit is ten goede vir die span ". Die Iron Horse se reeks van 2 130 agtereenvolgende wedstryde het tot 'n einde gekom.
Die bofbalspan van die Lane Tech -hoërskool was tuis op 26 Junie 1920. 10 000 toeskouers het vergader om die wedstryd op Cubs Park, nou Wrigley Field, te kyk. New York's Commerce High was met 8–6 voor in die top van die 9de, toe 'n linkshandige slagman 'n grand slam uit die park slaan. Geen 17-jarige het ooit 'n bofbal uit 'n Major League-park geslaan nie, en ek glo nie dat dit sedertdien gebeur het nie. Dit was die eerste keer dat die land die naam Lou Gehrig hoor.
Gehrig het op 18 April 1923 op die Columbia -universiteit teen Williams College gespeel, die dag toe Babe Ruth die eerste tuisloop uit die splinternuwe Yankee -stadion bereik het. Alhoewel Columbia die wedstryd sou verloor, het Gehrig sewentien kolwers geslaan om 'n spanrekord op te stel.
Die verlies maak nie saak vir Paul Krichell, die Yankee -speurder wat Gehrig gevolg het nie. Krichell gee ook nie om vir die arm nie, net soos die kragtige linkervlermuis. Hy het gesien hoe Gehrig 'n paar van die langste tuislopies ooit op verskeie oostelike kampusse gesien het, waaronder 'n 450 ′ tuisloop by die South Field van Columbia wat die staanplekke skoongemaak het en in 116th Street en Broadway geland het.
Die bestuurder van NY Giants, John McGraw, het 'n jong Gehrig oorreed om pro -bal onder 'n vals naam, Henry Lewis, te speel, ondanks die feit dat dit sy sportgeskiktheid in gevaar kan stel. Gehrig het slegs 'n dosyn wedstryde vir die Hartford Senators gespeel voordat hy uitgevind is, en 'n tydjie uit die universiteitsbal geskors. Hierdie tydperk, en 'n paar kort periodes in die klein ligas in die 󈧛 en 󈧜 seisoene, was die enigste keer dat Gehrig nie vir 'n New York -span gespeel het nie.
Gehrig het op 15 Junie 1923 as 'n knipper by die NY Yankees begin. Hy het in die 26 -seisoen tot sy reg gekom. In 1927 klop hy vierde op "Murderers 'Row ", die eerste ses slagoffers in die Yankee se kolforde: Earle Combs, Mark Koenig, Babe Ruth, Lou Gehrig, Bob Meusel en Tony Lazzeri.
Hy het daardie jaar een van die grootste seisoene van enige slagoffer in die geskiedenis gehad. Gehrig se kolf het die Yankees van 1927 gehelp om 'n rekord van 110–44, die wimpel van die American League, en 'n vier -wedstryd -reeks van die World Series van die Pittsburgh Pirates.
Hy was die " Iron Horse " en het in meer opeenvolgende wedstryde gespeel as enige speler in die geskiedenis. Dit was 'n " onbreekbare " rekord, wat 56 jaar gestaan ​​het, totdat dit in 1995 oortref is deur Cal Ripken, jr. dit in 2012.
Lou Gehrig het in 1939 in die lente -opleiding ineengestort en vroeg in die seisoen 'n skielike afname ondergaan. Die Yankees was op 2 Mei in Detroit toe Gehrig aan die bestuurder Joe McCarthy gesê het dat ek myself, Joe ". Dit is ten goede vir die span ". McCarthy het Babe Dahlgren eers ingesit en die Yankees het met 22-2 gewen, maar dit was dit. Die reeks van 2,130 opeenvolgende wedstryde van die Iron Horse het tot 'n einde gekom.
Sportverslaggewer James Kahn het geskryf: "Ek dink daar is iets fout met hom. Fisies verkeerd, bedoel ek. Ek weet nie wat dit is nie, maar ek is tevrede dat dit veel verder gaan as sy balspel ".
Gehrig het die span in Junie verlaat en op die 13de by die Mayo Clinic aangekom. Die diagnose van Amyotrofiese Laterale Sklerose (ALS) is ses dae later, op 19 Junie, bevestig. Dit was sy 36ste verjaardag. Dit was 'n wrede prognose: vinnig toenemende verlamming, probleme met sluk en praat, en 'n lewensverwagting van minder as drie jaar.
Gehrig het kortliks weer by die Yankees in Washington, DC aangesluit. Hy is begroet deur 'n groep Boy Scouts by Union Station, wuifend gelukkig en wens hom geluk. Gehrig waai terug, maar hy leun vorentoe na 'n verslaggewer. "Hulle wens my geluk ", het hy gesê," en ek sterf. "
Gehrig verskyn in die Yankee -stadion op "Lou Gehrig Appreciation Day ", 4 Julie 1939. Hy is bekroon met trofeë en ander tekens van liefde deur die New Yorkse sportmedia, mede -spelers en veldmeesters. Hy sou elkeen op die grond neersit, reeds te swak om dit vas te hou. Gehrig spreek sy aanhangers en beskryf homself as "The Luckiest Man on the Face of the Earth ".
Henry Louis Gehrig is op 2 Junie 1941 op 37 -jarige ouderdom oorlede.
Ek het in 2013 deur die Yankee -stadion gery, die week na die bomaanval in Boston.Die bord vooraan het gesê:#8220United we Stand ". Daarmee saam was 'n reuse Red Sox -logo. Daardie aand het duisende Yankees -aanhangers 'n wedstryd met die Arizona Diamondbacks onderbreek om Neil Diamond 's "Sweet Caroline, en#8221 'n stapelvoedsel van Red Sox -tuiswedstryde sedert 1997 te maak.
Ek het aan Lou Gehrig gedink. Ek was self nog altyd 'n Boston -ou, ek dink dat die wet van Massachusetts in staat is om die Yankees te haat. Maar ernstig. Wat 'n klaswet.