Ds. Slabbert, ek is terloops deur ‘n kollega gewys op u kommentaar op my artikel oor die 2020 vertaling. Ek neem vrymoedigheid om in kort hierop te reageer.
Eerstens, baie dankie vir die opmerkings oor die saak. En die gesindheid waarmee u die kritiek uitspreek. Ek ken u as iemand wat erns maak met die Woord en die Here opreg lief het.
Vir beide die Statevertaling (SV) en die 1933/53 vertaling het ek die hoogste respek en het al dikwels vir mense wat my daaroor vra, gesê: ek is opgewonde oor die Statevertaling se kanttekeninge wat DV verskyn in Afrikaans want dit gaan ‘n kosbare skat vir die nageslag wees. Om dié rede hoef ons nie haastig te wees om te besluit of ons die 2020-vertaling aanvaar of nie. Maar ek is ook dankbaar vir die besluit dat die 2020-vertaling ‘n “hoofletter-uitgawe” kon kry, want anders sou ek nie graag die vertaling wou oorweeg nie. Ek soek saam met u na die beste vertaling vir die nageslag en bid dat die Here die Statevertaling se kanttekeninge, die 1933/53 vertaling asook die BDV sal gebruik in sy diens en tot uitbreiding van sy koninkryk.
Waarop ek aanvanklik in die artikel gereageer het, is die óf-óf scenario wat deur sekere boodskappe op sosiale media veronderstel word, waarna ek ook verwys het, terwyl ek al meermale gepleit het vir ‘n én-én benadering. Dit gaan dus primêr hier nie oor die SV en 1933/53 vertaling en die verband of verskille nie. Daarom sal ek nie graag op die saak wil fokus nie.
Ek sien uit om u kommentaar op die BDV te volg, en waardeer die positiewe gesindheid waarin u hierdie saak op die tafel plaas. Kom ons bid saam oor die saak, en ek aanvaar u oproep dat ons goeie gesprekke oor die BDV voer, want soos u tereg opmerk wil ons graag ‘n betroubare getroue vertaling gebruik in ons eie taal vir ons kerke, vir ons volks- en taalgenote.