Katte en lekkers: Hulle weet nie wat hulle ontbreek nie | Troeteldiere Huishouding
Katte en lekkergoed
Wetenskaplikes van die Monell Chemical Senses Centre, in samewerking met wetenskaplikes van die Waltham Sentrum vir Troeteldiervoeding, Verenigde Koninkryk, berig dat 'n gebrek in 'n geen wat kodes vir 'n deel van die soogdier soet smaak reseptor kan rekenskap gee van die onverskilligheid van katte aan suiker en ander lekkers.
Kat eienaars het lank erken dat, in teenstelling met meeste soogdiere, huishoudelike katte uniforme onbelangrik is in soetproewers. Volgens 'n vroeë studie in Monell in die 1970's, is dieselfde onverskilligheid vir lekkers ook duidelik in wilde katte soos leeus, tiere, luiperds en jaguare.
"Een moontlike verduideliking vir hierdie gedrag is dat katte nie soetproeververbindings soos suikers en hoëintensiteitsveters kan opspoor nie, omdat hulle soet smaakreceptor gebrekkig is," sê Xia Li, PhD, 'n molekulêre genetikus by Monell en hoofskrywer van die huidige studie. "'N Voor die hand liggende plek om te kyk, is dus by die gene wat vir die soet-smaak-reseptor kodeer."
Die soogdier-soetreseptor bestaan ​​uit twee proteïen-subeenhede, bekend as T1R2 en T1R3. Elkeen word deur 'n aparte geen gekodeer. In die nuwe studie wat in die Julie 2005-intreevlak van PLoS (Openbare Biblioteek van Wetenskap) Genetika gerapporteer is, toon die navorsers 'n gebrek aan die gene wat die T1R2-proteïen in huishoudelike katte koder. Die Monell-navorsers het ook dieselfde genfout in tiere en jagluiperds opgespoor, wat daarop dui dat dit algemeen is vir spesies dwarsdeur die katfamilie. "Hierdie tipe geen staan ​​bekend as 'n pseudogene en is ietwat soos 'n molekulêre fossiel," sê Li. "Dit het vermoedelik een keer 'n funksionele proteïen gekodeer, maar doen dit nie meer nie."
Li verduidelik: "Genes bevat seine wat die begin en stop punte aandui vir inligting oor die aminosuurvolgorde van 'n gegewe proteïen. Ons het 'n skrapping van 247 basispare gevind in die geen wat vir T1R2 in die kat kodeer. As gevolg hiervan Skrapping, die stoppunt is verskuif. Die T1R2 proteïen is nie gemaak nie en is dus nie beskikbaar om by T1R3 aan te sluit om 'n werkende soet-smaak-reseptor te vorm nie. "
"Ons resultate is verantwoordelik vir die algemene waarneming dat die kat in 'n ander sensoriese wêreld as die kat eienaar woon," sê Veronique Legrand-Defretin, Ph.D., Direkteur vir die Global Feeding Behavior Research-program by die Waltham-sentrum. Die bevindinge toon die belangrike rol wat genetiese invloede op smaak speel in voedselkeuse en gevolglik op voeding.
"Die nie-funksionele soetreseptor bied 'n molekulêre verklaring vir hoekom katte geen ywerigheid vir lekkers het nie," sê senior skrywer Joseph G. Brand, PhD, 'n Monell biofisikus. "Kyk na hierdie elegante verduideliking, kan mens die belangrikheid van hierdie molekulêre verandering oor die evolusie van die vleis se vleisetende gedrag oorweeg."
"Wat ons nog steeds nie weet nie, is - wat die eerste keer was: vleisetende gedrag of die verlies van die T1R2-proteïen? Met betrekking tot die geen, is dit 'n geval van gebruik of verloor dit?" Brand gaan voort: "Vanuit 'n voedingsoogpunt, aangesien die kat in die natuur baie koolhidraat eet, word dit voortdurend 'n hoë-proteïen dieet. Die kat kan ons dalk iets leer van die fisiologiese en metaboliese gevolge van dieet wat hoofsaaklik tot proteïen beperk word. "