skryfblok: September 2011
"Those who inherit the Will of Fire" by Toshio Masuda
Toshio Masuda's "Those who inherit the Will of Fire", which he composed for the Naruto anime-series, is one of my favourites. I can still remember the goosebumps I got the first time I heard it. It is a beautiful fanfare mixing classical instruments with Japanese traditional instruments. Listen to it with your volume up high.
So deesdae probeer ek ook om vir my en my studente se vyande te bid. Ek moet eerlik wees en sê dit kom nie natuurlik nie. Eerstens omdat ek nie juis vyande het nie. Daar is nie spesifieke mense met wie ek in vyandigheid is nie en nagte oor wakker lê nie. Daar's dalk 'n klompie mense waaroor ek nou nie juis gaande is nie, en dan is daar die politici vir wie ek min ooghare het, so ek gooi hulle maar almal binne die “vyande”-kategorie. Oor die algemeen kom ek redelik gemaklik oor die weg met meeste mense. Ek is redelik “laid back.” Maar dalk is die gebed nie vir my nie. Dalk is dit vir my studente en hulle verhoudinge, hulle familie en vriende en vyande. Ek weet nie presies hoe my gebed insae het in iemand anders se vyandige-relasies nie. Ondanks, ek probeer nou maar ook vir ons vyande bid. Jesus se uitdaging—nee, opdrag—om vir jou vyande te bid, om jou vyande selfs lief te hê, oortuig my van die bonatuurlike aard van hierdie religie. Dit is 'n absoluut onnatuurlike ding om te doen. Dit is daarom 'n bonatuurlike vereiste—iets heeltemal buite die natuurlike aard van die mens. Dis 'n goddelike karaktereienskap, sulke onvoorwaardelike liefde. Daarom is dit ook slegs God wat ons met daardie vermoeë kan bemagtig. Die dan, dat ons daarvoor moet bid.
Some of the readers of this blog may know that I am a Sabbath observer, so it was with eagerness that I looked forward to meet other Sabbath-keepers, in an unlikely place as China. My trip took me to some Miao villages, up in the mountains of South-Western China. The descriptions on this blog about my trip, the exact places I visited, and the people I met with are kept deliberately brief. Here are some photos of two little churches in the mountains that I visited and some Sabbath observing Christians I encountered there.
Yes, words and their associations are terrible, and insults like “kaffer” and “nigger” and “white pig” and “coolie” and “chink” and the list goes on, are definitely inappropriate. However, how we respond to these insults are equally important. Take for instance that African-American man that assaulted an elderly Korean man because he thought the Korean called him “nigger”, when in fact he said something completely different. (I posted about it here.) Who is the most serious offender here—the person that possibly said the N-word, or the person that physically assaulted someone. There's a saying that “words can kill” and the Bible says that in the tongue resides the power of life and death. Yes words matter. But so does freedom of expression. When you force people to keep silent you are not necessarily doing a good thing. What we are allowed to say or not to say is the topic of many a dictatorial regime. Orwell spoke not for naught about the muting of words as a means of control in his famous novel, 1984. As a person that spends a lot of time with words, I want the freedom to use any word I so please. And because I know the power of words, because I know the value of words, I use them carefully. I do not use derogatory words, and cussing comes uncomfortably to my mouth. Not because I'm afraid to say these words, but because I am free to use them and know their power. In any case, if I use the F-word as my main adjective, what will I say when something really F-worthy happens?
. . . what happened to the dinosaurs? Posted by
Wat het Fokofpolisiekar en Placebo in gemeen?
'n Swart boks.
In 2009 stuur my jonger broer vir my die skakel na die YouTube-video van Fokofpolisiekar se song "Antibiotika". Hy het die video verontrusstellend gevind en wou weet wat ek daarvan dink.
In reaksie stuur ek vir hom 'n skakel na hierdie video van Placebo se song "Teenage Angst".
Die res van my repliek lui as volg:
Lyk die swart boks dalk bekend?
Ek dink dit ("Teenage Angst") is moontlik die sleutel om die Fokofpolisiekar song te ontsluit. Fokofpolisiekar se song is waarskynlik, soos Placebo se song, 'n refleksie van die angs van tieners. Fokofpolisiekar sing "Die goddelose het geen heenkome . . . ruik soos tienergees, tussen die spoke." Die frase "tienergees" kan verwys na hierdie song "Teenage Angst" van Placebo, of meer akkuraat, seker "Smells Like Teen Spirit" van Nirvana.
In iedergeval, die musiek is bloot 'n refleksie van die angs en onsekerheid wat die postmoderne jeug beet het.
Met hierdie in gedagte dink ek eintlik positief oor Fokofpolisiekar se video. Ek het nie die lirieke gelees nie (as jy dit in die hande kry, stuur dit asb vir my), maar dis asof die swart boks die angs en alles wat negatief is vir die jongmens simbolisiseer. Daarinteen staan die witkruis as 'n baken van hoop [vir die goddelose].
Hierdie is sommer net vinnige gedagtes wat sekerlik meer bepeinsing vereis.
'n Snaakse gesprek tussen ek en my boetie. In 2009 was ons onderskeidelik 31 en 21 jaar oud. Vanaand het ek en hy weer gesels. Hy het vir my vier musiekstukke gestuur wat hyself gekomponeer het en op klavier gespeel het. Drie daarvan is profesioneel opgeneem in 'n studio. Een het hy op sy selfoon opgeneem. Ek sien daarna uit om nou daarna te gaan luister.
Intussen wonder ek weer oor die swart boks in Fokofpolisiekar se video. Is die mense wat vasgevang is in daardie swart boks dieselfde mense wat vasgevang is in Placebo se musiekvideo. Maw, is Placebo gaskunstenaars in Fokofpolisiekar se video? En hoe pas Nirvana in hierdie prentjie in. Daar is nie swart bokse in hulle video nie, of is daar? Die lirieke van "Antibiotika" verwys beslis na Nirvana se song. En hoekom daardie wit kruis. Die wit kruis staan duidelik in jukstaposisie met die swart boks. Is ons veronderstel om te glo dat Fokofpolisiekar, 'n selferkende ateïstiese groep, Christenskap as oplossing, as "antibiotika", aanbied teen die angs, vasgevangendheid en hopeloosheid wat die swart boks simboliseer. Weereens sommer net vinnige gedagtes wat sekerlik meer bepeinsing vereis.
At the same time, I love jazz music and would really like to go to the 8th Jarasum Jazz Festival. It is an extremely popular festival with attendees numbering in the hundreds of thousands. Last year's festival had over 700 000 visitors. The festival has won numerous awards, including being appointed as the best festival by the Korean Ministry for Culture, Sport and Tourism. Since it is rather far from where I live, it will take me some time to get to the event, so there is no way that I can go to both. Luckily the jazz festival stretches over three days so I can always go on Sunday. The problem is, however, that because it is so far and the shows are mostly in the evening, it will be very difficult for me to get back. I'll probably have to sleep over there somewhere on Sunday night and then somehow get back Monday morning before my classes start. That is why it would be better to go Saturday night so that I wouldn't have to struggle with all these other hassles. I'll most likely have to choose between either Seoul Tube or Jarasum Jazz Festival. But which one should I choose? Seoul Tube will be fun and free and I may even get a T-shirt or something, while the Jarasum Jazz Festival will have world class music with wonderful international musicians. Unfortunately it is not free, and quite far from where I live.
Vroeër vanaand skryf ek 'n gedig. In die eerste reël val dit weg met 'n dubbelnegatief: "Verewig is nie soos 'n leeftyd nie". Ek kyk toe bietjie terug na van my ander gedigte en kom op hierdie een af waar ek die nieë sommer so reël op reël ryg: "[wanneer jy sterf] gaan ek nie geboorte gee aan trane nie— / die Dood verdien nie geboortes nie / ek gaan nie eerbiedig knik nie / my huid formeel in swart omlyf nie / of lelies vir só okasie rangskik nie—".
Ek is nie bang vir Afrikaans se dubbel-nie nie. Baie digters vermy die dubbelnegatief omdat hulle dit 'n hindernis vind wat rym betref, maar ek glo 'n mens kan steeds effektief die dubbelnegatief gebruik in rym. Kyk bevoorbeeld na die eerste stanza in hierdie gedig van my:
Die geheim is nie om die nieë tot eindrym te beperk en sodoende 'n inherente (en oninteresante) rym te bewerkstellig nie. In plaas van eindrym speel 'n mens met die binnerym. Die onderstaande versie getiteld "Versoen" is 'n voorbeeld van wat ek bedoel.
vir versoenery en nie groetery nie.Alhoewel ons hier "nie" in die eindrymposisie in reëls twee en vier het, is die rym vroeër reeds gevestig as binnerym. Dit begin in reël een met die eerste van die twee dubbelnegatiewe, maar die binnerym herhaling vir daardie eerste "nie" vind ons in reël twee in die [ie]-vokaal in "liefde" en "totsiens". Die viertallige herhaling van "nie" word geballanseer deur ander binnerym, byvoorbeeld die herhaling van die [oe]-vokaal ("soen", "gesoen-", "bedoel", "versoen-", "groet-") en die [y]-diftong ("gesoenery", "versoenery", "groetery").
Hier is nog een vol nieë.
'n Mens kan argumenteer dat hierdie gediggie sou baat deur van die dubbelnegatiewe te verwyder. Ek kon die gedig byvoorbeeld geskryf sonder 'n paar van daardie nieë en onmiddelik beter eindrym tot gevolg gehad het:
vêr van die son af;
sodat ek nie koud kry.
Tot dan, hou nie jou hart vêr van my;
maar bly vlak neffens my.
Die gedwange eindrym dra min by tot die natuurlike vloei van die gedig. Dit lees, selfs met die reëlafkappings, lomp. Die natuurlike ritme wat ons in Afrikaans verwag in 'n negatiewe sinsnede ontbreek. Dit kan natuurlik die bedoeling van die digter wees om die verwagte ritme teen te gaan, maar sodoende dwing 'n mens 'n fokus op die noodwendige manipulasie van die taal in poësie, wat mynsinsiens die intuïtiewe kommunikasie van die gedig onderbreek.
My punt is eenvoudig. Daar is geen rede om te skrik vir Afrikaans se nieë nie, selfs nie in die digkuns nie. Om die waarheid te sê, ek dink dit bring 'n aangename eiesoortige ritme aan Afrikaans. Dit funksioneer ook as 'n wonderlike benadrukking van die negatief. Wanneer jy onnodig met die nieë begin peuter, vestig jy aandag op iets wat nie noodwendig aandag vereis nie, en onttrek jy daardeur van dit wat jy hoofsaaklik wou kommunikeer.
Sommer maar net 'n paar middernagtelike gedagtes. Aai, ek moes al lankal bedtoe gegaan het!
Very Random Photos from the Back of a Taxi in a Southern City in China
All of these photos were taken from the back of a taxi. I did not aim or look through the view finder for any of them. I merely had my camera hang from the side, put it on autofocus and clicked as we passed things. That's why some of them are out of focus. They are all completely random shots of this particular city in southern China. All I did now was to crop the more interesting parts of some of the more interesting photos and adjust the brightness and contrast.
This city is relatively close to Laos and there is also a large Thai community so one can see the Lao / Thai influence in some of the architecture. Culturally this city is not what I would describe as typical modern Chinese, although it is a large city.
During my recent trip to Laos and China I visited different Hmong / Miao Villages. Here are some pictures of one village. Most Hmong / Miao villages are usually quite high into the mountains. This particular one was build on a somewhat flatter area. When you read the "Sketch of a Road Trip in Laos" you will notice how many of these photos correspond with what I saw while driving in the mountainous regions of Laos. These photos are, however, not of a Hmong village in Laos, but of a Miao village in China. The Hmong (Laos) and Miao (China) people are ethnically and culturally related.