Die geskiedenis van 'n volk is eintlik die verhaal van so 'n volk se stryd om selfbehoud en selfverwesenliking.
Sy geskiedenis is niks as dit nie die verhaal van stryd, swaarkry, nederlaag, oorwinning, opstaan en weer stry in elke geslag omvang nie.
In hierdie stryd om 'n volk se selfbehoud en selfvertroue en selfverwesenliking is die grens tussen die politieke en die militêre stryd baie smal. Dikwels is dit so fyn getrek dat 'n mens nie eens die grens kan onderskei nie.
Die feit dat daar 'n noue verband tussen die politieke stryd en die wapenstryd is, moet 'n mens laat besef dat in elke geslag van 'n volk se lewe die moontlikheid bestaan dat die politieke stryd in 'n militêre stryd omgesit kan word.
In die Afrikanervolk se bestaan was dit, uit sy aard en omstandighede, 'n wesenlike bestanddeel van sy hele geskiedenis. Die hele gang van die Afrikanervolk se geskiedenis bevestig dat die volk gedurig op die rand verkeer het van 'n omsetting van die politieke stryd in 'n militêre stryd.
Ons moet besef dat oorlog iets is waarmee 'n volk elke dag moet lewe, en as 'n volk hom laat bangpraat vir oorlog, dan word 'n land bloedloos verower en dan is dit 'n groter vernedering as wat 'n nederlaag in 'n oorlog kan wees.
As ons volk, as hierdie blanke beskawing, nie werd is om voor te leef, om voor te veg en om voor te sterf nie, dan sal geen bondgenootskap en geen vrede ons kan red nie.
Want daar is 'n vrede wat die dood is en daar is 'n oorlog wat die lewe is.
Die volk wat nie waardes het nie, wat geen geloof het nie, so 'n volk gee oor, want hy het niks om voor te veg nie en niks om te verdedig nie.