Die langste dag  - Geskiedenis Podcasts - 2022
'N Klassieke oorlogsfilm met soveel sterre dat so 'n rolverdeling in die moderne tyd onmoontlik sou wees. Dit beslaan pligsgetrou die spanning van die opbou voor die invasie, en noem verskillende historiese karakters, in werklikheid is so baie dat karakterontwikkeling onmoontlik is en jy voel daar om met 'n biografie van die Tweede Wêreldoorlog in jou skoot te sit.
'N Swaar tromslag -klankbaan dra by tot bedreiging, maar dra na 'n rukkie. Dit lewer 'n lofwaardige taak om soveel moontlik plekke op die slagveld te dek, selfs tyd te gee aan die pogings van die Franse verset en die frustrasie van die Duitse bevelvoerders.
Die aksierye is uitstekend vir sy tyd, maar hou nie by moderne films soos Saving Private Ryan nie. So 'n vergelyking tussen die twee films is onregverdig, aangesien dit maklik is om te vergeet dat dit deur baie dekades geskei word en die skaal baie verskil. Oorspronklik in swart en wit is 'n gekleurde weergawe beskikbaar, sommige weergawes sny die helfte van die onderskrifte vir die Duitse gesprekke uit, wat irriterend is. Nog steeds 'n definitiewe oorlogsfilm en 'n moet vir enige versameling.
'Langste dag:' Feite oor die D-Day-film met 42 sterre
Die langste dag, met '42 internasionale sterre', is 'n filmagtige D-Day-extravaganza uit 1962 wat John Wayne, Richard Burton, Robert Mitchum, Robert Ryan, Henry Fonda, Peter Lawford, Eddie Albert en meer - en dit was net die Amerikaners. The Longest Day, wat byna drie uur geduur het, was soortgelyk aan 'n militêre operasie self, met vervaardiger Daryl Zanuck wat toesig gehou het oor drie direkteure wat verantwoordelik was vir die verfilming van die verhale wat uit die oogpunt van die Amerikaanse, Britse, Franse en Duitse troepe vertel is.
Die gebeure van D-Day het baie dekades gelede plaasgevind. Nietemin gaan Hollywood steeds keer op keer na die historiese gebeurtenis. Een van die vroegste en mees verwagte films wat rondom die bloed deurdrenkte stryd was, was die Die langste dag het destyds omtrent elke groot ster in Tinseltown vertolk. Die opstelling van die hall of fame het die gebeure uit Cornelius Ryan se nie-fiksieroman met dieselfde naam uit 1959 uitgebeeld. Dit het debuut gemaak vir goeie resensies terwyl hy twee akademietoekennings gewen het en drie ander benoemings verdien het.
Die langste dag  - Geskiedenis
DIE WONDERWERKLIKE LANGDAG
(vers 9) & quot Na 'n optog deur Gilgal die hele nag, het Josua hulle [die Amoriete, (vers 6)] verras.
(vers 10) Die HERE het hulle in verwarring gebring voor Israel, wat hulle verslaan het in 'n groot oorwinning op Gibeon.
(vers 22) & quot Die HERE jou God sal daardie nasies stukkie vir stukkie uit verdryf. U word nie toegelaat om hulle almal tegelyk uit te skakel nie, of die wilde diere vermeerder rondom u. [As gevolg van 'n skielike ontvolking van die gebied wat dit vir die wilde diere beskikbaar gestel het om vinniger oor te neem as wat die Israeliete kon]
(vers 23) Maar die HERE jou God sal hulle aan jou oorgee en hulle in groot verwarring bring totdat hulle vernietig word. & quot
(vers 10 vervolg.) Israel het hulle agtervolg langs die pad wat na Bet Horon opgaan en hulle tot by Azeka en Makkeda afgesny.
Donald K. Campbell verklaar, [The Bible Knowledge Commentary, Walvoord & amp Zuck EDITORS, Victor Books, USA, 1987, p. 350]:
& quot Gemotiveer deur God se belofte van oorwinning, het Josua 'n verrassingsaanval op die Amoritiese leërs van die suide gelei, [(vers 9)], moontlik terwyl dit nog donker was. Paniek het die vyand gegryp en na 'n kort tydjie waarin baie gedood is, het hulle gebreek en in verwarring na die weste gevlug. Hulle ontsnappingsroete was deur 'n smal pas en af ​​in die vallei van Aijalon, terwyl die Israeliete op soek was na. Dit was nie die enigste keer dat die snelweg wat van die sentrale heuwel af gelei het, 'n roete in AD 66 was nie, terwyl die Romeinse generaal Cestius Gallus hierdie afdraande voor die Jode gevlug het. & Quot
(vers 11) Toe hulle voor Israel vlug op die pad van Bet Horon af na Aseka, gooi die HERE groot haelstene uit die lug neer, en meer van hulle sterf uit die haelkorrels as wat hulle deur die swaarde van die Israeliete doodgemaak het.
Die Amoriete kon egter nie ontsnap nie. Deur die natuurkragte te gebruik om vir Israel te veg, het die HERE groot haelstene met dodelike presisie op die vyand neergeval, sodat meer op hierdie manier vermoor is as deur swaarde.
Hierdie hele gedeelte gee 'n treffende illustrasie van die wisselwerking tussen die menslike en goddelike faktore om oorwinning te behaal. Verse 7-11 wissel af tussen Josua (en Israel) en die Here. Hulle het almal 'n belangrike rol gespeel in die konflik. Die soldate moes veg, maar God het die oorwinning gegee. & Quot]
(vers 12) Op die dag dat die HERE die Amoriete aan Israel oorgegee het, het Josua vir die HERE gesê voor Israel:
'O son, staan ​​stil oor Gibeon,
O maan, oor die vallei van Aijalon. '
Maar die dag van die slag van Beth Horon het aangebreek en Josua het geweet dat die jaagtog van die vyand lank en moeisaam sou wees. Hoogstens het die militêre leier 12 uur daglig voor hom gehad. Hy het duidelik meer tyd nodig gehad om die vervulling van God se belofte te besef. en sien die totale uitwissing van sy vyande & quot
& quot Die HERE sê vir Josua: "Moenie bang wees vir hulle nie, Ek het hulle in jou hand gegee. Nie een van hulle sal u kan weerstaan ​​nie. ' & quot]
Josua het daarom 'n ongewone versoek tot die HERE gerig:
O maan, oor die vallei van Aijalon. ' & quot
[Wat direk beantwoord is deurdat God Josua se versoek letterlik toegestaan ​​het soos dit in die volgende vers lui]:
(vers 13) Die son het dus stilgestaan ​​en die maan het stilgehou totdat die nasie hom op sy vyande gewreek het, soos dit in die Boek van Jashar staan.
['N Poëtiese liedboek oor die prestasies van Israel se leiers]
Die son stop in die middel van die lug en vertraag om 'n volle dag onder te gaan.
(vers 14) Daar was nog nooit 'n dag soos hierdie voor of daarna nie, 'n dag toe die HERE na 'n man geluister het. Die HERE het beslis vir Israel geveg!
Dit was middag en die warm son was direk bokant toe Josua hierdie gebed uitspreek [v. 13]. Die maan was op die horison in die weste. Die versoekskrif is vinnig deur die Here beantwoord. Josua het in geloof gebid, en 'n groot wonder het ontstaan. Maar die verslag van hierdie wonderwerk word die opvallendste voorbeeld van konflik tussen die Skrif en die wetenskap genoem omdat die son, soos bekend is, nie om die aarde beweeg nie, wat dag en nag veroorsaak. In plaas daarvan kom lig en duisternis omdat die aarde om sy as om die son draai. Waarom spreek Josua dan die son eerder as die aarde aan? Bloot omdat hy die waarnemingstaal gebruik [soos ons vandag doen], praat hy vanuit die perspektief en voorkoms van dinge op aarde. Mense doen steeds dieselfde, selfs in die wetenskaplike gemeenskap. Almanakke en tydskrifte teken die ure van sonsopkoms en sonsondergang aan, maar niemand beskuldig hulle van wetenskaplike foute nie.]
Die 'lang dag' van Josua 10 moet egter verduidelik word. Wat het werklik gebeur op daardie vreemde dag.
In antwoord op Josua se gebed het God die rotasie van die aarde laat vertraag [soos die teks in vers 13 verduidelik: 'die son het in die middel van die lug stilgehou en 'n dag lank ondergaan'], sodat dit een vol word rotasie in 48 uur eerder as in 24. Dit blyk duidelik dat hierdie siening ondersteun word deur die gedig sowel as in verse 12b-13a en die prosa in vers 13b. (The Book of Jashar is 'n Hebreeuse literêre versameling liedere wat in poëtiese styl geskryf is ter ere van die prestasies van Israel se leiers, vgl. Dawid se 'klaaglied van die boog' in 2 Sam 1: 17-27.)
God het die rampspoedige gevolge wat natuurlik sou plaasgevind het, gestop, soos monsteragtige vloedgolwe en voorwerpe wat rondvlieg [weens die vertraagde rotasie]. & Quot
Dink daaraan dat aangesien God inderdaad die Skepper van die heelal is, dit nie buite sy vermoë is nie en ook nie onredelik is nie. Dit is veral in die lig van die veel groter dinge wat Hy gedoen het met die behoud van Noag en sy gesin en die diere van die wêreld in en buite die Ark tydens die Vloed.
Bewyse dat die aarde se rotasie eenvoudig vertraag is, word gevind in die slotwoorde van Josua 10:13:
'Die son. vertraag om 'n volle dag af te gaan. ' Die son was dus abnormaal stadig of traag om teen sononder te kom, dit wil sê die vordering van die middag tot die skemer was beduidend traag, wat Josua en sy soldate genoeg tyd gegee het om hul oorwinnende geveg te voltooi.
'N Belangrike feit wat nie oor die hoof gesien moet word nie, is dat die son en die maan die belangrikste gode onder die Kanaäniete was. Tydens die gebed van Israel se leier Kanaän, is 'gode' gedwing om te gehoorsaam.
[Dit is tipies van God se patroon om die magteloosheid van valse gode te toon wanneer afgodedienaars op hul bose maniere verslaan word]
Hierdie versteuring van hulle gode moes die Kanaäniete vreeslik ontstellend en skrikwekkend gewees het. Die geheim van Israel se triomf oor die koalisie van Kananniete word gevind in die woorde: 'Die HERE het beslis vir Israel geveg!' In antwoord op gebed het Israel die dramatiese ingryping van God namens hulle en die oorwinning beleef. & Quot
'' 'Bespreking van die ontbrekende dag in die geskiedenis van die aarde (die dag toe die son nog staan) Daar word deur historici gerapporteer dat verslae van die Chinese tydens die bewind van keiser Yeo, wat op dieselfde tyd as Joshua geleef het, 'n verslag lewer en 'n lang dag kwota. & quot Ook, Heroditus, 'n Griekse geskiedskrywer, het geskryf dat 'n verslag van & quot lang dag & quot in verslae van Egiptiese priesters verskyn. Ander noem rekords van Meksikane van die son wat vir 'n hele dag in 'n jaar stilstaan, aangedui as & quotSeven Rabits, & quot; dieselfde jaar waarin Josua die Filistyne verslaan en Palestina verower het. (& quotBible -Science Newsletter, & quot Daily Reading Magazine - Supplement, Vol. VIII - Nr. 5, Mei 1978, Caldwell, Idaho.) Boonop praat die historiese verhaal van die Asteke, Peruane en Babiloniërs van 'n & quotday van twee keer natuurlike lengte . & quot '' '
Die lang dag van Joshua Tydens die bewind van die Chinese invoerder Yeo, Yao, Yahou, het die son vir 10 dae nie ondergegaan nie "Yao" Universal Lexicon (1732-1754) Volume LX.
Ook Kurze Fragen aus der politischen Historie (1729) deur J. Hubner 2000 vC.
Herodotus, 'n Griekse historikus, skryf aan die Egiptiese priesters dat die hele ruimte, volgens hulle, nooit in 'n menslike gedaante verskyn het nie, niks onder die voormalige of onder die latere Egiptiese konings nie. Die son het egter binne hierdie tydperk, by verskeie geleenthede, van sy gewone koers af beweeg, twee keer opgestaan ​​waar hy nou ondergaan, en twee keer ondergegaan waar hy nou opkom & quot.
Die geskiedenis van Herodotus, hoofstuk 2, p.131.
(Dieselfde vertaling as deur David Grene 1987 2.142 & quotThe first historician & quot).
Die Asteke -priesters verwant aan Bernardino de Sahagun in Historia general de las cosas de Nueva Espana, BK. VII, Hoofstuk 2:
& quot En toe die son opkom..waai hy van kant tot kant. met 'n konyn het hy in die gesig [die maan] gewond, en hy het die glans daarvan doodgemaak ... toe albei verskyn, kon hulle nie beweeg of hul paaie volg nie. sy manier .. & quot
Boonop spreek die historiese verhaal van die Peruanen en Babiloniërs (Die Kosmologie der Babylonier, p. 39 van P. Jensen) van 'n dag van twee keer natuurlike lengte.
Velikovsky skryf dat die son 'n drievoudige dag afwesig was en 'n drievoudige dag geskyn het volgens die Iraanse tradisie.
Die Griekse god Phaethon het die son gesteel. 'N Interessante ooreenkoms met die Aztec -rekening hierbo. Die Noord -Amerikaanse Indiese Cree -legende vertel van God wat die son beveel om stil te bly. Emporer Kwei het ongeveer 1500 vC geleef en Yao ongeveer 2 000 vC. In die tiende jaar van Kwei: Hier is 'n deel van 'n e -pos wat deur William Jefferys aan my gestuur is: & quot As die son in die dag van Hiskia agteruit beweeg, beteken dit dat êrens aan die ander kant van die wêreld waar die son pas opgekom het, het 'n rugsteun gemaak en dan weer opgestaan. 'N Paar duisend jaar gelede, rondom die beraamde tyd van Hiskia, het die Chinese 'n dag met twee dagbreek aangeteken. Destyds was die Chinese noukeurig rekordhouers van sterrekunde. Die wetenskaplikes het dit egter probeer akkommodeer met die teorie dat hulle 'n sonsverduistering aanskou het en dat hulle destyds nie die middele gehad het om die verskil te ken nie. Nou, ek weet nie van jou nie, maar selfs al was ek so dik soos 'n post, dink ek dat ek 'n verskil sou sien tussen 'n sonsverduistering en twee sonsopkomste. & Quot Hier is twee bronne van 'n dag met twee dagbreek: Huai nan tse VI iv Sien Forke, & quotThe World Conception of the Chinese & quot p. 86 Lu-Heng II, 176, Sien Forke, & quotThe World Conception of the Chinese & quot p. 87 Waar die son in die Weste opkom, en deur drie sonhuise gegaan het. "Toe die gode lank gesit en wag het, het die rooi [van die dagbreek] in alle rigtings begin. Hulle het gesê: "Want daar, op daardie plek [in die ooste], sal die son alreeds opkom" Waarlik inderdaad. Verw.: Bernardino de Sahagun, Historia general de las cosas de Nueva Espana, BK. VII, hoofstuk 2. As die son 90 grade agteruit sou gaan en as dit in Junie was, sou daar ten minste op die tydstip wat dit in die ooste moes verskyn, 'n dagbreek in die Amerikas in die weste wees. 'N Halwe dag later sou die son vir die tweede keer weer in die ooste verskyn. Daarom breek die dagbreek in alle rigtings aan. Hierdie verslag van die Asteke -priesters kon dus sowel Josua se lang dag as Hiskia se terugkerende skaduwee gewees het. Herodotus skryf dat die Egiptiese priesters vir hom gesê het in Herodotus, Boek 2, bladsy 142 (vertaal deur AD Godley, 1921) & quotTwee keer het die son opgestaan ​​waar hy nou ondergaan en twee keer waar hy nou opkom. & Quot Interessant aangesien dit dieselfde vertaling is van ' Herodotus 'soos hierbo gegee. & Quot
Een van die bewyse vir die historisiteit van die lang dag wat in Josua 10:13 opgeteken is en in Habakuk 3:11 herhaal is, lê in die groot aantal tradisies uit baie dele van die wêreld waarvolgens daar 'n lang dag (of nag, of in die aand, afhangende van die ligging) op ongeveer dieselfde tyd as wat Josua geleef het. David Nelson lig ons dramaties hieroor in: Chinese geskiedenis spreek van Yao, hul koning, wat verklaar dat die son in sy bewind so lank bo die horison gestaan ​​het dat daar gevrees is dat die wêreld aan die brand gesteek sou word en dat die regering regeer Yao op 'n gegewe datum, wat ooreenstem met die ouderdom van Joshua, die seun van Nun. . . . Die Latynse digter Ovid vermaak die skoolseun baie in sy fantasievolle verhaal van Phaeton se wa. Hierdie heidense skrywer vertel ons dat 'n dag eens verlore gegaan het en dat die aarde in groot gevaar verkeer as gevolg van die intense hitte van 'n ongewone son. . . . Ons kennisgewing is ietwat aangetrokke as ons sien dat hy Phaeton noem-wat 'n Kanaänitiese prins was-en uitvind dat die fabel sy oorsprong het by die Feniciërs, dieselfde mense met wie Josua geveg het. As u 'n ongelowige vra oor hierdie voorvalle of die algemene tradisies met vroeë nasies dat 'n dag verlore gegaan het oor die tyd toe die volume waarheid ons inlig dat die son nie 'n hele dag lank sou ondergaan nie, sal u vind dat hy nooit oor hierdie punte gedink het nie: dit is nie van die karakter wat hy geneig is om op te let nie. 1
T. W. Doane vertel die volgende feite aangaande hierdie tradisies: Daar is baie soortgelyke verhale wat onder ander nasies uit die oudheid gevind kan word. Ons het as voorbeeld dit wat verband hou met Bacchus in die Orfiese gesange, waarin dit sê dat hierdie god-man die verloop van die son en die maan gestop het. 'N Indiese legende vertel dat die son stilgestaan ​​het om die vrome ejakulasies van Arjouan na die dood van Crishna te hoor. 'N Heilige Boeddhist met die naam Matanga het die son op sy bevel verhinder om op te staan ​​en die maan in dele gesny. . . . Die Chinese het ook 'n legende gehad dat die son stilstaan, en 'n legende is onder die ou Mexikane gevind dat een van hulle heilige persone die son beveel het om stil te staan, aan die bevel gehoor gegee is. 2
Doane verwys na Anacalypsis deur Higgins, Buddhist Legends deur Hardy en Bud. & amp; Jeyens deur Franklin ter ondersteuning van sy stellings. In 1940 het Harry Rimmer hierdie tradisies soos volg saamgevat: In die antieke Chinese geskrifte is daar 'n legende van 'n lang dag. Die Inkas van Peru en die Asteke van Mexiko het dieselfde rekord, en daar is 'n Babiloniese en 'n Persiese legende van 'n dag wat wonderbaarlik uitgebrei is. 'N Ander deel van China lewer 'n verslag van die dag wat wonderbaarlik verleng is tydens die bewind van keiser Yeo. Herodotus vertel dat die priesters van Egipte vir hom hul tempelrekords gewys het, en dat hy daar 'n vreemde verslag lees van 'n dag wat twee keer die natuurlike lengte was. Rimmer sluit hierdie gedeelte af met 'n lang aanhaling uit die Polinesiese verslag van hierdie gebeurtenis. In 1950 kom Immanuel Velikovsky uit met sy omstrede boek, Worlds in Collision, gebaseer op die veronderstelling dat die verslag van die lang dag in Josua akkuraat is, en dit is verantwoordelik vir baie ander onopgeloste wetenskaplike raaisels. Ter ondersteuning van sy uitgangspunt verwys hy ook na die antieke tradisies van 'n lang dag: In die Mexikaanse Annale van Cuauhtitlan-die geskiedenis van die ryk Culhuacan en Mexiko, geskryf in Nahua-Indiër in die sestiende eeu-hou dit verband dat tydens 'n kosmiese ramp wat in die verre verlede plaasgevind het, die nag lank nie geëindig het nie. . . . Sahagun, die Spaanse savant wat 'n geslag na Columbus na Amerika gekom het en die tradisies van die inboorlinge versamel het, het geskryf dat die son op 'n tyd van 'n kosmiese katastrofe net 'n entjie oor die horison opkom en daar bly staan ​​sonder om te beweeg, die maan ook stilstaan .4 In 'n voetnoot verklaar Velikovsky dat die Mexikaanse annale van Cuauhtitlan, ook bekend was as die Codex Chimalpopca, en dat hierdie manuskripte 'n reeks annale van baie ou datum bevat, waarvan baie teruggaan na meer as duisend jaar voor die Christelike era. Velikovsky se teorie was dat die aarde op 'n tydstip in die middel van die tweede millennium vC óf in 'n gereelde rotasie deur 'n komeet onderbreek word, óf dat die aardas in die teenwoordigheid van 'n sterk magnetiese veld gekantel is, sodat dit lyk asof die son sy daaglikse beweging verloor. Velikovsky se boek het heelwat bespreking oor hierdie onderwerp veroorsaak. "The Day The Sun Stood Still" deur Eric Larabee is in Januarie 1950 in Harper's gepubliseer. Sun Stood Still '-sal waarskynlik die mees besproke tydskrifstuk van 1950 word. Dit is in die huidige uitgawe van Harper's Magazine gepubliseer, en die Tribune is die eerste koerant wat dit herdruk het. Die verslag is gebaseer op 'n boek, Worlds in Collision, deur dr Immanuel Velikovsky. Die artikel het soveel belangstelling in uitgewerskringe gewek dat die redakteurs van Collier's en The Reader's Digest, volgens die Tribune, ander aanbiedings van dieselfde idee in voorbereiding het. Hierdie weekblad, wat 'n deel van die Sunday Tribune en vyf-en-twintig ander Sondagkoerante is, berei 'n prentjie voor van sommige van die ongewone teorieë van Velikovsky wat elemente van godsdienstige oortuigings en wetenskaplike gebeure aanmekaarskakel en dit een keer probeer verduidelik-binne die opgetekende geskiedenis van die mens-die son het stilgestaan. & quot 5
Gordon A. Atwater, kurator van die Hayden Planetarium, het destyds geskryf: & quot Die teorieë wat deur dr Velikovsky aangebied word, is uniek en moet aan die wêreld van die wetenskap voorgestel word sodat die onderbou van die moderne wetenskap herondersoek kan word. . . Ek glo die skrywer het hom uitstekend van sy taak gekwyt. & Quot6
'N Ander aanduiding van die betroubaarheid van Josua 10:13 kan gevind word in astronomiese gegewens. Dit blyk dat ons 'n volle dag ontbreek in ons astronomiese berekeninge. By verskillende geleenthede het sir Edwin Ball, die groot Britse sterrekundige, en professore wat die Harvard -sterrewag, Maunders van Greenwich en Totten van Yale gekies het, teruggevoer na die tyd van Joshua. As ons die kalenderveranderinge verontagsaam en slegs 'n chronologie hanteer wat gebaseer is op sonbeweging, en teruggaan na die vroegste beskikbare rekords, en die kalender na die tyd van Josua herlei, was die dag van Joshua se stryd op 'n Dinsdag, terwyl as ons bereken agteruit na die tyd van Josua vanaf die huidige dag, sou die dag van die geveg op 'n Woensdag gewees het. Die dag van die maand is dieselfde, maar dit is 'n ander dag van die week. Met ander woorde, as ons reken op die eerste aangetekende sonstilstand in die ou Egiptiese rekords, is die dag Dinsdag, maar as ons terug reken op die mees onlangse sonstilstand, is die dag Woensdag. Hierdie feite word omvattend bevestig met astronomiese gegewens deur Charles A. L. Totten in Joshua's Long Day, en die Dial of Ahaz (New Haven: Our Race Publishing Co., 1890). Hierdie feite het in die laat 1960's wydverspreide openbare aandag gekry nadat Mary Kathryn Bryan 'n artikel in die Evening Star of Spencer, Indiana, gepubliseer het oor Harold Hill, president van die Curtis Engine Company in Baltimore, Maryland, 'n konsultant van NASA by Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Maryland. Volgens die artikel het rekenaarberekeninge wat betrekking het op die posisies van die son, maan en planete nie behoorlik uitgekom nie. Hierdie berekeninge was nodig en moes presies wees om die wentelbane van satelliete en bemande ruimtevlugte uit te lê. Maar sodra die lang dag van Josua en die terugtrek van die son agteruit tien grade in II Konings 20: 9-11 in ag geneem is, het al die berekeninge perfek uitgewerk. Hierdie artikel is wyd aangehaal, en afskrifte daarvan verskyn etlike jare op baie plekke. Harold Hill publiseer later sy eie verslag oor hierdie gebeure in die dertiende hoofstuk van How To Live Like A King's Kid, wat in wese dieselfde was as die in Kathryn Bryan se artikel. In sy verslag skryf hy: Later het iemand vir my 'n uittreksel gestuur. . . gesê ek het erken die hele ding is 'n hoax. Kort daarna het talle godsdienstige tydskrifte, sommige van hulle Christelike, die valse 'terugtrekking' begin herhaal en om verskoning gevra vir hul oorspronklike deelname aan die herhaling van die artikel. Nie een van hulle het ooit met my gekyk na die waarheid of die fout van die artikel soos oorspronklik gepubliseer nie. Vir die rekord-die verslag is waar, die terugtrekking vals. . . . Die hele reeks gebeure het vir my getoon hoe geneig selfs Christene is om 'n leuen te glo in plaas van die waarheid. 7
In 'n aanhangsel by hierdie hoofstuk publiseer Hill 'n resensie van die boek van Totten, geskryf deur VL Westberg, wat verklaar: Terwyl mnr. Totten suggereer dat 'n tussenliggende komeet moontlik die stadige dag veroorsaak het deur aktiniese strale af te sny, voel ek dat 'n meer realistiese teorie is om te ondersoek die moontlikheid van 'n groot meteoor of asteroïde wat in die aarde se mantel val, vertraag dit ongeveer een omwenteling terwyl die binneste gesmelte kern aanhou draai en uiteindelik die mantel vinnig terugtrek. Mnr. Totten vertel hoe Newton gedemonstreer het hoe die aarde skielik kan vertraag sonder om mense te merkbaar te skok. Ek het verskeie kaarte van die Stille Oseaan ondersoek wat hierdie teorie ondersteun. Die kaart van Oktober 1969 in National Geographic Magazine toon 'n groot sinkgebied tussen Hawaii en die Filippyne met lang breuklyne in die oseaanbodem wat na die vastelande uitstraal. Die effek van so 'n ongeluk sou by die ewenaar die maksimum hê om die aarde te vertraag en sou lei tot groot vloedgolwe, wat die studie van dr. Northrup oor sandafsettings in Kalifornië kan verduidelik. Die grootte van die asteroïde wat nodig is om die aarde te vertraag, kan een omwenteling bereken word as die manteldikte bekend was en dit so groot soos Ceres kon gewees het-480 myl deursnee.
2 T. W. Doane, Bybelmites en hul parallelle in ander godsdienste, vierde uitgawe. (New York: Charles P. Somerby, 1882), p. 91.
5 Ondersteun die wetenskap die Skrif deur O. E. Sanden, aangehaal? (Grand Rapids, Mich .: Zondervan Publishing House, 1951), p. 9.
Die mees geliefde epiese hervertelling van D-Day is opgegradeer as 'n weelderige koffietafelboek vol memorabilia en pragtig beskerm deur 'n stewige sak. Die volledige teks is natuurlik hier met 'n nuwe inleiding deur Cornelius Ryan Archive -kurator Doug McCabe. Maar die skop vir lesers wat bereid is om geld te verminder, kom saam met die ekstra's. Begin met die 120 foto's, gereserveer vir duidelikheid en as 'n hel aanloklik, saam met ses volkleurgevegkaarte. Haal die 30 verwyderbare faksdokumente uit ingeboude koeverte en lees historiese goedere wat voorheen nie gepubliseer is nie, insluitend Rommel se dagboekinskrywings vir die maand voor die inval Eisenhower se beroemde handskraapbrief neem verantwoordelikheid vir die mislukking van die inval deur onderhoude met D-Day-deelnemers , insluitend die berugte doedelsakser wat Britse kommando's aan wal gebring het op Sword Beach, het vertalings van Duitse dagboeke en telefoonboeke en Ryan se oorspronklike boekvoorstel, waarin hy sy nuwe benadering tot die skryf van oorlogsgeskiedenis uiteensit. Draai die klank-CD, wat Ryan se oorspronklike onderhoude met D-Day-figure versamel van Ike tot by GI's op die strande. Hierdie versamelaarsuitgawe is pragtig en insiggewend en voldoen aan die reputasie van die oorspronklike werk.
Oorspronklik gepubliseer in die Junie 2014 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog. Klik hier om in te teken.
Hoe die ou mense die langste dag van die jaar gevier het
Volgens sekere herhalings van die Griekse kalender het hulle baie gewissel volgens streek en era, en die somersonstilstand was die eerste dag van die jaar. Verskeie feeste is rondom hierdie tyd gehou, waaronder Kronia, wat die landbougod Cronus gevier het. Die streng sosiale kode is tydens Kronia tydelik op sy kop gedraai, met slawe wat as gelykes aan die vrolikheid deelneem of selfs deur hul meesters bedien word. Die somersonstilstand was ook die aftelling van een maand tot die opening van die Olimpiese Spele.
In die dae voor die somersonstilstand, het ou Romeine die Vestalia -fees gevier, wat hulde gebring het aan Vesta, die godin van die haard. Rituele sluit in die offer van 'n ongebore kalf wat uit die moeder se baarmoeder verwyder is. Dit was die enigste tyd van die jaar toe getroude vroue toegelaat is om die heilige tempel van die maagde te betree en daar vir Vesta offers te bring.
Die ou Chinese het deelgeneem aan 'n seremonie op die somersonstilstand ter ere van die aarde, vroulikheid en die krag wat as yin bekend staan. Dit was 'n aanvulling op die wintersonstilstandsritueel wat gewy was aan die hemel, manlikheid en yang. Antieke stamme in Noord- en Sentraal -Europa Baie Germaanse, Slawiese en Keltiese heidene het die somer met vreugdevure verwelkom, 'n tradisie wat steeds in Duitsland, Oostenryk, Estland en ander lande geniet word. Sommige ou stamme het 'n ritueel beoefen waarin paartjies deur die vlamme sou spring om te voorspel hoe hoog daardie jaar se oeste sou groei.
Midsomer was 'n belangrike tyd van die jaar vir die Nordiese seevaarders, wat sou vergader om regskwessies te bespreek en geskille rondom die somersonstilstand op te los. Hulle sal ook putte besoek wat vermoedelik genesende kragte het en groot vreugdevure bou. Vandag is die somersonstilstandvieringe gewild onder inwoners sowel as toeriste in Ysland.
Baie inheemse Amerikaanse stamme het deelgeneem aan eeue oue middernagrituele, waarvan sommige vandag nog beoefen word. Die Sioux het byvoorbeeld 'n seremoniële sondans om 'n boom uitgevoer terwyl dit simboliese kleure gedra het. Sommige geleerdes meen dat Wyoming se Bighorn -medisynewiel, 'n klipstuk wat 'n paar honderd jaar gelede deur die Plains -Indiane gebou is, in ooreenstemming is met die sonopgang en sonsondergang by die sonstilstand, en dus die plek was van die kultuur se jaarlikse sondans.
Maya en Asteke
Alhoewel daar nie veel bekend is oor hoe presies die magtige pre-Columbiaanse beskawings van Sentraal-Amerika die middelsomer gevier het nie, dui die ruïnes van hul eens groot stede op die groot betekenis van daardie dag. Tempels, openbare geboue en ander strukture was dikwels presies in lyn met die skaduwees wat deur groot astrologiese verskynsels gegooi is, veral die somer- en wintersonstilstand.
Die Keltiese hoëpriesters, bekend as die Druïde, het waarskynlik tydens die middel van die somer rituele vieringe gelei, maar in teenstelling met die algemene opvatting, is dit onwaarskynlik dat dit plaasgevind het in Stonehenge, Engeland se bekendste megalitiese klipkring. Tog, mense wat hulle as moderne Druïde identifiseer, gaan steeds by die monument bymekaar vir die somersonstilstand, wintersonstilstand, lente -equinox en herfs equinox.
Die Geallieerdes het beslis inligting oor die 'bocage' -land in Normandië. Dit lyk asof die probleem eerder was dat Amerikaanse bevelvoerders nie die spesifieke probleme wat gevegte op hierdie terrein sou meebring, besef het nie.
Dit lyk asof die formidabele hindernisse wat deur die heinings aangebied word en die militêre kenmerke van die Bocage die Eerste Weermag heeltemal verras het. Ondanks die bewustheid van die geallieerde beplanners van die aard van die Bocage, het Amerikaanse bevelvoerders weinig gedoen om hul eenhede voor te berei vir gevegte tussen die heinings.
Kaptein Doubler haal verder aan generaal James M. Gavin, die assistent -afdelingsbevelvoerder van die 82ste Airborne:
'Alhoewel daar voor die D-dag 'n bietjie in die VK gepraat was oor die heinings, het niemand van ons regtig besef hoe moeilik dit sou wees nie.
Om ietwat uit te brei oor die vorige intelligensie wat die Geallieerdes oor die aard van 'bocage' land gehad het, Bylaag V: Topografie van Caen Sector, River Dives to River Vere by die Oorlogskabinetsverslag Operation Overlord Report and Appreciation [verwysing na die Britse nasionale argief CAB 80/72/16], gedateer 30 Julie 1943, bevat die volgende opmerking:
". Groot dele van die res van die sektor is" bocage " - weiveld wat deur heinings, oewers en slote in baie klein landerye en weivelde verdeel word. Op sommige plekke is die paaie gesink en omring deur steil oewers. moeilik van die paaie af. "
Die verslag is byna 'n jaar voor D-Day geskryf, so dit is duidelik dat Stephen E. Ambrose eenvoudig verkeerd was toe hy gesê het dat die Geallieerdes geen vooraf inligting oor die terrein gehad het nie.
Wat die klikers betref, hulle het beslis bestaan, en soos Pieter Geerkens in die kommentaar opgemerk het, was hulle net so nuttig om 'n vriend van 'n vyand in die oggend straatgevegte in die dorpe en dorpe rondom die Normandiese strandkop te identifiseer, net soos wanneer hulle in 'n bocage veg. -land.
Die Geallieerdes het geweet van die bocage, maar het nie die omvang waardeer nie juis omdat hulle in Brittanje geoefen het. 'N Britse heining is 'n heel ander ding as 'n Normandiese heining.
Vraag: Why did "The Longest Day" have the "cricket" training scene if the allies received no intelligence about the hedgerows in Normandy.
Lewer kommentaar The problem seems rather to have been that American commanders had failed to appreciate the specific problems that fighting in that kind of terrain would entail.
On the contrary. There was a single 'unified' command structure in place for Allied forces in Europe. Brooke wasn't a part of it. He was (to quote Wikipedia) "chairman of the Chiefs of Staff Committee, . foremost military advisor to Winston Churchill, . and had the role of co-ordinator of the British military efforts", but when it came to planning for D-Day, he could only advise (and even then, his voice was only one among many). -