Nicholas Katzenbach - Inligting
Nicholas Katzenbach is gebore in Philadelphia, Pennsylvania, op 17 Januarie 1922. Nadat hy aan die Phillips Exeter Academy gegradueer het, het hy by die United States Army Air Force (USAAF) aangesluit. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is hy deur vyandelike troepe gevange geneem en twee jaar as krygsgevangene in Italië deurgebring.
Na die oorlog het Katzenbach die Princeton University en die Yale Law School bygewoon. Terwyl hy in Yale was, was hy die hoofredakteur van die Yale Law Journal. Katzenbach ontvang ook 'n Rhodes -beurs en studeer twee jaar aan die Universiteit van Oxford. In 1950 word hy advokaat in New Jersey.
In 1952 word Katzenbach medeprofessor in die regte aan die Yale Universiteit. Hy was ook professor in die regte aan die Universiteit van Chicago (1956-1960). Hy was ook die medeskrywer van Die politieke grondslae van die internasionale reg (1961).
Katzenbach het hom aangesluit by die departement van justisie se kantoor van regsadvies en is in April 1962 bevorder tot adjunk -prokureur -generaal, die tweede hoogste pos in die departement. Katzenbach werk nou saam met president John F. Kennedy en kry die taak om die vrylating van gevangenes wat tydens die aanval van die Baai van Varke op Kuba gevang is, te verseker.
'N Ondersteuner van burgerregte Katzenbach het toesig gehou oor departementele bedrywighede in die desegregasie van die Universiteit van Mississippi in September 1962 en die Universiteit van Alabama in Junie 1963. Hy werk ook saam met die Kongres om die deurvaarding van die Wet op Burgerregte van 1964 te verseker.
Op advies van Robert Kennedy het president Lyndon B. Johnson Katzenbach as prokureur -generaal van die Verenigde State aangestel. In hierdie pos het hy gehelp om die stemregwet op te stel. Katzenbach het met J. Edgar Hoover gebots oor sy beleid om ongemagtigde afluisters van mense soos Martin Luther King te beveel. Katzenbach bedank in 1966 en verklaar dat "hy nie meer effektief as prokureur -generaal kon dien nie, omdat mnr. Hoover voor die hand liggend gegrief was oor my."
President Johnson het hom toe op 21 September 1966 as die minister van buitelandse sake aangestel. Johnson het Katzenbach ook aangestel in 'n kommissie van drie lede wat die sentrale intelligensie-agentskap se aktiwiteite moes hersien. Nadat Johnson bedank het, keer Katzenbach terug na die privaatregspraktyk in Princeton, New Jersey.
Dit is belangrik dat alle feite rakende die moord op president Kennedy openbaar gemaak word op 'n manier wat mense in die Verenigde State en in die buiteland tevrede sal stel dat al die feite bekend gemaak is en dat 'n verklaring hieroor nou gemaak word.
1. Die publiek moet tevrede wees dat Oswald die sluipmoordenaar was; dat hy nie konfederate gehad het wat nog op vrye voet is nie; en dat die getuienis sodanig was dat hy tydens die verhoor skuldig bevind sou gewees het.
2. Spekulasie oor Oswald se motivering moet afgesny word, en ons moet 'n grondslag hê om die gedagte te weerlê dat dit 'n kommunistiese sameswering is of (soos die pers van die Ystergordyn sê) 'n regse sameswering om dit aan die kommuniste te blameer. Ongelukkig lyk die feite oor Oswald te pat - te duidelik (Marxis, Kuba, Russiese vrou, ens.). Die polisie in Dallas het verklarings oor die kommunistiese samesweringsteorie uitgereik, en dit was hulle wat in beheer was toe hy geskiet is en dus stilgemaak is.
3. Die aangeleentheid is tot dusver sonder waardigheid of oortuiging hanteer. Feite is vermeng met gerugte en bespiegelinge. Ons kan skaars toelaat dat die wêreld ons heeltemal in die beeld van die polisie in Dallas sien as ons president vermoor word.
Ek dink dat hierdie doelwit bereik kan word deur so gou as moontlik 'n volledige en deeglike FBI -verslag oor Oswald en die sluipmoord bekend te maak. Dit kan moeilik wees om te wys op die teenstrydigheid tussen hierdie verslag en verklarings deur die polisiebeamptes in Dallas. Maar die reputasie van die Buro is van so 'n aard dat dit die hele werk kan doen. Die enigste ander stap is die aanstelling van 'n presidensiële kommissie van onaantasbare personeel om die getuienis te hersien en te ondersoek en die gevolgtrekkings daarvan bekend te maak. Dit het beide voordele en nadele. Dit dink dat dit kan wag vir die publikasie van die FBI -verslag en openbare reaksie daarop in die buiteland.
Ek dink egter dat 'n stelling dat alle feite op 'n ordelike en verantwoordelike wyse tot openbare eiendom gemaak sal word, gemaak moet word. Ons het iets nodig om openbare spekulasie of kongresverhore van die verkeerde soort af te weer.
Vertel 'n POW's Tale
Toe Nicholas Katzenbach op die filmstel "Hart's War" instap, word die herinneringe aan sy krygsgevangenes tydens die Tweede Wêreldoorlog met volle krag teruggebring.
"Dit was so realisties, so akkuraat as wat dit kon wees," sê Katzenbach (80), wie se seun John die roman geskryf het waarop die MGM -film, wat vandag begin, gebaseer is. "Dit het my ontspan."
John (51) onthou dat sy pa uit 'n taxi stap in Milovice, die klein Tsjeggiese dorpie waar 'n groot deel van die film geskiet is en die replika van die wagtoring sien. 'Hy het vir my gesê:' Ek het nooit gedink ek sou dit weer sien nie, 'het John gesê, wat nie sy pa, Nicholas, prokureur-generaal onder president Lyndon Johnson, onthou nie, en baie gepraat het oor sy 27 maande as 'n krygsgevangene Duitsland.
Daar was nie baie verhale oor die feit dat hy in Februarie 1943 in die Middellandse See neergeskiet is tydens sy 20ste bombardement nie, dat hy deur die Italianers uit die oseaan gepluk is, hongerrantsoene gegee is of in bokswaens vasgekeer was, maar net die helfte van die mans kon op 'n slag sit. Maar John Katzenbach is 'n voormalige joernalis en 'n raaiselskrywer, en uiteindelik het sy pa se geskiedenis 'n voer geword vir 'n roman.
In 'n onlangse onderhoud het vader en seun beklemtoon dat die boek 'n roman is en slegs losweg gebaseer is op die ervarings van Nicholas. En soos byna altyd die geval is, is die film self 'n stap uit die boek verwyder. Byvoorbeeld, in die boek is Tommy, net soos die jong Nicholas Katzenbach, 'n navigator wat neergeskiet word. Soos Nicholas, is hy 'n jong Ivy Leaguer. Soos Nicholas was hy skoenloos toe hy gevang is. Maar die ooreenkoms eindig amper daar.
"Ons het 'n bietjie van die roman afgewyk en soms was John nie heeltemal seker nie, maar aan die einde van die dag het ons nie van die integriteit afgewyk nie," sê die vervaardiger van die film, David Ladd.
John Katzenbach stem saam. 'Baie romanskrywers sit en tjank oor wat Hollywood aan hul boeke doen, maar films is nie boeke nie. Ek wou hê dat hulle die kern van die boek moes vind en dit in 'n wonderlike film kon verander-om iets te skep wat op sy eie voete sou staan. "
Ondanks die feit dat die fliek as 'n Bruce Willis-aksie-opname bemark word-tot ontsteltenis van regisseur Gregory Hoblit, wat dit 'n 'onbeduidendheid' vir die regte krygsgevangenes noem, gaan die kern van die film oor twee swart vlieëniers wat neergeskiet word en by die geheel-wit krygsgevangenekamp aansluit. Die pamflette-Lt. Lincoln Scott (Terrence Howard) en Lt. Lamar Archer (Vicellous Shannon)-steek rassisme by sommige van die aangewese mans aan, wat lei tot 'n moord en 'n krygsraad in die krygsgevangenekamp. Colin Farrell, die jong Ierse akteur wat veral bekend was vir sy werk in die film "Tigerland" uit die Viëtnam-era, speel Tommy Hart, 'n vars luitenant wat verweerder Scott verteenwoordig, terwyl Willis die harde en verbitterde kolonel William McNamara, die hoogste -rangorde Amerikaanse offisier in die kamp.
Niks daarvan het in Katzenbach se krygsgevangenekamp gebeur nie. Sommige swart vlieëniers is neergeskiet en by sy kamp aangesluit, maar, sê Katzenbach, die bevelvoerder van die krygsgevangenskap kom uit Suid -Carolina "en hy was absoluut vasbeslote dat daar geen rassediskriminasie sou wees wat die Duitsers vir propaganda kon gebruik nie. Hy het die eerste swart offisier met nege mans van onder die Mason-Dixon Line ingesit en gesê: 'As daar probleme is, sal daar 'n krygsraad wees as ons terugkom.'
Selfs al was die rassistiese voorvalle nie deel van Nicholas se ervaring van die krygsgevangene nie, sê John dat sy belangstelling in sulke kwessies direk voortspruit uit die rol van sy vader in die Kennedy- en Johnson -administrasie gedurende die 1960's.
'Elke goeie idee wat hy van my geërf het,' skerts sy pa. Met 'n sywaartse blik op hierdie pa, maak John asof hy hom ignoreer, maar stem saam: 'Ek is geneig om romans te skryf met ras of ouderdom. Tommy Hart het oorlog toe gegaan, maar sy werklike oorlog was teen rassisme. "
Vir produsent-regisseur Hoblit ('Primal Fear', 'Frequency') was een van sy belangrikste doelwitte om die daaglikse lewe van die soldate akkuraat uit te beeld. Tydens sy navorsing oor die film, "het dit vir my duidelik geword dat ek nie net met die grootste geslag te doen gehad het nie, maar ook met 'n geslag wat verbygegaan het. Binnekort sal daar niemand wees wat die eerste persoon se verhaal vertel nie.
'Ek het gevoel dat dit noodsaaklik is om alles reg te stel. Ek wou hê veterane wat dit kyk, moet dink dat ons dit regkry. As ons dit gedoen het, sal ek 'n lang pad wees om 'n gelukkige persoon te wees. "
Nicholas Katzenbach sê die film weerspieël suksesvol die eentonigheid van 'n krygsgevangene. 'As u in die kamp sit, is die belangrikste ding dat u tot die dood toe verveeld is,' sê hy. Trouens, Nicholas, wat sy voorgraadse opleiding in Princeton onderbreek het om by die oorlog aan te sluit, het daarin geslaag om met sy klas te gradueer deur die handboeke vir sy junior en senior jare in die kamp te lees. Die boeke is deur die YMCA gestuur, 'en elke keer het die Duitsers 'n' Mein Kampf 'in Engels ingegee', onthou Nicholas, wat in Princeton, N.J.
Die jonger Katzenbach, wat in Amherst, Mass., Woon, sê dit was die belangrikste boodskap wat hy as kind oor sy pa se krygsgevangenesdae gekry het-"dat daar in elke situasie 'n geleentheid is, al is dit hoe erg."
Dit wil nie sê dat die tyd van die ouderling Katzenbach as 'n krygsgevangene sonder drama was nie. Hy onthou dat die Amerikaanse vlieërs per ongeluk begin het om die krygsgevangenestreine te bombardeer terwyl hulle per trein vervoer is, net soos in die film. Die bakkarre het oopgevlieg en "ons het uitgeklim en in ons uniform begin loop," sê hy. 'Ons was ongeveer 40 of 50 myl van die Switserse grens af. Niemand het ons gekeer nie. Dan sien ons 'n hele peloton Duitsers wat saamstap, en ons stap in 'n deur om onopvallend te wees. Maar dit was toevallig die deur van die Duitse hoofkwartier. "
Katzenbach en sy kamerade is betrap en weer op die trein gesit. "Die SS het oorgeneem en gesê vir elkeen van ons wat ontsnap het, sou twee geskiet word. En vir elke bakkar wat ontsnap het, sou al die mans in elke bakkar aan weerskante tereggestel word. Ek het nooit getwyfel dat hulle dit sou doen nie. "
Die filmspan het 'n gevoel van hoe dit was om in die harde Europese winter te oorleef, en het ses maande lank in en om Praag gefilm, dikwels in die nag, by temperature onder nul. Die kampreplika is op 400 hektaar gebou, met tientalle kaserne en wagtorings.
Sommige rolspelers het 'n nag in die koue deurgebring
Willis en 'n paar van die ander lede van die rolverdeling het so geraak dat hulle een nag op 'n strooimatras in die vriesende tente waarin die krygsgevangenes was, slaap. Toe die bemanning die volgende oggend begin verfilm, het Willis 'sy kop uitgesteek en 'n goeie dag gesê', onthou Hoblit. Toevallig was die film se krygsgevangeneskonsultant kolonel Hal Cook, wat in dieselfde kamp-Stalag Luft III-as Nicholas Katzenbach opgesluit was, alhoewel hulle mekaar nie geken het nie.
Wat Hoblit veral by die film aangetrek het, was die moeilikheid en uitdaging om mans uit te beeld, wat almal gebrekkig is, maar nietemin wat "ongeag hul vooroordele, ongeacht hun wereldbeeld, probeer om die regte ding te doen." Die mengsel van oorlogstydse optrede en die hofsaal (of ten minste krygsgerigte) drama maak dit 'n moeilike fliek om te duiwel, en die vervaardiger Ladd erken dat 'dit iets is wat ons noukeurig probeer het om naatloos saam te werk.'
Die advertensieveldtog druk egter op "Hart's War" as 'n Willis -aksiefliek, en Hoblit is vir die eerste keer nie gelukkig daaroor nie. 'Ons het kwaai gevegte daaroor gehad en die stadsaal het gewen,' sê hy bedroef. 'Die ateljee wou dit onverskillig in die hartjie van die Bruce Willis -mark bemark, en dit is wat dit gedoen het.
Alhoewel die film van $ 70 miljoen wel aksie en spanning en opwinding bevat, soos in die advertensies en voorskoue uitgebeeld, "ontbreek [in die advertensieveldtog] die waardigheid van mans in onuitspreeklike omstandighede," sê Hoblit. 'Dit doen 'n slegte diens aan ouens soos Nicholas. Hier maak ons ​​'n film oor eerlikheid en ordentlikheid en gedra ons ons goed en dit is presies hoe ons ons nie gedra as ons 'n film verkoop nie. "
Aan die ander kant sê John Katzenbach: 'Ek dink hulle moet mense op die sitplek sit. As u dan vir hulle kan sê, hier is iets wat u terselfdertyd kan leer, des te beter. "
Die vervaardigers sê dat die veldtog kan verander namate die rolprentresensies verskyn en die reaksie van die gehoor registreer, en let op dat die mees positiewe reaksie van die voorskougehore verbasend op die 30-jarige plus vrouegroep was. 'Dit lyk nie soos 'n film wat die groep sal aanspreek nie, maar tog is dit so,' sê Ladd.
Vir hom is die film ''n weerspieëling van mans wat baie opgeoffer het om vryheid vir die vrye wêreld te verkry, en as u die waarheid wil weet, gee ek nie om wat iemand dink nie. Ek kan nie onthou dat ek voorheen so gevoel het nie. Ek het 'n werklike gevoel van 'ons het goed gedoen.' Uiteindelik leef u nie met u bruto nie, maar met uself. '
Nick Katzenbach was in die 1980's die senior vise -president, wet en eksterne betrekkinge van IBM.
Die volgende is die teks van 'n korporatiewe biografie wat in Maart 1985 gepubliseer is.
Nicholas deB. Katzenbach is verkies tot vise -president en algemene raad van International Business Machines Corporation in Januarie 1969. Hy is verkies tot 'n direkteur in November 1970 en 'n senior vise -president in Junie 1979. Hy is in Maart 1983 aangewys as 'n lid van die Korporatiewe Bestuursraad. in Maart 1985 aangewys as senior vise -president, regte en eksterne betrekkinge.
Mnr. Katzenbach was voorheen die Amerikaanse minister van buitelandse sake, 'n pos waarna hy in 1966 aangestel is. Voorheen was hy die Amerikaanse prokureur -generaal van 1965 tot 1966 waarnemende prokureur -generaal in 1964, adjunk -prokureur -generaal van 1962 tot 1964 en assistent -prokureur -generaal van 1961 tot 1962.
Voordat hy by die departement van justisie aangesluit het, was Katzenbach 'n professor in regte aan die Universiteit van Chicago van 1956 tot 1960 en 'n medeprofessor aan die Yale Law School van 1952 tot 1956.
Katzenbach studeer aan die Phillips Exeter Academy en skryf aan die Princeton Universiteit, maar vertrek om by die Army Air Force aan te sluit tydens die Tweede Wêreldoorlog. Nadat hy na die oorlog na Princeton teruggekeer het, het hy sy studies voltooi en later 'n LL.B. -graad aan die Yale Law School. Daarna wen hy 'n Rhodes -beurs aan die Universiteit van Oxford van 1947 tot 1949.
In 1950 begin mnr. Katzenbach die privaatregspraktyk in Trenton, N.J. Hy gaan later na die Pentagon om as advokaat-adviseur en konsultant in die kantoor van die algemene raad van die sekretaris van die lugmag te dien.
Katzenbach is lid van die American Law Institute, die American Bar Association en die American Judicature Society.
Prokureur Katzenbach was 'n sleutelmag vir burgerregte
Die voormalige prokureur -generaal Nicholas Katzenbach het 'n groot rol gespeel in die stryd van die land oor burgerregte en ander belangrike oomblikke in die 1960's. Soos NPR se Debbie Elliott berig, is hy hierdie week in die ouderdom van 90 in sy huis in New Jersey oorlede.
Vanoggend onthou ons 'n man wat George Wallace voor die oë van die wêreld opstaan. Nicholas Katzenbach word prokureur -generaal in die Johnson -administrasie en speel 'n deurslaggewende rol in 'n groot deel van die burgerregtegeskiedenis van die 1960's. Hy sterf hierdie week in sy huis in New Jersey op 90 -jarige ouderdom. NPR se Debbie Elliott kyk terug op sy lewe.
DEBBIE ELLIOTT, BYLINE: As adjunk van die broer van JFK, prokureur -generaal Bobby Kennedy, was Nicholas Katzenbach 'n sentrale figuur in die kragmeting van die Amerikaanse regering met uitdagende suidelike goewerneurs wat integrasie teenstaan. In een van die bekendste tonele van destyds het die goewerneur van Alabama, George Wallace, by die deur van die skoolhuis gestaan ​​om te verhoed dat swart studente aan die Universiteit van Alabama inskryf. Die veel groter Katzenbach kom nader, arms gekruis by sy bors en sweet deurweek sy broekbene in die snikhete Alabama -hitte.
NICHOLAS KATZENBACH: En ek het hierheen gekom om u nou te vra vir 'n ondubbelsinnige versekering dat u hierdie studente toelaat, wat immers net 'n opleiding aan die groot universiteit wil hê.
GOVERNOR GEORGE WALLACE: O, u maak u stelling, maar ons hoef nie 'n toespraak te lewer nie. Jy maak jou stelling.
KATZENBACH: Ek sal my verklaring aflê, goewerneur. Ek was besig om my verklaring af te lê.
ELLIOTT: Wallace stap uiteindelik opsy in die gesig van Katzenbach en nasionale wagte. In 'n 2011 -onderhoud op BigThink.com onthou Katzenbach dat hy met Bobby Kennedy gepraat het net voor die opstand.
KATZENBACH: Hy het gesê wat gaan jy vir goewerneur Wallace sê, en ek het goed gesê, ek weet nie regtig nie. Hy het gesê, wel, die president wil hê dat jy hom dwaas laat lyk.
ELLIOTT: Katzenbach was 'n bestendige teenwoordigheid in gespanne oomblikke. Die Princeton- en Yale-opgeleide advokaat was tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n krygsgevangene. Hy het president Kennedy in kennis gestel tydens die Kubaanse missielkrisis. Toe JFK vermoor is, was dit Katzenbach wat Lyndon Johnson gehelp het met die presidensiële eed, en daarna die onafhanklike ondersoek gesoek het wat die Warren -kommissie sou wees.
Johnson het hom later as prokureur -generaal aangestel. Sy stempel was op beide die burgerregte en stemregte. En hy het kop aan kop gespeel met FBI -direkteur J. Edgar Hoover oor sy afluister van Martin Luther King, Jr.
Gefrustreerd met Hoover se taktiek in 1966, bedank Katzenbach as prokureur -generaal en neem sy pos as staatsekretaris aan. In sy onderhoud met Big Think noem hy die werk 'n mislukking.
KATZENBACH: Alhoewel ek 'n paar dinge in die staatsdepartement gedoen het, het ek ons ​​nie uit Viëtnam verwyder nie, en dit was die belangrikste van alles.
ELLIOTT: Nicholas Katzenbach het slegs ses jaar in die regering deurgebring voordat hy na die privaat praktyk teruggekeer het, maar die ses jaar het groot veranderinge in die loop van die land meegebring. Sy memoires uit 2008 het die titel 'Some of It Was Fun'.
Nicholas Katzenbach dood op 90
SKILLMAN, N.J. - Nicholas deB. Katzenbach, wat invloedryke poste in die Kennedy- en Johnson -administrasies beklee het en 'n prominente televisie -rol gespeel het in die pogings van die federale desegregasie in die Suide, is dood. Hy was 90.
Martin Mbugua, 'n woordvoerder van die Princeton -universiteit, het gesê Katzenbach is Dinsdagaand by sy huis in Skillman dood. Hy het nie 'n rede gegee nie.
Katzenbach se agt jaar in die regering gedurende die sestigerjare begin met die idealisme van die departement van justisie van Robert Kennedy en eindig in die uitputting en wanhoop van die staatsdepartement van die Johnson -administrasie. Katzenbach was nog nooit so bekend soos die mans vir wie hy gewerk het nie, maar min regeringsamptenare was so betrokke by soveel historiese oomblikke, in die VSA en oorsee.
"Gedurende sy lang en unieke loopbaan in die land se diens, kombineer Nicholas Katzenbach realisme, lojaliteit en uiterste billikheid met 'n vaste toewyding aan die beginsel, veral oor burgerregte, het professor Sean Wilentz, 'n jarelange vriend van Katzenbach, aan die Universiteit van Princeton gesê. Hy was een van sy reuse se reuse, en die geskiedenis sal hom so onthou
Katzenbach was 'n gegradueerde van Princeton en Yale, en 'n voormalige krygsgevangene, Katzenbach het die verstand en vasberadenheid gehad waarna Robert Kennedy gesoek het toe hy sy departement van justisie beman het. Burke Marshall, toekomstige hooggeregshofregter Byron White en toekomstige Watergate -aanklaer, Archibald Cox, is ander aangestel om in justisie te dien. Hulle kort tyd saam word steeds as 'n hoogtepunt vir die departement beskou.
Hulle was jonk, begaafd en helderkoppig en werk onder die kode van die Ivy League Gentleman, 'het Victor Navasky geskryf in die bekroonde' Kennedy Justice ', gepubliseer in 1971. Hulle het gewerk met 'n' ongekende elan 'en het geglo dat die idee dat redelike mans kan werk altyd dinge uit. & quot
Die Koue Oorlog, burgerregte, Viëtnam en die moord op 'n president sou die kode telkens toets.
Katzenbach het 'n regsopdrag geskryf ter ondersteuning van president John F. Kennedy se besluit om Kuba tydens die missielkrisis in 1962 te blokkeer en het gehelp om die vrylating van gevangenes wat tydens die rampspoedige aanval van Bay of Pigs op Kuba in 1961 vasgelê is, te verseker. Hy word adjunk -prokureur -generaal in 1963 en het na die moord op Kennedy gedien as prokureur -generaal en 'n staatsekretaris onder Lyndon Johnson, wat saam met Kennedy in Dallas was toe die president geskiet is.
Katzenbach se eerste werk vir Johnson was eenvoudig, maar sensitief. Die nuwe president was op Air Force One en wou so gou as moontlik ingesweer word. Katzenbach, destyds in Washington, het nie gedink dat so 'n seremonie nodig was nie, maar het steeds ingestem om met Johnson -assistent Jack Valenti te praat en vir hom die presiese bewoording van die eed van die amp voor te lees. Die donker prentjie van Johnson wat ingesweer is, met Jacqueline Kennedy aan sy sy, het vinnig 'n ikoniese beeld geword van die oordrag van mag.
Katzenbach, wat gehelp het om te werk aan die Wet op Burgerregte van 1964 wat deur Johnson onderteken is, was die Kennedy -administrasie se punteman toe James Meredith die eerste swart geword het wat in 1962 by die Universiteit van Mississippi ingeskryf het. Dit het gevolg op 'n lang hofstryd, pogings van destydse Gov. Ross Barnett om hom te blokkeer en geweld wat op die kampus ontstaan ​​het. Die probleme het Kennedy gedwing om federale marshals te beveel om Meredith te begelei en later duisende federale troepe op 1 Oktober 1962 te ontbied, toe oproer begin by Ole Miss.
''n Beenmoeide Katzenbach praat met president Kennedy toe vreugdevolle geskreeu lui dat gereelde troepe buite die Lyceum (administrasiegebou) gesien is,' skryf die skrywer Taylor Branch in 'Parting the Waters: America in the King Years 1954-63.'
Die volgende jaar was hy die federale amptenaar, toe die segregasie -regisseur Alabama, George Wallace, sy berugte staanplek in die deur van die skoolhuis maak - simbolies probeer om twee swart studente, Vivian Malone en James Hood, te verhinder om die Universiteit van Alabama te betree.
Katzenbach lyk sakeloos in 'n pak en das, en sy kaalkop sweet onder die son van Alabama. Hy stap na die ingang van die skool en gee vir Wallace, wat in die skaduwee staan, 'n presidensiële afkondiging dat hy die wet moet gehoorsaam. Die nasie het op televisie gekyk, waaronder 'n senuweeagtige Robert Kennedy by sy kantoor in Washington.
Dit was 'n historiese konfrontasie, maar vooraf opgelos. President Kennedy het die Alabama National Guard gefederaliseer en sommige van sy eenhede na die universiteitskampus bestel. Daar is toe 'n ooreenkoms bereik tussen die Withuis en Wallace se hulpverleners, en Malone en Hood het by die skool ingeskryf nadat Wallace 'n proklamasie aan Katzenbach voorgelees en vertrek het.
'N Paar maande na die kragmeting in Alabama het Katzenbach weer opgestaan ​​in die dae na Kennedy se moord. Op 25 November, drie dae na die moord, het Katzenbach 'n memo aan Bill Moyers, 'n medewerker van Johnson, gestuur waarin hy versoek dat die resultate van die FBI se ondersoek openbaar gemaak word om die opvatting dat Lee Harvey Oswald nie alleen opgetree het nie, te bestry.
"Die publiek moet tevrede wees dat Oswald die sluipmoordenaar was dat hy nie konfederate gehad het nie," het Katzenbach geskryf.
Spekulasie oor Oswald se motivering moet afgesny word, en ons moet 'n grondslag hê om te dink dat dit 'n kommunistiese sameswering is of (soos die ystergordynpers sê) 'n regse sameswering om dit aan die kommuniste te blameer, "het hy geskryf in die memorandum, een van duisende lêers wat in 1994 deur die National Archives vrygestel is
Ongelukkig lyk die feite oor Oswald te pat, te duidelik (Marxisties, Kuba, Russiese vrou, ens.), & quot het hy geskryf. Die polisie in Dallas het verklarings oor die kommunistiese samesweringsteorie uitgereik, en dit was hulle wat in beheer was toe hy geskiet is en dus stilgemaak is.
Vier dae na die memorandum het Johnson 'n paar van die mees prominente figure van die land in die Warren -kommissie aangestel, wat uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom het dat Oswald alleen opgetree het, 'n teorie wat steeds betwis word. Skeptici en samesweringsteoretici het Katzenbach se memo dikwels as 'n teken van 'n toesmeer van die regering aangehaal.
In Februarie 1965 het Johnson Katzenbach as sy prokureur -generaal aangewys, maar hy het die pos minder as twee jaar beklee. van die staat, 'n pos wat hy vir die res van die Johnson -administrasie beklee het en wat tot 'n ongelukkige verstrengeling met die Viëtnam -oorlog gelei het.
In getuienis voor die senaat se komitee vir buitelandse betrekkinge in 1967, het Katzenbach 'n omstrede verdediging van die wettigheid van die oorlog gemaak, met verwysing na die resolusie van die Golf van Tonkin uit 1964, wat die VSA in staat gestel het om aanvalle af te weer en verdere aggressie te voorkom. Die voorsitter van die komitee, senator J. William Fulbright, het betwis dat die Tonkin -resolusie - aangeneem voordat die VSA grondtroepe na Viëtnam gestuur het - 'n formele oorlogsverklaring was.
& quot Wat kon 'n oorlogsverklaring gedoen het wat die president duideliker gesag sou gegee het? & quot Katzenbach het geantwoord. Ek dink dit sou nie die baie beperkte doelwitte van die Verenigde State ten opsigte van Viëtnam om 'n verouderde fraseologie te gebruik om oorlog te verklaar, korrek weerspieël nie.
Katzenbach het geglo dat sy getuienis akkuraat was, maar erken dat dit ongewild was. Philip Roth en Jules Feiffer was een van die kunstenaars wat 'n volbladkoerantadvertensie uitgehaal het waarin hy sy opmerkings veroordeel het. Sen Eugene McCarthy van Minnesota sou Katzenbach noem as 'n rede vir die verkiesing in 1968 as 'n anti-oorlogskandidaat, 'n besluit wat gehelp het om Johnson te oortuig om nie 'n tweede termyn te soek nie.
Feiffer onthou in sy herinnering "Backing Forward Forward" dat hy met Katzenbach gepraat het tydens 'n partytjie wat deur die skrywer William Styron gehou is en verseker is dat hy teen die oorlog is en dit probeer beëindig.
Ek het toevallig een oggend die TV aangeskakel, nie meer as 'n week nadat ek Nick ontmoet het nie, & quot; Feiffer het geskryf, & quotand - my God! - daar was hy, wat voor senator William Fulbright se komitee vir buitelandse betrekkinge staan, en sy hand opsteek om die eed af te lê. My nuwe vriend, Nicholas deB. Katzenbach, wat naarstiglik getuig het ter ondersteuning van die Tonkin-golfresolusie, wat totale administratiewe magte aan die administrasie verleen het, 'n volskaalse onderskrywing van oop eskalasie. Sê dit is nie so nie, Nick! & Quot
Katzenbach het ook vasgevang geraak in die nare stryd tussen sy voormalige baas, Robert Kennedy, en Johnson. In sy memoires van 2008 & quotSome of It Was Fun, & quot, skryf Katzenbach oor 'n vergadering in die Withuis wat hy gehelp het om te reël en te kyk hoe die twee stry oor Vietnam. Kennedy, wat 'n Amerikaanse senator van New York geword het, het Viëtnam besoek en voorgestel dat 'n onderhandelde skikking moontlik is. Johnson beskuldig hom daarvan dat hy die VSA verswak het
& quotJy het bloed op jou hande! & quot Katzenbach onthou hoe die president skree. Kennedy, 'bleek met onderdrukte woede', het die kamer verlaat.
In 1969, nadat die Johnson-administrasie beëindig is, word Katzenbach die algemene raadgewer van IBM en help hy die rekenaarreus in sy lang stryd teen 'n regsgeding teen die trust wat uiteindelik deur die regering aanhangig gemaak word. Hy dien ook in die hervormingspanele van die gevangenis en bly aktief in die nasionale demokratiese politiek en grondwetlike aangeleenthede. In Desember 1998 neem hy deel aan 'n betoging in Princeton teen die Republikeinse pogings om president Clinton te beskuldig en spreek hy ook as getuie vir die president.
Ek vind dit baie ontmoedigend as ordentlike Republikeine nie die moed het om op te staan ​​en te sê: 'Nee, ons sal dit nie doen nie', 'het Katzenbach destyds gesê.
In Junie 2005 het Katzenbach en drie ander voormalige prokureur-generaals-saam met byna 160 ander amptenare van die departement van justisie en federale regters-'n 'vriend van die hof' onderteken wat 'n vonnis van 55 jaar aan Weldon Angelos, 'n man in Utah, wou onttrek. skuldig bevind aan die dra van 'n pistool tydens 'n reeks dagga-transaksies en 13 ander aanklagte van dwelm- en geldwassery.
In die brief word opgemerk dat die kongres die reg het om verpligte minimum vonnisse in te stel, maar dat die vonnis wat grootliks buite verhouding is met die misdaad en tot wrede en ongewone straf kom.
'N Paneel met drie regters van die tiende Amerikaanse appèlhof het die argumente verwerp in 'n uitspraak wat in Januarie 2006 uitgereik is, en gesê dat die vonniswet grondwetlik die Kongres se voorneme weerspieël om misdade met dwelms en gewere ernstig te straf. Katzenbach sou later 'n afsku spreek oor wat hy die politisering van die departement van justisie onder president George W. Bush genoem het.
Nicholas deBelleville Katzenbach is in 1922 in Philadelphia gebore uit 'n familie van politici. Sy middelnaam, met die ongewone afkorting deB., Kom van 'n voorvader wat as dokter by Napoleon se broer gedien het voordat hy na die VSA emigreer
Katzenbach het tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Army Air Force gedien en twee jaar as krygsgevangene in Italië deurgebring. Hy studeer later aan die Princeton -universiteit en die Yale Law School en studeer twee jaar aan die Universiteit van Oxford as 'n Rhodes -geleerde.
Die grootste deel van die vyftigerjare was Katzenbach professor in die regte, eers aan Yale, daarna aan die Universiteit van Chicago. Hy was met verlof, in Switserland, toe John F. Kennedy in 1960 die benoeming van die Demokrate vir president ontvang het.
Kennedy was 'n junior offisier in die Tweede Wêreldoorlog, net soos ek was. En dit was 'n baie sterk trek vir jong veterane wat uit die Tweede Wêreldoorlog teruggekeer het, 'het Katzenbach in 2008 aan The Associated Press gesê.
Katzenbach het sy mede -Yale -alum Byron White gebel en is aangesê om na Washington te kom. Nadat hy ondervra is deur Robert Kennedy (wat hom as "professor Katzenbach" toegespreek het), is hy aangestel as hoof van die departement van justisie se kantoor van regsadvies.
Dit was 'n opwindende tyd, 'het Katzenbach aan die AP gesê. Daar was baie jongmense wat betrokke geraak het by burgerregte, en later in protes teen die Viëtnam -oorlog, dat hulle betrokke was by die regering en wat in hul eie toekoms aangaan. Na my mening is dit wat dit 'n wonderlike land maak. & Quot
Nicholas Katzenbach - sleutelpolitieke figuur - sterf
1 van 8 LêER - In hierdie lêerfoto van 17 Augustus 1967 getuig die minister van buitelandse sake, Nicholas Katzenbach, voor die senaatskomitee vir buitelandse betrekkinge wat 'n resolusie bestudeer om die kongres meer mag in buitelandse aangeleenthede te gee en sê dat die president die beste buitelandse sake mag ingevolge die Grondwet. Katzenbach, wat invloedryke poste in die Kennedy- en Johnson -administrasies beklee het en 'n prominente, televisie -rol gespeel het in die federale desegregasiepogings in die Suide, is op Dinsdag 8 Mei 2012 oorlede. Hy was 90. (AP Photo/Henry Griffin) Henry Griffin/Associated Druk Wys meer Wys minder
When we think back upon the Civil Rights movement of the 1950s and 1960s we usually think of the marches and the fire hoses, of Martin Luther King and Eugene "Bull" Connor, of Brown v. Onderwysraad and Southern judges and grandiloquent presidential proclamations. We seldom think about the dedicated and loyal men and women of the federal government who literally, often at great personal peril, enforced the new desegregation policies.
Die Baai van Varke. The Cuban Missile Crisis. Integration of schools. The Warren Report. The Civil Rights Act. Vietnam. Katzenbach played a significant role in the defining moments of the decade.