Geskryf deur Sara Zadrozny
Die wêreldwye anti-verouderingsmark is ten minste die moeite werd Van $ 250 miljard - 'n verstommende hoeveelheid, en dit groei. Anti-veroudering behandelings word vermoedelik gebruik om "voortydige veroudering" reg te stel. Maar wat beteken dit regtig? Sekerlik, veroudering is net veroudering. Dit is 'n proses wat oor tyd voorkom - op die oomblik dat dit veronderstel is.
Die teikenverbruiker, en dus die gehoor vir hierdie verhaal van versnelde veroudering, is oorweldigend vroue - onverskillend. Mans en vroue word op soortgelyke spoed rofweg, maar die taal en prente rondom anti-verouderende behandelings dui daarop dat vroue verreweg die meeste om bekommerd te wees. Enige aanlyn-soektog sal 'n standaardfoto van 'n jong vrou openbaar wat haar weerkaatsing nagaan en haar room vinnig haal.
Die boodskap is duidelik: dit is 'n wedloop teen tyd. Baie maatskappye adviseer vroue om hierdie behandelings te gebruik in hul 20s. Mans bekommer ook oor veroudering, maar raad vir hul vel is verpak as instandhouding eerder as noodgeval.
Hierdie fokus op die veroudering van vroue is geensins 'n moderne verskynsel nie. Ons kan, ten dele, blameer die Victoriaanse. Die Victoriaanse beoordeel ouderdom volgens voorkoms meer as deur kronologie - veral aangesien die swak opgevoede waarskynlik nie hul ouderdom, of die ouderdom van hul familielede, sou ken nie. Hulle het ook geglo, of ten minste die geloof aangemoedig, dat vroue meer delikaat was as mans. Hulle het gedink dat 'n vrou se liggaam op baie maniere die teenoorgestelde van 'n man was en dat vroue ook fisies en emosioneel swakker was.
Mense het nog altyd belang gestel in die verouderingsproses en hoe om dit te stop, maar dit was eers in die 19e eeu dat veroudering ernstig bestudeer is. Die middel-Victoriaanse tydperk het die opkoms van gerontologie gesien: die studie van veroudering.
Die Victoriaanse het vordering gemaak met die denke oor bejaardes en wat hulle nodig het om te oorleef. Hulle het vasgestel dat ouer pasiënte benodig word verskillende kosse en het opgemerk dat die grootste deel van die ouer mense in die winter sterf.
Maar daar was ook nog meer nuuskierige eise oor veroudering. Die eerste gerontoloog, George Edward Day, het sommige gedoen veral vreemde eise oor vroue. Hy het geglo dat vroue vinniger ouer word en vinniger ouer as mans gaan. As 'n man was dit dalk aanloklik om veroudering te sien as iets wat vinniger na die ander geslag gebeur het.
Victoriaanse dokters is beïnvloed deur klassieke denke. Hippokrates en Aristoteles beide aangevoer dat vroue vinniger as mans gewees het. Ten spyte van die progressiewe vertoning van die dag dat ouers die spesialisversorging werd was, het Day nog steeds teoretiseer dat vroue by die ouderdom van ongeveer 40 in die ouderdom afneem. Mans, aan die ander kant, het vermoedelik nie tekens van veroudering gewys totdat hulle rondom 48 of 50 was nie. Dag het verklaar dat vroue in die wedloop na die graf in die biologies vyf jaar ouer was as 'n man van dieselfde ouderdom en ten ergste tien jaar ouer.
Nou, natuurlik, ons weet dit is nie waar nie. Maar dit is 'n verhaal wat nie regtig verdwyn het nie - soos die enorme mark vir anti-verouderingsprodukte wat op vroue gerig is, openbaar.
Die veronderstelling dat mans en vroue biologies verskillend is en andersins ouderdom ervaar, word ook in die Victoriaanse fiksie bevorder. Skrywers soos Charles Dickens, Henry James en H Rider Haggard was bly om die besonderhede van vroulike afvalligheid te versier. En in baie van hul fiksie blyk dit dat ouer vroue skuldig is om te daal in die manier waarop hulle dit doen. Dit is die moeite werd om te dink oor hoe hierdie aspekte van veroudering nog steeds op vroue vaal.
'N Illustrasie van mej. Havisham, groot verwagtinge. Wikimedia Commons
Henry James se Juliana Bordereau word uitgebeeld as 'n lewende lyk, wie se greep op die lewe gelykvormig is, veral omdat sy een keer 'n skoonheid was. Dickens se Mej. Havisham, intussen, verkrummel in 'n ou hag as gevolg van die bitterheid van huweliksverwerping. Sy giftige mev. Skewton kan haar vervelige binnekant of buitekant nie versteek nie - selfs wanneer sy met skoonheidsmiddels gekak is. Tog dring die skrywer daarop aan dat sy nog erger lyk sonder grimering.
Die meeste pertinent, H Rider Haggard se roman Ayesha maak dit duidelik dat sy heldin Ayesha op iets is. Selfs as die verteller aangetrokke is tot haar liggaam, sintuig hy iets doodsgesind rondom haar persoon. Dit is omdat Ayesha meer as 2000 jaar oud is. Sy lyk nog steeds mooi omdat sy die eliksir van die jeug in die vorm van 'n vuur gevind het. Daar is min twyfel dat die gebruik van so 'n stof moreel verkeerd is, aangesien Ayesha daarvoor gestraf word. Deur die behandeling te oordoen, sterf Ayesha, in 'n miljoen plooie bedek.
Echo's van al hierdie jammer stories word gesien in die raaiselagtige verhaal van vandag se anti-verouderingskultuur. As 'n vrou nie probeer om haar voorkoms te handhaaf nie - of om die gevolge van veroudering te verberg - het sy misluk. As sy aan die ander kant verleen word en probeer om die verouderingsproses te bedrieg, kan sy haar gesig beskadig - deur plastiese chirurgie of andersins. Vroulike bekende persoonlikhede wat hul voorkoms behou, word in die media ondersoek, met die oog daarop dat as ons dit lank genoeg sien, sal hulle sekerlik begin disintegreer. Wie sou gedink het ons kan die Victoriaanse vir hierdie dilemma blameer?