MB Ek glo dat as jy diep wil sny aan die gees, jy die lem skerp moet slyp, en stomp moet laat as jy baie seer wil maak. Beide is soms nodig. Ek weet dat die goed wat die mense nog oor praat, die stukke was wat gesn� het. Ander is vergeet of kom nou en dan in n gesprek op. En n paar baie suksesvolle komedies is sommer totaal vergete. So, ek vermoed dit s� iets ... Gehore sal enigiets aanvaar wat hulle n ervaring gee. Maar as gevolg van die omstandighede van die kunste is dit so dat ons al meer ge�soleerd raak en daarom ook minder waagmoedig. Die feeste is n jammerlik nodige euwel, maar hulle raak vir my besonder versigtig. AARS! is byvoorbeeld nie op die hooffees van �f Aardklop �f die KKNK gewees nie. Nog minder is daar n Ibsen, n Tsjechof, n Shakespeare, wat nog van n Botho Strauss of n Marius vom Meyernberg. Hoe kan ons ons publiek kwalik neem as die kunstebedrywers nie die horisonne verbreed nie?
JM Die swaard van Damokles hang vir geruime tyd reeds oor die teater in hierdie land. Staatsubsidies is aan t kwyn; die realiteite van lewe in Suid-Afrika bring die luukse teater gaandeweg in gedrang. Tog, sou baie mense argumenteer, is die teater juis een van die mees kragtige mediums om versoening te bewerkstellig. Wat is die pad vorentoe? Hoe gaan die teater oorleef?
JM Vertel asseblief die een en ander oor die produksiemaatskappy wat jy saam met Jaco Bouwer en Saartjie Botha bedryf, naamlik Vleis, Rys en Aartappels. Hoe het dit ontstaan en wat is die filosofie daaragter?
JM As jy R 500 000 gegee sou word om enige teaterproduksie in Afrikaans op die planke te bring, wat sou dit wees? Vertel ons hoe jy die geld sou spandeer.