Die keiser en die keiserin ontvang deur senator-graaf Mimerel - Nuut
Die keiser en die keiserin ontvang deur senator-graaf Mimerel
Tuis ›Studies› Die keiser en die keiserin ontvang deur senator-graaf Mimerel
Titel: Die keiser en die keiserin ontvang deur senator-graaf Mimerel in Roubaix, 29 Augustus 1867.
Skrywer: JACQUAND Claudius (1803 - 1878)
Datum getoon: 29 Desember 1867
Afmetings: Hoogte 99 - Breedte 132
Prentverwysing: 05-510416 NU / C86002
Die keiser en die keiserin ontvang deur senator-graaf Mimerel in Roubaix, 29 Augustus 1867.
In 1867 is die aansien van die keiserlike regime reeds baie aangetas, in Frankryk en in die buiteland. Vanaf 1865 het die keiser se gesag afgeneem: hy was siek en sy wil verswak. Frankryk ly oral aan mislukkings: rampspoedige ekspedisie uit Mexiko, vernederende beleid van 'wenke' met Pruise ... In 1866 demonstreer die Pruisiese oorwinning van Sadowa oor Oostenryk die militêre oormag van die oorwinnaar en die verenigende ambisies van Bismarck, bowendien diep oortuig daarvan dat die Duitse eenheid slegs kan voortspruit uit 'n oorlog teen Frankryk.
Van 26 tot 29 Augustus 1867 onderneem keiser Napoleon III en keiserin Eugenie 'n amptelike reis na die noorde van Frankryk om die tweehonderdjarige herdenking van die verbintenis van die dorpe Vlaandere aan die Franse gebied te herdenk - verower deur Lodewyk XIV in 1667. is amptelik en finaal in die koninkryk geïntegreer deur die Verdrag van Aix-la-Chapelle, wat op 2 Mei 1668 met Spanje gesluit is. Die toesprake wat hy in Arras en bowenal in Lille gehou het, is in hierdie opsig onthullend : "Swart kolle het ons horison verduister," het die keiser gesê, wat egter sy toespraak beëindig het deur die Franse aan te moedig om te vertrou.
29 Augustus 1867 is die laaste dag van die amptelike reis van die soewerein na Noord-Frankryk. Nadat hulle in Tourcoing gestop het, is die keiserlike egpaar na Roubaix. Die keiser en keiserin, wat deur die owerhede in die stadsaal ontvang is, het daarna nywerheidsinstellings besoek, veral die baie belangrike watte wat deur Auguste Mimerel gestig is, waar hulle middagete geëet het.
Auguste Mimerel (1786-1871), wat toe 81 jaar oud was, is 'n baie belangrike figuur. Adjunk van die Noorde tot die Wetgewende Vergadering in 1849, was hy 'n lid van die Raadgewende Kommissie wat verantwoordelik was vir die ondersoek van verkiesingsdossiere na aanleiding van die beslissing van 21 en 22 Desember 1851. Vanaf Januarie 1852 was hy 'n lid van die eerste senators aangestel. Uiteindelik is hy op 20 Mei 1866 tot die waardigheid van oorerflike telling verhef.
Die skildery van Claudius Jacquand toon die senator op die hoogtepunt van die keiserlike guns, toe die soewereine, wat aanvaar het om saam met hom middagete te eet, pas in sy huis aangekom het. Op die agtergrond kan ons 'n gedekte tafel sien. Auguste Mimerel, regs in sy pragtige geborduurde senatorjas, praat met die keiser. Agter hom, sy seun Édouard (1812-1889), wat op daardie stadium eintlik die spinnery bestuur het, en sy kleinseun Armand (1839-1889) hou hande op hierdie oomblik so belangrik vir hul familie. Aan die vrouekant is Joséphine, vrou van Auguste Mimerel, in 'n grys rok op die agtergrond. Langs haar, in swart geklee, staan ​​haar skoondogter, Laure, vrou van Edouard. Uiteindelik, links van die skildery, stoot Julie-Émilie, vrou van Armand, voor haar klein Laure, haar dogter, wat 'n raam met 'n geseënde bukshouttak aan die sittende keiserin voorlê, versprei in die Tuileries-kapel tydens van die golwende van die keiserlike prins op 17 Maart 1856. Vier geslagte Mimerel verskyn dus op hierdie tafel, miskien selfs vyf, omdat daar rede is om te glo dat die portrette aan die muur, links, die van die ouers van 'Auguste Mimerel, wie se vader in 1789 regter-konsul in Amiens was.
Claudius Jacquand het hierdie toneel met anekdotiese deeglikheid uiteengesit, waarskynlik op versoek van Auguste Mimerel met wie hy verbind is.
Hierdie werk van Claudius Jacquand is in meer as een opsig interessant. Die skilder materialiseer 'n gebeurtenis op die doek wat getuig van die sosiale opkoms van 'n familie van vervaardigers wat hul hoogtepunt bereik het. Die Mimerel-familie kom oorspronklik uit Amiens, dus uit Picardië. Onder die Ancien Régime het dit tot die magtige korporasie van laphandelaars behoort. Ten minste vyf geslagte lank gee sy die stad Amiens konsuls en burgemeesters. In 1820 het die huwelik van Charles-Antoine Mimerel met Adèle Delahoutre, dogter van die burgemeester van Roubaix, gelei tot die uittog van die gesin na die Noorde. Charles-Antoine se jonger broer, Auguste Mimerel, kommissaris van Claudius Jacquand se skildery, het belangrike spinnerwe in Roubaix opgerig. Hy was burgemeester van Roubaix, senator, president van die Noord-Algemene Raad en van die Vervaardigingsraad. Hy was ook een van die belangrikste promotors van die Roubaix-kanaal en stigter van die Patronat Français. Thomas Couture (1815-1879) het sy portret in 1850 geskilder.
Die tabel beklemtoon ook die noue skakels wat die Tweede Ryk verenig het met sekere families wat tot die industriële en kommersiële hoër middelklas behoort. Trouens, aan die begin van die regeringstyd van Napoleon III het veral industriële kringe, veral die grootbase van die tekstielbedryf, die regime ondersteun. In 1860 het die keiser egter, sensitief vir die argumente van die Saint-Simonians van sy gevolg, net so graag 'n bondgenootskap met die Verenigde Koninkryk, die Frans-Engelse handelsverdrag onderteken en 'n evolusie na vrye handel laat ontstaan ​​wat vervreem die steun van die werkgewerskringe, wat gunstig is vir die handhawing van 'n proteksionistiese beleid. Auguste Mimerel het nietemin lojaal gebly aan die keiserlike bewyse, soos blyk uit die hartlike ontvangs wat hy tydens hul verblyf in Roubaix oor die soewereine uitgespreek het, maar hierdie moedige lojaliteit het hom in die oë van die werkgewers in diskrediet gebring, vyandiggesind teenoor die liberalisme van die handel.
Ten slotte, as daar ontelbare voorstellings van die keiser en keiserin in tonele van die openbare lewe is, dan is hulle voorstelling in wat 'n mens "tonele van die private lewe" kan noem. die geval hier is baie skaarser.
Éric ANCEAU, Dominique BARJO, Isabelle LESCENT-GILES en Bruno MARNOT (kollektief), Entrepreneurs van die Tweede Ryk, Parys, Presses de l'Université Paris-Sorbonne, 2003. Jean-Marie MOULIN, "Musée national du Château de Compiègne. Onlangse verkrygings (1978-1986) vir die museum van die Tweede Ryk", in Die Revue du Louvre en die Museums van Frankryk, 1-1988.Dominique RICHARD, Biografie en katalogus raisonné van die geskilderde werke van Claudius Jacquand (1803-1878), Werke van die Institute of Art History of Lyon, cahier nr. 7, 1984. Dominique RICHARD, "Claudius Jacquand," hierdie bekwame kunstenaar "", in Ingres Museum Bulletin, n ° 45, Julie 1980. Jean TULARD (onder leiding van), Woordeboek van die Tweede Ryk, Parys, Fayard, 1995.