Ondersoek die oorsake van die Tweede Wêreldoorlog
Geskiedenis en Kultuur Tweede Wereldoorlog
Tweede Wêreldoorlog: Oorsake van Konflik
Beweging na konflik
Baie van die sade van die Tweede Wêreldoorlog in Europa is gesaai deur die Verdrag van Versailles wat die Eerste Wêreldoorlog geëindig het . In sy finale vorm het die verdrag ten volle blameer vir die oorlog op Duitsland en Oostenryk-Hongarye, asook streng finansiële skadevergoeding en het dit tot territoriale ontmenging gelei. Vir die Duitse volk, wat geglo het dat die wapenstilstand ooreengekom is op die skaars veertien punte van die Amerikaanse president Woodrow Wilson , het die verdrag wrok en 'n diep wantroue van hul nuwe regering, die Weimar Republiek, veroorsaak .
Die noodsaaklikheid om oorlogsvergoedings te betaal, tesame met die onstabiliteit van die regering, het bygedra tot massiewe hiperinflasie wat die Duitse ekonomie kreupel. Hierdie situasie is vererger deur die aanvang van die Groot Depressie .
Benewens die ekonomiese gevolge van die verdrag, moes Duitsland die Rynland demilitariseer en ernstige beperkings op die grootte van sy weermag gehad het, insluitend die afskaffing van sy lugmag. Territoriaal, Duitsland is van sy kolonies gestroop en verbeurde grond vir die vorming, die land van Pole. Om te verseker dat Duitsland nie sou uitbrei nie, het die verdrag die anneksasie van Oostenryk, Pole en Tsjeggo-Slowakye verbied.
Opkoms van Fascisme en die Nazi Party
In 1922 het Benito Mussolini en die Fascistiese Party in Italië aan bewind gekom. In 'n sterk sentrale regering en streng beheer oor die industrie en die mense was die fascisme 'n reaksie op die waargenome versuim van vryemarkekonomie en 'n diep vrees vir kommunisme.
Hoogs militaristiese, fascisme was ook gedryf deur 'n gevoel van oorlogsagtige nasionalisme wat konflik aangemoedig het as 'n middel van maatskaplike verbetering. Teen 1935 kon Mussolini homself die diktator van Italië maak en die land in 'n polisiestaat verander.
In die noorde in Duitsland is die fascisme omhels deur die Nasionale Sosialistiese Duitse Werkersparty, ook bekend as die Nazi's.
Die Nazi's en hul charismatiese leier, Adolf Hitler , het vinnig in die laat 1920's aan bewind gekom . Hulle het die sentrale beginsels van Fascisme gevolg, terwyl hulle ook die rasse-suiwerheid van die Duitse volk en addisionele Duitse Lebensraum (leefruimte) bepleit. As gevolg van die ekonomiese nood in Weimar Duitsland en ondersteun deur hul "Brown Shirts" -miljoen, het die Nazi's 'n politieke mag geword. Op 30 Januarie 1933 is Hitler in die posisie geplaas om krag te neem toe hy aangestel is as Reich Kanselier deur president Paul von Hindenburg
Die Nazi's neem krag aan
'N Maand nadat Hitler die kanselierskap aanvaar het, het die Reichstag-gebou verbrand. Hitler gebruik die voorval as 'n verskoning om die politieke partye wat teen die Nazi-beleid teengestaan ​​het, te blameer. Op 23 Maart 1933 het die Nazi's in wese beheer oor die regering geneem deur die Aktiveringswette te slaag. Aangesien dit 'n noodmaatreël was, het die dade die kabinet (en Hitler) die mag gegee om wetgewing sonder die goedkeuring van die Reichstag te slaag. Hitler het daarna beweeg om sy krag te konsolideer en 'n opruiming van die partytjie (The Night of the Long Knives) uit te voer om diegene wat sy posisie te bedreig, uit te skakel. Met sy interne vyande in tjek het Hitler die vervolging van diegene wat as rassige vyande van die staat beskou is, begin.
In September 1935 het hy die Nuremburgse wette wat die Jode van hul burgerskap gestroop het, verbied en die huwelik of seksuele verhoudinge tussen 'n Jood en 'n "Arye" verbied. Drie jaar later het die eerste pogrom begin ( Night of Broken Glass ) waarin meer as honderd Jode vermoor is en 30 000 in hegtenis geneem en na konsentrasiekampe gestuur .
Op 16 Maart 1935 het Hitler, in duidelike skending van die Verdrag van Versailles, die remilitarisering van Duitsland bestel, insluitende die reaktivering van die Luftwaffe (lugmag). Namate die Duitse weermag gegroei het, het die ander Europese magte minimale protes uitgespreek omdat hulle meer betrokke was by die afdwinging van die ekonomiese aspekte van die verdrag. In 'n skuif wat stilswyend Hitler se skending van die verdrag onderskryf het, het Groot-Brittanje die Anglo-Duitse vlootooreenkoms in 1935 onderteken. Dit het daartoe gelei dat Duitsland 'n vloot van een derde van die Royal Navy kon bou en Britse vlootbedrywighede in die Oossee beëindig het.
Twee jaar na die uitbreiding van die weermag het Hitler die verdrag verder oortree deur die herlewing van die Rynland deur die Duitse leër te bestel. Hitler het versigtig uitgereik en bevel gegee dat die Duitse troepe moet onttrek as die Franse ingryp. Om nie by 'n ander groot oorlog betrokke te raak nie, het Brittanje en Frankryk vermy om tussenbeide te tree en 'n resolusie, met min sukses, deur die Volkebond te soek. Na die oorlog het verskeie Duitse beamptes aangedui dat indien die herbevestiging van die Rynland gekant was, dit die einde van Hitler se regime sou beteken het.
Hitler het begin met 'n plan om alle Duitssprekende mense onder een "Groot-Duitse" regime te vereenvoudig. Dit is deur Brittanje en Frankryk se reaksie op die Rynland verlig. Weer in werking tree in stryd met die Verdrag van Versailles, het Hitler oortredings aangaande die anneksasie van Oostenryk gemaak. Terwyl dit in die algemeen deur die regering in Wene herbevestig is, kon Hitler op 11 Maart 1938 'n staatsgreep deur die Oostenrykse Nazi-party georkestreer het, een dag voor 'n beplande plebiscite oor die saak. Die volgende dag het Duitse troepe die grens oorgesteek om die Anschluss af te dwing (anneksasie). 'N Maand later het die Nazi's 'n plebiscite oor die saak gehou en 99,73% van die stemme ontvang. Internasionale reaksie was weer mild, met Groot-Brittanje en Frankryk wat protes uitreik, maar steeds wys dat hulle nie bereid was om militêre optrede te doen nie.
Die München Konferensie
Met Oostenryk in sy greep het Hitler na die etniese Duitse Sudetenland-streek van Tsjeggo-Slowakye gegaan.
Sedert sy stigting aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog was Tsjeggo-Slowakye versigtig vir moontlike Duitse voorskotte. Om dit teen te werk, het hulle 'n uitgebreide stelsel van fortifikasies in die berge van die Sudetenland gebou om enige inval en militêre alliansies met Frankryk en die Sowjetunie te sluit. In 1938 het Hitler paramilitêre aktiwiteite en ekstremistiese geweld in die Sudetenland begin ondersteun. Na aanleiding van die Tsjeggo-Slowaakse verklaring van krygswet in die streek, het Duitsland dadelik daarop aangedring dat die grond aan hulle oorgedra word.
In reaksie hierop het Groot-Brittanje en Frankryk hul leërs vir die eerste keer sedert die Eerste Wêreldoorlog gemobiliseer. As Europa na die oorlog gebring het, het Mussolini 'n konferensie voorgestel om die toekoms van Tsjeggo-Slowakye te bespreek. Dit is ingestem en die vergadering is in September 1938 in München geopen. In die onderhandelinge het Groot-Brittanje en Frankryk, onder leiding van premier Neville Chamberlain en president Édouard Daladier onderskeidelik, 'n beleid van appeasement gevolg en in Hitler se eise gebly om oorlog te vermy. Onderteken op 30 September 1938, het die München-ooreenkoms die Sudetenland na Duitsland oorgedra in ruil vir die belofte van Duitsland om geen addisionele territoriale eise te stel nie.
Die Tsjeggies, wat nie na konferensie genooi is nie, was gedwing om die ooreenkoms te aanvaar en is gewaarsku dat indien hulle versuim het om te voldoen, hulle verantwoordelik sal wees vir enige oorlog wat tot gevolg gehad het. Deur die ondertekening van die ooreenkoms het die Franse hul verdragsverpligtinge teenoor Tsjeggo-Slowakye verstek. Terug na Engeland het Chamberlain beweer dat hy "vrede vir ons tyd" behaal het. Die volgende Maart het Duitse troepe die ooreenkoms verbreek en die res van Tsjeggo-Slowakye beslag gelê.
Kort daarna het Duitsland 'n militêre alliansie met Mussolini se Italië aangegaan.
Die Molotov-Ribbentrop Pact
Aangewys deur wat hy gesien het as die Westerse magte samespel om Tsjeggo-Slowakye aan Hitler te gee, het Josef Stalin bekommerd dat 'n soortgelyke ding met die Sowjet-Unie sou kon gebeur. Alhoewel Stalin gesprekke met Brittanje en Frankryk aangaan oor 'n potensiële alliansie. In die somer van 1939 het die Sowjetunie met die gesprekke begin staak met Nazi-Duitsland oor die skepping van 'n nie-aggressiepact . Die finale dokument, die Molotov-Ribbentrop-verdrag, is op 23 Augustus onderteken. Daar word gevra vir die verkoop van kos en olie aan Duitsland en wedersydse nie-aggressie. Ook in die verdrag ingesluit was geheime klousules wat Oos-Europa verdeel in invloedsfere asook planne vir die verdeling van Pole.
Die inval van Pole
Sedert die Eerste Wêreldoorlog het spanning tussen Duitsland en Pole bestaan ​​ten opsigte van die vrye stad Danzig en die "Poolse Korridor". Laasgenoemde was 'n smal strook land wat noord na Danzig bereik, wat Pole toegang verleen tot die see en die provinsie Oos-Pruise van die res van Duitsland geskei het. In 'n poging om hierdie probleme op te los en Lebensraum vir die Duitse mense te kry, het Hitler begin met die beplanning van die inval in Pole. Die polisie se weermag is ná die Eerste Wêreldoorlog gevorm, relatief swak en swak toegerus in vergelyking met Duitsland. Om te help met die verdediging het Pole militêre alliansies met Groot-Brittanje en Frankryk gevorm.
Die Duitsers het op 31 Augustus 1939 'n valse Poolse aanval op die Poolse grens geslaan. Die gebruik van hierdie as 'n verskoning vir oorlog het die volgende dag die Duitse magte oor die grens oorstroom. Op 3 September het Groot-Brittanje en Frankryk 'n ultimatum aan Duitsland uitgereik om die geveg te beëindig. Toe geen antwoord ontvang is nie, het albei nasies oorlog verklaar.
In Pole het Duitse troepe 'n blitzkrieg-aanval uitgevoer met behulp van die kombinasie van wapens en gemeganiseerde infanterie. Dit is ondersteun deur die Luftwaffe van hierbo, wat tydens die Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) ondervinding ondervind het met die fascistiese nasionaliste. Die pole het gepoog om teen te veg, maar is verslaan tydens die Slag van Bzura (9 tot 19 September). Terwyl die geveg in Bzura beëindig het, het die Sowjetunie, volgens die bepalings van die Molotov-Ribbentrop-verdrag, van die ooste af ingeval. Onder aanval van twee rigtings het die Poolse verdediging verkrummel met slegs geïsoleerde stede en gebiede wat langdurige weerstand bied. Teen 1 Oktober was die land heeltemal oorskry met sommige Poolse eenhede wat na Hongarye en Roemenië ontsnap het. Tydens die veldtog, Groot-Brittanje en Frankryk, wat albei stadig was om te mobiliseer, het hulle hul bondgenoot min steun verleen.
Met die verowering van Pole het die Duitsers Operasie Tannenberg geïmplementeer, wat gevra het vir die arrestasie, aanhouding en uitvoering van 61 000 Poolse aktiviste, voormalige offisiere, akteurs en intelligentsia. Teen die einde van September het spesiale eenhede bekend as Einsatzgruppen meer as 20 000 Pole doodgemaak. In die ooste het die Sowjette ook talle gruweldade gepleeg, insluitend die moord op krygsgevangenes, soos hulle gevorder het. Die volgende jaar het die Sowjetunie tussen 15,000-22,000 Poolse POW's en burgers in die Katyn Forest op Stalin se bevele uitgevoer.