'N Geskenk van kersengele: gaan met geloof, vertroue en leiding
Geskryf deur Kimberly Ripley
Ek het myself gewoonlik mal gemaak met die vakansie en het belowe om die jaar te vereenvoudig. Ek het my bes gedoen om my belofte na te kom, en teen die Saterdag, twee weke voor Kersfees, het ek gevoel dat ek regtig 'n draai by my vakansievoorbereidings het. Geskenke is gekoop en toegedraai, spyskaarte is beplan, en die boom is opgemaak en versier.
Pakkies vir ver vriende en verhoudings was gereed vir Maandag se e-pos, en die geskenke wat later daardie week saam met my na my tuisdorp sou reis, is toegedraai, geëtiketteer en op die kombuistoonbank gestapel. Ek het beplan om later die week 'huis toe' te ry na Bangor, Maine, vir my tradisionele besoek net voor Kersfees.
Die hoogtepunt van daardie dagreis sou 'n goeie lang tête-à-tête met my ouma hê, wat ek aanbid het. Ons koek Kersfeeskoekies en drink tee terwyl ons vasgevang en herinner en gelag het. Daar sal baie lag wees. Later die middag sal ek my rondes maak aan ander familielede, met geskenke en blydskap van die seisoen. Met die talle besoeke en ses uur se rondrit sou dit 'n uitputtende dag wees, maar een wat ek gewillig gemaak het. Die kans om die dag saam met my ouma, my ware vriend, te spandeer, was rede genoeg. Alhoewel ons minstens een keer per week oor die telefoon gepraat het, het ek elke oomblik van haar maatskappy waardeer.
Met my Kersfees-take goed in die hand, het ek besluit om die drie-voet-hoë stapel wat voor my sit, aan te pak. Kersliedere wat van die stereo afkoel en die geur van met die hand gedoopte sjokolade wat op die toonbank gedroog word, word gemaak vir 'n lekker atmosfeer, ten spyte van die alledaagse taak aan die hand.
"Ek moet na Bangor toe gaan," het ek skielik gesê, yster midair, aan my man.
"Uh-huh ... op Donderdag, reg?"
"Nee, vandag. Ek dink ek moet vandag gaan," het ek myself bevind.
"Vandag?" vra hy en sit die koerant neer en kyk na my oor die velde van sy bril.
"Ja, so gou as ek klaar is met die stryk en 'n paar ander klein take."
"Maar die dag is al halfpad. Wanneer was jy van plan om te vertrek?"
"Eintlik het ek dit nie beplan nie, maar ek moet om agtuur kan verlaat."
"Vanaand?" Hy het weer gevra. Nie een om my oordeel te bevraagteken nie, maar hy het stilgehou om te oorweeg wat my beslis 'n buitengewoon impulsiewe besluit was. 'Ek wil regtig liewer dat jy nie snags so alleen ry nie.'
'Ek dink jy is reg.'
Ek het voortgegaan om my pad deur die stryk te maak, net om die telefoon te beantwoord en 'n vars pot koffie te brou. Terwyl ek gestryk het, het ek 'n verstandige lys gemaak van die paar oorblywende dinge wat voor Kersfees moes gebeur, maar die drang om alles te laat vaar en na die agterkant van Bangor na te gaan.
Toe ek uiteindelik die onderkant van die hopie bereik het, het my vriend, Colleen, my vir koffie gekry. Colleen het al jare saam met ons gewoon. Aangesien sy nie baie familie gehad het nie, het ons haar in ons s'n aangeneem. My kinders noem haar Antie. Ek het haar vertel dat hulle die aand na Bangor wil ry en my man se besorgdheid.
'Ek kan saam met jou gaan,' het sy vrywillig gesê.
My man, luister na ons gesprek, lui in: "As Antie saam met jou gaan, gaan dit. My enigste probleem was dat jy in die nag alleen gery het."
Ons het besluit om reguit deur te ry en 'n hotelkamer in Bangor te kry. Ek het gehaat dat ek so laat op familielede was en ek het hotelle liefgehad. Dit sal ons damesaand 'n bietjie meer pret maak. By 7: 30, het ons oornagbakkies, geskenke en tuisgemaakte lekkergoed in die agterkant van my stasiewa afgelaai. Gewapen met die selfoon, 'n termos koffie, Kersfees CD's, snacks vir die rit, en soen en drukkies van my man en kinders, het ons op ons drie uur lange reis verlaat.
Gaan met geloof, vertroue en leiding
'N Paar minute later het die eerste sneeuvlaag van die seisoen begin, wat die plaveisel bedek met 'n mooi wit uitstorting en byvoeging tot die gevoel van fees. Maar met elke myl het die sneeu harder geword. Binne enkele minute het 'n paar duim ysige sneeu op die snelweg opgehoop. My agterwielaangedrewe motor het nie in gladde toestande goed gevaar nie, so ek het verlangsaam na 45 myl per uur. Die wind het begin skop en die sneeu het in velle begin val, wat my sigbaarheid kortliks kort voor my kopligte verminder. Ek het verlangsaam na 25 myl per uur en gevolg deur die wit reflekterende merkers langs die regterkant van die snelweg, sukkel om die motor op die pad te hou, maar nog steeds vreemd kalm. Iets wat in my vertel het, sal goed wees.
Sonder waarskuwing het die wit merkers en dan die sypaadjie skielik verdwyn. Soos ons in 'n dik laag onaangeraakte sneeu geploeg het, het die motor se agterwiele die trekkrag verloor en ons het begin met visstaart. Op een of ander manier kon ek weer beheer kry voordat ons die sneeu bestuur langs die pad getref het.
'Jy is van die snelweg af!' Colleen het uitgeroep.
Alhoewel dit gekrap het, het ek myself vinnig versamel. Ek het besef ek het die snelweg merkers van 'n afrit gehaal. Ons was in die middel van nêrens in die veld donker en die sneeu was diep. Ek het die motor omgedraai en gebid dat ons nie sou vassteek nie en ons het teruggekom na die snelweg.
Vir nog 'n 100-myl het ons deur die blizzard gekruip. Die sneeustorm het uiteindelik ongeveer 30 minute suid van Bangor laat staan. Teen daardie tyd het ons gelag oor ons beproewing en ons het voorberei om ons aand te geniet. Ons het ons uitgang veilig bereik en na 'n motel gekyk. 'N Plattelandse herberg naby die uitgang het my altyd geprikkel, maar ek het nooit daar gebly nie. Die meeste nagte in Bangor het my kinders ingesluit en groter woonplekke benodig. Ons het besluit om dit te probeer.
Aankoms by die herberg vir Kersfees
Tot ons genot was die herberg pragtig versier vir Kersfees. Ons kamer is in 'n landmotief versier, en 'n groot kerstkrans hang buite die venster. Met die ligte sneeu as agtergrond lyk dit soos 'n toneelstuk van 'n outydse Kersfeeskaart, wat ek aan my man gesê het toe ek hom gebel het om ons veilige, as ietwat vertraagde aankoms, aan te kondig. Colleen en ek het die nag gepraat, giggel, en televisie gekyk. Dit was een uur voor ons aan die slaap geraak het.
In die oggend het ek my tannie geroep om te vra hoe tyd gerieflik sou wees om Gram te besoek.
"Sy het vanoggend probleme gehad met asemhaling, so hulle het haar na die hospitaal geneem," het my tannie gesê.
Alhoewel ek bekommerd was, was ek nie onnodig bekommerd nie. My ouma het 'n geskiedenis van asemhalingsprobleme gehad, en die personeel by die bykomstige woonkamer waar sy nou gewoon het, het haar gereeld na die hospitaal geneem om nebulisabehandelings te vergemaklik om haar opeenhoping te verlig.
"Ek sal jou later skakel om uit te vind wanneer om op te kom," het ek aan my tannie gesê.
Colleen en ek het die res van die oggend deur boekwinkels deurgejaag en lekker siter gesaai. Na middagete het ek my tannie geroep.
"Die dokter het besluit om haar te erken," het sy gesê. 'Teen die tyd dat jy daar kom, sal sy in haar kamer gaan sit.'
Minute later het ons by die hospitaal aangekom en die hysbak na die geriatriese saal geneem. Gram het in 'n rolstoel gesit terwyl 'n verpleegster haar gereed gemaak het vir bed. Haar asemhaling was bemoeilik, en dit was vir haar moeilik om te praat, so ek het vertaal. Ek het verstaan ​​wat sy probeer sê. Sy wys na haar wang en wys Colleen om 'n soen daar te plant. Sy het gebaar dat haar voete koud was, en die verpleegster het haar sokkies gebring. Toe sy haar vingers oor my blink, gepoleerde naels hardloop, het sy my vertel dat sy 'n manicure nodig het.
'Ons sal Karen môre hier kry om jou naels te doen,' het ek haar vertel. My suster het dikwels Gram se naels gehad toe sy dit besoek het.
Die middag het vinnig en aangenaam geslaag. Gram het van tyd tot tyd gevloek, maar vir die grootste deel van die besoek was sy waaksaam en geanimeerd. Sy het dikwels geglimlag terwyl ons gesels, en sy het my hand styf gehou.
Die Beste Kersfees
Aan die einde van ons besoek het ek haar 'n gelukkige Kersfees gevra. Ek het gefluister dat haar Kersgeskenke by my tannie se huis was en dat sy beter moet optree en nie tot Kersfees oopmaak nie.
"Jy is die beste Kersgeskenk," het sy vir my gesê. Sy het dit elke jaar gesê.
Sy het vir my gekom, en toe ek leun, het sy my hard geknyp en my wang gesoen. Ek het haar voorkop gesoen en vir haar gesê ek het haar liefgehad. Sy glimlag en knik, kan nie genoeg asem kry om te praat nie.
Van die deuropening hoor ek haar gespanne: "Ek is lief vir jou."
Ek het omgedraai en geglimlag, ons oë ontmoet.
Die reis tuis was onvermydelik. Ons het mid-aand aangekom om warm groete van die familie te ontvang. Nadat ek my bekommernis oor Gram aan my man oorgedra het, het ek my tannie geroep om te sê ons het veilig huis toe gekom. Sy het net teruggekom van die hospitaal nadat hy Gram in die nag ingegooi het.
"Ek het vir haar gesê ek sal haar die oggend sien," het sy gesê. "En sy het my 'n soen geblaas."
Gram het 'n uur later gesterf.
Toe die oproep gekom het, het ek oorweldigende hartseer gevoel - maar ook dankbaarheid vir die voorreg om een ​​laaste, vreedsame, aangename middag saam met haar te kan spandeer.
Houd die stemme van engele
Gedurende die twee weke voor haar dood het Gram byna almal in die familie gesien wat binne redelike ryafstand geleef het. Alhoewel ons gereeld oor die telefoon gepraat het, het ek haar nie oor twee maande gesien nie, en ek het geweet hoeveel sy ons tyd saam gekoester het. Ek weet ook nou dat die krag waarmee sy my hand gehou het, haar teken was dat sy sterk in die gees was en dat sy totsiens gesê het.
In die verlossing wat ek by Gram se begrafnis afgelewer het, het ek gepraat oor haar liefde en toewyding aan haar familie. Ek het gepraat van haar krag en moed, wat haar in staat gestel het om ses kinders alleen in te samel nadat sy in haar veertiger jare weduwee was. Ek het gesê dat ons eerder as om ons verlies te treur, die jare wat sy ons lewens geseën het, met dank moet vier. En ek het oor engele gepraat.
Hoe anders kan ek my dwang verduidelik om drie uur in die nag te ry om haar te sien, dae voor my beplande reis? Of word gelei deur 'n verblindende sneeustorm? Of die wonderbaarlike geskenk van daardie laaste kosbare ure saam met haar?
Ek was geseënd met die liefde en vriendskap van 'n engel hier op aarde - my ouma. Engele het my na Gram gebring vir 'n finale Kersfeesbesoek. Nou woon sy by hulle in troos en blydskap.
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Adams Media Corporation.
'N Opbouende bundel van vyftig inspirerende verhale deel deernisse van deernis, vasberadenheid, gemak en vreugde wat ontwerp is om die lesers se lewens te transformeer en te verryk. Oorspronklike. 250,000 eerste drukwerk.
Kimberly Ripley is die skrywer van Asem diep, dit sal ook slaag, 'n versameling verhale oor die beproewings en triomfante van ouers wat ouer word. Sy woon saam met haar man en hul vyf kinders in Portsmouth, New Hampshire. Sy is ook die skrywer van ''Vrylating later in die lewe'' 'n Goeie werkswinkel in boekwinkels regoor die land in 2002. Vir meer inligting oor Kim, besoek www.kimberlyripley.writergazette.com/
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Intuïsie & Bewustheid > intuïtief Bewustheid > 'N Geskenk van kersengele: gaan met geloof, vertroue en leiding