Ek het so ‘n soort vrou. Ek moes dit gesien kom het toe ek uitvind sy het oorspronklik maatskaplike werk geswot, maar die seer het te veel by die eie agterdeur ingekom.
Ek het so ‘n stadige kykweer gedoen van alles wat ek gesê het, myself onskuldig bevind, maar toe onthou dat daar ‘n ent terug ‘n brak langs die pad by die doodgeryde lyk van sy maat gestaan het. En vandaar die trane. Ek het die ou se hand maar vasgehou tot sy beter begin voel het.
Male sonder tal gebeur dit dat pa die kinders bel, met die bloedjie praat en opgeruimd oortuig word dat alles hunky-dory is, dat die disselbome klop en dat die lug netjies op sy plek is daarbo. Gee ek egter die gehoorstuk aan die moeder, verander die klimaat na bewolk en koud, word daar ingewande uitgeryg, klere geskeur, as oor die hoofde gestrooi en in die algemeen net gekla.
Eers het ek gedag sy verstaan die taal nie te waffers nie, totdat ek die kinders se agenda leer verstaan het. Onder die item “Pa:” staan daar “Algemene weerberigte en nuus. Onthou, hy is vlak.”. Onder die item “Ma:” staan geskryf: “Begin by die sondeval, beklemtoon die pyn van die erfsonde en die eie geboorte en let veral op die huidige ellende. Onthou, sy is diep.”
En snaaks, dit is vir hierdie ma baie moeilik om self troos te soek. Kleintyd al geleer om dit maar self te dra.
Hierdie situasie klink al te bekend en dit baie fyn beskryf! In ons gesin loop dinge ook amper só, behalwe dat die fokus meer is om wie se arm te draai vir wat jy wil bereik…. Pa of ma?