Appomattox, die laaste veldtog in die burgeroorlog, begin - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Op 29 Maart 1865 begin die laaste veldtog van die Burgeroorlog in Virginia toe die troepe van die Unie onder generaal Ulysses S. Grant teen die Konfederale loopgrawe rondom Petersburg beweeg. Generaal Robert E. Lee se getalle rebelle was gou gedwing om die stad te ontruim en 'n desperate wedloop weswaarts te begin.
Elf maande tevore het Grant sy leër oor die Rapidan -rivier in die noorde van Virginia beweeg en die bloedigste veldtog van die oorlog begin. Vir ses weke het Lee en Grant geveg langs 'n boog wat oos van die Konfederale hoofstad in Richmond geswaai het. Hulle was betrokke by sommige van die bloedigste gevegte van die konflik by Wilderness, Spotsylvania en Cold Harbour voordat hulle in loopgrawe gaan lê het vir 'n beleg van Petersburg, 25 myl suid van Richmond. Die loopgrawe het uiteindelik tot by Richmond gestrek, en gedurende die daaropvolgende maande het die leërs na mekaar gestroom oor 'n niemandsland. Grant het gereeld aanvalle op dele van die rebelle -verdediging geloods, maar Lee se manne het dit reggekry.
Die tyd raak egter min vir Lee. Sy leër het verminder tot ongeveer 55 000, terwyl Grant steeds gegroei het - die Army of the Potomac het nou meer as 125 000 man gereed vir diens. Op 25 Maart het Lee probeer om die Unie -lyne te verdeel toe hy Fort Stedman, 'n vesting langs die Yankee -loopgrawe, aangeval het. Sy leër is teruggeslaan, en hy het byna 5 000 man verloor. Op 29 Maart neem Grant die inisiatief, stuur 12 000 mans verby die linkerflank van die Konfederate en dreig om Lee se ontsnappingsroete uit Petersburg te sny. Daar het gevegte ontstaan, etlike kilometers suidwes van die stad. Lee se mans kon nie die federale voorskot in hegtenis neem nie. Op 1 April het die Yankees op Five Forks toegeslaan, die Rebels verslaan en Lee geen alternatief gelaat nie. Hy trek sy magte uit hul loopgrawe en jaag wes, gevolg deur Grant. Dit was 'n wedloop wat selfs die groot Lee nie kon wen nie. Hy het sy leër op 9 April 1865 in die Appomattox Court House oorgegee.
Appomattox veldtog opsomming: Die Appomattox -veldtog het 'n hoogtepunt bereik in die Slag van Appomattox Courthouse en die oorgawe van die Confederacy 's Army of Northern Virginia, wat dui op die begin van die einde van die Amerikaanse Burgeroorlog. Die Slag van Appomattox Courthouse het op 9 April 1865 plaasgevind, dit het gevolg op die beleg van Petersburg en generaal Robert E. Lee het die toevlug tydens die Appomattox -veldtog in die wiele gery.
Luitenant -generaal Ulysses S. Grant kon die laaste toevoerlyn van Lee ' op 2 April in Petersburg sny in die Battle of Five Forks, wat veroorsaak dat Lee die aand van 2 & ndash3 in Petersburg en Richmond ontruim en die beleg van Petersburg beëindig het. Lee was van plan om te hergroepeer by Amelia Courthouse, ongeveer 40 kilometer wes van Richmond en Petersburg, waar rantsoene van Richmond sou kom. Hy was van plan om daarna suidwaarts te gaan, waar hy gehoop het om generaal Joseph E. Johnston 's Army of Tennessee te ontmoet wat uit Noord -Carolina kom. Saam sou die twee leërs kon ingryp en moontlik 'n offensief teen Grant onderneem.
Grant het besluit om 'n strewe na te streef om Lee af te sny, omring en 'n oorgawe af te dwing eerder as om die leër van Noord -Virginia in Petersburg en Richmond uit te roei. Vir die doel het hy generaal -majoor Philip H. Sheridan se kavallerie gestuur om die direkte suidelike roete van Lee ' die aand van 2 April & ndash3 af te sny. Op 3 April beveel generaal -majoor George G. Meade se infanterie om te volg.
Toe Lee die oggend van 4 April by die Amelia Courthouse aankom, het die verwagte rantsoene van Richmond nie gekom nie. Sy manne het kos en voorrade nodig gehad, so in plaas van om vinnig terug te gaan, het hy mans na die platteland gestuur om voorrade by plaaslike boere te bekom. Ongelukkig het hulle met baie min teruggekeer.
Op 5 April het hulle suid begin marsjeer, maar hulle het elemente van Sheridan se kavallerie binne 'n paar kilometer teëgekom. In plaas daarvan om aan te val en na die suide te gaan, het Lee sy plan verander en die manne weswaarts na die South Side Railroad, ongeveer 20 kilometer daarvandaan, in Farmville gedraai en beplan om daar weer te voorsien en verder te gaan na Lynchburg. Dit sou ook die Appomattoxrivier tussen die twee leërs plaas, wat 'n aansienlike struikelblok vir Grant se manne sou wees as Lee die kruisings kon verbrand.
Die veldtog na Appomattox
Die meeste van Lee se soldate het hul paroles teen 15 April ontvang. Toe herinner 'n teerhak: 'Ons was die meeste van ons sonder geld in die wêreld, met een klere wat deur die weer geslaan is, en niks om te eet nie, heeltemal op genade van vreemdelinge. " Generaal Chamberlain het die oggend nooit die gesig vergeet van hierdie mans "alleen of in groepe, wat in die verte op pad was, in watter rigting ook al die naaste aan die huis was, en teen die aand was ons daar alleen in Appomattox Court House."
ALFRED WAUD SKETS VAN SOLDATE HET DIE APPELBOOM OPGEHOU WAARVOOR HULLE TOE TOEGEI EN LEE VIR SOUVENIRS. (LC)
VERENIGING VAN DIE VERENIGING SELDERS DEUR HULLE Rantsoene DEEL MET STARVING KONFEDERATE TROOPE. (BL)
Hierdie rekening is van Veg vir die Konfederasie — Die persoonlike herinneringe van generaal Edward Porter Alexander. (Met vergunning van The University of North Carolina Press)
Dit was omstreeks half vier toe ons die generaal op ou Traveller sien, en kolonel Marshall, wat hom vergesel het, verskyn in die pad, nog ongeveer 'n half kilometer terug. 'N Sterk begeerte het my aangegryp om die manne te laat doen iets, om vir die generaal aan te dui dat ons liefde vir hom selfs dieper was as in die dae van grootste oorwinning en voorspoed.
Gewone gejuig lyk onvanpas, so ek het vinnig gestuur en het kolonel Jno. Haskell, en al die artilleriebeamptes naby, bring hul mans en vorm hulle langs die pad, met bevele om hul koppe te ontbloot, maar in stilte, terwyl die generaal verbygaan.
Maar die infanterielin, wat in rus was en ons artilleriste opgemerk het, het neergesak om te sien. En sodra die generaal opgekom het, is ons paar honderd artillerie verswelg in 'n skare infanterie, en iemand het begin jubel, en toe het almal natuurlik aangesluit.
En genl Lee stop en amp praat 'n paar woorde. Dit was die eerste keer dat ek ooit met 'n skare gepraat het. Die eerste geleentheid was toe 'n skare op 'n stasie hom uit die trein gebel het toe hy van Washington City na Richmond gegaan het om in diens van Virginia te tree tydens die uitbreek van die oorlog. Hy het hulle aangeraai om na hul huise te gaan en voor te berei op 'n bloedige en desperate stryd.
Nou het hy in 'n paar woorde aan die mans gesê dat hy sy bes gedoen het en hulle aangeraai het om huis toe te gaan en net so goeie burgers te word as wat hulle soldate was. Terwyl hy praat, lyk dit asof 'n golf emosie die skare tref en baie mans huil, en baie druk om sy hand te skud en probeer om op een of ander manier die gevoelens wat in elke hart geruk is, uit te druk. Terwyl hy na sy kamp gaan, stop hy en praat vir 'n oomblik met my en vertel dat genl Grant baie goedgekeur het dat ons soldate hul privaat perde kan aanhou, wat hulle in staat sal stel om gewasse te plant voordat dit te laat is. Dit was vir hom 'n baie spesiale bevrediging. Grant se optrede teenoor ons in die hele saak is inderdaad die hoogste lof waardig en dui op 'n groot en groot breë en vrygewige verstand. Vir altyd is dit 'n goeie ding vir die hele Verenigde State, dat dit van alle federale generaals op Grant geval het om die oorgawe van Lee te ontvang.
Die terme van oorgawe is deur genl Grant self opgestel in 'n kort nota wat vinnig geskryf is, en al die besonderhede soos later uitgevoer, lyk vir my 'n merkwaardige model van praktiese eenvoud.
Mnr. McLean was besig om op te laai op 'n manier wat aandui dat die opgewondenheid sy senuweestelsel tot in die middel skud, maar sy werklike beproewings het eers begin met die vertrek van die hoofrolspelers in die oorgawe. Toe val relikwiejagters op die herehuis neer en begin beding vir die talle meubelstukke. Sheridan het twintig dollar goud aan die eienaar betaal vir die tafel waarop generaal Grant die voorwaardes van oorgawe geskryf het, om dit aan mev. Custer voor te lê, en dit aan haar oorweldigende man oorhandig, wat in die kamp gestap het en dit op sy skouer. Ord het veertig dollar betaal vir die tafel waarop Lee gesit het, en het dit daarna aan mev. Grant, wat dit beskeie geweier het, voorgehou en daarop aangedring dat mev. Ord die eienaar sou word. Generaal Sharpe het tien dollar betaal vir die paar koper kandelaars Kolonel Sheridan, die broer van die generaal, het die klip-inktafel vasgemaak en generaal Capehart die stoel waarin Grant gesit het, wat hy nie lank voor sy dood aan kaptein Wilmon W. Blackmar van Boston gegee het . Kaptein O'Farrell van Hartford het die eienaar geword van die stoel waarin Lee sit. 'N Kind se pop is in die kamer gevind, wat die jonger offisiere van die een na die ander gegooi het en die' stille getuie 'genoem het. Hierdie speelding is deur kolonel Moore van Sheridan se personeel in besit geneem en word nou deur sy seun besit. Daar is onmiddellik winskopies gemaak vir byna al die artikels in die kamer, en daar word selfs gesê dat 'n paar aandenkings uitgevoer is waarvoor daar nog nooit 'n munt van die republiek geruil is nie. Van die drie indrukke van die oorgawe by die veelvuldige skrywer van General Grant, word vermoed dat die eerste en derde per ongeluk vernietig is. Die vlag van die hoofkwartier wat deur die hele Virginia -veldtog gebruik is, het General Grant aan my voorgehou. Met sy instemming het ek 'n deel daarvan aan kolonel Babcock gegee.
Van Veldtog met Grant, oorspronklik uitgegee deur The Century Company.
Lee se oorgawe by Appomattox Court House het nie die burgeroorlog beëindig nie. Die leër van Joseph E. Johnston in Noord-Carolina het tot 26 April aangehou, en ander CS-militêre departemente in die Weste het tot 2 Junie weerstand gebied toe die laaste van hulle, die Trans-Mississippi, formeel ingeval het. Die konflik is wettiglik beëindig totdat 'n presidensiële proklamasie van 20 Augustus 1866 verklaar het dat "vrede, orde, rustigheid en burgerlike gesag nou in en in die hele Verenigde State bestaan".
PLAASLIKE BURGERS HOU VOOR DIE KLAWER KORT NA DIE OORLOG. (NPS)
'N LITOGRAFIE uit 1865 van die gedenkwaardige gebeurtenis. (LC)
Die beeld van Appomattox Court House as 'n punt van einde en begin het gegroei met die jare wat verbygegaan het. Dit het die aanvaarde praktyk geword om die oorlog te dateer vanaf die vuur op Fort Sumter tot die oorgawe in Appomattox.
Tog het die beeld van Appomattox Court House as eindpunt en begin gegroei met die jare wat verbygegaan het. Dit het die aanvaarde praktyk geword om die oorlog te dateer vanaf die vuur op Fort Sumter tot die oorgawe in Appomattox. Na Appomattox het 'n paar belangrike militêre aksies plaasgevind. Skrywer Fletcher Pratt, in sy gewilde kort geskiedenis van die konflik, beëindig sy vertelling op 9 April. Dieselfde kan gesê word vir ander geskiedenis deur Catton, Donald en ander. 'N Komitee wat in 1892 aangestel is om 'n nasionale vakansie vir die burgeroorlog aan te wys, sluit 'n kort lys van drie geleenthede in: Lincoln se verjaardag, die dag waarop die Emancipation Proclamation uitgereik word en die datum waarop Lee by Appomattox oorgegee het.
'N AFKOPIE VAN "ALGEMENE BESTELNOMMER 9." (NPS)
Op bevel van generaal Meade is die vyfde korps, onder leiding van generaal Griffin, aangewys om die formele oorgawe te ontvang. Generaal Griffin, nadat hy sy voormalige afdeling gekies het, nou onder bevel van generaal J. L. Chamberlain, om die wapens en kleure van die Konfederate te ontvang.
Om 09:00, 12 April, is die honderd-en-vyftig-vyfde onthef van sy posisie op die skermutselinglyn, wat dit sedert die oggend van die 9de deurlopend beset het, en saam met die Derde Brigade aan die regterkant van die pad na die dorp, muskiete gelaai en bajonette reggemaak, generaal Chamberlain en personeel aan die regterkant van die lyn, langs die gehuggie. Om 9:30, 'n halfuur later, het die silwer tintjies van die goggas die troepe onder die aandag gebring en spoedig het die eerste Konfederale brigade sy opwagting gemaak deur die dorp en langs die pad voor die Derde Brigade te marsjeer. Toe die hoof van die Konfederale kolom links van die Derde Brigade kom, en reg oorkant die honderd vyf-en-vyftig, gee hul bevelvoerder die bevel: Halt! Naby! Voorkant! Stapel arms! Ontsluitende kassette! Hang on Stacks! Terwyl dit gedoen is, word die opdrag gegee: Right Face! Vorentoe! Teenmars per lêer reg, Maart! en weg is hulle ongewapen en kleurloos, terug na hulle kamp.
Sodra hierdie brigade, wat verneem is die Evans -brigade van Gordon's Corps, vertrek het, het die troepe van die Derde Brigade, op bevel van generaal Chamberlain, wapens gestapel en die Konfederale stapels afgeneem en die muskiete op die agter in die grond, snuffels na buite. Een Konfederale brigade het die hele dag 'n ander een opgevolg en tot byna 17:00 aangehou. en soos SW Hill, 'n lid van die honderd-en-vyf-en-vyftig, wat by hierdie laaste seremonies teenwoordig was, dit uitdruk: 'Dit was nie nodig om te stop vir middagete nie, aangesien daar nie 'n kraker of 'n boontjie in die Derde Brigade was nie , General Grant se bevele van 30 000 rantsoene aan die Konfederate nadat die voorraad van sy eie manne uitgeput was. "
Dit was duidelik dat die Konfederate baie moedeloos was, alhoewel daar 'n uitdrukking van verligting op hul gesigte verskyn het toe hulle wegstap, en hulle depressie is moontlik meer veroorsaak deur honger en uitputting as deur die angs van nederlaag. Die meeste van hulle het soldaat opgetree, maar soms het 'n mens 'n slegte humeur gehad deur sy patrone boks aan die voet van die stapels te gooi in plaas daarvan om dit daaraan te hang.
DIE LAASTE SALUT. (SKILDERY DEUR DON TROIANI. FOTO HOF VAN GESKIEDENISKUNSTE AFDRUKKE, SUIDBURY, CT.)
Die kleurwagte, nadat hulle hul arms gestapel het, het die kleurdraers hul vlag teen hul stapels neergesit, sommige van hulle met trane in hul oë en afskeid geneem met 'n soen van die versplinterde lappe wat hulle deur soveel gevare gedra het. Die toneel gedurende die dag was pateties in die uiterste, en trane het opgestaan ​​in die oë van baie ervare veterane in die Unie -lyne.
Toe die laaste Konfederale brigade verdwyn het, was daar 'n hoop muskiete skouerhoog, wat die weermagwaens gou weggetrek het. Die weermag van Noord -Virginia, die trots van die Konfederasie, die onoorwinlike, waarop hul hoop en geloof gevestig was, het vir ewig verdwyn, vandaar slegs in herinnering.
Die totale aantal konfederate wat parole by Appomattox ontvang het, het ongeveer 28 000 bereik, hoewel minder as die helfte van die getal wapens moes oorgee. Tussen die opening van die veldtog op 29 Maart en 9 April is meer as 19 000 gevangenes en 689 stukke artillerie gevange geneem.
Agt-en-twintigduisend haatlose, skoenlose, hongersnoodse mans is op die been gebring deur die ineenstorting van die Konfederasie, honderde kilometers van hul armoede geteisterde huise. Terwyl die lae-swewende rook van die slagvelde opgehef het, het die kole en die as van die oorlog die hele tussenstreek verwoes gelaat, en die vooruitsig van hierdie moedelose en geldlose manne was inderdaad moedeloos. Met die ware Amerikaanse gees van die mensdom het diegene van die Unie -soldate wat vryelik geld gehad het en dit vrygewig met hul voormalige vyande gedeel het, en baie Konfederate gehelp om hul huise in die suidweste te bereik deur middel van noordelike spoorweë.
Van Onder die Maltese kruis, oorspronklik gepubliseer deur die 155ste Pennsylvania Regimental Association.
Die betekenisvolle betekenis van hierdie geleentheid het my diep beïndruk. Ek het besluit om dit te merk met 'n teken van erkenning, wat niks anders as 'n wapengroet kan wees nie.
Die verpersoonliking van manlikheid het voor ons gestaan: manne wat nie swoeg en swaarkry nie, of die dood of ramp of hopeloosheid kon buig van hul vasbeslotenheid om nou voor ons te staan, maer, verslete en honger, maar regop en met oë wat gelyk in ons s'n kyk, wandelende herinneringe wat ons saamgebind het as geen ander band nie, was dit nie so 'n man om terug te verwelkom in 'n Unie wat so getoets en verseker is nie?
Daar is onderrig gegee: en as die hoof van elke afdelingskolom teenoor ons groep kom, klink ons ​​goggel die sein en onmiddellik groet ons hele lyn van regs na links, regiment vir regiment agtereenvolgens, die soldate van die ordewapens na die ou dra — die opmars saluut. Gordon aan die hoof van die kolom, met 'n swaar gees en 'n neerslagtige gesig, vang die geluid van arms wat skuif, kyk op en neem die betekenis, wiel uitstekend, en maak met homself en sy perd 'n opgehefde figuur, met diepgaande groet terwyl hy sak die punt van sy swaard tot by die boot toe, dan na sy eie bevel, gee woord vir sy opeenvolgende brigades om ons verby te steek met dieselfde posisie van die manuel en eer wat eer beantwoord. Van ons kant nie meer 'n trompetgeluid nie, of 'n tromrol nie 'n gejuig nie, nóg 'n woord of 'n gefluister van ydele eer, of 'n beweging van 'n mens wat weer by die orde staan, maar 'n ontsaglike stilte eerder en asemrowend asof dit was die dood van die dooies!
Terwyl elke opeenvolgende afdeling ons eie masker stop, stop dit; die manne kyk na ons toe oorkant die pad, twaalf meter verder, trek hulle lyn versigtig aan, terwyl elke kaptein moeite doen vir die goeie voorkoms van sy geselskap, verslete en half uitgehonger soos hulle was. Die veld en personeel neem hul posisies in tussen die periodes van regimente -generaals agter hul bevele. Hulle maak bajonette reg, stapel arms dan, aarselend, verwyder kassette en lê dit neer. Laastens, met huiwering van uitdrukking, vou hulle hul vlae saggies verslete, geskeurde, bloedbevlekte, hartskleurige kleure neer, terwyl hulle woedend uit die geledere jaag, oor hulle kniel, daaraan vasklou en hulle teen hulle druk lippe met brandende trane. En slegs die Vlag van die Unie begroet die lug!
Uit die herinnering van Joshua L. Chamberlain Die verbygaan van die leërs, GP Putnam's Sons, 1915
Appomattox Court House het nie die wapens gestuit nie, en dit het ook nie een van die diepgaande sosiale en emosionele kwessies wat die oorlog aan die brand gesteek het, opgelos nie. Maar in die wanhopige dapperheid van die veldtog wat daartoe gelei het en in die stille waardigheid van Lee in teenstelling met die grimmigheid van Grant, het dit op een of ander manier 'n sagte mantel gelig oor die jare van verskriklike bloedvergieting. Dit was die simbool wat die land wou hê om dit te verseker dat dit weer heel was. Soos die skrywer en diplomaat James Russell Lowell gesê het toe hy meegedeel het dat Lee by die Appomattox Court House oorgegee het, 'het ek 'n vreemde en teer vreugde gevoel.Ek wou lag en ek wou huil, en het geëindig deur stil te bly en vroom dankbaar te wees. Daar is iets wonderliks ​​aan 'n land om lief te hê. "
Die reeks gebeurtenisse wat die einde van die oorlog aandui, het alles begin met Lee se Appomattox -veldtog.
Generaal Lee se laaste veldtog het op 25 Maart 1865 begin met 'n konfederale aanval op Fort Stedman, naby Petersburg. Generaal Grant se magte het 'n week later op 1 April by Five Forks 'n teenaanval gekry, wat Lee genoop het om die volgende dag Richmond en Petersburg te laat vaar. Die toevlug van die Konfederale Weermag het suidwes beweeg langs die Richmond en Danville Railroad. Lee soek desperaat na 'n trein vol voorraad vir sy troepe, maar kry niks nie.
Grant, wat besef het dat Lee se weermag nie meer opsies het nie, het op 7 April 'n brief aan Lee gestuur waarin hy die Konfederale generaal se oorgawe versoek.
'Die uitslag van verlede week moet u oortuig van die hopeloosheid van verdere weerstand van die weermag van Noord -Virginia in hierdie stryd,' het Grant geskryf. 'Ek voel dat dit so is, en ek beskou dit as my plig om enige verdere bloedvloeiing van myself te verwyder deur die oorgawe van die deel van die CS -leër, bekend as die Army of Northern Virginia, van u af te vra.
Lee het geantwoord en gesê dat hy nie saamstem met Grant se mening oor die hopeloosheid van verdere weerstand van sy leër nie. Hy het egter gevra watter voorwaardes Grant bied. Hierdie korrespondensie sou die volgende dag voortduur.
Intussen het genl. Philip Sheridan, die kavallerie van die vakbond, saam met twee vinnig bewegende infanteriekorps, hard gemarsjeer vanuit Farmville, in die middel van Virginia, op 'n meer suidelike roete as die Konfederale magte. Unie -kavallerie het Appomattox -stasie voor Lee bereik en sy pad op 8 April versper.
Die volgende oggend het Lee voor die kavallerie en infanterie van Union te staan ​​gekom in die voorkant van die Appomattox Court House en twee Union Corps agter hom drie myl noordoos by die New Hope Church. Met dagbreek val die konfederale genl John B. Gordon se korps die federale kavallerie aan, maar Gordon besef vinnig dat hy nie vorentoe kan stoot sonder aansienlike hulp van ander konfederale magte nie.
Nadat Lee van hierdie nuus verneem en besef het dat sy terugtog tot stilstand gekom het, het Grant 'n vergadering gevra om die oorgawe van sy leër te bespreek. Hy het later 'n opskorting van vyandelikhede gevra in afwagting van die uitslag van die oorgawe -gesprekke.
Grant het Lee se versoek vier myl wes van Walker's Church ontvang, ongeveer ses myl van Appomattox Court House af. Een van Grant se assistente, luitenant -kolonel Orville Babcock, en sy ordelike, kapt William McKee Dunn, het Grant se antwoord aan Lee gebring. Die ontmoetingsplek is aan Lee se diskresie oorgelaat. Lee en twee van sy assistente het saam met Babcock en Dunn na Appomattox Court House gery. Kort voor lank stuur Lee die hulpverleners vooruit om 'n geskikte plek vir die oorgawe te vind.
Lee's Men kan perde hou: rantsoene gaan na konfederale soldate
Kort nadat hulle die dorp binnegekom het, het die twee Konfederate 'n huiseienaar, Wilmer McLean, teëgekom wat 'n ongemeubileerde en ietwat vervalle huis aan hulle gewys het. Nadat hy meegedeel is dat dit nie so 'n belangrike geleentheid sou doen nie, het hy sy eie huis aangebied vir die oorgawe. Nadat hulle die huis gesien het, het hulle dit aanvaar en 'n boodskap na Lee gestuur.
Lee het omstreeks 13:00 die McLean -huis bereik. Saam met sy assistent-die-kamp luitenant-kolonel Charles Marshall en Babcock, wag hy op Grant se aankoms in die McLean-salon, die eerste kamer in die middelste gang aan die linkerkant. Grant het omstreeks 01:30 aangekom. Sy persoonlike personeel en generaals Phil Sheridan en Edward Ord was by hom. Grant en Lee het die ou leër bespreek en ontmoet tydens die Mexikaanse oorlog.
Een kwessie wat Lee aan die orde gestel het voordat die bepalings gefinaliseer en onderteken is, was die kwessie van perde. Hy het daarop gewys dat die Konfederale kavalleriste en artilleriste in sy leër, anders as die Federale, hul eie perde besit. Grant het gesê dat hy dit nie by die ooreenkoms sou voeg nie, maar dat sy beamptes die paroles moes opdrag gee dat die mans hul diere huis toe moes neem. Lee het ook die onderwerp van rantsoene ter sprake gebring, aangesien sy mans etlike dae sonder rantsoene was. Grant het ingestem om 25 000 rantsoene aan die honger Konfederale soldate te verskaf. Die meeste van die rantsoene is verskaf uit konfederale voorrade wat Sheridan gevang het toe hy die vorige dag op rebellevoertreine by die Appomattox -stasie beslag gelê het.
Grant en Lee het mekaar te paard ontmoet omstreeks 10 die oggend van 10 April aan die oostelike rand van die stad. Daar is teenstrydige gegewens oor wat hulle bespreek het, maar daar word geglo dat drie dinge uit hierdie vergadering gekom het: elke Konfederale soldaat kry 'n gedrukte pas, onderteken deur sy offisiere, om te bewys dat hy 'n gevangene gevangene is, alle kavaleriste en artilleriste sou toegelaat om hul perde te behou en Konfederate wat deur die federale besette gebied moes gaan om huis toe te kom, het gratis vervoer op die Amerikaanse regering se spoorweë en vaartuie toegelaat.
Drukperse is opgerig om die paroles te druk, en die formele wapenoorgawe het op 12 April plaasgevind. Vir diegene wat tot die einde by Lee gebly het, was die oorlog verby. Dit was tyd dat hulle huis toe gaan. Lee het Appomattox verlaat en na Richmond gery om by sy vrou aan te sluit.
Lee se vrou beweer dat die generaal nie die konfederasie oorgegee het nie
In 'n verklaring oor haar man het Mary Custis Lee opgemerk dat "generaal Lee nie die konfederasie is nie."
Haar beoordeling was presies, want die Konfederasie het nog geleef. Genl. Joseph E. Johnston se weermag - die volgende grootste nadat Lee nog in die oorlog was - was in Noord -Carolina werksaam. Luitenant -generaal Richard Taylor het magte beheer in Alabama, Mississippi, en 'n deel van Louisiana. Luitenant -generaal Edmund Kirby Smith se mans was wes van die Mississippi, en brig. Genl Stand Watie was in bevel van 'n Indiese eenheid in die Verre Weste. Nathan Bedford Forrest het mans in Tennessee, Alabama en Mississippi gehad.
Die dag na Lee se oorgawe probeer die federale oorlogsdepartement nog steeds uitvind wie in die ooreenkoms ingesluit is, maar die voorwaardes daarvan was nog nie in Washington ontvang nie. Was dit almal lede van die Army of Northern Virginia of net diegene wat saam met Lee was tydens die oorgawe?
Genl.maj. Godfrey Weitzel, die Unie -bevelvoerder in beheer van Richmond, het Grant ge -telegrafeer dat "die mense hier angstig is dat [John] Mosby by Lee se oorgawe ingesluit moet word. Hulle sê dat hy tot die leër behoort." Die eenheid waarna hulle verwys was Mosby's Rangers, ook bekend as die 43ste Bataljon van Virginia Cavalry, wat die Unie -magte in Virginia geteister het vir die laaste paar jaar van die oorlog.
Boonop het die oorlogssekretaris Edwin Stanton by Grant verdere verduideliking aangevra oor magte in Loudoun County, Virginia, wat aan die Army of Northern Virginia behoort en of hulle onder Lee se oorgawe val. Grant het die saak in die nag van 10 April in 'n telegram aan Stanton verduidelik:
Dit stem ooreen met 'n telegram wat die middag van die stafhoof, generaal Henry W. Halleck, aan generaal-majoor Winfield Scott Hancock gestuur is, waarin die stafhoof die generaal meegedeel het dat die oorlogsekretaris wou hê dat hy die korrespondensie tussen Grant moes druk en versprei. en Lee oor die oorgawe van die Army of Northern Virginia. Halleck het daarna verdere leiding gegee dat "Alle afdelings en agterstanders van die leër, na voldoening aan die voorwaardes waaroor ooreengekom is, sal vrygelaat word en toegelaat word om na hul huise terug te keer."
Die 'grys spook' gee op sonder om oor te gee
Kol. John Mosby, die Grys Spook. (National Archives Identifier 530499)
Aangesien nog nie almal in 'n oorgawe -bui was nie, het Halleck verder meegedeel dat diegene wat nie oorgegee het nie, as krygsgevangenes behandel sou word. Hy het die telegram met een uitsondering beëindig, "die guerrilla -hoof Mosby sal nie vrygelaat word nie."
Mosby se antwoord is op 16 April by Hancock afgelewer. Mosby was nie gereed om sy bevel oor te gee nie, maar sou vergader om die terme van 'n wapenstilstand te bespreek. Nadat hy die brief gelees het, het Hancock ingestem om op 18 April die middag te vergader, en 'n skietstilstand sou onmiddellik begin. Daardie aand het die oorlogsdepartement laat weet dat Grant Hancock gemagtig het om die oorgawe van Mosby se bevel te aanvaar.
In die dae net na die moord op president Abraham Lincoln op 14 April, was daar groter kommer oor persoonlike veiligheid vir topoffisiere. Hancock het brig. Genl. George Chapman, 'n vakbondoffisier van die Unie, was op 18 April in sy plek om met Mosby te vergader. Mosby was nog nie gereed om oor te gee nie en het 'n verlenging van die skietstilstand van 48 uur versoek. Chapman het ingestem en Mosby in kennis gestel dat die skietstilstand sou duur tot die middag op 20 April. Hancock het Mosby se versoeke vir nog tien dae van die hand gewys totdat Mosby die lot van Johnston se weermag kon verneem.
Die "Grey Ghost" het gekies om sy eenheid te ontbind eerder as om massaal oor te gee. In sy aankondiging wat op 21 April aan sy mans voorgelees is, het Mosby vir hulle gesê: "Ek ontbind jou organisasie in plaas daarvan om dit aan ons vyande oor te gee. Ek is nie meer jou bevelvoerder nie." Elke man moet sy eie lot bepaal.
Die meeste van Mosby se offisiere, en 'n paar honderd van sy manne, het Winchester ingery om hulself oor te gee en paroles te onderteken. Federale het hulle toegelaat om hul perde aan te hou. Hancock beraam dat ongeveer 380 veldwagters vrygelaat is. Ander het die voorbeeld gevolg en hulself by ander dorpe in Virginia ingegee. Nog meer het by hul kollegas aangesluit en paroles in Washington en by militêre poste onderteken gedurende die volgende paar maande.
Hancock het 'n beloning van $ 2,000 aangebied vir die gevangenskap van Mosby op dieselfde dag as wat die meerderheid van sy manne sonder hul bevelvoerder opvallend oorgegee het en dit vroeg in Mei tot $ 5,000 verhoog het.
Mosby en sy jonger broer, William, het weggekruip, naby hul vader se huis buite Lynchburg, Virginia, kort nadat hulle verneem het van Johnston se oorgawe aan Sherman in Noord -Carolina. In die middel van Junie het William die versekering van 'n plaaslike provokaalmaarskalk in Lynchburg ontvang dat sy broer vrygelaat sou word as hy homself oorgegee het. John Mosby het homself die volgende dag voorgehou om te hoor dat die aanbod deur die Unie-owerhede in Richmond teengehou is. 'N Paar dae het verloop voordat Grant self intree, en op 16 Junie is Mosby meegedeel dat sy parool aanvaar sal word. Die volgende dag het Mosby homself oorgegee en die parool in Lynchburg onderteken. Mosby keer kort ná die oorlog terug na die regsbedryf.
Mosby het, net soos Lee voor sy oorgawe, daarop gereken dat Johnston van Sherman in Noord -Carolina sou wegtrek en by ander konfederate magte sou aansluit.
Maar Johnston is agtervolg deur die magte onder bevel van generaal William T. Sherman van die Unie. Na Sherman se suksesvolle "March to the Sea", waarin sy leër in die herfs en winter van 1864 van Atlanta na Savannah, Georgia, opgeruk het, het hy Johnston se Konfederale weermag geleidelik verder deur die Carolinas noordwaarts gestoot.
Sherman jaag Johnston na, maar speel sy hand oor
Sherman marsjeer deur Suid -Carolina en verower die hoofstad, Columbia, in Februarie. Vakbondmagte het Fayetteville, Noord -Carolina, op 11 Maart bereik en 'n stoot na Goldsboro begin. Sherman se magte het op 16 Maart in Averasboro met Johnston se weermag gebots en weer by Bentonville in 'n meervoudige geveg wat op 21 Maart geëindig het.
Johnston se Konfederale weermag is verminder na ongeveer 30,000 na die slag van Bentonville. Dit was ongeveer die helfte groter as die bevel van Sherman's Union. Toe genl.maj. John M. Schofield se Unie -mag etlike dae later by Sherman by Goldsboro aansluit, bereik die gesamentlike Unie -mag ongeveer 80 000 man. Sherman was nou op 'n spoorlyn wat hom direk met Petersburg, Virginia, verbind het.
Sherman is na City Point, Virginia, waar hy op 27 en 28 Maart met Grant en Lincoln vergader het om die einde van die oorlog te bespreek. Nadat die vergaderings geëindig het, keer Sherman terug na sy weermag om sy strewe na Johnston te hervat. Toe die twee teëstanders verder noordwaarts beweeg, het Johnston verneem van die ontruiming van Petersburg en Richmond en van Lee se oorgawe in Appomattox. Die plan vir Lee en Johnston om kragte saam te snoer, het in duie gestort. Aangesien Grant nou vry is van die stryd teen Lee in Virginia, kan die twee uniemagte - Grant en Sherman - hul gesamentlike aandag op Johnston vestig en sy eensame Konfederale weermag verpletter.
Sherman se weermag het op 10 April na Raleigh begin marsjeer, terwyl Johnston se weermag teruggetrek het. Die woord het Sherman van Lee se oorgawe op 11 April bereik, en hy het die volgende dag sy troepe ingelig. Goewerneur van Noord -Carolina, Zebulon Vance, het op 10 April verteenwoordigers gestuur om vredesgesprekke met Sherman te begin. Hierdie gesprekke het 'n paar dae later opgehou nadat die uniemagte op 13 April Raleigh binnegekom het. Die volgende dag het Johnston 'n brief gestuur waarin hy voorstel dat die bedrywighede opgeskort word sodat burgerlike owerhede reëlings kan tref om die oorlog te beëindig.
Sherman het Grant en Stanton in kennis gestel dat "ek dieselfde terme sal aanvaar as wat genl Grant aan genl Lee gegee het, en wees versigtig om geen punte van burgerlike beleid te bemoeilik nie."
Johnston, wat advies ontvang het van beide goewerneur Vance en die Konfederale president Davis oor vredesgesprekke, het Sherman gebel om die terme van sy oorgawe te bespreek. 'N Paar dae het verloop voordat Sherman en Johnston uiteindelik op 17 April naby Durham -stasie ontmoet het. Sherman het Johnston dieselfde voorwaardes aangebied as dié wat Lee by Appomattox gegee het.
Johnston het voorgestel dat hulle dit 'n stap verder neem en 'die bepalings reël vir 'n permanente vrede'. Sherman het 'n geleentheid gesien om nie net die oorlog vir die weermag van sy teenstander te beëindig nie, maar ook om die oorlog heeltemal te beëindig.
Die gesprekke het die volgende dag voortgegaan met die Konfederale Oorlogsekretaris John C. Breckinridge wat Johnston vergesel het.
Sherman, Johnston in ooreenstemming, maar Washington sê 'nee'
Sherman het ingestem tot sewe hoofbepalings. Die ooreenkoms het egter verder gegaan as militêre terme en die oorgawe van Johnston se leër. Die ooreenkoms was van toepassing op enige (lees alles) Konfederale leërs wat nog bestaan. Die troepe sou ontbind en terugkeer na hul staatshoofde, waar hulle hul wapens en openbare eiendom by die staatsarsenale sou deponeer. Die federale uitvoerende gesag sal staatsregerings, insluitend hul amptenare en wetgewers, erken. Waar mededingende regerings bestaan, sou die Amerikaanse hooggeregshof besluit watter een erken sal word.
Federale howe sou in die suidelike state heringestel word, en die mense sou hul politieke regte en franchises gewaarborg het, insluitend hul regte op persoon en eiendom. Die oorlog sou ophou en 'n algemene amnestie sou verskaf word.
Sherman was oortuig dat sy ondertekende ooreenkoms met Johnston die oorlog sou beëindig. In sy dekbrief wat ongemaklik aan Grant of Halleck gerig is, het Sherman aangevoer dat die ooreenkoms, as dit deur die president van die Verenigde State goedgekeur word, vrede van die Potomac tot by die Rio Grande sal veroorsaak.
In 'n opvolgbrief aan Halleck dieselfde dag, het Sherman aangeraai: "Gee asseblief alle bevele wat nodig is volgens die standpunte wat die uitvoerende gesag kan hê, en beïnvloed hom, indien moontlik, om die bepalings glad nie te verander nie, want ek het alles in ag geneem . "
Sherman het sy hand te veel gespeel. Hy het nie besef dat nóg die president of 'n hooggeplaaste lid van die federale regering ooit sal instem met die bepalings wat in sy ooreenkoms met Johnston uiteengesit word nie. Die plan wat hy saam met Johnston uitgewerk het, is vinnig deur die federale owerhede verwerp.
Sherman, wat gedink het dat hy die oorlog beëindig het, was verbaas oor die reaksie wat hy van Washington ontvang het. Die bevelvoerder van die Unie moes Johnston in kennis stel dat, tensy nuwe militêre voorwaardes bereik word, hul wapenstilstand op 26 April sou eindig. Die dag ontmoet die opponerende leërbevelvoerders weer 'n keer in Durham Station en werk 'n ooreenkoms uit wat beperk is tot militêre aangeleenthede. Noudat politieke aangeleenthede nie by die voorwaardes ingesluit is nie, het Grant, wat gestuur is om seker te maak dat Sherman hierdie keer regkom, vinnig sy goedkeuring gegee en sodoende die oorgawe van die grootste Konfederale mag wat nog bestaan, aanvaar.
Meer oorgawe volg generaal Johnston se leiding
Benewens sy Army of Tennessee, het generaal Johnston ook verskeie magte onder sy bevel in Noord -Carolina, Suid -Carolina, Georgia en Florida oorgegee.
Nadat Lee en Johnston kapituleer het, was daar steeds gewapende Konfederale troepe in Alabama, Mississippi, Louisiana, Texas en die Indiese Gebied (huidige Oklahoma).
Ten tyde van Johnston se oorgawe, het luitenant -generaal Richard Taylor, seun van die voormalige Amerikaanse president, Zachary Taylor, bevel gegee oor 10 000 man in die konfederale departement van Alabama, Mississippi en Oos -Louisiana.
Die stad Mobile, Alabama, het middel April oorgegee aan die magte van die Unie ná die oorwinnings van die Unie by twee forte wat die stad beskerm het. Dit, tesame met die nuus van Johnston se oorgawe -onderhandelinge met Sherman, het Taylor daartoe gelei om 'n ontmoeting met sy eweknie van die Unie, genl.maj Edward R.S. Canby. Die twee generaals het op 2 Mei 'n paar kilometer noord van Mobile ontmoet. Nadat hulle ingestem het tot 'n wapenstilstand van 48 uur, het die generaals 'n al fresco middagete met kos, drank en lewendige musiek. Canby het Taylor dieselfde voorwaardes aangebied tussen Lee en Grant. Taylor aanvaar die voorwaardes en gee sy bevel op 4 Mei in Citronelle, Alabama, oor.
Nadat Taylor oorgegee het, het ander eenhede vinnig gevolg.
Die vlugtende Konfederale President, Jefferson Davis, is uiteindelik op 10 Mei naby Irwinville, Georgia, deur die kavallerie van die Unie gevange geneem. Sy gevangenskap is spoedig gevolg deur die oorgawe van kleiner Konfederale magte in Florida, Georgia en die noorde van Arkansas.
Nathan Bedford Forrest, wat onder die geografiese bevel van Richard Taylor geval het, het sy kavaleriekorps enkele dae na sy bevelvoerder oorgegee.
In sy afskeidsrede aan sy manne in Gainesville, Alabama, op 9 Mei, het Forrest gesê: 'Ek dink nie dat dit op hierdie stadium reg of nodig is om te verwys na oorsake wat ons tot hierdie uiterste verminder het nie, en dit is ook nie 'n materiële kwessie nie Die gevolg is vir ons hoe sulke resultate teweeg gebring is. Dat ons geslaan word, is 'n vanselfsprekende feit, en enige verdere weerstand van ons kant sal met reg as die hoogtepunt van dwaasheid en onversetlikheid beskou word. "
Hy het sy toespraak afgesluit deur sy manne aan te beveel om 'die wette te gehoorsaam, u eer te behou, en die regering waaraan u oorgegee het, kan dit bekostig om grootmoedig te wees en te wees'.
'N Paar weke later het die oorlogsdepartement 'n spesiale bevel uitgevaardig waarin gevra word dat 'n groot hersiening van die leërs van die Unie in Washington gehou moet word om die onlangse oorwinnings van die Unie te vier. Op 23 Mei het generaal -majoor George Meade se Army of the Potomac in Pennsylvania Avenue opgeruk, die volgende dag gevolg deur genl.maj. William T. Sherman's Army of Georgia en Army of the Tennessee. Ondanks hierdie 19de-eeuse ekwivalent van 'n oorwinningsronde, het die oorlog steeds in Texas en die Indiese gebied voortgeduur.
Die geveg word voortgesit wes van die Mississippirivier
Van Januarie 1863 tot aan die einde van die oorlog het die Konfederale Lt.genl Edmund Kirby Smith bevel gegee oor die departement Trans-Mississippi. Die departement het Arkansas, die grootste deel van Louisiana, Texas en die Indiese gebied, ingesluit. Na die oorwinnings van die Unie in Vicksburg en Port Hudson, is Smith se bevel afgesny van die res van die Konfederasie. Uniebeheer oor die Mississippi sou sy leër wes van die rivier hou vir die res van die oorlog.
In die lente van 1864 verslaan die Konfederale magte in sy departement die generaal Nathaniel Banks in die Slag van Mansfield in die River Red -veldtog. Smith het later genl.genl. Sterling Price op 'n groot kavallerietog na Missouri gestuur, wat 'n groot mislukking was nadat Price se manne na Arkansas teruggewerp is.
Twee dae nadat president Johnson die oorlog "feitlik aan die einde" verklaar het, val die kolonel van die Unie, Theodore Barrett, 'n kleiner konfederale mag, die helfte van sy grootte, onder bevel van kolonel John S. Ford op Palmito Ranch in Texas, 12 Mei 1865. Die die selfversekerde Barrett is deeglik verslaan in die laaste verlowing van die Amerikaanse burgeroorlog.
Minder as twee weke later het Smith, wat voor die onvermydelike beswyk het, sy bevel op 26 Mei oorgegee. Nadat hy verneem het van president Johnson se aankondiging van 29 Mei oor amnestie en kwytskelding, keer Smith in November na Virginia terug om die amnestie -eed af te lê.
Aan die begin van die burgeroorlog het lede van die Cherokee -nasie probeer om neutraal te bly. Binne maande het die Cherokee egter verdeel tussen diegene wat die Unie ondersteun het en diegene wat die Konfederasie ondersteun het. Die bekendste ondersteuner van die Konfederasie was Stand Watie, wat aan die einde van 1861 bevorder is tot kolonel van die First Cherokee Mounted Rifles. Watie is uiteindelik bevorder tot brigadier -generaal in die lente van 1864 en later bevelvoerder oor die Eerste Indiese Brigade.
Watie het steeds 'n vegmag behou, byna 'n maand nadat Smith die Trans-Mississippi-departement oorgegee het. In die besef dat hy besig was om 'n verlore stryd te voer, het Watie op 23 Junie sy eenheid van die Konfederale Cherokee, Creek, Seminole en Osage Indiane by Doaksville, naby Fort Towson, in die Indiese gebied oorgegee. Stand Watie was die laaste Konfederale generaal wat sy bevel oorgegee het.
Die finale oorgawe: Liverpool, Engeland
Terwyl die Konfederale landmagte gedurende die laat lente en somer van 1865 oorgegee het, het die Konfederale aanvaller CSS Shenandoah het voortgegaan om die aflewering van die Unie te ontwrig. Die skip, oorspronklik die Seekoning, betrokke by die Bombay -handel, is in die herfs van 1864 in Engeland gekoop deur 'n konfederale agent. Voorsorgmaatreëls is getref om eienaarskap te verdoesel, en die skip vaar na Madeira, voor die kus van Portugal, beman deur 'n Engelse bemanning.
Daar is die Engelse vervang deur 'n Konfederale bemanning onder leiding van James I. Wadell. Die vaartuig is gou omskep in 'n oorlogsskip met die toevoeging van wapens en vlootvoorrade, en haar naam is verander na CSS Shenandoah. Na die uitrusting vaar die pas gedoopte aanvaller suidwaarts om die Kaap die Goeie Hoop, die Indiese Oseaan en die Suidelike Stille Oseaan in. Die vaartuig was in Mikronesië ten tye van Lee se oorgawe by Appomattox.
Die Shenandoah het noordwaarts deur die Stille Oseaan, in die See van Okhotsk, voortgegaan en middel Junie in die Beringsee gevestig. Wadell is beveel om die walvisjagvlote van New England en die Shenandoah nou gefokus op Yankee walvisjagters. Omdat die bemanning van die skip nog nie bewus was dat die oorlog geëindig het nie, het die Shenandoah gaan werk om die vaartuie van die Unie in die Beringsee en die Noordelike Oseaan te ontwrig. Teen Augustus 1865 het die Shenandoah het 38 skepe, waaronder walvisjagters en handelskepe, gevang of vernietig.
Waddell vaar na Engeland nadat hy van 'n Britse skip geleer het dat die oorlog verby was. Die laaste Konfederale oorgawe het op 6 November 1865 plaasgevind toe die Shenandoah in Liverpool aangekom. Die enigste Konfederale vaartuig wat die aardbol omseil het, is per brief aan die Britse premier, lord John Russell, oorgegee. Sy word gou aan die Amerikaners oorgedra, wat 'n koopmanskaptein aangestel het om haar na New York te vaar. Na 'n paar dae op see, dwing 'n winterstorm die kaptein om met sterk beskadigde seile terug te hink na Liverpool. Uiteindelik is die vaartuig aan die sultan van Zanzibar verkoop en herdoop El Majidi.
President Andrew Johnson het op 20 Augustus 1866 'n proklamasie uitgereik waarin die einde van die Burgeroorlog formeel aangekondig is (bladsy 1 getoon). (Algemene rekords van die Amerikaanse regering, RG 11)
In 'n presidensiële proklamasie wat op 2 April 1866 uitgereik is, verklaar president Johnson dat die opstand wat in Georgia, Suid -Carolina, Noord -Carolina, Tennessee, Alabama, Louisiana, Arkansas, Mississippi, Florida en Virginia bestaan ​​het, op 'n einde was. Die een uitsondering was Texas.
Later die somer verklaar die president dat die opstand in Texas onderdruk word. Die president het erken dat "militêre bevele voldoende voorsiening gemaak het om die uitvoering van die handelinge van die kongres af te dwing, die burgerlike owerhede te help en gehoorsaam te wees aan die Grondwet en die wette van die Verenigde State in die staat Texas."
Op 20 Augustus 1866 het president Johnson 'n proklamasie uitgereik waarin die einde van die Amerikaanse burgeroorlog aangekondig is: 'En ek verklaar verder dat die genoemde opstand ten einde is en dat vrede, orde, rustigheid en burgerlike gesag nou in en deurgaans bestaan die hele Verenigde State van Amerika. "
Met die afkondiging het die Verenigde State amptelik 'n duur, bloedige en dodelike hoofstuk in die geskiedenis van sy land gesluit, wat 'n paar jaar - en honderde* duisende lewens - vroeër begin het.
*Reggestel van "tienduisende" op 30/11/2016
Trevor K. Plante is hoof van die Reference Services-tak by die National Archives in Washington, DC. Proloog.
Hierdie bladsy is laas op 4 Junie 2021 hersien.
Veldtogte van die Amerikaanse burgeroorlog
Die veldtogte van die Amerikaanse burgeroorlog word op verskillende maniere ingedeel. Die US Army Institute of Heraldry het 25 veldtogte geïdentifiseer wat gebruik word vir streamers, dekoratiewe toestelle wat aan eenheidsvlae gekoppel is, wat deelname aan historiese gevegte of veldtogte aandui. ('N Alternatiewe kategorisering van veldtogte is dié van die National Park Service, wat verantwoordelik is vir die instandhouding van die burgeroorlog -slagvelde en ander historiese terreine. Hierdie kategorisering is meer gedetailleerd en inklusief as die weermagheraldiekweergawe, veral vir optrede buite die Oostelike Teater en Westelike Teater, sien Kategorie: Veldtogte van die Amerikaanse burgeroorlog.)
Die burgeroorlog -veldtogstroomers is ewe verdeel met blou en grys. Eenhede wat veldtogkrediet as 'n Konfederale eenheid ontvang het (slegs van toepassing op sommige huidige Army National Guard -eenhede uit suidelike state) gebruik dieselfde lint met die kleure omgekeer. Blou verwys na federale diens en grys na die konfederasie. Saam verteenwoordig hulle die vereniging van die land na die Burgeroorlog.
Die volgende inskripsies in geel, wat in alle hoofletters getoon word, word op die streamers gemagtig:
Appomattox, die laaste veldtog in die burgeroorlog, begin - GESKIEDENIS
'N Stilte by Appomattox , Deur Bruce Catton. New York: Doubleday & amp Company, Inc. 1953. Pp. 1, 438.
Die mees ikoniese historikus van die Amerikaanse burgeroorlog was 'n Michigan Man van Petosky. In sy jeug het Bruce Catton en plaaslike seuns 'The Civil War Game' gespeel, wat volgens 'n historikus 'n uitdaging was vir die status van die seuns se gunsteling buitemuurse aktiwiteite slegs vanaf bofbal. In hierdie wedstryd het die seuns soldate gespeel en oproerige rebelle agter die gebrul van muskiet- en geweervuur ​​neergemaai. Catton het van jongs af sy passie vir die Amerikaanse burgeroorlog uitgeleef. Op die hoogtepunt van sy gewildheid gedurende die jare van die Burgeroorlog se eeufees, het Catton seker gemaak dat Amerikaners die romanse, skoonheid en tragedie van hul burgeroorlog ken. Van Catton wat David Blight onthou, het (hy) altyd geskryf oor die burgeroorlog met 'n gevoel van die epos, en van romanse en 'n beroep op die nostalgiese, sowel as sy eie merk van realisme (American Oracle: The Civil War in the Civil Rights Era [Cambridge: Belknap Press, 2011], 82). En so het hy gedoen. 'N Stilte by Appomattox is die laaste aflewering in die trilogie van Catton se burgeroorlog (Meneer Lincoln se leër en Glory Road). Dit beskryf die laaste jaar van die oorlog van Mei 1864 tot April 1865, die jaar waarin Grant die Army of the Potomac tot oorwinning oor Robert E. Lee en die Army of Northern Virginia in die Old Dominion gelei het. Die stilte, die stilte en die skok wat gepaard gegaan het met die oorgawe van Lee by die McLean -huis op Palmsondag, het inspirasie gegee vir die titel van hierdie studie, wat 'n Pulitzer -prys verdien het.
Dit is 'n omvattende veldtogstudie wat optrede insluit by al die belangrikste stoppunte: die Wildernis, Spotsylvania, Cold Harbour, Petersburg, die val van Richmond en Lee se oorgawe van sy leër. Dit maak gebruik van die woorde van die soldate en bevelvoerders self - hoofsaaklik diegene wat federale blou gedra het (inderdaad, die hele voorregte in die Unie -perspektief). Die boek begin met die skoonheid en tog baie hartseer stadium van 'n militêre bal, 'n toneel wat Catton gebruik om die einde van romanse en glorie in oorlog te illustreer. Beamptes en hul gaste het gemaak, al was dit net vir 'n nag, dat die gruwelike werklikhede van oorlog nie bestaan ​​nie. 'Die dansers het probeer om die dele waarna die romantiese tradisie gevra het op te tree, en terwyl die musiek duur, maar heeltemal nuut, soos Catton sy eerste hoofstuk gepas getiteld het, was' Glorie 'verouderd' (2). 'N Stilte by Appomattox oorgange na Brigadier -generaal Judson Kilpatrick se mislukte Richmond -aanval. Klaarblyklik, indien dit amper geïmpliseer is, in die vertelling van Catton oor die kavallerietaanval, was Lincoln se ietwat naïewe aanname so laat as 1864 dat Virginians in hul hart lojaal aan die Unie gebly het en sekerlik op die vrygewige voorwaardes blyk te spring. sy amnestie -afkondiging - afskrifte waarvan Kilpatrick van plan was om in Richmond op sy klein baljaar te versprei. Maar dit is 'n boek oor gevegte, en in hierdie tonele (sowel as in die wat die werklike botsings voorafgaan) skryf Catton met duidelikheid en kleur, en beskryf in so 'n geval 'n toneel wat herinner aan die ontmoeting van Prince Hamlet met Jor Yoricks skedel in die begraafplaas. In hierdie toneel het die troepe van die Unie hul grimmige lotgevalle voorspel aan die vooraand van die geveg by die Wildnerness: 'Dit is waarna julle almal kom', merk 'n soldaat op wat met 'n skedel speel, 'en sommige van julle begin môre' ( 62). Levendige en afskuwelike beskrywings van hewige, hand-aan-hand-gevegte by die Bloody Angle, wat veterane van die Ystergroep die mees intense geveg van die oorlog beskou het, beklemtoon die unieke literêre realisme van Catton.
Namate die oorlogsgrond teen die Konfederale magte afgeneem het. Hulle minder getalle het 'n beroep op defensiewe borswerke en loopgrawe nodig gehad. Menigte mans van Grant val in sulke aanvalle op Cold Harbor aan. Soos die militêre historikus en klassisis Victor Davis Hanson opgemerk het, was dit 'n sprekende kenmerk van die leër onder Grant by Cold Harbour wat so dapper geveg het en van die slagting gely het, dat troepe hul name vasgemaak het, op stukke papier, aan hul uniforms toe hulle die stryd aangaan. Ondergang en wanhoop het die Konfederate in Petersburg getref, terwyl Grant se meedoënlose beleg hulle leeus se tekortkominge in mannekrag, rantsoene en materiaal laat voel het. Lee, desperaat vir 'n blaaskans, wou sy magte skakel met generaal Joe Johnston se leër. Dit lyk kleinlik om enige kritiek op so 'n werk soos Cattons te rig, maar ongelukkig sien die leser nie die menslikheid of emosie van Lee se laaste ontmoeting met Grant nie. Hy sien, in plaas daarvan en miskien meer gepas, die diepe skok en ongeloof van diegene wat die Konfederale boodskapper aanskou het wat 'n vlag van wapenstilstand aan die linies van die Unie dra. Die lang oorlog sou eindig, hulle sou lewe om Paasfees te sien, en Rebels en Yankees sou weer landgenote in 'n nuwe land wees (379).
MITCHELL G. KLINGENBERG Texas Christelike Universiteit
'N Stilte by Appomattox. Deur Bruce Catton. Garden City: Doubleday & amp Company, Inc., 1953. Pp. 1, 438.
Die boek van die historikus Bruce Catton, 'N Stilte by Appomattox (1953) is 'n boeiende en boeiende verhaal. Catton herhaal die laaste jaar van die burgeroorlog van Ulysses S. Grant se kruising van die Rapidanrivier met die Army of the Potomac in die lente van 1864 tot die oorgawe van Robert E. Lee en die Army of Northern Virginia by die McLean House in Appomattox op Palmsondag in 1865. Die skrywer ondersoek die verlowings in die Wildernis, Spotsylvania, Cold Harbour, die krater, die beleg by Petersburg, die Vallei -veldtog en die vang van Richmond. Die vertelling van Catton is eensydig, aangesien hy slegs die laaste gevegte vanuit die perspektief van die Unie vertel, maar die skrywer is eerlik in sy beoordeling van die swakhede en probleme met die burokrasie van die Unie-weermag, mislukkings in kommunikasie tussen amptenare van die Unie en die leër van die Unie se verkenningsonderbrekings.
Die boek is in ses hoofstukke verdeel, maar daar is nie 'n inleidings- en slothoofstuk nie. 'N Stilte by Appomattox is die derde boek in 'n reeks, en as die laaste boek sal 'n inleiding en slothoofstuk waardevolle toevoegings wees om die leser te help. Die boek het ook nie genoeg gevegskaarte nie, wat dit moeilik maak om die bewegings en posisies van beide leërs te begryp. Elke hoofstuk ondersoek 'n belangrike stryd in die laaste jaar van die oorlog en Catton dra die leser deur elke geveg deur chronologies die Army of the Potomac suid na Richmond te volg. Die skrywer maak staat op amptelike rekords wat deur die oorlogsdepartement in 1902 gepubliseer is, benewens ongepubliseerde dagboeke van soldate van die Unie. Catton gebruik gepubliseerde memoires, biografieë en 'n verskeidenheid sekondêre bronne uit vaktydskrifte en boeke. Sy sekondêre bronne is tussen die laat 1880's en die 1940's gepubliseer.
Catton begin sy vertelling deur die demografie van die Army of the Potomac te hersien. Dit is belangrik dat hy onthul dat die soldate nie almal vrywilligers was nie, maar dat hulle óf gedwing is om aan te sluit óf betaal is om by die weermag aan te sluit. In die besonder demoraliseer die oorvloedspringers en ander misdadigers die leër van die Unie en skep probleme vir die offisiere. Die vrywilligers wat in 1861 aangestel het, het hul drie jaar diens gedoen, en 'n aansienlike deel van die veterane het die weermag verlaat om slegs vervang te word deur 'n groep diewe, moordenaars en dronkaards. Nadat hy die leser 'n voldoende begrip gegee het van die soorte mans wat in die Army of the Potomac dien, hersien Catton die karakter van Grant en Philip Sheridan. Terwyl Catton Grant se bewegings suidwaarts teruggee, gee hy 'n uiters duidelike voorstelling van elke geveg van begin tot einde. Die bewegings van troepe, probleme met voorraad en strategiese besluite deur Grant word in detail herinner wat die verbeelding van 'n leser in staat stel om die geveg te visualiseer. Catton fokus nie net op die moeilikhede van die geveg nie, maar hy ondersoek die kamplewe, weersveranderinge, probleme met die verskuiwing van 'n groot leër, afskuwelike mediese praktyke, vertragings in voorraad en die politiek wat Grant teëgekom het terwyl hy oorlog voer.
Die vertelling word omskryf deur die perspektief van die Unie, wat die boek sekere sterk- en swakpunte gee. 'N Leser kry ongetwyfeld waardevolle historiese inligting oor die Army of the Potomac, Grant, Sheridan en ander militêre amptenare. Catton beeld Grant uit as 'n peinsende, vasberade vegter wat die moordenaarinstink besit. Die skrywer toon gepas aan Grant se begeerte om die weermag van Noord -Virginia en Lee deur die boek te vernietig. 'N Diepgaande oorsig van Sheridan ontbreek egter. Catton beskryf Sheridan herhaaldelik as op sy perd, skree op sy manne en ry met die swaard omhoog in die stryd. Catton wys die daaglikse lewe van 'n vakbond in die laaste maande van die oorlog, maar hierdie eensydige perspektief laat 'n leser meer vrae as antwoorde. Die vertelling eindig met die aangrypende einde van die oorlog wat die boek die titel gee.
By Appomattox toe Lee 'n ruiter na Grant stuur om aan te dui dat hy sal oorgee, sit die soldate aan albei kante in stilte met groot afwagting en verbasing. Volgens Catton het die oorlog geëindig in 'n onheilspellende stilte en met groot erns. In die laaste paragrawe van die boek beskryf die skrywer duidelik die menslike reaksie op die einde van die oorlog wat in kontras staan ​​met die woeste en meedoënlose gevegte van die oorlog. Die boek is beslis 'n waardevolle bydrae tot die beurs oor die burgeroorlog vanweë die skrywer se dwingende skryfstyl en die vermoë om sy lesers te fassineer. Die skrywer se benadering tot militêre geskiedenis moet toegejuig en wyd gelees word.
'N Stilte by Appomattox. Deur Bruce Catton. (New York: Doubleday Press, c. 1953. Herdruk deur Pocket Books, Inc., c. 1965. Bl. Viii+497).
As die derde en laaste bundel in sy geskiedenis van die Army of the Potomac, Bruce Catton 'N Stilte by Appomattox beskryf die laaste jaar van die burgeroorlog se oostelike teater. Dit was die bekendste van sy bundels en het 'n Pulitzer -prys gewen. begin April 1865. Die Army of the Potomac het uiteindelik baat by sterk leierskap, terwyl Ulysses Grant en Phil Sheridan uiteindelik hul dapper vegmanne effektief gebruik het. Tesame met George Meade sou hierdie nuwe leierskap die nodige stukrag wees om die oorlog tot 'n einde te bring.
Soos in elke vorige deel van die trilogie, gee Catton aandag aan die lewens en persepsies van die vegtende mans van die weermag. Die algemene ontnugtering van hierdie soldate onderskei in hierdie spesifieke bundel. Vakbondsoldate het meer gefokus op hul eie oorlewing eerder as op romantiese opvattings van heldhaftigheid of oorwinning namate die oorlog voortgesit het en oorsake ontstaan ​​het. Benewens die vermoeidheid wat die drie vorige jare veroorsaak het, het taktiek nie tegnologiese vooruitgang ingehaal nie, soos om karabyngeweer te herhaal, en veldslae lank en bloedig te maak.
Nadat hy tot die lente gewag het, het Grant suidwaarts begin trek. Sy voorkeur was om Lee se leër te flank en sy leër tussen Lee's en Richmond te plaas.Na 'n aanvanklike bloedige ontmoeting in die Wildernis, skuif Grant na Lee se regterkant en beweeg weer suid. Na die wildernis het Spotsylvania Court House gekom en Grant se duur aanval op die Konfederale posisie, bekend as die 'Mule -skoen' vanweë sy kenmerkende ontwerp. Daarna was die konfrontasie by Cold Harbor, nog 'n duur aanval op 'n versterkte suidelike lyn. Alhoewel die weermag steeds na Richmond beweeg het, het die toenemende ongevallelyste die noordelike moraal verminder. Uiteindelik het Lee Grant se oënskynlik onverbiddelike opmars suidwaarts tot stilstand gebring in Petersburg, 'n belangrike spoorwegaansluiting net suid van Richmond.
Die Army of the Potomac kon nie verder beweeg nie en beleër die stad. Hierdie onvermoë om te beweeg, het die Noorde nie verhinder om deur te breek nie, en Catton beskryf 'n spesifieke poging. 'N Brigade uit steenkoolmyners uit Pennsylvania het onder die Konfederale lyne gegrawe om plofbare ladings te plant en hopelik 'n gat in die verdediging te blaas. Alhoewel die plofstof werk soos beplan, het die opvolgaanval ontaard onder die gewig van swak beplanning en leiding van die korpsbevelvoerder Burnside en sy ondergeskiktes. In plaas van 'n triomf van ingenieurswese en vindingrykheid, het die slag van Crater 'n ander geword in 'n lang reeks harde gevegte met groot verliese en skynbaar min wins.
Terwyl albei hoofleërs buite Petersburg vasgekeer was, het die aandag gevestig op die kritieke Shenandoah -vallei. In die hoop om 'n mate van druk op sy weermag te verlig en tyd te wen deur die hoofstad van die Unie te dreig, het Lee Jubal Early gemagtig om 'n aanval in die rigting van Washington te begin, hoewel die sterk verdediging van die hoofstad Early van enige groot prestasie verhinder het. In reaksie op die vermeende bedreiging vir die hoofstad, sowel as die werklike nut van die Shenandoah -vallei vir die Konfederate, stuur Grant Phil Sheridan om die streek te beheer. Plaaslike stropers onder John Singleton Mosby het 'n gevaar vir die magte van die Unie gebied, maar het ook vir Sheridan verdere rede gegee om die vallei en sy inwoners hard te behandel. Die sukses van die wapen van die Unie in die Shenandoah bied 'n beduidende beperking op 'n voordelige wending, verteenwoordig deur Sherman se herowering van Atlanta en Lincoln se herverkiesing.
Toe die winter na die lente verander, en sonder veel meer om op te hoop, waag Lee op 'n gewaagde ontsnapping uit die stad. Sy enigste hoop was om saam met Joe Johnston se magte verder suid te werk en die Konfederate 'n verenigde leër te gee. Dit was 'n desperate waagstuk, en beide Lee en Grant het dit geweet. Einde Maart 1865 het Lee 'n klein aanval op die linies van die Unie as 'n lokval geloods terwyl die res van sy leër weggeglip het. Die Army of the Potomac het die aanval afgeweer en weer die Konfederate begin agtervolg. Uiteindelik, op 9 April, het die uniemagte weer Lee se leër omring. Die Suidlanders het 'n finale deurbraak probeer, en toe dit misluk, volg Lee die eerbare koers en gee sy manne oor aan Grant in Appomattox Court House.
In die dekade van die laaste jare van die oorlog, vang die verhaal van Catton die triomf en die tragedie van die laaste gevegte. Sy boeiende vertelling bring die leser se gruwel en hartseer tot 'n einde, terwyl hy duidelike persoonlike verslae gee van die mans wat daarteen geveg het, beide generaals en soldate. Hoewel dit uiteindelik suksesvol was om die konflik te beëindig, het Grant se lang optogte deur Virginia 'n groot prys gekos vir 'n land wat al moeg was vir 'n uitgerekte oorlog. Die langverwagte oorwinning van die Army of the Potomac het min opgewondenheid opgelewer, maar eerder verligting.
'N Stilte by Appomattox. Deur Bruce Catton. Garden City: Doubleday & amp Company, 1953. 438 bls.
Bruce Catton ontvang die Pulitzer -prys en die National Book Award in 1954 'N Stilte by Appomattox, die slotbundel van sy historiese en literêre behandeling van die Burgeroorlog, bly 'n uitstekende illustrasie van voorbeeldige verhaalgeskiedenis. Catton ondersoek die pogings van die Army of the Potomac, onder leiding van luitenant -generaal US Grant en majoor -generaal George Gordon Meade, teen die Konfederale Weermag van Noord -Virginia onder generaal Robert E. Lee, van die lente van 1864 tot en met die finale oorgawe van Lee se leër en die afsluiting van die oorlog, in April 1865. In die loop van hierdie baie maande het die twee leërs brutale, verwoestende konflikte geveg wat bekend geword het as die gevegte van die Wildernis, Spotsylvania Court House, Cold Harbour, Cedar Creek en Petersburg. Grant se veldtog om die Konfederate meedoënloos te betrek totdat die uiteindelike nederlaag genoeg materiaal bied vir die literêre, selfs poëtiese, pen van Catton. Bewonderlik gegrond op die persoonlike briewe, verhale en herinneringe van soldate en eenhede, regimentgeskiedenis, sekondêre bronne en die Amptelike rekords van die Unie en die Konfederale weermagte, Kombineer Catton 'n deeglike studie met 'n ongeëwenaarde florerende styl.
Die leser is onmiddellik bewus van Cattons bewerings dat Grant se leierskap en optrede rakende die Army of the Potomac gelei het tot 'n toename in moraal, dissipline, gretigheid en volharding onder die troepe. Die leër het nie meer teruggetrek en hergroepeer soos onder McClellan nie, maar het gou agtergekom dat Grant en sy offisiere 'n meer onomwonde strategiese inisiatief gelei het. Hierdie groter aggressie het die troepe spoedig omhul en het gehelp om 'n ontembare gees in te boesem wat op sy beurt die troepe in staat gestel het om uitputtende optogte en hardnekkige gevegte te verduur. Alhoewel Catton geredelik wys op die onverbeterlike optrede van baie plaasvervangers en bounty -versamelaars, sowel as die kaliber van baie van die nuwe vrywilligers van die weermag, prys die skrywer die moed en die stryd teen die reëls wat die Army of the Potomac uitgemaak het.
Geen figuur in die historiese verslag van Catton ontvang die lof nie, net soos luitenant -generaal Grant. Grant se portret, soos dit deur die skrywer vasgelê is, lyk uiterlik ver van heroïes, met deurmekaar kleredrag en onelegante houding, maar tog bars Grant se innerlike krag en militêre intelligensie na vore sonder obstruksie. Grant se vasberadenheid, selfs al is dit aansienlike terugslae tydens die veldtog (Spotsylvania Court House, Cold Harbour, die krater), lyk nooit moeg nie. Sy meedoënlose strewe na Lee en die nederlaag van die Northern Army of Virginia bied die nodige bestanddeel om 'n suksesvolle optrede deur die Army of the Potomac te bewerkstellig, sowel as 'n suksesvolle ontkoppeling van die oorlog.
Generaal Philip Sheridan, wat net effens onder die gewaardeerde posisie van Grant val in die oë van die skrywer. Sheridan se dapper optrede gedurende die hele veldtog, maar veral in die Shenandoah -vallei, toon die belangrikheid van sleuteloffisiere vir 'n oorwinning van die Unie. Catton doen dus baie moeite om ander amptenare van die Unie te benadeel, sowel as die onvermoë van die Unie om 'n akkurate vloei van bevele langs die kommando -ketting behoorlik vas te stel. Ontelbare geleenthede om die vyand 'n aansienlike slag te slaan of 'n belangrike gevestigde posisie in te neem, kom nooit tot stand nie as gevolg van onduidelike bevele, onkunde oor die vyand se posisie of diepte van verskansing, en selfs die aanval. Die skrywer beklemtoon hierdie swakheid onder die leër van die Unie skerp, en aarsel nooit om die optrede of onbekwaamheid van ondoeltreffende leiers soos generaal Benjamin Butler te vermaan nie.
Weer beklemtoon Catton die verandering in die aard van die Army of the Potomac, maar hy beklemtoon ook die belangrike veranderinge in die aard van die oorlog self. Die vlak van ongevalle en bloedbad word tydens hierdie veldtog versterk as gevolg van die implementering van 'n nuwe taktiek: gevestigde oorlogvoering. Die mededingende leërs het toenemend onwillekeurig ingegrawe en teenoorgestelde loopgrawe ingegrawe wanneer die magte stadiger teen mekaar gestaan ​​het. Hierdie nuwe ontwikkeling in die oorlog het vinnig gelei tot nuttelose aanklagte en die langdurige beleg wat Petersburg gekenmerk het, met 'n toenemende eksponensieel aantal ongevalle. Veranderinge in tegnologie het ook die aard van die oorlog verder gevorm. Die koms van die geweer sowel as die herhalende karabyn, wat so suksesvol deur die kavalleriste van Sheridan gebruik is, het nuwe benaderings en houdings genoodsaak.
Catton se sterk punte as historikus en as boeiende skrywer is aansienlik. Die wispelturige oorlog en die ontberinge waarmee die gemiddelde soldaat te kampe het, kom in die prosa van Catton voor as realisties en selde histories. Selfs die outeur se periodieke abstraksies en literêre opbloei doen selde afbreuk aan die analise of bied 'n sakkariese weergawe van gebeure. Meer belangrik, 'N Stilte by Appomattox gee die leser 'n intelligente ondersoek na die belangrike veldtog om Lee se leër te verpletter en die oorlog te beëindig. Die werke van Bruce Catton prikkel steeds historici en nie-historici vanweë hul merkwaardige styl en aanskoulikheid. 'N Stilte by Appomattox is geen uitsondering nie.
'N Stilte by Appomattox. Deur Bruce Catton. Garden City, N.Y .: Doubleday & amp Co., Inc., 1953, 438 bls.
Gebrek aan 'n duidelike tesis, 'N Stilte by Appomattox is 'n oop verhaalverhaal van die Army of the Potomac in die laaste jaar van die burgeroorlog. Geskryf deur Bruce Catton, is dit die laaste bundel in 'n trilogie wat die oorlog bespreek wat die Unie verskeur het. Met blomryke prosa en in die vorm van 'n roman eerder as 'n historiese verhandeling, het hierdie werk van Catton enorme roem en gewildheid behaal. Vir baie mense het die teks 'n begeerte aangewakker om die Amerikaanse burgeroorlog te bestudeer. 'N Baie boeiende en goedgeskrewe boek, die poging van Catton is baie aangenaam en illustreer die emosies wat deur die Army of the Potomac vloei in die laaste jaar van die oorlog en die dae voor die oorgawe van die Army of Northern Virginia .
Catton begin met verhale oor balle en ruitery, en vertel die verhaal van die stryd tussen die Army of the Potomac en die Army of Northern Virginia. Die werk begin werklik opstyg wanneer Ulysses S. Grant die algemene leiding oor die leërs van die Unie neem. Van hier af word die teks ook 'n verhaal van hoe hierdie klein, beskeie Westerling die Army of the Potomac gevorm het van 'n groot, maar onderpresterende weermag tot 'n effektiewe vegvoertuig wat homself kan verlos in die gevegte wat nog moet kom. Catton se uitbeelding van Grant skilder hom uiteindelik as 'n groter held as vorige rekeninge. Net so kom die uitbeelding van Catton van Sheridan soms 'n bietjie heroïes en skynbaar aanbiddend voor. Dit gesê, daar is geen duidelike vooroordeel in die teks nie. Uit 'n noordelike perspektief word die werk redelik skoon en sonder die gevoel dat Catton te vriendelik is met betrekking tot die behandeling van die Army of the Potomac en te neerbuigend en bitter in die behandeling van die Army of Northern Virginia.
Ver van 'n tradisionele strategie en taktiek oor die burgeroorlog, 'N Stilte is hoofsaaklik 'n veldtoggeskiedenis wat deur die oë van Noordelike soldate vertel word. As sodanig is die leser getuie van die aaklige oorlogsmoord, die massiewe industriële kapasiteit van die Noorde en die respek waarmee die Noordelike soldate Robert E. Lee en die Konfederale Weermag van Noord -Virginia gehou het. Onder hierdie verslae is ander uittreksels van die meer burgerlike en blywende dade van vriendelikheid wat slegs oorlog kan veroorsaak. 'N Vakbeampte wat opmerk dat die Konfederate mense is net soos hulle self was, nadat hulle die Konfederate in sy vrye tyd waargeneem het, is 'n treffende voorbeeld van die sterflike aard van die konflik.
Deur persoonlike briewe van die troepe te gebruik, stel Catton 'n verrassend persoonlike prentjie van die laaste oorlogsjaar op. Eenheids- en regimentgeskiedenis speel ook 'n groot rol in die materiaal van Catton, net soos die Amptelike rekords. Geskryf vir die algemene leser in gedagte, moet iemand wat 'n historiese interpretasie eerder as literêr wil hê, elders moet soek. Die werk van Catton is egter werklik boeiend en baie belangrik vir die burgeroorlogliteratuur, as dit niks anders is nie, om mense wat in die burgeroorlog belangstel, moontlik te laat belangstel.
Op soek na die Slag van Appomattox Station
Hulle verhaal is deur die jare goed deur historici vertel. Lee se leër, wat desperaat is om die nodige voorraad te kry, loop deur die dorpie Appomattox Court House en loop dan nog 'n kilometer ver in hul poging om die Appomattox -stasie aan die South Side Rail Road te bereik. Daar wag drie treinvragte kwartiermeesterwinkels en ander items wat van Lynchburg af gestuur is, op hulle. Vervolg deur twee Unie -leërkorps agter, die tweede en die sesde, is hulle nie daarvan bewus dat die federale kavallerie met nog twee korps vinnig op 'n ander roete na die stasie beweeg nie. Dit sal 'n wedloop wees wat uiteindelik die afsterwe van die Army of Northern Virginia teweegbring.
Die hoof van Lee se kolom is gelei deur generaal R. Lindsey Walker, sy artilleriebevelvoerder van die Derde Korps, wat die weermag se oorskot artillerie (ongeveer 25 tot 50 gewere), bagasie en hospitaal treine en talle artilleriste wat as infanterie gewapen was, by hom gehad het. Omstreeks 10 uur die oggend van 8 April 1865 deur die dorp van die hof, het Walker sy manne laat stap, ongeveer 'n kilometer van die stasie af. Konfederale ingenieurs onder kolonel T.M.R. het die gebied tussen hulle en die treine bewaak. Talcott en 'n klein kavallerie -brigade onder leiding van generaal Martin W. Gary, Suid -Carolina. Niemand het verwag dat noordelike troepe die toneel sou nader nie, maar niemand was voorbereid op wat op die punt was om te gebeur nie.
Generaal Philip H. Sheridan se kavallerie, saam met generaal Edward O.C. Ord's Army of the James (die vier-en-twintigste korps saam met gedeeltes van die vyf-en-twintigste), gevolg deur generaal Charles Griffin se vyfde korps, neem 'n korter en meer suidelike roete na die stasie as wat Lee van sy vroeëre punt van vertrek noord van Farmville. Hulle moes net 'n afstand van ongeveer 30 myl aflê, terwyl Lee se manne ongeveer 38 myl moes marsjeer om dieselfde bestemming op die 8ste te bereik. Hierdie ontwikkeling het Grant se leër in staat gestel om sy knyperbeweging te voltooi deur die lyn van die konfederale weermag na die weste af te sny. Die gordyn kom vinnig tot 'n einde in die golwende heuwels rondom Appomattox.
Vooraf eskaders van generaal George A. Custer se troepe het gou die Appomattox -stasie bereik nadat hulle vroeër gehoor het van die treine wat daar wag. Dit het net 'n enkele regiment, die 2de New York -kavallerie, nodig gehad om hulle sonder 'n geveg te vang, terwyl twee ander regimente agter die treine rondry en 'n paar relings skeur wat hulle verhinder om na Lynchburg te ontsnap.
Terug in die kamp van Walker kyk die mans in die rigting van die stasie net om te sien hoe Custer se ruiters begin vorm vir 'n aanval. "Yankees! Sheridan! " 'Die kavallerie kom, hulle is op die stasie en kom die heuwel op!' Die opdragte word geblaf terwyl die mans hulle voorberei op 'n dreigende kavallerieklag teen hulle. Dit was nou ongeveer 16:00. terwyl Walker die afgetrede kavallerie van Gary op sy flanke neersit terwyl hy sy kanonne in 'n hol sirkel langs 'n effense rant teenoor die stasie oprig. Daardie kanoniers gewapen met muskiete is van die artillerie af gestuur om as skermutselinge op te tree. Wat binnekort die slagveld sou word, was nie regtig geskik vir kavalerie- of artilleriegevegte nie, maar die keuse was nie aan hulle nie. Dit is dig toegegroei met hout en kwas, maar word slegs deur klein grondpaadjies gekruis wat hier en daar deursny.
Kolonel Henry Capehart
Custer se eerste brigade, onder leiding van kolonel Alexander C.M. Pennington, het op die toneel gekom en probeer om 'n lukrake en ongekoördineerde aanval op die Konfederale artilleriegeveg te maak. Walker se manne het die aanvanklike sonde teruggegooi deur die houer van naby af teen die gemonteerde Union -troepe te gebruik. Kolonel Henry Capehart se "West Virginia" of derde brigade het spoedig aangekom en ook hulle kon nie die suidelike kanoniers aankla nie. Uiteindelik, tussen 8 en 21 uur, onder die dekmantel van die duisternis, maar met behulp van lig wat toegeskryf word aan 'n volmaan, gooi Custer sy nuut aangekomde tweede brigade van kolonel William Wells in. In wat die laaste stoot sou word, het al drie brigades in 'n houer begin ry terwyl hul bevelvoerende generaal deur die beboste paadjies gelei het totdat hulle die vyand se gewere bereik het. Op hierdie stadium het die artillerie -verdedigers óf verstrooi óf deur Custer se mans gevange geneem toe die geveg tot 'n einde gekom het.
Die aand toe die slagveld gesoek is na gewonde en meer gevangenes, sou Custer se Derde Divisie tussen 24 tot 30 kanonne, ongeveer 150 tot 200 waens en byna 1000 gevangenes inbring. In een van die waens is die Konfederale Generaal Young Moody gevind wat siek was en daarin gery het. Die geskatte slagoffers vir die Federale was 5 dood, 40 gewond en 3 vermis. Konfederale verliese is onbekend.
Die verhaal van die verbintenisse by die Appomattox -stasie en die een die volgende oggend in die Appomattox Court House, is redelik oorskadu deur die oorgawe die middag van die 9de. Min mense besef dat dit hierdie twee botsings was wat direk aanspreeklik was vir Lee se oorgawe wanneer en waar hy dit gedoen het. Met die weermag van Grant wat oor sy ontsnappingsweg kon kom, is die alternatiewe van die suidelike bevelvoerder aansienlik verminder. Met die twee korpse van generaal George G. Meade agterin, en die vyfde korps en Sheridan se kavallerie wat op sy flank, die Army of the James voor, ingekom het, was die dubbele omhulsel nou voltooi.
Dit sou nog 'n eeu duur voordat enige pogings aangewend is om die plek van die slag by Appomattox Station te vind. Met bloot vae beskrywings wat die stryd ''n kilometer van die stasie af' geplaas het, kon 'n mens net raai dat die slagveld verswelg is deur die grense van die huidige stad Appomattox wat die ou stasie omring. Die mees waarskynlike ligging van die verbintenis was eintlik 'n driehoekige stuk grond wat gevorm is deur die aansluiting van roetes 460, 24 en 26. Aan die begin van die sewentigerjare is die perseel ontwikkel tot 'n driehoek -winkelsentrum, en dit val ook asfalt en strook winkelsentrum. Dit was eers in die middel van die 70's, heel toevallig, dat dit gevind is. 'N Groot deel van die slagveld van die Appomattox Station het inderdaad nog steeds net buite die stadsgrense weggesteek gebly.
Ek het al 'n paar jaar probeer om die plek van kampe en die slagvelde rondom die Appomattox -omgewing op te spoor en te dokumenteer toe ek die aksie van 8 April raakloop. Na die gebied gelei deur 'n sin in die Official Record -verslag (Vol. 46, Deel I, p.1129) van brig. Genl. Alfred Gibbs van die Federale kavallerie: "Die brigade het die nag [van 9 April] kamp opgeslaan by 'n bos naby MartinSe huis, een kilometer agter die Appomattox Court House. "
Kyk na die 1867 U.S.weermag ondervra Micheler -kaart van "Appomattox Court House and Vicinity". Ek het vinnig twee huise gevind wat as gelys is B. Martin en W.C. Martin langs mekaar tussen die dorp en die stasie. Vermoedelik was dit naby een hiervan waarna generaal Gibbs verwys het. Ek het 'n topografiese kaart van die USGS van die gebied uitgegee en die Martin -huise geleë, en ek het agtergekom dat hul ligging nog steeds weggesteek is agter 'n skool en 'n plaaslike vragmotoronderneming. Die gebied was betreklik beboste en toegegroei deur bome, wat deur 'n nat weer-tak van 'n klein spruitjie, Plain Run, gesny is, asook 'n paar ou padspore wat nog te sien was. Die ligging en topografie van die terrein het dit nogal laat ontwikkel (hoewel die bypass van Route 460 later deur die gebied sou sny), wat hierdie eiland van onontwikkelde grond onaangeraak gelaat het.
Gewapen met toestemming van die grondeienaar en 'n metaalverklikker, het ek in die vragmotor se parkeerterrein geparkeer en die bos in gegaan. Die verwagting was dat dit artefakte sou vind wat 'n kampioen van die Unie -kavalerie aandui, maar die talle seine wat ek gou gevind het, was gewoonlik ysterhouers. Na 'n paar herbesoeke het die getalle hiervan begin toeneem totdat ek meer as 'n paar honderd balle gehad het, waarvan die meeste 1 cm in deursnee was. Hulle was nie net in 'n sentrale gebied geleë nie, maar eerder versprei in die bos asof hulle uit 'n kanon afgevuur is (Op vier vroeë besoeke aan die gebied wat op 3 Desember 1976 begin het, het ek elke keer die volgende hoeveelhede houersballetjies gevind: 76 39 37 en 45).
Toe ek na my besoek na die motor terugkeer, het ek 'n hoeveelheid wrywings -primers langs die bokant van 'n rant wat oor die parkeerterrein kom, begin vind. Sommige is afgevuur, en sommige het nog nie die koorddrade daaraan geheg nie. Hierdie primers is gebruik om die poeierlading wat die kanon afgevuur het, aan te steek en is die fisiese bewys van die posisie van artillerie -stukke.
Terwyl ek voortgegaan het met die soektog na die kavalleriekamp, ​​was die enigste ander items wat ek gevind het, hoofsaaklik afgevuurde Amerikaanse en CS-kavallerie- en geweerprojektiele, 'n paar skulpfragmente en 'n handgemaakte lood "arend" -knoppie saam met 'n Konfederale blik "I" "En" A "knoppie. Op die oewer van een van die ou padbeddings wat deur die eiendom geloop het, het ek 'n gebarste federale Schenkl -artillerie -dop gevind met sy lont en kis wat nog in die gat geskiet is ... net twee klein stukkies ontbreek toe ek dit rekonstrueer. Omdat ek nie die ontwykende kamp gevind het nie, en ek het my deel aan balletjies gehad, het ek die terrein gou 'n rukkie opsy gesit.
'N Paar jaar later, nadat ek 'n navorsingsbeurs gekry het deur die United States Army Military History Institute, het ek al my navorsing begin saamstel vir 'n boek oor die gevegte van Appomattox. Met behulp van 'n menigte primêre bronne wat ek deur die jare versamel het, tesame met my veldnotas van hierdie terreine (wat destyds op privaat eiendom was), het ek die troepebewegings van albei leërs rekonstrueer. in die laaste twee dae van die oorlog in Virginia. Die bevindings sal later gepubliseer word in die 'Virginia Civil War Battles and Leaders Series' volume, bekend as The Battles of Appomattox Station en Appomattox Court House, 8-9 April 1865 (H.E. Howard, Inc. 1987). Gedurende hierdie tyd het ek op 'n dokument afgekom wat die "Rosetta Stone" van die Appomattox Station -gevegsverhaal was.
Die Cincinnati Historical Society in Ohio was die tuiste van 'n wonderlike manuskrip wat geskryf is deur 'n Union Cavalryman genaamd Roger Hannaford, Company M, 2nd Ohio Cavalry. 'N Gedeelte van Hannaford se dagboek/manuskrip is gepubliseer in Die Virginia Magazine (Vol. 87, nr. 4, Okt. 1979) getiteld "Dinwiddie Court House and Five Forks", geredigeer deur Stephen Z. Starr. Toe ek dit lees, was ek verstom oor Hannaford se oog vir detail, aangesien ek baie bekend was met albei hierdie slagvelde, wat nou die historikus van Petersburg National Battlefield was. Ek het gewonder wat die soldaat Hannaford te sê het oor die res van die veldtog na Appomattox.
Ek het die historiese genootskap gekontak en van 3 April tot 12 April afskrifte aangevra van alles in Hannaford se manuskrip. Hierdie ruiters het nie net sy rol in die laaste veldtog in besonderhede beskryf nie, maar ook klein geannoteerde kaarte van elke verlowing waarin hy betrokke was, geteken en sy vertelling met letters saamgevat. Ek het in 'n lang hand geskryf en sy inskrywings vir 8 en 9 April begin transkribeer, aangesien ek eers die inligting benodig vir my studie. Met die eerste oogopslag sien 'n mens miskien geen beryming of rede vir sy skematiese skets nie, maar hoe meer ek daarna kyk terwyl ek sekere bekende verwysingspunte identifiseer, het die slagveld begin ontvou.
Die eerste ding wat ek gedoen het, was om sy kaart oor te teken om dit 'n bietjie leesbaarder te laat lyk. Met die kaart in die hand, plaas ek dit op die Michler -kaart van 1867. Nou het dinge begin vorm aanneem. Uiteindelik het ek die Michler -kaart met Hannaford se aantekeninge oor 'n moderne topografiese kaart gelê en daar was dit ... Die slagveld van Appomattox Station! Die gebied bevat nie net die aanvanklike kontakpunt met die Konfederale magte wat die rantsoentreine by die stasie self bewaak het nie, maar verskaf ook die finale plek van die aanval op Walker se artilleriekamp. Ek was jare terug in die geveg toe ek op soek was na die Unie -kavalleriekamp by Martin's (blyk uit my navorsing later dat generaal Gibbs bedoel het) "Morton's" Dit was 'n ander huis naby die kruising van Legrand- en die Prince Edward Court House -paaie wat uitkyk oor die dorpie Appomattox C.H. 'N Kavaleriekamp was daar, het dit geblyk).
Noudat ek Custer se slagveld die aand van die 8ste bepaal het, het ek weer na die terrein begin kyk. Onder die punte van belang wat Hannaford op sy kaart uitgewys het, was:
A. "By 'A'Ons sien die spoor links van ons, verskeie lokomotiewe, en 'n groot aantal motors, terwyl ons haastig verbygaan, sien ons dat elkeen 'n stoom op het. "
B. "In die oop veld 'B'Was genl. Custar [sic] & amp personeel (& amp die Div. Flag) hulle was almal in die grootste opgewondenheid. Custar gee bevele, wys met sy linkerhand na die lokomotiewe en amp treine en amp na ons met sy regter, en roep ons op om 'seuns aan te stuur', die vyand was in die bos in sy onmiddellike voorkant ... "
C. 'Ons het die' rebelle 'deur die bosse voor ons die oop veld gedryf'CTeen hierdie tyd was dit sononder, en in die bos het dit skemer geword. Toe ons op die pad kom, kom die rebellelyn wat gevorm is op 'n effense agterkant van die ou blokhut, op en verower 'n volmaakte (sowel as 'n) flank in ons dun lyn op die pad. na ons toe… "
D. "Want ons lyn was geboë volgens die vorm van die vyande [sic.] En die bos was so dik dat ons net 'n paar meter vorentoe kon sien. Die regterkant van die lyn het gevorder tot 'D'Toe die' rebs 'met druiwe en ampusse op ons oopmaak, was hulle ook nog steeds besig om die kruising te beskadig'A'Sterk.'
E. "Teen hierdie tyd het dit skemer geword. Nog verder aan ons regterkant in die groot veld 'E'Die 2de brig. (of 'n deel daarvan) is geplaas, die 15de N.Y. Ek weet dat ek daar is.
F. "... Al wat ek kon leer, was dat Custar aan die hoof van 'n paar mans steeds aanklagte van die 'rebelle' wat in die oop veld gestasioneer was, gelei hetF'Hier het hulle 'n vasberade standpunt ingeneem, maar omtrent hierdie tyd het Custar daarin geslaag om hulle uit hierdie veld te haal en verskeie stukke artillerie daarin te vang ... Teen hierdie tyd was dit 8 uur en die maan het net begin opkom oor die boomtoppe. Daar loop verskeie klein woudpaaie vanaf die Appomattox -stasie na die veld 'F'uiteindelik gesentreer in die hoofweg na Clover Hill [Appomattox Court House], en op hierdie klein paaie het Custar die aanklagte gelei, en uiteindelik was hy suksesvol deur 'n krag na links op die vyand se flank en agterkant in te stuur …. Maar soos ek sê, het Custar ten minste daarin geslaag om die vyand en amp te bestuur toe hy die veld betree 'F'Ons het verskeie vure gevind waar die vyand aandete kook. "
Hannaford noem ook twee besondere kanonne wat deur die artilleriste van Walker bedien is tydens die geveg wat op sy kaart voor die hoofgroepering verskyn. Uit die ondersoek van Konfederale bronne oor die geveg, blyk dit dat hierdie gewere aan die battery van kaptein S. Taylor Martin se Virginia Artillery behoort het. 'N Lid, W.S. Keiley, onthou: "Ons battery was die naaste [aan die vyand] op die rybaan ... stewige en gewillige hande het die wiele vasgesteek en met die handvat gestamp en die geweer, 'n koper Napoleon, in die rybaan gerol ... Die pad was taamlik smal ... en aan die oorkant van die pad was daar 'n ou vyf-spoor-sigsak-heining met 'n ruiter. Die vyand was aan die voet van 'n heuwel, ongeveer 'n kwartmyl onder ons, in 'n ry vir die stasie ... "
Gewapen met hierdie nuwe inligting, tesame met 'n beter verstandelike beeld van troepe, het ek weer na die webwerf teruggekeer om die waarheid te "grond". Omdat ek besef het dat Walker se artillerie in sy 'hol sirkel'-rigting langs die nok was wat nou gebruik is om opleggers op te sit, het ek my teorie nagegaan. Toe ek die bos binne die parkeerterrein binnegaan, het ek onmiddellik weer 'n groot aantal afgevuurde/ongevuurde wrywingsoplossers begin vind - 'n bewys dat artillerie hier was. Natuurlik was dit buite hierdie posisie waar die verspreide houerballetjies vroeër gevind is.
Ek het selfs met sukses probeer om die plek langs die wapad te vind waar Hannaford die twee artillerie -stukke wat op hulle oopgemaak het, vasgesteek het, terwyl hulle oor die Gary se Konfederale kavallerie skiet toe hulle van die stasie terugval. Weereens, 'n klein aantal wrywingsprimers het hul ligging gemerk.
Vandag (2003) is 'n groot deel van die slagveld van die Appomattox Station onder die stad Appomattox. Tog bestaan ​​daar spore van die oorspronklike wa-padstelsel wat van die Richmond-Lynchburg Stageweg tot by die stasie geloop het, net soos die gedeelte waar die laaste stand van Walker se artillerie teen die Federale kavalerie plaasgevind het. Voorlopig bestaan ​​daar 'n interpretatiewe geleentheid om ten minste hierdie laaste deel van die slagveld te bewaar voordat dit ook onder 'n soort ontwikkeling begrawe word.
Die Slag van Appomattox -stasie was beslis nie 'n belangrike keerpunt in die laaste veldtog van Petersburg nie, maar het nog 'n spyker in die kis gesit om Lee die volgende middag te dwing om sy leër by die nabygeleë Appomattox Court House oor te gee. 'N Lid van die 1ste New York -kavallerie, Samuel Stevens, het geskryf:' Ons het hulle [Lee's voorhoede] ingehaal op die vooraand van 8 April, by Appomattox [Station]. Ons het 'n aanklag gemaak wat hul terugtog onderbreek het. Ons het 'n hewige stryd gehad wat tot in die nag geduur het. In hierdie geveg is my perd onder my geskiet. Drie koeëls het hom deurboor - twee in sy kop en een in sy flank. Die enigste manier waarop ons kon weet waar om te vuur, was deur die flitse van die rebelle [artillerie] stukke. Die skietery het omstreeks negeuur opgehou. " Die betekenis van die verlowing kan die beste beskryf word in 'n naoorlogse verslag van die oorlog. 'In die algemene verslag van die stryd [Appomattox Station], soos deur verskillende historici gegee, is daar slegs in algemene terme daarvan melding gemaak, maar vanweë felheid en 'n roekelose vertoning van moed kan daar miskien nie onder die annale van die hele oorlog 'n parallel. " Om die laaste gebeure te verstaan ​​wat Lee die volgende dag sy eens magtige leër van Noord -Virginia oorgegee het, is Appomattox Station 'n belangrike element vir die chronologie.
ARTIFAKTE GEVIND BY JAMERSON TRUCKING COMPANY
& amp agter die pryskool:
.52 Sharp Carbine -koeëls - 6
.45 Pistoolkoeëls - 4
.52 Spencer bullets - 3
.58 3-ring koeëls-13
.58 CS mfg. Gebêre loodkoeëls - 2
.54 Richmond Lab. CS Sharps - 5
Wrywing Primers - 13
Flesballetjies, verskillende groottes - 225
Volledige grondbars Schenkl -dop met kisskoot en tennisslag -lont
Handgemaakte lood arend knoppie
"A" blik -knoppie
By die terugkeer na die webwerf nadat die oorsprong daarvan vasgestel is, 13 April 1990:
Flesballetjies - 96
Wrywingsprimers, ongevuur met draad - 17
Wrywing primers, afgevuur - 20
Ysterhouer geskiet - 40
Skulpfragment - CS Reed
Skulpfragment - 12 stuks. Bal
Skulpfragment - 3 "dop
.56 Spencer -koeël afgevuur
.52 skerp koeël afgevuur
.45 pistool afgevuur
.58 CS neus gegote koeël
@Emilski - Ek was al in die verlede op verskillende terreine vir die burgeroorlog, en ek kan sê dat Appomattox nie anders is as enige ander plek waar ek was nie. As ek dit gesê het, moet ek sê dat dit glad nie die historiese betekenis van die gebied wegneem nie en dat dit nie geïgnoreer moet word bloot omdat dit 'n klein dorpie is wat een gebeurtenis daar gehad het.
Alhoewel die stad slegs vir een gebeurtenis bekend was, was dit ongelooflik belangrik tydens die oorlog en het dit getoon hoeveel die burgeroorlog die hele Amerika beïnvloed het. As iets so belangrik in 'n klein dorpie soos Appomattox gebeur, wys ons net hoe die burgeroorlog enige stad kan bereik en dat die hele land by die saak betrokke was, nie net groter gebiede nie. Emilski 26 Oktober 2011
Ek dink dat hoewel Appomattox 'n baie klein gebied is en daar wel 'n historiese gebeurtenis plaasgevind het, dit nie anders is as baie ander klein dorpies tydens die burgeroorlog nie.
Die burgeroorlog het baie van die Verenigde State gedurende sy tyd ingesluit, veral in die deelstaat Virginia. Dit is nie ongewoon dat 'n klein dorpie in Virginia of die suide langs die kus 'n paar burgeroorlogverhale het nie, of dit nou 'n soort geveg of historiese stoppunt is gedurende die oorlog.
Ek dink Appomattox is die plek waar die oorlog amptelik tot 'n einde gekom het, en dit is hoekom dit so belangrik is, maar dit lyk vir my nie spesiaal as ander stoppunte in die burgeroorlog nie. titans62 26 Oktober 2011
@Izzy78 - Ek het hierdie verhaal gehoor en kan getuig van die kleinheid van die gebied. Appomattox is 'n baie klein gebied, miskien slegs 'n paar duisend, en vir iets so belangrik om in so 'n klein gebied gevestig te word, is dit ongelooflik.
Ek sal sê alhoewel ek nie dink dat die inwoners van die omgewing destyds baie hieroor gedink het nie. Aangesien daar 'n geveg in die gebied aan die gang was en duisende troepe teen mekaar veg, sou ek dink dat die burgers dekking soek of die gebied vlug om weg te kom van die gevegte. Ek wed dat hulle hierdie historiese gebeurtenis eers later agtergekom het toe hulle gehoor het van die oorgawe van die Konfederasie. Izzy78 3 uur gelede
Ek het altyd gewonder presies wat mense by Appomattox gedink het toe so 'n belangrike en groot oorlog in die geskiedenis van ons nasies voor die deur beslis is.
Ek was nog nooit in Appomattox nie, maar ek het gehoor dat dit 'n baie klein gebied is, en dat dit net 'n geriefshuis in 'n klein stad is wat hulle gemaklik ontmoet het om eenvoudig tot 'n ooreenkoms te kom oor die beëindiging van die oorlog.
Net 'n gedagte, maar ek het dit altyd interessant gevind dat twee groot reuse in oorlogvoering soos Grant en Lee op so 'n klein plek ontmoet het om iets so belangrik te besluit. ladyjane 17 uur gelede
Dit is vir my verstommend dat dit 'n reeks van sewe briewe oor 'n tydperk van drie dae van Vrydagmiddag tot Sondagoggend net voor die middag geneem het om hul vergadering daardie Sondagmiddag te reël.
Die enigste rede waarom ek dit kan onthou, is omdat ons die oorgawe by die Appomattox Courthouse in die geskiedenissklas moes doen. Al die pad vanaf die aanvangsbrief van General Grants tot die ondertekening en handdruk oor die ooreenkoms. truman12 23 uur gelede
Die Burgeroorlog was so 'n fassinerende tyd. Ek was al 'n obsessie daaroor sedert ek 'n klein kind was, en ek voel ek kan die res van my lewe daaraan leer, maar ek weet nog nie alles wat ek moet weet nie.
Wat my veral die afgelope tyd geïnteresseer het, is hoeveel debat daar is tussen geleerdes wat die noorde of die suide goedgesind is. Daar is natuurlik baie ooreengekome feite en niemand ondersteun die doelwitte van die konfederasie ten volle nie. Maar daar is beslis 'n stroom in die literatuur wat meer na die suide neig. U begin besef hoeveel van die vertelling afhang van interpretasie. Ivan83 gister
My pa het 'n skildery van die Appomattox -hofhuis gehad wat jare lank in sy kuil gehang het. Hy was 'n groot burgeroorlogliefhebber en die spesifieke plek en prentjie het 'n spesiale betekenis vir hom gehad.
Hy het my eenkeer gesê dat die plek waar 'n oorlog eindig, die belangrikste plek in die oorlog is. En ek dink dis hoekom hy so baie oor die hof gesin het. Hy het dit nooit persoonlik gesien nie, maar ons het nog steeds die skildery. agtergrond 23 Oktober 2011
Ek het baie na Virginia gereis en al verskeie kere die Appomattox -webwerf besoek. Dit lyk deesdae meestal na 'n veld. Daar is natuurlik 'n gedenkplaat en 'n paar ander memorandums oor die burgeroorlog, maar dit is meestal net 'n rolveld.
Tog was ek nog altyd ontroer as ek besoek het. Eerlik, ek is nie 'n oordrewe emosionele persoon nie, maar daar is iets daaraan om op daardie plek te wees en al die geskiedenis te ken wat jou regtig verstik. Dit is moeilik om te beskryf vir mense wat nog nie daar was nie, maar ek weet dat mense dieselfde reaksie gehad het toe hulle ander slagvelde besoek het, selfs al het hulle geen werklike verband met die oorlog gehad nie.
Ek dink dat iets op sulke plekke voortleef. Ek hoop dat ons die sport tot in die toekoms van ons land sal behou en eer.
Grant & amp; Lee Ontmoet
Met sy weermag omring aan drie kante, aanvaar Lee die onvermydelike stelling: "Dan hoef ek niks anders te doen as om na Generaal Grant te gaan nie, en ek sterf eerder duisend sterftes." Terwyl die meeste van Lee se offisiere oorgawe bevoordeel het, was ander nie bevrees dat dit tot die einde van die oorlog sou lei nie. Lee het ook probeer om te keer dat sy leër wegsmelt om as guerrillas te veg, 'n stap wat volgens hom die land op lang termyn sou benadeel. Om 08:00 het Lee saam met drie van sy assistente gery om kontak met Grant te maak.
Verskeie ure se korrespondensie het gevolg wat gelei het tot 'n skietstilstand en 'n formele versoek van Lee om die terme van oorgawe te bespreek. Die huis van Wilmer McLean, wie se huis in Manassas as die Konfederale hoofkwartier gedien het tydens die Eerste Slag van Bull Run, is gekies om die onderhandelinge aan te bied. Lee het eerste aangekom, met sy beste uniform aan en wag op Grant.Die bevelvoerder van die Unie, wat 'n erge hoofpyn gehad het, het laat opgedaag, met 'n gedrae privaat uniform aan, met slegs sy skouerbande wat sy rang aandui.
Oorweldig deur die emosie van die vergadering, het Grant probleme ondervind om by die punt uit te kom, en verkies om sy vorige ontmoeting met Lee tydens die Mexikaans-Amerikaanse oorlog te bespreek. Lee stuur die gesprek terug na die oorgawe en Grant het sy voorwaardes uiteengesit. Grant se voorwaardes vir die oorgawe van die Army of Northern Virginia was soos volg:
"Ek stel voor om die oorgawe van die Army of N. Va. Op die volgende voorwaardes te ontvang, te wete: rolle van al die offisiere en mans wat in duplikaat gemaak moet word. Een afskrif moet gegee word aan 'n offisier wat deur my aangewys is, die ander die beamptes om hul individuele paroles te gee om nie die regering van die Verenigde State op te neem totdat dit behoorlik uitgeruil is nie, en elke kompanie of regimentskommandant teken 'n soortgelyke parool vir die manne van die wapens, artillerie en openbare eiendom wat geparkeer en gestapel moet word en aan die beampte wat ek aangestel het om dit te ontvang, oorgedra word. Elke beampte en man sal toegelaat word om na hul huise terug te keer, sonder om deur die Amerikaanse owerheid gestoor te word, solank hulle hul paroles en die geldende wette waar hulle kan woon, nakom. "
Boonop het Grant ook aangebied om die Konfederate toe te laat om hul perde en muile huis toe te neem vir gebruik in die lente. Lee aanvaar Grant se vrygewige voorwaardes en die vergadering eindig. Toe Grant van die McLean -huis af wegry, begin die Unie -troepe juig. Toe hy hulle hoor, beveel Grant dadelik dat dit moet stop, en verklaar dat hy nie wil hê dat sy manne moet verhef oor hul vyand wat onlangs verslaan is nie.
Bowdoin & Patrick Rael op Joshua Chamberlain en Appomattox
Op hierdie dag, 9 April 1865, het generaal Robert E. Lee, bevelvoerder van die Konfederale Weermag van Noord -Virginia, het hom oorgegee aan Ulysses S. Grant, bevelvoerend -generaal van die Unie -leër, by Appomattox Court House in Virginia.
150 jaar gelede het generaal Joshua Chamberlain die verslane Konfederate vereer in wat beskou word as een van die aangrypendste tonele van die burgeroorlog. Bowdoin College Professor in Geskiedenis Patrick Rael skryf oor wat Chamberlain se groete aan suidelike vyande voorgee vir die moeilike tydperk wat gevolg het.
Op 9 April 1865 eindig die bloedigste konflik wat ooit in die westelike halfrond geveg is, en 'n Bowdoin -man was in die middel van die aksie. Joshua Lawrence Chamberlain, die leergierige bierbrouwer wat 'n universiteitsprofessor geword het, het een van die beste burgerlike soldate uit die burgeroorlog geword.
As 'n aspek van Chamberlain se diens sy bajonet in Gettysburg beroem vir roem, is dit die grootsheid wat hy aan die verslane Konfederate getoon het tydens die oorgawe in Appomattox Court House. Teen die einde van die oorlog het Chamberlain so goed geag dat hy gekies is om toesig te hou oor die formele wapenoordrag van die Konfederale infanterie op 12 April.
In sy memoir Die verbygaan van die leërs (1915), onthou Chamberlain die oomblik duidelik:
Voor ons in trotse vernedering het die gestalte van manlikheid gestaan: mans wat nie swoeg en swaarkry nie, of die dood of ramp, of hopeloosheid kon buig van hul vasbeslotenheid om nou voor ons te staan, maer, verslete en honger, maar regop en met oë wat gelyk in ons s'n kyk, wakker herinneringe wat ons verbind het as geen ander band nie.
Terwyl die infanteriste van die Konfederale Generaal John B. Gordon by die toue van die Unie -soldate ingedien het om hul wapens oor te gee, het Chamberlain iets besonders gedoen. Hy het aangevoer dat 'sulke manlikheid' verdien om 'terugverwelkom te word in 'n Unie wat so getoets en verseker is', en beveel sy manne om hul gewere van die 'orde -wapen' -posisie in die' dra 'posisie te skuif.
Gordon, in sy eie herinnering, onthou met dankbaarheid hierdie "soldate groete aan die oorwonne helde". Hy beskou dit as ''n teken van respek van Amerikaners teenoor Amerikaners, 'n laaste en gepaste huldeblyk van noordelike tot suidelike ridderlikheid'. Gordon was ook nie alleen nie. Baie Amerikaners het Chamberlain se optrede sedertdien geprys as 'n gebaar in Lincoln wat die verwoeste nasie vinnig kon herenig.
Tog het die vinnige rekonstruksie wat op hierdie oomblik van seksuele versoening beloof is, nie gebeur nie. Die moeilike dekade wat gevolg het op die groot rebellie, word selde herinner aan die blaaskans wat ons op die burgeroorlog self maak. Maar dit was Rekonstruksie wat uiteindelik die probleme opgelos het wat die konflik in die eerste plek veroorsaak het. Wat sou die lot van die planterklas wees? Sou die federale mag die mag van die state tem? Hoe ver sou die beskerming van nasionale burgerskap uitgebrei word? En watter regte, indien enige, het vryheid aan die slawe -Afro -Amerikaners gegee wat die oorlog geëmansipeer het?
Die herdenking van die oorgawe by Appomattox dui op die einde van die sesjarige burgeroorlog. Tog begin dit ook die 150ste herdenking van die moeilike tydperk wat op die oorlog gevolg het. Chamberlain was na die oorlog nie minder belangrik as tydens die oorlog nie. In die kritieke jare van heropbou het hy vier ampstermyne van een jaar gedien as goewerneur van 'n staat wat 'n president en 'n visepresident grootgemaak het, en belangrike generaals en prominente nasionale figure aan die land gebied het. Sy mening het saak gemaak.
Wat het sy gebaar by Appomattox voorgehou vir sy siening van die na-oorlogse wêreld?
Alhoewel Chamberlain 'n gewilde kandidaat in Maine was, het sy versoeningsneigings hom in stryd met sy eie party gebring. Sy na-oorlogse openbare verklarings het hom as 'n gematigde gekoppel, wie se simpatie meer lê by verslane rebelle as by die 'arm, verbaasde ras' wat die oorlog geëmansipeer het. Dit was 'n tyd toe voormalige Konfederate teruggekeer het na die suidelike staatshuise. Ontstellende berigte oor wydverspreide mishandeling van die vrymense het in die nasionale pers en in die sale van die kongres verskyn.
Chamberlain het egter aangevoer dat heropbou '' 'n werk is wat effektief deur die beste gedagtes van die Suide gedoen kan word '' - 'n sentiment wat die moontlikheid van swart stemme uitgesluit het en sodoende die benoeming van sy party in gevaar stel. Hy het die kritieke reaksies van sy radikale Republikeinse kollegas vinnig voorafgegaan deur toe te gee dat dit 'absolute waansin' was om die Konfederate aan die bewind terug te keer en 'ons rug te keer' op 'n slawe-bevolking wat die Unie gewilliglik sy militêre diens aangebied het. Sy gesig het gewerk, en in 1866 het hy sy eerste gubernatoriale wedloop met 'n historiese marge gewen.
Sy buigsaamheid oor die kwessie bly egter 'n konstante kenmerk van sy politiek. In 1879, na die heropbou, hernu Chamberlain sy verdediging van die herinstelling van die Konfederale, en verklaar dat dit 'dwaasheid' en 'kinderlike swakheid' is om die Suide te kritiseer omdat hy sy 'beste gedagtes' na die Kongres gestuur het. In die politieke taal van die dag het Chamberlain voorgestel om 'hand oor die bloedige kloof te skud' en te herenig met die edele vyande wat hy op die slagveld gekonfronteer het.
Alhoewel latere geslagte hierdie impuls geprys het, is dit goed vir ons om te onthou wie van die edele vyande van Chamberlain was. Die Konfederale Generaal John B. Gordon, die ontvanger van Chamberlain se grootste in Appomattox, het 'n leidende figuur in die Ku Klux Klan geword. Genote van die Konfederasie soos Nathan Bedford Forrest en Edmund Pettus het by hom aangesluit, terwyl ander soos Wade Hampton die taktiek van Klan aangeneem het, indien nie sy naam nie.
Hierdie suidelike leiers het 'n ongekende veldtog van wit supremacistiese terreur geloods wat uiteindelik daarin geslaag het om die Republikeinse Party uit die suide uit die mag te verdryf. In die ergste veldtog van buite-wettige geweld wat die provinsie ooit geken het, het die Klan en sy volgelinge die huise binnegeval van polities aktiewe of ekonomies suksesvolle vrymense, in die openbaar geslaan en vermoor Republikeinse teenstanders, wydverspreide bedrog gepleeg tydens stryd en stryd gevoer teen wettige staatsmilisies. Dit het die waarborge van burgerlike en politieke regte wat in die 14de en 15de wysigings uitgevaardig is, effektief vernietig, wat die vrymense aan die genade van hul voormalige meesters oorgelaat het.
Chamberlain was nie onkundig hieroor nie. Sy mede -hoofman, Adelbert Ames, wat die 20ste Maine voor hom beveel het, het 'n sitplek by die Klan -taktiek geniet toe hy as die "tapytas" goewerneur van Mississippi gedien het. Terwyl die demokratiese paramilitêre magte in 1875 die beheer oor die staat beëindig het, pleit Ames by Chamberlain om hulp: "Die hele vraag suid is die persoonlike vryheid en veiligheid van die neger. . . . U kan geen idee hê van die ware toestand van die saak hier nie. . . . Ons hoop dat die Noorde getrou sal bly aan die regte van die bruinman. " Ag, Chamberlain het geen reaksie gekry nie.
Chamberlain se optrede op 12 April 1865 was presies 'n vooruitskouing van die benadering wat hy sou volg ten opsigte van nasionale kwessies na die oorlog. Hoewel sy geheue geprys word vir sy bereidwilligheid om vrede te maak met voormalige teenstanders, het sy toewyding aan seksuele versoening 'n prys gekos. Om die magte tegemoet te kom wat almal in gevaar gestel het om 'n oorlog te begin om slawerny te beskerm, beteken dikwels dat die belange van die mense namens wie die oorlog gevoer is, verwaarloos word. In die politieke algebra van heropbou was dit inderdaad moeilik om hereniging van die land te balanseer met die beveiliging van die regte van die vrygemaakte slawe.
Chamberlain was gereeld rapsodies oor die onverwagte deugde van oorlog. 'Veg en vernietiging is verskriklik', het hy geskryf, 'maar is soms agentskappe van hemelse, eerder as helse, magte.' In die gevegservaring het hy geglo: 'sommige van die hoogste eienskappe van manlikheid word opgeroep-moed, selfbeheersing, selfopoffering ter wille van iets wat hoër gehou word'.
Dit is goed dat Chamberlain betekenis en hoop kon vind in 'n ervaring wat tot die dood van tot 'n miljoen Amerikaners gelei het. Maar die hoop wat hy daar teëgekom het - 'n eienskap van 'sterkte, geduld, vriendelikheid' wat 'ons tot die hoogste persoonlikheid verbind' - blyk nie tot almal te strek nie. Dit is miskien die werk wat hy aan die opvolgende geslagte oorgelaat het.