PressReader - Kuier: 2017-02-08 - IN­SPI­RA­SIE: Nu­we hoof­stuk vir mei­sie wat al ja­re teen kan­ker veg
IN­SPI­RA­SIE: Nu­we hoof­stuk vir mei­sie wat al ja­re teen kan­ker veg
Vir agt jaar veg sy al teen kan­ker, maar sy het nie gaan lê nie. Sy het nou ma­triek be­haal, ’n toe­ken­ning ge­kry én die u­ni­ver­si­teit wink. DEUR ELMARINE AN­THO­NY
Met haar hel­der ge­sig, mooi glim­lag en ho­pe grap­pe, sou jy nooit dink dat sy al ein­de­lo­se te­rug­slae in haar 18 jaar moes oor­leef het nie. En al kon sy nie soos e­ni­ge an­der tie­ner sor­ge­loos wees nie, het Mi­ché Gertse ’n ys­ter­wil om haar le­we op koers te kry – maak nie saak wat oor haar pad kom nie.
Kui­er het in Sep­tem­ber 2014 be­rig oor Mi­ché, of­te­wel die“Iron La­dy”, wat in daar­die sta­di­um reeds 19 o­pe­ra­sies on­der­gaan het. Sy is in 2009 op die ou­der­dom van 10 met been­kan­ker ge­di­ag­no­seer. In 2011 het die kan­ker na haar reg­ter­long, een van haar rib­be en reg­ter-voor­arm ver­sprei. Sy was al voor­heen in re­mis­sie tot die kan­ker wéér toe­ge­slaan het.
Die kan­ker is nou weer in re­mis­sie vir lan­ger as twee jaar en dit was ’n groot sug van ver­lig­ting toe Mi­ché se mees on­lang­se toet­se ne­ga­tief was vir kan­ker. Sy moet el­ke ses maan­de ’n vol­le on­der­soek on­der­gaan en het dié goeie nuus ’n week voor haar 18de ver­jaar­dag op 1 Fe­bru­a­rie ge­kry.
’n Fo­to van ’n glim­lag­gen­de Mi­ché by haar ma­triek­af­skeid vang on­mid­del­lik jou oog wan­neer jy by die voor­ka­mer van hul huis in Kraai­fon­tein bui­te Kaap­stad in­stap. Mi­ché was on­se­ker of sy dit ooit na haar af­skeid sou maak, maar het haar eie ver­wag­tin­ge oor­tref.
Sy het in No­vem­ber ver­le­de jaar ’n lon­gin­fek­sie op­ge­doen en moes vir een van haar vra­e­stel­le in haar hos­pi­taal­bed leer.
“My ma­triek­jaar was woes! Dit was moei­lik om die werk in te haal en al my ta­ke in te han­dig, maar ek het dit reg­ge­kry,” sê Mi­ché met ’n glim­lag.
Al is sy die ge­leent­heid ge­gun om eer­der die aan­vul­len­de ek­sa­mens so­wel as om in ’n af­son­der­li­ke ek­sa­men­lo­kaal te skryf, wou sy niks hier­van hoor nie.
“Ek het ge­dog dit sou ’n mors van tyd wees. Ek wou nie ag­ter raak weens my om­stan­dig­he­de nie. Ek wou saam met die an­der leer­ders skryf, want ek het ge­weet ek kan dit doen.”
En sy is be­loon vir haar toe­ge­wyd­heid, want ver­le­de maand is sy deur die WesKaap­se re­ge­ring met die mi­nis­te­ri­ë­le toe­ken­ning vir uit­ne­mend­heid ver­eer om­dat sy on­danks al haar uit­da­gings, ma­triek met
twee on­der­skei­dings ge­slaag het. Dié toe­ken­ning was baie oor­wel­di­gend vir haar.
“Twee jaar ge­le­de het ek nooit ge­dink ek sou daar staan en die toe­ken­ning ont­vang nie. Ek voel as­of my har­de werk vrug­te af­ge­werp het.”
On­danks dié pres­ta­sie, het Mi­ché se jaar op ’n hart­seer noot be­gin toe een van haar vrien­din­ne, C­ha­si­ty Ja­mes (16), wat ook been­kan­ker ge­had het, op 6 Ja­nu­a­rie ge­sterf het. Die twee het me­kaar in 2014 in die hos­pi­taal ont­moet toe hul­le ’n ka­mer ge­deel het. Mi­ché het ’n o­pe­ra­sie on­der­gaan om die been in haar voor­arm met ti­taan te ver­vang. C­ha­si­ty se siek­te was soos ’n spie­ël­beeld van Mi­ché s’n, om­dat sy ook vir twee jaar in re­mis­sie was voor­dat die kan­ker na haar lon­ge ver­sprei het.“Sy was ’n in­spi­ra­sie vir my. Sy het my al­tyd bood­skap­pe ge­stuur en ad­vies ge­vra om­dat ek al die o­pe­ra­sies voor haar ge­had het. Dit was baie hart­ver­skeu­rend toe ek uit­vind sy is oor­le­de. As ek met haar ge­praat het, het sy al­tyd ge­sê‘nee ek is fi­ne’. Ek het ge­dog sy doen goed, maar in die tus­sen­tyd was sy be­sig om te ly,”ver­tel Mi­ché, ter­wyl sy haar kop hart­seer skud.
Maar dis te­rug­slae soos dié wat Mi­ché dank­baar laat voel en aan­spoor om haar le­we vol­uit te leef. Haar ge­sig hel­der weer op toe sy oor haar toe­koms­plan­ne praat. Sy gaan maat­skap­li­ke werk aan die U­ni­ver­si­teit van Wes-Kaap­land stu­deer; ’n be­roep wat baie na aan haar hart is. Toe sy in die hos­pi­taal was, was daar al­tyd ’n maat­skap­li­ke wer­ker wat by haar in­ge­loer het. In gr. 11 moes hul­le job-shado­wing doen en Mi­ché het ge­kies om dit by ’n hos­pi­taal met ’n maat­skap­li­ke wer­ker te doen.
“Ek het dit ge­niet om­dat jy vir men­se om­gee. Dit is lek­ker om in ’n om­ge­wing met kin­ders te wees om­dat hul ou­ers nie al­tyd met hul­le kan wees nie.”
Men­se wat sy nie ken nie so­wel as die jon­ger kin­ders by haar voor­ma­li­ge skool keer haar al­tyd voor.“Hul­le sê al­tyd ek is ’n groot in­spi­ra­sie en dat ek sterk is.”Mi­ché is vrees­lik dank­baar vir die ge­meen­skap vir hul bood­skap­pe en on­der­steu­ning.
“Wan­neer ie­mand vir my ’n bood­skap stuur, sê ek al­tyd vir hul­le ‘dan­kie, jul­le het my dag ge­maak’.”
Vir haar is dit aan­ge­naam wan­neer men­se sien waar­deur sy gaan en steeds op­kyk na haar. Dít is iets wat haar mo­ti­veer.
Mi­ché deel dik­wels haar er­va­rin­ge op so­si­a­le me­dia.“My er­va­rin­ge kan ie­mand an­ders help en hul­le mo­ti­veer. Som­mi­ge men­se is baie stil, maar as hul­le an­der men­se se s­to­ries sien, dan weet hul­le hul­le is nie al­leen nie.”
Sy sien uit na wat sy ver­wys as die vol­gen­de hoof­stuk in haar le­we, maar is ook baie angs­tig weens haar ge­sond­heid. Mi­ché is ver­le­de jaar met ’n bloed­klont in haar reg­ter­been ge­di­ag­no­seer.“Dit is baie pyn­lik en ek kan nie die din­ge doen wat al my vrien­de of men­se van my ou­der­dom doen nie. Ek moet baie ver­sig­tig wees.”
Sy kan nie vir lang tyd­per­ke staan nie. Selfs in­ko­pies doen, een van tie­ners se guns­te­ling-ak­ti­wi­tei­te, is baie moei­lik vir haar om­dat sy gou moeg word.
“Ek het vre­se dat men­se my gaan oor­deel of an­ders na my gaan kyk. Ek is bang dat klas een­dag te veel vir my gaan word en ek gaan dit nie meer kan han­teer nie.”
Hoe­wel sy meest­al po­si­tief is oor haar om­stan­dig­he­de, het sy ook haar sleg­te dae nes e­nig­ie­mand an­ders.
“Som­mi­ge dae voel ek net uit­ge­put en wil niks doen nie, nie eens eet nie. Ek voel net om te lê en nie op te staan nie. An­der dae voel ek ook net lui,”skerts sy.
’N NORMALE LE­WE
Al is sy siek, be­te­ken dit nie sy hoef nie werk rond­om die huis te doen nie. Sy moet steeds haar ka­mer skoon­maak en haar hond voer.“Ek kom eg­ter baie daar­mee weg om nie skot­tel­goed te was nie.”
Mi­ché was nog al­tyd baie self­be­wus oor haar voor­koms om­dat haar ha­re weens che­mo-be­han­de­ling uit­ge­val het en haar vel soms bleek was. Nou­dat haar ha­re weer ge­groei het, voel sy meer soos haar­self, haar“mooi self”, sê sy.
Sy is eg­ter nie skaam om haar let­sels te wys nie. Sy trek haar top se reg­ter­mou af om ’n groot let­sel op haar arm te wys.
“Ek jo­ke soms en sê vir men­se ek is ge­steek as hul­le vra oor die let­sel op my bors. As hul­le vra wat met my arm ge­beur het, sê ek‘die le­we het met my arm ge­beur’ voor­dat ek hul­le die waar­heid ver­tel.”
Mi­ché sê daar is drie din­ge wat haar staan­de hou: God, haar fa­mi­lie en haar toe­koms.“God gee my die krag om el­ke dag te le­we. Hy ken my toe­koms en weet wat gaan ge­beur. Hy is die een wat my le­we ge­gee het en wat my aan die le­we hou.”
Sy sê haar fa­mi­lie mo­ti­veer haar en bly al­tyd aan haar kant, maak nie saak wat nie. Haar ma, Ma­thil­da (51), het haar werk ge­los om vol­tyds na Mi­ché te kyk.
“Ek is baie bly oor al­les wat sy be­reik het. Sy maak my só ge­luk­kig en ek is bly dat God haar hier­deur ge­dra het. Ek bid dag en nag vir God om haar in re­mis­sie te hou so­dat sy een­dag haar doel­wit­te kan be­reik,”sê Ma­thil­da.
HOOFFOTO: Mi­ché Gertse (18) is steeds die dap­per Iron La­dy wat uit­styg ten spy­te van haar siek­te. BO: Kui­er het in Sep­tem­ber 2014 oor Mi­ché be­rig wat op die ou­der­dom van 10 met been­kan­ker ge­di­ag­no­seer is.
REGS: (bo) Mi­ché by haar ma­triek­af­skeid; (on­der) Trot­se ma, Ma­thil­da, spog met Mi­ché se ma­triek­uit­slae.