Groep 7 Leer en oefenboek 1 en Antwoordenboek 1, 2 en 3
Groep 6 1, 2 en 3 Leer- en oefenboek, Antwoordenboek
Groep 7|8 - versie 1.0 Opgaven en Antwoorden/uitlegboek O.H.M. Sanders
Beeldwoordenboek B. Venema, D. Faber, T. Roorda BLOG Archives - Yolande StraussYolande Strauss
Soms is dit die klein dingetjies in die lewe wat ‘n ou (of meisie in my geval) ure se pret verskaf. Vat nou maar vanoggend.
Maar eers moet ek natuurlik die bobbejaan agter die berg gaan haal om by my punt uit te kom. So paar weke gelede besluit ons, na ‘n klompie stampe op my ou getroue Ford Ranger, dat dit dalk tyd is vir ietsie kleiners om mee te ry vir die mammamens. Pretoria parkerings is aansienlik kleiner as Kaap parkerings en daar is ook klaarblyklik baie meer paaltjies en hekke wat ‘n ou nie raaksien so met ‘n canopy saam nie. Ek hou maar nog altyd van ‘n kar sonder ballet frokkies en teen alle raad en daad besluit ek om die Ford in te ruil op ‘n Suzuki Jimny. Luukshede in die model sluit hoofsaaklik lugsakke, ‘n radio en elektriese vensters in. Die bagasieruim is ook net-net te klein vir ‘n gewone grootte tas, maar die tas pas baie gemaklik op die agtersitplek. Wel net-net gemaklik!
“Nee my vrou, dis dan net ‘n halwe kar!” laat die liefde van my lewe hoor. “Mamma, die ding het nie eers controls op die stuurwiel nie…” sê Grootprins. “Jy moet maar ‘n kierie ook saamkoop,” sê Peet die ou by wie ek die Jimny koop, “die automatic het net drie ratte- hy’s stadig soos ‘n skilpad.” Kleinprins noem hom my halwe broodjie en my pa noem hom my ambulans. (Lang storie vir ‘n ander dag.) Maar soos gewoonlik steur ek my nie veel aan die witgeraas rondom my kop nie. Dit is die cuteste tjor waarmee ek nog ooit gery het. Dis soos om sonskyn te ry. 80km per uur en al.
Terug by vanoggend. Daar moet inkopies gedoen word en die Jimny word opgevlam vir die tog winkels toe. Ek het ‘n effense verkoue en sukkel om asem te haal so in die toe kar. Kyk, in Pretoria ry ‘n ou mos maar met toe ruite om seker te maak die spreekwoordelike boef op elke hoek vang jou nie. Okay, dis nie regtig spreekwoordelik nie, maar dit kan netsowel wees. Ek hou my egter braaf en ry met wawyd oop ruite na al my stoppe toe. Waaragtig sonder enige voorvalle. (Behalwe as jy die feit dat ek my onoopgemaakte Fanta zero vir ‘n bedelaar gegee het omdat hy baie dors gelyk het en my ook vertel het dat hy baie dors is, as ‘n voorval beskou.) Soos reeds genoem is daar nie baie klokke en fluite (#seewhatididthere) verbonde aan die Suzuki Jimny nie, maar die belangrikste een het hy darem wel. Bluetooth sodat ek Itunes kan luister.
Soos ek ‘n paar weke gelede belowe het, na die fiasko oor Dirkie van Jaarsveld, Afrikaanse sangheld ekstrodenêr, is my Itunes speellys tans op goeie ou Afrikaans ingestel. Net so skuins voor ek my estate oor die rant sien, begin niemand anders nie, as Jack Parrow die kar te vul met Jy dink jy’s cooler as ekke…
Nou kyk, daar is niks wat die petrol in jou bloed uitbring soos Jack Parrow nie. Ek trek die radio se ore tot op vol volume. En so ry ek en Jack Parrow, met my oop vensters en die wind in my hare, teen 60km per uur my estate tegemoed. Ek voel hoe my kommin skoene juk van lekkerkry. Ek ken (uiteraard!) nie die woorde nie, so ek maak dit maar uit volle bors op soos ek aangaan. Dis so lekker dat toe dit eindig ek sommer weer repeat druk en dit nog ‘n slag luister.
By die estate se hek moet ek eers my vingerafdruk gee vir die hek om oop te gaan. Diep binne voel ek soos ‘n gangster wat geprocess word by die polisiekantoor toe ek my vingers op die masjien sit om my uit te ken. ‘n Gangster met Jack Parrow as wingman. Langs my stop ‘n fênsie estate tannie in haar ewe fênsie lang slap Mercedes. Haar venster gaan oop nes Jack Parrow op vol volume vertel van die tattoo van ‘n slang op jou tette…Ek oorweeg om sagter te sit, maar sekerlik luister selfs fênsie estate tannies soms Jack Parrow reg? Ek giggel en glimlag vir die fênsie tannie met die baie haarsprei en lipstick. Sy gee my egter net ‘n estate tannie kyk en rol haar ruit so vinnig weer op as wat sy hom afgerol het. Die sekuriteitswag dink darem ek is legit (dis hoe ons gangsters die lingo gooi…) en dans selfs ‘n stukkie saam toe ek wuiwend wegry.
Nou is dit eers lekker, want binne in die estate mag ek net 25 km per uur ry. Ek hang my arm uit by die oop venster, voel hoe die son op my wintervelletjie brand en sing sommer nog lekkerder saam. Die Jimny se radio het nie regtig bass nie, maar selfs met die bietjie wat daar is kan ek voel hoe Jack Parrow onder my sitplek op en af spring. Dis darem nou al die tweede slag dat ek dit luister so ek ken die woorde al baie beter. Jy is Tim Vorster, ek is Chris Edwards…
Toe die laaste klanke van Parrow wegsterf begin Coenie se Karoonag speel. Ek maak die Jimny se ruite weer toe. (Dis maklik want dis elektries en alles.) Party musiek is nou eenmaal net nie lekker met oop vensters nie. Ek trek my kommin skoene uit en gooi dit in my miniatuur bagasieruim. Vir ‘n anderdag. Maar Jack…jy en ek…ek en jy…ons sal altyd daai Vrydagoggend in die Jimny, met die wind in ons hare hê! Daai tannie by die hek is Ice tea my bra, ek en jy en my Jimny- ons is witblits! Oor en uit!
Ons almal het daai een vriendin (of dalk vriend- laat ons nou die veralgemeen nie né). Hulle weird jou so bietjie uit want jy sweer hulle het ‘n kamera iewers in jou huis versteek. Daai een wat jou uit die bloute epos, bel, whatapp of sms as jy in die donker dal van doodskaduwees iewers in ‘n gat wegkruip vir die wêreld. (Al wat kort is die hadida wat sy angs oor die vallei roep en jy is ‘n gonner.) En sy weet dit net sonder dat jy of iemand anders haar gesê of selfs kón gesê het. En sy weet dit ELKE keer. Al vir meer as twintig jaar. En dan vra sy heel onskuldig: “so hoe gaan dit?” Pft! Want sy is #freakylikethat. Wel ek het so een. En toe trou daai een. In Holland van alle plekke.
My Bruidegom wil saam, maar het ‘n regte werk. Nie soos ek wat net speel-speel werk(e) het nie. Na lang beraadslaging besluit ons dat Bruidegom en die Prinse moet bly. Grootprins is egter nie ‘n ou wat hom sommer so by die huis laat los nie. Hy kom met groot stories oor hoe ‘n besoek aan ‘n vreemde land sy algemene kennis oor die wêreld sal uitbrei en op die lang duur absoluut voordelig sal wees om hom ‘n beter mens te maak. Met die argument in gedagte belowe ek met gekruisde vingers en so half halfhartig dat hy maar kan saamgaan.
Toe dit kaartjiekooptyd word besluit ek en Bruidegom egter dat dit aansienlik beter sal wees vir ons beursies as dalk net ek gaan en vliegkaartjies en ‘n visum word flink bewerk. Ons sal later in sameswering ‘n leuen bedink om Grootprins te verwittig van sy lot. Maar niks is ook heilig in ‘n huis met dun mure nie en toe Grootprins uitvind is die gort natuurlik gaar. Hy is klaarblyklik nie okay met ‘n mamma wat vals beloftes maak nie.
Ek sien hoe my ma-van-die-jaar prys voor my oë versplinter! Dus moet daar nou nog ‘n ekstra kaartjie en visum bewerkstellig word. Een reusagtige probleem is egter dat ek en Grootprins nou twee verskillende verwysingsnommers het vir die vlug en nie saam kan inskakel in ons vlugte nie.
Maar dank die gode vir fone. Stel jou voor ek moes iemand telegrafeer of per seëlpos in die hande probeer kry. Ek bel toe maar die besprekingsagent. Hou ‘n uur aan (na ‘n ander land!) en spandeer meer op die oproep as aan die kaartjies. Foonagent mannetjie verseker my dat ek en Grootprins langs mekaar sal sit op al ons vlugte. Net om seker te maak stuur ek nog ‘n epossie so week vooraf en ‘n ander Eposagent dametjie verseker my weer dat alles onder beheer is en dat dit niks is om oor bekommerd te wees nie. Ek en Grootprins kan hand-aan-hand Kumbaya sit en sing in al ons vlugte.
Ek is tevrede. Grootprins is tevrede. Daar is vrede. Ons pak ons rugsakkies. Vlieg heerlik Holland toe. Slaap op mekaar se skouers in die vliegtuig. Klim verwonderd in Schippol af. Lag en omhels ou vriende. Woon die beste drietalige troue ooit by. Verstaan amper niks wat enige iemand sê nie. Vreet kaas. Koop klompe en ontkoop dit weer toe ons sien wat dit kos. Probeer ‘n fiets huur maar kan nie want ek het my paspoort in die woonstel vergeet. Sien elke museum wat bestaan.
Grootprins is ingelig en reg om ‘n sinvolle bydrae tot die samelewing te lewer met sy nuwe wêreldkennis. Ons omhels weer ons vriende, die keer koebaai en druk ons verwysingsnommer in die lughawe se slim masjien in om ons instapkaartjies te druk. En net daar verloor ons wolkie sy goue rant. (Ons wolke het goue rante want Kleinprins hou nie van silwer nie.)
Ons vlieg saam van Holland na Parys. Maar van daar af sit ons ligjare vêr van mekaar af. Grootprins se ogies swel vol trane. “Mamma jy het belowe ons sit bymekaar.” Een traan spat letterlik van sy wang af net om die oomblik meer dramaties te maak. Ek begin grondwaardinne opsoek. Die vrolike Hollandse waardinne is pragtig en vriendelik. Maar hulle sal ongelukkig nie kan help nie. Dit moet in Parys opgelos word. Ons het net ‘n halfuur in Parys en dis twaalf uur in die aand!
Ek bel my hulplyn. Bruidegom moet dit probeer oplos. Want dis wat hy doen. Hy los my probleme op! Maar nie die keer nie.
“Jammer vrou. Jy gaan maar net moet sterkstaan as jy in Parys kom. Ek kan niks van hier af doen nie.”
“Ja wel ek sal maar probeer” mompel ek.
“Jy gaan meer as moet probeer vrou. Ek ken jou. Jy’s ‘n pushover. Maar dit gaan Grootprins se hele trip bederf as jy dit nie uitsorteer nie” sê man streng.
Ek probeer nog ‘n laaste keer een van die Hollandse meisies oorreed om my te probeer help. Maar niks. Ek en Grootprins klim op en koester ons laaste oomblikke saam op ons vlug. Die trane se strate nog nie droog op sy wange nie. Ek begin myself opwerk. En jy kan nie glo hoe ‘n mamma wie se kindertjies tenagekom word haarself kan opwerk in ‘n uur nie. Teen die tyd dat ek afklim in Parys is ek reg vir oorlog. Ek is woedend. Egter nie heeltemal seker vir wie nie.
Ek loop my egter vas in ‘n Franse tante wat nie nonsens van kabouters soos ek vat nie. Wat my natuurlik toe nou sommer nog meer die josie in maak.
“Julle moes saam geboek het om mee te begin” blaf die tante met ‘n diep franse aksent wat ek net-net verstaan. Dis hier dat ek toe oorslaan in Swenglish. (In my vorige blog het ek gepraat van Vloekaans- die is sy engelse sussie.) Ek onthou sinne soos: “Ek het twee keer bevestig.” “Die is ‘n helptafel, hoekom op aarde sal hulle iemand soos jy hier sit?” ” Ek gaan vir seker nie vir een van die passasiers vra om te skuif nie- dis julle fout….”
Toe sy egter sê ek moet om hemelsnaam ASSEBLIEF bedaar sy kan sien ek is duidelik moeg en uitgestres, verloor ek al my albasters op die plek. Wat daarna gebeur het is bietjie van ‘n lugleegte in my geheue. Die uiteinde was egter dat sy ewe gedwee saamgestap het aan boord en een of ander oom van sy sitplek af beveel het. Sy nuwe stoel die een wat eens vir Grootprins bedoel was. Ek wat halfhartig “merci” brom. Pushover se alie!
Grootprins het die hele petalje maar net met groot oë dopgehou, maar dankbaar onder my vlerk ingeskuif toe ons opstyg.
In Johannesburg aangekom vra Bruidegom: “So het jy toe darem langs mamma gesit op die vliegtuig?”
“Ja. Pappa dit was awesome. Jy moes mamma hoor daar in Parys. Dis net peep peep peep peeeeeeep peep. Daai arme Franse tannie!” borrel hy oor.
“Ek is trots op jou vrou” sê bruidegom.
“Ek ook” dink ek en belowe myself om nooit weer oor te slaan na Swenglish toe solank ek lewe nie. Maar ai daai verdomde Franse maak ‘n ou darem net baie kwaad…
*Ek hoop egter Grootprins vergeet dat sy mamma Swenglish magtig is en onthou liewer al die beter woorde wat ek al in my lewe kwytgeraak het. En ek hoop hy onthou al die woorde van my hart…en ook die van sy hart….want dis mooies. 🙂
My ou vriend Spaan en ek sit die anderdag in Brooklyn Mall (jip, ek moes I Love Melkies met sy see uisig verruil vir ‘n koffieshop in Pretoriô wat uitkyk op metromanne en mall sekuriteit…die koffie en geselskap was darem gelukkig bo-standaard…)
Ons gesels oor die liefde, die lewe en nog wat. Hy is lus om sy lewe te boekstaaf. Sommer so vir homself. Met fotos en stories en gedigte oor alles wat hy al gedoen, gesien en deurgemaak het. En dit laat ons dink…
Ek wonder soms of party mense se lewens net regtig vaal en verbeeldingloos is en of meeste mense net bloot mís dat daar soveel wonderlike dinge om hulle aangaan. Dat hulle dag tot dag bestaan werklik kleurvol is, maar hulle bloot verkies om die lewe in swart en wit te sien…met skakerings van grys (en daarmee bedoel ek nie die vyftig skakering tipe nie) net om die finale doodskoot te gee.
As aspirant skrywer en liedjieskrywer wonder ek of ek nie maar dalk net elke stukkie lewe beleef met die oog op ‘n nuwe liedjie of skryfstukkie nie…my lewe is dalk in werklikheid ook maar grys, maar met bietjie duimsuig en opblaas maak ek dit effe meer…kleurvol….
My lewe is besaai met soveel fantastiese gebeure en mense en dinge. Ek het soveel goete wat my lewe verryk en op die oog af nogals spesiaal maak. En meeste daarvan gebeur heel per ongeluk en ewekansig.
Vat nou maar vir Jannie en Jakkie. Klompie jare terug ontmoet ek ‘n jong Vloekaanse knaap (die wat Jannie ken sal my opgemaakte woord verstaan) wat ‘n website vir sy vliegskool by my wil koop. Hy en sy hele intimiderende gevolg sit en bekyk my hoopvol in sy sitkamer en die gesprekke oor vliegtuie en enjins is om die minste te sê nogals uitdagend.
In die einste sitkamer, die dag van die ontmoeting, sien ek ‘n kitaar teen sy muur. “Speel jy?” vra ek om die ys te breek. Jannie se oë kry ‘n anders glans en sy Vloekaans verdubbel toe hy eers begin vertel van sy liefde vir musiek. Toe hy eers aan die gang kom kry ‘n Wes-Transvaalse donderstorm die jong man nie stil nie. En daar begin dit alles. ‘n Klompie maande later verkoop hy die vliegskool en maak hy ‘n opname studio oop. Ek WEET reg?
And the rest is history, soos hulle sê. Dit raak natuurlik my uithangplek van keuse. In die einste studio hang daar wonderlike mense uit. Waarvan ‘n hele klomp my lewe op ‘n gereelde basis verrassend kleurvol maak en vreemd genoeg ook heerlike geleenthede oor my pad bring. Een van die mense is Jakkie.
Lang storie kort raak ek en Jakkie jongeling goeie vriende so met tyd en hang hy gereeld in my huis uit. (Meerindeels natuurlik om my toerusting te gebruik om opnames van sy fenominale liedjies te maak…)
Een so liedjie is KLEURVOL. Die lied is oorspronklik net vir hom geskryf, maar met my knaende getemery om deel te wees van sy talent verander ons dit in ‘n duet vir hom en my. (Sien video aan einde van die skryfstukkie).
Ek ontwikkel intussen (met die dat ek skielik so omring is deur ‘n klomp arty fartys) ‘n stewige belangstelling in, onder andere, videografie. So een oggend terwyl ek en Jakkie so sit en chai tee drink is dit ‘n onafwendbare gesprek wat plaasvind. “Kom ons maak ‘n video van jou song!” sê ek vol bravade. “Great idee. Wat van more?” antwoord Jakkie. Met generasie z is niks oormore of volgende week nie. Móre! Ek verlang onwillkeurig terug na toe ek nog vroeg in my twintigs was en alles carpe diem was! Ek wil nie oud klink, praat van deeglike beplanning en ander oumensgoed en sy drome breek nie so more is dit toe nou!
Ek moet natuurlik in die video wees so ons kort ‘n kameraman. Ons drentel af na Jannie se ateljee. Hy is van nature ‘n ou wat nie wil uitmis nie so dit kos geen oorredingsvermoë om hom aan boord te kry nie. Hy sal die kamera bring, twee mikrofone en wat ookal nog nodig is vir hierdie super professionele video skietery. Al wat ek moet bring is die mp3 luidspreker sodat ons die lied kan hoor terwyl ons die video maak. Ons is opgewonde!
Een sonnige Wintersoggend sak ons drietjies dus af Eerste Steen toe om ‘n video te maak. Die twee aantreklike jong mans en die tannie moes maak vir ‘n heel oulike prentjie! Jannie se kattebak is gepak met al sy toebehore en daar gaan ons. Eerste probleem is dat ek (getrou aan vorm) die mp3 luidspreker vergeet het. #youhadonejob
Jakkie- nie net talentvol nie maar ook slim en diplomaties, troos en stel voor ons probeer maar so van sy 1980 selfoon af luister na die lied. Jannie se nekare bult, maar hy kom van Upington se wêreld af waar jongelinge nog oumense met respek behandel so hy sê maar niks. (Hy kry altyd so verwarde uitdrukking op sy gesig as mense om hom deur die dinges is…dis ‘n poging om sy irritasie te versteek, maar nie baie suksesvol vir ou honde soos ek nie.)
Die tweede probleem is dat Kaapstad ons toe ook verras (bwahaha) met ‘n wind wat net Kapenaars sal verstaan. Jannie lyk diep bekommerd oor die super duur mikrofone wat windverwaaid staan en sand vreet. Ek is vergeetagtig en by tye verstrooid in rekordgetalle, maar een goeie (debatteerbaar as jy my beterhalf vra) ding wat ek is, is hardkoppig en my deursettingsvermoë is noemenswaardig van aard om die minste te sê, so ons ploeg voort. (Dit help ook dat my ouderdom hulle outrank!)
Ons hoor natuurlik geen woord op die 1980 selfoon so deur die wind nie en wing dit dus maar soos ons aangaan. Jakkie hou geïrriteerd (dog diplomaties soos ek reeds gesê het) tyd in die lug sodat ek en hy ten minste lyk of ons dieselfde liedjie sing. (#funwashadbyall. That’s my story and I’m sticking to it!) Jannie kameraman soos ‘n pro en 2 ure later sit ek voor my kompertjie en sit KLEURVOL aanmekaar. ‘n Lied wat ook later lei na ‘n klompie huiskonserte saam met einste Jakkie en Jannie.
Wat begin het as ‘n website verkoop eindig in ‘n wonderlike avontuur in die wind en sand. Met nog vele musiek, koffie, chai tee en liedjies in die jare daarna wat volg. Daai kitaar teen die muur het my lewe ongetwyfeld verander- as ek hom misgekyk het was my storie dalk heel anders…
Huis bou is nie perde koop nie. Baie soos trou. Ek en Bruidegom het nog net een keer baie lank terug die voorreg gehad om te bou en ek moet erken ons was heelparty keer baie spyt dat ons nie liewer maar eerder ‘n perd gekoop het nie. Dis nie vir elke ou se sak bedoel nie. My bankkaart kry nou nog paniekaanvalle as ek voor hom praat van huisbou.
Maar ‘n eie eie eie huis is darem baie spesiaal. My Grootprins het help spykers inkap en Bruidegom en Broer (my eie persoonlike een) het die huis, van fondamente af tot eindproduk, self gebou.
Die familiesaambouery is natuurlik ‘n storie op sy eie. Sien, by die hek van die huis was ‘n goeie ou outydse bar (daai soort waar die ou local ooms en een tannie op skuld drink en dieselfde karre van vroeg tot laat elke dag en nag altyd daar vasgenael bly staan)…maar natuurlik onder die skuilnaam Steakhouse.
En natuurlik is daar is gereelde vergaderings gehou in die Steakhouse om die bouery te bespreek. Omdat dit so bitter moeilike projek was het dit soms laat aangehou- dié belangrike noodsaaklike vergaderings. Sommiges het wel vroeg geëindig. Bedoelende nou vroegoggend. Daai uur wanneer geen ordentlike mens meer die strate moet betree nie.
So het dit gebeur dat Bruidegom en Broer na een van die vroeë oggende, bietjie later daardie oggend moes kombuiskaste insit. (Net ter inligting- ek het baie groothartig aangebied dat die huis nie ‘n kombuis hoef te hê nie- ek het geen gebruik vir so banale vetrek nie!) In alle geval. Die fyner detail het nie regtig gebeur daai oggend nie.
Die spenskas het ‘n elektriese prop ingehad, maar die sirkelsaag wou nie saamwerk nie, so die gat in die kas is bloot met ‘n hamer en baie woede met gepaardgaande kopseer aangebring. Die slaaiwasbak het ook nooit gebeur nie en die pyp wat vir hom aangelê is was tot en met ons trek uit die huis vyf jaar later, met ‘n stuk lap toegehou om die dreinstank binne te hou. Nie noodwendige ‘n suksesvolle oplossing nie moet ek byvoeg.
Na twee jaar het ons ook besef dat die ingenieur of bourekenaar of argitek of wie dit ookal is wat belangrike goed besluit oor hoe die huis gebou moet word, nie noodwendig die skerpste in sy laai was nie en moes ons die hele huis (wat op stilte gebou was) weer oorstilt en versterk om seker te maak dat hy nie in die pragtige wit sand van die Suid Kaap verlore raak nie. Praat van ‘n bodemlose put!!
Die huis hier onder bespreking is al baie jare nie meer ons huis nie, maar ek dink baie gereeld met heimwee terug aan die huis. Want sien, ek was verlief op my kamer. Dit was ‘n absolute toweragtige spasie.
Die huis was ‘n houthuis, so saans as dit afkoel het die huis begin lewendig word. Met geluide en krake en die reuk van die seevog wat uit die mure ontsnap. Omdat die kamer bo was, het al die krake en geluide en reuke ekstra krag gedra. Daar was ‘n groot deur wat uitgeloop het op ‘n stoep en saans het die maan tot teen daai deur kom leun en ons uitgenooi om buite te gaan staan. So asof ons spesiaal was.
Ek het nooit gordyne in die kamer gehang nie, want die son het soggens baldadig deur die venster gebreek en ek het nie die hart gehad om hom te sê om uit te bly nie. En dan as mens die deur elke oggend oopmaak: die wonderlike stank van see en Melkhoutbome. My man het vele kere gevra dat ek asseblief tog óf gordyne moet hang óf van my nudistiese neigings moet ontslae raak. My buurman aan die oorkant was egter amper honderd, so ek het gereken hy kan waaragtig nie meer so vêr sien nie. En as hy kon..wel ek wou nie daaraan dink nie. Gordyne is dus/egter nooit gehang nie.
Die badkamer was deel van die oopplan kamer (‘n punt wat ons later besef het nie soveel praktiese waarde ingehou het vir voornemende kopers soos vir ons nie). Ek het saans in die bad gelê en Bruidegom op die bed en dan het ons gesels totdat ek ten minste drie keer die warm kraan moes oopdraai om die badwater net perfek te hou. En die bad! Die bad was fenomenaal! Ek kon plat lê sonder dat my tone die anderkant raak. En in die dae voor waterbeperkings het ek hom volgetap dat die borrels tot onder my ken lê en kraak het.
Dit was ‘n plek waar daar geen geheime was nie. In die somer was dit koel en in die winter warm. Met ‘n ekstra kombers wat altyd reg gestaan het. Teen die muur het ‘n skildery gehang van ‘n stoel wat ‘n universiteitsvriendin wou weggooi en ek toe opgeraap het. Dit was een van haar flops, maar dit was vir my beeldskoon. (Hy’t intussen in daardie einste kamer opgemuf en ek moes onder dwang van hom ontslae raak jare later).
So toe skryf ek ‘n liefdeslied. Dit mag dalk klink asof dit ‘n liefdeslied vir Bruidegom is, maar eintlik is dit ‘n liefdeslied vir die kamer. Want dit was ‘n wonderlike kamer.
Wyle Christa Steyn het eenkeer gesê dis vir haar een van die mooiste liedere wat sy in ‘n lang tyd gehoor het en iets gemompel van hoe mooi die frase oor die ekstra kombers is…dit gebeur nie elke dag dat die vrou wat van die mooiste wysies in die wêreld geskryf het vir ‘n ou so iets sê nie, so die stukkie geskiedenis in die lied lê my natuurlik ook na aan die hart…
Daar is baie dinge in die wêreld waarvoor ek dankbaar is. Musiek. Goeie koffie. Woolies se 70% tjoklits.
Vreemde goete wat ek nie eers in die minste verdien nie. Geleenthede wat oor my pad kom uit die bloute. (Wie op aarde wen ’n trip Parys toe!?) Gesonde familie. Oulike kinders. (wel meestal) Maar ek dink die grootste dankbaarheid is vir die liefde.
Ek kyk om my rond en sien hoeveel mense in liefdelose verhoudings gedompel is. Dit is vir my verbysterend hoeveel couples (getroud en ongetroud) REGTIG nie van mekaar hou nie. Nie eers ’n bietjie nie. Nie eers op goeie dae nie. En terwyl ek kyk besef ek hoe gelukkig ek is. Want ek is.
15 Jaar terug voor Man en ek getrou het, het ons dominee (wat ook ’n kranige voëlkyker was- hoe bizarre dat dit al is wat ek van sy preek onthou)…in alle geval… het ons dominee ons gevra om mekaar se voete te was. Dit was bietjie akward want ek dink my voete het nie vreeslik vars geruik na ’n lang dag in boots nie. Wou die man ons huwelik in die hek laat duik nog voordat dit begin het?
So destyds was dit vir my ’n vreemde versoek van ’n ewe vreemde dominee. ’n Tipiese jong dominee ding om te doen. To impress the couple you know. Hy het verduidelik dat wanneer ons ooit voel dat die een se mening belangriker is as die ander, ons die gebaar moes onthou. Hoe Jesus die voete gewas het van die wat hom leed sou aandoen. Hoe Hy Homself nie belangriker as enige van die gaste aan Sy tafel geag het nie. Toe het die gebaar vir my nie veel beteken nie. To say the least was dit bietjie weirderig.
Maar oor die jare het ek begin verstaan. Want saam met die grysheid kom die wysheid. (hoe’s dit vir ’n relevante oneliner!)
En sedert daardie dag was ek en Man mekaar se voete allewig en mag ek byvoeg, aansienlik meer as wat ons sou wou. Al is dit net simbolies. (Diep!) Elke keer as ons terug tree en onthou hoekom ons in die eerste plek vir mekaar lief geword het.
Ons is nie noodwendig geduldig met mekaar nie, ons hoop, glo en verdra mekaar definitief nie altyd nie. Soms verpes ons mekaar. Meer as gereeld wonder ons hoe ons kinders so fantasties uitgedraai het – met ons twee aan die stuur wat obviously bo-gemiddeld clueless is. Ons skree soms, huils soms en vergewe soms nie maklik nie. Maar ons was mekaar se voete. In die lekker tye en selfs (en veral) in die nie-so-lekker tye.
Hy was my voete wanneer hy weet ek ’n lang dag gehad het en hy die kinders iewers heen laat verdwyn in die aand- al was sy dag langer. Hy was my voete wanneer hy Saterdae opstaan en vir my koffie maak al haat hy vroeg opstaan. (Koffie is groot in ons huis. Baie van die skree en verpes was inderdaad al oor koffie). Hy was my voete wanneer hy die laaste olyf in die bord vir my gee. Wanneer hy sy beste happie steak vir my gee…
Wanneer hy my bemin wanneer ek kwaai en uitgewas is. Wanneer hy sy raas sluk as ek die koffiemasjien se melkbeker nie uitspoel nie. Wanneer hy my kar laat diens omdat ek te verstrooid is om dit te doen al het hy my al twintig keer herinner. Wanneer hy wegglip soggens by die werk al is hy super besig, net om saam met my koffie te drink omdat ek hom mis. Wanneer hy my laat sing en shows hou al maak dit my armer eerder as ryker. Wanneer ek gemeen is sonder rede en hy (rooi in die nek) stilbly. Wanneer ek dom stuff doen en hy dit moet fix. En dit dan fix. Wanneer ek huil en hy weet hoekom sonder om te vra….
Hy is vir my soos die eerste reëns na ’n lang droogte. As mens die stof in jou mond begin proe en jy weet die eerste druppels gaan enige oomblik val en kort daarna gaan daar wilde blomme opkom en dammetjies gaan orals spontaan opslaan met paddas en stuff wat mooi musiek maak snags.
Hy is vir my soos wanneer die son ondergaan oor die Weskus. En die heerlike soutsproei opslaan en vassteek in jou neus. En jy bly is, maar nie seker is hoekom nie. Want die see het ’n magiese krag wat almal in die omgewing aansteek met optimisme.
Wanneer hy my bemin is dit asof hy al my drome in sy hand hou en bewaar sodat ek dit later kan vrylaat en vlerke gee. En wanneer ons wals hoor ek hom sing soos iemand wat Engele in sy mond het- met sy kop in my nek gebêre. En hy sing : ”this waltz this waltz this waltz….”
Liefde sonder pretensie, dimensie, grense….’n liefde wat so deel is van my dat ek dit nie kan verduidelik nie. Hy is so deel van my dat ek my bestaan sonder hom nie kan indink nie. En ek dink hoe dankbaar is ek oor alles in my lewe, maar veral vir die liefde…
En al die baie nuttelose informasie net om te verduidelik waar die song vandaan kom…:-)