AFRIKAANSE OPSOMMING: Politieke oogmerke het daartoe gelei dat die Unieregering vir dr. A.L. Geyer in Junie 1950 na Londen gestuur het as die Unie se nuwe Hoë Kommissaris. Hy is deur verwante uitdagings gekonfronteer, naamlik om die veelvlakkige Suid-Afrikaans-Britse betrekkinge uit te bou, om die apartheidsbeleid te bevorder en om die kritici van die Unieregering te oortuig dat daar geregverdigde meriete in die beleid is. Geyer, 'n lojale en republikeinsgesinde Afrikaner, het na sy aankoms ervaar dat die Unieregering se apartheidsbeleid en die volgehoue aandrang om die oordrag van die Hoë Kommissariaatgebiede, toenemende diplomatieke spanning tussen die lande veroorsaak het. Tot Geyer se frustrasie kon die Unieregering nie insien dat die toepassing van die apartheidsbeleid direkte invloed uitoefen op Suid-Afrika se buitelande betrekkinge nie, wat weer die oordrag van die Brits-beheerde gebiede onmoontlik gemaak het. Geyer moes gevolglik 'n delikate balans handhaaf tussen die blanksentriese verwagtinge in die Unie, die bevordering van Suid-Afrika se belange in die buiteland en sy groterwordende perspektief dat die toepassing van die apartheid nie vir die buitewêreld aanvaarbaar is nie. Geyer was ook terdeë daarvan bewus dat die Koue Oorlog, die grondwetlike ontvoogding van Brittanje se Afrika-kolonies sou verhaas, wat weer beduidende implikasies vir die samestelling van die Statebond en die Unie se voortgesette lidmaatskap ingehou het. Hy het Unie-politici dus gewaarsku teen optredes wat daarop toegespits was om korttermyn partypolitieke verwagtinge te bevredig, sonder om die nasionale en ook internasionale implikasies van die uitsprake te verreken. Geyer het geen fundamentele verskille met die beginsels en oogmerke van apartheid gehad nie, maar terselfdertyd was hy ook nie 'n stereotipe Afrikaner en naprater van apartheid nie. In sy optredes het hy deurentyd die historiese, kulturele en sosio-politieke beweegredes vir apartheid, die beliggaming van die beleid en die blanke se aanspraak op en rol in Suid-Afrika beklemtoon. Apartheid is voorgehou as 'n politieke model wat ten doel het om deur middel van gelykwaardige, maar afsonderlike ontwikkeling die ruimte te skep vir die vreedsame voortbestaan van 'n veelrassige gemeenskap. Geyer het groot erns daarvan gemaak om te beklemtoon dat die aanvaarding van die apartheidsbeleid en die blanke se voortbestaan in Suid-Afrika nou verbind word aan die positiewe en sigbare gevolge van die toepassing van apartheid. Geyer het dit dan ook nodig gevind om kritiek uit te spreek oor die regering se klaarblyklike onvermoë om daadwerklike inhoud aan positiewe apartheid te gee. Die grootste persoonlike teleurstelling wat Geyer egter beleef het, was sy ontnugtering dat sy mentor en vriend, dr. D.F. Malan, nie sy rol as partypolitikus kon ontgroei en ontwikkel in 'n bekwame minister van Buitelandse Sake en 'n Eerste Minister wat 'n staatsman van internasionale statuur is nie.