Maandag, 11 Junie 1787 - Inligting
Maandag, 11 Junie 1787 - Geskiedenis
Meneer ABRAHAM BALDWIN, van Georgië, neem sy sitplek in.
In Committee of the Whole, —Die klousule aangaande die reël van dagga in die nasionale wetgewer, wat Saterdag uitgestel is, is hervat.
Meneer SHERMAN stel voor dat die stemreg in die eerste tak volgens die onderskeie getalle vrye inwoners moet wees; en dat in die tweede tak, of Senaat, elke staat een stem moet hê en nie meer nie. Hy het gesê, aangesien die state oor sekere individuele regte beskik, moet elke staat homself kan beskerm; anders sal 'n paar groot state die res regeer. Hy het opgemerk dat die House of Lords in Engeland sekere besondere regte ingevolge die Grondwet het, en daarom het hulle 'n gelyke stem met die House of Commons, sodat hulle hul regte kan verdedig.
Mnr. RUTLEDGE stel voor dat die deel van die stemreg in die eerste tak volgens die bydraekwotas moet wees. Die regverdigheid van hierdie reël, het hy gesê, kan nie betwis word nie. Meneer BUTLER het dieselfde idee aangespoor; bygevoeg dat geld mag was; en dat die state gewig in die regering moet hê in verhouding tot hul rykdom.
Mnr. KING en mnr. WILSON, om die vraag tot 'n punt te bring, het gesê: "dat die stemreg in die eerste afdeling van die nasionale wetgewer nie volgens die reël in die statute van die konfederasie behoort te wees nie, maar volgens 'n billike verhouding van voorstelling. " Die klousule, vir sover dit met stemreg in die eerste tak verband hou, is uitgestel om hierdie mosie te oorweeg. _
Mnr. DICKINSON het aangevoer vir die werklike bydraes van die state, as reël vir hul verteenwoordiging en stemreg in die eerste tak. Deur sodoende die belange van die state met hul plig te verbind, sou laasgenoemde beslis uitgevoer word.
Mnr. KING het opgemerk dat dit onseker is wat gemaak kan word om 'n nasionale inkomste te hef; maar dat dit waarskynlik sou wees, sou bedrog een bron daarvan wees. As die werklike bydraes die reël sou wees, sou die nie. die invoer van state, soos Connecticut en New Jersey, sou inderdaad in 'n slegte situasie verkeer. Dit kan so gebeur dat hulle geen verteenwoordiging sou hê nie. Hierdie situasie van bepaalde state was altyd 'n kragtige argument ten gunste van die vyf persent. bedrog.
Doktor FRANKLIN het gesê dat die vraag op die punt staan ​​om te sit dat hy sy idees oor die aangeleentheid op 'n vraestel, wat mnr.
Mnr. VOORSITTER - Dit het my groot plesier gebring om te sien dat ons debatvoering tot op hierdie punt met groot koelte en humeur gevoer is. As daar iets van 'n teenoorgestelde aard by hierdie geleentheid verskyn het, hoop ek dat dit nie herhaal sal word nie; want ons word hierheen gestuur om met mekaar te konsulteer, nie om te stry nie; en verklarings van 'n vaste opinie en van vaste besluit om dit nooit te verander nie, verlig ons nie en oortuig ons nie. Positiwiteit en warmte aan die een kant veroorsaak natuurlik dieselfde as aan die ander kant, en is geneig om onenigheid en verdeeldheid te skep en te vergroot, in 'n groot kommer waarin harmonie en vereniging uiters noodsaaklik is om gewig aan ons rade te gee en dit effektief te maak in die bevordering en beveiliging. die algemene voordeel.
'Ek moet aanvaar dat ek oorspronklik van mening was dat dit beter sou wees as elke kongreslid of ons nasionale raad homself eerder as 'n verteenwoordiger van die geheel sou beskou as 'n agent vir die belange van 'n bepaalde staat; in welke geval die deel van die lede vir elke staat minder van krag sou wees, en dit sou nie baie wesenlik wees of hulle per staat of individueel gestem het nie. 'n mate van verhouding tot die getal verteenwoordigers; en dat die besluite deur die meerderheid van die lede moet geneem word, nie deur die meerderheid van die state nie. op die oomblik duidelik sien watter voordeel die groter state hulself kan voorstel deur die kleiner te verslind, en daarom kan ek nie besef dat hulle dit sou probeer nie. as gevolg van die twee koninkryke, Engeland en Skotland, was die Skotse patriotte vol vrese dat as hulle nie 'n gelyke aantal verteenwoordigers in die parlement het nie, hulle verwoes moet word deur die meerderwaardigheid van die Engelse. Hulle het egter uiteindelik ooreengekom dat daar aandag gegee moet word aan die verskillende verhoudings van belangrikheid in die vereniging van die twee nasies, waardeur hulle slegs veertig lede in die Laerhuis en slegs sestien in die House of Lords sou hê. 'N Baie groot minderwaardigheid van lede! En tot vandag toe onthou ek nie dat daar iets in die parlement van Groot -Brittanje gedoen is met die vooroordeel van Skotland nie; en wie ook al die lyste van openbare amptenare, burgerlik en militêr van die nasie bekyk, sal na my mening vind dat die Noord -Britte ten minste hul volle vergoeding geniet.
"Maar, meneer, in die huidige manier van stemme deur state is dit ook in die mag van die mindere state om die groter te verslind; en dit is wiskundig aantoonbaar. Gestel byvoorbeeld dat sewe kleiner state elke drie lede gehad het die Huis, en die ses groter persone, een met nog ses lede, beëindig dat twee lede van elke kleiner staat op 'n vraag bevestigend moet wees, en een negatief: hulle bevestig: 14; negatiewe, 7; en dat al die groter state eenparig negatief moet wees, negatiewe, 36; in totaal bevestigend, 14, negatiewe, 43.
'Dit is dus duidelik dat die veertien die vraag teen die drie-en-veertig stel, en die minderheid oorheers die meerderheid, in teenstelling met die algemene praktyk van vergaderings in alle lande en ouderdomme.
"Die groter state, meneer, is van nature net so onwillig om hul eiendom in die beskikking van die kleiner te laat bly, net soos die kleiner om die besittings van die groter te hê. Dit lyk my as 'n billike een, en ek moet, uit my eie kant, nie teen so 'n maatreël wees as dit prakties moontlik sou wees nie. met groter, ander met minder voorregte, was dit vir die grenspersone van belang, toe hulle hul grense betwis, of hulle deur die skeidingslyne aan die een of ander kant geplaas is. Die belang van 'n staat bestaan ​​uit die belange van sy individuele lede. As hulle nie beseer word nie, word die staat nie beseer nie. daarom, in so 'n afdeling, moet dit gevind word om Pennsylvania te verminder, ek moet nie afkeer van die deel daarvan aan New Jersey en 'n ander aan Delaware nie. Maar aangesien daar waarskynlik aansienlike probleme sou wees om so 'n verdeling aan te pas; en hoe aanvanklik dit ook al sou wees, dit sou voortdurend wissel deur die vergroting van die inwoners in sommige state en hul vaste verhouding in ander, en daaruit kom gereeld nuwe afdelings voor, wat ek vir die oorweging van die komitee 'n ander manier voorstel , wat vir my as billik lyk, makliker in die praktyk en meer permanent van aard is.
'Laat die swakste staat sê watter deel van die geld of geweld hy kan en wil verskaf vir die algemene doeleindes van die Unie:
"Laat al die ander hulself verplig om elkeen 'n gelyke verhouding te gee:
'Die hele gesamentlike voorraad is absoluut in die kongres se beskikking;
'Die kongres bestaan ​​in hierdie geval uit 'n gelyke aantal afgevaardigdes uit elke staat:
'En hul besluite om deur die meerderheid van die individuele lede te stem.
'As hierdie gesamentlike en gelyke voorrade by bepaalde geleenthede nie voldoende sou wees nie, laat die kongres versoek om meer hulpmiddels aan die ryker en magtiger state, om vrywillig te word, en laat elke staat die reg oor om die noodsaaklikheid en nut van die verlangde hulp, en om min of meer te gee soos dit behoorlik gevind moet word.
"Hierdie metode is nie nuut nie. Dit is voorheen met sukses beoefen deur die Britse regering met betrekking tot Ierland en die kolonies. Ons het soms selfs meer gegee as wat hulle verwag het, of het net gedink om dit te aanvaar; en in die laaste oorlog het ons voortgegaan terwyl ons verenig was, het hulle ons in vyf jaar 'n miljoen sterling teruggegee. Ons moes waarskynlik sulke vrywillige bydraes voortgesit het, wanneer die geleenthede dit sou vereis, vir die algemene welvaart van die Ryk. Dit was eers toe hulle besluit het om ons te dwing , en om ons te ontneem van die verdienste en plesier van vrywillige bydraes, wat ons geweier en weerstaan ​​het. Hierdie bydraes moes egter van die hand gesit word op die plesier van 'n regering waarin ons geen verteenwoordiger het nie. Ek is dus oortuig, dat hulle nie geweier sal word aan een waarin die voorstelling gelyk is nie.
"My geleerde kollega (mnr. WILSON) het reeds genoem dat die huidige metode van stemming deur die state oorspronklik deur die kongres voorgelê is onder die oortuiging van die onbehoorlikheid, ongelykheid en onreg. Dit blyk uit die woorde van hul besluit. van die sesde September, 1774 Die woorde is:
"Besluit dat elke kolonie of provinsie by die vasstelling van vrae in hierdie kongres een stem sal hê; die kongres beskik nie oor of kan tans materiaal verkry om die belangrikheid van elke kolonie vas te stel nie."
Oor die vraag om in te stem tot die mosie van mnr. KING en mnr. WILSON, het dit bevestigend aanvaar - Massachusetts, Connecticut, Pennsylvania, Virginia, Noord -Carolina, Suid -Carolina, Georgia, ja - 7; New York, New Jersey, Delaware, no — 3; Maryland, verdeel.
Mnr. RUTLEDGE, gesekondeer deur mnr. BUTLER, is daarna aangeraai om by die woorde "billike verhouding van verteenwoordiging", aan die einde van die mosie wat pas ooreengekom is, die woorde "volgens die bydraekwotas" by te voeg. Op voorstel van mnr WILSON, gesekondeer deur mnr PINCKNEY, is dit uitgestel; om, na die woorde, 'billike verhouding van verteenwoordiging' by te voeg, die volgende: 'in verhouding tot die hele aantal blanke en ander vrye burgers en inwoners van elke ouderdom, geslag en toestand, insluitend diegene wat gebonde is aan serwituut vir 'n termyn en drie-vyfdes van alle ander persone wat nie in die voorgaande beskrywing verstaan ​​word nie, behalwe dat Indiërs nie belasting betaal nie, in elke staat "dit is die reël in die kongreswet, wat elf state ooreengekom het vir die verdeling van inkomstekwotas op die state, en vereis slegs 'n sensus elke vyf, sewe of tien jaar.
Mnr. GERRY het gedink eiendom is nie die reël van voorstelling nie. Waarom moet die swartes, wat eiendom in die Suide was, dan meer as die vee en perde van die Noorde verteenwoordig word?
Oor die vraag — Massachusetts, Connecticut, New York, Pennsylvania, Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina, Georgia; ja — 9; New Jersey, Delaware, no — 2.
Meneer SHERMAN het gevra dat 'n vraag gevra moet word of elke staat in die tweede tak een stem het. Alles, het hy gesê, hang hiervan af. Die kleiner state sou nooit instem tot die plan op 'n ander beginsel as die stemreg in hierdie afdeling nie. ELLSWORTH sekondeer die mosie. Oor die vraag om elke staat een stem in die tweede tak toe te staan, —Connecticut, New York, New Jersey, Delaware, Maryland, ja — 5; Massachusetts, Pennsylvania, Virginia, North Carolina, South Carolina, Georgia, no -6.
Mnr. WILSON en mnr. HAMILTON sê dat die stemreg in die tweede tak volgens dieselfde reël as in die eerste tak moet wees.
Op hierdie vraag om die verhouding van verteenwoordiging, dieselfde in die tweede as in die eerste tak, te maak, het dit bevestigend bevestig - Massachusetts, Pennsylvania, Virginia, North Carolina, South Carolina, Georgia, ja - 6; Connecticut, New York, New Jersey, Delaware, Maryland, no — 5.
Die elfde resolusie, ter waarborg van die republikeinse regering en gebied aan elke staat, met inagneming van die woorde "of verdeling", is op bevel van meneer MADISON bygevoeg na die woorde "vrywillige aansluiting" - Massachusetts, New York, Pennsylvania, Virginia, Noord -Carolina, Suid -Carolina, Georgia, ja - 7; Connecticut, New Jersey ,, Delaware, Maryland, no — 4.
Meneer READ hou nie van die idee om grondgebied te waarborg nie. Ek het die idee van afsonderlike state gekenmerk, wat 'n ewige bron van onenigheid sou wees. Daar kan geen genesing vir hierdie euwel wees nie, maar om state heeltemal weg te doen in een groot samelewing.
Daar is veranderinge aangebring in die resolusie, luidens die verklaring, "dat 'n Republikeinse grondwet en sy bestaande wette deur die Verenigde State aan elke staat gewaarborg moet word," het die hele ooreengekom, nem. com.
Die dertiende resolusie, vir die wysiging van die nasionale grondwet, hierna, sonder toestemming van die nasionale wetgewer, in ag geneem, het verskeie lede glad nie die noodsaaklikheid van die resolusie gesien nie, en ook nie die nodigheid om die toestemming van die nasionale wetgewer onnodig te maak nie.
Kol. MASON het aangedring op die noodsaaklikheid van so 'n bepaling. Die plan wat nou opgestel moet word, sal beslis gebrekkig wees, soos die Konfederasie in die hof bevind het. Wysigings sal dus nodig wees; en dit sal beter wees om op 'n maklike, gereelde en grondwetlike manier vir hulle te sorg as om op toeval en geweld te vertrou. Dit sou onbehoorlik wees om die toestemming van die nasionale wetgewer te vereis, omdat hulle hul mag misbruik en hul toestemming daaromtrent weier. Die geleentheid vir so 'n misbruik is moontlik die skuld van die Grondwet wat wysiging vereis.
Mnr RANDOLPH het hierdie argumente afgedwing.
Die woorde "sonder toestemming van die nasionale wetgewer" is uitgestel. Die ander bepaling in die klousule het aangeneem, nem. con.
Die veertiende resolusie, waarin die lede van die staatsregerings ede vereis om die nasionale grondwet en wette in ag te neem, word oorweeg, -
Meneer SHERMAN was daarteen gekant, omdat hy onnodig by die staatsregs ingedring het.
Mnr. RANDOLPH het dit nodig geag om die mededinging tussen die nasionale grondwet en wette, en dié van die betrokke staatsamptenare, reeds onder eed van die state te verenig. Om 'n behoorlike onpartydigheid te behou, behoort hulle ewe veel gebonde te wees aan die nasionale regering. Die nasionale owerheid het elke ondersteuning nodig wat ons kan gee. Die uitvoerende gesag en die regbank van die state, ondanks hul nominale onafhanklikheid van die staatswetgewers, is in werklikheid so afhanklik van hulle dat hulle, ten spyte van 'n verband met die nasionale stelsel, altyd te veel op die staatstelsels sal neig. ontstaan ​​daar 'n wedstryd tussen die twee.
Mnr. GERRY hou nie van die klousule nie. Hy het gedink dat daar soveel rede is om 'n eed van getrouheid aan die state van nasionale offisiere te eis, as omgekeerd.
Mnr. LUTHER MARTIN het besluit om die woorde wat die staatsamptenare vereis, uit te wis, naamlik: "binne die verskillende state", en merk op dat as die nuwe eed in stryd is met die wat reeds deur hulle afgelê is, dit onbehoorlik sou wees; indien dit toevallig is, is die eed wat reeds afgelê is, voldoende.
Oor die stakingskwessie soos voorgestel deur mnr. L. MARTIN, —Connecticut, New Jersey, Delaware, Maryland, ja — 4; Massachusetts, New York, Pennsylvania, Virginia, North Carolina, South Carolina, Georgia, no -7.
Vraag oor die hele resolusie soos voorgestel deur mnr, RANDOLPH, —Massachusetts, Pennsylvania, Virginia, North Carolina, South Carolina, Georgia, ja — 6; Connecticut, New York, New Jersey, Delaware, -Maryland, no — 5.
Die komitee het opgestaan ​​en die huis verdaag.
Die Madison County Historical Society is diep bekommerd oor die moontlike sloping van die Miller -gebou en die Old Creamery. Albei is in die vroeë 19de eeu gebou en was tot vandag toe 'n baksteen in Richmond op die Courthouse Square. As u hierdie geboue verloor, sou u 'n deel van die geskiedenis van die stad en die provinsie verloor. Beide geboue verdien 'n nuwe lewe in die 21ste eeu deur herstelwerk en 'n nuwe doel om die kultuur van Madison County te verbeter.
U word hartlik uitgenooi deur die Madison County Historical Society om 'n openbare vergadering by te woon in die Central Bank Community Room op Dinsdag 22 Januarie 2013 om 19:00. om die behoud van die Miller -gebou en die Old Creamery te bespreek. Help ons asseblief om die erfenis van Madison County te bewaar!
14 Junie is Vlagdag, ter herdenking van die amptelike aanneming van die Amerikaanse vlag deur die Tweede Kontinentale Kongres in 1777. Dit vier die geskiedenis en simboliese betekenis van die Amerikaanse vlag, en is ook 'n geleentheid om diegene te onthou wat veg om dit en die nasie te beskerm waarvoor dit staan. Alhoewel dit sedert die burgeroorlog gevier is, het president Woodrow Wilson verklaar dat dit op 14 Junie in 1916 gevier sou word. Dit is egter nie amptelik 'n federale vakansiedag nie, en slegs Pennsylvania het dit as 'n staatsvakansie aanvaar.
Onafhanklikheidsdag is die aanneming deur die eerste kontinentale kongres van die onafhanklikheidsverklaring op 4 Julie 1776. Elke 4 Julie vier Amerikaners hierdie federale vakansiedag met parades, vuurwerke, speletjies en patriotiese musiek, na aanleiding van Thomas Jefferson se opdrag dat,
Marokkaanse erkenning van die Verenigde State, 1786.
Marokko erken die Verenigde State op 23 Junie 1786, toe 'n verdrag van vrede en vriendskap onderteken is deur die Amerikaanse minister Thomas Barclay en Sidi Muhammad, sultan van Marokko, in Marrakech.
Marokko onder Franse en Spaanse beheer, 1912-1956.
In 1912 word Marokko 'n Franse protektoraat. Sekere dele van Marokko het ook onder Spaanse beheer gekom, waaronder die provinsie Tanger. Die Verenigde State erken die Franse en Spaanse protektorate egter eers op 20 Oktober 1917, toe minister van buitelandse sake, Robert Lansing, 'n brief formeel erken aan Jean Jules Jusserand, Franse ambassadeur in die Verenigde State.
Amerikaanse erkenning van Marokkaanse onafhanklikheid, 1956.
Die Verenigde State erken Marokkaanse onafhanklikheid van die Franse soewereiniteit op 7 Maart 1956 in 'n gelukwensing met betrekking tot die Frans-Marokkaanse verklaring van 2 Maart, waarin Frankryk Marokkaanse onafhanklikheid erken het.
Die debat oor wysigings aan die Grondwet
Gedurende die revolusionêre era het Amerikaners nuwe grondwette opgestel en aangeneem. Sommige staatsgrondwette het geen eksplisiete metode vir wysigings verskaf nie, terwyl ander 'n verskeidenheid maatreëls vir verandering aangebring het. Die Statute van die Konfederasie, wat in November 1777 aan die staatswetgewers gestuur is vir hul eenparige goedkeuring, het bepaal dat enige wysigings deur die Kongres goedgekeur moes word en dan deur al die staatswetgewers bekragtig moes word. Tydens die aanvaarding van die artikels het staatswetgewers baie wysigings aan die artikels voorgestel. Die kongres het almal verwerp. Vanaf Februarie 1781 het die kongres 'n halfdosyn wysigings voorgestel, waarvan nie een deur al die state aangeneem is nie.
Die afgevaardigdes van die Grondwetlike Konvensie het ernstig besin oor 'n metode om die nuwe Grondwet te wysig. Uiteindelik bevat artikel V twee metodes om wysigings voor te stel en twee metodes om wysigings te bekragtig. Wysigings kan voorgestel word, óf deur 'n stemming van twee derdes van elke tak van die kongres, óf op versoek van twee derdes van die staatswetgewers, moet die kongres 'n grondwetlike konvensie uitroep om wysigings te oorweeg. By die indiening van wysigings aan die state, moes die kongres bepaal watter van twee bekragtigingsprosedures gevolg sou word-óf deur die goedkeuring van driekwart van die staatswetgewers óf deur die goedkeuring van driekwart van die spesiaal gekose staatsbekragtigingskonvensies.
Toe die Grondwet op 17 September 1787 afgekondig word, het dit wydverspreide goedkeuring gekry. Maar omdat dit 'n kompromiedokument was, het niemand dit in sy geheel goedgekeur nie. Selfs die sterkste federaliste soos James Madison, Alexander Hamilton en James Wilson het beswaar aangeteken teen sommige dele van die Grondwet. Hamilton het byvoorbeeld geskryf dat 'niemand se idees meer van die plan af was as wat [myne] was nie', terwyl James Wilson in die openbaar erken 'dat ek nie 'n blinde bewonderaar van hierdie regeringsplan is nie, en dat daar sommige dele daarvan, wat, as my wens seëvier, beslis gewysig sou gewees het. " Federaliste het egter gesien dat die Grondwet, gebrekkig soos dit was, veel beter was as die Konfederasie -artikels, gevolglik ondersteun hulle dit kragtig.
Tydens die bekragtigingsdebat was die argument baie oor hoe en wanneer die Grondwet gewysig moet word. Antifederaliste wou die Grondwet wysig voordat dit geïmplementeer word, terwyl federaliste beweer dat wysigings die beste oorweeg kan word slegs nadat ondervinding onder die Grondwet die behoefte aan verandering getoon het. Federaliste het aangevoer dat enige poging om wysigings voor die bekragtiging van die Grondwet aan te bring, dom sal wees en die Unie moontlik in gevaar kan stel.
Miskien is dit verrassend dat Antifederaliste byna eenparig ingestem het om die prosedure vir bekragtiging wat deur die Grondwetlike Konvensie en die Konfederasie -kongres aanbeveel is, te volg. Die Kongres sou die Grondwet aan die staatswetgewers voorlê, wat op hul beurt spesiaal gekose konvensies sou oproep wat die Grondwet sou bekragtig. Artikel VII van die Grondwet het bepaal dat sodra nege staatskonvensies bekragtig word, die nuwe Grondwet onder die bekragtigende state in werking tree. Antifederaliste wou hê dat die staatskonvensies wysigings aan die Grondwet moet oorweeg wat aan die Konfederasiekongres voorgelê sou word, wat 'n nuwe algemene konvensie sou vereis voordat die Grondwet in werking tree. Slegs die wysigings wat deur die algemene konvensie aanvaar word, sal in die Grondwet opgeneem word.
Die eerste struikelblok in die bekragtigingsdebat het tydens die Konfederasie -kongres plaasgevind. Na 'n bespreking of die plan gewysig kan word, het die Kongres 'eenparig besluit' om die Grondwet sonder goedkeuring aan die staatswetgewers oor te dra. Alle vermelding van besware is uit die joernale verwyder (sien The Confederation Congress and the Constitution).
In die eerste vyf staatskonvensies wat die Grondwet oorweeg het, het federaliste met groot meerderhede aangevoer dat wysigings nie oorweeg moet word nie. Die meeste antifederaliste het ingestem en wysigings nie voorgestel nie. In Pennsilvanië het 'n onwrikbare minderheid egter wysigings aanbeveel, wat federaliste nie sou toelaat om in die tydskrifte te verskyn nie. Antifederaliste het hul wysigings dus in koerante en as 'n breë zijde gedruk as deel van die Dissent of the Minority of the Pennsylvania Convention.
Dit alles sou in Massachusetts verander. Na drie weke se debatte het federaliste besef dat die Grondwet verslaan sou word indien daar gestem sou word. Federalistiese leiers het die uitdaging vernuftig die hoof gebied. Hulle het voorgestel om die Grondwet sonder voorafgaande voorwaardes te bekragtig, maar met nege aanbevelings. Die lede van die staat van die eerste federale kongres sou die opdrag kry om daarna te streef om die kongres se goedkeuring te verkry vir die wysigings van die konvensie ingevolge die bepalings van artikel V van die Grondwet. Ses van die oorblywende sewe state wat die Grondwet bekragtig het, het hierdie prosedure gevolg. (Vir 'n volledige lys van al die aanbevelingswysigings, sien hier.) Die konvensie van New York het nog 'n stap geneem. Benewens die aanbeveling van meer as veertig wysigings, word aanbeveel dat die eerste federale kongres 'n tweede algemene konvensie uitroep om die aanbevelingwysigings te oorweeg. Federaliste was baie bang vir so 'n byeenkoms. En aangesien die wetgewers van New York en Virginia die enigste state was wat formele versoeke vir 'n tweede algemene konvensie ingedien het, het die Kongres nie 'n algemene konvensie opgeroep nie (sien The Idea of ​​a Second Convention).
Ondanks die aanbeveling van wysigings deur vyf van die eerste elf staatskonvensies, is wysigings tydens die eerste federale verkiesings vir die Huis van Verteenwoordigers afgemaak. Federaliste het advokate vir wysigings bestempel as 'amendmenites' of 'amendement mongers', wat die Grondwet en die Unie in gevaar stel. Alhoewel George Washington op 30 April 1789 in die presidensiële inhuldigingstoespraak op die voorstel van 'n handves van regte ingedien het, het die Kongres egter niks daartoe gedoen om wysigings voor te stel nie, totdat James Madison op 8 Junie in 'n toespraak in die Huis van Verteenwoordigers aangevoer het vir wysigings. 1789. Na goedkeuring deur twee derdes van die Huis is die wysigings van Madison deur die Senaat oorweeg en ietwat verander. In September 1789 stel 'n konferensiekomitee twaalf wysigings voor wat aan die state gestuur is. Teen 15 Desember 1791 het driekwart van die staatswetgewers tien van die wysigings aanvaar. Vir 'n uitstekende artikel waarin die proses van die opstel van die Handves van Regte uiteengesit word, sien Kenneth R. Bowling se "A Tub to the Whale: The Founding Fathers and the Adoption of the Federal Bill of Rights".
Die debat oor 'n handves van regte
Antifederaliste het aangevoer dat mense in 'n natuurlike toestand heeltemal vry is. In die samelewing is sekere regte vir die algemene belang opgelewer. Maar daar was 'n paar regte wat so fundamenteel was dat dit prysgegee sou word in stryd met die algemene belang. Hierdie regte, wat altyd deur die mense behou moes word, moes uitdruklik in 'n handves van regte vermeld word wat die perke van die regering duidelik sou definieer. 'N Handves van regte sou as 'n vuurklok vir die mense dien, sodat hulle onmiddellik kon weet wanneer hul regte bedreig word.
Daarbenewens het sommige antifederaliste aangevoer dat die beskerming van 'n handves van regte veral belangrik was onder die Grondwet, wat 'n oorspronklike ooreenkoms met die mense was. Staatshandelinge bied geen beskerming teen onderdrukkende dade van die federale regering nie, omdat die Grondwet, verdragte en wette wat ingevolge die Grondwet gemaak is, as die hoogste wet van die land verklaar is. Antifederaliste het aangevoer dat 'n handves van regte nodig is omdat die oppergesagsklousule in kombinasie met die nodige en behoorlike en algemene welsynsklousules geïmpliseerde magte moontlik maak wat regte in gevaar kan stel.
Ons vier meneer Rogers in die National Archives
Fred Rogers is op 9 Julie 2002 deur die president se medalje van vryheid bekroon vir sy diens aan die land en toegewydheid aan die opvoeding van kinders. (National Archives Identifier 7431400)
Fred McFeely Rogers se konsepkaart van die Tweede Wêreldoorlog is gedigitaliseer deur 'n vennootskap met Ancestry.com. (National Archives at St. Louis image)
Kant twee van Fred McFeely Rogers se konsepkaart van die Tweede Wêreldoorlog. (National Archives at St. Louis image)
Fred McFeely Rogers se nommer 122 is op die eerste bladsy van 'n rooster vir selektiewe dienste. Toe hy vir die militêre konsep in Greensburg, Pennsylvania, geregistreer het, was Rogers net 20 jaar oud. (National Archives at St. Louis image)
23 Januarie: Georgetown Universiteit word die eerste Katolieke universiteit wat in die Verenigde State gestig is.
30 April: George Washington word in New York ingehuldig as die eerste president. Hy word ingesweer deur Robert Livingston en lewer dan sy intreerede aan die kongres. 'N Week later word die eerste inhuldigingsbal gehou.
14 Julie: Die Franse Revolusie begin toe revolusionêre die Bastille -gevangenis binnegestorm het, gebeure wat die Amerikaanse minister Thomas Jefferson gesien het.
27 Julie: Die departement van buitelandse sake (aanvanklik die departement van buitelandse sake genoem) is gestig met Thomas Jefferson as hoof.
7 Augustus: Die oorlogsdepartement is ook gestig met Henry Knox as hoof.
2 September: Die nuwe tesourie -afdeling word gelei deur Alexander Hamilton. Samuel Osgood word aangewys as die eerste posmeester -generaal onder die nuwe grondwet.
24 September: Die Federale Regswet stel 'n sesman hooggeregshof in werking. John Jay word die hoofregter genoem.
29 September: Die kongres stig die Amerikaanse weermag voordat hy verdaag.
26 November: Die eerste nasionale dankseggingsdag word op versoek van die kongres deur George Washington uitgeroep.
Aarbei -maan in Junie
Die volmaan in Junie is vernoem na die wilde aarbeie wat vroeg in die somer begin ryp word. Dit word ook genoem Rose Moon, Hot Moon of Mead Moon,
American Eagle Day, wat jaarliks ​​op 20 Junie in 47 Amerikaanse state waargeneem word, is 'n nie -amptelike vakansie wat die verwydering van die Amerikaanse kaal arend vier uit 'n lys van "bedreigde spesies".
Wes -Virginia -dag
West Virginia Day, oftewel WV Day, vier die herdenking van die ontstaan ​​van die staat West Virginia op 20 Junie 1863.