Dan beleef sy ‘n krisis op Genadendal (ironies!), ‘n “moment van insig waar sy geestelik sou kón wegbreek uit haar kondisionering as wit, adellike vreemdeling om tot ‘n vorm van handeling oor te gaan” (Brink, 1989:13); sy vlug egter terug na die kasteel. Maar waarby ek wil stilstaan, te midde van die wetenskapsfiksiemoontlikheid dat ons almal eendag ons ouerwordende lywe sal kan agterlaat en onsselwers oplaai na ’n rekenaar en ’n volkome virtuele, artritislose lewe, is die gedagte of taal end-uit met die mens sal wees. En indien die nodigheid vir taal iewers in ’n toekoms sou verval, wat sou die aard van menslike belewenis wees? En, wil ek byvoeg, op watter maniere sal ons subjektiwiteit daardeur geraak word? N konflikteorie is nog steeds ‘n groot teoretiese benadering tot IR en vandag ‘n onderskeid gemaak word tussen (veral in Brittanje.): Ook o.m. oor die funksie van die Kreatiewe werkswinkel en dat ‘n professor in Skryfkunde se taak is om die engel uit die klip te verlos en elke persoon se eiesoortige aard te ontdek en haar / hom te leer om dit te ontgin.