Dis soos ‘n rekenaarspeletjie waarbinne jy is, met baie deelnemers waar elkeen sy eie subdoelwit het om te bereik maar die reëls van die spel word vir sommige deelnemers geheim gehou. Omdat die deelnemers gebrekkige inligting het, word hulle telkens teruggestuur om met ‘n nuwe brokkie inligting weer van voor af te probeer, om net weer te faal en die siklus te herhaal – ‘n metodiek wat slegter is as selfs tref-en-trap. Die probleem is egter dat jy nie agter ‘n skootrekenaar sit en probeer-en-probeer nie: Jy staan fisies in ‘n tou en jou eie doelwit om so gou as moontlik sukses te behaal word telkens gebruik om jou weer-en-weer te straf.
Ons kan nou sien wat binne aangaan. Vlakby die deur sit ‘n lang amptenaar en hy deel die vorms uit. Daar is ‘n dubbeltou mense voor hom en elkeen word tydsaam gehelp, waarna hulle in ‘n volgende tou daarnaas gaan staan, of dieper binne in die vertrek inbeweeg. Drupsgewyse kom mense by die deur uit. Intussen bestaan ons nie, die bewakers van die poorte kyk oor ons en om ons en praat by ons verby en ons staan. Uiteindelik is die dubbeltou weggewerk en ons word saam met ‘n paar ander na die toonbank van die langman – die vormbewaker - deurgelaat. Hy is saaklik en medium vriendelik en gee my die nodige vorms, maar vir die IDs is geen vorms nodig nie – daarvoor moet ons in ‘n ander tou gaan staan. Die lang man staan kort-kort op en gaan loop ‘n draai en dan bou die toue voor sy toonbank op – maar hier kom onbekende reël nommer twee in werking (hoewel mens dit eers later agterkom) – maak seker watter en hoeveel vorms jy moet hê vir jou take, anders gaan jy weer-en-weer terugkom na die langman. Terwyl mens in die tweede ry staan, kom jy onwetend onbekende reël nommer drie teë: Op die muur is ‘n lys van die amptelike kostes van elke transaksie wat jy wil doen – en sorg dat jy presies die regte hoeveelheid geld het.
Intussen word nommers 112 en 113 geroep en ons moet gaan vir kiekies vat. Hulle het ‘n fênsie kamera daar wat dit als doen, maar die antie wat dit werk praat so sag geen (ou) mens kan hoor wat sy wil hê nie, maar eindelik is die foudies geneem. Reël nommer ses : As jy ‘n ou mens is (soos ons) kry tog maar ‘n pienk dingetjie vir jou oor sodat jy kan hoor wat hulle sê. Toe moet ons weer gaan wag op die staal stoele. Gelukkig nie lank daarna nie word ons uiteindelik opgeroep na die toonbank. Daar word besonderhede gevra, ingetik en jou vingerafdrukke geneem. Dan sê hulle jy sal verder per sms in kennis gestel word van vordering, dankie en koebaai. So ons wag nou amptelik vir ons Smart Card IDs. Maar my smartlike middag was nog nie oor nie.
Terwyl ek so staan en wag kyk ek toevallig in die klagteboek – ja, daar is een. Ek sien dis nie op datum nie maar dit lyk of die laaste skrywers – om die ge-ykte term te gebruik – redelik ‘gatvol’ was. Almal sê die departement moet meer mense aanstel om die werk te doen. Snaaks – ek het nou weer gedink hulle moet die helfte van die kantoor se mense, wat so rondhang, eerder ‘fire’ dan sal dit beter gaan. Sommige mense het selfs lelike woorde in die boek geskrywe, waarvan baie met ‘n “f..” begin, en ek het baie skaam gekry vir hulle part. Hoe kan hulle nou so voel oor die saak?