🥇 ▷ Etherborn Review - "'n Opvallende visuele ervaring sonder gewig" ✅
Etherborn Review – "'n Opvallende visuele ervaring sonder gewig"
In die verkrummelende wêreld van Etherborn is die wette van die fisika verfris. Dit is 'n legkaart-platform waarin swaartekrag loodreg is op die oppervlak waarop u tans staan. Dit is iets wat baie meer sinvol is as jy dit in aksie sien.
Nadat u in 'n vreemde nuwe wêreld gebore is, is u op soek na die bron van die gedemonteerde stem wat u steeds roep. Dit is nie 'n baie vriendelike stem wat doelbewus verskyn as 'n eteriese verteller nie, nie as 'n werklike, bereikbare persoon nie.
U maak vordering deur 'n reusagtige boom te skaal, en stop dit slegs met sporadiese wortels wat afgeskeur kan word terwyl u deur vlakke beweeg. Toe ek in my sitkamer speel, sou my familielede ophou, staar en dan iets sê soos "o, dis cool" voordat die dag begin. En ja, hy kan van tyd tot tyd ongelooflike grafieke oproep met 'n duidelike inspirasie van kunstenaars uit die 20ste eeu soos MC Escher en Giorgio de Chirico.
Die estetiese waardes kombineer dit om 'n dromerige atmosfeer te skep, van sagte, mistige visuele elemente en kalmerende musieknotasie tot die fyn en aangename gedreun van Joy-Cons. Ek was regtig naby daaraan om meer as 'n paar keer te swaai tydens my spel, wat in geen ander spel 'n voordeel sou wees nie.
Alhoewel u maklik vergelykings kan tref tussen Etherborn en iets soos Monument Valley-speletjies, gaan dit nie regtig daaroor om met die vooruitsig te werk om wonderlike oomblikke te bereik nie, maar meer om elke struktuur noukeurig te ondersoek, wat effektief, reusagtig is gloeiende sleutels.
Om op verkenningspuzzels te konsentreer, sou nie 'n probleem wees as die spel ten volle gebruik maak van sy perspektief van verandering nie, maar dit is nie ver nie. Die omgewings en hul uitdagings bly heeltyd dieselfde. Dit stel baie idees voor – giftige klewerige, vinnig versperrings, ens. – en doen dan skaars iets daarmee.
Daar was 'n punt waar ek die platform ver in die verte gesien het, wat, soos ek besef het, tegnies onder my is, sodat ek van die wêreld se kant afgespring en daarop geval het. Dit was een van die drie keer toe die verkenning van speletjies verby die mees basiese platformuitdagings gevorder is.
Dit lyk te dikwels asof die uitdaging nie spruit uit enige herkenbare raaisels nie, maar wel uit die noodsaaklikheid om elke hoek van die vlakke vervelig te verken. Toe u by die vierde en vyfde hoofstuk kom, het die strukture so groot geword dat dit moeilik is om te onthou waar u was en watter verborge paadjies u nog nie ontdek het nie. As ek nie weet dat die spel verby is nie, sou ek net daar en nou kon speel.
En alhoewel u dit 'n bietjie kan manipuleer, verberg die kamera dikwels iets wat andersins 'n skitterende ooglopende pad sou wees, so u moet uiteindelik vertrou op klein krommes wat aandui presies waar u die perspektief / swaartekrag self kan verander.
Hy sê dit is die beste wanneer u net tussen gebiede, tussen 'n ander ingewikkelde, weliswaar vervelige struktuur, tussen die regte spel beweeg.
Dit lyk beslis goed en klink nog beter, maar op elke draai kan u voel hoe moeilik dit is om by te voeg tot iets meer as net 'n estetiese indie. Hy kry dieselfde probleme as baie speletjies van hierdie aard, waar die beoogde impak, emosioneel of op een of ander manier geestelik is, sigbaar is, maar nooit gevoel word nie.
Miskien dra ek 'n paar van sy visualiseringe en oomblikke van rustige wandeling saam met my, hoewel hier niks is wat die kloue binnedring, u uitdaag of u weeg nie: Etherborn is eindelik vlugtig wat spel sowel as geheue betref.