Nêrens elders word speelse poësie se afhanklikheid van bestaande literatuur beter geïllustreer as by die parodie nie. Hierdie digsoort werk met die tegniek van die doelbewuste versteuring van die verhouding tussen "vorm" en "inhoud". Die geparodieerde digter se kenmerkende vorm- en styleienskappe word aangewend vir 'n onvanpaste inhoud of tema. So werk D.J. Opperman se "Met apologie" met 'n vaste teks wat as boustof dien waarop dan die stylhebbelikhede van agt Afrikaanse digters met komiese gevolge afgedruk word. Die parodie kan ook 'n lig-kritiese aanslag hê, soos Toon van den Heever se "Hoe hulle Afrikaans sou geskryf het". Nie alle parodieë het egter 'n kritiese of komiese doelstelling nie. Opperman se reaksie op Leipoldt se "Boggom en Voertsek" in Komas uit 'n bamboesstok is op sigself ernstig bedoel, met 'n wrangheid wat verkry word deur die ironiese jukstaponering van oerteks en nuwe skepping. 'n Soortgelyke ironiese parodie op die kleuterrympie "Trippe trappe trone" kom in Joernaal van Jorik voor. Hierdie parodieë kan uiteraard nie as speelse poësie beskou word nie.