Sea Devil SS-400 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Sea Devil SS -400 - Geskiedenis
In Februarie 1979 het die boot Groton verlaat vir operasies in die Middellandse See.
In 1982 het die boot 'n nie-hervullende opknapping in die Mare Island Naval Shipyard voltooi. Tydens see -roetes het dit erge hoeke beleef terwyl dit 'n terugval -maneuver voltooi het terwyl dit onder water was. Dit het herstel en na San Diego gegaan, en daarna na die tuishawe in Groton, Ct. (Subron 2) via die Panamakanaal. Na skud en kort vaarte in 1983, het Sculpin in 1984 in die Middellandse See diens gedoen tussen Syrië en die USS New Jersey terwyl die New Jersey Libanon beskiet het ('n gevolg van die bombardement van die mariene kaserne in Beruit in 1983).
Sculpin is op 3 Augustus 1990 ontmantel en op 30 Augustus 1990 uit die Naval Vessel Register geslaan. Haar laaste kaptein was kmdt. J. B. Allen. Sculpin is by die Newport News Naval Shipyard uit diens geneem met seremonies wat by die Norfolk Naval Base voor die skeepswerf gebeur het. ex-Sculpin het die Nuclear Powered Ship and Submarine Recycling Program in Bremerton, Washington, op 1 Oktober 2000 betree en op 30 Oktober 2001 het dit nie meer bestaan ​​nie.
Net soos die Siluriërs, hul land-liefdevolle neefs, het die Seeduiwels miljoene jare op aarde geleef voordat mense ontwikkel het. En soos die Siluriërs, het hulle in winterslaap gegaan toe 'n planeet in 'n wentelbaan van die aarde gekom het. Hulle het nie wakker geword na die ramp wat voorspel is omdat die klein planeet die maan geword het nie. Oor die miljoene jare wat hulle in winterslaap was, het ape in mense ontwikkel en geleidelik, toe hulle ontdek het dat hulle die oseane kan reis, het hulle per ongeluk klein nedersettings van die Sea Devil wakker gemaak.
Die Sea Devils -hawe is nie gesien nie Dokter wie sedert 1984 's Warriors of the Deep. Dit is vreemd, want dit is die tipe wesens wat 'n terugkeer verdien. Die Siluriërs keer terug na Matt Smith 's Eleventh Doctor, en die onlangse Jodie Whittaker -verhaal, Praxeus sou die beste manier gewees het om hul niggies in die water terug te bring. Helaas, dit was nie so nie, ten spyte van al die gerugte rondom reeks 12 dat dit teenstrydig was. Dit is jammer, want net soos die Siluriërs, het die ontwerp van die Sea Devils ikonies geword en wys hoe groot monsters op 'n begroting van die 1970's geskep kan word.
Ondanks die feit dat hulle slegs in twee verhale op die skerm verskyn het, is die kultuur en agtergrond van die Sea Devils ondersoek, sowel as om volwaardige optredes in verskillende spin-off-media te maak, wat hulle baie meer teenwoordig was in die program.
Die seeduiwels het 'n effens ander voorkoms, afhangende van watter gebied op die aarde hulle vandaan kom. Toe ons hulle die eerste keer sien, lyk hulle baie soos skilpaaie, met hul groen vel, in die TV -verhaal, Die see duiwels, geskryf deur Malcolm Hulke. Toe die vyfde dokter, Tegan en Turlough hulle in die gesig staar Warriors of the DeepDit was baie silwer in voorkoms, wat ons kan aanneem omdat dit van 'n ander deel van die planeet afkomstig was (soortgelyk aan die dokter wat verskillende sekte Siluriërs teëgekom het).
Toe die twaalfde dokter en Clara hulle ontmoet in die Titan Comics -verhaal, Clara Oswald en die School of Death (herontwerp, soos hieronder gesien, deur Rachael Stott), was hulle baie groter en vinniger, en die twaalfde dokter beskryf hulle as 'n Warrior -klas. In die strokiesprent was daar 'n baie kleiner ras Sea Devil, dieselfde grootte as 'n menslike kind wat oor telepatiese vermoëns beskik en met menslike leërskare kon saamsmelt.
Die Quick Reads -boek, Die Siluriese geskenk verduidelik dat die Sea Devils kommunikeer met behulp van 'n sonar -agtige vermoë, maar mensetale slegs in 'n lae raspende toon kan praat.
Alhoewel die dokter hulle die eerste keer in sy derde inkarnasie ontmoet het, is die Sea Devils in die loop van verskillende spin-off-media wakker gemaak voordat die Meester inmeng met hul winterslaap-eenhede. Doctor Who Tydskrif gepubliseer Duiwel in die diepte, wat beskryf hoe 'n Sea Devil -wetenskaplike in die 16de eeu wakker geword het deur seerowers wat sy winterslaapkamer ontdek het. Die Sea Devil is spoedig gevang deur seerowers wat per ongeluk 'n toestel geaktiveer het wat 'n wese uit die diepte gebel en hul vaartuig vernietig het. Daar word geglo dat die Seeduiwel saam met die seerowerbemanning omgekom het.
Clara Oswald en die School of Death is in 1909 gestig en beskryf hoe die Sea Devils 'n klein aardbewing veroorsaak het sodat hulle 'n stuk grond kon besit wat uiteindelik as Raven Isle bekend geword het. Uiteindelik het mense egter die eiland teruggekry en 'n skool gebou, sodat die Sea Devils 'n plan begin het om die mense op die eiland in Sea Devils te verander.
Toe in 1972 – of 1982, afhangend van die eenheidsprobleem, kom die Derde Dokter en Jo Grant in die gesig van die gekombineerde mag van die Meester en 'n groep Seeduiwels wat die bose Time Lord in die Engelse Kanaal ontdek en ontwaak het. . Natuurlik beskou die dokter dit as nog 'n kans om vrede te probeer maak tussen die reptiele en die mense, en hoewel die seeduiwels, soos die Siluriërs, die wapenstilstand blykbaar wou hê, was dit die paranoia van die Royal Navy en hul leiers het die vredesonderhandelinge gekeer.
Die Sea Devils was van plan om 'n huistoestel te gebruik om ander basisse wakker te maak, maar die dokter kon dit stop deur die polariteit van die neutronstroom in die toestelle in die basis om te keer en dit op te blaas.
Dit was die enigste keer dat die Meester deelgeneem het aan aksies wat deur die Sea Devils uitgevoer is. (Maar Die see duiwels is 'n gawe verhaal, want dit is alles in my nek van die bos opgeneem, terwyl die opnames in Portsmouth en die Isle of White plaasgevind het. Ek woon op Hayling Island, wat lekker tussen die twee ingebed is!)
Dit was nie net die dokter wat die Sea Devils ontmoet het nie: Sarah Jane Smith en K9 het hulle in 1983 gekonfronteer Doctor Who vakansie spesiaal, na aanleiding van K9 & amp maatskappy, in 'n strokiesprent genoem Stad van die duiwels, toe hulle weer saam met die Siluriërs in 'n graf in Egipte saamwerk. Hierdie keer soek beide Sea Devils en Silurians egter vrede met die menslike geslag, en Sarah en K9 laat EENHEID daaraan toe, die taakmag is hierdie keer baie meer simpatiek. Daar is ook Seeduiwels wat die oseane van Telos bewoon, en wat die kubermanne in die gesig gestaar en gewen het, soos gesien in die Doctor Who Tydskrif strokiesprent, Die honger see.
Bernice Summerfield sou die Sea Devils ontmoet (in Die gifsee), toe hulle die Braxiatel -versameling om hulp vra. Hulle het Bernice verwelkom en gevind dat 'n klein groepie van die bevolking van die planeet wat hulle onlangs bewoon het, die waters van hul wêreld vergiftig het om dit vir die reptiele onherbergsaam te maak. Dinge het vir hulle nie te goed uitgewerk nie, en Bernice moes hulle help om die planeet te ontruim omdat dit vir die Sea Devils en die mense van Chosan te moeilik geword het om in vrede saam te leef.
Die Elfde Dokter het ook die seeduiwels in die gesig gestaar in 'n situasie soortgelyk aan Sarah toe 'n kolonie Siluriërs en Seeduiwels in die Suidpool ontdek is. Dinge eindig op minder vriendelike terme en die dokter het die pad na die wesensbasis vernietig, sodat hulle nie weer ontdek sou word nie.
Dit is in die jaar 2084 dat die Sea Devils op sy ergste gesien word. Hulle werk as skoktroepe vir die Siluriërs wanneer hulle Seebasis 4 binnedring om 'n oorlog aan die brand te steek wat die basis veronderstel is om te voorkom. Ongelukkig moet die dokter hexachromietgas gebruik om die reptiele te stop.
Ondanks die feit dat hulle die planeet Aarde op dieselfde tyd regeer het, is die Sea Devils nog nooit regverdig behandel deur die Siluriërs nie. Warriors of the Deep sien hulle regtig as 'n troepe, terwyl boeke soos Bloedhitte vind hulle in dieselfde rol en val 'n duikboot aan waarop Bernice Summerfield op bevel van die Siluriërs val.
Dit blyk egter dat dinge in die verre toekoms verander en die reptiele en die menslike ras leef in vrede en was lede van die aardryk. Boeke soos Burning Heart, So Vile A Sin, en Die Crystal Bucephalus wys ook lede van die Sea Devils wat skouer-aan-skouer staan ​​met die menslike ras.
Ons het die Sea Devils sedert 1984 nog nie gesien nie. Tog is dit wesens wat ikonies is en wat baie mense onthou. Net soos die Siluriërs werk die Sea Devils omdat hulle ons dwing om 'n paar vrae oor onsself te beantwoord. En namate die seeduiwels ontwikkel het om die diep, diep dieptes van die oseane van die aarde te oorleef, waarom kan hulle dan nie in vrede met die mense lewe in gebiede wat ons nie kan bewoon nie?
Die oorspronklike Sea Devil Submarine
Die duikboot SS-400 van Balao-klas en duikboot SSN-664 van Sturgeon-klas het albei iets gemeen. Hulle word genoem Die Seeduiwel na die grootste straal in die see. Die naam, wat bekend is vir sy krag en uithouvermoë, pas natuurlik by 'n paar kragtige masjinerie. Maar hierdie duikbote deel ook hul naam met 'n ander duikboot wat gehelp het om met die ontwikkeling van duikbote te begin. Die oorspronklike Sea Devil word beskou as een van die baanbrekende vroeë duikbote.
Wilhelm Bauer was 'n ingenieur in Beiere tydens die Duits/Deense oorlog tussen 1848 en 1851. Bauer was gefassineer deur die Deense vloot se vermoë om die Pruise te blokkeer, en het begin met die bestudering van skeepsbou en hidroulika. Hy is deur sy navorsing geïnspireer om 'n nuwe soort dompelskip te skep wat beter sou wees as die wat voorheen gekom het. Sy eerste konstruksie was Brandtaucher of Incendiary Diver. Destyds, om blokkades te breek, is skepe met plofstof aan die gang gesit. Sodra die vaartuig sou ontplof, sou dit óf die blokkeervate laat sink of laat beweeg. Die skepe wat die plofstof vervoer het, is brandskepe genoem. Bauer het hierdie idee aangeneem en op sy eerste duikboot toegepas. Hy het geglo dat sy duikboot 'n plofstof aan die onderkant van 'n skeepsvaart kon heg en op die manier kon deurbreek. Sy ontwerp was ongeveer 28 voet lank en weeg ongeveer 35 ton. Twee matrose op 'n trapmeul het die vaartuig aangedryf terwyl 'n derde dit sou bestuur. Op 1 Februarie 1851 was sy eerste openbare betoging 'n ramp. Die duikboot het begin lek en op die bodem van die hawe beland. Ses uur lank moes Bauer en die ander twee matrose wag totdat genoeg water in die duikboot lek om druk gelyk te maak, sodat hulle die luik kon oopmaak en kon ontsnap. Die duikboot self sou eers in 1887 uit die rivier ontsnap. Ten spyte van die vreeslike eerste aanloop, het dit Bauer nie gekeer nie.
Skets van Brandtaucher https://www.thevintagenews.com/2016/06/28/constructed-1850-wilhelm-bauer-brandtaucher-first-submarine-project-germany/
As gevolg van die mislukking van sy eerste duikboot, het Bauer gesukkel om beskerming en 'n bemanning in Beiere te vind. Die nuus het uitgekom dat Bauer en sy mede -bemanningslede van sy eerste vaartuig onder water 'n fisieke stryd gehad het oor hoe om die situasie te hanteer. Hy het min sukses behaal om 'n borg in Engeland te vind. Eers toe hy na Rusland reis, het hy 'n mate van sukses behaal. Tsaar Alexander II befonds die ontwikkeling van die volgende duikboot- Le Diable Marin of die Seeduiwel. Hierdie ontwerp was meer gevorderd as haar vorige eweknie. Die Sea Devil was twee keer so groot en kon 'n bemanning van twaalf dra. Dieselfde perseel het bestaan, met vier mans op 'n trapmeul om die vaartuig aan te dryf. Na sy vorige voorval het Bauer besluit dat sy nuwe model 'n toesluitkamer sal bevat. Die Sea Devil het 134 suksesvolle duike uitgevoer, waarvan sommige 'n diepte van 150 voet bereik het. Die tsaar was so beïndruk dat 'n vierstemmige orkes aan boord gesit en aan boord gespeel is tydens 'n kroning onder die oppervlak van die Kronstad-hawe.
Tekening van die seeduiwel op die seebodem. (Krediet: ullstein bild/Getty Images)
Wanneer Le Diable Marin die eerste keer gelanseer is, is dit op die volgende manier beskryf: "Die Russiese duikboot, 'L.E. Diable Marin, 'lyk soos 'n dolfyn in uiterlike vorm. Dit het 'n lening van 15m gehad. 80. 'n Balk van 3m. 80 en 'n diepte van 3 m.35. Die raamwerk van die romp was van yster en die romp word toegeskryf aan die weerstand van 45 m. 50 kolom water ... In die boë was 'n luik vir ingang en uitgang. Om die gewig makliker te versprei, was die voorste deel van die skip 6 duim minder hoog as die middelste gedeelte. Pompe is gebruik om water in die silinders te dwing, en stabiliteit in die lengte is verkry deur die volume water wat as ballas vervoer word, te verminder of te vergroot. In die boë is 'n groot myn vasgemaak met 500 pond poeier en ander brandbare materiaal aan weerskante van hierdie myn, wat 'n dik Indiarubber -handskoen uitsteek om dit vas te maak aan die kiel van die vaartuig wat aangeval moet word. 'N Deur waarmee duikers na die bodem van die water kan daal, is ook voorsien, en dit is nie onnatuurlik as in ag geneem word dat Bauer se heel eerste duikboot bedoel was vir industriële doeleindes nie. " Ongelukkig word hierdie oormatige aandag van die tsaar nie waardeer deur die Russiese admirale wat 'n manier bedink het om hom te saboteer nie. Bauer is beveel om 'n demonstrasie te doen en 'n dummy skip 'n entjie verder te laat sink. Die admirale het Bauer egter mislei oor die presiese diepte van die rivier. Terwyl dit onder water was, het die Sea Devil slaan 'n modderbank en val vas. Bauer moes die luik los en hy en sy bemanning kon ontsnap. Net soos sy eerste vaartuig, is die duikboot egter op die bodem gelaat. Hierdie keer is dit waar die duikboot gaan rus. Dit sou Bauer se laaste poging tot duikbootontwikkeling wees.
Ten spyte van wat baie as 'n mislukking beskou, het Bauer die ontwikkeling van duikbote baie gevorder. Sy werk het 'n sleutelrol gespeel in die bevordering van die wetenskap en ingenieurswese van toekomstige vaartuie. Die suksesvolle duik van sy tweede vaartuig bewys die vermoë om suksesvol onder die water te vaar, en met die vierstemmige orkes uit die kroning van die tsaar, het dit bewys dat dit gemaklik gedoen kan word. Hierdie oorspronklike Sea Devil die verhoog vir diegene wat daarna kom. Net soos die naam van die duikboot, het Bauer uiterste uithouvermoë gehad en hard baklei vir dit waarin hy geglo het. Vandag word Bauer se eerste duikboot wat uit die diepte gered is, te sien in Dresden, Duitsland.
Figuur 2 Brandtaucher te sien in die Bundeswehr Military History Museum, Dresden https://www.thevintagenews.com/2016/06/28/constructed-1850-wilhelm-bauer-brandtaucher-first-submarine-
Sy naam is ook gekoppel aan die enigste Duitse U-boot wat vandag nog dryf. Die Wilhelm Bauer is nooit tydens die oorlog gebruik nie weens die laat produksie daarvan, maar is oorspronklik na die oorlog afgesny, maar gered en weer aangebring. In sy tweede lewe het sy gedien as 'n opleidingsvaartuig, wat die konnotasie van haar U-boot-oorsprong afgebreek het. Vandag dien sy as museumskip by die Duitse Maritieme Museum.
In 1982 het die boot 'n nie-hervullende opknapping in die Mare Island Naval Shipyard voltooi. Tydens see -roetes het dit erge hoeke beleef terwyl dit 'n terugval -maneuver voltooi het terwyl dit onder water was. Dit het herstel en na San Diego gegaan, en daarna na die tuishawe in Groton, Ct. (Subron 2) via die Panamakanaal. Na skommelinge en kort vaarte in 1983, het Sculpin in 1984 in die Middellandse See diens gedoen tussen Syrië en die USS New Jersey terwyl die New Jersey Libanon beskiet het ('n gevolg van die bombardering van die mariene kaserne in Beruit in 1983).
Sculpin is op 3 Augustus 1990 ontmantel en op 30 Augustus 1990 uit die Naval Vessel Register geslaan. Haar laaste kaptein was kmdt. J. B. Allen. Sculpin is by die Newport News Naval Shipyard gestaak met seremonies wat op die vlootbasis van Norfolk plaasgevind het voor die skeepswerfgebeurtenis. ex-Sculpin het die Nuclear Powered Ship and Submarine Recycling Program in Bremerton, Washington, op 1 Oktober 2000 betree en op 30 Oktober 2001 het dit nie meer bestaan ​​nie.
Oorlogskip gebou uit die wrak van Twin Towers
Die samesmelting van Amerika se twee groot rampe van die 21ste eeu, die USS New York word in New Orleans gebou met 24 ton staal wat uit die ineengestorte Wêreldhandelsentrum geneem is.
Daar is deesdae geen tekort aan metaalskroot in New Orleans nie, maar die balke wat uit Ground Zero geneem is, word met eerbied behandel, gewoonlik aan godsdienstige oorblyfsels. Na 'n kort seremonie in 2003 is ongeveer sewe ton staal gesmelt en in 'n gietstuk gegooi om die boog van die skeepsromp te maak.
Sommige skeepswerkers sê dat die hare op die rug van hul nekke gestaan ​​het die eerste keer dat hulle daaraan geraak het. Ander het hul aftrede uitgestel sodat hulle deel van die projek kan wees.
Een werker, Tony Quaglino, het gesê: 'Ek gaan na 40 jaar hier in Oktober 2004, maar ek het dit uitgestel toe ek agterkom dat ek kan werk New York. Dit is heilig en dit maak my baie trots. 'Glen Clement,' n verfopsie, het gesê: 'Niemand loop by die booggedeelte verby sonder om daaraan te klop. Almal weet waaruit dit gemaak is en waaroor dit gaan
Die skip word deur Northrop Grumman aan die oewer van die Mississippi gebou. Dit behoort in 2007 gereed te wees om by die Amerikaanse vloot aan te sluit.
Latere vaartuie in sy klas sal insluit USS Arlington vernoem na die gedeelte van die Pentagon wat ook op 11 September deur 'n vliegtuig getref is en USS Somerset, ter nagedagtenis aan United Flight 93, wat op 'n veld in Somerset County, Pennsylvania, neergestort het op dieselfde dag as passasiers met al-Qaeda-kapers gesukkel het.
Mnr Clement het gesê dat dit gepas sou wees as USS New York's Die eerste missie was om Osama bin Laden te vang. Hy het gesê: 'Hulle het ons eerste getref, maar uit 'n tragedie het 'n goeie ding gekom deurdat ons 'n skip bou wat kan help om die mense uit te haal.'
Die vaartuig van $ 1 miljard is een van 'n nuwe generasie amfibiese aanvalskepe wat bykans oral 'n 700-sterk mariniersaanvalmag langs 'n kuslyn kan aanland sonder dat 'n hawe nodig is.
Woody Oge, Northrop Grumman se bedryfsdirekteur in New Orleans, was gretig om voorstelle af te neem dat die skip gebruik kan word vir invalle.
Hy het daarop gewys dat LPD -vaartuie net soveel vir humanitêre hulp as vir oorlog gebruik is. Een so 'n skip, USS Boxer, gestuur om die nadraai van Katrina te hanteer.
Alhoewel die orkaan verlede somer deur die skeepswerf geslaan het, is die halfvoltooide New York ongeskonde oorleef. Dieselfde kan nie gesê word vir die huise van sommige van die bouers daarvan nie. Ongeveer 200 woon nog steeds op die werf in die haastig opgerigte kamp Katrina.
Dit sluit in Earl Jones. Meer as agt maande na Katrina weet hy nie of sy huis in die laer negende wyk herbou sal word nie. 'Die versekeringsmaatskappy sal nie eers met ons praat nie,' het hy gesê. 'Ons moet prokureurs huur om hulle te jaag. Ek hou nie hiervan nie, maar ek wil nie sonder werk wees nie
Die vrou van Jones is na Baton Rouge ontruim en is ernstig siek met borskanker en longontsteking. Hy het gesê: 'Sy hanteer dit nie so goed dat ek die hele tyd weg is nie.'
Katrina en 9/11 is twee rampe wat steeds baie verskillende reaksies van Amerika lewer. Meneer Jones wil nie hê dat sy ou huis in 'n vegmasjien van $ 1 miljard ingesluit is nie, maar 'n klein tjek van die versekeringsfirma kan help.
KRAG VAN VRYHEID
USS New York, USS Arlington en USS Somerset sal deel wees van 'n vloot van nege vaartuie nuwe amfibiese vervoerskepe
Lengte: 208,5 m (684 voet), meer as twee keer so lank as die Statue of Liberty
Breedte: 31,9 m (105 voet) gewig: 24 900 ton spoed: 22 knope
Toerusting: helikopters, landingsvaartuie, amfibiese voertuie, raketwerpers
Bemanning: meer as 1 000, bestaande uit 361 skeepsmaatskappy plus 699 mariniers
USS New York (LPD-21), a San Antonio-klas amfibiese vervoerdok, is die vyfde skip van die Amerikaanse vloot wat vernoem is na die staat New York. Die skip is ontwerp om 'n volledig toegeruste bataljon van 699 mariniers te lewer.
Kort na 11 September 2001 het die goewerneur van New York, George E. Pataki, 'n brief aan die sekretaris van die vloot Gordon England geskryf waarin hy versoek dat die vloot die naam USS moet gee New York op 'n oorlogskip wat betrokke was by die oorlog teen terreur ter ere van die slagoffers van 11 September. In sy brief het die goewerneur gesê dat hy verstaan ​​dat staatsname tans vir duikbote gereserveer is, maar om spesiale aandag gevra sodat die naam aan 'n oppervlakteskip gegee kan word. Die versoek is op 28 Augustus 2002 goedgekeur.
Vreemd genoeg, 'n vorige houer van die naam, USS New York (BB-34), het sy kiel gelê op 11 September 1911, presies 90 jaar tot die dag voordat die WTC aangeval is.
Vier-en-twintig ton van die staal wat in die konstruksie daarvan gebruik is, kom uit die puin van die World Trade Center, met sewe ton wat gesmelt en gegiet is om die skeepsbalk van die skip te vorm.  Die werfwerkers het dit na bewering behandel met eerbied wat gewoonlik toegewy is aan godsdienstige oorblyfsels, en dit saggies aangeraak terwyl hulle verbystap. 
Op 9 September 2004 kondig die Sekretaris van die Vloot aan dat twee van haar susterskepe die naam sal kry Arlington en SomersetTer herdenking van die plekke het twee van die ander vliegtuie wat tydens die aanval gebruik is, afgekom: Somerset, Pennsylvania en Arlington, Virginia.
Die kontrak om te bou New York is in 2003 toegeken aan Northrop Grumman Ship Systems van New Orleans, Louisiana.
Die skip het ook die orkaan Katrina oorleef.
Die Urca - 1715
Daar is geen rose op matrose se grafte nie,
Ook geen kranse op die storm het golwe gewerp nie,
Geen laaste pos van die Royals -band nie,
So ver van hul geboorteland af,
Geen hartseer woorde op klip gesny nie,
Net skipmaats se liggame alleen daar,
Die enigste huldeblyke is die meeue se vee,
En die traan as 'n geliefde huil.
Sea Devil op 1 Februarie 1991 van die Virginia Capes af.
Die kontrak om te bou Sea Devil is toegeken aan Newport News Shipbuilding and Dry Dock Company in Newport News, Virginia. op 28 Mei 1964, en haar kiel is daar neergelê op 12 April 1966. Sy is op 5 Oktober 1967 gelanseer, geborg deur mev Ignatius J. Galantin, die vrou van admiraal Ignatius J. "Pete" Galantin (1910–2004) , en in opdrag op 30 Januarie 1969 met kommandant Richard A. Currier in bevel.
USS SEA DEVIL SS-400 geraamde Navy Ship Display
Dit is 'n pragtige skeepsvertoning ter herdenking van die USS SEA DEVIL (SS-400). Die kunswerk beeld die USS SEA DEVIL in al haar glorie uit. Hierdie uitstalling is meer as net 'n artistieke konsep van die skip, en bevat 'n pasgemaakte skeepstekenplaat en 'n gegraveerde bordstatistiekplaat. Hierdie produk is ryklik afgewerk met pasgemaakte dubbele matte en 'n swart raam van hoë gehalte. Slegs die beste materiaal word gebruik om ons skeepsuitstallings te voltooi. Navy Emporium Ship Displays maak 'n vrygewige en persoonlike geskenk vir elke Navy -matroos. in al haar glorie. Hierdie uitstalling is meer as net 'n artistieke konsep van die skip, en bevat 'n pasgemaakte skeepskaalplaat en 'n gegraveerde bordstatistiekplaat. Hierdie produk is ryklik afgewerk met pasgemaakte dubbele matte en 'n swart raam van hoë gehalte. Slegs die beste materiaal word gebruik om ons skeepsuitstallings te voltooi. Navy Emporium Ship Displays maak 'n vrygewige en persoonlike geskenk vir elke Navy -matroos.
Let asseblief daarop dat kleure wat getoon word, moontlik nie 100% waar is nie as gevolg van verskillende monitorkonfigurasies.
Die draak met onversadigbare honger
Die ou Chinese was bekend oor die onheilspellende streek, met ou fabels wat dit so ver terug as 1000 vC verwys het. Volgens mitologiese berigte het 'n groot draak hierdie seegebied bewoon en wag dat 'n vaartuig verbysteek. Die draak met die onversadigbare honger sou enige boot wat sy pad gekruis het, in die see sleep, om nooit weer gesien te word nie.
'Aangesien hierdie deel van die oseaniese gebied vol onderwatervulkane is, is daar bespiegel, gedebatteer en bespreek dat die uitbarstings van hierdie vulkane die uitgangspunt van drake wat skepe en sy bemanning ingesuig het tot in die diepte van die oseaan kon begin en kon staaf, "Skryf Marine Insight. "Die vuurasemende monsters van die legende was moontlik vulkaniese uitbarstings."
Die Sea Devil Leviathan is 'n kolossale, gepantserde, hoofsaaklik grys leviathan wat hoofsaaklik 'n verbleikte donkergrys is (van ouderdom af behou Devil Leviathans hul donkergrys tot 'n laat ouderdom) en 'n pers grys. Sy tentakels is 'n verbleikte grys kleur, met 'n bioluminesent rooi aan die onderkant.
Die kop van die Devil Leviathan is relatief klein, 'n groot lemagtige mohawk aan die agterkant, twee groot kakebene aan elke kant van sy taamlik klein mond en 'n rooi kenstuk wat lyk asof dit voedsel in sy mond skuif en om te swaai roofdiere en plae weg. Dit het vier verkyker oë wat 'n groen kleur gee.
Die Sea Devil Leviathan se agterkant bestaan ​​uit vier lang tentakels, waarvan die grootste bo en onder is.
Anders as die see keiser Leviathan, wat verband hou met, het die Sea Devil Leviathan behoorlike hande of grypers.
Die vents van die Sea Devil Leviathans, wat hulle 'n tydelike spoedverhoging gee en hulle toelaat om roofdiere en plae weg te dryf, is ernstig beskadig op die ou see -keiser, tot slegs twee sigbaar was.
Nazi se seun speel 'n duiwelsadvokaat om die vader van die moordenaar teen die Joodse advokaat te verdedig
Robert Philpot is 'n skrywer en joernalis. Hy is die voormalige redakteur van die tydskrif Progress en skrywer van "Margaret Thatcher: The Honorary Jew."
LONDON — Toe die Britse akademikus en internasionale prokureur Philippe Sands in 2010 'n uitnodiging ontvang om 'n lesing in die Oos-Europese stad Lviv te lewer, sou hy nooit kon dink dat dit 'n dekade lange reis sou wees nie.
Dit is een wat gesien het hoe Sands probeer om die waarheid te ontbloot oor die lewe en dood van Otto von Wächter, die Nazi -goewerneur van die stad waar 80 lede van sy oupa se familie tydens die oorlog omgekom het.
En dit is 'n soeke wat Sands onderneem het in 'n vennootskap-kompleks, eerlik, maar ook warm, met die 81-jarige seun van Horchter, Horst.
Die buitengewone verhaal word deur Sands vertel in sy boeiende nuwe boek, "The Ratline." Dit beskryf Wächter se verantwoordelikheid vir die gruwels wat tydens sy oorlog in Galisië plaasgevind het. Dit lê ook die gruwelike verraad en kompromieë van die beginjare van die Koue Oorlog bloot terwyl Wächter geregtigheid wou ontduik voor sy geheimsinnige dood in 1949 in Rome.
Dit is egter ook 'n baie menslike verhaal oor verhoudings wat verband hou met die temas liefde, leuens en ontkenning en hoe hoogopgeleide, intelligente en gekultiveerde mense daadwerklike misdade begaan het.
Advokaat Sands het die uitnodiging aanvaar om in Lviv te praat oor sy werk oor misdade teen die mensdom en volksmoord omdat hy wou reis na die stad waar sy oupa in 1904 gebore is. Hy weet 'n bietjie van Leon Buchholz se lewe, maar baie van die lot van die die gesin wat hy agtergelaat het toe hy in 1914 saam met sy ma en suster na Wenen verhuis het, was in geheimhouding gehul.
Met verwysing na besoeke aan sy grootouers se huis in Parys in die sestigerjare, het Sands aan The Times of Israel gesê: 'Ek dink vir baie mense besef ek nou aan verskillende kante van die verhaal dat u 'n soort respek vir stilte het. Jy word groot, jy leer dat hierdie dinge pynlik is. Jy moenie daaroor praat nie, moenie vrae vra nie, dit maak te seer. "
Die besoek aan Lviv het gehelp om baie van Sands se ongevraagde vrae te beantwoord. Dit was ook die inspirasie vir sy bekroonde en veelvoudige bekroonde boek uit 2016 "East West Street." Dit is 'n deel van 'n gesinsherinnering, 'n gedeeltelike biografie, en dit sluit die verhaal van sy oupa se lewe saam met die van twee ander Joodse seuns van Lviv: Hersch Lauterpacht en Rafael Lemkin. Die twee juriste het die terme "misdade teen die mensdom" en "volksmoord" in die internasionale reg ingevoer, wat 'n kritieke rol gespeel het in die Neurenberg -verhore.
Hulle verhale was egter intiem vervleg met die van 'n ander prokureur, Hans Frank, die berugte goewerneur-generaal van Duits-besette Pole. Frank se toespraak in 1942 in Lemberg (soos Lviv destyds genoem is) het die finale oplossing in Galicië losgemaak, wat onder talle ander die lewens van die families van Lauterpacht, Lemkin en Leon geëis het.
Sands se belangstelling in Frank het hom gelei na die seun van die tereggestelde oorlogsmisdadiger, Niklas, 'n Duitse joernalis wat 'n vreeslike verslag oor sy pa se lewe in die 1980's geskryf het. Deur Niklas het Sands op sy beurt kennis gemaak met Horst —, die seun van die man wat as Frank se adjunk en gewillige medepligtige gedien het, voordat hy aan die einde van die oorlog verdwyn en in die duisternis beland het.
Die inleiding is vergesel van 'n waarskuwing. Terwyl Niklas 'n onophoudelik somber blik op sy vader het, "Ek is teen die doodstraf, behalwe in die geval van my pa," vertel hy aan Sands dat Horst 'n 'ander houding' teenoor Otto gehad het.
Daardie ander houding is die kern van die Sands -verhouding met Horst. Dit is 'n verhouding wat drie jaar later 'n dokumentêr uit 2015, "My Nazi Legacy, en#8221 'n baie gewilde podcast opgelewer het, en nou "The Ratline" (wat volgende jaar in Hebreeus deur Kinneret verskyn).
' 'n Spel van dubbele voorspraak '
Sands skryf dat die twee mans deur alles deelneem aan ''n spel van dubbele voorspraak' '. Horst probeer Sands oortuig van die wesenlike ordentlikheid van sy vader, 'n eerbare man wat volgens hom bevele gevolg het, maar die stelsel van binne probeer verbeter het.
Horst is ook daarvan oortuig dat Wächter se dood in 1949 en in 1946 aangekla vir oorlogsmisdade, Wächter vir drie jaar in die Oostenrykse Alpe weggekruip het en daarna ontsnap het na Rome, waar hy bygestaan ​​is deur 'n hooggeplaaste Katolieke biskop — was die gevolg van vuilspel, en hy is vermoor op bevel van Josef Stalin.
Terselfdertyd versamel Sands noukeurig die bewyse om die skuld van Horst sy vader te bewys. Hy doen ook 'n rilleragtige ondersoek na die vreemde omstandighede rondom Wächter se dood.
In 'n poging om sy saak te bewys, open Horst sy gesin se groot argief —, wat meer as 8,500 bladsye briewe, poskaarte, dagboeke, foto's, nuusuitknipsels en amptelike dokumente bevat vir Sands en die Amerikaanse Holocaust Memorial Museum. Alhoewel die argief niks doen om Horst se saak te bevorder nie, bied die enorme kas van persoonlike korrespondensie tussen Wächter en sy vrou, Charlotte, 'n fassinerende, indien verkwikkende blik op die verhouding tussen 'n dader van die Holocaust en sy medepligtige eggenoot.
Horst se verdediging van sy vader berus op wat volgens hom 'n belangrike onderskeid is.
'Ek weet die stelsel was krimineel, my pa was deel daarvan, maar ek dink nie aan hom as 'n misdadiger nie,' vertel hy aan Sands nadat hulle mekaar die eerste keer ontmoet het in 2012. Wächter, voer Horst aan, was deel van Die burgerlike administrasie van Pole, wat die daaglikse lewe bestuur het, en dus nie verantwoordelik gehou kan word vir die "maniese dade" van die parallelle SS-regering wat, volgens hom, vreeslike misdade gepleeg het nie. "Hy het menslik opgetree, sover hy kon," sê Horst op 'n stadium, "die saak met die Jode, hy was nie verantwoordelik nie, hy het hulle probeer help."
Om sy argument te beklemtoon, dring Horst aan Sands aan dat daar "geen dokument bestaan ​​wat hy onderteken het om aan te toon dat hy 'n doodsvonnis gelas het nie."
"My father was a real, great figure, not just an SS man, running around shooting, killing people," he claims on another occasion.
Sands also speaks of a "real sense of sadness and disappointment and horror" that in 10,000 pages of material he examined he did not find "a single hint of regret at anything that had been done… Nothing towards the Poles, nothing towards the Jews. Niks nie. Niks nie. I hoped I might find something and, if I had, I would have put it in [the book]."