Maart | 2011 | mnr.muller
Die diensmeisie en haar koperpan
Soms is dit moeilik om te skryf. Waar begin jy? Waaroor skryf jy?
Seegogga het my nou die dag genooi om 'n einde op haar onvoltooide sprokie te skryf – 'n uitdaging wat ek toe selfs 'n tweede keer geniet het.
Gaan loer gerus in en skryf jou eie einde verder. Hoe gemaak as 'n diensmeisie en 'n oorsese prins op mekaar verlief raak, maar elk 'n eggenote en lot kinders het? Hoe skryf jy vir hulle 'n happily ever after?
Sy dra haar rok met die geel sterretjies
Posted on Maart 10, 2011 by mnr.muller
Filed under Verf/skilder and tagged geel sterretjies |	1 Kommentaar
Soortvan 'n selfportret
Filed under Verf/skilder and tagged selfportret |	6 Kommentaar
Limeriek (met die angel in reël vyf)
Posted on Maart 8, 2011 by mnr.muller
'n Limerick/limeriek het 'n aabba-rympatroon en 'n kenmerkende ritme:
Phillip de Vos is die Afrikaanse Limerick-meester; sy advies (in limerick-vorm) is:
Daar's vyf reëls in 'n limerick:
Hierso is 'n eie onlangse probeerslag:
Estelleke sê ons moet skryf!
'n Haiku het vyf sewe vyf
Hier tel ek dan nou
my vingers is blou
Die bladsy se woorde staan styf
Probeer gerus jou eie!
Filed under Woordwerke and tagged limerick, limeriek |	Lewer kommentaar
Die waarde van intergeneratiewe gesprekke
Ek het 'n vriendekring, my ouderdom, vir wie ek betreklik gereeld sien. Ons gooi frizbee, drink whisky, eet pizza, woon mekaar se troues by, en gaan kamp soms saam vir Nuwejaar. 'n Vriendin kom gereeld by my wasgoed was.
Maar merendeels bestaan my lewe tans uit gereelde interaksie met mense aansienlik ouer of jonger as ek. Ek timmer aan 'n blok gips in 'n beeldhouklas, leer skryf in 'n memoires-kursus; in albei gevalle is ek die jongeling. Amper weekliks wandel ek langs die strand met 'n vriendin wat amper-amper 60 is; sit op 'n stoep en gesels oor die ruisende see.
Dan het ek ook jongeres wat by my aanklop – en ook dit geniet ek terdeë. As inwonende hoof vergader ek met studenteleiers; as voormalige onderwyser kom loer eerstejaars (graad 8's van ouds) soms by my in. Die teologie- en teoretiese fisika-studente gesels oor ateïsme en god terwyl my vriendin haar wasgoed was. As ek huis toe gaan, speel ek sokker met my ouer broer se kleuter-kinders. Elke dan en wan help ek 'n tiener met 'n gedig.
Ek dink dit is gesond. Dit is natuurlik dat verskillende generasies in oop gesprekke met mekaar gesels; mekaar se gedagtes bedink. En ek dink ons het heelwat van mekaar te leer. Dit is vir my ongelooflik verrykend om my broer se kinders te sien groei van slap baba's tot jong sokkerspelers. Dit is sinvol om te sit en sien hoe dit skemer word op 'n balkon met wyn en kaas. Ek adem van die studente se idealisme in as hulle passievol oor hulle menswees gesels.
Dit laat my wonder oor koshuise: hoe gesond is dit om 'n klomp jaargenote saam te kluister, in 'n ruimte só gerieflik dat hulle nouliks uitkom? Mis ons nie iets van die dinamika van die lewe nie? Laat ons hulle nie te veel oor aan hulle eie genade nie?
Universiteitskoshuise is een ding: daar het jy darem kursusse wat oor jare heen span: M- en PhD-studente wat ten tye oor die kampus heen wandel. Maar hoe gemaak in kolleges – waar senioriteit van een jaar na die volgende in 'n tweejaar-kwalifikasie op nuwelinge afgedwing word; waar jou skopus van fokus só vernou dat jy eintlik 'n oombliksmens word in 'n heeltyd-speeltyd kamma-wêreld, onbewus van die werklikhede wat om jou aangaan?
Daar is iets ongesonds aan nét jongmense om mekaar. As jy geen perspektief om jou toelaat anders as dié wat jou siening versterk nie. Of altans, dit vermoed ek.
Die lewe is, altemit, 'n gesprek.
Filed under Studenteleierskap, Victoriastraat and tagged gesprekke met mense van verskillende ouderdomme, intergeneratiewe gesprekke, kinders, oumense, studente, tieners |	3 Kommentaar