Pous Lucius II besleg die dispuut tussen die biskoppe van Tours en Dol tydens 'n sinode in Mei 1144. Hy versoek Ab Peter van Cluny om dertien van sy monnike na Rome te stuur en by hulle aankoms op 19 Januarie 1145 gee hy die klooster van St. Sabas op die Aventynse heuwel vir hulle. Sy stormagtige pontifikaat is gekenmerk deur die totstandkoming van 'n revolusionêre republiek in Rome wat daarop uit was om die pous sy wêreldlike mag te ontneem en verder deur die erkenning van die pouslike oppergesag oor Portugal.
Die senaat van Rome wat al die wêreldlike mag in Rome van Pous Innocentius II weggeneem het, is deur Lucius ontbind. Nadat Lucius teen Roger van Sisilië verloor het, het die senaat weer die mag in hande gekry. Lucius het vergeefs hulp gesoek by keiser Konraad III teen die senaat en patrisiër Giordano Pierleoni, broer van die Teenpous Anacletus II. Die pous het toe self met 'n klein leër die Kapitool (waar die senaat geskuil het) probeer aanval, maar het verloor. Volgens die geskiedskrywer Godfried van Viterbo is die pous ernstig beseer deur 'n klip wat na hom gegooi is en sterf hy 'n paar dae later aan sy verwondings.