The Trent Affair (8 November 1861) - Die versamelings - 2022
As 'n belangrike strategiese doelstelling is die erkenning formaliteit van die Gekonfedereerde State van Amerika deur Europese moondhede is gesoek vanaf die eerste dae van die bestaan ​​van die nuwe nasie. In Februarie 1861 is 'n afvaardiging vir hierdie doel geskep en daarna na Europa gestuur. Sy het bemoedigende kontakte met die Franse en Britse regerings gelewer. Op 13 Mei het die Verenigde Koninkryk amptelik sy neutraliteit in die konflik verklaar en die Konfederasie implisiet as 'n vegtende persoon in eie reg erken.
'N Komplekse diplomatieke spel
Hierdie proklamasie het die voordeel gehad dat toegang tot Britse hawens tot konfederale skepe toegelaat is, en dus tot hul katoenvrag; 'n belangrike bate vir die Suide, wat in ruil daarvoor in Groot-Brittanje kan koop wapens en materiaal dat hy kortkom. Dit het egter nie net nadele vir die Unie gehad nie, want dit het die militêre nie-ingryping van die Britte gewaarborg. Laasgenoemde het egter nie veel verder gegaan nie en hulle tevrede gestel om Suid-afgevaardigdes informeel en ongereeld te ontvang.
Trouens, die Britse regering, gelei deur die blywende 76-jarige Burggraaf Palmerston, het op eierdoppe geloop. Vir die Verenigde Koninkryk sowel as Frankryk was die suidelike vraag kompleks. Sommige beskou afskeiding as 'n voldonge feit, en sou graag die Suide die erkenning gegee het waarvoor hulle gevra het. Boonop kon die sien van die Verenigde State verdeel slegs die uitbreiding van sy invloedsfeer op die Amerikaanse vasteland vergemaklik, tot dusver beperk deur die groeiende mag van die Verenigde State. Dit was veral die geval met Frankryk, wat binnekort in die ekspedisie na Mexiko sou ingetrek word.
Dit het egter gegaan om nie op die verkeerde perd te wed nie, want die uitslag van die geveg was steeds goed. onseker. Ondanks die suidelike oorwinnings op Bull Run in Julie en Wilson's Creek in Augustus, het die Verenigde Koninkryk goeie rede gehad om nie te jaag nie. Die erkenning van die Konfederasie kan 'n vyandige reaksie van die Unie veroorsaak, en miskien selfs oorlog, waarvoor Britse magte sleg voorbereid was: die grootste deel van die leër was in Indië, en Kanada se verdediging was baie swak. Daarbenewens kan té vertoonde steun vir so 'n separatistiese onderneming, op 'n tydstip toe Ierland se onafhanklikheidstendense al hoe dringender word, 'n betreurenswaardige voorbeeld wees - wat die hoof van die diplomasie van die Verenigde Koninkryk is. Die minister van buitelandse sake, William Seward, sou sy Britse eweknie sekerlik daarop wys.
Die Suid-afgevaardigdes het in elk geval voortgegaan met hul pogings, maar teen middel Augustus het dit duidelik geword dat hulle stoom opraak. John Russell, die Britse minister van buitelandse sake, het hulle dit duidelik gemaak dat sy land niks meer vir die konfederasie sou doen nie. Hy het ook die besprekings implisiet beëindig. President Davis het toe besluit om twee mans met meer diplomatieke ervaring, John Slidell en James Mason, na Europa te stuur. Geen voorsorgmaatreëls is getref om hul vertrek te verberg nie, sodat die identiteit van die twee gevolmagtigde was al voor die vertrek deur die pers aan die Noordelikes bekend.
Die twee mans het Charleston op 12 Oktober aan boord van die stoomboot verlaat Theodora vertrek na die Britse kolonie Nassau, Bahamas, met die hoop om daar op 'n Engelse vaartuig te klim, waarvan die neutraliteit sou verseker dat hulle nie deur die Unie-vloot onderskep sou word nie. Hulle het egter het die korrespondensie gemis vir Engeland verneem dat die volgende vertrek vanaf Havana op 7 November sou wees. Hulle het op 16 Oktober Kuba, toe Spaanse besit, bereik.
Intussen het 'n Noordelike oorlogskip, die stoomfregat USS San Jacinto, in die Karibiese Eilande vaar. Sy dien tot dan binne die Afrika-eskader, 'n afdeling wat die federale regering vir 'n paar dekades in die Suid-Atlantiese Oseaan onder 'n verdrag met die Verenigde Koninkryk onderhou het. Die doel daarvan was om die slawehandel te beveg - die vervoer van slawe vanaf Afrika na die Amerikas. Die San Jacinto is beveel om vroeg in November by die eskader aan te gaan wat Port Royal sou aanval, en was dus op pad na die noorde.
Die kaptein het die fregat beveel Charles Wilkes, 'n man wat bekend is vir sy obsessie met dissipline en sy onvoorstelbare temperament. Jare tevore het hy 'n verkenningstog gelei na Antarktika en die Stille Oseaan, tussen 1838 en 1842. Gedurende hierdie tyd was Wilkes so hard op sy offisiere dat hulle, eens 'n ekspedisie beëindig is, het hom krygsgevangenis gedoen. Hulle het hom veral daarvan beskuldig dat hy die straf teen sy mans verhoog het, 'n saak waarvoor Wilkes uiteindelik skuldig bevind is en tereggewys is - wat hom nie verhinder het om sy loopbaan voort te sit nie.
Onderweg het Wilkes verneem dat 'n konfederale oorlogskip, die CSS Sumter, het verskeie noordelike vaartuie in Kubaanse waters gevang, wat hy herlei het om te onderskep. Hy slaag nie daarin nie, maar terwyl hy in die hawe van Cienfuegos 'n tussenstop maak, verneem hy uit die koerante dat twee suidelike gevolmagtigde, Mason en Slidell, Havana op 7 November na Engeland sal verlaat, aan boord van 'n koerier. Britse RMS Trent. Hy besluit, ondanks die enorme diplomatieke risiko's wat dit inhou, impulsiefklim op die skip met die verlaat van die hawe.
Op 8 November het die San Jacinto onderskep die Trent en twee kanonskote oor sy pad geskiet om hom te dwing om te stop. 'N Roeiboot het op die Britse skip geklim, ondanks protes van die kaptein. Wilkes het aangevoer dat die gekonfedereerde afgevaardigdes in stryd met die blokkade uitgetrek is om hulle te beskou as 'oorlogsmokkel'! Hy het hulle gemaak Stop en vervoer na sy skip, sowel as hul sekretarisse. Die Trent toegelaat is om voort te gaan op sy pad, alhoewel hy normaalweg, nadat hy 'smokkel' vervoer het, beslag gelê moes word.
Toe hy einde November in Boston aankom, was Wilkes as 'n held verwelkom ; hy het selfs amptelike gelukwense van die Kongres ontvang vir sy inisiatief. Twyfel oor die wettigheid hiervan duur egter nie lank nie. Trouens, om aan boord van 'n buitelandse skip te gaan om passasiers of bemanning in hegtenis te neem, was die gebruik van die Britse vloot in die vroeë 19de eeu.de eeu: Engelse vaartuie het gereeld aan boord van Amerikaanse skepe gesoek op soek na desertie of Britse burgers. Uit protes het die Amerikaanse regering uiteindelik in 1812 oorlog teen die Verenigde Koninkryk verklaar - 'n konflik wat drie jaar sou duur. Om hierdie rede het 'n groeiende meningsvorming begin dink aan die behoefte om Slidell en Mason vry te laat.
Veral omdat dit eers in Brittanje bekend was, het die voorval ontstaan die toorn van die Britte. Terwyl die pers wraak neem vir die veragting van Brittanje, het die regering van Palmerston gesukkel om voldoende reaksie te vind. 1er In Desember het Palmerston, wat in wese 'n ultimatum was, aan Washington gestuur: die Amerikaanse regering het sewe dae gehad om verskoning te vra en die twee gevangenes vry te laat, in gebreke waarvan die Verenigde Koninkryk die diplomatieke betrekkinge sou verbreek. Hierdie stap het kort daarna die stilswyende steun van Frankryk verower, en was gretig om Engeland nie te vervreem nie.
Die Britte het die moontlikheid van oorlog ernstig oorweeg, omdat hulle nie geweet het of die instap van die Trent of dit 'n doelbewuste provokasie van die Amerikaners was of nie. Vinnige voorbereidings is getref om die verdediging van Kanada te versterk en die plaaslike burgermag daar op te lei. Daar is ook beoog om vlootoperasies, wat daarop gemik was om die blokkade van die suidelike kus op te hef, waarna die Royal Navy voorberei het om sy eie blokkade op die noordelike hawens af te dwing. Nie een hiervan nie oorlogsvoorbereidings het nie voorheen gegaan nie.
Toe die Britse ultimatum na Washington vertrek, skryf Seward aan sy Britse eweknie Russell om hom in kennis te stel dat kaptein Wilkes sonder opdrag en op eie inisiatief opgetree het. Toe die ultimatum ontvang is, met verdere onrusbarende nuus wat daarop dui dat die Verenigde Koninkryk op oorlog voorberei het, het die minister van buitelandse sake 'n reaksie uitgereik om Wilkes se optrede te verwerp - hoewel hy die wettigheid daarvan ondersteun - en aankondig. die vrylating van die twee suidelike sendelinge. Alhoewel dit geen verskoning bevat nie, het die Britte dit as bevredigend beskou.
Mason en Slidell het aan die einde van Januarie 1862 in Southampton aangekom 'n einde aan die krisis. Alhoewel die Unie betreklik naby 'n gewapende konflik met die Verenigde Koninkryk gekom het, sou dit uiteindelik baie baat vind by die vreedsame oplossing van die Trent. Sodra dit genormaliseer is, sou die Anglo-Noordelike verhoudings hartlik bly. Al kon hulle hul missie voortsit, kon die suidelike gevolmagtigdes uiteindelik nooit die amptelike erkenning verkry waarvoor hulle gekom het nie. Brittanje gaan nie uit die neutraliteit uitbreek tydens die res van die konflik nie. Wat kaptein Wilkes betref, het hy sy loopbaan voortgesit, nie sonder om gekenmerk te word deur 'n hewige argument met die sekretaris van die vloot, Gideon Welles. Dit het daartoe gelei dat hy weer op 'n krygsraad gerig is en dat sy bevordering tot die agteradmiraal tot sy aftrede in 1866 vertraag is.