Die New Deal - Inligting
Die New Deal
In Maart 1932 het Franklin D. Roosevelt vir Raymond Moley, 'n professor in openbare reg aan die Universiteit van Columbia, gevra om 'n paar intellektuele mense bymekaar te bring wat Roosevelt se bod vir die presidentskap kan help '. Moley het twee van sy universiteitskollegas gewerf, Rexford G. Tugwell en Adolf Berle. Ander wat by die groep aangesluit het, later bekend as die Brains Trust, sluit in Roosevelt se regsmaat, Basil O'Connor en sy hoof toespraakskrywer, Samuel Rosenman. Ander wat hierdie vergaderings bygewoon het, was onder meer Felix Frankfurter, Louis Brandeis (wat die groep aan die idees van John Maynard Keynes voorgestel het) en Benjamin Cohen. (1)
Dit is aangevoer deur Patrick Renshaw, die skrywer van Franklin D. Roosevelt (2004): "Polities was Tugwell links met Berle aan die regterkant. Moley was die voorsitter van gereelde vergaderings van die breintrust, wat Samuel Rosenman en Basil O'Connor ook bygewoon het. FDR was nie 'n intellektueel nie, maar het hul geselskap geniet en was in sy element by die vrywarrende besprekings wat die New Deal uitgehak het. " (2)
Alle mans het egter die filosofie van John Dewey gedeel dat "georganiseerde sosiale intelligensie die samelewing moet vorm". Hulle was almal beïndruk deur die werk van vroue soos Jane Addams, Ellen Starr, Florence Kelley, Alzina Stevens, Julia Lathrop, Mary Kenney, Mary McDowell, Mary Ovington, Alice Hamilton, Belle La Follette, Fanny Garrison Villard, Emily Balch, Jeanette Rankin, Lillian Wald, Edith Abbott, Grace Abbott, Mary Heaton Vorse, Charlotte Perkins Gilman, Crystal Eastman en Sophonisba Breckinridge, wat so betrokke was by die sosiale hervormingsbeweging. (3)
Rexford G. Tugwell en Adolf Berle het aangevoer dat die vrye mark van Adam Smith vir ewig verdwyn het. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat die mark nie meer sy klassieke funksie vervul om 'n ewewig tussen aanbod te handhaaf nie en dat die tweeduisend mans wat die Amerikaanse ekonomiese lewe beheer het, pryse en produksie gemanipuleer het. Tugwell het geskryf: "Die kat is uit die sak. Daar is geen onsigbare hand nie. Daar was nog nooit ... Ons moet nou 'n werklike en sigbare leidende hand gee om die taak te verrig wat die mitiese, nie -bestaande, onsigbare agentskap moes verrig , maar het dit nooit gedoen nie. " (4)
In 'n toespraak wat Franklin D. Roosevelt, Raymond Moley en Samuel Rosenman gesamentlik geskryf het, het hy op 7 April 1932 'n toespraak gehou waar hy die administrasie van president Herbert Hoover aangeval het omdat hy die simptome van die Groot Depressie aangeval het, nie die oorsaak nie. "Dit het tydelike verligting van bo na onder gesoek eerder as permanente verligting van onder na bo. Hierdie ongelukkige tye vra vir die bou van planne wat hul geloof weer in die vergete man aan die onderkant van die ekonomiese piramide plaas." (5)
Roosevelt is gekies as die kandidaat van die Demokratiese Party vir die presidensiële verkiesing van 1932 om president Herbert Hoover te beveg. In sy aanvaardingstoespraak het Roosevelt aangevoer: "Ja, die mense van hierdie land wil hierdie jaar 'n regte keuse hê, nie 'n keuse tussen twee name vir dieselfde reaksionêre leer nie. Ons moet 'n party wees van liberale denke, van beplande aksie, van verligte internasionale uitkyk, en van die grootste voordeel vir die grootste aantal burgers ... Laat ons almal hier bymekaar wees profete van 'n nuwe orde van bekwaamheid en van moed. Dit is meer as 'n politieke veldtog; dit is 'n oproep tot wapens . Gee my u hulp, nie om alleen stemme te wen nie, maar om in hierdie kruistog te wen om Amerika in sy eie mense te herstel. " Daarna het hy die woorde bygevoeg: "I pand you, I pand me myself, to a New Deal for the American people." (6)
In die verkiesing het Roosevelt 22 825 016 stemme gekry teenoor Hoover se 15 758 397 stemme. Met 'n marge van 472-59 in die Electoral College, verower hy elke staat suid en wes van Pennsylvania. Roosevelt het meer provinsies as wat 'n presidentskandidaat ooit gewen het, insluitend 282 wat nog nooit demokraties was nie. Van die veertig state in Hoover se oorwinningskoalisie vier jaar tevore, het die president slegs ses gehou. Hoover het 6 miljoen minder stemme gekry as wat hy in 1928 gehad het. Die Demokrate het negentig setels in die Huis van Verteenwoordigers gekry om hulle 'n groot meerderheid te gee (310-117) en het beheer oor die Senaat (60-36) verower. Slegs een vorige Republikeinse kandidaat, William Howard Taft, het so sleg gevaar soos Hoover. (7)
Franklin D. Roosevelt is op 8 November 1932 verkies, maar die inhuldiging was eers op 4 Maart 1933. Terwyl hy gewag het om die bewind oor te neem, het die ekonomiese situasie vererger. Drie jaar van depressie het die nasionale inkomste met die helfte verminder. Vyfduisend bankmislukkings het 9 miljoen spaarrekeninge uitgewis. Teen die einde van 1932 het 15 miljoen werkers, een uit elke drie, hul werk verloor. Toe die handelskantoor van die Sowjetunie in New York 'n oproep doen dat 6000 geskoolde werkers na Rusland moet gaan, het meer as 100,000 aansoek gedoen. (8)
President Franklin D. Roosevelt het sy amp aangeneem op 4 Maart 1933. Sy eerste optrede as president was om die land se bankkrisis te hanteer. Sedert die begin van die depressie was 'n vyfde van alle banke genoodsaak om te sluit. Sedert die begin van die jaar het 389 banke hul deure gesluit. Gevolglik het ongeveer 15% van mense se lewensbesparing verlore gegaan. Bankwese was op die punt van ineenstorting. In 47 van die 48 state was banke óf gesluit óf werk onder streng beperkings. Om tyd te koop om 'n oplossing te soek, het Roosevelt 'n vakansiedag van vier dae verklaar. Daar word beweer dat die term "vakansiedag" gebruik is om feestelik en bevrydend te lyk. "Die eintlike punt - die rekeninghouers kon nie hul geld gebruik of krediet kry nie - was verduister." (9)
Roosevelt se adviseurs, Louis Brandeis, Felix Frankfurter en Rexford G. Tugwell was dit eens met progressiewe wat hierdie geleentheid wou gebruik om 'n ware nasionale bankstelsel te vestig. Hoofde van groot finansiële instellings het hierdie idee gekant. Louis Howe ondersteun konserwatiewes in die Brains Trust, soos Raymond Moley en Adolf Berle, wat gevrees het dat so 'n maatreël baie gevaarlike vyande sou veroorsaak. Roosevelt was bekommerd dat sulke optrede 'die nasionale gevoel van paniek en verwarring kan beklemtoon'. (10)
Roosevelt het die kongres na 'n spesiale sitting ontbied en 'n noodbankwetsontwerp voorgelê wat die regering in staat gestel het om die banke wat hy vasgestel het, gesond te maak, en ander banke so vinnig as moontlik. " stem in veertig minute. In die senaat was daar debat en sewe progressiewe, Robert LaFollette Jr, Huey P. Long, Gerald Nye, Edward Costigan, Henrik Shipstead, Porter Dale en Robert Davis Carey, het daarteen gestem omdat hulle geglo het dat dit wel so was gaan nie ver genoeg om federale beheer uit te voer nie. (11)
Op 9 Maart 1933 het die Kongres die Wet op Noodbankverligting goedgekeur. Binne drie dae het 5000 banke toestemming gekry om weer oop te maak. President Roosevelt het die eerste van sy radio -uitsendings gehou (later bekend as sy 'vuurgeselsies'). Daar word beraam dat dit 'n gehoor van 60 miljoen mense gehad het: "Sommige van ons bankiers het hulself onbevoeg of oneerlik getoon in die hantering van die mense se fondse. Hulle het geld gebruik wat hulle in spekulasies en onverstandige lenings toevertrou het. Dit was, van natuurlik, nie waar van die oorgrote meerderheid van ons banke nie, maar dit was waar by genoeg van hulle om die mense vir 'n tyd lank tot 'n gevoel van onveiligheid te skok.Dit was die regering se taak om hierdie situasie reg te stel en dit so vinnig as moontlik te doen En die taak word uitgevoer. Vertroue en moed is die belangrikste in ons plan. Ons moet vertroue hê; u moet nie deur gerugte gestempel word nie. laat dit werk. Saam kan ons nie misluk nie. " (12)
Will Rogers verwelkom die toespraak: "Meneer Roosevelt het gisteraand na die mikrofoon gekom en nog 'n tuiswedstryd geslaan. Sy boodskap was nie net 'n groot troos vir die mense nie, maar dit het 'n les vir alle radio -omroepers en sprekers geleer wat om te doen 'n groot woordeskat - laat dit tuis in die woordeboek. Ons president het so 'n droë onderwerp soos bankwese (en as ek sê droog, ek bedoel droog, want as dit vloeibaar was, hoef hy glad nie daaroor te praat nie) ) en laat almal dit verstaan, selfs die bankiers. " (13)
In September 1922 is die Fordney-McCumber Act onderteken deur president Warren Harding. Dit het die tariewe verhoog tot hoër vlakke as voorheen in die Amerikaanse geskiedenis in 'n poging om die naoorlogse ekonomie te versterk, nuwe oorlogsbedrywe te beskerm en boere te help. In die volgende agt jaar het dit die Amerikaanse ad valorem -tarief verhoog tot gemiddeld ongeveer 38,5% vir belasbare invoer en gemiddeld 14% in die algemeen. Daar word beweer dat die tarief verdedigend was, eerder as offensief. (14)
Die meeste Amerikaanse handelsvennote het hul eie tariewe verhoog om hierdie maatreël teen te werk. Die Demokratiese Party wat tariewe gekant het, het aangevoer dat dit die skuld is vir die landboudepressie wat gedurende die 1920's plaasgevind het. Senator David Walsh het daarop gewys dat boere netto uitvoerders is en dus geen beskerming nodig het nie. Hy het verduidelik dat Amerikaanse boere van buitelandse markte afhanklik was om hul oorskot te verkoop. Die prys van boerderymasjiene het ook gestyg. Die gemiddelde koste van 'n tuig het byvoorbeeld gestyg van $ 46 in 1918 tot $ 75 in 1926, die 14-duim-ploeg het van $ 14 na $ 28 gestyg, die snymasjiene het van $ 45 na $ 95 gestyg, en plaaswaens het van $ 85 tot $ 150 gestyg. Statistieke van die Bureau of Research van die American Farm Bureau wat getoon het dat boere jaarliks ​​meer as $ 300 miljoen verloor het as gevolg van die tarief. (15)
Alhoewel die landbousektor gedurende die twintigerjare probleme ondervind het, het die Amerikaanse industrie floreer. Die reële lone van nywerheidswerkers het gedurende hierdie tydperk met ongeveer 10 persent gestyg. Produktiwiteit het egter met meer as 40%gestyg. Die boeregemeenskap het nie die voordele van hierdie groeiende ekonomie geniet nie. Soos Patrick Renshaw daarop gewys het: "Die werklike probleem was dat Amerika se produksievermoë in beide die landbou- en nywerheidsektor die neiging het om sy verbruiksvermoë te oortref." (16)
Herbert Hoover en die Republikeine het geglo dat die Forder-McCumber-tariewe die Amerikaanse ekonomie gehelp het om te groei. William Borah, die charismatiese senator van Idaho, wat algemeen beskou word as 'n ware kampioen van die Amerikaanse boer, het 'n ontmoeting met Hoover gehad en aangebied om hom sy volle steun te gee as hy beloof om die tariewe op landbouprodukte te verhoog as hy verkies word. (17) Hoover stem saam met die voorstel en belowe tydens die veldtog die Amerikaanse kieserskorps dat hy die tarief sal verhoog. (18)
Na sy verkiesing het Hoover die kongres gevra om 'n verhoging van die tariewe vir landbougoedere. Die Smoot-Hawley-wet is in die senaat aangeneem met 'n stem van 44 tot 42, met 39 Republikeine en 5 Demokrate wat ten gunste van die wetsontwerp gestem het. Hoover onderteken die wetsontwerp op 17 Junie 1930. Die Economist Magazine het aangevoer dat die aanvaarding van die Smoot-Hawley Tariff Act "die tragies-komiese slot was van een van die wonderlikste hoofstukke in die wêreldtariefgeskiedenis ... een wat proteksioniste-entoesiaste oor die hele wêreld sou bestudeer." (19)
Teen 1933 was die landbou in Amerika in 'n haglike toestand. Die plaasinkomste per capita was byvoorbeeld 'n kwart van die nie-plaaswerkers. Plaaspryse het van 1929 tot 1932 met 53 persent gedaal. Die netto plaasinkomste het met 70 persent gedaal. "'N Koei wat in 1929 vir $ 83 verkoop het, het nou $ 28 gebring. Katoen verkoop vir ses sent per pond. Mielies in Nebraska het een en dertig sent 'n skepel, Kansas koring agt en dertig sent gebring. Teen die vroeë 1933 was 45 persent van alle plaasverbandlenings. was misdadig en het voor afskerming te staan ​​gekom. " (20)
Harry Terrell is grootgemaak op 'n plaas in Suid -Carolina: "320 hektaar boerderygrond, fyn grond, wat my oom besit en skoongemaak het, hy het dit verloor omdat hulle die verband afgesluit het. Van die beste in die staat, en hy kon nie ' t leen 'n sent. Die boere het niks gehad waarop hulle kon leen nie ... Mielies kos agt sent per skepel. 'n Provinsie het daarop aangedring om mielies te verbrand om die hof te verhit, want dit was goedkoper as steenkool ... Hy het opgestaan ​​om 'n man se eiendom van hom af te neem. Dit was sy lewensbestaan. (21)
Oscar Heline was iemand wat deur die Groot Depressie tot bankrotskap gedwing is: "Eers neem hulle jou plaas, dan neem hulle jou vee, dan jou plaasmasjinerie. Selfs jou huishoudelike goedere. En hulle sal jou wegskuif ... In Suid -Dakota het die graaf se hysbak mielies as minus drie sent gelys. Minus drie sent per skepel. As jy 'n skep koring wou verkoop, moes jy drie sent inbring. Hulle kon dit nie bekostig om dit te hanteer nie. " (22)
Henry A. Wallace is aangestel as minister van landbou. Rexford G. Tugwell, assistent -sekretaris geword. Tugwell het geskryf dat "ek sedert my nagraadse skooldae nog altyd myself meer opgewonde gemaak het oor die ongeregtighede van boere as by stadswerkers." (23) Saam het hulle 'n opstel van die landbouaanpassingswet opgestel. Die plan was om plaasinkomste te verhoog deur landbousurplusse te verminder deur 'n stelsel van huishoudelike toewysings. Boere sou regstreeks deur die regering betaal word om nie gewasse te produseer nie, behalwe 'n toekenning wat die landbousekretaris bepaal. Die voorstel was daarop gemik om die deurslaggewende probleem van depressiewe pryse en toenemende oorskotte die hoof te bied. (24)
Calvin Benham Baldwin was een van die werknemers by Wallace om hierdie probleme op te los. "Die Agricultural Adjustment Administration (AAA) het tot stand gekom kort nadat ek in Washington aangekom het. Die doel was om die plaaspryse wat jammerlik laag was, te verhoog. Al die boere was in die moeilikheid, selfs die grootstes. Hogpryse was net hel toe . Hulle was vier, vyf sent 'n pond? kunsmis. U het 'n soortgelyke situasie op katoen. Die pryse was tot vier sent per pond en die produksiekoste was waarskynlik tien. 'n Program is dus begin om katoen op te ploeg. tot tien sent, miskien elf. " (25)
Op 16 Maart 1933 het president Roosevelt die eerste egte New Deal -maatreël aan die kongres gestuur. Dit was 'n radikale vertrek, wat daarop dui dat die regering beheer oor landbouproduksie, histories die mees individualistiese segment van die ekonomie, het. Roosevelt het toegegee dat die landbouaanpassingswet 'n groot afwyking van vorige wetgewing was: 'Ek sê eerlik dat dit 'n nuwe en onbeproefde pad is, maar ek vertel u ewe eerlik dat 'n ongekende voorwaarde die verhoor van nuwe maniere om die landbou te red, vereis. " (26)
Die Huis van Verteenwoordigers het die Wet op Aanpassing van die Landbou sonder enige wysigings goedgekeur, maar die Senaat was nie so oortuig nie. Die maatreël het konserwatiewes geskok en diegene wat die voorgestelde verwerkingsbelasting moes betaal, ontstel. Joseph W. Martin van Massachusetts beweer dat volgens die wetsontwerp Amerika 'op pad na Moskou sou plaas'. Frank Freidel, die skrywer van Franklin D. Roosevelt: 'n Rendezvous with Destiny (1990) het daarop gewys dat "ander 'n rooi etiket op Roosevelt se landboukundiges gepleister het of hulle veroordeel het as professore wat geen kennis van plaaswerklikheid gehad het nie." (27)
Terselfdertyd het sommige radikale, soos Burton Wheeler en Lynn Frazier, aangevoer dat die boer niks minder as die regeringswaarborg van sy "produksiekoste" verdien nie. Tugwell het opgemerk: "Vir regte radikale soos Wheeler, Frazier, ens., Is dit nie genoeg nie; vir konserwatiewes is dit te veel; vir Jefferson -demokrate is dit 'n nuwe beheer wat hulle wantrou. Vir die ekonomiese filosofie wat dit verteenwoordig, is daar geen verdedigers hoegenaamd. Nietemin, ten spyte van alles, sal dit waarskynlik wet word. " Dit is op 10 Mei 1933 aangeneem. (28)
Die meeste boere was baie ingenome met die aanvaarding van die Wet op Aanpassing van die Landbou. Harry Terrell beweer: "Henry Wallace en sy graanskuur was die man wat die boer gered het ... Hulle het hierdie mielies geneem en daarvoor betaal en dit geberg. Hulle het 'n prys geplaas wat bo die ellendige lopende prys was." (29) Oscar Heline stem saam "Dit was Wallace wat ons gered het, ons weer op die been gebring het. Hy het ons probleme verstaan." Heline was in 'n groep boere wat Henry A. Wallace gaan besoek het: "Hy het ons duidelik gemaak dat hy nie die wet wil skryf nie. Hy wou hê dat die boere dit self moet skryf ... Hy sal altyd sy raad gee , maar hy het ons nooit gelei nie. Die program kom van die boere self. " (30)
Die Farm Credit Administration is op 27 Maart 1933 gestig. Dit was 'n samesmelting van staatsplaasleningsagentskappe onder die beheer van Henry Morgenthau. Op 16 Junie 1933 het die Kongres die Plaaskredietwet goedgekeur om die probleem van plaasverband te hanteer. Oor die volgende agtien maande sou dit 'n vyfde van alle plaasverband herfinansier. (31)
Roosevelt het later onthou dat die oprigting van die Farm Credit Administration 'n groot sukses was, aangesien dit nodig was om te voorkom dat mense hul plase verloor. "Ons het plase van negatief gered deur middel van die huiseienaars se leningskorporasie en die plaaskredietadministrasie. Ek veronderstel vandag dat sommige mense dit alles sou wou herroep en terugkeer na die omstandighede van 1932, toe die mense uit die weste 'n federale regter gepeuter het omdat hy het probeer om die bestaande grondwet uit te voer deur 'n plaas af te sluit. " (32)
Roosevelt het probeer om konserwatiewes te paai deur George N. Peek as hoof van die Agricultural Adjustment Administration (AAA) aan te stel. Hy het Jerome Frank ook as algemene raad van die AAA aangestel. Peek het bots met Wallace en Frank. John C. Culver en John C. Hyde, die skrywers van Amerikaanse dromer: 'n lewe van Henry A. Wallace (2001) het aangevoer dat Peek nooit van Jerome Frank gehou het nie en sy eie algemene raad wou aanstel: "Krap en dogmaties het Peek nog steeds met wrewel gesit oor Wallace se aanstelling as sekretaris, 'n posisie wat hy begeer het. Frank was liberaal, onbeskaamd en Joods Peek verafsku alles van hom. Daarbenewens omring Frank hom met idealistiese linkse advokate ... wat Peek ook geminag het. " Hierdie groep linkse idealiste was Frederic C. Howe, Adlai Stevenson, Alger Hiss, Lee Pressman, Hope Hale Davis en Gardner Jackson. Peek het later geskryf dat die "plek kruip met ... fanaties-agtige ... sosialiste en internasionaliste." By 'n ander geleentheid noem hy die mans "Lenin -kuikens". (33)
Die konflik tussen Peek en die jong liberale in die AAA het voortgeduur. Peek se hoofdoel was om die landboupryse te verhoog deur samewerking met verwerkers en groot landbouondernemings. Ander lede van die landboudepartement, soos Jerome Frank, was veral bekommerd om sosiale geregtigheid vir kleinboere en verbruikers te bevorder.Op 15 November 1933 het Peek geëis dat Wallace vir Frank ontslaan moes word vir insubordinasie. Wallace, wat meer met Frank as Peek ooreengekom het, het geweier. Peek was ook vyandig teenoor Rexford Tugwell, wat geglo het dat Peek 'n antisemiet was. "(34)
Peek bedank uit die AAA op 11 Desember 1933. Peek is vervang deur Chester R. Davis. Hy het ook in konflik gekom met hierdie jong radikale. In Februarie 1935 het Davis daarop aangedring dat Jerome Frank en Alger Hiss ontslaan moet word. Wallace kon hulle nie beskerm nie: 'Ek het geen twyfel gehad dat Frank en Hiss opgewonde was oor die hoogste motiewe nie, maar hul gebrek aan landbou -agtergrond het hulle blootgestel aan die gevaar om absurd te werk te gaan ... hulle het niks gehad om op te staan ​​nie en dat hulle toegelaat het dat hul sosiale vooroordele hulle lei tot iets wat nie net uit 'n praktiese, landboukundige oogpunt onverdedigbaar was nie, maar ook 'n slegte wet. " (35)
Davis het aan Frank gesê: "Ek het 'n kans gehad om na jou te kyk en ek dink jy is 'n absolute revolusionêr, of jy dit besef of nie." Wallace het in sy dagboek geskryf: 'Ek het aangedui dat ek geglo het Frank en Hiss was altyd getrou aan my, maar dit was nodig om 'n administratiewe situasie op te klaar en dat ek met Davis saamgestem het'. Volgens Sidney Baldwin, die skrywer van Armoede en politiek: die opkoms en afname van die plaasveiligheidsadministrasie (1968) groet Wallace Frank met trane in sy oë: "Jerome, jy was die beste vegter wat ek vir my idees gehad het, maar ek moes jou ontslaan ... Die plaasmense is net te sterk. " (36)
Rexford Tugwell het probeer om Frank en Hiss te beskerm en het ondersteuning ontvang van Louis Howe en Harry Hopkins: 'Ek het gegaan en gepraat met Harry Hopkins wat woedend was, met Louis Howe wat simpatiek was, met Henry Wallace wat rooi was en skaam was, en met die president. My eerste impuls was om te bedank ... ek het besluit dat Jerome geregtigheid moet hê. " (37) Roosevelt het geweier om hom te laat gaan en het ingestem om Frank as 'n spesiale advokaat van die Reconstruction Finance Association aan te stel. (38)
Nadat hy verkies is, het president Franklin D. Roosevelt aanvanklik gekant teen groot uitgawes vir openbare werke. Teen die lente van 1933 het die behoeftes van meer as vyftien miljoen werkloses egter die hulpbronne van plaaslike regerings oorweldig. Op sommige gebiede was tot 90 persent van die mense op verligting en dit was duidelik dat iets gedoen moes word. Sy nabye adviseurs en kollegas, Harry Hopkins, Rexford Tugwell, Robert LaFollette Jr. Robert Wagner, Fiorello LaGuardia, George Norris en Edward Costigan het hom uiteindelik gewen. (39)
Frances Perkins verduidelik in haar boek, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946): In een van my gesprekke met die president in Maart 1933 het hy die idee na vore gebring wat die Civilian Conservation Corps geword het. Roosevelt was baie lief vir bome en was mal daaroor om dit te sien sny en nie vervang nie. Dit was natuurlik vir hom om 'n groot aantal werkloses toe te laat om sulke verwoesting te herstel. Sy entoesiasme vir hierdie projek, wat eintlik sy eie was, het hom tot 'n mate laat oordryf oor wat bereik kon word. Hy het dit groot gesien. Hy het gedink dat enige man of seuntjie sou bly wees om die stad te verlaat en in die bos te werk. Dit was vir hom kenmerkend dat hy die projek bedink het, dit met vrymoedigheid deurgejaag het en dit gelukkig aan ander oorgelaat het om bekommerd te wees oor die besonderhede. "(40)
Op 21 Maart 1933 het hy 'n werkloosheidsboodskap aan die kongres gestuur. Dit het slegs agt dae geneem om die Civilian Conservation Corps te stig. Dit het 'n half miljard dollar aan direkte federale toelaes aan die state gemagtig vir verligting. Die CCC was 'n program wat ontwerp is om die probleem van werklose jong mans tussen 18 en 25 jaar aan te pak. Teen September 1935 het meer as vyfhonderdduisend jong mans in CCC -kampe gewoon. (41)
Die kampe van die Civilian Conservation Corps is oral in die Verenigde State opgerig. Blackie Gold het aan Studs Terkel gesê: 'Ek was ses maande by CCC's, ek het vyftien dae by die huis gekom, rondgekyk vir werk, en ek kon nie $ 30 per maand verdien nie. het nog ses maande daar gebly en bome geplant en woude gebou. En daar uitgekom. Maar daar is nog steeds geen geld nie. So weer in die CCC's. Van daar af is ek na Boise, Idaho, en was verbonde aan die boswagters. Spandeer vier en 'n halfuur lank besig om bosbrande te bestry. " (42)
Die organisasie was gebaseer op die weermag met beamptes in beheer van die mans. Meer as 25 000 mans was veterane uit die Eerste Wêreldoorlog. Die betaling was $ 30 dollar per maand, met $ 22 dollar daarvan huis toe gestuur na afhanklikes. Die mans het drie biljoen bome geplant, openbare parke gebou, moerasse gedreineer om malaria te beveg, 'n miljoen kilometer paaie en bospaadjies gebou, riviere met byna 'n miljard vis aangevul, aan vloedbeheerprojekte gewerk en 'n reeks ander werk wat gehelp het om te bewaar die omgewing. Tussen 1933 en 1941 het meer as 3 000 000 mans in die CCC gedien. (43)
Marriner Eccles, 'n voorstander van die ekonomiese idees van John Maynard Keynes en Lauchlin Currie, het by die tesourie -afdeling onder die tesourie -sekretaris Henry Morgenthau gewerk. Eccles het voor die senaat se finansieringskomitee gegaan in 1933. Volgens Patrick Renshaw, die skrywer van Franklin D. Roosevelt (2004): "Alhoewel die jong Mormoonse bankier uit Utah beweer het dat hy Keynes nooit gelees het nie, het hy in 1933 die verhore van die finansieskomitee van die senaat in die wiele gery deur aan te dring dat die federale regering vergeet om die begrotings te probeer balanseer tydens die depressie, en eerder baie geld te bestee aan verligting, openbare werke, die huishoudelike toewysingsplan en herfinansiering van plaaslenings, terwyl die oorblywende oorlogskuld gekanselleer word. " (43a)
Die National Industrial Recovery Act (NIRA) is op 13 Junie deur die Senaat aangeneem met 'n stemming van 46 tot 37. Die National Recovery Administration (NRA) is ingestel om die NIRA af te dwing. President Franklin D. Roosevelt het die naam Hugh S. Johnson genoem. Roosevelt het Johnson se energie en entoesiasme onweerstaanbaar gevind en was beïndruk met sy kennis van die industrie en besigheid. William E. Leuchtenburg het gesê: ''n Groot, stoute martin met 'n leeragtige gesig en 'n orde-blaffende rasper van 'n voormalige ruitersbeampte, Johnson het geen illusies gehad oor die afmetings van die pos nie. (44)
Huey P. Long was heeltemal teen die aanstelling. Hy het aangevoer dat Johnson niks anders as 'n werknemer van Bernard Baruch was nie en die mees konserwatiewe elemente in die Demokratiese Party sou toelaat om te doen wat hulle wil met die Amerikaanse industrie. Guy Tugwell het ook sy kommer oor sy verhouding met Baruch: "Dit sou beter gewees het as hy verder van Baruch se spesiale invloed was." Hy was bekommerd oor ander aangeleenthede: "Ek dink dat sy neiging om ongemaklik te wees in persoonlike aangeleenthede 'n nadeel is en dat sy af en toe dronkbui nie sal help nie." Oor die algemeen het hy egter gedink dat dit 'n goeie afspraak was: "Hugh is opreg, eerlik, glo in baie sosiale veranderinge wat vir my reg lyk en goeie werk sal verrig." Verrassend genoeg het Baruch self Frances Perkins gewaarsku teen die aanstelling: "Hugh is nie geskik om die hoof van die NRA te wees nie. Hy is al jare my nommer drie. Ek dink hy is 'n goeie nommer drie, miskien 'n nommer twee man, maar hy is nie 'n nommer een nie. Hy is gevaarlik en onstabiel. Hy word senuweeagtig en gaan soms sonder kennisgewing weg. Ek is lief vir hom, maar sê vir die president dat hy versigtig moet wees. Hugh het 'n stewige hand nodig. " (45)
Johnson sou na verwagting die hele NRA bestuur. Roosevelt het egter besluit om dit in twee te verdeel en het die Public Works Administration (PWA) met sy program vir openbare werke van 3,3 miljard dollar onder die beheer van Harold Ickes geplaas. Toe hy die nuus hoor, storm Johnson uit die kabinetsvergadering. Roosevelt het Frances Perkins agterna gestuur en sy het hom uiteindelik oorreed om nie te bedank nie, soos David M. Kennedy opgemerk het in Vryheid van vrees (1999), sou die NRA en die PWA "soos twee longe wees, wat elkeen nodig was om lewe in die gestorwe industriële sektor te blaas". (46)
Jean Edward Smith, die skrywer van FDR (2007): "Geen twee aanstellings kon meer verskillend gewees het en nie twee minder geneig om saam te werk nie. Vir Johnson, 'n ou kavaleris, was elke onderneming 'n hel-vir-leer aanklag in die gesig van die vyand. Ickes, op die Aan die ander kant was dit patologies verstandig. Soos hy dit gesien het, was die probleem van die openbare werke -program nie om vinnig geld uit te gee nie, maar om dit verstandig te bestee. geld in 1933. " (47)
Die National Recovery Act het die bedryf toegelaat om sy eie kodes vir billike mededinging op te stel, maar het terselfdertyd spesiale voorsorgmaatreëls vir arbeid gebied. Artikel 7a van NIRA bepaal dat werkers die reg moet hê om gesamentlik te organiseer en te onderhandel deur verteenwoordigers van hul eie keuse en dat niemand verbied moet word om by 'n onafhanklike vakbond aan te sluit nie. Die NIRA het ook gesê dat werkgewers moet voldoen aan die maksimum ure, minimum salarisse en ander voorwaardes wat deur die regering goedgekeur is. Johnson het Roosevelt gevra of Donald R. Richberg algemene raad van die NRA kan wees. Roosevelt het ingestem en op 20 Junie 1933 het Roosevelt hom in die pos aangestel. Richberg se hooftaak was om artikel 7 (a) van die NIRA te implementeer en te verdedig. (48)
Werkgewers bekragtig hierdie kodes met die slagspreuk "We Do Our Part", wat onder 'n blou arend op groot publisiteitsoptogte regoor die land vertoon word, en Franklin D. Roosevelt het hierdie propaganda slim gebruik om die New Deal aan die publiek te verkoop. By 'n Blue Eagle -optog in New York het 'n kwartmiljoen mense in Fifth Avenue afgetrek. Roosevelt het aangevoer dat "daar 'n eenheid is in hierdie land wat ek nie gesien het nie en wat u sedert April 1917 nie gesien het nie." (49)
Charles Edison het aan sy werkers gesê: "President Roosevelt het sy deel gedoen: nou doen jy iets. Koop iets - koop enigiets, enige plek; verf jou kombuis, stuur 'n telegram, hou 'n partytjie, kry 'n motor, betaal 'n rekening, huur 'n woonstel , maak u dak reg, maak 'n kapsel, kyk na 'n vertoning, bou 'n huis, reis, sing 'n lied, trou. Dit maak nie saak wat u doen nie - maar gaan voort en hou aan. Hierdie ou wêreld begin beweeg . " (49a)
Die NRA -program was vrywillig. Die sakemanne wat die kodes wat deur die verskillende handelsverenigings ontwikkel is, aanvaar, kan egter die NRA -blou -arend -simbool in hul vensters en op die verpakking van hul goedere plaas. Dit het die skema feitlik verpligtend gemaak, aangesien ondernemings wat nie die NRA -simbool vertoon het nie, as onpatrioties en selfsugtig beskou is. (50)
Johnson se eerste sukses was met die tekstielbedryf. Dit het ingesluit om 'n einde te maak aan kinderarbeid. Soos William E. Leuchtenburg, die skrywer van Franklin D. Roosevelt en die New Deal (1963), het daarop gewys: "By die dramatiese katoenkodeverhoor bars die kamer in gejuig toe tekstielmagnate hul voorneme aankondig om kinderarbeid in die meulens af te skaf. Boonop het die katoentekstielkode maksimum ure, minimum lone bepaal, en kollektiewe bedinging. " Soos Johnson daarop gewys het: "Die tekstielkode het binne 'n paar minute gedoen wat nie die wet of die grondwetlike wysiging in veertig jaar kon doen nie." (51)
Op 30 Junie 1933 het Hugh S. Johnson gesê: "Julle mense in die tekstielbedryf het 'n baie merkwaardige ding gedoen. Nog nooit in die ekonomiese geskiedenis het arbeid-, nywerheids-, regering- en verbruikersverteenwoordigers saamgesit in die teenwoordigheid van die publiek om te werk nie uit 'n onderlinge ooreenkoms 'n 'regshandelaar' vir 'n hele bedryf ... Die tekstielbedryf moet gelukgewens word met sy moed en gees om eers die patriotiese plig en die vrygewigheid van sy voorstelle te aanvaar. " Sommige vakbondlede het egter die ooreenkoms tot 'n minimumloon van $ 11 gekritiseer as 'n "blote bestaansloon" wat werkers weinig meer as 'n 'dierlike bestaan' sou bied. (52)
Einde Julie 1933 het Johnson die helfte van die tien belangrikste nywerhede, tekstiele, skeepsbou, wol, elektrisiteit en die kledingbedryf, aangemeld. Daarna het die oliebedryf gevolg, maar hy moes 'n klomp toegewings maak oor prysbeleid om die staalbedryf te oorreed. Op 27 Augustus het die motorvervaardigers, behalwe Henry Ford, ooreengekom met Johnson. Toe die steenkooloperateurs op 18 September in die ry val, het Johnson die laaste van die groot tien bedrywe in 'n tydperk van slegs drie maande aan die NRA gewen. (53)
Die steenkoolkode het dramatiese winste vir mynwerkers meegebring. Dit het die reg van mynwerkers op 'n tjekweiger ingesluit en betaling op 'n netto basis en verbod op kinderarbeid, verpligte skriplone en die verpligte winkel. Dit het ook hoër lone beteken. As gevolg van die ooreenkoms het die United Mine Workers vakbondlidmaatskap van 100 000 tot 300 000 verhoog.
Ford het aangekondig dat hy van plan is om te voldoen aan die loon- en uurvoorsiening van die kode of selfs daaraan te verbeter. Hy het egter geweier om by die kode aan te meld. Johnson het gereageer deur die publiek aan te spoor om nie Ford -voertuie aan te skaf nie. Hy het ook aan die federale regering gesê om nie voertuie by Ford -handelaars aan te skaf nie. Johnson het gesê: "As ons hiermee verswak, sal dit die beginsel en veldtog van die Blue Eagle baie benadeel." Johnson se optrede het gelei tot 'n afname in die verkope van Ford-motors en vragmotors in 1933. Dit het egter slegs 'n korttermyn-impak gehad, en in 1934 het die onderneming meer verkope en wins gemaak. (54)
John Kennedy Ohl het aangevoer dat Johnson in die somer van 1933 die 'besigste man' in die Verenigde State genoem is: 'Of hy nou by die lessenaar in die handelsdepartement sit of op die platform in die ouditorium, Johnson, met sy jas uit, hemp oop om die nek, moue opgerol en sweet sweet oor sy wang ... Hy kettingrook Old Gold-sigarette, steek dikwels een aan terwyl twee ander nog in 'n nabygeleë asbak brand. Tussen besoekers, soms meer as honderd per dag en telefoonoproepe, het hy amptelike dokumente geskandeer en haastig sy handtekening gekrabbel op briewe wat sy sekretaris ingebring het. " (55)
Sommige kritici beskryf Johnson as 'n fascis. John T. Flynn het aangevoer: 'Hy (Johnson) het begin met 'n algemene kode wat elke sakeman moet onderteken om minimum lone te betaal en die maksimum werkure na te kom, kinderarbeid af te skaf, prysverhogings af te skaf en mense aan die werk te sit. Elke instrument van menslike vermaning het op sake losgebrand om te voldoen aan die pers, preekstoel, radio, flieks. Bande gespeel, manne saamgekeer, vragmotors het deur die strate rondgekeer en die boodskap deur megafone laat waai. Johnson het 'n wonderlike voël uitgebring met die naam Blue Eagle. wat ingeskryf het, het 'n Blue Eagle gekry, wat die kenteken van nakoming was. Maar dit was in wese dieselfde. Hierdie kode -owerhede kon produksie, hoeveelhede, kwaliteite, pryse, verspreidingsmetodes, ensovoorts, onder toesig van die NRA reguleer. Dit was fascisme. " (56)
Francis Townsend, 'n dokter, het sy werk verloor tydens die Groot Depressie en is gedwing om af te tree. Roosevelt en die New Deal (1963), het aangevoer: "Hy was sewe en sestig jaar oud en het minder as honderd dollar spaargeld gehad. Nie net versteur deur sy eie lot nie, maar ook deur die van ander soos hy - bejaardes uit Iowa en Kansas wat gegaan het wes in die 1920's en het nou die leemte van werkloosheid in die gesig gestaar met skraal hulpbronne. " (57)
In 1933 stel Townsend 'n plan voor waarmee die federale regering aan elke persoon ouer as 60 'n maandelikse pensioen van $ 200 (ongeveer $ 2,600 in vandag se geld) sal voorsien, op voorwaarde dat hy of sy uittree uit alle verdienstelike werk en die geld in die Verenigde State spandeer. Townsend beweer dat sy Old Age Revolving Pension Plan gefinansier kan word deur 'n belasting van 2 persent op saketransaksies. Townsend het aangevoer dat sy plan die ekonomie sou help, aangesien ouer mense verplig sou word om hul posisies aan die jonger werkloses oor te gee en die besteding van pensioengeld sou 'n vraag na goedere en dienste oplewer wat nog meer werkgeleenthede sou skep. (58)
Sommige kritici het die planne van Townsend beskryf as 'n voorbeeld van die idees van die "krakende linkerhand". (59) Ander waarnemers het daarop gewys dat dit verre van radikaal was en 'n beroep op die protestantse plattelandse Amerika gehad het en tradisionele waardes verkondig het, en belowe om die winsstelsel vry te hou van uitheemse kollektivisme, sosialisme en kommunisme. In die woorde van Townsend het die beweging mense omhels "wat in die Bybel glo, in God glo, juig as die vlag verbygaan, die Bybelgordel stewige Amerikaners." Hy het vir sy volgelinge gesê: "Die beweging is joune, my vriende ... Sonder julle is ek magteloos, maar saam met julle kan ek die wêreld vir die mensdom herskep." (60)
Walter Lippmann sê: "As dr. Townsend se medisyne 'n goeie middel was, hoe meer mense in die land sou kon slaag, hoe beter sou dit wees." Townsend het geantwoord: "My plan is te eenvoudig om deur grootkoppe soos meneer Lippmann begryp te word." (61) 'n Historikus het daarop gewys dat "Townsend -vergaderings gereeld sigarette, lipstiffie, nek en ander tekens van stedelike verdorwenheid uitgespreek het. Townsendiete beweer as een van die belangrikste deugde van die plan dat dit jongmense aan die werk sou sit en stop om hulle tyd te spandeer in 'n ywerige strewe na seks en drank. " (62)
Townsend -plan sou 40 persent van die nasionale inkomste na 9 persent van die mense herlei het. Dit het baie openbare steun gekry en teen 1935 het sy Townsend -klub meer as 5 miljoen lede gehad. Die meeste van hulle onder ander konserwatiewe mense, dat politici in die hele land hierdie idees in ag moes neem. Die druk het toegeneem toe Townsend 'n petisie aan president Franklin D. Roosevelt ingedien het ter ondersteuning van die Old Age Revolving Pension Plan wat deur meer as 20 miljoen mense onderteken is. (63)
Frances Perkins, een van Roosevelt se mees senior kollegas, onthou later in haar outobiografie, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946): "'n Mens besef deesdae amper hoe sterk die sentiment was ten gunste van die Townsend -plan en ander eksotiese skemas om bejaardes 'n weeklikse inkomste te gee. In sommige distrikte was die Townsend -plan die belangrikste politieke kwessie, en mans wat dit ondersteun, is verkies na die kongres. Die druk van sy advokate was intens. " (64)
Die maatreëls wat president Roosevelt getref het, het wel 2 miljoen mense gehelp om werk te kry teen 1934, maar werkloosheid bly hoog op 11,3%. Die BBP van die land het 'n toename van 17% op 1933 aangeteken, maar die nasionale inkomste was nog steeds 'n bietjie beter as die helfte van wat dit in 1929 was. Roosevelt en die Demokrate was bekommerd oor die uitslag van die middeltermynverkiesings in November 1934. Hulle was egter was verkeerd om bekommerd te wees omdat die regering beloon word vir sy optrede om die land se ekonomiese probleme die hoof te bied. In die Huis van Verteenwoordigers het die Demokratiese meerderheid toegeneem van 310 na 322 en in die Senaat het hulle nou 69 setels gehad wat meer as 'n tweederde meerderheid was.Nog nooit in die geskiedenis van die Republikeinse Party was sy persentasie in die een of ander Huis so laag nie. Arthur Krock het in die Die New York Times dat die New Deal 'die mees oorweldigende oorwinning in die geskiedenis van die Amerikaanse politiek' behaal het. (65)
Hierdie resultate het president Roosevelt gegee om 'n meer radikale beleid in te stel. Op 17 Januarie 1935 het Roosevelt die kongres gevra om wetgewing oor sosiale sekerheid te aanvaar. Die twee mans wat hy gekies het om hierdie maatreël deur die kongres te lei, het albei armoede beleef. Robert Wagner (Senaat) was 'n immigrantseun wat koerante op straat verkoop het en David John Lewis (Huis van Verteenwoordigers) het negeuur in 'n steenkoolmyn gaan werk. (66)
Roosevelt het aan die Amerikaanse volk gesê: "Ons moet nou begin om voorsiening te maak vir die toekoms. Daarom is ons program vir sosiale sekerheid 'n belangrike deel van die volledige prentjie. Dit stel voor om deur middel van ouderdomspensioene diegene wat bereik het, te help. die ouderdom van aftrede om hul werk prys te gee en sodoende aan die jonger geslag groter geleenthede vir werk te gee en aan almal 'n gevoel van veiligheid te gee terwyl hulle na die ouderdom kyk.Die werkloosheidsversekeringsdeel van die wetgewing sal nie net help om die individu in toekomstige periodes van ontslag teen afhanklikheid van verligting, maar dit sal, deur die handhawing van koopkrag, die skok van ekonomiese nood te demp. werkloosheid kan voorkom word deur die stabilisering van werk self. (67)
Die Wet op Maatskaplike Sekerheid het Ouderdoms- en Survivorsversekering gestig wat voorsiening maak vir verpligte besparings vir loonwerkers, sodat voordele aan hulle betaal kan word by aftrede op 65. Om die skema te finansier, moes beide die werkgewer en die werknemer 'n loonbelasting van 3% betaal . Die bepalings van die wet het state ook aangemoedig om sosiale probleme te hanteer. Dit het dit gedoen deur aansienlike finansiële hulp te bied aan die state wat werkloosheidsvoordele, ouderdomspensioene, hulp aan gestremdes, kraamversorging, openbare gesondheidswerk en beroepsrehabilitasie bied. (68)
In die debat in die kongres protesteer Arthur Harry Moore dat as die wetgewing aanvaar word: "Dit sal al die romanse uit die lewe haal. Ons kan net sowel 'n kind uit die kleuterskool neem, hom 'n verpleegster gee en hom teen elke ervaring beskerm wat die lewe bied. " Koerante was ook vyandig teenoor hierdie maatreëls. Byvoorbeeld, Die Jackson Daily News berig: 'Die gemiddelde Mississippiaan kan hom nie voorstel dat hy pensioene betaal om 'n swakker nege in die voorste galerye te sit nie, terwyl hy al sy familielede op pensioene ondersteun, terwyl katoen- en mielie-oeste huil dat werkers hulle moet uithaal. van die gras. " (69)
Nadat dit in April deur die kongres goedgekeur is en op 14 Augustus 1935 deur president Roosevelt onderteken is. Leuchtenburg het aangevoer: "In baie opsigte was die wet 'n verbasend ongeskikte en konserwatiewe wetgewing. In geen ander welsynsstelsel ter wêreld het die staat alle verantwoordelikheid vir ouderdom se inheemse verantwoordelikheid ontneem en daarop aangedring dat geld uit die huidige verdienste geneem word nie Deur op regressiewe belasting staat te maak en groot bedrae te onttrek om reserwes op te bou, het die daad ekonomiese onheil opgelê. normale tye is die hoofoorsaak van werkloosheid verontagsaam. Die wet het nie net 'n nasionale stelsel van werkloosheidsvergoeding opgestel nie, maar het nie eens voldoende nasionale standaard verskaf nie. " (70)
Ondanks die foute was die Social Security Act van 1935 'n nuwe baken in die Amerikaanse geskiedenis. Dit het historiese aannames oor die aard van sosiale verantwoordelikheid omgekeer en die stelling vasgestel dat die individu dieselfde sosiale regte het as die mense wat in Europa woon. Roosevelt verdedig sy besluit om die werknemerbydraes so hoog te maak: "Ons plaas die betaalstaatbydraes daar om die bydraers 'n wettige, morele en politieke reg te gee om hul pensioene en hul werkloosheidsvoordele in te vorder. 'n politikus kan ooit my sosiale sekerheidsprogram skrap. " (71)
Roosevelt het aan Anne O'Hare McCormick gesê: "Oor vyf jaar dink ek ons ​​het twintig jaar ingehaal. As die liberale regering nog tien jaar voortduur, behoort ons êrens aan die einde van die negentien veertigerjare te wees." (72) Die Britse joernalis, Henry N. Brailsford, het aangevoer dat Roosevelt besig was om te doen wat David Lloyd George tussen 1906 en 1914 gedoen het, maar in 'n vinniger tempo. Volgens William E. Leuchtenburg: "Die Britse hervormings, wat berus op die oortuiging dat die winsstelsel verenigbaar is met hulp aan die minderjarige, het die werkersklas minder gevaarlik gemaak en was een van die belangrikste redes waarom die depressie Brittanje minder getref het. swaarder as Amerika. " (73)
Hierdie hervorming is aangeval deur regse konserwatiewes. Flynn het iemand gedink dat $ 8 per week sekuriteit vir enigiemand is, veral omdat Roosevelt se inflasie die waarde daarvan in die helfte verminder het? Wat van die miljoene wat al jare lank krap om vir hul lewensversekering en annuïteite te betaal, geld in spaarbanke, handelsbanke te plaas, staat- en korporasie -effekte te koop om hulself op hul oudag te beskerm? Wat van die miljoene onderwysers, polisie, brandweermanne, staatsamptenare van state en stede en die regering, van die gewapende dienste en die weermag van mans en vroue wat geregtig is op aftreefondse van spoorweë van private ondernemings, industriële en kommersiële? Roosevelt -inflasie wat die koopkrag van die dollar in twee gesny het. Roosevelt het die ergste slag geslaan vir die veiligheid van die massas mense le voordoen as die vrygewige skenker van sekuriteit vir almal." (74)
Francis Townsend beweer dat Roosevelt se wet op sosiale sekerheid heeltemal onvoldoende was en het in 1936 saam met vader Edward Coughlin en Gerald L. K. Smith saamgespan om die National Union of Social Justice te vorm. Hulle het William Lepke as hul presidentskandidaat gekies. Die presidensiële verkiesing van 1936 was een van die grootste verkiesingsoorwinnings in die Amerikaanse geskiedenis. Roosevelt het met 27 751 612 stemme tot 16 681 913 gewen en die kieskollege 523 tot 8 behaal. Hy het elke staat behalwe Maine en Vermont gewen. Lepke het slegs 882 479 stemme gekry. (75)
Die Works Projects Administration (WPA) is deur Franklin D. Roosevelt gestig as deel van die New Deal -poging om die depressie te bekamp. Dit het die The Federal Writers Project ingesluit om geskiedkundiges, onderwysers, skrywers, bibliotekarisse en ander witboordwerkers werk te gee. Die projek is gelei deur Henry Alsberg, 'n voormalige joernalis en teaterregisseur. Oorspronklik was die doel van die projek om 'n reeks gidsboeke onder die naam te vervaardig Amerikaanse gidse, met die fokus op die skilderagtige, historiese, kulturele en ekonomiese hulpbronne van die Verenigde State. Oor die volgende paar jaar was die projek verantwoordelik vir ongeveer duisend publikasies, waaronder een-en-vyftig staats- en territoriale gidse, dertig stadsgidse en twintig streekgidse. (76)
Skrywers wat by die projek betrokke was, sluit in Richard Wright, Claude McKay, John Steinbeck, Ralph Ellison, Studs Terkel, Zora Neale Hurston, Nelson Algren, Conrad Aiken, William Attaway, Saul Bellow, Max Bodenheim, John Cheever, Vardis Fisher, Fountain Hughes, Weldon Kees, Kenneth Patchen, May Swenson, Jim Thompson, Frank Yerby, Margaret Walker, Dorothy West en Anzia Yezierska.
William E. Leuchtenburg, die skrywer van Die FDR -jare: oor Roosevelt en sy nalatenskap (1995): "Projekwerkers het kettingbende-blues-liedjies getranskribeer, folklore herstel wat andersins verlore sou gewees het ... In Chicago het WPA-werkers 'n halfeeu vreemde taalkoerante vertaal, 'n projek wat sewe-en-sewentig rolle mikrofilm benodig ... Toe die tydskrif Verhaal 'n wedstryd vir die beste bydrae deur 'n projekwerker gehou, is die prys gewen deur 'n ongepubliseerde nege-en-twintigjarige wat aan die opstel oor die neger vir die Illinois-projek gewerk het. Met die prysgeld vir sy verhale, later gepubliseer as Oom Tom se kinders, Het Richard Wright die tyd gekry om sy merkwaardige eerste roman te skryf, Inheemse Seun." (77)
Die uitstorting van literatuur onder die borg van die Federal Writers 'Project was' een van die merkwaardigste verskynsels van die era van krisis ', skryf die kritikus Alfred Kazin in sy boek, Op inheemse gronde: 'n interpretasie van moderne Amerikaanse prosaliteratuur (1942): "Watter vorm ook al hierdie literatuur aanneem ... dit getuig van 'n buitengewone nasionale selfondersoek ... Nog nooit het 'n volk so honger na nuus van homself gelyk nie." (78)
Een van die indrukwekkendste projekte was die Slave Narrative Collection, 'n stel onderhoude wat gelei het tot slaweverhalings gebaseer op die ervarings van voormalige slawe, met die werk wat uitloop op meer as 2300 eerstepersoonsverslae van slawerny en 500 swart-en-wit foto's van voormalige slawe. Dit is georganiseer as takke op staatsvlak van die Federal Writers 'Projects in sewentien state, wat grotendeels afsonderlik van mekaar werk. (79)
Op 26 Mei 1938 het die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State toestemming gegee vir die stigting van die spesiale huiskomitee oor on-Amerikaanse aktiwiteite. Die eerste voorsitter van die Un-American Activities Committee (HUAC) was Martin Dies. Die oorspronklike bedoeling van die HUCA was om beide linkse en regse politieke groepe te ondersoek. Dit was egter gou duidelik dat sy hoofdoel New Deal -inisiatiewe soos die Federal Writers 'Project was. John Parnell Thomas, 'n lid van die HUCA, het op grond van 'verrassende bewyse' gesê dat die projek ''n broeikas vir kommuniste' is. (80)
Dies het in sy boek daarop gewys: Die Trojaanse perd in Amerika (1940): "Stalin kon nie beter gedoen het deur sy Amerikaanse vriende en agente nie. Hulpverleningsprojekte wemel van kommuniste - kommuniste wat nie net die nodige verligting ontvang het nie, maar wat deur New Deal -amptenare toevertrou was met hoë administratiewe posisies in die projekte. In een Federal Writers 'Project in New York, 'n derde van die skrywers was lede van die Kommunistiese Party. Dit is bewys deur hul eie handtekeninge. bestuur deur die Kommunistiese Party - om hul werk te kry of te behou .... Etlike honderde kommuniste beklee advies of administratiewe posisies in die WPA -projekte. " (81)
Franklin D. Roosevelt het ook die Federal Theatre Project (FTP) gestig. Om die projek te lei, het Harry Hopkins, genaamd Hallie Flanagan, die hoof van Vassar's Experimental Theatre. Meer as duisend teaterproduksies het in twee en twintig verskillende state plaasgevind. Baie hiervan is gratis in skole en gemeenskapsentrums gegee. Ander uitstaande teatermense het gedien as streeksregisseurs, waaronder Charles Coburn en Hiram Motherwell. (82)
Alhoewel kunstenaars slegs $ 22,73 per week betaal is, het die FTP sommige van Amerika se talentvolste kunstenaars in diens geneem. Dit sluit Arthur Miller in, wat werkloos was nadat hy aan die Universiteit van Michigan afgestudeer het. Hy verduidelik in sy outobiografie, Tydsbuigings - 'n Lewe (1987): "Om by die WPA-teaterprojek aan te sluit, was dit nodig om eers op die welsynsrolle te werk, om eintlik haweloos en sonder geld te wees ... . " (83)
In 1934 regisseer Orson Welles Macbeth vir die Negro People's Theatre, as deel van die Federal Theatre Project. Hy werk ook saam met John Houseman in die produksie van The Cradle Will Rock, 'n musiekblyspel deur Marc Blitzstein. Houseman het aangevoer dat Blitzstein, beskryf as "'n toneelstuk met musiek (terwyl ander dit op verskillende tye 'n opera, 'n opera, 'n sosiale tekenprent, 'n marslied en 'n propagandistiese tour de force genoem het). Hy skryf die toneelstuk binne slegs vyf weke. (84)
Die oorspronklike produksie met Howard da Silva en Will Geer is om politieke redes verbied. Dit is uiteindelik in die Mercury -teater opgevoer (108 optredes). Welles onthou later: "Marc Blitzstein was amper 'n heilige. Hy was so volkome en rustig oortuig van die Eden wat vir ons wag, al die ander kant van die Revolusie, dat daar geen manier was om met hom politiek te praat nie .... Die ligte word helderder. Hy was 'n motor, 'n vuurpyl, in 'n rigting wat sy opera was - wat hy amper geglo het net uitgevoer moes word om die rewolusie te begin. " (85)
Elmer Rice is verantwoordelik vir die Federal Theatre Project in New York. Net in 1936 het die FTP 5.385 mense in die stad in diens gehad. Oor 'n tydperk van drie jaar het meer as 12 miljoen mense optredes in die stad bygewoon. Een van Rice se innovasies was die Living Newspaper (toneelstukke wat in wese teaterdokumentêre was). Die eerste van hierdie toneelstukke, Ethiopië, wat handel oor Italië se inval in die land, is deur Harry Hopkins verbied. (86)
Een toneelstuk, Dit kan nie hier gebeur nie, deur Sinclair Lewis, in 1936, is gelyktydig in 22 stede vervaardig. Die verlore kolonie (1937) deur Paul Green, was 'n historiese buitelugkompetisie wat uitgevoer is in 'n Works Projects Administration -teater op Roanoake -eiland. Verskeie toneelstukke is egter gesensor omdat dit geglo het dat dit te polities was. Harold Clurman het die Federal Theatre Project verdedig omdat hy geglo het dat dit 'die mees eksperimentele poging was wat ooit in die Amerikaanse teater gedoen is'. (87)
J. Parnell Thomas, lid van die Un-American Activities Committee (HUAC), beskryf die Federal Theatre Project as "deur radikale van bo tot onder besmet" en het op 26 Julie 1938 'n beroep op Hallie Flanagan gedoen om vrae voor die komitee. Flanagan het onmiddellik aangeval en aangevoer dat: "Sommige van die verklarings wat deur hom (Parnell Thomas) gemaak is, is natuurlik absurd ... natuurlik hoef niemand eers aan te sluit of lid te wees van enige organisasie om werk te kry nie in 'n teaterprojek. " Sy het ook daarop gewys dat slegs tien persent van die toneelstukke wat deur die Federale Teater aangebied word, oor sosiale en politieke probleme handel. (88)
Sallie Saunders, verskyn voor die HUAC en veroordeel die Federale Teater omdat dit "pro-unie toneelstukke, toneelstukke wat verwys na neger diskriminasie en anti-Fascistiese toneelstukke". Saunders het ook gekla dat die projek rasse -integrasie aanmoedig en dat sy 'vir 'n datum' deur 'n neger gebel is 'terwyl sy vir die FTP gewerk het. Hazel Huffman, 'n voormalige werknemer van die Works Projects Administration (WPA), het beweer dat Hallie Flanagan 'n persoon was wat "al in 1927 bekend was vir haar kommunistiese simpatie, indien nie lidmaatskap nie" en het daarop gewys dat 147 bladsye van haar boek, Veranderende tonele van die Europese teater, was gewy aan die "lofprysing van die Russiese teater." (89)
Hallie Flanagan verskyn uiteindelik voor die HUAC. Sy onthou later: 'Die kamer self, 'n kamer met hoë mure met groot kandelare, was bedek met materiaal uit die Federale Teater en die Writers' Project; maar al wat ek vir 'n oomblik kon sien, was die gesigte van duisende Federale Teater mense; narre in die sirkus ... telefoonmeisies by die skakelborde ... akteurs in vuil oefenkamers ... akrobate wat hul roetines beperk die beste in ons orkes wat gereeld bymekaargekom het ... dramaturge wat aan draaiboeke werk met die vaardigheid van ons akteurs in gedagte ... timmermanne, stutmanne, ushers. Dit was die mense wat die oggend verhoor word. Ek is as getuie ingesweer deur Voorsitter Dies, 'n groot Texan met 'n cowboy -trek en 'n groot swart sigaar. Ek wou praat oor Federal Theatre, maar die komitee het blykbaar nie ... Hier was 'n komitee wat maande lank eintlik 'n saak teen Federal Theatre probeer het, probeer dit agter geslote deur s, en gee slegs een kant aan die pers. Uit 'n projek wat duisende mense van kus tot kus in diens geneem het, het die komitee willekeurig gekies om tien getuies, almal uit New York, te hoor en het willekeurig geweier om letterlik honderde ander te hoor, van en na die projek, wat gevra het om getuig. "(91)
J. Parnell Thomas maak beswaar teen die radikale boodskap in sommige van hierdie toneelstukke. Thomas beweer dat: "Feitlik elke toneelstuk wat onder die vaandel van die projek aangebied word, is pure propaganda vir kommunisme of die New Deal." Martin Dies, die voorsitter van die Un-American Activities Committee, het 'n beroep gedoen op die bedanking van Harold Ickes, Harry Hopkins en Frances Perkins, aangesien die drie 'medewerkers het wat sosialiste, kommuniste en krake was'. (92)
Franklin D. Roosevelt het geweier om hierdie drie lede van sy regering af te dank, maar die Kongres het die Federale Teaterprojek tot 'n einde gebring en die ander projekte kon slegs voortgaan as hulle plaaslike borge kry wat 25 % van die koste sou dra. Gedurende sy vierjarige bestaan ​​het die FTP die loopbane van kunstenaars soos Orson Welles, John Houseman, Will Geer, Arthur Miller, Paul Green, Marc Blitzstein, Canada Lee en Elmer Rice begin of gevestig. (93)
Elmer Rice skryf later: "Nasionaal was die rekord van die teaterprojek buitengewoon. Op 'n tydstip was twee en veertig afsonderlike eenhede in twintig state in werking, met 'n totaal van byna dertien duisend werknemers ... In die eerste drie jaar van die teaterprojek het het meer as negehonderd verskillende toneelstukke vervaardig, vir 'n totaal van bykans 55,000 opvoerings, waarvan baie gratis is, waarvan niemand meer as 'n dollar vra nie. Dit was miskien die mees tragiese gebeurtenis in die kultuurgeskiedenis van die Verenigde State. As fondse vir die voortbestaan ​​van die eenhede wat duidelik hul waarde bewys het, op 'n artistieke basis geskei is van die werkloosheidsverligting, sou die grondslag gelê word vir 'n landwye teaterstruktuur wat miljoene verligting en plesier sou meebring en artistieke skepping sou stimuleer. Die koste, in vergelyking met die miljarde wat jaarliks ​​aan wapens bestee word van vernietiging sou oneindig klein gewees het. " (94)
Die voorstelle van ons teenstanders sal ons stelsel in gevaar stel of vernietig. Ek beklemtoon veral die belofte om 'te alle tye werk vir alle surplusarbeid' te bevorder. Aanvanklik kon ek nie glo dat iemand so wreed sou wees om die hoop so absoluut onmoontlik te hou om hierdie 10 000 000 werkloses te besef nie. En ek protesteer daarteen dat sulke ligsinnige beloftes aan 'n lydende volk gehou word.
As dit moontlik was om hierdie werk aan 10,000,000 mense deur die regering te gee, sou dit meer as $ 9,000,000,000 per jaar kos. Dit sal die indiensneming van diegene wat nog aan die werk is, verminder deur die hoë belasting en die demoralisering van krediet waarop hul werk afhanklik is. Dit sou die groei van 'n vreesaanjaende burokrasie beteken wat, sodra dit gevestig is, nooit ontwrig kon word nie.
Ons het twee probleme: eerstens om die onmiddellike nood te hanteer; tweedens, om op te bou op grond van vaste diens.
Wat onmiddellike verligting betref, is die eerste beginsel dat hierdie nasie, hierdie nasionale regering, as u wil, 'n positiewe plig het wat geen burger mag honger ly nie.
Benewens noodhulp, moet en moet die Federale Regering waar moontlik ook tydelike werk verskaf. Ek en u weet dat tienduisende, en selfs honderde duisende van ons werklose burgers in die nasionale woude, oor vloedvoorkoming en die ontwikkeling van waterwegprojekte wat reeds gemagtig en beplan is, maar nog nie uitgevoer is nie minste tydelike indiensneming.
Die wetgewing wat uitgevaardig is of besig is met die inwerkingtreding, kan behoorlik as deel van 'n goed gefundeerde plan beskou word.
Eerstens bied ons 'n kwartmiljoen van die werkloses, veral die jong mans wat afhanklikes het, werk aan om bosbou en vloedvoorkoming te doen. Dit is 'n groot taak, want dit beteken kos, kleding en versorging van byna twee keer soveel mans as wat ons in die gewone leër self het. By die oprigting van hierdie burgerlike bewaringskorps maak ons ​​twee voëls met een klap dood. Ons verhoog die waarde van ons natuurlike hulpbronne duidelik en tweedens verlig ons aansienlike nood. Hierdie groot groep mans het hul werk op 'n suiwer vrywillige basis aangegaan; daar is geen militêre opleiding betrokke nie en ons bewaar nie net ons natuurlike hulpbronne nie, maar ook ons ​​menslike hulpbronne. Een van die groot waardes vir hierdie werk is die feit dat dit direk is en die tussenkoms van baie min masjinerie vereis. Tweedens het ek die kongres aangevra en het ek 'n voorstel gekry om die groot eiendomme wat ons regering in Muscle Shoals besit, aan die werk te sit na jare se verkwistende passie, en hiermee 'n breë plan vir die verbetering van 'n uitgestrekte gebied in die Tennessee Valley. Dit sal die troos en geluk van honderde duisende mense verhoog, en die voordele van die voorval sal die hele land bereik.
Vervolgens gaan die kongres wetgewing goedkeur wat die verbandlenings onder die boere en die huiseienaars van die land aansienlik sal verlig deur voorsiening te maak vir die verligting van die skuldlas wat nou so swaar op miljoene mense is.
Ons volgende stap om onmiddellike verligting te soek, is 'n toelae van 'n half miljard dollar om die state, graafskappe en munisipaliteite te help om hulle te versorg wat direkte en onmiddellike hulp nodig het.
Die kongres het ook wetgewing goedgekeur wat die verkoop van bier in sulke state toestem. Dit het reeds tot 'n aansienlike herindiensneming gelei en het boonop broodnodige belastinginkomste besorg.
Ons beplan om die kongres om wetgewing te vra om die regering in staat te stel om openbare werke te onderneem en sodoende die indiensneming van baie ander in goed deurdagte projekte direk en indirek te stimuleer.
Verdere wetgewing is aangeneem wat baie meer fundamenteel op ons ekonomiese probleme ingaan. Die Farm Relief-wetsontwerp poog deur die gebruik van verskeie metodes, alleen of saam, om 'n groter terugkeer na boere vir hul groot plaasprodukte te bewerkstellig, en probeer terselfdertyd rampspoedige oorproduksie te voorkom wat so gereeld in die verlede het plaasprodukte se pryse ver onder 'n redelike opbrengs gehou. Hierdie maatreël bied wye magte vir noodgevalle. Die omvang van die gebruik daarvan sal heeltemal afhang van wat die toekoms inhou.
Daar sal eweneens weldeurdagte en konserwatiewe maatreëls voorgestel word wat poog om die nywerheidswerkers van die land 'n meer billike loonopbrengs te gee, om mededinging te voorkom en te lang ure vir arbeid, en terselfdertyd elke bedryf aan te moedig om oorproduksie voorkom.
Die eerste dae van die Roosevelt -administrasie het die lug met die bliksem en die sigsag van elektrisiteit belas. Ek het dit gevoel. Ons het dit almal gevoel. Dit lyk asof u u hand kan uitsteek en toemaak oor die opwinding wat u weggeruk het. Dit was die terugkeer van hoop. Die verstand was elasties en in staat om idees in idees te verdring. Nuwe gesigte het na Washington gekom - jong gesigte van helder seuns wat kon praat. Dit was aansteeklik. Ons het in die kleedkamers begin praat; ons het in komitees begin praat. Die blink nuwe gesigte roep ons aan en praat.
In Maart 1933 was ons getuie van 'n revolusie - 'n revolusie in wyse, in sedes, in die definisie van regering. Wat voorheen swart of wit was, het lewendig geword van kleur. Die boodskappe aan die kongres, die wetgewing; selfs die verslae oor die wetgewing het die vinnige gesag aangeneem. Ek het myself gereeld afgevra: "Het een man dit gedoen? As iemand dit gedoen het, watter man was hy?" Ek weet nie. Ek dink niemand doen dit nie. Sedert daardie dae het ek elke skrywe oor Roosevelt gelees: Perkins, Sherwood, Churchill, Eleanor Roosevelt, Flynn, Gunther. Uit hierdie waterval van woorde ontstaan ​​geen definitiewe of skerp uiteensetting nie. Elke keer as ek Roosevelt besoek het vir 'n amptelike besigheid, het ek 'n man gevind wat versigtig was, vol vertroue, en glimlaggend. Ek was nooit heeltemal seker dat hy belangstel in die doel van my besoek nie; ons het so min tyd daaraan bestee.
Meestal het hy gepraat. Hy het eerlik gepraat, en toe ek vertrek, het ek agtergekom dat hy hom tot geen enkele standpunt verbind het nie. Aan die einde van elke besoek het ek besef dat ek gehypnotiseer is. Sy humor was breed, sy manier vriendelik sonder neerbuigendheid. Van verstand was daar min; -van filosofie, geen. Wat het hy besit? Intuïsie, ja. Inspirasie, ja. Liefde vir avontuur, die nuuskierigheid van die eksperimentele. Nie een hiervan gee die antwoord nie. Nie een hiervan gee die sleutel nie. Ek glo sy magie lê in een faset van sy persoonlikheid. Hy kon sê en hy het wel gesê: "Kom ons probeer dit." Hy het geweet hoe om die risiko te neem. Geen ander mens in die openbare lewe wat ek geken het, kon so maklik die uitdaging van die nuwe aangaan nie.
Die luukse Hoover het gaan sit en gil, want sy rampspoedige ekonomiese sofistiek om geld bo -aan toe te ken in die oortuiging dat dit by die gewone mense sou neerkom, het misluk. En te midde van al die tragedies wat hy in die verkiesingsveldtog uitgejou het, sou die fondamente van die Amerikaanse stelsel - op die oomblik nie 'n onfeilbare stelsel nie - in gevaar kom as Franklin Roosevelt in die amp kom.
Franklin D. Roosevelt het egter sy pos gekry, en die land was nie in gevaar nie. Sy toespraak 'Forgotten Man' het die Amerikaanse politiek uit sy siniese gedrang gebring en die mees inspirerende era in die Amerikaanse geskiedenis gevestig. Ek het die toespraak oor die radio by Sam Goldwyn se strandhuis gehoor. 'Die enigste ding wat ons hoef te vrees, is die vrees self', kom soos 'n straal sonlig oor die lug. Maar ek was skepties, net soos die meeste van ons. 'Te goed om waar te wees,' het ek gesê.
Roosevelt het eers sy amp aangeneem, maar hy het aksies by sy woorde begin pas en 'n bankdag van tien dae beveel om te keer dat die banke in duie stort. Dit was 'n oomblik toe Amerika op sy beste was. Winkels en winkels van alle soorte het steeds sake gedoen met krediet, selfs die bioskope het kaartjies op krediet verkoop, en tien dae lank, terwyl Roosevelt en sy sogenaamde breintrust die New Deal geformuleer het, het die mense wonderlik opgetree.
Daar is wetgewing gelas vir elke soort noodgeval: herinstelling van plaaskrediet om die groothandeling van afskermings te stop, finansiering van groot openbare projekte, die opstel van die National Recovery Act, die verhoging van die minimum loon, verspreiding van werk deur verkorting van werksure en die aanmoediging van die organisasie van vakbonde. Dit gaan te ver; dit was sosialisme, skree die opposisie. of dit nou was of nie, dit het kapitalisme van totale ineenstorting gered. Dit het ook 'n paar van die beste hervormings in die geskiedenis van die Verenigde State ingehuldig. Dit was inspirerend om te sien hoe vinnig die Amerikaanse burger op konstruktiewe regering reageer.
Die New Deal was 'n ongemaklike koalisie. Gevegte het baie vroeg tussen twee faksies ontwikkel: een, wat die groot boere verteenwoordig, en die ander, die kleinboere. Die Agricultural Adjustment Administration (AAA) het tot stand gekom kort nadat ek in Washington aangekom het. Al die boere was in die moeilikheid, selfs die grotes.
Varkpryse het pas hel toe gegaan. Toe gaan daar 'n groot kreet uit die pers, veral die Chicago Tribune, oor Henry Wallace wat hierdie klein varke slag. Jy sou dink dat dit kosbare babas was.
U het 'n soortgelyke situasie met katoen gehad. Katoenpryse het tot tien sent gestyg, miskien elf.
In een van my gesprekke met die president in Maart 1933, het hy die idee na vore gebring wat die Civilian Conservation Corps geword het. Hy het gedink dat enige man of seuntjie sou bly wees om die stad te verlaat en in die bos te werk.
Dit was kenmerkend van hom dat hy die projek bedink het, dit met vrymoedigheid deurgejaag het en dit gelukkig aan ander oorgelaat het om bekommerd te wees oor die besonderhede. En daar was moeilike besonderhede. Die houding van die vakbonde moes in ag geneem word. Hulle was ontsteld oor hierdie program, wat hulle gevrees het dat alle werkers onder 'n 'dollar per dag' regimentasie sou beland bloot omdat hulle werkloos was.
Sosialisme: as u twee koeie besit, gee u een aan u naaste.
Kommunisme: U gee albei koeie aan die regering en die regering gee u van die melk terug.
Fascisme: U hou die koeie aan, maar gee die melk aan die regering, wat 'n deel daarvan aan u verkoop.
New Dealism: Jy skiet beide koeie en melk die regering.
Roosevelt het ons ekonomiese stelsel nie herstel nie. Hy het nie 'n nuwe een gebou nie. Hy het 'n ou een vervang met permanente krisisse en 'n wapenekonomie. En hy het dit nie gedoen deur 'n proses van ordelike argitektuur en bou nie, maar deur 'n opeenvolging van foute, een stap op 'n slag, in vlug van een probleem na 'n ander, totdat ons nou aangekom het by die soort staatsondersteunde ekonomiese stelsel wat gaan voort om 'n bietjie op 'n slag die privaat stelsel te verslind totdat dit heeltemal verdwyn.
Hy het ons politieke stelsel nie ten volle herstel nie. 'N Mens hou dalk van die vorm waarin hy dit geslaan het, maar dit kan nie 'n herstelwerk genoem word nie. Hy het ons politieke stelsel verander met twee wapensblokkades van die kongres en wetgewing op die kongres. In 1933 het die kongres 'n groot deel van sy mag afgestaan ​​toe hy miljarde in sy hande gelê het deur 'n dekking vir sy lieflike testament en toe hy algemene wette goedgekeur het, en dit aan hom oorgelaat het om deur middel van groot regeringsburo's van sy aanstelling in te vul die besonderhede van wetgewing.
Hierdie twee groot foute het hom 'n krag gegee wat hy genadeloos gebruik het. Hy het dit gebruik om die mag van die kongres af te breek en in die hande van die uitvoerende gesag te konsentreer. Die einde van hierdie twee verraad, die breek van ons ekonomiese stelsel en die verdraaiing van ons politieke stelsel, kan slegs die Beplande Ekonomiese Staat wees, wat in die vorm van kommunisme of fascisme vandag die hele vasteland van Europa oorheers. Die kapitalistiese stelsel kan nie onder hierdie omstandighede lewe nie. Die kapitalistiese stelsel kan nie 'n beplande ekonomie oorleef nie. So 'n ekonomie kan slegs bestuur word deur 'n diktatoriale regering wat die voorskrifte wat dit uitreik, kan afdwing. Die enigste gevolg van ons huidige stelsel, tensy ons die ommekeer keer, moet die geleidelike uitbreiding van die fascistiese sektor wees en die geleidelike verdwyning van die stelsel van vrye ondernemings onder 'n vrye verteenwoordigende regering.
Daar is mans wat hierdie transformasie eerlik verdedig. Hulle is ten minste eerlik. Hulle glo in die Beplande Ekonomie. Hulle glo in die hoogs gesentraliseerde regering wat deur 'n kragtige uitvoerende gesag bestuur word. Hulle sê nie Roosevelt het ons stelsel gered nie. Hulle sê dat hy vir ons 'n nuwe een gegee het. Dit is logies. Maar niemand kan Roosevelt prys daarvoor dat hy dit gedoen het en dan daarop aandring dat hy ons tradisionele politieke en ekonomiese stelsels tot hul vorige lewenskragtigheid herstel het nie.
Die New Deal -programme was bedoel as ekonomiese beleggings om die lyding te verlig en om mense weer aan die werk te sit, om die toenemende vrees te kalmeer en om die gevoel van hopeloosheid, onrus en ontbering wat deur die depressie veroorsaak word, te verwyder. Hulle was ongekend en het die ekonomiese, sosiale en regeringslandskappe permanent verander. Dit sluit in sosiale sekerheid, werkloosheidsversekering, prysondersteuning, die bou van 'n snelwegstelsel en elektrifisering van die land deur die Tennessee Valley Authority. Die programme het ook die regering se regulering van die bankwese en die aandelemark ingestel om bankdeponeerders te beskerm teen bankmislukkings (wat gereeld plaasgevind het ná die ineenstorting van die aandelemark in 1929) en beleggers teen mislukkings op die aandelemark, dan 'n algemene Wall Street -nagmerrie. Boonop het die New Deal die Wet op Nasionale Behuising opgestel waaronder die Federale Behuisingsadministrasie huislenings en verbandversekering aangebied het om hoofsaaklik huiskopers met lae en middelinkomste te bevoordeel.
Die massiewe uitgawes het herstel gestimuleer deur geld in die ekonomie te plaas as betalings vir materiaal, toerusting en arbeid. Dit het dus die nasionale koopkrag verhoog totdat die ekonomie kon uitbrei en die private bedryf genoeg kon herstel om weer te begin werk. Terselfdertyd het die WPA -programme in die behoeftes van sommige van die land se infrastruktuur voorsien, insluitend die bou van openbare geboue, brûe, paaie en lughawens, sowel as bewaringswerk in die nasionale parke en woude. Dit het ook 'n opvoedingsprogram aangebied deur die National Youth Administration, wat jongmense opgelei het en hulle gehelp het om werk te vind. Meer krities het die New Deal Farm Security Administration noodlenings aan boere verskaf om hulle te red van dreigende bankrotskap.
Onder die programme was ook die Federal Arts Project; dit het waardige en kreatiewe werk verleen aan talle werklose teatermense, kunstenaars, skrywers, onderwysers en musikante, en dit het die kunste na miljoene Amerikaners gebring.
Die vele simfonieorkeste van die Musiekprojek het byvoorbeeld ongeveer vierduisend optredes per maand gelewer voor 150 miljoen mense, waarvan meer as die helfte nog nooit 'n lewendige orkes gehoor het nie. Duisende meer het geleer om te speel of sing by die vele onderrigsentrums.
Die teaterprojek se geselskap speel vir meer as 25 miljoen mense, waarvan die meeste nog nooit 'n toneelstuk gesien het nie. Sommige van hul produksies was hoogs innoverend. Onder diegene wat hier begin het, was Orson Welles, John Houseman, John Huston en Norman Lloyd.
Die kunstenaars van die Art Project het byna 'n miljoen visuele kunswerke vervaardig wat uitgestal en gebruik is deur skole, hofgeboue, hospitale, biblioteke, poskantore en ander openbare geboue. En elke maand het 60 000 mense na die gratis kunsklasse gekom wat die Art Project aanbied. Van die kunstenaars en fotograwe wat uit hierdie program verskyn het, was Franz Kline, Willem de Kooning, BenShahn, Hugo Gellert, Miguel Coverrubias, Al Hirschfield, Gordon Parks, Dorothea Lange en Arthur Rothstein. Baie van die kuns wat onder die beheer van die kunsprojek geproduseer is, het 'n lewendige rekord, andersins onbereikbaar, van die lewe tydens die depressie gelewer.
Die Writers 'Project het werkers van literêre bevoegdheid in diens gehad en het baie onderwysers ingesluit wat nie werk kon kry nie. Sommige van hierdie skrywers het deur die platteland getrek en onontginde fonteine ​​van folklore en geskiedenis ontdek, daaroor geskryf en waardevolle gegewens verskaf vir latere navorsers van Americana. Skrywers wat uit hierdie program gekom het, was Conrad Aiken, Saul Bellow, Studs Terkel, Richard Wright, Nelson Algren, Ralph Ellison, John Cheever en Malcolm Cowley.
Die Federal Arts Projects het gesamentlik een van die kultureel produktiefste en kreatiefste tydperke in die Amerikaanse geskiedenis geword. Desondanks het dit in die kongres amper teenstand gekry sedert die eerste dae van sy stigting. Die opposisie het twee wortels: die idee dat werkverligting nie die regering moet betrek nie en die beskuldiging dat die WPA -projekte 'n netwerk vorm vir militante vakbondlede en kommuniste. Die huisondersoekskomitee het in 1939 'n veldtog van intimidasie begin deur werknemers van Federal Arts Project te ondervra oor hul vakbond en politieke aktiwiteite, in die hoop om steun te wek vir die uitskakeling van die programme. Die senaat het die teistering aangesluit. As gevolg hiervan is die WPA -krediete in 1939 verminder en het die Federal Arts Project gesterf. Die WPA self het in 1943 amptelik bedrywig geraak.
Die New Deal was in byna elke aspek revolusionêr en dit is bitter deur die regse vleuel van Amerika geveg. (Dit wat vandag nog oorbly, word steeds aangeval: sien die onlangse poging om sosiale sekerheid te beëindig - sowel as Medicare wat in die Johnson -era aangeneem is.)
Ekonomiese voorspoed in die Verenigde State: 1919-1929 (antwoordkommentaar)
Vroue in die Verenigde State in die 1920's (antwoordkommentaar)
Volstead Act and Verbod (antwoordkommentaar)
Die Ku Klux Klan (antwoordkommentaar)
(1) Joseph P. Lash, Handelaars en dromers (1988) bladsye 76-88
(2) Patrick Renshaw, Franklin D. Roosevelt (2004) bladsy 71
(3) William E. Leuchtenburg, Franklin D. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 33
(4) Rexford Tugwell, Die stryd om demokrasie (1935) bladsy 213
(5) Franklin D. Roosevelt, toespraak oor NBC se radioprogram Lucky Strike Hour (7 April 1932)
(6) Franklin D. Roosevelt, nominasie adres (2 Julie 1932)
(7) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 17
(8) Jean Edward Smith, FDR (2007) bladsy 289
(9) Patrick Renshaw, Franklin D. Roosevelt (2004) bladsy 85
(10) Joseph P. Lash, Handelaars en dromers (1988) bladsy 107
(11) Jean Edward Smith, FDR (2007) bladsy 312
(12) Franklin D. Roosevelt, radiouitsending (12 Maart 1933)
(13) Will Rogers, toespraak (13 Maart 1933)
(14) John Rothgeb, Amerikaanse handelsbeleid (2001) bladsye 32-33
(15) Edward E. Kaplan, Amerikaanse handelsbeleid, 1923–1995 (1996) bladsye 8-10
(16) Patrick Renshaw, Franklin D. Roosevelt (2004) bladsy 64
(17) Charles Rappleye, Herbert Hoover in die Withuis: Die beproewing van die presidensie(2017) bladsy 88
(18) Die Economist Magazine (18 Desember 2008)
(19) Die Economist Magazine (20 Junie 1930)
(20) Jean Edward Smith, FDR (2007) bladsy 241
(21) Harry Terrell, ondervra deur Studs Terkel, in Harde tye: 'n mondelinge geskiedenis van die groot depressie (1970) bladsy 248
(22) Oscar Heline, ondervra deur Studs Terkel, in Harde tye: 'n mondelinge geskiedenis van die groot depressie (1970) bladsy 252
(23) Rexford G. Tugwell, dagboekinskrywing (31 Desember 1932)
(24) Rexford Tugwell, Die stryd om demokrasie (1935) bladsy 109
(25) Calvin Benham Baldwin, ondervra deur Studs Terkel, in Harde tye: 'n mondelinge geskiedenis van die groot depressie (1970) bladsy 294
(26) Franklin D. Roosevelt, toespraak vir die kongres (16 Maart 1933)
(27) Frank Freidel, Franklin D. Roosevelt: 'n Rendezvous with Destiny (1990) bladsy 103
(28) Rexford Tugwell, dagboekinskrywing (31 Maart 1933)
(29) Harry Terrell, ondervra deur Studs Terkel, in Harde tye: 'n mondelinge geskiedenis van die groot depressie (1970) bladsy 250
(30) Oscar Heline, ondervra deur Studs Terkel, in Harde tye: 'n mondelinge geskiedenis van die groot depressie (1970) bladsy 254
(31) Arthur M. Schlesinger, Die koms van die New Deal (1958) bladsye 44-45
(32) John Gunther, Roosevelt in retrospek (1950) bladsy 316
(33) John C. Hyde, Amerikaanse dromer: 'n lewe van Henry A. Wallace (2001) bladsy 123
(34) Joseph P. Lash, Handelaars en dromers (1988) bladsy 219
(35) John C. Wallace (2001) bladsy 154
(36) Sidney Baldwin, Armoede en politiek: die opkoms en afname van die plaasveiligheidsadministrasie (1968) bladsy 82
(37) Rexford Tugwell, dagboekinskrywing (10 Februarie 1935)
(38) Rexford Tugwell, dagboekinskrywing (27 Februarie 1935)
(39) Arthur M. Schlesinger, Die koms van die New Deal (1958) bladsye 44-45
(40) Frances Perkins, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946) bladsy 177
(41) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 174
(42) Blackie Gold, ondervra deur Studs Terkel, in Harde tye: 'n mondelinge geskiedenis van die groot depressie (1970) bladsye 76-77
(43) William E. Leuchtenburg, Die FDR -jare (1995) bladsy 268
(43a) Patrick Renshaw, Franklin D. Roosevelt (2004) bladsy 112
(44) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 64
(45) Frances Perkins, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946) bladsy 200
(46) David M. Kennedy, Vryheid van vrees (1999) bladsy 178
(47) Jean Edward Smith, FDR (2007) bladsy 344
(48) Frances Perkins, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946) bladsy 241
(49) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 66
(49a) Tydskrif (3 April 1933)
(50) Hugh S. Johnson, Die blou arend van eier na aarde (1935) bladsy 208
(51) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 65
(52) Hugh S. Johnson, toespraak (30 Junie 1933)
(53) Arthur M. Schlesinger, Die koms van die New Deal (1958) bladsye 116-118
(54) John Kennedy Ohl, Hugh S. Johnson en die New Deal (1985) bladsy 146
(55) Frances Perkins, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946) bladsy 241
(56) John T. Flynn, Die Roosevelt -mite (1944) bladsy 43
(57) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 103
(58) Jean Edward Smith, FDR (2007) bladsy 349
(59) John Gunther, Roosevelt in retrospek (1950) bladsy 313
(60) Hadley Cantril, Die sielkunde van sosiale bewegings (2001) bladsy 186
(61) New York Herald-Tribune (4 Januarie 1935)
(62) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 105
(63) Frank Freidel, Franklin D. Roosevelt: 'n Rendezvous with Destiny (1990) bladsy 145
(64) Frances Perkins, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946) bladsye 278-279
(65) Arthur Krock, Die New York Times (11 November 1934)
(66) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsye 131-132
(67) Franklin D. Roosevelt, radiouitsending (28 April 1935)
(68) Frances Perkins, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946) bladsye 278-300
(69) Die Jackson Daily News (20 Junie 1935)
(70) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 132
(71) Arthur M. Schlesinger, Die koms van die New Deal (1958) bladsye 308-309
(72) Anne O'Hare McCormick, New York Times (16 Oktober 1938)
(73) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 166
(74) John T. Flynn, Die Roosevelt -mite (1944) bladsy 416
(75) Frank Freidel, Franklin D. Roosevelt: 'n Rendezvous with Destiny (1990) bladsy 207
(76) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 127
(77) William E. Leuchtenburg, Die FDR -jare (1995) bladsye 262-263
(78) Alfred Kazin, Op inheemse gronde: 'n interpretasie van moderne Amerikaanse prosaliteratuur (1942) bladsye 378-379
(79) Norman R. Yetman, Die agtergrond van die Slave Narrative Collection (1967) bladsye 534-553
(80) Walter Goodman, Die komitee (1964) bladsy 25
(81) Martin sterf, Die Trojaanse perd in Amerika (1940) bladsy 298
(82) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 126
(83) Arthur Miller, Tydsbuigings - 'n Lewe (1987) bladsy 246
(84) John Houseman, Onvoltooide besigheid (1996) bladsy 127
(85) Orson Welles, onderhoud met Barbara Leaming (30 Junie 1984)
(86) Susan Quinn, Woedende improvisasie: hoe die WPA en 'n groep van duisende uit hoë desperate tye hoë kuns gemaak het (2008)
(87) Yvonne Shafer, Eugene O'Neill en American Society (2011) bladsy 154
(88) Walter Goodman, Die komitee (1964) bladsy 44
(89) Hazel Huffman, getuienis voor die Un-American Activities Committee (19 Augustus 1938)
(90) Hallie Flanagan, Arena: Die geskiedenis van die federale teater (1940) bladsy 344
(91) Frances Perkins, Die Roosevelt wat ek geweet het (1946) bladsye 318-319
(92) William E. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsye 126-127
(93) Elmer Rice, Minderheidsverslag: 'n outobiografie (1963) bladsy 358
Geskiedenis van die Living New Deal
The Living New Deal het sy oorsprong in 'n boekprojek van dr. Gray Brechin oor die WPA in Kalifornië, maar het gou die oorspronklike bedoeling uitgegroei namate die groot omvang van New Deal -openbare werksprojekte duidelik geword het. In 2005 het die projek 'n spanpoging geword om te inventariseer, in kaart te bring en te interpreteer hoe die New Deal Kalifornië radikaal gemoderniseer het. Na twee jaar as 'n klein vrywilligersbedryf, is die California Living New Deal -projek amptelik in 2007 aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, onder leiding van professor Richard Walker, van stapel gestuur. Dit is gedoen in samewerking met die California Historical Society (CHS), wat gehelp het om sigbaarheid rondom die staat te bied, en die Institute for Research on Labor and Employment (IRLE) by UC Berkeley, waar die tegniese kant van die projek ontwikkel is. Finansiële steun kom uit toelaes deur die Columbia Foundation en IRLE.
Die eerste taak was om 'n interaktiewe webwerf te bou wat 'n verskeidenheid data oor openbare werke van New Deal - foto's, webwerf -inligting, historiese dokumente, persoonlike rekeninge, ens. 'N Geskikte webwerf is opgestel deur Elizabeth Camacho en Heather Lynch by die IRLE. 'N Uitreikingsdirekteur, Lisa Ericksen, is in 2008-09 aangestel om werkswinkels te reël om vrywilligers uit historiese verenigings in die staat te werf. Nagraadse navorsingsassistente Lindsey Dillon en Shaina Potts het data ingevoer en ons het vroeg in 2010 ons eerste mylpaal van 1000 New Deal -webwerwe in Kalifornië verbygegaan.
Teen die einde van 2010 het ons besluit om van nou af nasionale te gaan; die Living New Deal dek die hele land - 50 state en verskeie gebiede. Hierdie gewaagde stap het 'n vinnige opskaling van die projek, die teenwoordigheid op die internet, projekspan en finansiering vereis. Eerstens is die webwerf in 2011 volledig gerekonstrueer deur Ben Hass met 'n meer uitgebreide ontwerp met behulp van Wordpress. In 2012 het Ben die databasis ingrypend hersien en die kaart deursoekbaar gemaak om gebruikers se toegang tot ons data te verbeter. In 2013 het hy die tuisblad en data -berging herontwerp.
Terselfdertyd het die projekspan gegroei tot 'n kommunikasiedeskundige, Susan Ives, 'n geldinsamelingskonsultant, Adam Kinsey, mondelinge historikus en boekredakteur, Sam Redman, en president van die National New Deal Preservation Association, Harvey Smith. Intussen het navorsingsassistente Shaina Potts en John Elrick honderde nuwe webwerwe by die databasis en kaart gevoeg, meestal uit gepubliseerde dokumente, wat die totaal tot meer as 2000 teen die somer van 2012 verhoog het. Daarna het beduidende nuwe skenkings en toelaes die Living New Deal toegelaat brei sy organisasie- en navorsingsvermoë aansienlik uit.
Herfs 2012 was die aankoms van ons eerste projekbestuurder, Rachel Brahinsky, 'n postdoktorale genoot aan UC Berkeley (befonds deur 'n erflating van Ann Baumann van New Mexico). Sy het 'n gesamentlike poging aangewend om navorsers regoor die land op te spoor wat ons kan help met die dokumentasie van New Deal -webwerwe, en dit het vrugte afgewerp met nuwe streekgenote in Maryland, Virginia, Wisconsin, Suid -Kalifornië en Mississippi. Teen die einde van 2013 het die projek 'n dosyn nasionale medewerkers regoor die land gehad, en die getal het in die middel van 2014 30 geslaag en teen die begin van 2015 bereik 40. In daardie jaar skep ons 'n tweede deel van die Living New Deal as 'n nie-winsgewende organisasie, in Kalifornië ingelyf en ons amptelike nie-winsgewende status van die IRS ontvang.
Einde 2013 het die aantal gedokumenteerde webwerwe in die databasis tot 5000 gestyg en teen einde 2015 het dit verdubbel tot 10 000. (U kan die uitbreiding van ons kaart by 'Projekgroei ' volg). Meer mense het die Living New Deal op die internet en via Facebook en Twitter gevind. Ons webwerf is deur Salon.com aangewys as een van die top 10 webwerwe van 2015. Webverkeer het reeds slim gestyg, maar hierdie erkenning het ons die afgelope jaar tot byna 500 000 besoeke aan Google gemaak.
Einde 2013 het die Living New Deal -span 'n aantal nuwe gesigte gehad. Rachel Brahinsky het oorgegaan na die fakulteit van die Universiteit van San Francisco, Sam Redman het aangesluit by die fakulteit geskiedenis aan die Universiteit van Massachusetts-Amherst en Ben Hass het voortgegaan met 'n voltydse IT-pos. Alex Tarr van die Berkeley Geografie -afdeling het as projekbestuurder oorgeneem, Susan Ives het ons ontwikkelingsadviseur geword, en Lisa Thompson het as webmeester aan boord gekom. John Stehlin van UC Berkeley het ons hoof RA geword en later het Glenna Anton van die Geografie Departement en die terugkerende Shaina Potts by hom aangesluit.
'N Groeiende personeel, 'n opkomende ster
Toe Alex Tarr in die herfs van 2014 na die Rice -universiteit verhuis, het Gabriel Milner die pos as projekbestuurder aangeneem. In 2015 het ons Brent McKee van Wes -Virginia aangestel om navorsing te doen oor die New Deal -geskiedenis, Evan Kalish van New York om ons webwerfvoorleggings en databasis te standaardiseer, en Chris Carlsson van San Francisco om 'n filmargief te skep. Met die bekwame sluiting van McKee, Kalish en baie Research Associates, styg die databasis steeds, teen einde 2016 tot 12,000 en 14,000 'n jaar later.
McKee het in 2015-16 'n belangrike nuwe bron op die webwerf gevoeg: 'n kort inleiding tot meer as 60 New Deal-programme en 40 New Dealers. Kalish het gedetailleerde formate vir projekvoorleggings opgestel, McKee et al. advies bygevoeg vir navorsers, en Milner & amp Potts het 'n bladsy oor New Deal mondelinge geskiedenis geskep. Carlsson en Milner het 'n New Deal -film- en videobladsy vervaardig.
Meer nuwe funksies het op ons webwerf verskyn, soos New Deal Smiles (2016), Working Together (2017) en New Deal Ancestry (2017). Dit alles het die ontwerp- en koderingstalente van Lisa Thompson, ons webmeester, vereis.
'N Nuwe uitreikprojek wat in 2014 van stapel gestuur is: 'n reeks gedrukte kaarte met harde kopie wat die impak van die New Deal op groot stede regoor die land toon. Dit het begin met die publikasie van 'n sakkaart en gids vir New Deal San Francisco laat daardie jaar, 'n poging onder leiding van Susan Ives, ontwerper Linda Herman en kartograaf Garrett Bradford.
Aan die einde van 2015 het ons 'n meer ambisieuse projek van stapel gestuur vir 'n sakkaart en gids vir New Deal New York, wat in die lente van 2017 verskyn het. Die kaart dek honderde plekke in die vyf stadsdele en bevat 50 sleutelgeboue, parke en muurskilderye. Dit is in Mei bekendgestel met twee groot geleenthede in die Roosevelt -huis by Hunter College en die Museum of the City of New York, en dit het goeie resensies ontvang van mense en organisasies in die stad.
In 2017 word Erin Reding ons projekbestuurder toe Gabe Milner na 'n onderwyspos in Los Angeles vertrek. Elena Ion het ook die jaar as navorsingsbestuurder aangestel, aangesien John Stehlin en Shaina Potts elders akademiese posisies ingeneem het. Toe Erin te besig raak om in 2018 voort te gaan, het Elena ook die taak van die projekkoördineerder aangeneem.
Keynoter Robert Reich en gehoor
by Women and the New Deal -konferensie
Die hoogtepunt van 2018 was ons "Women & amp the Spirit of the New Deal " konferensie wat by UC Berkeley gehou is. Die naweek lange byeenkoms van byna 200 mense was 'n briljante sukses. Video's van die sprekers kan gevind word op ons "New Deal Speaks " -bladsy. 'N Belangrike ontwikkeling in 2018, die vorming van 'n New York Living New Deal -tak onder leiding van Peggy Crane, wat 'n groot werkgroep New Yorkse historici en skrywers saamgestel het.
Belangrike nuwe inhoud is bygevoeg op ons webwerf in 2018. 'n New Deal Inclusion-afdeling is geskep om die kritiek op die New Deal teen te werk deur die baie goeie resultate van New Deal-programme vir Amerikaners van kleur te toon, ondanks bekende tekortkominge by ander. Nog 'n vooruitgang was om ons eie Living New Deal YouTube -videokanaal te ontwikkel om ons vele video's/films/opnames oor die New Deal te bevat, insluitend die van ons geleenthede, lesings en onderhoude.
In 2019 het ons gereageer op 'n veranderende politieke landskap deur 'n Green New Deal -afdeling op die webwerf te voeg om wetgewende ontwikkelings en debatte te volg, sowel as om ons insette oor die lesse van die New Deal vir vandag by te voeg en om te beklemtoon hoe 'green & #8217 was die oorspronklike New Deal. Dit het gelei tot 'n op-ed in die Washington Post. Besoeke aan ons webwerf het skerp geraak toe jongmense inligting oor die Green New Deal gesoek het.
Ons het in 2019 twee belangrike lede by ons kernspan gevoeg. Elliott Medrich, 'n vrywilliger, het die taak aangeneem om die netwerk van National Associates te koördineer. Kurt Feichtmeir is aangestel as ontwikkelingsdirekteur, danksy 'n ruim toelae van een van ons raadslede. Ander spanlede het voortgegaan om toesprake en toere oor die New Deal, in die verlede en hede, te hou. Om die uitreik verder te verbeter, het ons 'n "New Deal Speaks " -bladsy bygevoeg met klanke en video's van LND -spanlede, toesprake uit die 1930's en meer.
Ook in 2019 het ons vir die eerste keer betrokke geraak by die behoud van New Deal met die redding en uitstalling van 'n 'lost ' WPA -model van San Francisco deur Gray Brechin en die SF MOMA en die stryd teen pogings om die pragtige muurskilderye by George Washington HS in die stad.
2020 was 'n moeilike jaar vir almal, maar ten spyte van die uitdagings van die pandemie kon ons 'n merkwaardige hoeveelheid bereik. Ons het verwag dat ons ons sakkaart en gids na New Deal Washington DC, die derde van ons stadskaarte, sou bekendstel, maar ons groot geleenthede by die departement van binnelandse sake en Greenbelt MD moes uitgestel word in die lig van die Covid-19-epidemie. Dit het waardevolle tyd gegun om die kaart na meer as 500 webwerwe in die District of Columbia op te gradeer om die finale weergawe op baie klein maniere vir 2021 te verbeter.
Die pandemie het 'n voordelige uitwerking gehad om ons op organisasie en finansies te fokus. Kurt het 'n herbesinning oor skenkerverhoudinge en rekordhouding gelei, wat gelei het tot die aanvaarding van die aanlyn stelsel NEON en meer persoonlike omgang met befondsers. Kurt het ook 'n poging aangewend om ons befondsingsbasis uit te brei deur middel van donateurs en stigtings, wat beter strategiese beplanning vereis om spesifieke projekte te rig en 'n handjievol bondige finansieringsvoorstelle te skep.
Ons het die organisasie verder opgegradeer deur 'n nuwe maandelikse nuusbrief bekend te stel, Die Vuurkant, met 'n elegante nuwe ontwerp (en ons periodieke aktiwiteitsverslag herontwerp, Die laagtepunt). Ons het persoonlike verhoudings met ons adviesrade en nasionale medewerkers verdiep, wat ons uitstekende terugvoer oor ons projekte gegee het. Die Living New Deal-tak in New York was steeds baie aktief en het goedkeuring van die Parks and Recreation Department gekry om WPA-webwerwe met spesiale medaljes te merk en 'n nuwe webinarreeks te begin met 'n program oor die Green New Deal.
Intussen het ons aanlyn nasionale kaart van New Deal openbare werke en kunswebwerwe steeds uitgebrei na meer as 16,500, ons webwerf -inhoud het steeds gegroei en ons aantal aanlynbesoekers het gestyg tot ongeveer 1 miljoen per jaar. Dit alles is behaal ondanks 'n ernstige inbraak wat duisende foto's uit ons argief geneem het en groot herstelwerk nodig gehad het, 'n verandering van bedienergashere en 'n nuwe veiligheidstelsel - wat alles bygestaan ​​is deur 'n groot geskenk van 'n skenker in die tegnologie wêreld.
Op die lange duur het ons ambisieuse planne vir 'n Living New Deal -sentrum om as 'n nasionale navorsingsinstituut, museum en opvoedkundige sentrum oor die New Deal te dien.
Vir meer gedetailleerde inligting, sien ons jaarverslae :
James C. Cobb, "Georgia Odyssey," in Die New Georgia Guide (Athene: University of Georgia Press, 1996).
Florence Fleming Corley, "The National Youth Administration in Georgia: A New Deal for Young Black and Women," Georgia Historical Quarterly 77 (winter 1993).
Frank Freidel, FDR en die Suide (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1965).
J. William Harris, Diepe suide: Delta, Piemonte en Sea Island Society in die era van skeiding (Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2003).
Lawrence R. Hepburn, Die Georgia History Book (Athene: Carl Vinson Institute of Government, Universiteit van Georgia, 1982).
William F. Holmes, "The 1920s and the New Deal," in 'N Geskiedenis van Georgië, red. Kenneth Coleman, 2de uitg. (Athene: University of Georgia Press, 1991).
Twee nuwe aanbiedings
Volgens historici kan die "New Deal " in twee periodes verdeel word. Die "First New Deal " het tussen 1933 en 34 plaasgevind, waartydens 'n groot fokus was om 'n verskeidenheid groepe en instellings te help, van die nywerheid, spoorweë en bankwese tot boerdery om finansieel te oorleef om die ekonomie 'n hupstoot te gee. Die "Second New Deal, en#8221, wat tussen 1935 en 1938 plaasgevind het, het meer daarop gefokus om die gemiddelde Amerikaner te help deur middel van die Wagner -wet, die WPA -hulpprogram, die wet op sosiale sekerheid, die wet op billike arbeidsnorme en nog vele meer.
The New Deal, Painting/Mural deur Conrad A. Albrizio. Opgedra aan president Roosevelt. Geplaas in die ouditorium van die Leonardo Da Vinci Art School, 149 East 34th Street, New York, New York, en ongeveer ca. 1934 (FDR Presidensiële Biblioteek NLR-PHOCO-A-59333)
"Argief -oesjare vir The Grapes of Wrath"
Van Daniel Nealand Proloog artikel toon hoe John Steinbeck WPA -dokumentêre bronmateriaal wat deur Thomas E. Collins verskaf is, gebruik het tydens die skryf Die druiwe van toorn.
"Swart huishoudings tydens die depressie: werkers, organiseerders, sosiale kommentators"
In hierdie Proloog Phyllis Palmer beskryf hoe rekords van New Deal -agentskappe vroue se lewens, lewensbestaan ​​en stryd aan die lig bring.
FDR, die WPA en die New Deal Arts Programme
Die verhaal van president Franklin Roosevelt, die Works Progress Administration en New Deal Arts Programme vertel met foto's en beelde van kunswerke.
Interaktiewe periodieke tabel van die New Deal
Die Franklin D.Roosevelt Presidensiële Biblioteek het hierdie interaktiewe grafiek ontwerp op grond van die periodieke tabel van elemente. "Die tabel bevat belangrike programme, spelers en geleenthede rondom die New Deal en bevat kort definisies of beskrywings."
"In die bos: die eerste jaar van die Civil Conservation Corps"
Joseph M. Speakman's Proloog artikel oor die eerste van Franklin D. Roosevelt se groot New Deal -programme.
'N Nuwe ooreenkoms vir die kunste
"Hierdie aanlyn -uitstalling is aangepas uit A New Deal for the Arts, 'n uitstalling wat van 28 Maart 1997 tot 11 Januarie 1998 te sien was in die Rotunda van die National Archives Building in Washington, DC."
Die New Deal in Action
Die Franklin D. Roosevelt Presidensiële Biblioteek bied hierdie lys projekte wat deur New Deal -agentskappe gebou is. Die lys, wat nie volledig is nie, kan deursoek of geblader word. "Die doel van hierdie lys is om aan te toon hoe die New Deal gehelp het om hierdie land te vorm deur spesifieke voorbeelde te gee van infrastruktuur en kulturele projekte wat deur die Alphabet Agencies in gemeenskappe regoor die land geskep is." Die publiek word uitgenooi om projekte aan die lys voor te lê.
"Die WPA Sensus Soundexing -projekte"
In hierdie Proloog In hierdie artikel beskryf Claire Prechtel-Kluskens die WPA se projekte om indekse vir sensusroosters te skep, wat 'n groot hulp vir genealoë geword het.
Hierdie versameling uit die PBS -reeks Amerikaanse ervaring bevat verskeie films wat aanlyn bekyk kan word, artikels, foto's en 'n gids vir onderwysers.
Toespraak op die Wet op Aanpassing van die Landbou, 1935
PBS bied 'n afskrif van die toespraak van president Roosevelt aan die nasie aan waarin die maniere beskryf word waarop die omstandighede vir boere verbeter het.
'N Bespreking oor die uitwerking van die Wet op Aanpassing van die Landbou op boere in Arkansas. Bevat 'n bibliografie.
Die American Guide Series
Die Amerikaanse senaat bied 'n geannoteerde lys van die 48 reisgidse wat deur die Federal Writers Project vervaardig is.
Amerikaanse lewensgeskiedenisse: manuskripte van die Federal Writers ' -projek
The Library of Congress bied 'n versameling manuskripte aan wat die werk van meer as 300 skrywers verteenwoordig. Onderhoude met mense in 24 state word aangebied in verskillende formate, soos narratief, dialoog en saakgeskiedenis. Die projek het gelei tot ongeveer 2900 dokumente wat die lewe in Amerika tydens die depressie beskryf het.
Gebore in slawerny: Slawevertellings uit die Federal Writers 'Project, 1936-1938
Hierdie webwerf van die Library of Congress "bevat meer as 2300 eerstepersoonsverslae van slawerny en 500 swart-en-wit foto's van voormalige slawe" wat oorspronklik saamgestel is deur die Federal Writers 'Project van die Works Progress Administration (WPA).
CCC: 'n nuwe ooreenkoms om 'n nasie te herbou
'N Lesplan van vyf dele van die National Park Service.
Sensus van ou geboue in Connecticut
"Die sensus van ou geboue in Connecticut, 1934-1937, wat dikwels 'The WPA House Survey' genoem word, was 'n projek van die Works Progress Administration (W.P.A.). Opmetingsvorms bevat beskrywings van byna 5000 geboue." Foto's van die ou geboue is op hierdie webwerf beskikbaar, gerangskik volgens stad en tipe gebou.
'N Versameling CCC -foto's van die spesiale versamelings en argiewe van die Oregon State University
Bied inligting oor die geskiedenis van die CCC sowel as hulpmiddels vir navorsers, insluitend 'n bibliografie van materiaal wat verband hou met die CCC en 'n lys van CCC -kampe. Hierdie organisasie verteenwoordig CCC -alumni.
Die Civilian Conservation Corps, wat dit is en wat dit doen
Gedigitaliseerde weergawe van die boekie van 1940 uit die digitale versamelings van die Broward County Library.
Plaasveiligheidsadministrasie/kantoor vir oorlogsinligting, swart-en-wit negatiewe
"Die foto's in die Farm Security Administration - Office of War Information Photograph Collection vorm 'n uitgebreide prentjie van die Amerikaanse lewe tussen 1935 en 1944." Hierdie versameling uit die Library of Congress bevat beelde van fotograwe soos Dorothea Lange, Walker Evans, Ben Shahn en meer.
George Mason University Libraries bied hierdie versameling aan van "byna duisend verskillende 35 mm skyfies wat van oorspronklike plakkate geneem is." Benewens die galery met gedigitaliseerde beelde, bevat die webwerf 'n kaart, 'n tydlyn en 'n alfabetiese lys plakkate.
Indeks van Amerikaanse ontwerp
"The Index of American Design is 'n samestelling van byna 18 000 waterverfweergawes wat tradisionele Amerikaanse kuns en kunsvlyt voorstel wat voor ongeveer 1890 gemaak is. Die weergawes is geskep onder die vaandel van die Index of American Design -projek, een van verskeie afdelings vir Beeldende Kunste in die Federale Federale Art Project (FAP) van die Works Progress Administration (WPA), wat van 1935 tot 1942 bedryf is. "
Foto's van Indiana Farm Security Administration
Die Indiana University-Purdue University Indianapolis Library bied hierdie webwerf aan wat FSA-foto's, agtergrondinligting en IFSAP-studiegids en kurrikulummateriaal bevat.
Hierdie aanlyn museum bevat foto's, dokumente, staaltjies en meer.
'N Niewinsgewende organisasie met die doel om bewustheid te verhoog oor die nalatenskap van New Deal-programme en die bewaring van materiaal wat met hierdie projekte verband hou, aan te moedig. Die vereniging hou 'n webwerf met inligting oor die organisasie, sy aktiwiteite en verskillende New Deal -onderwerpe, asook skakels na ander webbronne.
Hierdie hoofstuk uit Federale landelike ontwikkelingsbeleid in die twintigste eeu beskryf die uitwerking van New Deal -beleid en -programme op die landbou.
New Deal prestasies
Die Franklin D. Roosevelt American Heritage Center bied 'n lys van president Roosevelt se New Deal -inisiatiewe saam met beskrywings en uitkomste.
'N Beskrywing van die poging van die General Services Administration om "roerende New Deal-kunswerke wat in nie-federale bewaarplekke gehuisves word, te katalogiseer. In samewerking met bewaarplekke beoog GSA om 'n gesentraliseerde bron van inligting oor New Deal-kunswerke te bied wat geredelik beskikbaar is vir museumpersoneel, die akademikus gemeenskap, kunsbewaarders en die breë publiek. "
New Deal versamelings
Materiaal wat op hierdie webwerf beskikbaar is uit die Archives of American Art, bevat hulpmiddels en mondelinge geskiedenis van New Deal -kunstenaars.
New Deal -era en sy oorsprong
Hierdie webwerf, geborg deur H-Net Geesteswetenskappe en Sosiale Wetenskappe OnLine, bied 'n forum vir navorsing en onderrig oor die geskiedenis van die Verenigde State van 1918 tot 1945.
New Deal Wetgewing
'N Lys van statute wat New Deal -programme opgestel het, saamgestel deur die Gilder Lehrman Institute of American History.
Dit bevat lesplanne en opleidingshulpmiddels wat verband hou met die New Deal, foto's en dokumente aanlyn, en meer diepgaande inligting oor 'n verskeidenheid onderwerpe.
New Deal -programme: geselekteerde biblioteek van kongreshulpbronne
Hierdie webwerf "is geskep om te dien as 'n beginpunt vir navorsing met behulp van Library of Congress -versamelings van New Deal -programmateriaal."
WPA-opname kaarte vir grondgebruik vir die stad Los Angeles, 1933-1939
Hierdie 345 met die hand gekleurde landgebruik-opname kaarte is die resultaat van 'n WPA opname van 18 Desember 1933 tot 8 Mei 1939 vir die stad Los Angeles, Departement van Stadsbeplanning. Verskaf deur die USC Digital Library.
Hierdie webwerf bied aanbiedings volgens die stand van muurskilderye wat deur kunstenaars van die Works Progress Administration gemaak is. Inligting vir elke muurskildery bevat die ligging, die kunstenaar, titel, datum en medium. Sommige aanbiedings bevat 'n beeld van die muurskildery.
'N Library of Congress-versameling bestaande uit 907 oorspronklike plakkate wat van 1936-1943 vervaardig is deur verskillende agentskappe van die WPA.
WPA/TVA argeologiese foto's
Die Frank H. McClung -museum van die Universiteit van Tennessee en die biblioteke bied hierdie databasis van "inligting wat foto's beskryf wat deur Works Progress Administration (WPA) -werkers geneem is van argeologiese projekte wat ter voorbereiding van die konstruksie van die Tennessee Valley Authority (TVA) in die 1930's gedoen is." Die databasis kan óf deurgesoek óf deurgesoek word.
Waarom die New Deal saak maak
Toe my ma verlede jaar op 93 sterf, was haar verlies nie net persoonlik soos 'n ouer se dood altyd was nie. Nadat my tantes en ooms en toe my pa gesterf het, was sy die afgelope vyftien jaar my laaste direkte familieverbinding met Franklin Roosevelt en die New Deal. Vir my het 'n wieg -demokraat en die verbreking van die verband beteken dat dit 'n deurgangsritueel was.
Moeder het Roosevelt nooit ontmoet nie, maar vir haar het sy prestasies die Demokratiese politiek en die Amerikaanse politiek, byna 'n halwe eeu lank gedefinieer. Soos Bill Clinton en George W. Bush, is ek in 1946 gebore, die jaar na die dood van FDR, en hoewel my generasie sy eie (gemengde) reputasie verkry het, weet ons almal hoeveel ons die nageslag van sy generasie en sy nalatenskap. Ons presidente uit die sestigerjare, JFK en LBJ, het sy drievoudige eerste naam nageboots en word altyd aan hom gemeet – Kennedy meestal vir sy elegansie en welsprekendheid, Johnson vir sy programme. En toe studente begin om hulself die New Left te noem, het dit hulle moontlik van die Old Left onderskei, maar miskien het dit ook die hoeksteen van alle Amerikaanse politiek na die oorlog, die New Deal, ontlok.
Die mag van FDR was nog altyd so dat selfs konserwatiewe kontrarevolusionêre versigtig moes wees hoe hulle hom en sy programme ontken. Teen die tagtigerjare het Ronald Reagan vier keer vir Roosevelt gestem, en weet presies wie se opwindende, opgewekte styl hy wil naboots, selfs toe hy Brutus gespeel het na Roosevelt se nalatenskap. Nadat GOP Jacobins in 1994 die beheer oor die kongres oorgeneem het, beweer hul deeglike Robespierre, Newt Gingrich, dat hy sy agenda bewustelik gemodelleer het op Honderd dae van FDR – en in die afgelope jaar het hy onbeskaamd Roosevelt " tot die grootste president van die twintigste eeu verklaar. &# 8221
Onder die presidentskap van Bush-Cheney het die oorblywende helderheid van die Republikeinse rewolusie aansienlik verminder vir die meeste Amerikaners. 'N Mens sou dink dat die afgelope paar maande, gevul soos met vurige debatte oor hoop en ervaring, waar Demokrate vandaan kom en waarheen hulle gaan, meer gesprekke en besinning oor die New Deal en FDR sou oplewer het.
Peiling na peiling toon immers dat Amerikaners gereed is vir meer regering van die aard wat die New Deal verteenwoordig, meer sorgsaam, billiker, meer bereid is om die private mag van korporasies en gekonsentreerde rykdom teen te werk, en hulle is eerlikwaar moeg daarvoor GOP -gemeenskappe (en invektief) oor hoë belasting, groot regering en eindelose tekorte. (Vinnige vasvra vir u konserwatiewe familielid: wie was die laaste Republikeinse president wat eintlik die begroting in balans gebring het? Antwoord: Eisenhower.) Teen twintig punte of meer, sê kiesers dat hulle aan demokrate vertrou dat hulle Demokrate vertrou oor Republikeine om die groot kwessies van ons tyd aan te pak .
Hierdie tektoniese verskuiwing in die openbare mening vandag is nie die enigste goeie rede om te vier wat Roosevelt gedoen het nie. Die meeste historici beskou hom immers as die grootste van ons moderne presidente. En vir die Demokrate, wat voortdurend ongerus is oor die verkiesbaarheid, en dat hy die enigste president is wat vier keer verkies is. Hy moes dus iets reg gedoen het en iets wat ons in hierdie nuwe eeu kan leer en gebruik.
Maar vreemd genoeg het Bill Clinton se kortstondige vergelyking van Hillary met FDR (en van homself met Teddy Roosevelt) einde verlede jaar van Bill Clinton se kortstondige vergelyking gekom; óf deur die kandidate, die hoofstroompers of die boonste dele van die kommentaar. Selfs die onstuimige blogwêreld en nooit 'n verlies van woorde nie, het hom en die lesse wat sy oorwinnings (en nederlae) geleer het, ons grootliks geïgnoreer.
'N Eenvoudige rede vir die stilte is ouderdom: al die belangrikste kandidate in hierdie verkiesingsseisoen (behalwe John McCain) is gebore, soos byna drie uit vier kiesers en nadat FDR gesterf het. (Meer duidelik, die meeste groot bloggers is babas na Nixon, met 'n paar wonderkinders selfs na Reagan.)
Maar ouderdom is nie die enigste rede nie. Andy Stern, die baie helder, uitgesproke (en onbeskofte) hoof van die Service Employments International Union, Amerika se vinnigste groeiende en tweede grootste vakbond vir openbare dienste, het 'n tweede, kragtiger een voorgestel: dat die New Deal nie meer geld nie relevant. Enigiemand wat wanhopig verlang na 'n terugkeer na die New Deal, het hy nie lank gelede onomwonde opgemerk nie, en moet dink dat Amerika vandag so ver is van die tyd van FDR as die New Deal van Abe Lincoln en die Burgeroorlog. Wat Stern betref, is dit tyd dat ons aanbeweeg.
Ek is net bly my ma het dit nooit gelees nie.
Matt Bai, 'n dertigjarige New York Times Magazine skrywer en skrywer van Die Argument, 'n taai, kontroversiële blik op die Demokratiese Party en die miljardêrs, bloggers en ander opstandelinge aan die linkerkant wat dit wil verander, het dieselfde gevolgtrekking gemaak. Totdat die Demokrate en liberale en progressiewe in die algemeen 'n nuwe bestuursvisie uitbeeld en meer eietyds is as om die programme van die New Deal te verdedig, en tot die gevolgtrekking kom, sal hulle niks anders as 'n effens gedateerde alternatief vir die gemors bly nie. dit is moderne konserwatisme. "
Ek is bly dat my ma dit ook nooit gelees het nie.
Dit is nie so dat sy geskok is nie, want sy hoor haar deel van Roosevelt se baie teenstanders verklaar dat hy en die New Deal sedert 1932 oproerig, irrelevant, dood (of erger) is. Die NasieSoos 'n groot deel van die gesofistikeerde " het Norman Thomas gesteun, terwyl die Kommuniste onbesparend was in hul minagting vir "kapitalisme 's redder tot 8220 Moskou in die middel van die dertigerjare vir die antifascistiese volksfront 'n time-out verklaar het.
Regses het nooit 'n time-out gemaak nie. Hulle het Roosevelt baie meer meedoënloos as die linkerkant aangeval gedurende sy leeftyd en het dit sedertdien gedoen. Hierin was Reagan en Gingrich uitsonderings, maar in hul toesprake aan tweepartige gehore, nie hul gedrag nie. Amity Shlaes se onlangse geskiedenis van die depressie, Die vergete manDeur Shlaes gefaktureer as 'n nuwe blik op FDR, val sy karakter en beleid so onophoudelik aan dat 'n nuweling uit hierdie geskiedenis eerlik kan wonder hoe so 'n ogre ooit 'n openbare amp gewen het [sien Kim Phillips-Fein se oorsig oor bl. 34]. En in die pas gepubliseerde Liberale fascisme, beklemtoon die konserwatiewe rubriekskrywer Jonah Goldberg Roosevelt se onbetwisbare vreeslikheid deur ons te vertel dat Hitler en Mussolini eens goed van hom gepraat het en hul eie programme met die New Deal vergelyk het!
(My ma, 'n vriendelike en verfynde vrou, het my en my broers geleer hoe FDR sulke kritici stewig maar behendig hanteer het. " 'n Konserwatiewe, " verklaar die kreupele president, sy glimlag van handelsmerk versprei oor sy gesig, "is 'n man met twee perfek goeie bene, wat egter nog nooit geleer het om vorentoe te loop nie. " Sy het gevoel dat dit omvattend dispositief was.)
Maar wat is dit met die New Deal en Roosevelt wat die man en die era vandag relevant maak?
Een gereeld kort antwoord wat ek nog steeds van New Deal-ondersteuners hoor, berus op beleidsprestasies: maatskaplike sekerheid, bank- en aandelemarkregulering, huisverband wat deur die regering gesteun word, 'n progressiewe inkomstebelasting, 'n federale minimum loon, gewaarborgde werkersregte, hulp aan hoër onderwys, privaat pensioene en gesondheidsorgplanne en 'n groot aantal openbare werke wat vandag nog gebruik word, van reuse Westelike damme en die Tennessee Valley Authority tot duisende brûe, tonnels, paaie, riole, waterstelsels, poskantore en lughawens.
'N Tweede nalatenskap is steeds uiters belangrik, maar ek hoor minder gereeld daarvan, miskien omdat dit so alledaags geword het of omdat die belangrikheid daarvan so gereeld afgemaak en verwar is, danksy die regte aanvalle die afgelope sestig jaar: die sistematiese openbare bestuur van die ekonomie deur aktiewe fiskale, monetêre en regulerende beleid, sowel as die bestendige gevolge van die regering se derde deel in die BBP.
Republikeine, vir al hul klein regering, het hierdie aandeel nog nooit teruggedraai nie en was inderdaad beduidende diensmeisies in die toename: die deel van die regering in die BBP bereik die hoogste vlak na die Tweede Wêreldoorlog onder Reagan en is vandag onder Bush groter as ooit tevore onder Clinton –of, vir die saak, Truman, JFK, LBJ of Carter (of die New Deal self). Konserwatiewes hou daarvan om Keynesiaanse fiskale bestuur te haat, maar Alan Greenspan het tot hul eindelose vreugde die rol van 'n monetêre Keynesiaan gespeel.
Die verskil tussen Demokrate en Republikeine het nie gegaan oor die grootte van die regering nie, maar oor die bestedingsprioriteite en verdediging teenoor binnelandse programme, in die naakste terme, en ook oor inkomstekeuses (en die gevolge daarvan), veral die bereidwilligheid van die GOP na 1980 om aanvaar toenemende tekorte en staatskuld as die prys vir belastingverlagings wat die min asimmetries bevoordeel bo die vele. Van Truman tot Carter het die openbare skuld dramaties gedaal as 'n breukdeel van die BBP sedert 1981, behalwe tydens Clinton se tweede termyn, het dit gestyg en is dit nou meer as dubbel die lae vlak van 1981, met rentebetalings op die skuld alleen wat ons baie kos meer as al die konserwatiewes ' gunsteling b & ecirctes noires gekombineer –welvaart, buitelandse hulp, befondsing vir die kunste, ens.
Daar is 'n derde faset vir Roosevelt wat vandag baie belangrik is vir die Demokrate: hy was die laaste Demokratiese president wat werklik verbind was tot multilateralisme en 'n nie -gemilitariseerde Amerikaanse teenwoordigheid in die wêreld. Dit was FDR wat deurgedring het in die vorm van die Verenigde Nasies, die IMF en die Wêreldbank, die argitektuur van internasionalisme waarvan Woodrow Wilson gedroom het, maar dit nie kon bereik nie.En uit sy oorlogspolitiek en diplomasie weet ons dat hy enersyds ten volle toegewyd was aan die dekolonisering van die wêreld en aan die ander kant om middele te vind om Moskou na die oorlog te betrek, 'n beleid wat moontlik aan die gang was koue oorlog, of ten minste die ergste oordrewe daarvan.
Maar terwyl ek hierdie woorde skryf, weet ek ook hoekom mense soos Stern en Bai kan praat oor die New Deal asof dit ver en op die een of ander manier irrelevant lyk.
Jong mense dink nie dat sosiale sekerheid nog 'n generasie sal duur nie, ten minste in 'n vorm wat hul aftrede verseker. Bank- en aandelemarkregulering? Is ons nie te midde van 'n ineenstorting wat begin het met subprima -verbande nie, maar waarvan die werklike omvang en omvang nog steeds onbekend is? Waarom herhaal hierdie soort finansiële krisisse steeds? Het daar nie aan die begin van die eeu 'n groot voorraadborrel gebars nie? Was daar nie 'n Asiatiese en dan Russiese en Latyns -Amerikaanse finansiële ineenstorting in die 1990's nie? Waarom is dit, van die begin af in die Reagan -jare, dat die woorde "besparings en lening, " "Rust Belt, " "Oktober 󈨛, " "vermindering " en &# 8220Japan Inc. " onthou ongelukkige herinneringe? Die progressiewe inkomstebelasting is nou baie minder progressief, die minimum loon in ons tydperk lyk plat, en blykbaar doen dit nie veel om die Amerikaanse inkomste- en welvaartskloof te beperk nie.
U sien my punt. Dit lyk asof die meeste van die " New Deal -erfenis wat mense soos my ma liefgehad, gevier en vertrou het, broos, verlamd, uitgeteer, ver geword het, en dat u die byvoeglike naamwoord kies.
Maar hier is nog 'n belangrike punt wat my ma verstaan: die voorkoms van broosheid en afstand het nie die gevolg van die mislukkings van die New Deal nie, ek en sy het ooreengekom, maar uit beleid wat die sogenaamde New Democrats voorstaan ​​wat dertig jaar gelede na vore gekom het, toe wit Suidlanders uit die Demokratiese Party gevlug het. Eers desperaat om hulle terug te kry, en toe dit misluk het, ten minste nie-suidelike onafhanklikes en gematigde Republikeine vir hul saak, het die New Dems Rockefeller-Republikeine geword in demokratiese drag.
Jimmy Carter se vroeë deregulering van lugrederye, telekommunikasie, spoorweg, vragmotors, energie, bankwese en Wall Street het die weg gebaan vir Reagan en het hom in sekere gebiede oortref. Mike Dukakis en Walter Mondale was beide 'n voorstander van tegnokratiese doeltreffendheid, maar die platform ontbreek aan die groter visie of gemeenskap wat die FDR -demokrate dekades lank beywer het. Bill Clinton, vol vertroue dat die era van die groot regering verby is, het NAFTA en die WTO op sy weerstandige party gedruk, aangesien modelle van deregulering van handel die telekommunikasie, energie en deregulering van voedsel en dwelms versnel het en onder leiding van Robert Rubin , het die uiters suksesvolle firewalls van die finansiële markte wat Roosevelt ingestel het, teruggedraai.
Wat is die prestasies van hierdie gedereguleerde markte en regeringsuitvindings? Lugrederye? Kabel -TV? Banke? Spaargeld en lenings? Elektrisiteit (onthou Enron en Kalifornië)? Wall Street (kies jou keuse: LBO's in die 1980's, met Boesky en Milken, dan in die 1990's het die tegnologie-voorraadborrel, AOL/Time-Warner, ontleders as voorraad die Asiatiese, Russiese en Latyns-Amerikaanse krisisse die behuisingsborrel getref. subprime-CDO fiasko vandag –wat is of nie verby is nie?
Wat van die afnemende toesig oor voedsel- en dwelmveiligheid? Speelgoed uit China, iemand? Boeke gekook by Fannie Mae? Die gemors van die staatslening? Blackwater as die model van 'n gedereguleerde, uitgekontrakteerde weermag in Irak? Die groeikoers van die Amerikaanse ekonomie? Die verdeling van inkomste en rykdom? Jy kry die punt.
In 2008 blyk die skielike stygende steun vir Barack Obama se luidrugtigheid van hoop en politiek veral onder die jong mense uit dieselfde impulse wat die politieke verhoog in 1932, 1960 en 1980 gelê het: 'n diepgaande gevoel van die behoefte om te eindig wat voorheen gebeur het en om iets nuuts te probeer.
My ma het haar destydse soortgelyke jong geslag (sy was 19 toe FDR sy amp aangeneem het) nooit baie beskryf as toegewyd aan enige eksplisiete "Rooseveltian " agenda in 1932 of daarna nie. Waarvoor hulle toegewyd was, was hul oortuiging dat Roosevelt omgee vir hulle en hul toekoms en die toekoms van die land as 'n regverdige en billike samelewing. Hulle het nie die taal van ekonome of tegnokrate geken nie (Hoover het die dialek gepraat) hulle het in plaas daarvan die terme van familie en omgewing en gemeenskap geken, en Roosevelt het die terme gebruik en in hulle taal met hulle gepraat. Hulle gee nie veel om waar FDR sy idees kry nie, maar eerder of dit werk of op een of ander manier regverdig lyk en mense 'n gevoel van hul waarde en waardigheid gee.
Min historici dink vandag dat FDR op 'n stadium tydens sy twaalf jaar in die Withuis 'n fyn afgestemde beleidsagenda in sy gedagtes gehad het. Wat hy wel gehad het, was veel meer werd. Eliot Janeway kyk na die rekord van die FDR wat gereeld gekritiseer word in die voorbereiding van die land op oorlog en vir wat die vinnigste, mees enorme en ingewikkeldste uitbreiding van die ekonomie en die regering in die geskiedenis van Amerika geword het, met die naam wat noodsaaklik was.
Die kritici van Roosevelt het gesê en gesê dat hy Washington georganiseer het in die hel van 'n rekenaar, in 'n oerwoud van verwarring. Hulle is reg. Hy het. En tog het hierdie onverantwoordelikheid op die oog af rampspoedig – nie tot rampspoed gelei nie. Vir Roosevelt was die belangrike vraag die deelname van die nasie aan sy eie verdediging, nie die administratiewe beplanning vir hierdie deelname nie. Solank die tuisfront groot by die basis was, was Roosevelt bereid om te wed dat hy dit aan die bokant kon laat verwar, en hy en hy alleen het die krag, die genie, die dramatiese instink en bowenal die waagmoed om te maak dit is so groot buite Washington en so amorf in Washington soos hy wil.
Dit is die eienskappe en sy vermoë om 'n gevoel van vertroue in mense te ontwikkel, en om hul behoeftes en drome te bevorder, plus sy vermoë as demokratiese leier om hulle te help om die nodige middele te vind om te seëvier, wat Roosevelt se genie definieer. En dit is vir ons van kardinale belang om te besef waarom sy styl van 'demokratiese leierskap' meer uitdagend was en is as die leiding van 'n demokrasie of van sakeleierskap of militêre leierskap of die meeste soorte politieke leierskap as 'n# Wat ons vandag nodig het. " Belangrik onder die gawes van 'n ware demokratiese leier, soos FDR duidelik was, is die vermoë om nie soseer beleidsrigtings nie, maar verhale, gelykenisse wat morele en etiese visie bevat, te vertel van wie ons is en waar ons het gekom, en waarom ons saam is en waarheen ons kan gaan, en wat ons kan bereik as ons saamwerk.
Op 4 Maart was die vyf-en-sewentig herdenking van die inhuldiging van die FDR as president, en meer as waarskynlik het u sy beroemde reël gehoor oor niks om te vrees nie, maar vrees self, en#8221 het uitgedaag vir bevoorregte, tweeledige goedkeuring. Dit verdien om aangehaal te word, maar neem 'n rukkie en gaan aanlyn om die hele toespraak te lees (soos die Gettysburg -toespraak of die inhuldiging van JFK, dit is nie lank nie) en lees totdat u by sy beskrywing kom hoe Amerika sal herstel en groei. nog eenkeer. Dit is wat hy gesê het oor die redes waarom ons bang was:
Ons nood kom as gevolg van 'n mislukking van die stof en#8230. In vergelyking met die gevare wat ons voorvaders oorwin het omdat hulle geglo het en nie bang was nie, het ons nog baie om voor dankbaar te wees. Die natuur bied nog steeds haar oorvloed en menslike pogings het dit vermeerder. Baie is voor ons, maar 'n ruim gebruik daarvan verswak voor die oog op die voorraad.
Dit is hoofsaaklik omdat die heersers van die uitruil van die goedere van die mensdom misluk het deur hul eie koppigheid en hul eie onbevoegdheid, hul mislukkings erken en afstand gedoen het.
As hulle nie krediet het nie, het hulle slegs voorgestel dat meer geld geleen word. Omdat hulle nie meer wins gemaak het nie, het hulle tot vermanings gegaan en tranerig gesmeek vir herstel. Hulle ken slegs die reëls van 'n generasie van self-soekers.
Die geldwisselaars het gevlug uit hul hoë sitplekke in die tempel van ons beskawing. Ons kan hierdie tempel nou terugbring na die ou waarhede. Die maatstaf van die herstel lê in die mate waarin ons sosiale waardes meer edel toepas as bloot geldelike wins.
Geluk lê nie net in die besit van geld nie; dit lê in die vreugde van prestasie, in die opwinding van kreatiewe inspanning. Hierdie donker dae sal alles wat hulle ons kos, werd wees as hulle ons leer dat ons ware lot nie bedien moet word nie, maar om onsself en ons medemense te bedien.
In die ongeveer negentig sekondes het dit FDR geneem om hierdie woorde op 'n somber en belowende dag in Washington aan die einde van die winter, vyf en sewentig jaar gelede, te beskryf, het hy 'n politiek, 'n ekonomie en 'n moraliteit tegelyk beskryf en daardeur vir Amerikaners vertel hoe hulle kon en moes verander, dat hy hulle daartoe sou lei en wie hulle sou opponeer.
Hy het nie in die middel gesny of 'n beroep op 'n belangegroep gedoen nie, maar hy het die land nie in vriende en vyande verdeel nie (hoewel hy diegene genoem het waarmee hy van plan was om te sukkel) en hy het die belofte gehou dat almal kan saamwerk, alhoewel hy het in werklikheid geweet dat hulle dit nooit sou doen nie.
En dan saam, die Amerikaners wat sy verhaal ken en weet dat dit hul eie is oor die werk wat voorlê.
Richard Parker Richard Parker, 'n Nasie redaksielid, gee les aan die Harvard University se Kennedy School of Government en is mede -stigter Moeder Jones. Hy is die biograaf van John Kenneth Galbraith.
New Deal -programme
Met die hoogste werkloosheid ooit in die land se geskiedenis, was Roosevelt se dringendste probleem toe hy sy amp beklee, mense weer aan die werk. Sy eerste versoek aan die kongres was vir die Wet op Werkloosheidsverligting, wat die Civilian Conservation Corps (CCC) gestig het. In die loop van sy bestaan ​​het die CCC ongeveer drie miljoen jong mans in diens gehad vir bewaringsprojekte, soos vloedbeheer, moerasse dreineer en bome plant. Die CCC het meer gedoen as om net werk te verskaf - dit het baie jong mans van die straat af gehou en hulle hoop en waardigheid gegee. CCC -werknemers kon nie net self geld verdien nie, maar 'n deel van hul salaris is aan hul ouers gestuur, sodat die voordeel na hul gesinne en uiteindelik na die ekonomie oorgedra is. CCC -werkers het uniforms gekry, in 'n kaserne gehuisves en gereeld geëet. Kritici het gekla oor die militarisering van die Amerikaanse jeug, maar baie CCC -werkers sou sonder die basiese behoeftes van voedsel, skuiling en klere sonder hierdie program klaar gewees het.
Om gesinne en volwasse werklose werkers by te staan, het die Kongres die Federal Emergency Relief Act (FERA) aangeneem, wat $ 3 miljard aan state gegee het om as welsyn gebruik te word en om werkprojekte aan te vul. Harry L. Hopkins, 'n maatskaplike werker in New York, was in beheer van die agentskap. Roosevelt het ook die Civil Works Administration (CWA) beveel as 'n subagentskap van FERA. Die CWA het streng tydelike werksgeleenthede verskaf, waarvan baie onbelangrik van aard is, om mense deur die winter van 1933 tot 1934 te help. Hoewel die CCC en FERA beide verligting- en hersteldoeleindes gehad het, was die CWA uitsluitlik bedoel vir verligting.
Boere en huiseienaars het ook dringend hulp nodig gehad. Die Wet op Aanpassing van die Landbou (AAA) en die Huiseienaarsleningskorporasie (HOLC) het miljoene dollars aan verbandhulp verleen sodat gesinne hul huise en plase kon behou. Tweedens is banke wat verband hou, van groot verliese gered en in sommige gevalle selfs in duie gestort, terwyl verbandhouers weer hul betalings kon doen. Soos met die CCC en FERA, was hierdie agentskappe vir verbandlenings vir onmiddellike verligting en vir herstel op lang termyn.
Boonop is die Landbouaanpassingsadministrasie gestig om die inkomste van die plaas te handhaaf. Die strategie van die agentskap was om die aanbod in die mark te verminder deur boere te betaal om hul oppervlakte onder produksie te verminder. Die regering het ook oorskotte gekoop en vernietig, tot ergernis van mense wat nie kos kon bekostig nie. Die skema sou betaal word deur belasting op voedselverwerkers soos graanmeulens en slaghuise, wat die verhogings aan die publiek sou oordra.
In dienskneg v. VSA in 1935 het die Hooggeregshof die regering se belastingmetode as ongrondwetlik bevind en is die AAA -program geskrap. In die plek daarvan het die regering die Wet op die Beskerming van Grond en Huishoudelike Toewysing van 1936 geskep waar die regering boere betaal het om van hul grond te laat lê of om 'n deel van hul oppervlakte in grondbesparende gewasse soos boontjies of bokwiet te plant. In 1938 volg dit op met die Tweede Wet op Aanpassing van die Landbou met die doel om plaaspryse te ondersteun en plaasinkomste te herstel om gelyk te wees aan die inkomste van ander dele van die samelewing.
Asof die natuur 'n sameswering teen die Amerikaanse ekonomie aangesluit het, was die 1930's getuie van 'n verwoestende droogte in die gebied wat deur die Mississippirivier gedreineer is. Die toestande was so droog dat die gebiede wat veral swaar getref is in die ooste van Colorado en Wes-Texas, Oklahoma, Kansas en Nebraska die Dust Bowl genoem is. Boerdery daar het feitlik onmoontlik geword namate die land in woestyn verander het. Die grootste deel van die landboubevolking in die streek is weswaarts op pad na die groot migrasie wat John Steinbeck in sy klassieke 1939 gedenk het. Druiwe van toorn.
Die Roosevelt-administrasie het probeer om die probleme wat deur die Dust Bowl veroorsaak word, op te los deur die Frazier-Lemke Farm Faillissement Act van 1934 aan die Kongres te stuur, wat die opskorting van verbandafskortings vir vyf jaar opgelê het. Die hooggeregshof het die Frazier-Lemke-wet van die hand gewys, maar die kongres het 'n gewysigde wet aangeneem wat vir drie jaar negatief uitgesluit het. In 1935 het die regering die hervestigingsadministrasie gestig om boere van Dust Bowl te help om na beter grond te verhuis. Intussen het CCC -werkers 200 miljoen saailingbome in die Dust Bowl -streek as windskerms geplant. Teen die veertigerjare het die reën weer begin daal, maar na die 50-jarige eksperiment met die verbouing van hierdie brose gebied, is baie daarvan weer op weiding aangepas omdat die taai prêriegras die grond hou tydens die sikliese droogtes wat die streek teister.
Saam met bankwese en werkloosheid, was die Roosevelt -administrasie daartoe verbind om die verbod op te hef. In die praktyk was die verbod op alkohol eenvoudig nie suksesvol nie. Diegene wat 'n drankie wou hê, is selde verhinder om 'n drankie te kry. In werklikheid het die alkoholverbruik in die 1920's toegeneem. Uit 'n sosiologiese oogpunt was verbod 'n ramp omdat die onwettige mark vir alkohol so winsgewend was dat dit die groei van kriminele organisasies soos dié van Al Capone in Chicago bevorder het. Toe alkohol wettig word, het hierdie organisasies nie verdwyn nie, maar het hulle wins gemaak op ander kriminele terreine, veral dwelms en prostitusie.
Op 22 Maart 1933, slegs 18 dae nadat Roosevelt sy amp aangeneem het, het die Kongres ligte (3,2% alkohol) bier en wyn gewettig. Dit het die verbod meer as beëindig, maar dit het werkgeleenthede aangemoedig in 'n huishoudelike bedryf wat al dekades lank onderdruk is. Nog belangriker, miskien is 'n belasting van $ 5 op elke vat wyn en bier gehef, wat die nodige inkomste aan die tesourie gelewer het. Later in 1933 is die verbod heeltemal afgeskaf met die een-en-twintigste wysiging.
'N Ander instelling wat dringend hervorming nodig het, was die aandelemark. Geringe margevereistes en insiderhandel het bedrieërs in staat gestel om die mark te manipuleer en geld te verdien ten koste van beleggers. Gedurende die eerste honderd dae van die noodsessie het die Kongres die Wet op Waarheid in Sekuriteite goedgekeur wat 'n volledige bekendmaking van 'n aandeel vereis voordat dit verkoop word. In 1934 versterk die Kongres sy beleid vir billike handel deur die oprigting van die Securities and Exchange Commission (SEC). Hierdie agentskap stel reëls en regulasies rakende handel op wat alle beleggers op 'n gelyke speelveld plaas.
In 1935 het die kongres die Public Utility Holding Company Act goedgekeur om die groot nutskonglomerate aan te spreek wat honderde plaaslike nutsmaatskappye ingesluk het onder die sambreel van 'n beheermaatskappy wat deur 'n moedermaatskappy gehou word, ensovoorts. As 'n voorbeeld van die gevare van hierdie piramide, het Samuel Insull se nutsmans in 1932 misluk om skokke deur die sakewêreld te stuur en vir die tienduisende kliënte van die onderneming kommer te veroorsaak. Die eerste mislukking het onmiddellik reageer op die eerste noodkongres. Roosevelt se New Deal -kabinet en kongres wou die monopolistiese nutsmaatskappye, veral die elektrisiteitsondernemings, teenstaan ​​met 'n modelregeringsprogram wat as maatstaf vir billike pryse en praktyke gebruik kan word. Senator George W. Norris van Nebraska was 'n besondere voorstander van hierdie idee.
Die vallei van die Tennessee -rivier, wat erg geërodeer is deur aanhoudende oorstromings en wie se bevolking veral swaar getref is deur die depressie, was die ideale plek vir 'n loodsprojek van indrukwekkende omvang. Die president het gepromoveer en die kongres het die wet van Tennessee Valley Authority (TVA) aanvaar wat die projek opdrag gegee het. Meer as 20 damme op die rivier en sy sytakke is gebou om oorstromings te voorkom en elektrisiteit vir die hele streek op te wek. By die bou van hierdie vloedbeheer- en kragopwekkingsisteem was duisende werkers in diens, wat gehelp het om die nodige dollars na die plaaslike bevolking te bring. Erosie is alles behalwe uit die weg geruim, en CCC -werkers het baie van die grond in bos herstel.
Die TVA was 'n noemenswaardige sukses, ondanks die pogings van nutsbedrywe in private besit om die prestasie in diskrediet te bring. Die aanvang van soortgelyke grootskaalse projekte op ander rivierstelsels het egter weerstand gebied, aangesien konserwatiewes en selfs gematigde Demokrate bekommerd geraak het oor die gevare van 'n sosialistiese, bestuurde ekonomie. Maar kleiner projekte en individuele damme wat gebou is om water en krag in die droogste gebiede van die Weste te verskaf, het die gebiede in die komende jare groot seën gebied.
Behuising was nog 'n kritieke gebied wat deur die New Deal aangespreek is. In 1934 het Roosevelt die Federal Housing Administration (FHA) ingehuldig om klein lenings aan huiseienaars te maak vir die verbetering van huise of die bou van 'n huis. Die projek is baie goed ontvang, en in 1937 het Roosevelt dit aangevul met die United States Housing Authority (USHA) wat daarop gemik was om nuwe huisbou te borg. Behuisingsfondse is vir meer as 'n halfmiljoen gesinne met 'n lae inkomste toegewys, maar die inisiatief word belemmer deur gevestigde belange in vaste eiendom en konstruksie wat meen dat die regering wat deur lae-inkomste geborg word, hul lewensbestaan ​​sal belemmer. Daar is egter genoeg behuising gebou om baie gesinne uit die ergste krotbuurte te kry, en huisvestingshulp deur die FHA duur tot vandag toe voort.
'N Verreikende program genaamd die National Recovery Administration (NRA) het in 1933 gepoog om sake en arbeid te koördineer en werkloosheid op kort en lang termyn aan te spreek.Die NRA het 'n beroep gedoen op selfbeheersing van sake sowel as arbeid. Ondernemings moes die kodes van billike mededinging nakom. Minimum lone en maksimum werksure is vir werkers bepaal om 'n groter aantal mense in diens te neem. Arbeid is aangemoedig om kollektiewe bedinging te gebruik.
Die National Recovery Administration -program was duur vir nywerhede, en werkers wat reeds werk gehad het, het hul netto salaris verminder omdat hulle beperk was tot die aantal ure wat hulle kon werk. Daarbenewens het arbeid die bedingende impak daarvan gedemp omdat hy nie 'n staking kon bedreig nie. Na 'n warm onthaal het die plan begin, aangesien elke groep voel dat hulle te veel opoffer. Die semi-vrywillige aard van die NRA het dit vir individue maklik gemaak om die reëls te bedrieg as hulle onregverdig belas voel. Ten slotte, in die Schechter In die saak het die Hooggeregshof beslis dat die Kongres nie net sy grense oorskry het deur sy wetgewende gesag aan die uitvoerende gesag te delegeer nie, maar ook dat die federale regering nie jurisdiksie gehad het om plaaslike ondernemings te reguleer wat nie met interstaatlike aktiwiteite besig was nie.
'N Metgesel van die noodlottige NRA was die Public Works Administration (PWA) wat ook gemik was op werkloosheidsverligting en ekonomiese herstel. Onder leiding van die minister van binnelandse sake, Harold L. Ickes, het die PWA tienduisende projekte vir openbare werke nagestreef, waaronder die Grand Coulee -dam aan die Columbia -rivier, wat water vir besproeiing en hidro -elektriese krag vir die streek verskaf het. Die sukses van die PWA en later die Works Progress Administration (WPA) lê daarin dat die regering baie meer suksesvol was as kontrakteur vir werk as as bemiddelaar tussen besigheid en arbeid, soos dit by die NRA probeer was.
Die hervormings van die New Deal plaas waarde op erfenis sowel as op vordering. Die Roosevelt-administrasie was bekommerd dat Indiërs ingevolge die Dawes-wet, wat assimilasie gevra het, hul inheemse identiteit verloor, en het die Wet op Indiese Reorganisasie van 1934 geborg, wat voorsiening maak vir selfregering in die stam en die middele om inheemse tradisies te bewaar. Van byna 300 stamme het 200 aan die herorganisasie deelgeneem. Die res het teruggekap weens kommer dat die herlewing van die Indiese kultuur tot verdere marginalisering van inheemse Amerikaners in die oorwegend wit Amerikaanse kultuur kan lei.
Ten spyte van pompopwekking, werkprogramme en volgehoue ​​welsyn, was werkloosheid steeds hoog in 1935, en baie mense het elke hulpbron uitgeput. Die bui van die land was wanhopig. Roosevelt het besluit dat al die vorige programme nie ver genoeg gegaan het om mense in diens te hou nie, en hy het nog 'n ronde hervormings begin, soms die Tweede New Deal genoem. Op sy versoek het die kongres die Works Progress Administration (WPA) as 'n grootskaalse middel geskep. Harry Hopkins was die hoof van die WPA, wat mettertyd ongeveer $ 11 miljard bestee het aan projekte vir openbare werke, onderwys en kunste.
WPA -werkers het brûe gebou, paaie geplavei en openbare geboue gebou. Baie van die baksteenpaaie wat deur WPA -werkers aangelê is, word vandag nog gebruik. Werkers het ook alle vlakke van opvoeding as graders en onderwysassistente bygestaan. Hulle het geskiedenis geskryf en kuns vir regeringsgeboue vervaardig. Lone beloop $ 0,25 tot $ 0,35 per uur, maar mense wat niks verdien het nie, was opgewonde om enige soort betaling te kry, en WPA-werk het mense gehelp om hul selfrespek te behou.
In 'n poging om georganiseerde arbeid te help na die afsterwe van die NRA, het die Kongres in 1935 die National Labor Relations Act, soms bekend as die Wagner Act, wat die National Labor Relations Board geskep het, in 1935 geskryf. Hierdie agentskap het die organisasie van vakbonde bevorder en hul reg om gesamentlik te beding beskerm.
Die mees revolusionêre New Deal-hervorming vir Amerika was die Wet op Sosiale Sekerheid van 1935. Hierdie wet bied versekering wat deur die regering geborg word vir werkloses, afhanklike kinders, afgetredenes en gestremdes. Die plan is befonds deur verpligte bydraes van sowel werkers as werkgewers. Betalings vir sosiale sekerheid was van $ 10 tot $ 85 per maand, maar het gereeld toegeneem om tred te hou met inflasie. Oorspronklik het die plan nie betrekking op selfstandige werknemers nie, hoewel die bepaling spoedig verander het.
Konserwatiewes het die sosiale sekerheid bitterlik gekant as 'n verderflike sosialisme wat ontspanning en werk verneder het. Hulle het ook aangekla dat die plan 'n 'ponzi -skema' is, 'n onwettige beleggingsvorm waar die inkomende fondse van mense wat in die skema belê, gebruik word om diegene wat hul opbrengs invorder, af te betaal, maar geen hoofsom verdien eintlik 'n dividendinkomste nie. Wiskundig misluk ponzi -skemas altyd, want die ontvangers oorskry op 'n stadium diegene wat inbetaal.
Liberale teoretici het volgehou dat die federale regering groot genoeg is om dit te absorbeer as daar tekorte in die stelsel van sosiale sekerheid is. Aangesien die Baby Boom -bult in die bevolking nou aftrede nader, probeer politici en ekonome om maniere te beplan om sosiale sekerheid aan die gang te hou terwyl hulle die werkende geslag beskerm teen 'n verpletterende belastinglas. Tyd sal leer hoe die verhaal van sosiale sekerheid afspeel, maar gedurende die 70-jarige bestaan ​​het dit miljoene Amerikaners teen 'n redelike prys noodsaaklike en menslike pensioenondersteuning gebied teen 'n redelike prys vir diegene in die arbeidsmag.
Alhoewel die ekonomie gedurende die veertigerjare sterk herstel het, sou 'n ander denkrigting beweer dat hierdie sterkte te wyte was aan die massiewe fiskale stimulus wat veroorsaak is deur 'n toename in staatsuitgawes vir die oorlogspoging. Hierdie meer Keynesiaanse perspektief sou aanvoer dat die beleid wat deur Roosevelt geïmplementeer is, te klein was om 'n fiskale-stimulerende ekonomiese herstel in werking te stel.
Dit is 'n wanopvatting om te dink dat die New Deal 'n tyd van groot uitbreidende fiskale beleid was. Baie van die New Dealers was redelik fiskaal konserwatief, en daarom het die sosiale programme wat hulle ingestel het, gepaard gegaan met aansienlike belastingverhogings. Hulle was van mening dat uitgawes wat deur die skuld gefinansier word, soos wat die Britse ekonoom John Maynard Keynes voorstel, meer 'n bedreiging as 'n stimulus vir die ekonomie inhou.
Philip Harvey voer aan dat Roosevelt meer geïnteresseerd was in die aanspreek van maatskaplike welsyn as om 'n makro-ekonomiese stimuluspakket in die Keynesiaanse styl te skep. In 1932 beskou Roosevelt die taak wat hy in die gesig staar, "nie ontdekking of ontginning van natuurlike hulpbronne of noodwendig meer goedere nie", maar "die nugter, minder dramatiese onderneming om hulpbronne en plante wat reeds in die hande is, te administreer ... produkte billiker. "
Die belangrikste probleem was nie verhoogde produksie en ekonomiese aktiwiteit nie, wat tesame met fiskale konserwatisme verseker dat enige toename in maatskaplike besteding heeltemal te klein sou wees om 'n opwindende ekonomie te begin. Met hierdie siening sou die verhoogde besteding van die oorlogspoging nodig wees om die ekonomie die hupstoot te gee wat dit broodnodig het.
Goewerneur John Ehringhaus, bang vir buitensporige uitgawes, was teen die begin van die depressie gekant teen sosiale sekerheid. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. Afro -Amerikaners het tydens die depressie onvoldoende federale verligting ontvang. Hierdie foto is geneem tussen 1934 en 1936. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. Annie Land O'Berry was die hoof van groot hulpverleningsburokrasieë in die Tar Heel -staat tydens die Groot Depressie. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. 'N Kamp van die Civilian Conservation Corps (CCC) in Laurel Springs, in die weste van Noord -Carolina. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. Die CCC het werk vir jong mans verskaf en het staatsondersteuning ontvang. Foto geneem in Globe, Noord -Carolina, Junie 1934. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC.
Josiah Bailey, Amerikaanse senator en skrywer van die & quotConservative Manifesto, & quot gekant teen New Deal -programme. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC.
Federale programme om die Groot Depressie te beveg, het teen 1938 byna $ 440 miljoen na Noord -Carolina gebring. Konserwatiewe Demokrate wat die hervormings in die staat beveg het, het egter die grootheid uit Washington, DC gretig aanvaar. Die belangrikste New Deal -program in die staat was die Agricultural Adjustment Administration (AAA), wat boere in wese 'n beskeie bedrag betaal het om minder tabak te verbou , die grootste oes van die staat, asook die beheer van ander gewasse. Gevolglik het tabakpryse en plaasinkomste gestyg. Oor die algemeen was die tabakbeheerprogram een ​​van die suksesvolste in die suide en in die land vir die AAA. Katoen, as gevolg van mededinging oorsee en van sintetiese produkte, het nie so goed gevaar nie. Tar Heel-boere het gewasbeheer aanvaar, nie uit entoesiasme vir die groot regering nie, maar uit hul eie belang, want die AAA en rsquos-regulering het pryse verbeter. Verder het die regering boere toegelaat om deur middel van referendum vir kontroles te stem.
New Deal se landbousukses het egter 'n prys opgelewer. Die verminderde produksie het beteken dat minder huurders en deelnemers nodig was, omdat hul ironiese verplasing deur die AAA die ekonomiese probleme van die dertigerjare verhoog het. Boere, wat uit hul grond verdryf is, het na stede verhuis, en daar het baie oorleef op verligting van die regering. Afro -Amerikaners, 'n groot aantal aandeelhouers, was veral kwesbaar vir verplasing. Die voordele vir oesbeheer het grondeienaars buitensporig meer as huurders bevoordeel.
Die National Recovery Administration (NRA), Roosevelt se agentskap vir die herlewing van sake en nywerhede, het ook 'n beduidende impak op Noord -Carolina gehad. Net soos die AAA, het die NRA steun getrek omdat dit ekonomiese voordele op kort termyn gebied het, maar probleme het uiteindelik opposisie in die staat tot gevolg gehad. Noord -Carolina, die destyds die mees geïndustrialiseerde suidelike staat, het gedurende die dertigerjare hulp nodig gehad. Oorproduksie en mededinging het lae pryse vir tekstielprodukte beteken, daarom het tekstielbestuurders gretig geformaliseer in die NRA -kodes wat sommige handelsverenigings sedert die 1920's geld. Hierdie praktyke het die bedryf 'n mate van dissipline gebring op gebiede soos lone en produksie. Aanvanklik met die NRA -regulering het winste en lone gestyg. Na 'n paar jaar het die entoesiasme afgeneem namate die ekonomiese lewenswyse afgeneem het en sakemanne besef het dat die NRA 'n burokratiese rompslomp beteken en hoër lone en vakbonde, ten minste die bedreiging van vakbonde. Tabakmaatskappye, wat goed gevaar het in die dertigerjare, het min hulp nodig gehad en het eers ingestem tot 'n NRA -kode kort voordat die Hooggeregshof in 1935 die NRA ongrondwetlik verklaar het.
Noord -Carolina was laag in die capita in die ontvangs van hulpfondse van Washington, DC Boere en sakelui het verligting as 'n bedreiging vir goedkoop arbeid beskou. Goewerneurs Ehringhaus en Hoey wou nie bypassende fondse vir hulp verleen nie. Uit vrees vir buitensporige uitgawes het Ehringhaus ongeveer twee jaar vertraag voordat hy 'n spesiale sitting van die wetgewer belê om aan sosiale sekerheid te voldoen. Uiteindelik het deelname aan sommige van die programme vir sosiale sekerheid die departement van welsyn in 'n groot agentskap verander. New Deal -openbare werksprojekte het 'n indrukwekkende rekord van fisiese verbeterings gelaat.
Die New Deal in die staat het 'n ironiese uitwerking op Afro -Amerikaners gehad. Hulle was dus 'n hoër persentasie van die armes; hulle het voordeel getrek uit verligting, maar federale hulp was onvoldoende. Ander federale programme het hulle nadelig beïnvloed. Met hoër lone van die NRA het blankes hulle dikwels op die werkplek verplaas, en oesbeheer het die behoefte aan telers verminder, wat baie van die plase verdryf het. New Deal -doelwitte was dat ekonomiese burgerregte nie 'n prioriteit was vir blanke liberale in die staat of in die Withuis nie. Die New Deal het vroue ook geraak. 'N Beduidende deel van die tekstielwerkers het vroue verdien uit die loonverhogings van die NRA. Hulle het deelgeneem aan hulpverleningsprogramme soos die naaikamers van die Works Progress Administration (WPA) en, soos ander in die dertigerjare, het hulle gekla oor diskriminasie, lae lone en verminderings in programme. Twee Tar Heel -vroue beklee prominente posisies in die New Deal -era: Annie Land O 'Berry, 'n professionele diens in die maatskaplike diens, was op bekwame wyse aan die hoof van groot hulpverleningskantore, en Annie Kizer Bost, direkteur van staatswelsyn, het haar agentskap verbeter deur 'n paar maatskaplike sekerheidsprogramme te hanteer .
Soos die verkiesingsuitslae bewys het, het die New Deal breë steun in die staat gekry. Noord -Karoliërs erken Roosevelt vir ekonomiese herstel en hervormingsmaatreëls en het soms die plaaslike en staatsburokrate die skuld gegee vir probleme. Sharecroppers het gekla dat die AAA staatsbetalings verkeerd hanteer het, en klein grondeienaars het aangevoer dat produksiebeheer hulle veral benadeel. Groot grondeienaars het die AAA meer entoesiasties ondersteun. Die Civilian Conservation Corps (CCC), wat jong mans werk gegee het, het die grootste openbare steun in die staat geniet.
Die kongresafvaardiging van die staat het 'n sleutelrol gespeel in die totstandkoming van New Deal -wetgewing. Die Tar Heel -kongreslede is tipies vir die stewig demokratiese Suid en het Roosevelt ten sterkste ondersteun, ten minste tot in 1937. Hoewel die meeste van hierdie manne konserwatief was, het partylojaliteit, situasie -dringendheid, besorgdheid oor beskerming en verkiesingsdruk hulle genoop om New Deal -programme voor te staan. Kongreslede John H. Kerr, Lindsay Warren, Harold D. Cooley en Frank Hancock, almal uit distrikte wat tabak verbou, het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van wetgewing oor die beheer van tabak. Robert L. Doughton was tydens die New Deal -era voorsitter van die House Ways and Means -komitee en het deurgaans kritieke wetgewing, soos die NRA, sosiale sekerheid en inkomstebelasting, deur die huis gestoot. Partylojaliteit, liefde vir Roosevelt en beskerming, nie ideologie nie, het Doughton oor die algemeen gemotiveer. Hy was die belangrikste New Deal -ondersteuner van die staat in die kongres.
Alhoewel hy selektief teen hervormingswetgewing gekant was, het die Amerikaanse senator, Josiah W. Bailey, as die belangrikste lid van die kongresafvaardiging as die belangrikste lid teen die New Deal verskyn. In 1933 stem hy teen AAA -wetgewing, en nadat hy vir die NRA gestem het, val hy dit in 1934 aan. Teen 1937 het hy nasionaal 'n prominente teenstander van Roosevelt geword. Die resessie van die laat dertigerjare, en die president se poging om die hof te pak, het sy aanvalle aangewakker. In Desember 1937 het hy en ander konserwatiewe senatore, Demokrate en Republikeine, die "Conservative Manifesto, " 'n pro-sake- en anti-New Deal-dokument uitgereik. Die politieke vaardigheid van Bailey en rsquos het hom in staat gestel om 'n mag te bly in 'n staat waar Roosevelt 'n enorme gewildheid geniet, en die senator daarin geslaag het om die New Deal teë te staan, maar ook om dit te ondersteun en die president indien nodig.
In die laat dertigerjare het ander in die afvaardiging van die kongres in Noord -Carolina by Bailey aangesluit om die New Deal teë te staan. Graham Barden in die Huisarbeidskomitee en J. Bayard Clark in die Huisreëls-komitee het loon- en uurwetgewing beveg, wat volgens hom en ander in die staat die lae-loonbedryf in die suide bedreig. Drie lede van die huis in die afvaardiging van die staat het teen die wet op billike arbeidsnorme van 1938 gestem en drie het hulle onthou.
Terwyl konserwatiewes geleidelik hul weerstand teen die New Deal verhoog het, het die gewildheid van Roosevelt en sy programme in die staat hulle genoop om sekere New Deal -programme te akkommodeer, al was dit om geen ander rede as om te verseker dat federale geld na die Tar Heel -staat kom nie. Maar op die ou end het die afhanklikheid van staats- en plaaslike regerings, wat gereeld deur pro-sakekonserwatiewes beheer word, die impak van die New Deal in die staat beperk. In die toekenning van die New Deal -uitgawes per capita van 1933 tot 1939 was Noord -Carolina die laaste plek in die land. Noord -Carolina, 'n plattelandse staat, het nie 'n beduidende stedelike basis gehad om sterk steun aan die New Deal te gee nie, en liberale kandidate het weinig alternatiewe gebied as net opposisie teen die verkoopbelasting of die konserwatiewes. Roosevelt se hervormings het egter kragte gemobiliseer wat liberale in die post-Tweede Wêreldoorlog-era aangevuur het. Tar Heel -werkers, boere en Afro -Amerikaners wat deur regeringsprogramme gehelp is, het die liberale vleuel van die staat Demokratiese Party spoedig bemagtig.
Teen 1940 het die kombinasie van die finansiële stimulus van die New Deal en die pro-sakebeleid van die goewerneurs 'n relatief sterk ekonomie opgelewer. Diegene wat werk of werkverligting soek, het gedaal tot 8,8 persent, die beste in die land. Terwyl nege suidelike state industrieel gedaal het, het Noord -Carolina op die eerste plek in die streek gebly. Die staatsregering het die dekade afgesluit met 'n oorskot van $ 8 miljoen.
Douglas Carl Abrams, Konserwatiewe beperkings: Noord -Carolina en die New Deal (Jackson, 1992) en Anthony J. Badger, Voorspoedweg: The New Deal, tabak en Noord -Carolina (Chapel Hill, 1980).
Vier maniere waarop die New Deal jou vandag beïnvloed
Baie van die New Deal -programme beskerm vandag nog u finansies. Die vier belangrikste is sosiale sekerheid, die minimum loon, die Securities and Exchange Commission en die FDIC.
Die program vir sosiale sekerheid bied 'n gewaarborgde inkomste vir werkers wat in die stelsel betaal het. Die meeste mense is vertroud met die aftreevoordele wat ook na die gade van die afgetredenes uitgebrei kan word.
Die sosiale sekerheid betaal ook ongeskiktheidsvoordele aan begunstigdes wat in aanmerking kom voordat hulle aftree -ouderdom bereik. Dit betaal kinders, nagelate eggenote en afhanklike ouers van begunstigdes wat sterf of gestremd raak. In sommige gevalle sal dit selfs voordele betaal aan geskeide eggenote.
Daar is ook 'n aanvullende sekuriteit -inkomste -program wat voordele betaal aan gestremde kinders en volwassenes met 'n beperkte inkomste. Daar is ook 'n spesiale voordele -program vir gekwalifiseerde veterane uit die Tweede Wêreldoorlog.
Die minimum loon is die laagste wettige loon wat ondernemings werkers kan betaal. Vanaf 2019 is die Amerikaanse nasionale minimum loon $ 7,25 per uur. Die doel van minimumloonwette is om werkgewers te keer om desperate werkers uit te buit.
Die minimum loon moet genoeg inkomste bied om 'n lewensloon te kan bekostig. Dit is die hoeveelheid wat nodig is om genoeg kos, klere en skuiling te verskaf.
Ongelukkig het die Kongres nie die minimum loon genoeg verhoog om met inflasie te pas nie.
Die minimum loon van 40 uur per week vir 52 weke beteken $ 15.080 per jaar. Dit is meer as die federale armoedevlak vir 'n enkele persoon, maar is laer as die armoedevlak vir 'n paartjie. Met ander woorde, as iemand probeer om 'n gesin te onderhou deur 'n minimum loon te maak, kwalifiseer hy vir federale armoedehulp.
Die SEC reguleer aandele, effekte en onderlinge fondse, wat beleggings veiliger maak. Die SEC bied ook inligting om u te help belê deur Investor.gov. Dit bied basiese opleiding, soos hoe die markte werk, batetoewysing en 'n oorsig van die verskillende aftreeplanne. Dit bevat 'n afdeling oor hoe om 'n makelaar te kies. Dit bied hulpmiddels vir finansiële beplanning, soos hoeveel u moet aftree.
Die FDIC verseker spaar-, tjek- en ander deposito -rekeninge tot $ 250,000 per rekening by elke bank. Vir sommige gesamentlike rekeninge verseker die FDIC $ 250,000 per eienaar. Die FDIC ondersoek en hou ook toesig oor ongeveer 5.250 banke, meer as die helfte van die totale stelsel.
As 'n bank misluk, tree die FDIC in. Dit verkoop die bank aan 'n ander een en dra die deposante oor na die aankoopbank. Die oorgang is naatloos vanuit die oogpunt van die kliënt.