Ek staan op 'n stasie, op 'n platform. Ek struikel en val tussen die twee spore. Daar kom 'n baie groot treinenjin...'n dowwe geel een...en dit ry oor my. Die tyd wat dit neem om oor my te ry is nogal lank en uitmergelend.
Toe die afskuwelike ondervinding uiteindelik verby is, sit ek vanuit my liggaam verdwaas regop, maar voordat ek behoorlik tot verhaal kon kom, kom 'n swart kar hop-hop aangery op die spore: in dit is 'n man wat my groot finansiële skade aangedoen het...my gesink het via bedrog, 'n pastorie-Christen! Langs hom sit 'n familielid, grynsend. Ek staan op van tussen die twee spore, loop van die spoorlyn af, na links, weg van die platform af . Hul swart kar ry skadeloos by my verby.
Verder aan my linkerkant, en na voor, borrel iets uit die grond...dis asof seewater bruisend daaruit kom. Blou seewater kom soos spuitgolwe daaruit, vorm 'n groot sampioenvorm voor my. Dan is dit asof die water ekstra borrel, so al asof dit aan die kook gaan; 'n blink, swart, outydse kar verskyn daaruit, parkeer skuins bokant die seewatertroon. My oorgegane skoonsuster, Anna, kom met 'n groot, pragtige glimlag en maak die agterdeur naaste aan my oop: die agtersitplek is vol skatte!
"Ja," antwoord hy. En toe: "don, onthou altyd dat wat jy sien is net 'n klein deeltjie van die groot skepping en werklikheid. So sien elkeen net 'n uiters klein deeltjie van die AL. Buitekant jul individuele en kollektiewe sig lê 'n eindelose bestaan van nie-verdeeldheid."