Bergen-Belsen Konsentrasiekamp in 1945 - Volke, nasies, gebeure - 2021
Toe Bergen-Belsen in April 1945 aan die Britse troepe oorhandig is, kon weinig hulle voorberei het op wat hulle in die konsentrasiekamp gesien het. Belsen is oorspronklik gebou as 'n gevangenis vir diegene wat in Nazi-Duitsland gearresteer is. Aangesien die oorlog in Europa in 1945 tot 'n einde gekom het, is gevangenes uit Oos-Europa na die kamp verskuif. Toe die Britte op 15 April na Belsen aankom, was die gevangenes in haglike omstandighede en sterf elke dag tussen 400 en 500.
Teen April 1945 loop al die gevangenes wat by Belsen aangehou is, in werklike risiko om tifus of tifus te vang. Die Duitse SS-wagte daar was duidelik nie in staat om dit te stop nie, en die vrees was dat sodra die gevangenes vrygelaat en weer gerepatrieer word, hulle die siekte verder in 'n veld sou versprei. Om hierdie rede het die Duitse owerhede in die kamp dit op 13 April aan die Britte oorhandig, en twee dae later het 120 Britse soldate by die kamp aangekom onder leiding van brigadier Glyn Hughes, senior mediese beampte van die Royal Army Medical Corps. By die kamp was 200 SS-troepe, 400 Duitse wagte en 4000 Hongaarse soldate. Die ooreenkoms was dat hierdie mans in die kamp sou bly om te werk, maar dat hulle 'n gewaarborgde gang na hul eie lyne sou kry.
'Ek het 'n groot aantal verdwaasde, apaties, menslike vogelverschrikkers gevind, wat op 'n doelloos manier in die kamp rondgedwaal het, geklee in vodde en sommige selfs sonder vodde. Daar was oral hope dood - tot by die voorhek. "Kolonel J Johnstone, RAMC
Hughes en sy mans het ongeveer 10.000 onbegrawe liggame gevind met nog 40.000 gevangenes, van wie baie in 'n vreeslike toestand was. Alle amptelike rekords rakende Belsen is op 13 April deur die Duitse wagte vernietig - op bevel van Berlyn. Daarom het Hughes geen amptelike syfers gehad om aan te werk nie. Die Duitse / SS / Hongaarse troepe daar is vinnig in gebruik geneem - die liggame begrawe, bewaar deur gewapende Britse soldate met vaste bajonette om te verseker dat die werk gedoen is. Hughes is ook beswyk deur die oënskynlike totale gebrek aan medelye wat hy gevind het onder diegene wat die gevangenes by Belsen bewaak het. In die besonder het die kampdokter (wat teoreties in beheer van die gesondheid van die gevangenes was) gelyk in 'n toestand van 'dom dom', soos Hughes dit later beskryf het. Brigadier Hughes het ook beraam dat ongeveer 1 000 van die lewende gevangenes dood is as gevolg van Britse soldate wat hul rantsoene gegee het - al sou dit moeilik gewees het om te sê of hulle vermoor is deur vriendelikheid of die verwoesting van die siekte. In sy aanvanklike ondersoek het Hughes tot die gevolgtrekking gekom dat daar geen stelselmatige gruweldade by Belsen was soos wat getuies in Auschwitz was nie, maar dat daar omstandigheidsgetuienis bestaan ​​dat sommige gevangenes moontlik verbrand is voordat hulle eintlik dood was.
Die grootste probleme vir Hughes en sy mans was om op een of ander manier die siekterisiko in die kamp te beheer en 'n billike skema vir voedselverspreiding uit te werk. Daar was veel meer gevangenes as wat 120 Britse troepe kon beheer, sodat Duitse troepe gewapen was en beveel is om hulp te verleen. Die nag van 15 April het gevangenes oproerig gemaak oor die beperkte aartappelrantsoen. Duitse troepe het oopgeskiet en 'n aantal van hulle doodgemaak. Hughes het hulle toe laat weet dat hy een van hulle sou uitvoer vir elke gevangene wat deur 'n Duits / Hongaarse soldaat geskiet is. Daar was nie meer voorvalle soos hierdie nie. Maar die gelyke verdeling van voedsel was steeds 'n probleem, want daar was die gevangenes wat kos kon kry, maar om voedsel te kry vir diegene wat te siek was om te loop, was baie meer problematies omdat die Britse troepe nie 'n idee gehad het waar hulle was nie. Voedsel kon nie uitgedeel word op vertroue aan die gesonder om dit te oorhandig nie, want dit sou eenvoudig deur hulle geëet gewees het. Die Britte het uiteindelik kosblikke buite elke hut opgerig. Alhoewel genoeg kos vir die gevangenes voorberei is, was daar geen waarborg dat almal in elke hut 'n billike aandeel verdien nie.
Op 2 Mei 1945 het 95 senior mediese studente van Londen by die kamp opgedaag. Een, Michael Hargrave, het 'n dagboek gehou van wat hy gesien het:
'Ons het Hut 224 gevind. Ons is in die hut en is amper teruggeslaan deur die reuk. Die gesig wat ons ontmoet het, was skokkend. Daar was hoegenaamd geen beddens nie en in hierdie een kamer het ongeveer 200 vroue, van 15 tot 30 jaar oud, op die vloer gelê. In sommige gevalle dra hulle min vodde en in sommige gevalle dra hulle glad nie klere nie. Die vloer was bedek met ontlasting en was deurdrenk met urine. Hulle het almal buitengewoon ernstige diarree gehad en was te swak om te beweeg. "
Die handhawing van higiëne was uiters belangrik. Toe die Britte by die kamp aankom, vind hulle dat daar geen lopende water was nie; daar was toilette en storte, maar dit het nie gewerk nie. Kampadministrateurs beweer dat dit die gevolg was van die bombardement van die Geallieerdes wat die plaaslike watervoorraad verwoes het en daartoe gelei het dat rioolwater die water besoedel het.
Nog 'n groot probleem waarmee die Britte te kampe gehad het, was die ooglopende geestelike trauma wat die meeste gevangenes geraak het. Sommige was so getraumatiseerd dat hulle beter akkommodasie aangebied word (hoewel hulle steeds binne die kampgebied is weens die risiko van verspreiding van siektes), maar weier om die enigste ding wat hulle weet, te verlaat - hul hut. Net so het baie geweier om die geringe besittings wat hulle gehad het, te laat vaar, alhoewel hulle nuwes aangebied word - soos messe, borde ens.
Tussen 15 April en 30 April het al die Duitse troepe verdwyn. Daar is geen rekords oor wat gebeur het nie, maar sommige gevangenes wat oorleef het, beweer dat baie deur die gevangenes dood is. Daar was selfs verhale dat woedende Britse soldate ook sommige van hulle doodgemaak het. Dit is bekend dat tien Duitse soldate tifus gekry het en na 'n hospitaal in die kamp gestuur is. Hulle is in 'n saal gesit met gevangenes wat herstel is. Dit is nie bekend wat met hulle gebeur het nie.