Goeie heinings maak goeie bure ... | Law and More BV
Goeie heinings maak goeie bure - die reaksie van die regering op kubermisdaad en die ontwikkeling van tegnologie en die internet
Sommige van u weet waarskynlik dat ek as 'n stokperdjie boeke in vertaling uit Oos-Europese tale in Engels en Nederlands publiseer - http://www.glagoslav.com. Een van my onlangse publikasies is die boek wat geskryf is deur 'n prominente Russiese prokureur Anatoly Kucherena, wat die saak van Snowden in Rusland hanteer het. Die skrywer het 'n boek geskryf wat gebaseer is op die ware verhaal van sy kliënt Edward Snowden - Time of the Octopus, wat die basis geword het vir die draaiboek van die onlangs vrygestelde Hollywood-film "Snowden", geregisseer deur Oliver Stone, 'n prominente Amerikaanse filmregisseur.
Edward Snowden was wyd bekend vir die feit dat hy 'n fluitjieblaser was en 'n groot hoeveelheid vertroulike inligting oor die "spioenasie-aktiwiteite" van die CIA, die NSA en die GCHQ aan die pers uitgelek het. Die film wys onder meer die gebruik van die 'PRISM'-program waardeur die NSA telekommunikasie op groot skaal en sonder vooraf, individuele geregtelike magtiging kan onderskep. Baie mense sal hierdie aktiwiteite so ver verwyderd beskou en dit as 'n voorstelling van Amerikaanse tonele beskryf. Die wettige werklikheid waarin ons leef toon die teendeel. Wat baie mense nie weet nie, is dat vergelykbare situasies meer gereeld voorkom as wat u dink. Selfs in Nederland. Die Nederlandse Huis van Verteenwoordigers het op 20 Desember 2016 naamlik die eerder privaatgevoelige wetsontwerp "Computercriminaliteit III" ("Cybercrime III") goedgekeur.
Die wetsontwerp Computercriminaliteit III, wat nog deur die Nederlandse Senaat aangeneem moet word en waarvan baie reeds vir sy mislukking bid, is bedoel om ondersoekbeamptes (polisie, die Royal Constabulary en selfs spesiale ondersoekowerhede soos die FIOD) die geleentheid te gee om ondersoek (dws kopieer, waarneem, onderskep en ontoeganklike inligting oor) 'outomatiese bedrywighede' of 'gerekenariseerde toestelle' (vir die leek: toestelle soos rekenaars en selfone) om ernstige misdaad op te spoor. Volgens die regering was dit nodig om ondersoekbeamptes die vermoë te gee om - onomwonde - burgers te bespied, aangesien moderne tye veroorsaak het dat misdaad amper opgespoor kon word as gevolg van die toenemende digitale anonimiteit en versleuteling van data. Die verklarende memorandum gepubliseer in verband met die wetsontwerp, wat 'n baie moeilik leesbare boek van 114 bladsye is, het vyf doelstellings beskryf op grond waarvan die ondersoekbevoegdheid gebruik kan word:
Die daarstelling en vaslegging van sekere besonderhede van die gerekenariseerde toestel of van die gebruiker, soos die identiteit of ligging: meer spesifiek beteken dit dat ondersoekbeamptes in die geheim toegang tot rekenaars, routers en selfone kan verkry om inligting soos 'n IP-adres of IMEI-nommer te bekom.
Die opneem van data wat op die gerekenariseerde toestel gestoor is: ondersoekbeamptes mag data opneem wat nodig is om 'die waarheid' te bepaal en ernstige misdaad op te los. 'N Mens kan dink aan die opname van beelde van kinderpornografie en aantekeninligting vir geslote gemeenskappe.
Maak data ontoeganklik: dit sal moontlik wees om data waarmee 'n misdaad gepleeg word, ontoeganklik te maak ten einde die misdaad te beëindig of toekomstige misdade te voorkom. Volgens die verduidelikende memorandum moet dit op hierdie manier moontlik wees om botnette te bestry.
Die uitvoering van 'n lasbrief vir die onderskep en opneem van (vertroulike) kommunikasie: onder sekere voorwaardes sal dit moontlik wees om (vertroulike) inligting met of sonder die samewerking van die aanbieder van die kommunikasiediens te onderskep en op te neem.
Die uitvoering van 'n lasbrief vir stelselmatige waarneming: die ondersoekbeamptes sal die vermoë kry om die ligging te bepaal en die bewegings van 'n verdagte op te spoor, moontlik deur spesiale sagteware op die gerekenariseerde toestel te installeer.
Persone wat glo dat hierdie magte slegs in die geval van kubermisdaad gebruik kan word, sal teleurgesteld wees. Die ondersoekmagte, soos hierbo genoem en onder die eerste en die laaste twee puntpunte soos hierbo beskryf, kan toegepas word in die geval van misdade waarvoor voorlopige aanhouding toegelaat word, wat neerkom op misdade waarvoor die wet 'n minimum vonnis van 4 jaar oplê. Die ondersoekbevoegdhede verbonde aan die tweede en die derde doel kan slegs gebruik word in die geval van misdade waarvoor die wet 'n minimum vonnis van 8 jaar oplê. Daarbenewens kan 'n algemene bevel in die raad dui op 'n misdaad wat gepleeg word met behulp van 'n outomatiese operasie, waarvan dit van die grootste belang is dat die misdaad beëindig word en dat die oortreders vervolg word. Gelukkig kan die penetrasie van outomatiese bedrywighede slegs toegestaan ​​word indien die verdagte die toestel gebruik.
Aangesien die weg na die hel met goeie bedoelings gepla word, is behoorlike toesig nooit 'n oorbodigheid nie. Die ondersoekmagte wat deur die wetsontwerp verleen word, kan geheime uitgeoefen word, maar die versoek om die toepassing van so 'n instrument kan slegs deur 'n aanklaer gerig word. 'N Toesighoudende regter is vooraf goedgekeur en die "Centrale Toetsingscommissie" van die departement van openbare vervolging beoordeel die beoogde gebruik van die instrument. Daarbenewens is daar, en soos vroeër genoem, 'n algemene beperking op die toepassing van die bevoegdhede op misdade met 'n minimum vonnis van 4 of 8 jaar. In elk geval moet aan die vereistes van eweredigheid en subsidiëring voldoen word, asook materiële en prosedurele vereistes.
Die belangrikste aspek van die wetsontwerp Computercriminaliteit III is nou bespreek. Ek het egter opgemerk dat die meeste media in hul noodkreet vergeet om twee addisionele belangrike onderwerpe van die wetsontwerp te bespreek. Die eerste is dat die wetsontwerp ook die moontlikheid bekendstel om 'aas adolessente' te gebruik om 'groomers' op te spoor. Bruidegomers kan gesien word as die digitale weergawe van geliefde seuns; seksuele kontak met minderjariges digitaal te soek. Verder sal dit makliker word om ontvangers van gesteelde data en bedrieglike verkopers te vervolg wat hulle daarvan hou om die goedere of dienste wat hulle aanlyn lewer, te vervolg.
Besware teen die wetsontwerp Computercriminaliteit III
Die voorgestelde wet bied moontlik 'n groot inval in die privaatheid van Nederlandse burgers. Die omvang van die wet is eindeloos breed. Ek kan aan baie besware dink, waarvan 'n seleksie die feit bevat dat as mens kyk na die beperking tot misdrywe met 'n minimum vonnis van 4 jaar, dit dadelik aanvaar dat dit waarskynlik 'n redelike grens is en dat dit altyd oortredings sal behels. onvergeeflik ernstig. Persone wat doelbewus 'n tweede huwelik aangaan en weier om die teenparty in te lig, kan egter reeds tot 6 jaar gevonnis word. Boonop kan dit wel so wees dat 'n verdagte uiteindelik onskuldig blyk te wees. Nie net sy of haar eie besonderhede is daarna deeglik ondersoek nie, maar waarskynlik ook die besonderhede van ander wat niks met die misdaad wat uiteindelik nie gepleeg is nie, te doen het. Per slot van rekening word rekenaars en telefone gebruik om vriende, familie, werkgewers en talle ander te kontak. Daarbenewens kan dit bevraagteken word of die persone wat verantwoordelik is vir die goedkeuring en toesig van versoeke op grond van die wetsontwerp, genoeg gespesialiseerde kennis het om die versoek behoorlik te beoordeel. Tog lyk sulke wetgewing amper soos 'n noodsaaklike euwel. Byna almal moes eens swendelary met internet hanteer, en die spanning is geneig om geweldig hoog te wees as iemand 'n vals konsertkaartjie via 'n aanlynmark gekoop het. Niemand hoop verder dat sy of haar kind tydens sy of haar daaglikse blaai met 'n slegte figuur in aanraking kom nie. Die vraag bly of die wetsontwerp Computercriminaliteit III met sy breë moontlikhede die weg is.
Dit lyk asof die wetsontwerp Computercriminaliteit III 'n ietwat noodsaaklike euwel geword het. Die wetsontwerp bied ondersoekende owerhede 'n uitgebreide mate van mag om toegang tot gerekenariseerde werke van verdagtes te verkry. Anders as in die Snowden-aangeleentheid, bied die wetsontwerp aansienlik meer voorsorgmaatreëls. Dit is egter steeds bevraagteken of hierdie voorsorgmaatreëls voldoende is om 'n onevenredige indringing van die Nederlandse burgers se privaatheid te voorkom en in die ergste geval te voorkom dat 'n "Snowden 2.0" -situasie plaasvind.