Wat onderskei die Christen van die wêreld? Die Teenwoordigheid. Wanneer kry die Christen en die kerk ‘n slegte naam? Wanneer hulle goue kalwers bou en die Here op hulle eie manier dien, die wette maak, die oordeel fel, vir ander vertel wat is sonde en op grond daarvan verwerp en verwond of aanvaar – dis vlees, dis geraas, dis afskuwelik om te aanskou, met al die hartseer wat daarmee saamgaan.
Net om hierdie eerste gedagtes oor gebed af te sluit: God praat verder met Moses, Moses vra om Sy glorie te aanskou, God sê Hy kan in die skeur van die Rots kom staan en Sy rugkant sien, want geen mens kan God sien en lewe nie. Weer eens ‘n bevestiging van die groter as groot God in die oog van die mens. Is daar hoegenaamd ‘n beter plek om te wees as in die skeur van die Rots met God se Hand oor jou?
Die gevolg van hierdie gesprek: Moses het nou net God se woede ervaar. Wat kies God om vir hom te wys: Sy GOEDHEID. In die volmaakte liefde van God, binne-in die krisis, wys Hy vir Moses Sy karakter:
Joram – die afvallige koning – vrees die straf van die Here en openbaar sy innerlike wroeging met sy eie sonde. Sy eerste woorde is : God wil hom verdelg. Sy reaksie kom uit onkunde en skuld.
Josafat – in sy krisis soek hy God se leiding en vra of daar nie ‘n profeet van die Here is om te raadpleeg nie. Die regte reaksie in die omstandighede.
Die koning van Edom is tjoepstil. Ek kan my net voorstel dat hy met groot oë die geskarrel van die ander twee dophou. Die Bybel sê dit nie – dis net sommer my verbeelding. Indien hy iets gesê is dit nie opgeteken nie.
Elisa is in ‘n swart bui. Sy eerste woorde is in woede aan die koning van Israel gerig. Hy ken die geskiedenis – die jammerlike afval van Israel onder Agab, Baalaanbidding en kry sy sê in. Hy sê vir Joram: Het ons nog iets vir mekaar te sê? Gaan na die (vals) profete van jou ma en pa. Joram sing sy ou deuntjie en gee God die skuld vir die krisis. Elisa gaan verder in sy tirade en vertel hom goed dat as dit nie vir Josafat was nie het hy hom wat Joram is nie eers aangekyk nie. [3:13 -14.]
Toe moet hy kalm word, want in die woede van sy onsteltenis, kan hy nie die stem van die Here onderskei nie. Hy vra vir ‘n musikant.
Nog ‘n klein, belangrike detail. Wat doen jy om jou siel te kalmeer? Hoeveel maal het ek nie met die sorge van die lewe in my kar geklim, die musiek aangesit en net die “regte” lied gehoor. Wat dink julle het die lierspeler gedoen vir Elisa? Hy het die Here aanbid – weer die regte reaksie in krisis. Aanbidding van die Almagtige God is die sleutel tot oorwinning. Net sodra jy in kalmte mediteer oor die grootheid van jou hemelse Vader, Sy Almag, Sy liefde vir jou, Sy karakter soos deur Moses beskryf in Exodus 34 – abounding in goodness and truth, DAN word jou probleem kleiner en kry jy gesalfde oë, God-perspektief oor die situasie.
Stel jou saak aan die Here, jou probleem, jou slagveld word in Sy hand geplaas en die oorlog se ganse aard verander.
Die volgende oggend, na die graanoffer, met ander woorde jou gewone aanbiddingstyd, die tyd wat jy offer aan die Here, het die water gekom – van Edom af. Edom, wat simbolies van die wêreld is, is in God se hand voorsiening.
Opdrag: Grawe gate – jy sal nie die reën sien nie, jou gate sal vol word. Dit is maar net ‘n klein dingetjie – Hy sal verder ook voorsien.
Die eerste beginsel wat die basis van enige persoon se lewe is, dat jy nie ‘n bodemklip word uit jou eie pogings nie. Eintlik gebeur niks uit jou eie pogings nie. Die mate waarin jy verander soos Romeine 12:2 beveel, is direk in verhouding met die graad van jou oorgawe – nie jou pogings nie.
Dit is die moeite werd om hierdie woorde van Jesus te onthou. Veral in tye van vernedering, waneer jy voel jy faal geestelik, veral ook in tye van aanval, wanneer die duiwel jou herinner dat jy eintlik niks regkry nie. Gee oor, bely, spoel die kanale van kommunikasie uit met Sy bloed, wat jou sonde verwyder en jou waardig maak voor die Here.
Hierdie stilmaak is ‘n goeie beginsel. Elisa sluit die gepraat en geraas van ander mense uit in hierdie stille marathon van determinasie. Hy hou sy oog op Elia soos wat hulle by Bethal kom, verderaan by Jerigo en weer eens by die Jordaan wat gekloof het, toe die Israeliete daar deur trek by hulle inkoms in Kanaan. Deur alles maak hy die kommentaar stil, en wys Elia sy volharding om by te bly. So ervaar hy die laaste wonderwerk van Elia toe Elia met sy mantel die Jordaan kloof sodat hulle kan deurloop.
Die dubbelporsie was tradisioneel die erfenis van die eersgeborene. Hy het gevra wat hy gedink het in elk geval syne sou wees, as hy gesien word as die eersgeborene van Elia se bediening. Hy het reeds geweet die aflosstokkie is oorhandig, maar hy spreek sy begeerte uit in die besef dat hy die Gees van Elia nodig het om die verstommende geloofsbediening van Elia voort te sit. In die daaropvolgende optekening blyk dit dat Elisa inderdaad dubbel soveel wonderwerke as Elia gedoen het.