Kruisboog - Inligting
'N Kruisboog is 'n klein, horisontale boog. Kruisboë is van hout gemaak en is deur die Normandiërs tydens die Slag van Hastings gebruik. Die bout is in 'n groef langs die bokant van die houtstok gelê. Die bout is gemik deur die punt van die stuurstang teen die wang te hou. Die bout is losgemaak deur op die sneller aan die agterkant van die stuur te druk.
Kruisboë in antieke Chinese oorlogvoering
Die kruisboog is tydens die oorlogstate (481-221 vC) in die Chinese oorlogvoering ingevoer. Deur die eeue heen ontwikkel tot 'n kragtiger en akkurater wapen, kom die kruisboog ook in weergawes wat lig genoeg is om met een hand afgevuur te word, sommige kan verskeie pyle afvuur en 'n swaarder artilleriemodel ontwikkel wat op 'n roterende en beweegbare basis gemonteer kan word . Die kruisboog was 'n belangrike faktor in die sukses van die Chinese state teen buitelandse leërs en in die vestiging van die oorheersing van veral die Han- en Sung -ryke.
Die Chinese kruisboog (nu) met sy horisontale boog en kort houtstok wat enkele of veelvuldige pyle met bronskop afgevuur word. Die pyle het houtskagte en gevederde hout- of papierwaaie vir stabiliteit in hul baan. Vroeë pylkoppe het twee lemme gehad, maar dit het mettertyd ontwikkel en drie lemme het die norm geword, wat ooreenstem met die aantal lamels en die akkuraatheid van die vlug verhoog het. Die sneller en afvuurmeganisme was van metaal, gewoonlik brons.
Om die kruisboog te stel om te skiet, was die skut eers nodig om die wapen vertikaal te plaas en dit onder die voete vas te span terwyl die tou teruggetrek is. Uiteindelik is 'n gordelhaaktoestel uitgevind waarmee die vuurwerker die tou kon terugtrek terwyl hy nog op sy perd was. Daar was kleiner tipes wat slegs met een hand afgevuur kon word - selfs twee pyle tegelyk kon afvuur - en baie swaarder weergawes wat as artilleriewapens gebruik is. Die eerste kruisboë kon slegs ongeveer 600 treë 'n pyl afvuur en dit was stadig om te laai, wat die doeltreffende gebruik daarvan tot verdediging en belegoorlogvoering beperk het. Met aanpassings in die ontwerp het dit verbeter en kon dit aansienlik verder skiet as 'n gemonteerde boogskutter.
Tradisioneel is die Chinese kruisboog die eerste keer uitgevind deur Ch'in Shih van die Chu -staat, iewers in die 6de eeu vC. Vroeë voorbeelde wat slegs van hout gemaak is, sou lankal uit die argeologiese rekord verdwyn het, maar die eerste gebruik van kruisboë in Chinese oorlogvoering is tydens die 341 vC Slag van Ma Ling tussen die Qi- en Wei -state. Die Qi -leier Sun Pin het hulle goed gebruik en die vyand gerig. Die leërs van die Oostelike Zhou-dinastie (771-256 v.C.) was veral bekend vir hul elite-eenhede gewapen met kruisboë. Daar word gesê dat hulle meer as sewe jaar opgelei was en wapens gedra het, maar hulle kon 160 km sonder rus ry. Dit het 'n algemene oortuiging geword in militêre verhandelinge van die tydperk dat 'n goeie kruisboogskutter 100 infanteriesoldate werd was. Die 5de-3de eeu vC militêre verhandeling Ses geheime leringe deur T'ai Kung merk op dat die verhoudings van 'n ideale leër 10 000 infanterie, 6 000 kruisboogskutters, 2 000 man met helde en skilde en nog 2 000 met spiese en skilde moet wees.
Die Han -dinastie (206 BCE - 220 CE) het die kruisboog so goed gebruik dat dit grotendeels as die rede vir die oorheersing van die staat beskou is. 'N Goed opgeleide kruisboogkorps was meer as in staat om 'n kavalerieklag af te sien of verwoestende ongevalle op te doen as hy as 'n eenheid in die flank van vyandelike infanterie tydens 'n hinderlaag afgevuur het. Nog 'n baie suksesvolle taktiek was om vyandelike troepe in 'n kruisvuur te vang deur die kruisboogmense in twee groepe te verdeel. Die Han het beide ligte en swaar kruisboë gebruik. Kruisboogskutters kan gemonteerde troepe wees as hulle hulself ook met 'n koker kan bewapen. Daar is ook bewyse dat daar 'n klein weergawe van die wapen bestaan ​​wat slegs met een hand afgevuur kan word. Daar is 'n verhaal dat Hsiang Yu in 203 vC daarin geslaag het om 'n kruisboog te verberg en die toekomstige keiser Kao-ti af te vuur, wat daarop dui dat sulke klein wapens nie ongewoon was nie.
Dat die wapen die eerste keer deur die ryker element van die Chinese samelewing gebruik is, word aangedui deur sommige van die oorblywende metaalstukke wat dikwels ingewikkeld gewerk word, soms selfs met goud of silwer inlegsel. Tog, deur die Han -dinastie, het die omvang van die produksie aansienlik toegeneem. Een inventaris van die arsenaal in die Han -stad Luoyang in 13 vC onthul dat daar 11 181 kruisboë en 34 625 pyle daar was.
Tydens die Tang-dinastie (618-907 nC) het die kruisboog, hoewel dit nog steeds gebruik word deur klein eenhede wat die flanke van die infanterie beskerm, minder gewild geraak en dit lyk asof die saamgestelde boog die wapen van keuse was, soos die historikus CJ Peers hier kommentaar lewer op:
'N Skrywer uit die 11de eeu merk op dat die T'ang so min vertroue in die kruisboog gehad het dat hulle sy gebruikers toegerus het met hulpe vir selfverdediging. Hulle was dan geneig om te swig voor die versoeking om hul kruisboë neer te gooi en te laai, sodat ander mans gestuur moes word om hulle te volg en die weggooide wapens op te tel. Een bron gee die verhouding van boë tot kruisboë in die ideale leër as vyf tot een. (118)
Deur die Sung-dinastie (960-1279 CE) het wapens 'n verdere stap vorentoe geneem in die ontwerp met 'n 1073 CE-direktoraat van wapens, gegewe die taak om toesig te hou oor hul produksie. Die tydperk het aangebreek dat die herhalende kruisboog elke paar sekondes 'n bout kon afvuur, al was dit met 'n verminderde akkuraatheid. Ander ontwerpverbeterings sluit in groter vuurkrag, die toevoeging van toerisme -aantreklikhede om die akkuraatheid te verhoog, en beugels om te help om die wapen te slaan. Die kruisboog se voortgesette belangrikheid vir oorlogvoering word geïllustreer in die volgende aanhaling uit die 1044 nC Wu Ching Tsung Yao wat verklaar dat die kruisboog "die sterkste wapen van China is en wat die vier soorte barbaars die meeste vrees" (Peers, 130). Daar volg dan 'n beskrywing van die gebruik daarvan, waarin verklaar word dat krygers agter hul skilde afgevuur het en dan agter die infanterieleine beweeg het sodat hulle beskerm is terwyl hulle hul wapens herlaai. 'N Eenheid kruisboogskutters kan ook in 'n sirkelvormige vooruitgang vorder, wat hulle in staat stel om hul vuur te draai en hul kollegas te beskerm terwyl hulle herlaai.
'N Swaarder en groter tipe kruisboog is ontwikkel wat as 'n artilleriewapen gebruik kan word. Behalwe dat enkele of meer boute uit vaste posisies afgevuur is, kon sulke kruisboë op waens en waens gemonteer word om dit vinnig te skuif na die plek waar dit die nodigste was op die slagveld. Gedurende die tydperk van die strydende state was belegoorlog gereeld, met goed versterkte stede beskerm deur hoë mure en torings. Gemonteerde kruisboë met katrolle en windbrille om die tou terug te trek, het dus 'n nuttige verdedigingswapen geword.
Die Han -leër het 'n swaar kruisboog gebruik wat 159 kg (350 lb.) benodig om te haan. Hulle was gemonteer op 'n draaibasis en die manne wat sterk genoeg was om hulle te bewerkstellig, staan ​​bekend as chueh verander. Die Sung gebruik ook artillerie-kruisboë met vaste koppe en liere, maar dit was nie so algemeen soos enkelarmige klipslingerers wat in hul honderde in enkelgevegte en beleërings gewerk het nie.
Impak op oorlogvoering
Die kruisboog was 'n tegniese wapen wat kundigheid vereis vir die konstruksie en effektiewe gebruik, twee faktore wat die Chinese state 'n duidelike voordeel bo hul minder ontwikkelde bure gegee het. Toe die state teen mekaar veg, sou die wapen veral effektief gewees het teen die waens van die teenstander, wat stadig op ongunstige terrein beweeg en slegs deur leerbedekkings beskerm is. In een amptelike brief waarin 'n oorwinning beskryf word, word gesê dat "waar die kruisboogboute ook bereik het, die waens spore chaoties was en die baniere verstrooi was" (in Di Cosmo, 163). Dit was moontlik een faktor in die afsterwe van die strydwa in die Chinese oorlogvoering uit die middel van die Han-tydperk (ander was die aankoms van kavallerie en ligter gewapende, meer beweeglike infanteriemagte).
Namate die wapen meer algemeen geword het, het leërs hulself toegerus met 'n beter wapenrusting en helms as gevolg van die verbeterde penetrasievermoë van die kruisboog in vergelyking met die boog. Metaal (brons en later yster) of leerstroke is vasgemaak met toue en helms wat van metaal gemaak is om beter beskerming te bied, alhoewel daar nie baie naby was wat 'n goed gerigte kruisboogbout kon keer nie.
Die kruisboog het die moord ook 'n bietjie minder persoonlik gemaak. Die Sung-tydperk het byvoorbeeld die spesialisasie van kruisboogskutters gehad met die gebruik van skerpskutters wat op spesifieke langafstand-teikens gerig was. Een sukses word aangeteken tydens die 1004 CE-slag by Shan-chou, waar die generaal Hsiao T'a-lin deur 'n kruisboogpyl wat van ver afgevuur is, getref is. Die groter skietbaan wat die kruisboog gegee het, het beteken dat 'n leër die vyand kon aanval ten spyte van natuurlike hindernisse wat tot dusver 'n verbintenis sou kon blokkeer, sodat weer oorlogvoering op 'n veiliger afstand kon plaasvind. Soos die militêre taktikus T'ai Kung in syne opmerk Ses geheime leringe: "Sterk kruisboë en lang wapens is die middel om oor water te veg" (Sawyer, 1993, 70). Die kruisboog was so 'n doeltreffende wapen dat dit, ondanks nuwe ontwikkelings soos klipslingeries en buskruitkanonne, tot in die 19de eeu nC 'n kenmerk van Chinese oorlogvoering sou bly.
Kruisboog - Geskiedenis
Kruisboë was teen die vyfde eeu vC in China in gebruik en het vinnig 'n belangrike element geword in die oorlogvoering van die strydende state. Waar ander boë op die sterkte van die boogskutter staatmaak, het die kruisboog 'n meganiese sneller, sodat baie loslatings gemaak kan word sonder om die kruisboog te vermoei. Die Chinese ontwikkeling van die kruisboog was afhanklik van brons tegnologie wat so gevorderd was dat akkurate bewerkte snellermeganismes vervaardig kon word. Vroeë kruisboë was draagbaar en word meestal deur een boogskutter bestuur. Hulle het gewild geword vir die verdediging van koninklike entourages en vir die jag, was die latere kruisboë met veelvuldige vuur bedoel vir militêre veldtogte.
Kruisboë is ook in die Weste gebruik. Hulle was bekend by die ou Grieke en Romeine, en teen die Middeleeue in Europa het die kruisboog ontwikkel tot 'n kragtige wapen wat wapens kan deurdring. Chinese kruisboë kon verskeie lae ysterwapens deursteek, maar in China, waar die verdediging en aanval van ommuurde stede die belangrikste fokus van militêre veldtogte was, is die kruisboog gewaardeer vir sy vermoë om boutjies selfs meer te lewer as vir sy krag om deur te dring .
Kruisboë bly een van die belangrikste wapens in die Song -tyd. In die elfde eeu het Shen Gua aangevoer dat die kruisboog vir die Chinese is wat die perd vir die Khitan was - die bate wat hulle hul voordeel gegee het. In veldslae teen buitelandse kavallerie sou die Chinese infanterie 'n ry snoekers met skilde, rye boogskutters en 'n ry kruisboogskutters hê. Toe die ruiters nader kom, skiet die kruisboogskutters eers bo die hurkende snoekmanne en boogskutters. Die snoekers en boogskutters beskerm die stadiger boogboogskutters, wat egter meer skade kan berokken.
Hieronder is 'n skematiese tekening van die brons -snellermeganisme, wat beide 'n saamgestelde en die onderdele bevat.
Kan u aan die hand van die diagramme sien hoe hierdie meganisme sou gewerk het?
Die toneel aan die linkerkant toon 'n beroemde verhaal uit The Romance of the Three Kingdoms. Die Shu -strateeg, Zhuge Liang, het 100 000 pyle agtereenvolgens 'geleen' van die mededingende staat, Wu. Met 'n tekort aan pyle bedek hy die Shu -bote met hooi, sodat die pyle van Wu sou vassit en later opgevang kon word.
Illustrasie van Die romanse van die drie
Alhoewel die kruisboog 'n baie effektiewe wapen was, is opleiding nodig. Hieronder is twee kruisboë wat op verskillende maniere gewapen is.
Aan die linkerkant, let op die lus wat aan die gewapende boog hang. Deur sy voet in die lus te steek, kan die soldaat die boog aftrek terwyl hy aan die tou trek totdat dit in die snellermeganisme val.
Aan die regterkant gebruik die soldaat 'n "gordelklou", wat aan die boogstring haak, sodat hy dit in die snellermeganisme kan terugtrek terwyl hy die boog met sy voete wegstoot.
Waarom sou een metode bo die ander verkies word?
Links is 'n drievoudige kruisboog uit die Song -tydperk. Dit sou soveel as 20 man nodig gehad het om te werk en het 'n effektiewe reikafstand tot 125 meter gehad. Daar word gesê dat die swaarste 100 man nodig het om te werk en 'n reikafstand van 175 meter gehad het.
Waarom sou 'n saamgestelde kruisboog wat 100 mans se krag benodig, maar slegs 'n reikafstand van 175 meter het, sinvol wees as die een wat 20 mans se sterkte het, 'n reikafstand van 125 meter het?
Hoe kan die doeltreffendheid van boë verder verhoog word?
Reeds van vroeg af het soldate wapens gedra en skilde gebruik om hulself teen pyle te beskerm. Perde, wat belangriker was as ooit toe die Song die Jin en Yuan hanteer het, is ook gepantser.
Let op die uitgebreide wapenrusting wat die twee generaals hieronder gedra het. Pantser is dikwels gemaak van die vel van 'n renoster en dan gelak. Soveel renosters is vir hierdie doel geslag dat die dier grootliks in China uitgewis is en renosterhuide ingevoer moes word.
Algemeen met pantser en skildbron
Soos in die Middeleeuse en Renaissance -Europa, is militêre toerusting dikwels versier op 'n manier wat geen nutsmatige funksies gedien het nie.
Wat kan u aflei uit die styl en vakmanskap van die pantser, skilde en koker hieronder getoon?
Hieronder is diagramme van die voor- en agterkant van 'n skild (links) en pantser vir perde (regs). Die gesig op die skild beeld 'n demoonkoning uit.
Knutselen [wysig | wysig bron]
Die bloudruk vir die Kruisboog is ontsluit:
• Houtkruisboog by 500 handwerk -tegnologiepunte en kan vir 250 munte gekoop word. Dit kan vervaardig word uit 2 log en 2 linne draad in 'n Smithy.
• Yster Kruisboog op 5.000 Crafting tech -punte en kan gekoop word vir 1500 muntstukke. Dit kan vervaardig word uit 1 log, 4 linnedraad, 1 leer en 4 ysterstaaf in 'n Smithy.
Dorpenaars kan kruisboë vervaardig uit beskikbare materiaal wanneer hulle as vakmanne aangewys word.
China en Suidoos -Asië [wysig | wysig bron]
In China die kruisboog (Chinese : 弩 pinyin : nǔ ) was 'n belangrike wapen uit die tyd van die lente en herfs (771-476 vC). Brons-kruisboogboute wat so vroeg as die middel van die 5de eeu vC dateer, is gevind by 'n begraafplaas van die staat Chu in Yutaishan, Jiangling County, Hubei-provinsie. ⎛ ] Die vroegste handheld kruisboogvoorrade met 'n brons -sneller en dateer uit die 6de eeu vC kom uit grafte 3 en 12 in Qufu, Shandong, hoofstad van die staat Lu. ⎜ ] ⎝ ] Ander vroeë vondste van kruisboë is in graf 138 in Saobatang, Hunan-provinsie ontdek en dateer uit die middel van die 4de eeu vC. ⎞ ] ⎟ ] Herhalende kruisboë, wat eers in die Rekords van die drie koninkryke, is in 1986 in graf 47 in Qinjiazui, Hubei -provinsie, ontdek, dateer uit ongeveer die 4de eeu vC. ⎠ ] Die vroegste dokumentasie van 'n Chinese kruisboog is in skrifte van die 4de - 3de eeu vC en toegeskryf aan die volgelinge van Mozi. Hierdie bron verwys na die gebruik van 'n reuse kruisboogkatapult tussen die 6de en 5de eeu v.C., wat ooreenstem met die laat lente- en herfsperiode. Sun Tzu se invloedryke boek Die kuns van oorlog (eerste verskyning gedateer tussen 500 vC tot 300 vC ⎡ ]) verwys na die kenmerke en gebruik van kruisboë in hoofstukke V en XII onderskeidelik. ⎢ ] Een van die vroegste betroubare rekords van hierdie wapen in oorlogvoering is afkomstig van 'n hinderlaag wat tydens die Slag van Maling in 341 vC plaasgevind het. Teen die 200's vC was die kruisboog goed ontwikkel en wyd gebruik in China, met alle kruisboogonderdele wat deur die regering gestandaardiseer is en massa vervaardig is met uitgebreide snellers.
Kruisboogreste is ook gevind onder die soldate van die Terracotta-leër naby die mausoleum van China se eerste keiser Qin Shi Huang (260-210 vC). ⎣ ] Die herhalende kruisboog en meervoudige boog arcuballista is albei in China ontwikkel. [ aanhaling nodig ] By die bespreking van die voor- en nadele van die nomadiese Xiongnu- en Han -leërs in 'n memorandum aan die troon in 169 v.C., het amptenaar Chao Cuo die kruisboog en herhalende kruisboog van die Han -leërs as die Xiongnu -boog beskou, al was laasgenoemde opgelei om agter hulself te skiet terwyl hulle ry. ⎤ ]
" Dwarsdeur Suidoos-Asië word die kruisboog steeds deur primitiewe en stamvolk gebruik vir jag en oorlog, van die Assamese berge deur Birma, Siam en tot by die grense van Indo-China. Die mense van die noordoostelike Asië besit dit ook, sowel as wapen as speelgoed, maar gebruik dit hoofsaaklik in die vorm van onbewaakte lokvalle, dit geld vir die Yakut, Tungus en Chukchi, selfs vir die Ainu in die ooste. Daar is blykbaar geen manier om die vraag te beantwoord of dit eers ontstaan ​​het onder die barbaarse voorvaders van hierdie Asiatiese volke voor die opkoms van die Chinese kultuur in hul midde, en dan slegs daarin tegniese ontwikkeling ondergaan het, of dat dit na China versprei het na al die omgewings. Eersgenoemde lyk die waarskynlikste hipotese, gegewe die verdere taalkundige bewyse ter ondersteuning daarvan. ⎥ ] "
In die Vietnamese historiese legende word gesê dat die heerser en generaal Thục Phán wat van 257 tot 207 vC oor die antieke koninkryk Âu Lạc geheers het, sy mag te danke gehad het aan 'n magiese kruisboog wat duisende pyle tegelyk kon skiet. Volgens die Chinese Wujing Zongyao militêre manuskrip van 1044, die kruisboog gebruik in hul massas was die doeltreffendste wapen teen aanklagte van die noordelike nomadiese kavallerie. ⎦ ] Elite kruisboogskutters is ook gewaardeer as skerpskutters soos die geval was toe die generaal van die Liao-dinastie, Xiao Talin, in 1004 deur 'n Song-kruisboogskieter afgehaal is. in staatswapens met ontwerpe wat mettertyd verbeter het, soos die gebruik van 'n moerbeibos en koper in 1068 'n kruisboog in 140 treë kon steek. ⎧ ]
Romeinse jagkruisboog uitgebeeld met 'n koker. Tekening van 'n Gallo-Romeinse reliëf uit die 1ste-2de eeu nC. Beeldkrediet: Dictionnaire des antiquites grecques et romaines: Arcuballista, Manuballista
Die ballista is later deur die Romeinse Ryk geërf, aangesien die toestelle na verskeie stadstate versprei het voor die Griekse opname in die Romeinse republiek. Skrywers soos Vegetius noem herhaaldelik die gebruik van pylskietwapens arcuballista en manuballista, ook bekend as cheiroballistra., wat kleiner weergawes van die belegmasjien was.
Handkruisboë, of nie?
Die meeste geleerdes is dit eens dat ten minste een van hierdie terme verwys na handmeganiese wapens, maar hulle is nie seker of die toestelle buig- of kronkelgedrewe was nie, soos die onlangse Xanten -vonds van oorblyfsels van manuballista. Die metaalvoorwerp wat gevind is, was relatief klein en was die klemraam van die wapen.
Die manuballista Daar word geglo dat dit heeltemal uit yster bestaan, wat groter krag sou gee, maar die verslae verskil of dit altyd van metaal was of nie.
In plaas daarvan om 'n stut (die booggedeelte van 'n moderne kruisboog) te gebruik, blyk dit dat die manuballista torsievere gebruik het wat bestaan ​​uit verskeie lusse met gedraaide toue. Die aksie om die boogarms en tou terug te trek om energie in die tou op te slaan, bly egter dieselfde, net die meganisme om die wapen te span, het verander.
Gebruik deur kavallerie
Die Romeinse bevelvoerder Arrian (ongeveer 86 – na 146 nC) het 'n gedetailleerde geskiedenis van die oefenprogramme vir sy troepe bygehou. In sy Tactica, teken hy die opleiding van die Romeinse kavalerie aan om 'n meganiese handwapen van 'n perd af te skiet. Daar word algemeen geglo dat hierdie wapens soortgelyk was aan die middeleeuse kruisboog.
'N Ballista met vier wiele geteken deur gepantserde perde, uit 'n gravure wat 'n 1552-uitgawe van De Rebus Bellicis.
Die Romeinse Ryk gebruik ook die carroballista, 'n wa-gemonteerde weergawe van die wapen. Bevindings en reliëfs van ten minste twee verskillende tweewielige modelle en een model met vier wiele is geïdentifiseer, met vergunning van die anoniem geskryf De Rebus Bellicis ("On the Thing of Wars "). Die waarskynlike grootte van die carroballista was 4,83 meter breed, en die wa -stelsel en -struktuur sou die wapen baie groter buigsaamheid en vermoë op die slagveld gegee het.
Die terugkeer van die herhalende kruisboog
Daar word ook bespiegel dat die Romeinse weermag moontlik 'n herhalende ballista, bekend as 'n polibolos. Hoewel argeoloë nog nooit voorbeelde van so 'n wapen gevind het nie, is daar genoegsame tekstuele bewys dat 'n BBC -dokumentêr, Wat die Romeine vir ons gedoen het, kon 'n polybolos rekonstrueer en toets wat elke minuut tot 11 boute kon skiet, byna vier keer die vuurtempo van 'n gewone ballista.
As dit opgegradeer word via die Pack-a-Punch-masjien, word die Kruisboog die Phantom Crucifix.
Met die Headhunter -module, kry die opgegradeerde wapen permanent 'n toename van 0,50% in die skade aan kopskote vir elke doodskiet. Hierdie effek kan oneindig stapel.
By elke kopskietdood sal 'n toonbank die totale aantal doodskote wat met die opgegradeerde kruisboog gemaak is, vertoon.
Benewens die stapelkopskade, baat die Phantom Crucifix ook by 'n hoër basisvermenigvuldiger vir alle liggaamsdele, verhoogde basisskade en 'n groter poel reserweboute.
Kruisboog (wapen tipe)
Kruisboë (ook bekend as Pistool kruisboë) is wapens wat gebruik word in gevegte wat 'n sekere vlak bereik moet word. In teenstelling met boë, gebruik kruisboë boute in plaas van pyle en kom in die hoof-, off-hand- en tweehandige variëteite, met eersgenoemde toegang tot dubbele swaai en die moontlikheid om 'n skild te gebruik. Die meeste dwarsboë het 'n aanvalreeks van 7 spasies. Kruisboë op 'n hoër vlak het 'n groter akkuraatheid, en hoewel dit gewoonlik nie direk die skade beïnvloed nie, kan kruisboë op hoër vlak die volle skade van boute op hoër vlak kry. Hand-kruisboë het die helfte van die skade van hul normale eweknieë, terwyl die weergawes met twee hande 'n beskadigingsstat het om te vergoed vir die moontlike verlies van aanval of verdediging op die arm wat nie toegerus is nie. Beide dubbel- en tweehandige sal gemiddeld 150% die skade van 'n enkele kruisboog met die hoofhand aanrig.
Metaalkruisboë kan deur die Fletching -vaardigheid geskep word. Die voorrade moet eers uit stokke gesny word. Die ledemate moet met die Smithing -vaardigheid gemaak word. Die speler moet dan die twee bymekaar voeg en dit met 'n kruisboogstring toedraai, waarna die speler kan kies of hy 'n gewone kruisboog, 'n handboog of 'n 2h-kruisboog wil maak. Die meeste ledemate en voorrade kan by die kruisboogstalletjie in die dwergstad Keldagrim gekoop word.
Benewens gevegte, kan kruisboë ook mithril -grype afvuur vir kortpaaie vir behendigheid.
Elke middeleeuse dolk, mes, swaard, skede, kruisboog en skild wat met die hand gemaak is deur Tod. Histories akkuraat, uniek en gereed om gestuur te word.
Tod 's swaardskede is bekend vir die kwaliteit van die vervaardiging daarvan, die toebehore wat gebruik word en die perfekte pasmaat van die harnas.
Ons kan enige van hierdie middeleeuse kruisboë spesiaal vir u skep, en as deel hiervan sal ons sekere aspekte aan u vereistes aanpas.
Ons maak 'n reeks hoogs akkurate, histories korrekte en pragtig gedetailleerde middeleeuse en renaissance dolke
Ons swaarde is histories akkurate en pragtige stukke. Hulle is werkgereedskap en is saamgestel en geweeg om dit weer te gee.
Ons maak skilde wat akkuraat is, korrek ingespan. Eerlik gedetailleerd wat volgens u presiese vereistes gebou kan word.
Tod is beskikbaar om u kommissies te neem. Klik op die onderstaande knoppie en voltooi ons aanlynvorm.
Tod lewer al meer as 25 jaar professionele, historiese en ingenieursdienste vir die TV-, film-, teater- en museumbedrywe.
Hoe die kruisboog vir altyd die oorlog verander het
Die kruisboog, wat 'n baie gevreesde handwapen was, is eens deur die Katolieke Kerk verbied. Dit was egter eeue lank 'n stapelvoedsel van die Middeleeuse oorlogvoering.
Die gebruik van die kruisboog het tussen die 13de en middel-15de eeu met rasse skrede toegeneem. Die redes vir hierdie bestendige toename in gewildheid was dat die toestel goedkoop was om te maak en maklik onder die knie te kry. Verder op die taktiese vlak was die gebruik van kruisboë 'n wyse keuse as gevolg van die tipe oorlogvoering tussen 1100 en 1500.
Van die 10de tot die 15de eeu was gevegte in Europa geneig om tussen klein groepies berede ridders en hul houers te wees, ondersteun deur plaaslike heffings van kleinboere gewapen met spiese en boë. Gevegte was vaste ontmoetings waar beide kante die geleentheid gehad het om hul grond te kies, hul magte te reël en óf te wag om aangeval te word, hul eie aanval te begin of die toneel te verlaat as dit die verstandigste pad blyk te wees. In hierdie omstandighede was die kruisboog perfek. Kruisboog -eenhede is toegewys aan die dele van die slagveld wat beskou word as hul vuurkrag die nodigste. Die afstande moet vooraf geregistreer word om akkurate vuur op die regte afstande te verseker. In hierdie situasies was die kruisboog ewe effektief in aanval of verdediging.
Maar vir elke veldbetrokkenheid wat gedurende die tydperk uitgevoer is, sou vyf of meer beleërings uitgevoer word. 'N Belegging word as minder riskant beskou as 'n oop stryd, en die belonings kan onmiskenbaar groter wees. Terwyl vyandelike bekendes na 'n militêre ontmoeting gevange geneem en later losgekoop kon word, sou die inname van 'n kasteel, stad of stad nie net buit en groter losprysvooruitsigte oplewer nie, maar ook nuwe grond en belastingpligte. In hierdie tipe oorlog was kruisboë selfs meer geskik as op 'n slagveld. Tydens 'n beleg kon sowel die beleërde as die beleërde hul kruisboë plaas waar hulle die meeste skade sou aanrig, en die lae vuurtempo van die wapen is tot die minimum beperk omdat die tempo van 'n beleg (teenoor die van 'n geveg) stadig was en meer deur die deelnemers beheer word . Die krag en bruikbaarheid van die kruisboog is ook aansienlik verbeter omdat die aanvaller beskerm is deur loopgrawe of die boogman se stoep ('n viervoet-skild wat gebruik word om die boogskut te bedek terwyl hy herlaai), of deur die klipmure en torings van die kasteel die verdedigers.
Gebruik deur berede soldate:
Kruisboë was hoofsaaklik infanteriewapens gedurende die Middeleeue, maar soms is dit goed gebruik deur berede soldate. Philip Augustus, koning van Frankryk, het tydens hul oorlog in die vroeë 13de eeu berede kruisboogskutters teen koning John van Engeland gebruik. In 1238 het Frederik II, die Heilige Romeinse keiser, 'n korps Hongaarse huursoldaat, kruisboogskutters as snel bewegende skermutselinge in diens geneem. Hulle het nie net straffeloos die vyand op die optog gehaas nie, maar ook herhaaldelik hul voorraadlyne verbreek. In 1239 gebruik pous Gregorius IX die Provençaalse kruisboogskutters suksesvol as deel van sy mobiele verdediging teen aanvalle deur die Lombard League.
Ongeag die snobistiese minagting wat ridders kruisboogskutters getoon het, was die latters se deelname ter ondersteuning van die hoë voorkop-ruiters tydens die geveg noodsaaklik. Twee voorbeelde is voldoende. Na die val van die Moslem -vesting Acre in Julie 1191, het kruisvaardermagte onder Richard the Lionhearted suid na Jerusalem beweeg. Richard word voortdurend bedreig deur die agterste leër van Saladin en het die tog van twee maande met sy weermag van 50 000 man gunstig afgehandel. Sy beweging het sy sukses veral te danke aan 'n goeie plan, streng dissipline en teenvuur teen Moslem -boogskiet deur kruisvaarders wat in sy kolom versprei is.
Sestig jaar later, toe koning Lodewyk IX van Frankryk tydens die Slag van Mansura (8 en 11 Februarie 1250) teen Islamitiese magte geveg het, was die kruisboog weer deurslaggewend. Louis en 'n klein mag was in 'n swak situasie - geïsoleer en nie ondersteun aan die een kant van 'n breë kanaal naby die Moslemkamp 50 myl suid van Kaïro nie - toe 'n Moslemmag aanval. Louis en sy ridderskorps was op die punt om klaar te wees met die ondersteuning van infanterie. Kruisboogskutters het so 'n gekonsentreerde en dodelike hael boute op die aanvallers neergelê dat die vyand gevlug het.
Hoewel kruisboogskutters onderskat en nie waardeer is deur edeles en ridders nie, het hulle tot in die 15de eeu steeds diens gedoen. Hulle afsterwe kom nie van die perdagtige stel wat hulle altyd verontagsaam en bespot het nie - selfs al was hulle bang vir hulle - maar uit gewone mense soos hulself wat nie in lyfwapens gedek was nie en wat ook hul handel te voet toegepas het. Dit was die langboogmanne van Engeland wat deur hul wapen se uitgebreide reikwydte en uitgebreide vuurkrag - wat die eerste keer tydens die Slag van Crécy in 1346 gedemonstreer is - bewys het dat die kruisboog en sy beoefenaars na 400 jaar nie meer 'n effektiewe rol in oorlogvoering sou speel nie.