Bubonic plaag - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Daar is 11 bekende Yersinia-spesies, maar slegs drie word as patogeen vir mense beskou: (1) Y. pestis, die oorsaak van die plaag, (2) Y. pseudotuberculosis, en (3) Y. enterocolitica, wat die waarskynlikste is dat hierdie drie mense besmet.
Yersinia pestis is 'n klein gram-negatiewe of bipolêre kleuring bakterie. Dit kan voorkom as reguit stawe of koekobacilli. Die bakterieë het geen flagella nie en is nie beweeglik nie. Dit bevat twee membrane.
Organismes word die beste geïsoleer van 'n besmette bubo. Bloedsmere is gewoonlik negatief vir Y. pestis tensy die pasiënt septisemies is. 'N Reeks bloedmonsters wat 10-30 minute van mekaar geneem is, het egter 'n groter kans om organismes wat uit limfknope vrygestel word, in die bloed te vang. Sputummonsters het gewoonlik te veel ander soorte organismes om bruikbaar te wees (CDC 2007).
Die plaagbakkies word bedek met 'n unieke glykoproteïen genaamd die F1-antigeen. Hierdie spesifieke anitgeen kan opgespoor word deur 'n fluoresserende antiliggaamtoets (FA). Plaagbakkies kan deur 'n spesifieke bakteriofag by 25 óf 37 grade Celsius oopgebreek word (gelys).
Die diagnose van die plaag word bevestig as een van die volgende waargeneem word:
'N Geïsoleerde kultuur word gelys deur 'n spesifieke bakteriofag;
Twee monsters van serum toon 'n viervoudige anti-F1 antigeen titerverskil deur aggrinasietoetsing;
Een monster serum het 'n titer groter as 1: 128 deur agglutinasie;
en die pasiënt het geen
'N Indiese dokter, Vladimir Havkin, was die eerste om 'n plaagantibiotikum uit te vind en te toets.
Die tradisionele behandelings is:
Streptomycin 30 mg / kg binnespiers twee keer per dag vir 7 dae
Chloramphenicol 25-30 mg / kg enkel dosis, gevolg deur 12,5-15 mg / kg vier keer per dag
Tetrasiklien 2 g enkel dosis, gevolg deur 500 mg vier keer per dag vir 7-10 dae (nie geskik vir kinders nie)
Gentamicin 2,5 mg / kg intraveneus of binnespiers twee keer per dag vir 7 dae
Daar is ook bewys dat doksisiklien 100 mg (volwassenes) of 2,2 mg / kg (kinders) oraal twee keer per dag effektief was (Mwengee 2006).
"Der Doktor Schnabel von Rom" (Engels: "Doctor Beak of Rome") gravure deur Paul Fürst (na J Columbina). Die snawel is 'n primitiewe gasmasker, gevul met stowwe (soos speserye en kruie) wat vermoedelik die plaag wil voorkom.
Die vroegste (hoewel ongeldig) weergawe wat 'n moontlike plaagepidemie beskryf, word gevind in I Samuel 5: 6 van die Hebreeuse Bybel (Torah). In hierdie verhaal is die Filistyne van Ashdod met 'n plaag geslaan weens die misdaad van die steel van die verbondsark van die kinders van Israel. Hierdie gebeure is gedateer tot ongeveer die tweede helfte van die elfde eeu B.C.E. Die woord "tumore" word in die meeste Engelse vertalings gebruik om die sere wat die Filistyne voorgekom het, te beskryf. Die Hebreeus kan egter geïnterpreteer word as 'swelling in die geheime dele'. Die verslag dui aan dat die Filistynse stad en sy politieke gebied met 'n "verwoesting van muise" en 'n plaag getref is, wat 'n groot deel van die bevolking doodgemaak het.
In die tweede jaar van die Peloponnesiese oorlog (430 vC.E.) het Thucydides 'n epidemiese siekte beskryf wat na bewering in Ethiopië begin het, deur Egipte en Libië gegaan het en dan na die Griekse wêreld gekom het. In die plaag van Athene het die stad moontlik 'n derde van sy bevolking verloor, insluitend Pericles. Moderne geskiedkundiges stem nie saam of die plaag 'n kritieke faktor in die verlies van die oorlog was nie. Hierdie epidemie word lankal beskou as 'n uitbraak van die plaag; as gevolg van die beskrywing van Thucydides, betwis moderne wetenskaplikes dat dit inderdaad plaag was. Baie moderne wetenskaplikes meen dat tifus, pokke of masels beter by die beskrywings pas. 'N Onlangse studie van die DNA wat in die tandemassa van plaagslagoffers gevind is, dui daarop dat tifus eintlik verantwoordelik was. Ander wetenskaplikes betwis hierdie bevindings en noem ernstige metodologiese gebreke in die DNA-studie.
In die eerste eeu C.E., verwys Rufus van Efese, 'n Griekse anatomis, na 'n uitbraak van die plaag in Libië, Egipte en Sirië. Hy meld dat Alexandrese dokters genaamd Dioscorides en Posidonius simptome beskryf het, waaronder akute koors, pyn, opwinding en delirium. Borrels-groot, hard en nie-supperend-ontwikkel agter die knieë, om die elmboë, en "op die gewone plekke." Die dodetal van die besmette mense was baie hoog. Rufus het ook geskryf dat soortgelyke boewe berig is deur 'n Dionysius Curtus, wat moontlik in die derde eeu B.C.E in Alexandrië in Alexandria beoefen het. As dit korrek is, sou die oostelike Mediterreense wêreld op daardie vroeë datum vertroud gewees het met die borrelende plaag (Simpson 1905; Patrick 1967)
Die plaag van Justinianus in 541-542 C.E.is is die eerste bekende pandemie op rekord en is die eerste ferm aangeteken patroon van die buikplaag. Daar word vermoed dat hierdie uitbraak sy oorsprong in Ethiopië of Egipte gehad het. Die groot stad Konstantinopel het groot hoeveelhede graan ingevoer, meestal uit Egipte, om die inwoners daarvan te voed. Die graanskepe was moontlik die bron van besmetting vir die stad, met groot openbare korrels wat die rot- en vlooibevolking koester. Op sy hoogtepunt het die plaag elke dag 10.000 mense in Konstantinopel doodgemaak en uiteindelik 40 persent van die stad se inwoners vernietig. Dit het tot 'n kwart van die menslike bevolking in die oostelike Middellandse See vernietig.
In 588 C.E., versprei 'n tweede groot golf van die plaag deur die Middellandse See in wat nou Frankryk is. 'N Maksimum van 25 miljoen dode word as 'n redelike skatting beskou. 'N Uitbraak daarvan in die 560s C.E. is in 790 C.E. beskryf as' swelsels in die kliere ... soos 'n neut of 'n datum 'in die lies' en op ander taamlike plekke gevolg deur 'n ondraaglike koors. ' Alhoewel die swellings in hierdie beskrywing deur sommige as buboë geïdentifiseer is, is daar 'n mate van twyfel of die pandemie toegeskryf moet word aan die buboniese plaagorganisme, Yersinia pestis.
Hoofartikel: Swart Dood Kaart wat die verspreiding van die buikplaag in Europa toon
Gedurende die middel van die veertiende eeu, van ongeveer 1347 tot 1350, het die Swart Dood, 'n massiewe en dodelike pandemie, deur Eurasië getrek en ongeveer 'n derde van die bevolking doodgemaak (volgens sommige ramings) en die verloop van die Asiatiese en Europese geskiedenis verander. Na raming het 'n kwart tot twee-derdes van die bevolking in Europa slagoffers geword van die plaag, wat die Swart Dood die grootste dodetal van 'n bekende nie-virale epidemie maak. Alhoewel daar nie akkurate statistiese gegewens bestaan ​​nie, word beraam dat 1/4 van die bevolking van Engeland (4,2 miljoen) gesterf het. 'N Hoër persentasie individue het waarskynlik in Italië gesterf. Aan die ander kant, word geglo dat Noordoos-Duitsland, Bohemen, Pole en Hongarye minder gely het, met geen beramings vir Rusland of die Balkan nie.
In baie Europese stede en lande word die teenwoordigheid van Jode die skuld gegee vir die koms van die plaag, en hulle is in pogrome dood of verdryf.
Die Swart Dood het steeds gedeeltes van Europa deur die veertiende, vyftiende en sestiende eeu getref, met die intensiteit en sterftes wat mettertyd gedaal het, wat sterk daarop dui om toenemende weerstand te bied.
Sommige het aangevoer dat veranderinge in higiëne-gewoontes en sterk pogings binne die openbare gesondheids- en sanitasiesektore 'n beduidende invloed op die infeksie gehad het. Die mediese praktyke van die tyd was ook grootliks op geestelike en astrologiese faktore gebaseer, maar teen die einde van die plaag het dokters 'n meer wetenskaplike benadering gehad om pasiënte te help.
Was die Swart Dood viraal?
In die vroeë twintigste eeu, na aanleiding van die identifikasie deur Yersin en Kitasato van die plaagbakterie wat die laat negentiende en vroeë twintigste eeu Asiatiese bubonplaag (die Derde pandemie) veroorsaak het, het die meeste wetenskaplikes en historici geglo dat die Swart Dood 'n voorkoms van hierdie plaag, met 'n sterk teenwoordigheid van die meer aansteeklike pneumoniese en septisemiese variëteite, wat die tempo van infeksie verhoog, wat die siekte diep in die binnelandse gebiede van die vastelande versprei. Daar word beweer dat die siekte hoofsaaklik deur swart rotte in Asië versprei is, en dat daar dus in die Noord-Europa swart rotte moes gewees het ten tyde van die Swart Dood om dit te versprei, hoewel swart rotte tans skaars is, behalwe naby die Middellandse See. Dit het gelei tot die ontwikkeling van 'n teorie dat bruin rotte Europa binnegeval het, wat swart rotte grotendeels uitgewis het en die plae beëindig het, hoewel daar geen bewyse vir hierdie teorie in historiese verslae is nie. Die siening dat die Swart Dood veroorsaak is deur Yersinia pestis is dwarsdeur die twintigste eeu in mediese handboeke opgeneem en het deel geword van die populêre kultuur, soos geïllustreer deur onlangse boeke (Kelly 2005).
Baie moderne navorsers het aangevoer dat die siekte meer geneig was virale virus (dit wil sê nie buikagtige plaag nie), wat daarop dui dat daar nie rotte uit sommige dele van Europa was wat erg geraak is nie, en dat mense oortuig is dat die siekte is deur direkte menslike kontak versprei. Volgens die verhale van die tyd was die swartdood buitengewoon virulent, anders as die negentiende en vroeë twintigste-eeuse borrelende plaag. Die buboniese plaagteorie is breedvoerig weerlê deur Samuel K. Cohn (2003A). Hy wys op vyf belangrike swakhede in hierdie teorie (Cohn 2003B):
Daar was volgens die verskillende transmissiesnelhede dat die Swart Dood 385 km in 91 dae in 664 dae versprei het, vergeleke met 12-15 km per jaar vir die moderne bubonplaag, met die hulp van treine en motors;
Probleme met die poging om die vinnige verspreiding van die Swartdood te verklaar deur aan te voer dat dit versprei is deur die seldsame pneumoniese vorm van die siekte - in werklikheid het hierdie vorm minder as 0,3 persent van die besmette bevolking in sy ergste uitbraak dood (Manchuria in 1911) ;
Verskillende seisoenaliteit - die moderne plaag kan slegs by temperature tussen 50 en 78 grade F volgehou word en hoë humiditeit vereis, terwyl die Swart Dood selfs in die middel van die winter in Noorweë en in die Middellandse See in die warm warm droë somers voorgekom het;
Baie verskillende sterftesyfers blyk op verskillende plekke (waaronder Florence in 1348) meer as 75 persent van die bevolking te sterf; daarenteen was die hoogste sterftesyfer vir die moderne Bubonic Plague in 1903 3 persent in Bombay (nou bekend as Mumbai)
Die siklusse en infeksietendense was baie verskillend tussen die siektes - mense het nie weerstand teen die moderne siekte ontwikkel nie, maar die weerstand teen die Swart Dood het skerp gestyg, sodat dit uiteindelik hoofsaaklik 'n kindersiekte geword het.
Cohn wys ook daarop dat, alhoewel die identifisering van die siekte as 'n buboes op die verhale van Boccaccio en ander staatmaak, hulle boë, absesse, uitslag en carbunkels wat oor die hele liggaam voorkom, beskryf word, meestal om die nek of agter die ore gekonsentreer. In teenstelling daarmee het die moderne siekte selde meer as een bubo, meestal in die lies, en word nie gekenmerk deur absesse, uitslag en koolhidrate nie.
Die derde pandemie is in 1855 in China begin en plaag na alle bewoonde kontinente versprei en uiteindelik meer as 12 miljoen mense in Indië en China alleen dood. Ongevallepatrone dui aan dat golwe van hierdie pandemie moontlik uit twee verskillende bronne kom. Die eerste was hoofsaaklik bubonies en is dwarsoor die wêreld vervoer deur die seewindhandel, met besmette persone, rotte en vragte wat vlooie bevat. Die tweede, meer virulente stam was hoofsaaklik pneumonies van aard, met 'n sterk besmetting van persoon tot persoon. Hierdie stam was grootliks tot Mantsjoerye en Mongolië beperk. Navorsers tydens die "Derde pandemie" het plaagvektore en die plaagbakterie geïdentifiseer, wat mettertyd tot moderne behandelingsmetodes gelei het.
Die laaste belangrike Europese uitbraak van die plaag het in 1877-1889 C.E. in Rusland plaasgevind in landelike gebiede naby die Oeralberge en die Kaspiese See. Pogings in higiëne en isolasie van pasiënte het die verspreiding van die siekte verminder, met ongeveer 420 sterftes in die streek. Dit is opmerklik dat die streek Vetlianka naby 'n bevolking van die bobak-marmot is, 'n klein knaagdier, wat 'n baie gevaarlike plaagreservoir kan wees.
Die borrelende plaag het gedurende die volgende 50 jaar steeds deur verskillende hawens gesirkuleer. Dit kom egter hoofsaaklik in Suidoos-Asië voor. 'N Epidemie in Hong Kong in 1894 het veral hoë sterftesyfers gehad, meer as 75 persent. Reeds in 1897 het mediese owerhede in die Europese moondhede 'n konferensie in Venesië gereël om maniere te soek om die plaag uit Europa te hou. Die siekte het die Republiek van Hawaï in Desember 1899 bereik, en in 'n ongekende rampokkery het die Raad van Gesondheid van Hawaï op 20 Januarie 1900 die hele Chinatown van Honolulu afgebrand. Die plaag het uiteindelik die Verenigde State later daardie jaar in San Francisco bereik.
Alhoewel die uitbreek wat in 1855 in China begin het, algemeen bekend staan ​​as die Derde Pandemie - die Eerste is die plaag van Justinianus en die tweede die Swartdood - is dit onduidelik of daar minder, of meer, as drie groot uitbrake van borrels was plaag. Die meeste moderne uitbrake van die buikplaag onder mense is voorafgegaan deur 'n opvallende, hoë sterftesyfer onder rotte, maar hierdie verskynsel is afwesig in die beskrywing van sommige vroeëre plae, veral die Swart Dood. Die bubes of swelling van limfknope in die lies, wat veral kenmerkend is van die plaag, is ook 'n kenmerk van ander siektes soos sifilis en gonorree.
Pes as 'n biologiese wapen
Pes het 'n lang geskiedenis as 'n biologiese wapen. Historiese verhale uit die Middeleeuse Europa beskryf die gebruik van besmette dierekarkasse van beeste, perde en mense deur Mongole, Turke en ander groepe om vyandelike watervoorrade te besoedel. Daar word ook beweer dat plaagslagoffers deur katapult in die beleërde stede gegooi is.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Keiserlike Japanse leër wapenplaag ontwikkel, gebaseer op die teel en vrylating van groot getalle vlooie. Tydens die Japannese besetting van Manchuria het eenheid 731 Chinese burgerlikes en krygsgevangenes doelbewus met plaagbakterieë besmet. Hierdie onderwerpe, wat 'logs' genoem word, is daarna bestudeer deur disseksie of viviseksie terwyl hulle nog bewus was. Kirby (2005), wat opmerk dat "plaagvlooie 'n ryk militêre erfenis het as siektevektore", 'n poging van Japan om 'n wapen met plaagvlooie teen die Verenigde State in 1944 in die Stille Oseaan-teater te gebruik, wat blykbaar deur 'n foelie verwerp is die sink van 'n duikboot. Gelukkig, nadat hy dit oorweeg het om sulke wapens van verwoestende vernietiging teen die vasteland van die Verenigde State te gebruik, het die stafhoof van die Imperial Japanese Army die missie in Maart 1945 gekanselleer, omdat dit as eties onaanvaarbaar was (Kirby 2005). Duitsland en die USSR het ondersoek ingestel na die gebruik van vlooie om borrelende plaag vanaf die dertigerjare en die Verenigde State na die Koreaanse Oorlog oor te dra (Kirby 2005).
Na die Tweede Wêreldoorlog het beide die Verenigde State en die Sowjetunie verskillende maniere ontwikkel om die pneumoniese plaag te wapen. Eksperimente het verskillende afleweringsmetodes ingesluit, vakuumdroging, die grootte van die bakterieë, die ontwikkeling van stamme wat weerstandig was teen antibiotika, die kombinasie van die bakterieë met ander siektes (soos difterie) en genetiese manipulasie. Wetenskaplikes wat aan die USSR-biowapenprogramme gewerk het, het gesê dat die Sowjet-poging formidabel was en dat groot voorrade wapenplaagbakterieë geproduseer is. Inligting oor baie van die Sowjet-projekte is grootliks nie beskikbaar nie. Aërosoliseerde pneumoniese plaag bly die belangrikste bedreiging.
Twee spesies van nie-plaag Yersinia, Yersinia pseudotuberculosis en Yersinia enterocolitica, bestaan ​​nog steeds in vrugte en groente vanaf die Kaukasusberge oos oor die suide en sentrale Rusland, tot in Kazakstan, Mongolië en dele van China; in Suidwes- en Suidoos-Asië, Suidelike Afrika en Oos-Afrika (insluitend die eiland Madagaskar); in Noord-Amerika, van die Stille Oseaan ooswaarts tot by die westelike Groot Vlakte, en van Brits-Columbië suid tot Mexiko; en in Suid-Amerika in twee gebiede: die Andes-gebergte en Brasilië.
Daar is geen plaagbesmette dierpopulasie in Europa of Australië nie. Wêreldwyd is daar jaarliks ​​ongeveer 1 000 tot 2 000 gevalle van menslike besmetting deur plaag.
Die laaste plaagepidemie waar rotte in die Verenigde State betrokke was, het in Los Angeles in 1924-25 plaasgevind. In die 1980's was daar ongeveer 18 gevalle van plae per jaar, met die meeste slagoffers minder as 20 jaar oud.
Dit is in September 2005 berigABC NUUS) waarmee drie muise besmet is Yersinia pestis blykbaar verdwyn uit 'n laboratorium wat aan die Public Health Research Institute behoort,
Op 19 April, 2006, CNN Nuus en ander het 'n saak van plaag in Los Angeles, Kalifornië, gerapporteer, die eerste berig sedert 1984 in daardie stad.
In Mei 2005 het KSL Newsradio 'n geval van plae in dooie veldmuise en spaandermuise by Natural Bridges, ongeveer 40 kilometer wes van Blanding in San Juan County, Utah, gerapporteer.
In Junie 2006 het die Arizona Sentraal berig 'n artikel van Associated Press oor 'n plaaggeval wat in 'n kat gevind is.
In die Verenigde State het ongeveer die helfte van alle plaaggevalle sedert 1970 in New Mexico voorgekom. Daar was 6 sterftes in die staat in 2006, die eerste sterftes in 12 jaar.
Die Britse Uitsaaikorporasie (BBC) het berig dat daar in Junie honderd sterftes as gevolg van longontsteking in die Ituri-distrik in die oostelike Demokratiese Republiek van die Kongo aangemeld is. Die beheer van die plaag was moeilik weens die Ituri-konflik.
ABC Nuus. 2005. Muise wat deur plaag besmet is, ontbreek Van N. J. laboratorium. ABC Nuus 15 September 2005. Onttrek 8 Mei 2007.
Arizona Sentraal. 2006. Kat toets positief vir buikplaag. Arizona Sentraal 28 Junie 2006. Onttrek 8 Mei 2007.
BBC News. 2006. DR Kongo 'Pes' laat 100 dood. BBC News 14 Junie 2006. Ontsluit 15 Desember 2006.
Sentrums vir Siektebeheer (CDC). 2005. Pes. Sentrums vir Siektebeheer. 14 April 2007 herwin.
Cohn, S. K. 2003A. The Black Death Transformed: Disease and Culture in the Early Renaissance Europe. 'N Hodder Arnold. ISBN 0340706465
Cohn, S. K. 2003B. Swart Dood. in Ensiklopedie van bevolking 1: 98-101,101. Macmillan Uitgewers. ISBN 0028656776
Datt Gupta, A. K. 1948. 'n Kort aantekening oor plaaggevalle wat in die Campbell-hospitaal behandel is. Ind Med Gaz 83: 150-151.
Hoffman, S. L. 1980. Pes in die Verenigde State: Die "Black Death" leef nog. Annale van noodgeneeskunde 9: 319-22.
Kelly, J. 2005. The Great Mortality: An Intimate History of the Black Death, die verwoestendste plaag van alle tye. New York: HarperCollins Uitgewers Inc. ISBN 0060006927
Kirby, R. 2005. Die gebruik van die vlooi as wapen. Army Chemical Review Julie-Desember (2005): 30-35.
KSL Nuus, Kampeerterrein sluit weens plaag. 2006.//www.ksl.com/?nid=148&sid=265470
Meyer, K.F. 1950. Moderne terapie van plaag. J Am Med Assoc 144: 982-985.
Mwengee, W. et al. 2006. Behandeling van plaag met genamisien of doksisiklien in 'n ewekansige kliniese proef in Tanzanië. Clin. Infect. Dis. 42(5): 614-21.
New Mexico Departement van Gesondheid, Albuquerque Departement van Omgewingsgesondheid. 2006. Departement van Gesondheid bevestig die sesde menslike plaagsaak. Vyfde saak van Torrance County sterf. New Mexico Departement van Gesondheid 25 Julie 2006. Onttrek 8 Mei 2007.
Patrick, A. 1967. Siekte in die oudheid: Antieke Griekeland en Rome. In D. Brothwell en A. t. Sandison, eds., Siektes in die Oudheid. Springfield, Illinois.
Simpson, W. J. 1905.'N Verhandeling oor plaag. Cambridge, Engeland: Cambridge University Press.
Wagle, P. M. 1948. Onlangse vooruitgang in die behandeling van die buikplaag. Indiër J Med Sci 2: 489-94.
Biraben, J.-N. 1975. Les Hommes et la Peste Den Haag.
Buckler, J., B. D. Hill, en J. P. McKay. 1995. A History of Western Society, 5de uitgawe. New York: Houghton Mifflin Co. ISBN 0395708419
de Carvalho, R. W., N. M. Serra-Freire, P. M. Linardi, A. B. de Almeida, en J. N. da Costa. 2001. Klein knaagdiere vlooi van die borrelende plaagfokus in die Serra dos Órgãos-bergreeks, deelstaat Rio de Janeiro, Brasilië. Memórias do Instituto Oswaldo Cruz 96 (5): 603-609. 2 Maart 2005 herwin.
Gregg, C. T. 1978. Pes !: Die skokkende verhaal van 'n gevreesde siekte in Amerika vandag. New York, NY: Scribner. ISBN 0684153726
McNeill, W. H. 1976. Plae en mense. New York: Anchor Books. ISBN 0385121229
Mohr, J. C. 2005. Pes en vuur: die stryd teen swart dood en die verbranding van Honolulu in Chinatown in 1900. New York, NY: Oxford University Press. ISBN 0195162315
Orent, W. 2004. Pes: die geheimsinnige verlede en die skrikwekkende toekoms van die wêreld se gevaarlikste siekte. New York: Free Press. ISBN 0743236858
Platt, C. 1996. Koningsdood: die swart dood en die nasleep daarvan in die laat-Middeleeuse Engeland Toronto University Press. ISBN 0802009301
Spielvogel, J. J. 1999. Western Civilization: A Brief History Vol. 1: tot 1715. Belmont, Kalifornië: West / Wadsworth, Ch. 3, p. 56, paragraaf 2. ISBN 0534560628