Osteoporose: beskrywing, simptome, terapie, voorkoming
Osteoporose (beenverlies) is een van die belangrikste algemene siektes. In Duitsland ly miljoene mense daaronder, veral ouer vroue. By diegene wat geraak word, bou die botstof al hoe meer af. Dit maak die bene toenemend onstabiel en bros. Lees hier alles wat belangrik is oor oorsake, simptome, terapie en voorkoming van osteoporose!
Wat is osteoporose? Metaboliese siekte van die bene, waarin al hoe meer beenweefsel afgebreek word (beenverlies). Die bene kan makliker breek.
simptome: aan die begin dikwels geen klagtes nie. In die loop van voortdurende pyn soos rugpyn, gebreekte bene in trivialiteite of geen waarneembare oorsaak (spontane frakture), toenemende rugstring ("weduwee se bult") en dalende liggaamsgrootte.
veroorsaak: Primêre osteoporose kom voor op ouer ouderdom en na menopouse (estrogeentekort!). Sekondêre osteoporose is die gevolg van ander siektes of medikasie (hipertireose, kortisoon, ens.).
behandeling: nie-mediese maatreëls soos voldoende oefening (oefening, fisioterapie) en behoorlike voeding; Kalsium- en vitamien D-aanvullings; Osteoporose medisyne (bisfosfonate, ens.); Behandeling van onderliggende siektes (in sekondêre osteoporose); moontlik chirurgie vir beenfrakture
voorspel: Osteoporose is tot dusver nie geneesbaar nie. Al hoe belangriker is 'n vroeë diagnose en behandeling. Anders gaan die beenverlies aan en aan. Dit beteken dan toenemende pyn en gereelde frakture.
Wat gebeur met osteoporose?
Bene bestaan ​​uit twee basiese boustene:
'n spesiale stof wat hulle vorm en stabiliteit gee (Matrix)
verskillende minerale wat in die matriks opgeneem word (veral kalsium en fosfaat). Dit konsolideer en versterk die struktuur.
Die bene word voortdurend herbou om aan veranderende behoeftes te voorsien. Teen ongeveer die ouderdom van 35 word meer beenmassa gewoonlik opgebou as ontgin. Vanaf die ouderdom van 35 word die been geleidelik uitgegroei en versnel dit met die ouderdom. Gesonde ouer mense verloor elke jaar ongeveer 0,5 tot 1 persent van hul beenmassa.
Hierdie normale beenmetabolisme kan deur 'n verskeidenheid invloede versteur word. Byvoorbeeld, kalsiumtekort, gebrek aan oefening en hormoonverwante siektes kan die Beenstruktuur geïnhibeer en / of beenresorpsie bevorder is. As gevolg hiervan verdwyn die beenmassa – dit ontstaan osteoporose, Ouer mense word die meeste geraak. In uiterste gevalle kan pasiënte per jaar tot ses persent van hul beenmassa verloor!
Dit is hoe die been in osteoporose verander
In osteoporose verloor die ondersteunende struktuur van die been toenemend die stof
Osteoporose: wie is aangetas?
Osteoporose kom gewoonlik op ouderdom voor. In Duitsland het ongeveer 'n kwart van alle mense ouer as 50 jaar osteoporose. Dit is ongeveer 7,8 miljoen mense.
Dit toon 'n verskil tussen die geslagte: ongeveer elke derde vrou na die menopouse en elke vyfde ouer man ly aan beenverlies.
Byna alle pasiënte (95 persent) het 'n sogenaamde primêre osteoporoseDit word veroorsaak deur óf estrogeentekort na menopouse (by vroue) óf deur die verhoogde beenverlies by ouer ouderdom (albei geslagte).
Slegs by 'n paar pasiënte met osteoporose (5 persent) is beenverlies weens ander siektes of medisyne (sekondêre osteoporose). Hier is meer as die helfte van die betrokkenes mans.
Spesiale vorm: kortstondige osteoporose
'N Spesiale vorm van die siekte is die sogenaamde kortstondige osteoporose. Dit raak veral mans van die middeljarige ouderdom. Maar vroue in die laaste trimester van swangerskap word meer gereeld aangetas.
Verbygaande osteoporose is een vinnig progressiewe, pynlike beenverlies naby die gewrig, Die heupgewrig word meestal aangetas. Die pasiënte het erge pyn in die gewrig. Dit is ook beperk in sy mobiliteit.
Verbygaande osteoporose kan duidelik gediagnoseer word met behulp van magnetiese resonansbeelding (MRI). In die omgewing van die gewrig kan 'n uitgebreide swelling (oedeem) in die beenmurg opgespoor word. Die kortstondige osteoporose reageer hierop plaaslike beenmurgedeem beskou. Daarom word dit ook beenmurg-edeem-sindroom genoem.
Wat presies die ontwikkeling van kortstondige osteoporose veroorsaak, is nie bekend nie. Sirkulatoriese afwykings in die bene, oorbelasting van die heupgewrigte en traumas (soos 'n val op die heup) word bespreek.
Die belangrikste terapie is die aangetaste maatstaf Verlig die gewrig heeltemal, In die meeste gevalle genees die siekte binne enkele maande spontaan (tensy komplikasies soos beenbreuk voorkom). Die pyn kan by u wees dwelms (soos ibuprofen).
Volgens huidige kennis lei kortstondige osteoporose nie tot permanente (chroniese) klagtes nie.
Osteoporose ontwikkel gewoonlik stadig. Aanvanklik het lyers dus meestal geen klagtes nie. Slegs in die verdere verloop pyn op byvoorbeeld rugpyn en kniepyn. Dit word dikwels nie as die eerste simptome van osteoporose erken nie.
Sommige pasiënte word ook aangetas beenbreuke: Dikwels is dit die gevolg van triviale beserings. Dus kan selfs 'n klein, onskadelike val 'n onderarmsbreuk veroorsaak. Selfs spontane frakture sonder oënskynlike oorsaak is moontlike eerste simptome van osteoporose.
In die gevorderde stadium van osteoporose kom voor Verhoog frakture sonder oorsaak op. Tipiese simptome van osteoporose sluit dikwels frakture naby aan die heup (soos frakture van die femorale nek), frakture van die bo- en onderarms en werwels (vertebrale liggaamsfraktuur).
In osteoporose val soms liggaamsliggame stadig inmekaar. Die aangetaste mense kom dit dikwels nie agter nie. Hierdie "kruipende breuke " veroorsaak geen pyn nie. Hulle word dus dikwels nie herken nie en bly onbehandeld. Dit veroorsaak egter die Liggaamsgrootte neem af, Met verskillende werwelsfrakture kan dit selfs met 'n paar sentimeter krimp! Daarbenewens is 'n blik boggelrug trein ("weduwee se bult").
ook akute frakture van die werwelkrop is moontlike tekens van osteoporose. In teenstelling met kruipende frakture, lyk pyne baie goed en inderdaad opvallend. Boonop is die mobiliteit aansienlik beperk in die alledaagse lewe.
Oor die algemeen kan die volgende simptome dui op werwelsfrakture:
erge, plaaslike, steek aan brandende rugpyn
Afname in hoogte
Femorale nek breek
Dywervikale is een van die ernstigste komplikasies van osteoporose. Simptome soos erge pyn in die heupgewrig en 'n wanposisie van die aangetaste been dui op so 'n femurale nekbreuk. Daarbenewens kan die aangetaste heupgewrig nie meer gelaai word nie.
Elke breuk verhoog die risiko vir verdere frakture. Uit vrees vir herhalende frakture word pasiënte met osteoporose dikwels onveilig en angstig terwyl hulle loop en val dikwels af. Dit verhoog die risiko om te val.
Daarbenewens verminder spierkrag op ouderdom. Daarbenewens kan baie ouer mense slegter hoor en sien. Dit beïnvloed die balans, wat die risiko van val verder vererger. Dit verhoog die risiko van breuke nog verder. Diegene wat geraak word, val in 'n bose kringloop van vrees en onsekerheid, 'n verhoogde risiko van val en nuwe breuke, wat die vrees verder ontsteek.
Osteoporose: oorsake en risikofaktore
In beginsel word twee groepe osteoporose onderskei: primêre osteoporose en veel minder algemene sekondêre osteoporose.
Primêre osteoporose: oorsake
Primêre osteoporose kom voor by vroulike menopousale en by beide geslagte op ouer ouderdomme:
die Beenverlies na menopouse (postmenopousale osteoporose) is hormonaal: Die vroulike geslagshormone (estrogeen) reguleer die vorming en werking van kalsitonien en vitamien D. Hierdie twee hormone is belangrik vir beenvorming. Tydens menopouse neem estrogeenproduksie af. Dit is waarom baie vroue beenverlies ontwikkel na die laaste menstruasie.
Geslagshormone (soos testosteroon) is ook belangrik vir beenmetabolisme by mans. By hulle word die testosteroonproduksie egter nie in die middeljarige ouderdom gestaak nie. Daarom is osteoporose minder algemeen by mans as by vroue.
in die hoër ouderdom Elke persoon verloor toenemend beenmassa. Dit kan osteoporose by beide mans en vroue veroorsaak. Dokters praat hiervan seniele osteoporose.
In die algemeen, verskillende guns risikofaktore die ontwikkeling van osteoporose. Voeding wat min beenvriendelik is (soos dieet met 'n lae kalsium) gebrek aan oefening is die eerste wat hier genoem word.
Veral vanaf die ouderdom van 70 stel dieettekort aan kalsium en vitamien D tot beenverlies. Oormatige diëte, te veel verbruik van koffie, misbruik van lakseermiddels en te veel dieetfosfaat veroorsaak dat die bene te min kalsium en D-vitamien kry. Dit bevoordeel osteoporose.
ook oormatige verbruik van alkohol en nikotien word beskou as risikofaktore vir beenverlies.
Daarbenewens kom osteoporose gereeld in sekere families voor. Kenners vermoed dit ook genetiese faktore 'n rol speel.
Sekondêre osteoporose: oorsake
Anders as primêre osteoporose, is sekondêre osteoporose die gevolg van ander siektes of die behandeling daarvan (medikasie).
'N Sekondêre osteoporose kan byvoorbeeld veroorsaak word deur a te veel kortisoon veroorsaak in die liggaam. Sulke kortisoonoorskot word veroorsaak deur óf siektes Cushing se sindroom of deur een Langtermynterapie met kortisoon.
Ook een Hipertireose (hipertireose) kan osteoporose veroorsaak: die oormaat tiroïedhormone versnel die metabolisme en bevorder beenverlies. Op een Hiperfunksie van die paratiroïedklier Osteoporose kom ook gereeld voor. Dit is omdat daar te veel paratiroïedhormoon vrygestel word. Hierdie hormoon is 'n antagonis van kalsitonien en vitamien D: dit los kalsium uit die bene op en bevorder sodoende die afbraak daarvan.
Ander sekondêre oorsake van osteoporose sluit in:
hormoonverwante siektes soos hipofunksie van die kelms (eierstokke, testikels), bynieroorfunksie, tipe 1-diabetes
Maag- en ingewandsiektes soos Crohn se siekte, ulseratiewe kolitis, laktose-intoleransie, laktose-intoleransie, coeliakie: Die gebruik van belangrike voedingstowwe soos kalsium word gesteur.
kwaadaardige gewasse (soos beenmetastases)
ernstige chroniese nierversaking (nierinsufficiëntie): Hier skei die liggaam baie kalsium uit. Sodat die kalsiumvlak in die bloed nie te veel sink nie, word kalsium uit die bene vrygestel en in die bloed opgeneem.
Inflammatoriese rumatiese siektes soos rumatoïede artritis ("rumatiek")
ander siektes soos anorexia of sirrose (wanvoeding bevoordeel osteoporose)
medikasie: Benewens kortisoon, kan ander medisyne osteoporose bevorder, soos antikonvulsante, siklosporien (na orgaanoorplantings, velsiektes, ens.), Heparien (langtermyn-voorkoming van trombose) en sekere hormonale terapieë (soos prostaatkanker).
Osteoporose: ondersoeke en diagnose
As u die geringste vermoede het van osteoporose soos beenfraktuur sonder oënskynlike oorsaak (spontane fraktuur), moet u na die dokter gaan. Hoe vroeër die beenverlies behandel word, hoe gouer kan die progressie van die siekte gestaak word. Daarbenewens sal alle mense met 'n verhoogde beenbreukrisiko 'n osteoporotiese middel hêbasiese diagnose aanbeveel. Dit bestaan ​​uit verskillende dele:
Eerstens praat die dokter met die pasiënt Om mediese geskiedenis op te stel (Geskiedenis). Die dokter vra oor die algemene gesondheid van die pasiënt. Hy vra ook of daar klagtes of beperkings in die alledaagse lewe is. Dit sluit byvoorbeeld rugpyn in, probleme om trappe te klim, swaar voorwerpe op te lig of pyn tydens lang hardloop.
Vir die dokter is ook inligting oor moontlike frakture of val in die verlede. Daarbenewens vra die dokter of die pasiënt aan 'n siekte ly of medikasie gebruik.
Dit word gevolg deur 'n fisiese ondersoek. Die dokter meet ook die lengte en gewig van die pasiënt.
Toetse word gebruik om fisieke fiksheid en beweeglikheid te ondersoek. 'N Voorbeeld is die prosedure "op-en-gaan":
Terselfdertyd stop die dokter die tyd wat dit die pasiënt neem om van 'n stoel op te staan, drie meter te loop, om te draai, terug te gaan en weer te gaan sit. Hy mag ook enige loophulpmiddels gebruik wat hy andersins in die alledaagse lewe gebruik.
As die pasiënt meer as 30 sekondes nodig het vir die taak, sal hy waarskynlik benadeel word in sy mobiliteit. Dan is daar 'n verhoogde risiko om te val.
Meting van beendigtheid
'N Ander belangrike komponent van osteoporose diagnostiek is die Bendigtheidsmeting (osteodensitometrie, DXA meting), Lae-dosis X-strale word gebruik om die beendigtheid op die lumbale ruggraat, die hele dybeen en die dybeen te bepaal. Die gemete waardes (T waardes) word vergelyk met die tipiese gemiddelde waardes in die onderskeie ouderdomsgroep. As dit 2,5 eenhede of meer onder die ouderdoms tipiese gemiddeldes is, word die osteoporose-definisie vervul: die pasiënt het beenverlies.
Oor die algemeen onderskei die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) die bepaling van die beendigtheid, afhangende van die T-waarde vier stadiums van beenverlies:
Graad 0: Osteopenie. In hierdie voorloper van osteoporose word die mineraalinhoud van die bene met 1 tot 2,5 verminder.
Graad 1: Osteoporose. Die mineraalinhoud van die bene word met meer as 2,5 verminder. Gebreekte bene (breuke) is nog nie beskikbaar nie.
Graad 2: Manifesteerde osteoporose. Dit kom voor wanneer die botmineraalinhoud met meer as 2,5 verminder word, en die pasiënt het reeds een tot drie werwelsfrakture gehad.
Graad 3: gevorderde osteoporose. Alle pasiënte met 'n botmineraalinhoud van meer as 2,5 eenhede onder die gemiddelde en meervoudige (veelvuldige) vertebrale liggaamsfrakture het gevorderde osteoporose.
Moontlike frakture (breuke) kan op 'n x-straal opgespoor word. Osteoporose veroorsaak dikwels vertebrale liggaamsfrakture. Dit kan deur 'n enkele gebeurtenis (soos 'n val) veroorsaak word, of die resultaat van langdurige, subtiele meganiese effekte.
Die tweede geval is kruipfrakture. Dit laat die betrokke werwels liggaam vervorm. Kundiges noem dit as Sintering of kruip vervorming, Hoe sterker die deformasies is, hoe meer word die osteoporose uitgespreek. Dit kan bepaal word deur die gewig van die werwels tussen die vierde torakale werwels en die vyfde lumbale werwels te meet deur middel van X-strale. Die verkreë meetwaarde (Wirbeldeformitätsscore) dui aan hoe uitgespreek osteoporose is.
In die konteks van osteoporose-diagnostiek word die bloed van die pasiënt ook ondersoek. Aan die een kant word 'n bloedfoto geskep. Daarbenewens word ander parameters bepaal, soos lewer- en nierwaardes en kalsium- en fosfaatvlakke. Die hoofdoel van die ondersoek is om moontlike oorsake van sekondêre osteoporose uit te klaar.
Daarbenewens help die bloedvlakke die dokter in die behandelingsbeplanning: as die kalsiumvlak in die bloed byvoorbeeld baie laag is, moet die pasiënt nie behandel word met sekere osteoporose medisyne nie.
Basiese diagnostiek van osteoporose: vir wie word aanbeveel?
'N Basiese diagnose van osteoporose by alle mense met 'n verhoogde risiko vir beenbreuk. Hierdie risikogroepe tel gewoonlik Vroue en mans vanaf die ouderdom van 70 jaar.
'N Osteoporose-ondersoek word ook aanbeveel Mense ouer as 50 jaar het verskillende risikofaktore vir osteoporose-verwante frakture. Dit sluit byvoorbeeld in:
Werwelbreuke na triviale beserings (soos om uit die toestand te val)
Heup-dyfraktuur by moeder of vader
Onbeweeglikheid, soos 'n lang rus of bedlêery na 'n operasie of ongelukke
Ondergewig (liggaamsmassa-indeks onder 20), gewigsverlies en anorexia (anorexia nervosa)
Rook en chroniese obstruktiewe longsiekte (COPD)
hormoonverwante siektes soos Cushingsindroom, hipertireose, tekort aan groeihormoon as gevolg van 'n pituïtêre disfunksie (pituïtêre klier), diabetes mellitus (tipe 1 en tipe 2 diabetes mellitus)
reumatologiese siektes (rumatoïede artritis, sistemiese lupus erythematosus, ankiloserende spondilitis)
Maagsiektes soos coeliakie, selfs maagchirurgie (volledige of gedeeltelike verwydering van die maag)
neurologiese / psigiatriese afwykings soos epilepsie, skisofrenie, Alzheimers, Parkinson, beroerte, depressie
sekere medikasie soos hoë dosis kortisoon, antikonvulsante, antidepressante, glitazone (vir tipe 2-diabetes), aromatase-remmers (vir borskanker), prostaatkanker vir anti-hormoonbehandeling, opioïede (sterk pynstillers)
Buiten die basiese diagnostiek van osteoporose, kan die dokter in sommige gevalle verdere ondersoeke doen. Byvoorbeeld, soms is 'n rekenaar-tomografie (CT) of magnetiese resonansbeelding (MRI) nodig om ander moontlike oorsake van ongemak van pasiënte uit te sluit. Hierdie beeldtegnieke kan ook belangrik wees vir terapiebeplanning, soos wanneer die breuk eers uitgeklaar moet word.
In seldsame gevalle neem die dokter 'n monster van die beenweefsel (beenbiopsie). Dit word nader in die laboratorium ondersoek. Dit kan nuttig wees, byvoorbeeld as die ander eksamens slegs 'n onduidelike bevinding opgelewer het.
Osteoporose-terapie bestaan ​​uit verskeie boustene. Dit word individueel aangepas vir die pasiënt. Die dokter neem onder meer rekening met die beplanning van terapie, waardeur die beenverlies veroorsaak is en hoe uitgesproke hy is.
Algemene inligting oor osteoporose terapie
Van die belangrikste basiese maatstawwe vir enige osteoporose-terapie tel voldoende oefening en die behoorlike voeding, Indien nodig ontvang die pasiënt dit addisionele medikasie teen die beenverlies.
Een is ook belangrik val voorkoming: Osteoporose pasiënte breek maklik bene. Hier is 'n paar wenke om die risiko van val en ongelukke te verminder:
Die woonstel moet voldoende verlig en gemeubileer wees sodat u nie maklik kan trap en val nie. Verwyder byvoorbeeld snuifgevare soos om matte en blootgestelde kabels te laat gly.
As die oë verswak, moet pasiënte 'n geskikte visuele hulpmiddel dra.
Skoene met hoë hakke en skoene met gladde voetsole is nie geskik nie. Ratsamer is plat skoene met gladde voetsole.
Indien moontlik, moet osteoporose-pasiënte geen medikasie neem wat die aandag en reaksie beperk nie. Dit sluit slaappille, allergiemiddels en antidepressante in.
In sekondêre osteoporose as gevolg van 'n ander siekte (soos hipertireose), het u dit Behandel onderliggende siekte, Andersins kan osteoporose-behandeling nie die gewenste resultate lewer nie.
As sekere medikasie 'n sekondêre osteoporose veroorsaak, moet u dit moontlik doen "botvriendelike" voorbereidings skakel oor na medikasie wat 'n minder negatiewe invloed op die beendigtheid het. Dit word byvoorbeeld aanbeveel by vroue wat behandel word met glitazone as gevolg van tipe 2-diabetes.
Oefening as osteoporose terapie
Met gereelde oefening kan u beide beenverlies voorkom en behandel. Dit is baie belangrik om die regte vorm van oefening of sport te kies.
Die eerste ding is: in osteoporose is terapie geen mededingende sportsoorte nodig nie! Byvoorbeeld, effektiewe behandeling met osteoporose begin by u loop gereeld gaan. Dit bevorder beenvorming en verhinder beenresorpsie. ook maklike hardloop-oefening soos draf of stap baie effektief is.
swem word ook aanbeveel as osteoporose-terapie. Twee keer per week 'n halfuur terug of borsslag is ideaal. Daar is ook ander spiergroepe wat opgelei is as om te loop, byvoorbeeld die rugspiere.
ook water aerobics en liggewig opleiding is geskik vir die behandeling van osteoporose. gimnastiek buite die swembad sowel as eenvoudig osteoporose oefeninge U kan dit onafhanklik tuis doen. Ook hier kan u al twee keer per week goeie effekte bereik met 'n halfuur oefensessie. Wenke vir geskikte oefeninge kan verkry word van die dokter, sportgeneesheer of in 'n spesiale sportgroep vir pasiënte met osteoporose.
As 'n algemene reël: Bespreek met u dokter watter soort oefening en / of sport en watter intensiteit van die oefening in u geval die beste is.
Dieet as osteoporose terapie
Aan elke osteoporose behoort terapie – benewens voldoende oefening – die regte dieet. Hier is die belangrikste wenke:
Eet lekker. Maak seker dat u liggaam voldoende is kalsium voorsien. Die mineraal is belangrik vir gesonde, sterk bene. Volwassenes moet elke dag 1 000 milligram kalsium aan hul liggaam voorsien. Dit kom hoofsaaklik in suiwelprodukte voor, maar kom ook voor in groen groente soos spinasie en broccoli, sowel as in sommige soorte minerale watertipes. Sommige kosse bevat ook kalsium, soos sappe.
Sommige pasiënte kan nie seker wees dat hulle genoeg kalsium deur hul dieet kry nie. Daarna skryf die dokter voor kalsiumaanvullings (byvoorbeeld bruistablette).
Benewens kalsium is dit ook Vitamien D Baie belangrik vir pasiënte met osteoporose (en ander mense): dit verseker dat die liggaam kalsium uit die ingewande kan optel en in die bene kan opbou. Goeie voedingsbronne vir vitamien D is vetterige vis, eiers, botter en melk.
Boonop moet u die vel gereeld aan sonlig blootstel: Met behulp van UV-lig kan die liggaam self vitamien D produseer. Met hierdie interne produksie dek hy selfs die meeste van sy behoeftes. In die somer moet u daagliks 5 tot 15 minute in die son, in die lente en herfs 10 tot 25 minute spandeer. Dit is genoeg om u gesig en hande te laat "bestraal". Afhangend van die temperatuur, kan u die sonne laat werk op die onbedekte arms en bene.
Dokters skryf ook dikwels voor vir osteoporose Vitamien D-aanvullings, Dit behoort die aanbod te verseker. Sulke preparate is veral nuttig by pasiënte wat 'n groot risiko het vir val of gebreekte bene, wat aan min sonlig blootgestel word. Die daaglikse dosis is 800 tot 1.000 internasionale eenhede (IE) vitamien D3.
Dit verg ook soliede bene fosfaat, maar in die regte verhouding tot die kalsiuminname. 'N Oormaat fosfaat bind kalsium sodat dit nie meer in die bene opgeneem kan word nie. U moet daarom fosfaatryke kos en drank soos vleis, wors, verwerkte kaas en cola-drankies vermy.
Fosfate kan herken word in die lys van bestanddele op voedsel- en drankverpakkings by die nommers E 338-341 en E 450.
Medisyne vir osteoporose
As pasiënte met osteoporose 'n groot risiko vir frakture het, skryf die dokter voorts 'n osteoporose vir medisyne-terapie voor. Die volgende aktiewe bestanddele is beskikbaar:
bisfosfonate: Bisfosfonate soos alendronaat en zoledronaat is die eerste keuse in osteoporose-terapie. Dit voorkom oormatige beenverlies en versterk die oorblywende beenmassa. Bisfosfonate word daagliks, weekliks of maandeliks in tabletvorm geneem of met 'n spuit of infusie toegedien.
Selektiewe estrogeenreseptormoduleerders (SERM): Vir osteoporose-terapie word die verteenwoordigende raloxifene goedgekeur vir hierdie groep aktiewe stowwe. Dit bind aan spesifieke dokplekke (reseptore) wat eintlik vir estrogeen bedoel is, en sodoende word beenresorpsie belemmer. Raloxifene word daagliks as 'n tablet geneem.
Protelos: Hierdie middel rem ook die resorpsie van bene en verhoog ook die aktiwiteit van die selle wat deur die bou van die bene werk. Dit word daagliks as 'n poeieroplossing geneem.
teriparatide: Teriparatide is 'n afgeleide van die liggaam se hormoon paratiroïedhormoon. Dit bevorder beenvorming en die vorming van nuwe beenstrukture. Die middel word een keer per dag onder die vel ingespuit.
denosumab: Denosumab is 'n sogenaamde monoklonale teenliggaampie. Dit tree in die beenmetabolisme in en belemmer die beenafbrekende selle (osteoklaste). Denosumab word as 'n spuit onder die vel gegee.
In individuele gevalle kan ander medisyne vir osteoporose-terapie gebruik word, soos vroulike geslagshormone of kalsitonien.
Teen die pyn in osteoporose kan die dokter 'n geskikte pynterapie inisieer. is dikwels pynstiller uit die groep nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAID's) soos ibuprofen, asetielsalisielzuur (ASA) of diklofenak. In die geval van ernstige pyn, kan die dokter ook sogenaamde opiate voorskryf. In sommige gevalle is ander medisyne byvoorbeeld nuttig Spierverslappende middels (Spierverslappers).
Fisioterapie-maatreëls help dikwels teen osteoporotiese pyn. Dit sluit byvoorbeeld in Koue- of hittebehandelings, masserings of ook akupunktuur, In sommige pasiënte kan die simptome voldoende verlig word. Vir ander kan fisiese terapieë die behandeling met pynstillers aanvul.
Die dokter kan ook 'n semi-elastiese lyfie aan die pasiënt voorskryf vir langdurige pyn as gevolg van frakture van die werwelkrop.
by vertebrale in duie stort 'n chirurgiese ingreep kan nuttig wees. In die sogenaamde vertebroplasty Die chirurg plaas beetsement in die gebreekte werwelliggaam. Dit word daardeur gestabiliseer. Op een Kyphoplastie die vertebrale liggaam word eers met 'n klein ballon opgeblaas. Dit kan die been 'n bietjie verhoog en dit kan die sement moontlik maak.
Ander frakture weens osteoporose benodig ook soms chirurgie. Sommige pasiënte kry byvoorbeeld 'n kunsmatige heupgewrig na 'n femurale nekbreuk.
Meer wenke oor osteoporose-terapie
Vermy nikotien en alkohol.
Sorg in die alledaagse lewe na 'n rugvriendelike gedrag (byvoorbeeld, regop sitposisie, gereelde verandering van liggaamshouding, geen swaar vrag dra nie, geen houding by die huiswerk nie, vervang verslete matrasse).
Dit is ook nuttig om by 'n ondersteuningsgroep vir osteoporose pasiënte aan te sluit. Sulke groepe bied advies, hulp en uitruil met ander pasiënte. Benut hierdie aanbod as u die geleentheid het!
Osteoporose: siekteverloop en prognose
Osteoporose is tot dusver nie geneesbaar nie. Dit is des te belangriker om dit so vroeg as moontlik te herken en te behandel. Sonder behandeling vorder osteoporose. Pasiënte ly toenemend aan beenpyn (soos rug- en nekpyn). Die breuke stapel op. Veral in die ouderdom kan baie mense nie van swaarder breuke herstel nie.
Die vroulike nekfraktuur word veral gevrees. Hy kan ernstige komplikasies en gevolge veroorsaak soos herbloeding en wondgenesingsafwykings. Die nodige operasies (soos die gebruik van 'n kunsmatige heupgewrig) hou verdere risiko's in vir diegene wat geraak word. Baie van die ouer pasiënte het dan slegs beperkte mobiliteit of word dit selfs 'n verpleeggeval. Ongeveer 10 tot 20 persent van pasiënte met 'n fraktuur in die nek van die borsel sterf weens komplikasies of chirurgiese risiko's.
Diegene wat osteoporose wil voorkom, moet die bekende risikofaktore tot die minimum beperk. Dit sluit byvoorbeeld 'n gebrek aan oefening, sowel as 'n gebrek aan kalsium en vitamien D. Hier is die belangrikste wenke:
Soek 'n kalsiumryke dieet met suiwel- en kalsiumbevattende water. Volwassenes moet 1 000 tot 1 500 milligram kalsium per dag inneem.
Eet gereeld produkte met hoë vlakke van vitamien D, soos vetterige vis (soos haring), visolie en eiergeel.
Bloot gesig en hande (en indien moontlik ander blootgestelde gebiede) gereeld aan sonlig: vyf tot vyftien minute per dag in die somer, tien tot vyf-en-twintig minute per dag in die lente en herfs. Dan kan die liggaam die meeste van sy vitamien D-behoeftes dek deur die vitamien self te maak.
Vermy kosse wat baie fosfaat bevat. Dit belemmer die opname van kalsium in die ingewande en bevorder die vrystelling van kalsium uit die bene. Vleis- en worsprodukte, verwerkte kaas- en cola-drankies is byvoorbeeld ryk aan fosfaat.
Vermy tabak en alkohol en moenie te veel koffie drink nie. Hierdie stimulante is ook sleg vir die bene.
Nog 'n onmisbare komponent van die osteoporoseVoorkoming is gereelde oefening. Wees gereeld fisiek aktief, verkieslik 'n paar keer per week. Dit versterk die bene.