Libby se lesse van honde-eienaarskap - Net vir die pret - 2021
Libby se lesse van honde-eienaarskap
Versnipperde blare en geknakte takke lê dwarsdeur ons huis. Vullis van vyf eens bloeiende kamerplante was oral in die ligte beige tapyt in die sitkamer, eetkamer en gange versprei. Saturnagtige ringe is in die grond gemaak, 'n bewys dat 'n dier in 'n lustige gelukkige kringe loop.
Pootafdrukke het gelei tot die rots waterval wat ons 'n jaar gelede as trougeskenk gekry het. Die koord is heeltyd gekou, met die gepoleerde klippe begrawe onder die plant se detritus.
Daar is 'n hopie poep in die kombuis gelaat om af te koel.
Ons nuwe dogtertjie, Libby, het te midde van hierdie kreatiewe vernietiging gesit. Haar stert waai vreugdevol terwyl sy my by die deur groet. Aan die oorkant van die kamer was iemand met 'n heeltemal ander gedrag - my vrou. Botsende emosies sukkel om haar gesig te oorheers. Haar onderlip het gebewe van onderdrukte verdriet terwyl haar bruin oë gloei van die woede van verraad.
Dit was nie veronderstel om so te wees nie.
Libby blyk die perfekte hond te wees. Toe ons haar huis toe bring, het ons haar op 'n donsige, bed-gevulde hondjie bed gelê en geklap hoe kosbaar oulik sy gelyk het. Sy was opmerklik goed gedra.
Die skuiling het kratte aanbeveel - soos die meeste veeartse en opleiers - maar ek het gedink ek het 'n beter manier. Die een kant van die kombuis kan met 'n deur toegemaak word. Ek het 'n babahek gekoop om die ander kant af te sluit. Dit lyk asof die reëling vir almal werk.
Sy het nie geblaf nie. Sy het elke keer buite uitgeskakel. Sy lyk baie respekvol vir haar nuwe huis, die meubels en ons. Kortom, ons was verwonderd oor hoe perfek sy was. Sy het so 'n vertroue gebring dat ons die behoefte om haar tot die kombuis beperk te hou, bespreek.
My eerste fout: ek het aanvaar dat ons onskuldige hond in hierdie wonderlike toestand sou bly.
Op daardie noodlottige Woensdag (minder as 'n week nadat ons haar huis toe gebring het), het sy besef hoe 'n versperring daardie babahek regtig was. Sy het dit eenkant toe geskuif met die minagting van die hond en het ons huis gebruik as 'n renbaan, speelplek, hindernisbaan en toilet.
Les een: Luister na die kundiges en maak 'n kratjie met jou hondjie. 'N Ouer, wyser hond benodig dit miskien nie, maar 'n jong hondjie eis dit.
Libby was nie tuisgebreek nie, soos ons so vurig gehoop het. Ek het die skuldgevoelens uitmekaar gehaal en 'n krat gekoop. Libby het haar kis met lof en lekkernye aanvaar en lyk dankbaar dat sy die reëls van die huis leer.
Ons het gou Libby se cheerleaders geword tydens haar badkamerlopies. My bure geniet dit om die gesig te sien van 'n volwasse man wat wortel skiet elke keer as sy hond in die tuin opspring - maar ek sal die rit vir haar doen as ek 'n groot genoeg skare kan byt.
Toe ontdek ek 'n ander feit van honde-eienaarskap waaroor niemand my ooit vertel het nie - soms vergeet hulle dat hulle moet gaan. Op 'n dag het Libby 'die posisie aanvaar' om 'n nommer twee uit te voer, maar ek het haar betyds gestop om haar na buite te neem. Nadat sy uit die huis was, raak sy opgewonde oor die geur, en ons spandeer 15 vrugtelose minute deur in die tuin.
Ek het geweet sy moet gaan. Ek het gedink dat sy weet dat sy moet gaan. Maar sy gaan nie. Die gevoel herinner my daaraan om te wag vir 'n bus wat laat is - jy het geweet dat dit vroeër of later moes kom, maar wanneer?
Les 2: Geduld. Geduld. Geduld. U kan nie u hond wil, beveel of aanmoedig om te gaan nie, al reën dit en is ellendig, selfs al is dit die vierde kwartaal van die Super Bowl, met sekondes om te gaan en die telling vasgemaak is. Sy sal gaan as sy gaan.
Daar is maniere om aan te dui wat u wil hê sy moet doen, soos om te sê "Maak gou" wanneer sy gaan - sy sal die woorde verbind met wat sy veronderstel is om te doen. Maar elke hond is anders, en 'n hondjie sal seker tyd neem om te leer - en selfs dan is daar geen waarborg dat sy haar plig sal doen wanneer jy wil nie.
Dit bring 'n ander punt na vore: kommunikasie is 'n tweerigtingstraat en die kans is dat u hond u seine sal leer voordat hy dit aanleer. Telkens wanneer Libby by die deur uitkom, maak ons ​​'n waansinnige streep om die leiband op haar te kry en die meisie na buite te neem. 'N Helder hond wat sy is, het vinnig besef hoe om ons te manipuleer.
Na 'n paar valse alarms het ek besluit om haar nie elke keer te laat hoor en te bel om na buite te gaan nie. Ek is immers die alfa-wolf. Die ander aand, terwyl ek myself op my gesag wil stel deur haar seine te ignoreer om "uit te gaan", het sy by die deur ingeklim. My vrou het daarop gewys dat die prys van my alfa-wolf-status die taak was om dit op te ruim.
Les # 3: haal haar uit wanneer sy wil uitgaan. Sy mag haar posisie misbruik, maar beter veilig as jammer.
Deur haar fyn dop te hou, het ons uiteindelik meer geleer oor die subtiele seine wat sy bied. Ons haal haar elke keer uit en plaas weddenskappe met mekaar oor die vraag of 'n "uitstappie" produktief sal wees. Die verloorder doen die skottelgoed, maak die volgende ongeluk skoon, daardie soort ding.
Potty training is een van die grootste probleme waarvoor 'n nuwe hondeienaar te kampe het. 'N Ander draai om aanvaarbare speelgoed. Nylabene, pieperige speelgoed en tennisballe vorm almal aanvaarbare speelgoed. Skoene, klere, die afstandsbediening, stoelpote, ons CD-kassies, sleutels (en hierdie lys, wat uit die regte lewe geneem is, sal waarskynlik groei) is nie aanvaarbare kou speelgoed nie.
Maar probeer dit aan 'n hondjie vertel. Al wat hulle weet, is dat sommige dinge goed gaan met hulle, en ander nie - en dat hulle nie die verskil kan sien nie. Ek het die afstandbeheer op 'n lae tafel gelos, en toe ek weer gaan sit, was dit weg. My televisie het egter vanself begin om van kanale te verander. Libby hou die knope besig.
Net 'n week tevore sou sy nooit daaraan geraak het nie. Maar toe voel sy soos 'n nuweling, 'n indringer. Nou voel sy tuis, en alles is 'n speelding totdat ons haar vertel dat dit nie vier of vyf keer is nie. Dit bring my by 'n ander les.
Les 4: Hoe jou hond die eerste paar dae optree, kan baie anders wees nadat sy gewoond geraak het aan die idee dat dit haar huis is en sy 'n familielid is.
Saam met hierdie les is nog 'n belangrike les: konsekwentheid, konsekwentheid, konsekwentheid. As dit verkeerd is dat u hond op die bank sit, die slaapkamer binnegaan of lekkernye van die eetkamertafel ontvang, moet dit altyd wees verkeerd. Geen uitsonderings. Vergeet anders 'n gedissiplineerde huis.
Die "swart Woensdag" -episode wat gelei het tot die ondergang van ons plante en matte het ons geleer van 'n ander les:
Les 5: 'n Moe hond is 'n goeie hond.
Dit is nog 'n stuk wysheid van die kundiges. Dit is ook 'n basiese truisme. Die dag toe Libby verder gaan, het ek haar net 'n paar blokke geloop, want sy het nog nie haar steke uitgehaal nie. Die beste manier om "die gekke" te vermy, is om haar te vermoei. Dit is natuurlik makliker gesê as gedaan na 'n harde dag by die werk - maar dit is 'n gesonder leefstyl vir u en haar.
As ek van kundiges praat, wil ek dit duidelik stel dat ek verwys na die kundige en nie die legioene van "kundiges van tuisgemaakte diere" wat eens vir die kat van 'n buurman gesorg het en daarom dink dat u en u hond voordeel sal trek uit hul minute se ervaring nie. Dit bring my by my laaste les:
Les 6: Almal dink dat hulle 'n 'kundige' is - veral die skoonouers.
Mense pluk gedurig raad oor ons - selfs diegene sonder honde. Ander wil jou vertel wat om te doen, selfs al is hul eie honde so goed soos 'n coyote.
Maar dit is maar net effe bultjies op die pad van tevredenheid. Wat verstommend is, is hoe vinnig Libby in ons lewens aangepas het. Die ander dag het ek haar vir 'n uur by die groomers afgelaai. Toe ek terugkom, was my vrou weer amper trane - sy hou nie van die skielike rustige ordelikheid van ons huis nie, en sy was nie gelukkig totdat Libby weer veilig in haar huis was nie.