Uit my Pen | Dartel Stappies
Category Archives: Uit my Pen
Jean Bouvier – Dagloper – Hoofstuk 10
Aimée vat 'n slukkie van haar wyn, haal 'n sigaret uit haar pakkie en steek dit aan. Sy sak terug in haar stoel en laat haar kop op die leuning rus, stadig blaas sy die rook die lug in en sug saggies. Sy het al so baie stories oor die vampiere van Bordoux gehoor, die ou mense in die kontrei, veral in die naby geleë Vayres op die oewer van die La Dordogne rivier waar haar Pa 'n naweek huis het.
Aimée se gedagtes gaan terug na die ou huishoudster Frances. Frances het male sonder, tal as Aimée by haar in die kombuis sit, as sy kosmaak, haar aangestaar en net haar kop geskud en sag geprewel; "As jy maar net weet my kind, as jy maar net weet".
"Tante, ek het so baie die fabels van vampiere en daglopers en al daai twak gehoor, nie dat ek 'n word daarvan glo nie, maar Tante wil tog seker nie regtig hê ek moet dié storie glo nie. As my ma 'n vampier is of was dan moet ek ook mos een wees of is dit nie oorerflik nie? En waar is die kamtige Markies Lefebvre nou. Leef hy nog hier in Bordoux, het hy ook kinders en waar is my oupa dan nou?
Het my Pa geweet hy trou met 'n Vampier?"
"Aimée, kind stadig nou, een vraag op 'n keer, kom ek ….
"OH NEE TANTE!, als, ek wil nou als hoor" val Aimée tante Gabriël verergd in die rede
"Kom ons gesels oor ons vakansie. As ons daar is het ons baie tyd, jy kan dan al die vrae vra wat jy wil, ek sal antwoord soos ek die storie by jou ma gehoor het"
"Tante, ek gaan nêrens heen voor ek nie weet wat op my wag nie, so of Tante antwoord my vrae nou of ek gaan huistoe en ons gaan nie met vakansie nie" sê Aimée verergd, vat nog 'n sluk wyn en kyk Tante Gabriël in afwagting aan.
Aimée sien hoe Tante Gabriël half ongemaklik rond skuif en versterk net haar blik. "Goed my kind jy sal maar weer moet vra, jy het so vining gepraat ek kan nie als onthou wat jy gevra het nie"
"Kom nou Tante, asseblief"
Die plaashuis is donker met net hier en daar die kelder en stoepligte wat brand toe Ansie by die erf inry. As iemand haar sou sien stop en uit die bakkie klim sou hulle dadelik haar woede in haar lyftaal kon sien. Sy klap die bakkie se deur toe en storm in die rigting van die huis.
"Wat lyk jy so omgekrap Ansie?" hoor sy haar Pa van die stoep af sê
"Hoe laat Pa my nou skrik, wat maak Pa so laat op en hoekom sit jy so in die donker alleen?" stotter 'n erg verleë Ansie.
"Kon nie slaap nie" mompel Hendrik. "Waar kom jy nou so omgekrap vandaan Ansie, kyk die tyd"
"Ag Pa ek en Jean het net so effe woorde gehad, niks erg nie, nag Pa" sê Ansie vinnig en glip die huis in. Dit sal lol as haar Pa begin vrae vra oor haar en Jean se "woorde".
"Waar is Jean vanoggend?" vra tannie Bella vir Ansie toe sy die kombuis binnekom.
"Hoe sal ek nou weet Ma" antwoord Ansie vinnig, tel die koffie pot op en skink vir haar koffie.
"Ek dog julle is gisteraand saam hier weg Ansie, ek het jou hoor inkom maar nie vir Jean nie, sy buitekamer was die heel nag donker"
"Spioneer ma nou op my?" sê-lag Ansie, gee haar ma 'n drukkie en stap vinnig die kombuis uit.
"Waar gaan jy Ansie, die kos is amper reg"
"Eks nie honger nie Ma!" roep Ansie oor haar skouer.
Ansie raak vir 'n oomblik yskoud as sy in die rigting van Jean se buitekamer stap. "Ek hoop nie die bleddie Wolf het jou ook gevang nie Smit" sê sy hardop vir haar self.
"Môre nooi Ansie" groet Andries
"Môre Andries het jy vir Jean gesien?"
"Nee Ansie, ek het sy bakkie vanoggend daar onder by die plaashek sien staan, daar by die onderste boord, SE2"
"Wat sal hy daar maak?" vra Ansie vinnig
"Nou hoe sal Andries nou weet nooi, ek vra mos die appy wat hy soggens in die boorde maak nie" terg lag Andries en stap die kelder binne.
Ansie is half verbouereerd as sy in die plaas bakkie spring en in die rigting van SE2 ry.
"JEAN , JEAN!" roep Ansie die boord in as sy langs Jean se bakkie staan. Die sleutels is nog in die aansitter, dis nie hoe Jean die bakkie sou los nie, dis te naby aan die plaashek. Weer roep sy hierdie keer effe harder en baie benoud "JEEAAANN, JEAAAANNN, WAARS JY?"
Sy loop die boord in en prober kyk of sy hom nie dalk êrens sien staan nie, Na 'n paar minute se soek en roep besef Ansie Jean is nie hier nie, 'n koue rilling gaan teen haar ruggraat af, iets is hier fout, iets is hier groot fout.
"Ansie du Preez, nou moet jy kophou … gaan roep jou Pa .. of nee gaan haal vir Andries hy sal help soek" praat sy in haar gedagtes met haarself.
Waar de hel is jy Smit?" sê sy hardop en kies koers met die bakkie kelder toe.
Word vervolg ………………..
Jean Bouvier – Dagloper – Die verhaal tot nou
16 Dinsdag Des 2014
Ek tjorrel met Nagwolwe en Vampires vir jare .. dalk het ek iets om te vertel dalk nie, dalk bestaan dit dalk nie!
Jena Bouvier – Dagloper is 'n tweede verhaal wat ek hier op my blog plaas of te wel waarmee ek speel, ou uitgetrapte stories veral na Vampire Diaries en die Twilight sage … kom ons speel verder!
Om 'n verhaal na 2 jaar te vervat en te kyk of jy die lesertal kan terug wen moet ek gedwonge die verhaal tot op hede opsom en die "Who is Who in What Zoo" herhaal
Jean Smit , 'n Damphir of the wel 'n Dagloper Vampier doen sy internskap as wynmaker by oom Hendrik du Preez en sy vrou Tannie Bella op hulle wynplaas Zanderin in die Elgin vallei.
Jean het 'n swak plekkie vir Ansie hulle voskop dogter wat meer van die Nagwolf weet as wat sy te kenne gee. 'n Nagwolf teister die kontrei al geruime tyd, niemand is gewillig om 'n opinie te gee of te erken dat hulle bang vir die wolf is nie.
Ansie het iets wat die Wolf trek, is dit haar broer Anton wat dood is toe hy die Wolf gaan soek het of is dit iets anders.
Andries, die voorman op die plaas het nare ondervindings met die Wolf, Ouma of te wel Hermien weet van Anton en die Wolf, wat weet sy?
Jan Nienaber en sy swaer Wynand en oom Hendrik is haaks oor die Wolf, wie is klein Jan, die beste pal van Anton. Wie is Andre?
Die Wolf steel 'n kind, Jean kry die kind terug .. hy soek die Wolf …
In Bordoux is daar Aimèe Betrand, 'n Damphir wat amper 21 is, sy weet dit nog nie maar tante Gabriël is aangesê om haar te vertel.
Twee famielie in 'n vete, twee Damphirs, 'n Nagwolf, 'n voskop nooi .. is dit 'n riller of 'n roman ..is dit 'n storie?
Word Vervolg ……
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 8
Die restaurantjies by die Bordeaux Waterfront is soos gewoonlik druk besig. Aimée stap tot teen die reelings wat die wandelpaadjie van die rivier skei en kyk oor die rivier uit. Die rustige vloei van die rivier en die opgewonde gesels van toeriste, wat in vreemde tale die waterfront bespreek, laat haar sag glimlag. Die rivier, die waterfront en die eindelose restaurantjies kan deur inwoners so maklik as vanselfsprekend aanvaar word maar vir haar was dit nog altyd idilies. Toeriste drink die atmosfeer in en dit maak die waterfront lewendig en vrolik. Die mengelmoes van kleure en geure begroet haar as sy naderstap na die restaurant Fernand waar tante Gabriël haar gaan ontmoet. Sy is aspris baie vroeg sodat sy so bietjie alleen kan wees. Sy het nodig om haar gemoed te kalmeer, sy weet nie hoekom nie maar 'n snaakse gevoel het haar vroeg aand oorweldig toe sy regmaak vir die ete afspraak met tante Gabriël.
"Juffrou Bertrand" antwoord sy die bestuurder toe dié haar vra of sy 'n bespreking het
"Ah, u tante het bespreek, ek het vir julle 'n tafel reggemaak." antwoord die bestuurder en lei Aimée na 'n tafeltjie aan die kant van die restaurant. Die tafel is effe eenkant en word geskei deur lieflike potplante. 'n Pragtige uitsig oor die rivier en die mense wat op die plein wandel maak die tafeltjie eintlik meer romanties as privaat.
Aimée bestel vir haar 'n glas wyn en steek 'n sigaret aan. Sy moet ontspan, sy moet haar eie emosies in toom hou, al gaan die aand moontlik iets oplewer wat haar kan ontstel.
Aimée staar uit oor die plein en skrik half toe tante Gabriël aan haar skouer vat. "Aarde na Aimée" lag tante Gabriël.
"Ek het maar net die uitsig bewonder tante, wyn?" vra Aimée terwyl tante Gabriël gaan sit
Jean vat 'n slukkie van sy koffie en dink terug aan die dag se gebeure. Die son wil, wil agter die horison verdwyn, wat die laat middag op die plaas rustig maar onheilspellend maak. Onheilspellend vir Jean want hy wil graag die berg op, hy wil alleen die berg op, as hy net van Ansie ontslae kan raak. Hy sal aan 'n plan moet dink hoe om haar te oortuig dat hy alleen wil gaan.
Hy kan natuurklik ongeskik wees en net verdwyn, hy kan nou ry, hy kan nie sy deur oopmaak as Ansie klop nie. Jean besluit die "hy moet nou ry" is die beste opsie. Hy sluk sy laaste slukkie koffie af terwyl hy naarstigtelik aantrek en vinnig na sy bakkie stap om te ry.
"Waar gaan jy so haastig Jean?" kom dit van Ansie toe hy die bakkie se deur oopmaak
Dink op jou voete Jean …… "Ek moet huistoe Ans, my ma het gebel my Pa is nie lekker nie" antwoord Jean haastig en maak die deur van die bakkie oop.
"Wag vir my ek gaan saam, ek kry net gou 'n warm ding" roep Ansie oor haar skouer toe sy drafstap huistoe.
Jean staan versteen en kyk hoe Ansie die huis in draf om 'n trui te kry. "Damit, damit, damit!" Sê hy hardop vir homself.
Jean weet wat hy nou gaan doen kan veroorsaak dat hy dalk die voskop se verkeerde kant gaan ervaar, maar hy moet net alleen die berg uit. Hy klim in die bakkie en ry in die rigting van die berg sonder Ansie.
Jean stop net buite die klein dorpie waar Andries en die ander werkers woon. Hy parkeer die bakkie buite sig van die motors in die pad en stap stadig in die rigting van klein Anna se huis. Hy weet nie wat hom weer na klein Anna se huis trek nie maar hy weet hy gaan daar antwoorde kry.
Die huisies van die werkers is afge-ets teen die hang van die berg. Dit is die aand na volmaan met 'n lagie mis wat swaar op die grond hang. "Dit lyk soos in die movies" dink Jean amper hardop. By klein Anna se huis aangekom stap Jean na Santie se kamer venster en gaan sit met sy rug teen die muur en kyk op na die berg wat sowat 200 meter verder die hemel inskiet. In die huisie agter Jean gesels klein Anna en haar familie vrolik en is Santie se ondervinding van die oggend onder bespreking.
Dis vroegaand en Jean maak sy oë toe en lê met sy kop terug teen die muur. Hy sal moet wag tot na middernag en sal moet prober slaap, al is dit half ongemaklik. Die reuk van die Wolf en Santie se bloed is nog vars in die omgewing.
"Smit, ek gaan jou vermoor!" skree Ansie toe sy terug draf na Jean se woonstel en sien sy bakkie is weg. "Die klein dinges is seer sekerlik alleen die berg op, sy siek Pa se alie, dit was net 'n storie" mompel sy onderlangs terwyl sy huistoe stap om haar kar se sleutels te kry. Sy gaan hom soek kom wat wil.
"PAAA!," roep Ansie die gang af
"Ja Ansie wat klink jy so ongeduldig" antwoord oom Hendrik
"Ek wil by Wilma gaan kuier, mag ek die bakkie leen asseblief" vra Ansie toe haar Pa sy kop by die kombuis insteek
"Ja vat die grote, hy is veiliger in die nag" antwoord oom Hendrik
Ansie klim in die bakkie en vat pad in die rigting van die berg.
Jean skrik wakker waar hy in die donker onder die venster van klein Anna se huis sit. Hy loer vinnig na sy horlosie en sien dit is net na elf. Hy staan stadig op en voel hoe hy sy lyf en rug "verslaap" het teen die muur. 'n Rilling trek teen sy ruggraat af as 'n koel windjie vanuit die berg op sy gesig waai. Hy stap na 'n groterige struik aan die rand van klein Anna se erf en kyk in die straat af. Daars niemand op straat nie, hy hoor verder weg, aan die kant van die woonbuurt, hoe die werkers in die kroeg lag en gesels. Nou en dan lag iemand hard, 'n Radio blêr Country en Western musiek nader aan klein Anna se huis.
Jean verstar, verbeel hy hom of het hy uit die hoek van sy oog iets in die donker sien beweeg. Hy stap gebukkend om die struik en kyk in die wandelpaaidjie af, in die rigting van die berg. Daars dit weer, hy verbeel hom nie. Dis wind af so as dit die Wolf is, sal die hom ruik en nie anders om nie. Die "iets" wat beweeg is lomp en bly in die rigting van klein Anna se huis kyk, die "iets" prober in die skuwees van die struike en bome bly. Dis nie die Wolf nie.
"Wat maak jy hier Ansie?" vra Jean verergd.
Ansie wip soos sy skrik toe Jean aan haar arm vat. "Hoe de duiwel kom jy so stil agter my, ek het jou nie gehoor nie, jy was nou net daar agter die struik?" vra Ansie
"Antwoord my vraag, wat maak jy hier?"
"Ek kan dieselfde vra Jean, jy lieg vir my oor jou Pa en waar kry ek jou, onder Santie se venster vas aan die slaap" antwoord Ansie vererg.
"Dit was nie nodig om hierna toe te kom nie Ans, dis gevaarlik, jy weet nie wat kan gebeur nie." Antwoord Jean sag en Ansie kan in sy oë sien hy is opreg bekommerd oor haar.
"Eks 'n groot dogtertjie Jean, ek kan my man staan. Ek wil saam met jou gaan as jy die Wolf soek, ek wil weet wat dit is."
"My magtig Ansie weet jy wat 'n Weerwolf is, hy vang mense man"
"En jy, hoekom is jy nie bang nie?" vra Ansie en staan 'n tree nader aan Jean
"Jy verstaan nie, ek prober net help. Eks 'n man en jy 'n vrou" antwoord Jean en trek Ansie aan die arm in die rigting van sy bakkie.
"Jean ek gaan nêrens ek bly net …."
"Ansie, magtig man hou om so hardegat te wees. Dinge kan gevaarlik raak, kom jy gaan huistoe waar is jou kar? snou Jean Ansie toe. Sy sien 'n vreemde wilde kyk in sy oë en besef sy moet verkieslik nie nou nog verder met hom sukkel nie.
"Eina Jean, jy maak my seer, ek sal gaan man, moenie jou gat so wip nie" sê Ansie en ruk haar uit Jean se greep om haar arm los en stap na haar bakkie toe.
"Ek wip my nie Ansie, maar dis nie die plek vir 'n vrou nie" sê Jean half verleë
"Die Wolf het my broer dood gemaak Jean of is jy te commin om dit te besef, ek wil net weet wie en wat dit is. 'n Nagwolf is 'n mens dit weet jy tog"
Jean sien die trane sit vlak in Ansie se oë. Al kry hy haar jammer, dit is net te gevaarlik om haar saam die berg op te neem. Sy moet huistoe. Hy maak die bakkie se deur vir haar oop en hou haar vir 'n oomblik vas voordat hy 'n soentjie op haar voorkop los.
"Ek's lief vir jou Ans, moenie dit nog moeiliker maak nie, gaan huistoe asseblief" sê Jean vinnig voor hy omdraai en in die maan verligte bosse instap. Ansie sit 'n oomblik verstar in die bakkie, het sy reg gehoor, het Jean gesê hy is lief vir haar?
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 6
08 Sondag Apr 2012
Ansie lê lank wakker en verlang iewe skielik baie na Anton. Anton was nie net haar held, haar vriend, haar ouboet en mentor nie, hy was haar beste vriend. Hy sou haar kon help met die vrae wat sy het oor die Wolf. Sy raak rusteloos aan die slaap. Met Anton, die Wolf en Jean in haar gedagtes word haar nagrus versteur deur onsamehangende drome. Sy skrik meer as gereeld wakker en kan elke droom in detail onthou. Sy droom van Anton, die Wolf en van 'n onbekende persoon wie se gesig sy nie kan eien nie. Die man is lenig gebou met sterk gelaatstrekke, wat in elke droom êrens tevoorskyn kom. Sy gesig is bleek, sy oë wild en hy kyk haar stip aan asof hy vir haar iets wil sê.
Ansie word uit nog 'n droom geruk deur 'n angwekkende gil. Sy skakel vinnig haar bedliggie aan en staar na 'n leë slaapkamer. Dit het kompleet geklink of die gil reg hier in haar kamer was. Hier is niemand by haar in die kamer nie besef sy gou. Die nagluggie wat deur die oop venster waai laat haar ril, sy staan op en gril as daardie iets teen haar ruggraat afhardloop. Ansie staar oor die tuin onder haar kamervenster uit en sien iets of iemand net buite die naglig in die donker beweeg, of verbeel sy haar. Nee dis twee ietse, dit lyk kompleet of die groter iets, iets dra. Die skaduwees in die helder maanverligte tuin speel woer-woer met haar sig.
"Kom by Ansie du Preez" snou sy haarself toe en maak die kamer venster toe. Sy kan net sowel opstaan, dis net na 5 en sy het in werklikheid nie regtig veel slaap ingekry nie.
"Wat maak jy in die kombuis Jean?" vra Ansie toe sy Jean by die kombuis tafel sien sit en koffie drink
"My koffie in die woonstel is op en ek kry nie geslaap nie, het ek jou wakker gemaak?"
"Nee ek kon ook nie slaap nie, ek het die weirdste drome gehad laas nag"
"Vertel, terwyl ek vir jou koffie maak"
Ansie gaan sit by die kombuis tafel en staar vir 'n oomblik voor haar uit sonder om 'n woord te sê. Haar gedagtes is vanoggend so deurmekaar, sy voel selfs 'n bietjie bewerig. "Ek het gedroom van die Wolf, van Anton, jy weet Jean ek het geweet dis Anton in my drome maar hoekom kon ek nie sy gesig sien nie, dis asof sy gesig verdwyn elke keer as ek in my droom myself dwing om na sy gesig te kyk? Ek het gedroom van 'n man, 'n lang man met sterk maer gelaatstrekke maar blekerig met sulke deurdringende swart oë, sy oë was net so swart soos joune, jy het snaakse kleur oë Jean weet jy dit?"
"Ja ek weet, dit het maar seker iets te doen met my voorvaders" lag Jean en sit Ansie se koffie voor haar neer.
"Ek het nog nooit in enige kleur kaart sulke swart oë soos joune gesien nie, dis vreemd. In elke geval die man het in elke droom na my staan en kyk asof hy vir my iets wil sê. Dit was snaaks, is dit nie weird nie? Hoe kom die man in elke droom?"
Jean sit vir 'n oomblik en staar na sy koppie koffie. Die lang maer donker man met oë soos syne kan net Marque Lefevre wees, sy Pa. Hoe is dit moontlik dat Ansie van sy Pa droom, sy het hom tog nooit voorheen gesien nie. Mens kan net droom van wat jou onderbewussyn al ondervind en gesien het. Fantasië kan in drome verander maar sy Pa, waar kom sy aan sy Pa.
"Ek weet nie Ans, mens droom mos soms die snaakste goed" antwoord Jean haar stadig en vat 'n slukkie van sy koffie. Die Nagwolf was gisteraand hier op die werf, hy kon hom aanvoel, maar hoe vertel hy dit vir Ansie. Hoe vertel hy haar die lang donker man kan sy Pa wees.
"Het jy ook die gil gehoor so uur terug?"
"Wat se gil Ansie, ek het niks gehoor nie?" sê tannie Bella toe sy die kombuis instap. "Moet nie vir my sê julle twee het nooit gaan slaap gisteraand nie, en magtig Ansie gaan trek vir jou 'n kamerjas aan"
Ansie skrik so half toe sy besef sy het nooit haar kamerjas aangetrek toe sy afgekom het kombuis toe nie, sy het nie verwag om Jean hier te kry nie. Die nagklere wat sy aan het lyk kompleet soos 'n sweetpak maar tog het dit gekleurde blomme op, en die grys sweetpak agtige materiaal klou styf teen haar lyf, dit lyk verseker soos slaapklere.
"Oh gits sorry Ma, sorry Jean" sê Ansie en spring op en hardloop kamer toe.
"Wat maak jy so vroeg in die kombuis Jean" vra tannie Bella en vat sy koppie; "Nog koffie?"
"Ja dankie tannie, die koffie in my woonstel was klaar en ek kon nie regtig slaap nie, te veel goed op my brein" antwoord Jean en haal die melk vir tannie Bella uit die yskas uit
"Julle is vroeg doenig vandag" kom dit van oom Hendrik toe hy die kombuis instap
"Die kinders was nog voor ons op Hendrik, hulle het glo sleg geslaap" lag tannie Bella en gee vir Jean en oom Hendrik elkeen 'n beker koffie.
Die telefoon begin skril lui met die wat Ansie die kombuis instap. Die keer het sy haar hare vasgemaak en het 'n regte sweetpak aan, nie een wat soos slaapklere lyk nie. "Môre du Preez se woning" antwoord sy die telefoon.
"Môre nooi, is sieur Hendrik daar naby" kom dit van Andries oor die foon
"Môre Andries ek roep hom gou"
"Môre Andries, iets fout" groet oom Hendrik en luister aandagtig na wat Andries te sê het; "Ons eet net gou Andries dan kom ek en Jean daar na julle toe."
"Wats fout Hendrik" vra tannie Bella bekommerd.
"Andries sê klein Anna se kind het gisteraand weggeraak, dit maak nie sin nie, hy sê die wolf ding het die kind net so na 4 gesteel"
"Dis die gil wat ek gehoor het" kom dit stotterend van Ansie
"Bog man Ansie, jy kan nooit 'n gil so ver hoor nie, Bella kom ons maak ontbyt ek en Jean gaan help soek"
Ansie vang Jean se oog en sy kan die vraagteken op sy gesig sien. Sy dink sy kan Jean vertrou en vir eens en vir altyd die geheim wat sy vir so lank al in haar hart saam dra met hom deel.
Ontbyt word in stilte ge-eet en elkeen is besig met sy eie gedagtes. Jean en Ansie maak gereeld oog kontak. Ansie trek sulke snaakse oë as Jean vir haar kyk en probeer aan hom iets verduidelik. Dis eintlik snaaks om haar te sien gesigte trek en hier en daar moet hy sy giggel beheer, netnou sien die ou mense hulle gesig gesprek. Dit gaan vrek moeilik wees om haar alleen te kry voor hy en oom Hendrik na Andries hulle toe ry.
"Kan ek saam ry na Andries hulle toe Pa?" vra Ansie.
"Dis nie 'n plek vir 'n vrou nie Ansie ons gaan seker die berg in"
"Jinne Pa, eks oor minder as 'n jaar 'n Dokter en het op 'n plaas groot geword, wat moet ek nog doen om julle te oortuig ek kan nie breek nie" antwoord Ansie oom Hendrik. Jean sien dat oom Hendrik nie regtig iets kan terug sê om sy saak verter te staaf nie.
"Goed Ansie gaan trek aan ons wil ry"
Jean sien Andries en 'n paar van hulle plaas werkers staan kop onderstebo en gesels. Die gemeenskap is duidelik omgekrap, net waar jy kyk staan klein groepies mens en gesels. Hier en daar sit 'n vrou en huil, 'n somber atmosfeer hang swaar in die lug.
"Kom ons gaan hoor wat het gebeur" kom dit van oom Hendrik
"Jean ek moet jou iets vertel, kan ek jou vertrou?" sê-vra Ansie toe sy aan Jean se arm vat en hom keer om nie saam met oom Hendrik te stap nie
"Natuurlik kan jy my vertrou, wat is dit Ansie?"
"Nie hier nie, gaan ons vanaand nog berg toe?"
"Ek weet nie, ons sal moet sien wat hier gebeur het Ansie"
"Kan ons vir my Pa hulle sê ons gaan iets drink of iets, ons moet vanaand die berg op, ek moet jou iets vertel voor ons opgaan"
"Ok, kom ons kyk wat gebeur"
'n Bakkie stop langs hulle en Jean sien oom Jan Nienaber en Klein-Jan uitklim en in oom Hendrik se rigting stap. Jean wikkel hom uit Ansie se greep en stap self na waar oom Hendrik en Andries in diep gesprek is.
Oom Jan Nienaber is die boer op Iona, 'n buurplaas wie se werkers ook in die gemeenskap woon. Sy plaas is in die vallei net onder die berg, naby die huise van die kleerling gemeenskap.
"Wat het gebeur Hendrik?" vra oom Jan
"Môre Jan, ek weet nie regtig of mens dit kan glo nie maar ons het weer te doen met dieselfde goed wat 12 jaar terug gebeur het"
"Jy grap" kom dit vinnig van oom Jan
"Ek is bevrees nie"
"Ek dog ons het die donnerse ding verdryf Hendrik, ek het nie lus om weer in sulke gemors betrokke te raak nie, die keer gaan die polisie die wêreld omkeer"
"Stap saam Jan, kom ons gaan hoor wat sê klein Anna"
Jean wink vir Ansie en drentel solank agter die twee boere aan. Hier maak iets geen sin nie. Die datums wat almal hier rondslinger is totaal anders as die 21 jaar wat die skoolkinders rond vertel. Die twee boere weet baie meer as wat hulle voorgee, Andries is net so betrokke soos hulle.
"Wats fout Jean?" vra Ansie toe sy by hom aansluit
"Hiers fout Ansie, die Nagwolf kom meer as gereeld in die omgewing, jou Pa en oom Jan weet meer as wat hulle sê"
"Ek weet Jean, dis hoekom ek met jou moet praat"
Ansie hardloop tot by haar Pa en vat sy hand in hare. Jean kan sien oom Hendrik is bekommerd, sy oë verklap hom toe hy na Ansie kyk.
Jean Bouviers – Dagloper Hoofstuk 5
Jean sit terug en vat 'n slukkie van sy wyn en kyk na waar Ansie oor haar glas staar die nag in. Haar blonde hare rol oor haar skouers en golf teen haar rug af. Ansie is 'n baie aanvallige jong dame, selfs met 'n denim broek en loshangende trui aan, lyk sy asof sy uit 'n mode boek gestap het. Ansie laat koppe draai en dis moeilik om te dink dat sy 'n dokter wou word. As hy aan 'n dokter dink, dink hy eerder aan 'n nerd tipe meisie, nie 'n skoonheid soos Ansie nie. Sy het verseker sy oog gevang en dit maak hom ongemaklik, baie ongemaklik.
"Vertel my meer oor jou ondervindiong met die Wolf Ans"
"Al wat ek jou nog nie vertel het nie is die kere wat ek hom in die tuin gesien het"
"Ek kan nie regtig onthou hoeveel keer en wanneer ek die Wolf die eerste keer gesien het nie maar dit het begin toe Anton nog geleef het. Ek het hom een aand gevang waar hy op die stoep staan en na iets langs die kelder gekyk het. Toe ek langs hom kom staan het hy amper vies aan gekyk en het ek 'n skaduwee langs die kelder sien verby beweeg. Ek het gevra wat dit was maar hy het net sy kop geskud en in die huis ingestap"
"Was julle nie baie close nie?"
"Dis die probleem Jean, ons was. Hy was die tipiese ouer boetie en ek die klein sussie. Hy het my altyd beskerm maar met die Wolf ding het hy my geignoreer, asof hy nie wou gehad het ek moet betrokke raak nie. Na sy dood het die Wolf ding baie aande aan die onderpunt van die tuin gestaan, binne sig van my kamer venster. My ma hulle slaap aan die kant van die tuin en sou hom nie kon sien nie."
"Wie weet nog dat jy die Wolf gesien het?"
"Net Klein Jan, oom Jan Nienaber se seun"
"Hy en Anton was groot maats en hy het my 'n paar keer uitgevra of Anton met my gepraat het oor die Wolf. Ek het hom eenkeer vertel die ding is ons tuin"
Ansie sit effe terug en Jean sien hoe sy 'n traan uit die hoek van haar oog vee. Die gesprek oor haar broer krap haar duidelik om. As Anton 6 jaar terug dood is was sy maar 16, dis nog jonk.
Daars iets wat nie heeltemal pluis is in Ansie se storie nie. Sy en oom Hendrik het gepraat van 4 jaar terug wat die Wolf die eerste keer gewaar is. Nou is dit 6 jaar terug dat Anton dood is. Hulle het saam die wolf gesien terwyl hy nog geleef het.
"Hoe lank voor Anton se dood het jy hom op die stoep sien staan die eerste keer?" vra Jean
"So drie of vier jaar, ek weet net ek was nog nie in die hoërskool nie. Ek was in standers 9 toe hy dood is, so dan is dit seker 4 jaar voor sy dood."
"Ek weet dis 'n hartseer vraag Ans, maar hoe is Anton dood"
"Niemand weet eintlik nie, die polisie het gesê dit was 'n ongeluk, hy het van 'n krans afgeval. Wat my Pa hulle pla is wat het Anton in die berg gemaak daai tyd van die nag. Die nadoodse ondersoek het gesê hy was 8 ure dood toe die volk hom die oggend so 9 uur kry. Dit het beteken hy was na 12 op die krans. Ek dink hy het die Wolf gaan soek"
"Ek ken nie die berg so goed nie Ans, maar as Anton agter die Wolf aan was dan sou hy sekerlik vir iemand gesê het, dink jy nie so nie?"
"Nee Jean, Anton het altyd die praatjies oor die wolf weggepraat, hy het altyd gesê die mense droom. Omthou toe ek die Wolf saam met Anton gesien het was die Wolf nie 'n besprekings punt soos nou nie. Mense het gepraat en die volk het geskimp van die Wolf in die berg, maar dit was niks ernstig nie. Dit was maar 'n fabel wat van geslag tot geslag oorvertel is. Niemand het nog die ding van naby gesien nie tot nou onlangs"
"Ansie, ek dink Anton het die Wolf geken, ek dink die wolf wat almal van praat is 'n Weerwolf, 'n Nagwolf soos die mense wat van die goed weet na hom verwys. Jy weet wat 'n Weerwolf is nê?"
"Nonsens Jean, waar kom jy aan sulke goed. Dis duiwelse goed daai en bestaan net in storieboeke. Daar kan nooit so iets op Grabouw wees nie en wat sou Anton met die ding gemaak het" së Ansie vinnig en Jean kan sien sy is erg ontsteld.
"A, hiers ons kos" sê Jean en dink dat die kelnerin die situasie gered het deur nou die kos te bring. Sy opmerking was onvanpas en het Ansie ontstel.
Daar heers 'n ongemaklike stilte tydens hulle ete, so asof nie een van die twee regtig weet wat om verder te sê nie.
"Hoekom dink jy die Wolf is 'n Weerwolf Jean?" vra Ansie uit die bloute
"Ek probeer maar net agterkom hoekom die ding so half en half snaaks optree Ansie. Dink jy nie ook dis snaaks dat hy jou uitsoek om mee te kommunikeer nie, dink jy nie dis snaaks dat hy nagte om in julle tuin staan, vir jou om te sien nie. Die Nagwolf het met Anton kontak gehad, of altans so dink ek"
"Kommunikeer, hoe bedoel jy?"
Jean vertel vir Ansie die mite rondom Nagwolwe, hoe hulle mense is wat rondom volmaan in Wolwe verander, hoe hulle jag maak op mense en diere en hoe hulle soos gewone mense kontak wil maak met 'n mens, 'n mens wat hulle probleem sal verstaan. Hy vertel haar van die mite dat Nagwolwe vir eeue lank in 'n omgewing kan bly, kan verander en weer en weer terugkeer met 'n volgende geslag Wolwe.
"Wat jy sê Jean, is dat iemand hier in Elgin Vallei 'n Nagwolf is en dat die Wolf se Pa een was en die se Pa een was. Dis mos totaal onmoontlik, hoe sou hulle hier gekom het, waar bly hulle, wat maak hulle bedags, wie weet van hulle?"
"Stadig nou, dis baie vrae om te antwoord en ek ek nie al die antwoorde nie. Ek raai maar net" antwoord Jean en besef onmiddelik hy moet stadig, Ansie mag dalk net snuf in die neus kry van hom wat self nie heeltemal is wat hy voorgee om te wees nie; "Wil jy nog iets drink, as ek nie nou koffie kry nie dan sterf ek"
"Ja asseblief vir my ook, en dan gaan ons vir Andries hulle soek"
"Vergeet dit Ans, daars geen manier wat ons vanaand berg toe gaan nie"
"Ons sal sien"
Toe Jean die bakkie in die rigting van die volk se woonplek aan die voet van die berg stuur weet hy daars nie baie goed in die lewe wat Ansie du Preez wil hê, wat sy nie kry nie. Hy het sy uiterse bes gedoen om haar te oortuig dat om vanaand, volmaan aand, nie te gaan torring aan die Wolf nie.
Dis 'n onheilspellende nag, dis volmaan, effe bewolk en 'n ligte mis hang oor die kruin van die berg. Die stilte in die kar kan mens met 'n mes sny. Ansie sit opgekrul langs Jean en staar by die venster uit. Hy sit saggies sy hand op haar been en gee dit 'n drukkie. Sy keer vinnig sy hand toe hy dit wil wegtrek en hou dit styf vas. Asnie kyk na Jean en laat haar oë stadig sak.
"Eks bang Jean"
"Nou kom ons gaan huistoe, dis laat"
"Nee ek wil weet wat se ding is die wolf, dalk is jy reg dis dalk 'n Nagwolf"
Jean gee Ansie se hand 'n drukkie en sy skuif nader aan hom en lê met haar kop teen sy skouer.
"My gedorie waar wat maak die Laney nou hier" kom dit van Andries toe Jean en Ansie aan die deur van sy se huis klop.
"Ons wil hê jy moet ons gaan wys waar sien julle daai Wolf Andries" antwoord Jean en stap saam met Ansie, Andries se huis binne.
"Nee my Laney ek sal nooit, ooit vir nonnie Ansie saamvat nie, die sieur pluk so wragtig al my gat velle af as hy hoor ek het julle die berg op gevat"
"Ek wil die Wolf sien Andries en ek sal nie my Pa vertel jy het ons gaan wys nie, ek belowe" kom dit van Ansie terwyl sy saam met Hermien, Andries se vrou, kombuis toe stap om vir hulle koffie te gaan maak
"Poppie, jy moet nie jou Pa kwaad maak en saam die mans berg toe gaan nie, dis nie 'n plek vir 'n vrou nie" sê Hermien
"Maar ek wil die Wolf sien Hermien, ek wil weet wat het van Anton geword en of die Wolf betrokke was"
Asof iemand Hermien met 'n beker yswater gooi laat val sy die beker en trap so halwe tree terug; "Poppie, jy speel nou met vuur. Wie sê Sieur Anton en die Wolf was saam op die berg toe die Sieur dood is?"
"Hoekom skrik jy so Hermien wat weet julle"
"Nee hierdie skepsel weet van niks Poppie, kom ek dink dis laat, julle moet ry, ons sal volgende keer weer koffie drink" antwoord Hermien en stap voorkamer toe.
"Andries, kom Jean en Ansie gaan ry, Ansie se Pa gaan bekommerd raak, ons sal volgende keer weer koffie drink"
Hermien stap voordeur toe en stoot so half en half vir Jean en Ansie by die deur uit. Jean is verslae en probeer nog iets sê toe Ansie hom aan die arm vat en saam met hom bakkie toe loop.
"Wat de duiwel het nou hier gebeur Ansie?" vra Jean verbaas toe Andries die deur agter hulle toemaak en hulle in die bakkie sit
"Hermien weet iets van Anton en die Wolf af Jean, sy het snaaks geraak toe ek in die kombuis na Anton en die Wolf verwys"
"Ansie hierdie Nagwolf is al langer in die kontrei as wat almal wil erken, erens is iets nie pluis nie."
"Kom ons ry net tot aan die kant van die woonbuurt, ek ken 'n pad wat halfpad teen die berg opgaan, ons kan vandaar af loop"
"Ons het niks om ons mee te beskerm nie Ans, kom ons los dit liewer. Ons kan môre aan liewer teen die berg opgaan, ek sal Môre met Andries en Sakkie praat."
"Belowe my ons kan môre aand gaan" vra Ansie en kyk Jean stip aan
"Dan is dit reg so, kom ek gaan maak vir ons koffie by die huis"
Word vervolg ………….
24 Saterdag Mar 2012
Kobus sit opgesmuk in 'n ou sweetpak en lees deur die referaat wat hy oor twee weke moet aanbied by die kongres in Lauterbrunnen, die mediese kongres, die vier jaarlikse wêreld kongres vir Ortopediese Chirurge. Die vuurtjie in die kaggel kletter rustig en waar Kobus sit en werk kan hy amper die hitte direk voel.
Hy en Christa is nou al drie jaar hier in Champèry in die suide van Switserland. Die dorpie of "Village" soos wat die inwoners na die klein plekkie verwys, lê teen die hang van die Les Dents du Midi hange in die Switserse Alpe. Hulle huise is soos al die ander in die straat sonder fieterjassies en lyk in die winter soos die huisies op poskaarte van Switserland. Christa het gou hulle plekie snoesig ingeklee en die reuk van die kaggel vuur en 'n pot vars koffie dra by tot die atmosfeer van rustigheid wat hy al vir 3 jaar daagliks opdrink.
Christa het gou werk gekry in die plaaslike kliniek vanwee haar beroep as 'n teater suster, maar hy bly geskors, geskors. Dis selde dat 'n ortopeet geskors word vir wanpraktyke maar hy kan nog steeds nie glo die instituut het hom wragtig geskors nie. Hy wat Dr. Kobus Breedt is, een van die beste Ortopete in die wêreld. Nie dat sy selfbeeld meer daardie tietel kan of mag verwerk nie.
Kobus kyk vir 'n oomblik op van sy werk en sit terug in die gemakstoel waarop hy sit. Sy gedagtes gaan terug na die verhoor, die getuies van sy mede ortopete, die pasient se advokaat en die bevinding twee maande later: "Dr Breedt, die raad het al die getuienis voor hom oorweeg en besluit om jou van die mediese rol te skrap vir 'n periode van 10 jaar. "
Kobus wou binne 5 jaar afgetree het en dan in die akademie betrokke geraak het, nou mag hy vir 10 jaar nie sy liefde beoefen nie, hy is eintlik nie meer eens 'n dokter nie. Die akademie gaan hom nooit nou inneem nie. Wie sal nou belangstel in 'n ex-geskorste dokter.
Die koffiebeker in sy hand brand hom effens toe hy die soveelste beker koffie ingooi. Was dit nie vir Christa en haar liefde en ondersteuning nie weet hy nie of hy die terugslag sou kon verwerk nie. Dinge het so vinnig gebeur, hy het nog nie mooi tot verhaal gekom nie toe is hulle tasse gepak en het sy als verkoop om vir hulle 'n nuwe bestaan te kom maak in Champèry. Hier waar sy siel en gedagtes kon rus.
Die uitnodiging na die kongres was 'n verrassing, hy het wel twee boeke geskryf die afgelope 3 jaar oor ortopedie en die studies daarin wat hy oor die jare gedoen het. Altwee was gou treffers onder alle ortopede maar 'n referaat by die kongres, dit was 'n verrassing.
Hy is ook nie so seker of hy van sy ou vriende in die oë kan kyk by die kongres nie, hulle het hom ondersteun in die ondersoek maar ook tog in 'n mate verraai.
"Wat droom jy so?" hoor hy Christa se stem en hy wip soos hy skrik.
"Ag Chrissie ek is weer in een van daai buie" antwoord hy sag.
"Jy moet vinnig uit daai bui kom, ek het 'n brief van die Mediese Raad in Suid Afrika."
"Het jy dit oopgemaak?"
"Ja, ek het. Ek wou seker maak dis die brief waarvoor ek gewag het" antwoord Christa hom
"Waarvoor jy gewag het?"
"Ja, die brief om te bevestig alle aanklagte is teen jou teruggetrek en dat jou naam weer in ere herstel is"
Kobus spring op en stort sy koffie oor sy sweetpak; "Hoe bedoel jy eks in ere herstel"
"Ek en Gerhard het jou saak geappeleer en hy het hard gewerk om die korrekte feite uit te snuffel oor die aanklagte teen jou. Kom ons kan later daaroor gesels, ek maak vir jou vars koffie, trek jy solank droë klere aan. Oh terloops, daars ook 'n bevestigende brief oor die tye van jou praatjie, hulle wil sommer hê jy moet met die openings ete oor jou boeke ook praat"
"Seker weer jou voorstel nê"
"Eks lief vir jou Kobus, eks sal als doen om jou te help"
"En ek vir jou Chrissie" sê Kobus sag toe hy sy vrou 'n drukkie gee en 'n traan uit sy oog uit vee
"Meer as wat jy ooit sal besef"
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 4
22 Donderdag Mar 2012
Ansie trek haar oorgooi truitjie stywer om haar arms as die koel herfsluggie haar geniepsig byt. Sy stap na die tuin bankie in ma Bella se tuintjie wat sy met liefde op die randjie van die plaas werf versorg. Hierdie tuintjie met sy deurmekaar blom beddings, gras paadjies en water stoormpies bied 'n saligheid aan die du Preez familie. Die lower groen bome met hier en daar 'n struik wat besig is om homself met die herfskleure in te kleur was nog altyd Ansie 'n toevlugs oord. Hier kan sy vir ure sit en net die omgewing indrink en haar gedagtes kalmeer. Die huis staan op 'n effe van 'n koppie en daar waar Ansie op die bankie onder die Gazebo sit kan sy die oseaan sien. Die berge regs en links van haar ets die horison af en voltooi 'n uitsig wat haar elke keer na haar asem laat snak. Sy steek stadig 'n sigaret aan en weet as ma Bella haar nou sien kry sy weer 'n preek van "dokters rook nie"
Haar gedagtes gaan terug na vanoggend se gesprek oor die Wolf wat die volk in die kontrei teister. Sy het nog nooit vir haar ouers vertel dat sy al twee keer, so amper 2 jaar terug, in die ding vasgeloop het nie. Sy het haar male sonder tal verbeel, of het sy, dat sy die Wolf op die werf sien rondloop snags maar wou nie nog meer skinner stories begin nie. Elke keer as sy die Wolf op die werf gewaar was die honde baie tjankerig en het hulle vinnig uit die voete gemaak. Wat haar die meeste verbaas is dat nie ma Bella of Pa Henrik al ooits gesê het of net genoem het dat hulle ook die Wolf sien nie.
Ansie sit effe regop toe sy Jean en Sakkie in die rigting van die swaai boom sien stap. Sy is oortuig hulle gesels oor die Wolf. Sy wil meer weet maar niemand praat met haar daaroor nie, hoekom nie, wonder sy, sy vra dalk net nie genoeg uit nie.
Ouma sal weet, dink sy en stap kombuis toe waar sy weet Ouma die tyd van die middag aan die werskaf is.
"Ouma, wat weet jy van die Wolf in die berg?" vra sy toe sy die kombuis instap, die ketel aansit en sommer byvoeg dat tee lekker sal wees.
"Hoe bedoel die nooi nou, die Wolf in die berg?" vra die ou kleurling vrou. Ouma en Ansie het 'n spesiale verhouding wat begin het net na haar geboorte. Die ou kleurling vrou het haar nog meer oor Ansie ontferm toe haar broer sowat 6 jaar terug in die berg verongeluk het. Vir Ansie is Ouma 'n tweede ma.
"Kom Ouma, moet jou nou nie staan en dom hou nie, die Wolf waarvan almal so praat"
"Nooi Ansie, daai ding is nie vir ordentlik gebroeide kinders soos jy nie. Los die ding uit, Andries sê hoeka die ding is terug by ons vir 'n rede"
"Wat se rede Ouma" vra Ansie nuuskierig.
"Nee hoe sal Ouma nou wiet, ek wieti" sê die ou vrou en maak dat sy uit die kombuis wegkom
"Ouma jy weet iets!" roep Ansie agterna en sien hoe Ouma omkyk in haar rigting en net nog vinniger stap.
"Hoekom praat niemand met my oor die Wolf nie!" mompel Ansie onderlangs en gooi verergd die koppie tee wat nog staan en trek in die wasbak uit.
"Naand Ansie, kom julle tafel is reg" groet Gert die bestuurder by die Bistro in Grabouw
"Dankie oom Gert"
Ansie en Jean word deur die eienaar van die statige ou restaurant na 'n hoekie in die tuin geneem waar hy hulle tafel vir hulle uitwys. Die Bistro is seker die gewildste eetplekkie in Grabouw en Jean wonder onmiddelik hoe Ansie op so kort kennisgewing 'n plek, en dit nogals een van die gewildste tafels, gekry het. Vra sal hy liewer nie.
Die Bistro is 'n restaurant wat in Gert se familie vir jare is. Die eg tradisionele europese geregte wat hier voorberei word is meer as gewild by die inwoners van Grabouw. Die sagte ligte in 'n plant besaaide stoep langs die restaurant veroorsaak 'n baie romantiese atmosfeer waar die jong klomp normaalweg eet. Die antieke dekor binne die restaurant is meer gewild onder die ouer garde. Alhoewel die aand luggie fris is, is die tafel aan die kant van die tuin redelik beskut en die lanterntjie op hulle tafel maak die atmosfeer nog meer romanties.
"Jy weet hulle hou my Pa se wyn aan nê Jean" vra Ansie
"Ai Ansie, ek is darem die ander wynmaker op die plaas ek weet" lag Jean terug.
"Ja seker, ek dog net jy gaan dalkies 'n ander kelder se wyn bestel" spot Ansie terug.
"Natuurlik gaan ek, ek moet so nou en dan ons oposisie uit check" lag hy
"Kan ek vir julle iets bring om te drink" vra 'n vriendelike jong meisie en Jean en Ansie kyk mekaar vinnig aan en bars uit van die lag
"Ekskuus het ek iets verkeerd gesê" vra die meisie skaam
Jean antwoord haar laggend; "Nee jy het nie, ons het net voor jy kom vra het vir drankies sommer gestry oor wat ons gaan drink. Bring vir ons 'n bottel Zanderin Merlot"
"Ek dog jy drink nie my Pa se wyn as jy uiteet nie"
"Ek het net op die plaas gekom toe jou Pa die eerste Merlot gebottel het. Dit was my eerste "hand aan wyn slaan" soos hulle sal sê. Ek is nogals nuuskierig oor wat jy van die wyn sal dink"
"Jean, eks die doigter van 'n wynboer, ek dink het het al wyn begin drink net nadat ek gespeen is" sê Ansie droog: "en as jy vis vir komplimente gaan jy dit nie van my af kry nie, daarvoor like ek my Pa te veel"
"Ek gaan ook moelik wen ne?" lag Jean
Die kelnerin bring vir hulle, hulle wyn en Jean vra haar om hulle nog so rukkie te gee om te besluit wat hulle wil eet.
"Hoe gaan dit met die studies Ansie" vra Jean beleefd
"Ag OK, ek is die jaar bietjie van balans af, maar dis seker maar omdat ek en Arno onlangs uitgemaak het, ons was al van skool af gekys"
"Wat het gebeur?" vra Jean
"Ag ek dink ek het hom meer as 'n vriend as my kêrel gesien en hy wou ernstig raak, verloof raak en al daai goed en ek wou nie, so to fights ons amper daagliks en dit het maar sy tol ge-eis"
"Jammer om te hoor Ansie, dalk maak julle eendag op" lieg Jean en hy kan amper voel Ansie kan sien hy is eintlik baie tevrede dat hulle uit gemaak het.
"Nee ek dink nie so nie, maar kom ons los nou my en Arno uit, het jy 'n girl?"
"Nee, ek het nie, soek nog" lag Jean
"Jean, wat weet jy van die Wolf in die berg" vra Ansie skielik
"Magtig Ans, waar kom jy nou aan so vraag?"
"Ek wil maar net weet, niemand praat regtig met my oor die ding nie en ek weet die volk het met jou vanmiddag gesels oor die ding, wat wou hulle hê?"
"Hulle wou die ding vir my gaan wys vanaand" antwoord Jean
"Gaan ons kyk?"
"Wat, jy speel seker ek gaan nie na wolwe in die berge soek nie, nee dankie"
"Ek het hom al baie gesien"
"Ag nonsens Ansie jy speel seker, en waar nogal?" vra Jean
"Twee keer van naby en 'n paar keer op die plaas" antwoord Ansie en loer vinnig na Jean se reaksie oor die rand van haar wynglas.
"Van naby, verduidelik"
"Ek het een aand, seker so amper 2 jaar terug laat van die koshuis af plaas toe gery. Toe ek die hoofpad verlaat en teen die berg opry het daar iets voor my oor die pad gehardloop. Ek het rem aangeslaan en gestop. Die Wolf het stadig uit die bosse langs die pad gestap tot voor my kar en in die ligte vir my gestaan en kyk so asof hy iets wou sê"
"Jy grap!" sê Jean en dink onmiddelik aan die gewoontes van Nagwolwe, wat Ansie hier beskryf is die gewoontes van 'n Nagwolf. As hulle jou aandag wil hê vra hulle daarvoor.
"Nee man ek grap nie dis regtig so, dit het weer so rukkie later gebeur maar die laaste keer was half snaaks, so entjie van die grootpad af het hy daar in die plaas pad gestaan met sy kop half omlaag, so asog hy vir my gewag het"
"Ek het gestop en so oomblik of twee gewag tot hy amper tot langs die kar gestap het en in die bosse ingeloop het. Ek was lam geskok en het nog so rukkie daar gesit. Ek het hom weer langs die pad sien staan 'n paar minute later net voor ek deur die hekke van die werf gery het, so asof hy geweet het waarheen is ek oppad" vertel Ansie
"Het jy jou Pa vertel?
"Is jy mal, hy sou die hele kontrei op horings gehad het en dan het hulle na ding gaan soek en netnou kry iemand seer. Die wolf was uitermatig groot maar het als behalwe skadelik gelyk." antwoord sy; "my broer het toe hy nog geleef het dieselfde tipe ondervinding gehad en ek weet hy was op soek na die Wolf die aand toe dood is"
"Ek het gehoor jou broer het in die berg verongeluk Ansie, maar hoekom dink jy hy is agter die Wolf aan?" vra en Jean wink die kelnerin nader om hulle bestelling te kom neem. Hy wil meer weet wat daar gebeur het maar wil ook Ansie se aandag bietjie aflei. Die trane sit vlak in haar oë en hy kan sien sy is duidelik ontsteld." Kom ons bestel kos dan vertel jy my verder"