Irisse is baie gewild onder tuiniers regoor die wêreld. In die natuurlike omgewing groei hulle in die grootste deel van die Noordelike Halfrond. Blomme word gekweek vanaf die subtrope tot die Noordpoolsirkel. 'N Spesiale posisie onder alle spesieverskeidenheid word deur bebaarde irisse beklee.
Madeliefies of hane, baie algemeen en gewild onder tuiniers, is verteenwoordigers van die Iris-familie. Die naam van die spesie is te danke aan die prosesse met setae wat op die blare voorkom. Die gewildheid van die blom is in baie opsigte te wyte aan sy blomtydperk - in die somer, wanneer die lenteplante reeds geblom het en die herfs nog nie geblom het nie. Naas, mans het 'n ryk palet kleure.
Afhangende van die grootte van die plant, word baardarisse in sulke subspesies verdeel:
dwerg (40 cm);
mediumgrootte (40–70 cm);
Rhizome is naby die oppervlak van die aarde geleë, kom in sommige gevalle daaruit. Die plant kan redelik maklik gekweek word, u hoef net 'n deel van die wortel te neem en op die regte plek te plant. Die stamme van die iris kan enkelvoudig of gebundel wees. Blare het 'n plat vorm, waarvan die meeste by die wortelnek gegroepeer is.
Blomme is 'n enkele of groeiende bloeiwyse. Blomdekdade word nie in 'n korool en 'n kelk verdeel nie. Mans lyk visueel soos orgideë. 'N Irisknop van enige aard bestaan ​​uit drie kroonblare wat regop groei en nog drie afwaarts gerig.
In die sentrale deel van Rusland vind die blom van baardarisse gewoonlik van die laat lente tot Julie plaas. Hierdie kultuur is onpretensieus vir die kwaliteit van die grond, maar reageer buitengewoon swak op die verhoogde humiditeit. Boonop verdra die blomme die winterryp wat kenmerkend is van die middelste strook en die noordweste van ons land.
Hoe u mans en mans op u werf bekwaam en korrek plant, hang af van hul verdere groei, voorkoms en die vermoë om voort te plant. Irisse kan op geen manier buierige plante genoem word nie, maar hulle moet sorgvuldig deelneem.
Die nakoming van 'n paar eenvoudige reëls en aanbevelings sal u help om blomme sonder probleme te plant, en u kan dit amper gesond en mooi laat groei.
Het jy geweet? Van besondere belang vir irisse in die Verenigde State: 'n pers plant word beskou as die staatsimbool van Tennessee. In 'n nuwe lig jy kan wilde cockerels van alle skakerings van blou sien, waar hulle die 'blou vlag van Amerika' genoem word».
Die ideale grond vir die aanplant van mannetjies is 'n substraat met neutrale suurgehalte en goeie vogdeurlaatbaarheid. Op grond met pH 5,5 groei die mannetjies slegs groen massa, die knoppe bly swak en bereik dikwels nie die oorvloed van kleur en grootte as dié wat op 'n neutrale of effens alkaliese substraat groei nie.
Op swaar kleigrond sal oortollige vog stagneer, en hierdie kultuur verdra dit nie.
Blomkwekers ken egter die geheime van kweekwalvisse op 'n substraat van enige aard:
maak die riviersand (1-2 emmers / 1 m²) as die grond nie toelaat dat vog goed deurkom nie.
turf word by swaar kleigrond gevoeg;
Kalk, kryt, dolomietmeel of sementstof word met pH 5,0 by die grond gevoeg.
Die gunstigste tyd vir die uitplant van risome is Augustus, die tyd wanneer die moordenaar walvisse blom. Plante begin voorberei vir oorwintering, versamel vitamiene en nodige minerale in die wortels hiervoor. In die suidelike streke kan jy in die lente blomme plant.
In beginsel het bebaarde irisse so 'n onpretensieuse posisie dat dit deur die hele groeiseisoen oorgeplant kan word. Maar blomme wat in die laat somer en vroeë herfs geplant word, het die sterkste immuniteit, die beste oorlewingsyfer en die hoogste persentasie ontkieming.
As u mans wil teel, moet u 'n goed beligte sonlig kies en beskerm teen konsepte. Die plant wortel normaalweg op enige grond, maar voel beter by leem - dit word dikwels uitgedruk in 'n ryk en welige kleur.
'N Uitstekende opsie is 'n erf met 'n effense helling in die suide of suidooste, beskerm teen trekke. As u dit voorberei, moet u ook sorg vir die dreinering.
Mans het, ondanks die feit dat hulle normaalweg op bykans enige grond groei, steeds gereelde, maar nie te ingewikkelde, sorg nodig. Onder die belangrikste maatstawwe wat nodig is vir die normale groei en ontwikkeling van blomme, kan 'n mens die verband, onkruid, natmaak, groen na blom blom en voorberei vir die winter onderskei.
Het jy geweet? Siberiese iris behandel skeurbuik, geel plante word gebruik as voorbereiding teen skilfers gebaseer op wit kuikens help met longsiektes. Daarbenewens word die wortels van die plant gebruik om sifilis, dermatologiese siektes en spysverteringskanale organe te behandel.
Konyne versamel vog en al die nuttige elemente wat hulle nodig het in hul eie risoom. Hierdie plantorgaan het ongeveer dieselfde funksie as die kameelbult - dit bevat voedingstowwe.
Blomme gebruik hierdie reservoir wanneer die aanbod van buite hierdie voedselkomponente om een ​​of ander rede skerp gedaal het of selfs gestaak het, byvoorbeeld tydens droogte. Dit is die rede waarom bebaarde irisse nie gereeld moet natmaak nie; hulle het genoeg vog, selfs in die droë seisoen.
Onthou dat hulle slegs mans gedurende 'n baie ernstige droogte moet besproei of wanneer 'n lepel met 'n swak wortel geplant word.
Die wortelstelsel van die iris versprei eers direk onder die grondoppervlak, en eers nadat dit gegroei het en 'n sekere mate van vertakking bereik het, begin dit diep word. Dit is as gevolg van die oppervlakligging van die wortel, Maak die grond met groot sorg los sodat dit nie beskadig word nie.
Die wortelstelsel groei aktief in die eerste twee lewensjare, vertak baie en is oorgroei met dun hare. In die derde seisoen stop die aktiewe groeifase, en hierdie orgaan skakel slegs oor na voedingsfunksies - dit trek vog en die nodige stowwe uit die substraat.
Wat mans betref, verskil menings oor hierdie kwessie. Een deel van die amateur-tuiniers glo dat die plant glad nie ekstra kunsmis benodig nie. Hul teenstanders neem die teenoorgestelde standpunt in met die argument dat die cockersels 'n taamlik indrukwekkende verskeidenheid kos benodig.
In die eerste plek moet daar begryp word dat as dit die moeite werd is om kunsmisstowwe te maak as daar irisse groei, dan slegs op skaars grond. Oor watter die beste geskik is vir 'n spesifieke soort grond, kan ons afleidings maak na grondontleding. Een van die belangrikste kenmerke van tuingrond is die suurgehalte daarvan.. Daar is egter 'n paar algemene reëls wat in elk geval gevolg moet word, die bemesting van die blomtuin met irisse.
Belangrik! Irisse reageer baie sleg op 'n oormaat stikstof; kunsmisstowwe wat hierdie mineraal bevat, moet tot die minimum gebruik word. Vers mulleïne of nie heeltemal ontbinde kompos word gewoonlik vir hierdie blomme teenaangedui nie.
Volgens die skema word topklee drie keer per seisoen uitgevoer:
in die lente word nitraat kunsmis toegedien (kalium, natrium of kalsiumnitraat). Dit dra by tot 'n beter groei van blomme, 'n stel groen massa. Daar is aanbeveel dat hulle nie later nie as die eerste dekade van April ingedien word, die norm - 1 eetlepel.l. opgelos in 10 l water per 1 m². Die Kemira Universal-wa het homself bewys vir die lente-top-aantrekkingskrag; dit word volgens die instruksies gebruik;
somer-top-aantrekkings word aan die begin van die vorming van knop-eierstokke uitgevoer. 'N Goeie opsie is hierdie samestelling: 1,5 eetlepels. l ammoniumsulfaat en dieselfde hoeveelheid kaliumchloried per 1 m²;
twee weke nadat die irisse blom, word hulle superfosfaat gevoer (3 eetl. l / 1 m²).
Chemikalieë word toegedien met water, goed opgelos of op klam grond, in elk geval, gevolg deur los te maak.
Wanneer en hoe om uit te plant
Elke jaar, aan die sykante van ou lote wat reeds vervaag het, verskyn daar nuwe risome - die blom beset die gebied en groei in die breedte. Slegs die buitenste lote is aktief besig om te ontwikkel en te blom, terwyl die binneste uitdroog en sterf. Hierdie dooie risome en stingels, verweef, kom na die aardoppervlak en vorm in die kern self 'n nie te aangename gesig nie.
As u 'n bal verweefde oorblyfsels van droë wortels en lote in die middel van die bos sien, moet u daarop let dat dit 'n teken is dat dit tyd is om die blomme te plant. Hierdie fase van die irisgroei kom tipies voor in die vierde tot vyfde seisoen van die plant se lewe.
As u dit om die een of ander rede nie in die huidige seisoen kan oorplant nie, maak dit nie saak nie, kan die gebeurtenis vertraag word deur die neoplasma in die kern van die plant te verwyder. Om dit te doen, breek u net die droë stingels, wortels en lote in die middel van die bos uit.
Dwergvariëteite van moordenaarwalvisse kan tien jaar lank op een plek groei. Hoë grade benodig oorplanting al in die derde, maksimum, vyfde seisoen. Meer presiese terme hang af van die spesifieke verskeidenheid en groeitoestande.
Maar om gevolgtrekkings te maak en te besluit of die oorplanting nodig is, moet gebaseer wees op die voorkoms van die blomme. As u agterkom dat hulle swakker geword het as in vorige seisoene, blom hulle nie so volop soos voorheen nie, weet u - dit is tyd om die plante oor te plant.
In die tuin moet u 'n platform kies vir sonstrale wat geskik is vir die groei van irisse (hierbo is die keuse van die "regte" werf genoem). Mannetjies moet geplant word op 'n plek waar blomme van dieselfde spesie of hul naasbestaandes nie voorheen gegroei het nie.
Die grond moet nie deur dieselfde plante uitgeput word, of besoedel word met inherente siektes van die spesie nie. As die blomme weer op dieselfde plek geplant word, moet die substraat vervang word.
Op die plek van die blomtuin waar die mannetjies gegroei het, verwyder die boonste laag grond met 'n dikte van 15-20 cm.
Meng turf, riviersand en humus in gelyke dele.
Vul die bodem van die kuil met 'n dreineringslaag (uitgebreide klei, rivierklippies, gebarste baksteen of teël) van 5 tot 7 cm. Sit die voorbereide grondmengsel van bo af en giet 'n 2% kaliumpermanganaatoplossing. As die grond klei is, verwyder 'n 30 cm dik kussing, lê 'n dreineringslaag (5–7 cm) aan die onderkant en 15-20 cm sand bo-op.
Nadat die irisse verdwyn het, sal die plant al sy kragte op wortelgroei en voedingstowwe vir die winter rig. Ongeveer 20-22 dae na blom, kan u die bos verdeel.
Belangrik! In die middelste baan word aanbeveel dat die uitplant van mans voor die einde van die somer voltooi moet word, sodat hulle op 'n nuwe plek wortel kan skiet en nie met die begin van ryp vries nie. In die suidelike streke word hierdie operasie ook in September uitgevoer.
Om die risoom te verdeel, berei u 'n oplossing van kaliumpermanganaat (2%) of ystersulfaat (5%) voor. In hierdie werktuig is dit nodig om die tuingereedskap (mes, snoeier, ens.) Na elke gebruik te ontsmet.
Skyfies op die risome moet ook met die aangeduide oplossing behandel word, of met swamdoders soos Bravo, Topaz, Abiga-Peak, Previkur, ens., Maar dit is beter om eenvoudige houtas te gebruik vir die ontsmetting van risome. Dit is genoeg om die plek van die sny met poeier te strooi. Die prosedure self is redelik eenvoudig en bestaan ​​uit twee fases: die verdeling van die wortel en die direkte oorplanting.
Iris word op hierdie manier op 'n nuwe plek geplant:
Grawe die plant wat met 'n graaf uitgeplant word, op. U kan dit saggies met u hande uittrek, maar in hierdie geval bestaan ​​die risiko dat 'n deel van die wortel in die grond sal bly.
Skei een of meer dele van die risoom met 'n skerp mes sodat wortels en ten minste een roset op elke deel van die afdeling (die plek waaruit die blom sal groei) oorbly. As u alles reg gedoen het, moet so 'n deel van die plant beslis 'n nuwe blom gee.
Verwyder vuil van die verdelers en kontroleer die kwaliteit daarvan met 'n eenvoudige palpasie: Die oppervlak moet solied wees. As 'n sagte vlek gevoel word as dit met 'n vinger gedruk word, word dit uitgesny - gedraai met die punt van 'n mes, soos 'n aartappeloog, of gekrap op 'n gesonde weefsel.
Sit gekapte risome vir 15-20 minute in 'n oplossing van kaliumpermanganaat (1-2%), rol dan in as en laat dit vir 2-3 dae droog word.
Na twee tot drie dae van droging, kan u die verdelers op 'n nuwe plek begin plant. Om dit te doen, plaas die risome op 'n kussing sand of vrugbare grond en sprinkel dit met die grond wat jy voorberei het. Dit moet op so 'n manier gedoen word dat die plantmateriaal skaars met 'n laag aarde besprinkel word, en dit hoef nie diep begrawe te word nie.
Die aanbevole afstand op die beddings tussen dwergriërs is 15-20 cm, tussen aangrensende plante van mediumhoogte - 20-30 cm. Wanneer 'n verskeidenheid blomme met hoë blomme geplant word, moet 'n afstand van ten minste 'n halwe meter gehandhaaf word.
Wanneer om blare te sny
Teen die einde van Augustus begin die ou droë groen verdwyn. In verskillende variëteite kom hierdie fase nie op een slag voor nie, en gaan dit met 'n paar verskille voor. Gedurende hierdie periode moet u die eksterne droë blare verwyder, en die een binne - tot 30-50% van die lengte afgewerk.
Danksy so 'n eenvoudige operasie sal die mannetjies nie net beter lyk nie (die setperke sal helderder word, die kleur sal meer volop word) volgende seisoen, maar die risiko dat siektes wat veroorsaak word deur dooie blare word aansienlik verminder.
Dwergvariëteite, sowel as mediumgrootte iris, het nie 'n winterskuiling nodig nie. Maar groot irisse, waarvan die hoogte 60-70 cm of meer is, moet voorberei word op die ryp van die winter. Die beste skuiling is droë eikebome. Die voordeel van eikebome is dat knaagdiere nie daarin begin nie.
Om 'n skuiling van hoë gehalte te bou, is redelik eenvoudig:
Bereid vir winterplante (droë blare en kern verwyder uitwendig, gesnoei, ingeplant, indien nodig, voltooi) om met droë eikehoutblare te vul.
Lê 'n denne of 'n spar spar bo-op, bedek die struktuur met 'n tuinfilm soos lutrasil.
So 'n skuiling sal u lang irisse nie laat vries nie, en hulle kan enige ryp veilig oorleef.
Het jy geweet? Daar is 'n baie interessante metode om iris-aanplantings op te warm: dit word eenvoudig met wintergraangewasse (rog, gars) gesaai en in die lente onkruid. Graan, wat die wortels laat vorm, vorm 'n soepelaag, wat die geleidingsvermoë van die hitte deur die grond verminder en voorkom dat die wortels van irisse vries.
Tans is plantkundiges en blomkwekers bewus van ongeveer 800 spesies en meer as 50 duisend koekies. Ondanks so 'n wye verskeidenheid van hierdie genus, kies baie tuiniers vir baarderisse. Daar is verskillende redes hiervoor: hul onpretensieusheid, gemaklikheid om te teel, en natuurlik skoonheid en 'n vergelykbare palet van kleure.