PressReader - Kuier: 2017-07-26 - BLITS SE NU­WE BEEN
BLITS SE NU­WE BEEN
Hy is met ’n erns­ti­ge ge­brek ge­bo­re, maar met sy po­si­tie­we hou­ding staan hy vir nie­mand te­rug nie. En dank­sy sy nu­we lem­been is hy ge­reed om op die at­le­tiek­baan te wys wie’s baas.
Kuier - 2017-07-26 - Ware Lewensdrama - DEUR Tar­ren-Lee Ha­bel­gaarn
al het hy net een been, droom Au­brey Mey­er (11) van Atlantis in die Wes-Kaap van ’n blink toe­koms in at­le­tiek.
En dank­sy ’n nu­we lem wat on­langs aan hom ge­skenk is, kan hy gróót droom! Au­brey hoop om Suid-A­fri­ka een­dag by die wê­reld­kam­pi­oen­skap­pe en Pa­ra­lim­pie­se S­pe­le te ver­teen­woor­dig.
Al vind Au­brey, ’n gr. 4-leer­der by Park­view P­ri­mêr, dit soms moei­lik om po­si­tief te bly, laat hy hom nie on­der­kry nie en pro­beer hy al­les nes sy maats doen. Hy doen dit wel op sy eie ma­nier, maar hy laat nie toe dat sy ge­stremd­heid hom te­rug­hou nie.
Wan­neer jy hier­die le­wens­lus­ti­ge man­ne­tjie glim­lag­gend op die at­le­tiek­baan sien rond­spring, is dit moei­lik om te glo dis die­self­de kind wat soms huil-huil by die huis aan­kom om­dat kin­ders hom by die skool oor sy ge­stremd­heid spot.
“Dit maak my baie seer wan­neer kin­ders my ‘af­been’, ‘een­been­tjie’of ‘ge­brek­lik’ noem,”sê Au­brey met ’n hart­seer uit­druk­king op sy ge­sig.
En pyn en on­ge­mak is nie iets wat nou die dag deel van sy le­we ge­word het nie. Au­brey se hart­seer het lank voor sy at­le­tiek­dro­me be­gin. Hy is al van jongs af in pyn en moes lank­al leer om daar­mee saam te leef, want hy is al van k­lein­tyd af in en uit die hos­pi­taal.
Au­brey is met ’n mis­vorm­de lin­ker­been en -voet ge­bo­re, ver­moe­de­lik as ge­volg van be­han­de­ling wat sy ma, Ka­ren Mey­er, ont­vang het voor­dat sy uit­ge­vind het sy ver­wag.
Voor sy ge­weet het sy is swan­ger, het sy siek be­gin voel en is hos­pi­taal toe. Vol­gens Au­brey se pa, Ni­klaas Booy­sen, het dok­ters toe ver­moed sy ma het baar­moe­der­kan­ker en haar vir toet­se ge­stuur en be­han­de­ling voor­ge­skryf.
Vol­gens Ni­klaas het sy twee maan­de lank die kan­ker­me­di­sy­ne ge­vat voor dok­ters ag­ter­ge­kom het sy is swan­ger en die be­han­de­ling ge­staak is.
“Eers twee maan­de na­dat sy met be­han­de­ling be­gin het, het dok­ters glo ont­dek sy is swan­ger.”
Hoe­wel hy nie be­trok­ke was by dié spe­si­fie­ke ge­val nie, het die gi­ne­ko­loog dr. Wil­lie van Nie­kerk
ge­sê se­ke­re me­di­ka­sies wat ’n ma ty­dens swan­ger­skap ge­bruik, kan ver­oor­saak dat die ba­ba uit­ein­de­lik met ’n ge­stremd­heid ge­bo­re word.
Die Groot skok
Vol­gens Ni­klaas was die fa­mi­lie ty­dens die swan­ger­skap heel­te­mal on­be­wus daar­van dat Au­brey se lin­ker­been nie vol­ko­me ont­wik­kel het nie en het hul­le eers met sy ge­boor­te van die ge­brek uit­ge­vind. Vol­gens hom het dit die fa­mi­lie on­kant ge­vang en was dit aan die be­gin ’n groot skok en aan­pas­sing.
“Die dok­ters het ons nie voor die tyd ge­sê nie. Ek dink hul­le was self nie be­wus daar­van nie. Hul­le wou on­mid­del­lik sy been af­sit, maar toe word hy na die Rooi­kruis-kin­der­hos­pi­taal oor­ge­plaas,” ver­tel Ni­klaas.
“Daar het dok­ters eers pro­beer om sy been te red, maar ná ’n paar maan­de het hul­le eers die voet ver­wy­der en toe la­ter sy been tot on­der die knie af­ge­sit. Hy was vir am­per twee jaar in en uit die hos­pi­taal vir re­ha­bi­li­ta­sie en ob­ser­va­sie voor­dat ons hom huis toe kon bring.”
Vol­gens Ni­klaas het dit ook by die huis aan die be­gin maar moei­lik ge­gaan, maar van die dag toe hul­le Au­brey vir die eer­ste keer op die vloer sit, kon hul­le hom nie keer nie. “Hy wou op al­les klim, het vin­nig ge­kruip en was baie woelig. Hy het blits­vin­nig be­weeg en as ons hom nie dop­ge­hou het nie, het hy on­der ons uit op sy een been be­gin spring en weg­ge­kruip.”
Sy ou­ma, Johanna Booy­sen, voor wie Au­brey groot­ge­word het, raak ver­al baie e­mo­si­o­neel wan­neer sy oor daar­die dae praat, om­dat sy aan­vank­lik nie na­by haar klein­seun wou wees nie.“Dit was die eer­ste keer dat ie­mand na aan my ’n ge­brek het en ek er­ken ek was ’n bie­tjie skrik­ke­rig daar­voor.”
Sy raak skaam wan­neer sy daar­die her­in­ne­rin­ge op­roep en kan jou am­per nie in die oë kyk nie. Dis am­per as­of sy te­leur­ge­stel is in haar­self dat sy des­tyds só ge­re­a­geer het oor dié klein­kind wat so diep in haar hart ge­kruip het en nou in haar at­le­tiek­voet­spo­re wil volg.
“Dit maak my seer om te weet dat ek hom eers ver­my het. Ek kon dit nie vat nie, dit was baie vreemd vir my
Dit was on­ge­loof­lik hoe hy met sy kuns­been be­weeg. Tashwell A­dams
en sy been­tjie het my bang ge­maak. Dit was vir ons al­mal ’n groot skok toe hy só ge­bo­re is, maar ons het ge­woond ge­raak daar­aan en nou sal ek hom nie wil ver­an­der nie,” sê sy.
Johanna rig deel­tyds at­le­tiek af by die Wes­fleur-at­le­tiek­baan vir la­er­skool­leer­ders en dis hier waar Au­brey vroe­ër van­jaar be­sluit het hy wil ook pro­beer hard­loop, want hy glo hy kan al­les doen wat nor­ma­le kin­ders doen.
Só het hy al ook die mees­te sport­soor­te pro­beer, kruip graag in die bo­me weg wan­neer sy ou­ma hom soek en spring op sy kruk­ke rond in die straat om saam met die bu­re se kin­ders te speel. Hy hou ver­al van rug­by en sok­ker, maar het reg­tig ’n lief­de vir at­le­tiek ont­wik­kel toe hy sien hoe­veel pret die an­der kin­ders het ter­wyl sy ou­ma hul­le af­rig.
Sy fa­mi­lie het eg­ter gou ag­ter­ge­kom hy sou nie be­hoor­lik sy at­le­tiek­droom met sy ou kuns­been kon na­jaag nie.
Dit is nie ge­maak vir hard­loop nie en sou hom nie toe­laat om sy bes­te op die baan te gee nie. Die been is oud en die voet­ge­deel­te draai om (so­dat die to­ne ag­ter­toe wys) wan­neer hy hard­loop. Die been sit nie ge­mak­lik nie en maak dit moei­lik vir hom om vol­uit te oe­fen.
Sy pa ver­tel toe dok­ters hom des­tyds huis toe stuur met sy eer­ste kuns­been, het hul­le nooit ge­dink hy sou al­les kon doen wat hy van­dag doen nie. Die fa­mi­lie was on­se­ker oor sy toe­koms en het ge­won­der of hy ooit on­af­hank­lik sou wees.
Vol­gens Ni­klaas was Au­brey se eer­ste kuns­been van hout ge­maak en son­der ’n voet. Hy was vier toe hy sy eer­ste kuns­been met ’n voet ont­vang het.
“Hy groei vin­nig en moet el­ke twee jaar ’n nu­we been kry, maar dit is nie baie ge­mak­lik nie, ver­al nou­dat hy in s­port be­lang­stel.” Langs die Wes­fleur-at­le­tiek­baan waar
Kui­er met sy fa­mi­lie ge­sels, kan ’n mens die ef­fek van ja­re se be­kom­mer­nis en hart­seer op Au­brey se pa en ou­ma se ge­sig­te dui­de­lik raak­sien. Hul­le lyk siels­moeg en tus­sen­deur die grap­pies sit die tra­ne vlak in hul oë wan­neer hul­le oor sy ge­stremd­heid praat of el­ke nou en dan op­kyk om vir hom te loer wan­neer hul­le oor sy toe­koms ge­sels. Maar net wan­neer dit lyk as­of hul­le e­mo­sies te veel raak, laat Au­brey hul­le lag en dan is dit weer ou­kei.
Au­brey se at­le­tiek­dro­me het be­hoor­lik vler­ke ge­kry toe hy sy af­rig­ter, Tashwell A­dams, in Ja­nu­a­rie ont­moet het. Wan­neer jy die twee saam sien, kan jy ver­staan hoe­kom. Dis dui­de­lik dat hul­le ’n sterk band het en me­kaar goed ver­staan.
Hul­le maak grap­pies en Tashwell is baie ge­dul­dig met Au­brey.
“Se­dert hy sy af­rig­ter ont­moet het, is hy ’n an­der mens. Dit het heel­te­mal sy gees en self­ver­troue ver­an­der,” ver­tel Ni­klaas.
Tashwell (31), wat at­le­te by ver­skeie sko­le in Atlantis af­rig om aan na­si­o­na­le kom­pe­ti­sies deel te neem, ver­tel Au­brey het da­de­lik ’n in­druk op hom ge­maak.
“Ek het hom al­tyd met sy an­tie en ou­ma op die baan ge­sien. Dit was on­ge­loof­lik hoe hy met sy kuns­been be­weeg en sy e­ner­gie was so po­si­tief. Ek wou met hom ge­sels so­dat ek sy sto­rie met my an­der at­le­te kon deel.
“Dik­wels word at­le­te moeg of dink hul­le iets is on­moont­lik, maar dan kry jy men­se soos hier­die seun wat net een been het en niks as on­moont­lik be­skou nie. Ek wou hom ge­bruik om hul­le te in­spi­reer,”ver­tel Tashwell.
Toe hy hoor Au­brey stel in at­le­tiek be­lang, het hul­le saam be­gin oe­fen.“Ek het som­mer vin­nig ge­voel ek moet iets doen om hier­die kind se le­we te ver­be­ter. Ek wou hê hy moet goed doen in s­port, maar die kuns­been wat hy tans ge­bruik, is te klein vir hom en dit maak hom seer.”
Tashwell was vas­be­slo­te om Au­brey te help en hy hoef nie ver te ge­soek het nie, want die ge­leent­heid het let­ter­lik na hom toe aan­ge­hard­loop ge­kom.
Tashwell was by ’n by­een­koms in Dur­ban toe hy ’n ge­strem­de at­leet met lem­me sien hard­loop. Hy het da­de­lik ge­weet dis net wat Au­brey no­dig het.
“Die ge­strem­de at­leet het my ver­tel van die or­ga­ni­sa­sie Jum­ping Kids, wat lem­me skenk aan kin­ders wat dit nie kan be­kos­tig nie, so­dat hul­le ook aan s­port kan deel­neem.”
Tashwell het ge­weet son­der die lem­me sou Au­brey nooit die kans staan om be­hoor­lik sy at­le­tiek­dro­me uit te leef nie en daar­om het hy met Jum­ping Kids kon­tak ge­maak.“Voor­dat ek nog twee sin­ne oor Au­brey kon sê, het hul­le in­ge­stem om hom te help.
“Ek het nie ge­dink dit sal so mak­lik wees nie, maar dit be­wys weer­eens hoe spe­si­aal Au­brey is. Hul­le het ge­sê ek moet net sorg dat ek hom in die win­ter­skool­va­kan­sie tot by hul kan­toor in P­re­to­ria kry en hul­le sal vir die res sorg. Dit was on­ge­loof­li­ke nuus, want ek weet die lem­me gaan ’n groot ver­skil in sy le­we maak. Dit gaan hom nie net fi­siek help nie, maar ook ’n groot ver­skil aan sy self­ver­troue maak.”
Dis am­per soos ’n spro­kie wat nou be­sig is om waar die word vir Au­brey. En dit het al­les be­gin met sy eer­ste vlieg­tuig­rit vroe­ër van­dees­maand na P­re­to­ria vir sy eer­ste fit­ting vir sy nu­we lem. Au­brey was am­per meer opg­won­de daar­oor as e­nig­iets an­ders!
Tashwell het hom na P­re­to­ria ver­ge­sel en ver­tel die dok­ter en fi­si­o­te­ra­peut is baie te­vre­de met Au­brey.“Hul­le kan nie glo dat hy in net twee dae so ge­mak­lik op sy nu­we lem is nie. Hy het on­mid­del­lik ’n sok­ker­bal be­gin skop toe hul­le sy nu­we lem vir hom aan­pas.
“Hy kon nie op­hou glim­lag nie. Hy wou net hard­loop,”ver­tel Tashwell.
Op sy beurt sê Au­brey sy nu­we been voel baie be­ter en hy kan nie wag om te be­gin oe­fen wan­neer die sko­le weer be­gin nie.“Ek kan nie wag om my nu­we been vir my vrien­de en fa­mi­lie te wys nie.
“Ek weet ek sal vin­ni­ger kan hard­loop met my nu­we lem­me. Die kin­ders spot my al­tyd en noem my‘af­been’, maar wan­neer ek die nu­we, vin­ni­ge been kry, sal hul­le my nie meer kan spot nie,”sê hy.
Sy fa­mi­lie is is net so bly vir hom. Vir sy pa is dit ’n tyd van nu­we hoop vir al­mal in die ge­sin.“Ek is baie op­ge­won­de vir hom om sy nu­we lem­me te kry. Dit gaan hom nog meer on­af­hank­lik­heid gee en ek hoop sy sto­rie sal an­der fa­mi­lies ook kan in­spi­re,” sê hy.
“Ons sal ook nooit een van hier­die lem­me kan be­kos­tig waar­mee hy nou sal kan hard­loop nie, so ons is baie dank­baar dat hy hier­die ge­leent­heid kry.”
Vir sy fa­mi­lie bring hier­die kans groot ver­lig­ting en hoop dat sy dro­me waar sal word. Hul­le jour­ney tot hier was nie mak­lik nie, maar Ni­klaas sal e­nig­iets doen om sy seun ge­luk­kig te sien en hom ’n be­ter kans in die le­we te gee.
“Ek het al­tyd ge­won­der of hy ooit ’n werk sal kry en een­dag vir hom­self sal kan sorg. Dit het my baie be­kom­mer, maar nou voel ek meer ge­rus en het ek meer hoop om­dat ek reg­tig glo die nu­we lem­me vir hom meer moont­lik­he­de gaan gee,”sê hy.
Dank­sy die on­der­steu­ning van sy fa­mi­lie en sy af­rig­ter – en sy nu­we lem – is daar nou min wat in Au­brey se pad kan staan.
Hy groei vin­nig en moet el­ke twee jaar ’n nu­we been kry. Ni­klaas Booy­sen
HOOFFOTO: Au­brey Mey­er van Atlantis met sy kruk­ke op die at­le­tiek­baan voor sy reis na P­re­to­ria om sy nu­we lem (BO) te gaan kry. IN­LAS: Au­brey en sy af­rig­ter, Tashwell A­dams, wys hul­le is baie in­ge­no­me met die nu­we lem.
Au­brey speel al­bas­ters saam met sy maats. REGS ON­DER: Au­brey se ou­ma, Johanna Booy­sen, raak e­mo­si­o­neel wan­neer sy oor hom praat. REGS: Au­brey by sy pa, Ni­klaas.