Camel - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Camel is die algemene naam vir groot, bultige, langhalsige, eweredige hoefdiere wat uit die soogdier-geslag bestaan camelus van die familie Camelidae. Daar is twee verskillende soorte kamele, die Dromedaris of die Arabiese kameel, Camelus dromedarius, wat 'n enkele bult het, en die Bactriese kameel, Camelus bactrianus, wat twee bultjies het. Hulle is gedomestiseer en gebruik as 'n lasdier en vir die produksie van melk, wol en vleis, hoewel sommige wilde bevolkings van die Bakteriese kameel in die Gobiwoestyn van China en Mongolië bestaan. Die IUCN (World Conservation Union) noem die 'krities bedreigde' Wild Bactrian kameel met die spesienaam Camelus ferus en die gedomestiseerde vorm as C. bactrianus, terwyl sommige die wilde vorm as die subspesie noem Camelus bactrianus ferus (Hare 2007).
Die unieke aanpassings van die kameel aan sy omgewing - 'n bult wat vet opslaan vir omskakeling na water, neusgate wat waterdamp vasvang, dik pels om van intense hitte te isoleer, lang bene om die liggaam van die warm grond af te hou, lang wimpers om teen sand te beskerm, en vele meer dra by tot die wonder van die natuur vir die mens en die bruikbaarheid van die kameel vir samelewings in daardie deel van die wêreld.
Die feit dat kamele in Asië en Afrika en hul naaste familielede (lama's, ens.) In Suid-Amerika aangetref word, en daar bestaan ​​tans geen kamele in Noord-Amerika nie, lei tot die bespiegeling wat gebaseer is op die teorie van afkoms met verandering, dat fossielkamele sal in Noord-Amerika gevind word (Mei 2001). Inderdaad, sulke fossiele, wat vermoedelik voorvaderlik is vir albei geslagte, is gevind, wat die siening ondersteun dat nuwer lewensvorme op die grondslag van vroeëre vorms kom.
Benewens die twee kamelsoorte (genus camelus), bestaande lede van die familie Camelidae, sluit twee ander genera in met twee spesies elk, Lama (lama, guanaco) en vicuna (alpakka, vicuña). Soms die term kameel word wyer gebruik om enige van die ses kameelagtige wesens in die familie Camelidae te beskryf: die twee ware kamele en die vier Suid-Amerikaanse kameeldiere.
Alhoewel herkouers beskou word - enige dier wat selfs geteister word, wat sy kos in twee stappe verteer, eerstens deur die rou materiaal te eet en 'n semi-verteerde vorm wat herkou word, op te wurg, en dan die cud-kameliede te eet (te kou), hoort nie onderorde Ruminantia maar eerder Tylopoda. Herkouers sluit die algemeen bekende herkouers in van beeste, bokke, skape, kameelperde, bison, buffels, takbokke, bokke, ensovoorts. Die kameïede verskil op verskillende maniere van dié van Ruminantia. Hulle het 'n spysverteringskanaal eerder as 'n vierkamer; 'n bolip wat in twee verdeel is, met elke deel afsonderlik beweeglik; 'n geïsoleerde snytjie in die bo-kakebeen; en, uniek onder soogdiere, elliptiese rooibloedselle en 'n spesiale tipe teenliggaampies sonder die ligte ketting, behalwe die normale teenliggaampies wat by ander spesies voorkom.
Kameeldiere het lang bene wat, omdat hulle nie 'n tensorvel het om tussen dy en lyf te oorbrug nie, steeds langer lyk. Hulle het nie hoewe nie, eerder 'n tweetandvoet met toonnaels en 'n sagte voetpad (Tylopoda is Latyns vir "opgestopte voet"). Die dier se grootste gewig word gedra deur hierdie taai, leeragtige sole.
Onder die twee kameelsoorte is die Dromedary-kameel inheems aan die droë en woestyngebiede van Wes-Asië en Oos-Afrika, en die Bactriese kameel is inheems aan Sentraal- en Oos-Asië. Benewens die feit dat die Bactriese kameel twee bultjies het en die Dromedaris met een bult, is die Bactriese kameel geneig om 'n veelsydiger, gehaarder dier te wees wat die versengende woestynhitte van Noord-Iran tot die bevrore winters in Tibet kan oorleef. Die Dromedary is geneig om langer en vinniger te wees.
'N Volgroeide volwasse kameel staan ​​ongeveer 1,85 meter (6 voet) by die skouer en 2,15 meter (7 voet) by die bult. Die bult styg ongeveer 30 duim uit sy liggaam uit. Kameele kan tot 40 km / u in kort sarsies hardloop en snelhede van tot 25 km / u handhaaf. Die gemiddelde lewensverwagting van 'n kameel is 50 tot 60 jaar.
Mense het die eerste keer tussen 3.500 en 3000 jaar gelede kamele gedomestifiseer. Daar word gemeen dat die Bactriese kameel iewers voor 2500 B.C.E. onafhanklik van die Dromedaris gedomestiseer is. en die Dromedaris tussen 4000 B.C.E. en 2000 B.C.E. (Al-Swailem et al. 2007).
Die naam kameel kom na Engels via die Grieks κάμηλος (kámēlos) uit die Hebreeus Gamal of Arabies Jamal.
Kameele is bekend vir hul bult. Hulle stoor egter nie water daarin soos algemeen gebruik word nie, hoewel hulle wel hierdie doel deur middel van die rotonde dien. Hul bultjies is eintlik 'n reservoir van vetterige weefsel. Wanneer hierdie weefsel gemetaboliseer word, is dit nie net 'n bron van energie nie, maar lewer dit deur reaksie met suurstof uit die lug 1,111 gram water per 1 000 gram vet omskep.
Kamele se vermoë om lang periodes sonder water te weerstaan ​​is te wyte aan 'n reeks fisiologiese aanpassings, soos hieronder beskryf.
Hul rooibloedselle het 'n ovaalvorm, anders as dié van ander soogdiere, wat sirkelvormig is. Dit is om die vloei daarvan in 'n ontwaterde toestand te vergemaklik. Hierdie selle is ook meer stabiel om 'n hoë osmotiese variasie te kan weerstaan ​​sonder om te breek, as u groot hoeveelhede water drink (20-25 liter in een drankie) (Eitan et al. 1976).
Die niere van 'n kameel is baie doeltreffend. Urine kom uit as 'n dik stroop en hul ontlasting is so droog dat dit vure kan opvlam.
Kameele kan veranderinge in liggaamstemperatuur en waterinhoud weerstaan ​​wat die meeste ander diere doodmaak. Hul temperatuur wissel van 34 ° C (93 ° F) snags tot 41 ° C (106 ° F) bedags, en slegs bo hierdie drempel sal hulle begin sweet. Die temperatuurbereik van die bolyf word gewoonlik nie gedurende die dag onder milde klimaatstoestande bereik nie, en daarom sal die kameel miskien glad nie gedurende die dag sweet nie. Verdamping van hul sweet vind op die velvlak plaas, nie op die oppervlak van hul jas nie, en is sodoende baie doeltreffend om die liggaam af te koel in vergelyking met die hoeveelheid water wat deur sweet verloor word. Hierdie vermoë om die liggaamstemperatuur te fluktueer en die doeltreffendheid van hul sweet, laat hulle ongeveer vyf liter water per dag bespaar.
'N Kenmerk van hul neusgate is dat 'n groot hoeveelheid waterdamp in hul asemhaling vasgevang word en teruggevoer word na die liggaamsvloeistowwe van die kameel, waardeur die hoeveelheid water wat deur asemhaling verlore gaan, verminder word.
Kamele kan weerstaan ​​teen 20-25 persent gewigsverlies as gevolg van sweet (die meeste soogdiere kan slegs ongeveer 3-4 persent dehidrasie weerstaan ​​voordat hartversaking weens die verdikte bloed ontstaan). Die bloed van 'n kameel bly gehidreer, selfs al verloor die liggaamsvloeistowwe; totdat hierdie limiet van 25 persent bereik is.
Kameele wat groenvrugte eet, kan voldoende vog inneem in milde toestande om die liggaam se gehidreerde toestand te behou sonder om te drink.
Uitstalling Kamele wat Neem met blare gons op 'n straat in Guntur, Indië.
Die dik jas van 'n kameel weerspieël sonlig. 'N Kameel wat geskeer is, moet 50 persent meer sweet om oorverhitting te voorkom. Die dik pels isoleer hulle ook teen die intense hitte wat uit warm woestynsand uitstraal. Hul lang bene help om hulle verder van die warm grond af te hou. Daar is bekend dat kamele swem as hulle die kans kry.
Die bek van 'n kameel is baie stewig en kan doringagtige woestynplante kou. Lang wimpers en oorhare vorm saam met seëlbare neusgate 'n effektiewe versperring teen sand. Hul pas (albei bene gelyktydig aan een kant beweeg) en hul breë voete help hulle om te beweeg sonder om in die sand te sink.
Dit is bekend dat al die spesies van die kameïede 'n buitengewone immuunstelsel het, waar 'n deel van die teenliggaamrepertoire bestaan ​​uit immunoglobuliene sonder ligte kettings. Of en hoe dit bydra tot hul weerstand teen moeilike omgewings, is tans onbekend.
Verdeling en getalle
Kameel se aantal mense in 2003
Die bykans 14 miljoen Dromedarisse wat vandag leef, is mak diere wat die meeste in Somalië, Soedan, Mauritanië en nabygeleë lande woon.
Die Bactriaanse kameel het eens 'n enorme omvang gehad, maar is nou verminder tot ongeveer 1,4 miljoen diere, meestal mak. Daar word gedink dat daar ongeveer 1000 wilde Bactriese kamele in die Gobiwoestyn in China en Mongolië is (Massicot 2006).
Daar is 'n aansienlike wilde bevolking (oorspronklik gedomestiseerd, maar leef nou wild) wat in die sentrale dele van Australië tot 700,000 geskat is, afkomstig van individue wat in die negentiende eeu en vroeë twintigste eeu as vervoermiddel ingevoer is. Hierdie bevolking groei met ongeveer 11 persent per jaar en in die onlangse tyd het die owerheidsregering van Suid-Australië besluit om die diere met lugskutters dood te maak, omdat die kamele te veel van die beperkte hulpbronne benodig deur skaapboere. 'N Klein bevolking van ingevoerde kamele, Dromedarisse en Baktriërs, het tot in die 1900's in die Suidwes-Verenigde State oorleef. Hierdie diere, wat van Turkye af ingevoer is, was deel van die Amerikaanse Camel Corps-eksperiment en is as trekdiere in myne gebruik en is vrygelaat of is vrygelaat nadat die projek beëindig is. 'N Afstammeling van een hiervan is in 1972 deur 'n rugsakreisiger in die Los Padres National Forest gesien. Drie en twintig Bactriese kamele is tydens die Cariboo Gold Rush na Kanada gebring.
Oorsprong van kamele
Wêreldkaart met die verspreiding van huidige lede van kameel. Soliede swart lyne dui moontlike migrasieroetes aan.
Kameele en hul familielede, die lama's, word op twee vastelande aangetref, met ware kamele in Asië en Afrika, en lama's in Suid-Amerika (Mei 2001). Daar is geen kamele in Noord-Amerika nie. Op grond van die evolusieteorie van afkoms met modifikasie, sou daar verwag word dat kamele eens in Noord-Amerika bestaan ​​het, maar uitgesterf het. Daar was inderdaad die ontdekking van 'n groot fossiele fauna van tersiêre kamele in Noord-Amerika (Mei 2001).
Een voorstel vir die fossielrekord vir die kameel is dat kamele in Noord-Amerika begin het, waarvandaan hulle oor die Beringstraat in Asië en vandaar na Afrika migreer en deur die Isthmus van Panama na Suid-Amerika. Nadat hulle geïsoleer was, het hulle op hul eie manier ontwikkel en die moderne kameel in Asië en Afrika en lama in Suid-Amerika geproduseer.
Kameele word dwarsdeur hul gedomestiseerde geskiedenis gebruik as 'n vervoermiddel in droë streke soos Egipte. Hier is 'n plaaslike stam naby Jaisalmer, Rajasthan, Indië. Camelus dromedarius, Wadi Rum, Jordanië. Camelus dromedarius in die Singapore Zoo.
Camelus dromedarius (Dromedariese kamele) en Camelus bactrianus (Baktriese kamele) kan lewensvatbare vogtige produkte produseer, Camelus dromedarius hybridus, hoewel dit aanvaar word dat die baster mannetjies steriel is (Hare 2007). Baktriese kamele het twee bult en is robuuste koue-klimaat kamele, terwyl Dromedaries een bult het en woestynbewoners is. Dromedaris-Baktriese basters, genaamd Bukhts, is groter as een ouer, het 'n enkele bult en is 'n goeie trek-kamele. Die wyfies kan teruggevoer word na 'n Bactrian om ¾-geteelde ryskamele te produseer. Hierdie basters word in Kazakstan aangetref.
Die kamee is 'n kameel / lama-baster wat geteel is deur wetenskaplikes wat wou sien hoe nou verwant die ouer spesies was. Die Dromedary is ses keer die gewig van 'n lama, en daarom was daar kunsmatige inseminasie nodig om die lama-wyfie te impregneer (die lama-mannetjie tot die Dromedary-vroulike pogings het misluk). Alhoewel hy selfs kleiner gebore is as 'n lama-cria, het die cama die kort ore en die lang stert van 'n kameel gehad, geen bult nie, en lama-agtige gesplete hoewe eerder as die Dromedary-agtige kussings. Op vier jaar oud het die cama seksueel volwasse geword en belangstel in wyfies lama en guanaco. 'N Tweede cama (vroulike) is sedertdien met kunsmatige inseminasie vervaardig. Omdat kamele en lama's albei 74 chromosome het, hoop wetenskaplikes dat die cama vrugbaar sal wees. As dit die geval is, is die potensiaal vir toename in grootte, vleis / wolopbrengs en die verpakking / trekvermoë in kamele in Suid-Amerika. Die cama het blykbaar die arme temperament van albei ouers geërf, asook die verwantskap van die Nuwe Wêreld- en Ou Wêreld-kameliede.
Kameele is steeds 'n bron van melk, vleis en wol. Hulle word ook as lasdiere gebruik - die Dromedaris in Wes-Asië, en die Baktriese kameel verder noord en oos in Sentraal-Asië. Hulle is ook gebruik vir militêre gebruik.
Die kameel is veral die enigste dier wat die wiel vervang het (veral in Noord-Afrika) waar die wiel reeds gevestig was. Die kameel is eers van die top van die vervoerbedryf in hierdie gebiede verwyder totdat die wiel in die twintigste eeu met die binnebrandenjin gekombineer is.
'N Honger kameel.
Dairy. Kameelmelk is 'n stapelvoedsel van woestyn-nomadestamme en is ryker in vet en proteïne as koeimelk. Kameelmelk kan nie volgens die tradisionele suurmetode in botter gemaak word nie. Dit kan in botter gemaak word as dit eers versuur word, gekners word, en dan 'n verhelderingsmiddel bygevoeg word, of as dit by 24-25 ° C gekerf word, maar die tye kan baie wissel om resultate te behaal. Die melk kan maklik in jogurt gemaak word. Daar word beweer dat botter of jogurt van kameelmelk 'n baie ligte, groenerige kleur het. Daar word beweer dat kameelmelk baie gesonde eienskappe het en word as 'n medisinale produk in Indië gebruik; Bedoeïense stamme glo dat kameelmelk groot genesende kragte het as die die kameel se dieet uit sekere plante bestaan. In Ethiopië word die melk as 'n afrodisiacum beskou.
vleis. 'N Kameelkarkas kan 'n aansienlike hoeveelheid vleis lewer. Die manlike dromedêre karkas kan 400 kg of meer weeg, terwyl die karkas van 'n manlike Bactrian tot 650 kg kan weeg. Die karkas van 'n vroulike kameel weeg minder as die mannetjie, wissel tussen 250 en 350 kg, maar kan 'n aansienlike hoeveelheid vleis lewer. Die borsel, ribbes en lendene is onder die voorkeuronderdele, maar die bult word as 'n lekkerny beskou en is die meeste voorkeur. Daar word berig dat kameelvleis soos growwe beesvleis smaak, maar ouer kamele kan taai en minder smaakvol wees.
Kameelvleis word al eeue geëet. Dit is deur antieke Griekse skrywers opgeneem as 'n beskikbare gereg in antieke Persië by bankette, gewoonlik geroosterde geheel. Die antieke Romeinse keiser Heliogabalus het kameelhak geniet. Kameelvleis word steeds in sekere streke geëet, waaronder Somalië waar dit genoem word Hilib geyl, Saoedi-Arabië, Egipte, Libië, Soedan, Kazakstan en ander droë streke waar alternatiewe vorme van proteïene beperk kan word, of waar kameelvleis 'n lang kulturele geskiedenis gehad het. Nie net die vleis nie, maar ook bloed is 'n verbruiksartikel soos in die noorde van Kenia, waar kameelbloed 'n bron van yster, vitamien D, soute en minerale is (hoewel Moslems nie bloedprodukte drink of verbruik nie).
'N 2005-verslag wat gesamentlik deur die Saoedi-minister van Gesondheid en die Amerikaanse sentrum vir siektebeheer uitgereik is, bevat gevalle van menslike plaag wat voortspruit uit die inname van rou kameel lewer (Abdulaziz et al. 2005). Volgens Joodse tradisie is kameelvleis en melk taboe. Kameele besit slegs een van die twee Kosher-kriteria; alhoewel hulle hul snye kou, het hulle nie gesplete hoewe nie.
Close-up van bont op 'n kameel.
Baktriese kamele het twee lae: die warm binnekant van onder en 'n growwe buitenste laag, wat lang en harig is. Hulle gooi hul vesel in klonte wat uit albei lae bestaan, wat versamel en geskei kan word. Hulle produseer jaarliks ​​ongeveer 7 kg (15 pond) vesel. Die veselstruktuur is soortgelyk aan kasjmierwol. Die onderkant is gewoonlik 2 tot 8 cm (1-3 duim) lank. Terwyl kameel af nie maklik voel nie, kan dit in 'n garing gespin word om te brei.
Militêre gebruike van kamele
Pogings is aangewend om kamele te gebruik as kavallerie- en draakmonsters en as vragdiere in plaas van perde en muile in baie streke van die wêreld. Die kamele word meestal in gevegte gebruik weens hul gehardheid buite die geveg en hul vermoë om perde in 'n nabye omgewing af te skrik. Die perde reageer op die reuk van kamele en daarom is dit moeiliker om die perde in die omgewing te beheer. Die Amerikaanse weermag het 'n aktiewe kameelskorps in die negentiende eeu in Kalifornië gestasioneer, en die baksteenstalle is moontlik nog te sien in die Benicia Arsenal in Benicia, Kalifornië, wat nou omskep is in die ateljees van kunstenaars en ambagsmanne.
Kameele word in oorloë deur Afrika gebruik, en ook in die Oos-Romeinse Ryk as hulpmagte bekend as Dromedarii wat in woestynprovinsies gewerf is.
Op sommige plekke, soos Australië, het sommige van die kamele wild geword en word dit as gevaarlik beskou vir reisigers op kamele.
Kamele ontspan in Dubai
Engelse Imperial Camel Corps Brigade in Egipte
Australiese Uitsaaikorporasie (ABC). 2005. Die nasionale plan is beoog om kameelpopulasie te bestuur. ABC News Online. 27 September 2007 herwin.
Bin Saeed, A. A., N. A. Al-Hamdan, en R. E. Fontaine. 2005. Pes van die eet van rou kameel lewer. Emerg Infect Dis September 2005. Ontsluit 27 September 2007.
Bulliet, R. W. 1975. Die kameel en die wiel. Cambridge, Mass: Harvard University Press. ISBN 0674091302.
Eitan, A., B. Aloni, en A. Livne. 1976. Unieke eienskappe van die kameel eritrosietmembraan, II. Organisering van membraanproteïene. Biochim Biophys Acta. 426(4): 647-658.
Hare, J. 2007. Camelus ferus. IUCN. 27 September 2007 herwin.
Massicot, P. 2006. Wild Bactrian kameel, Camelus bactrianus (Camelus bactrianus ferus). Diereinligting. 27 September 2007 herwin.