Om emosies te bestuur: hoe om nie hartseer in depressie te verander nie - Filosofie - 2020
Om emosies te bestuur: hoe om nie hartseer in depressie te verander nie
Hou op om jouself met hartseer te identifiseer en begin daarmee saamwerk.
Hulle sê lyding reinig die siel. Dit is egter moontlik om "Phoenix uit die as" te herleef net deur te leer hoe om jou emosies te bestuur, anders raak hartseer in depressie.
My vriend (laat ons haar Anna noem) het letterlik in 'n moeras van onvermydelike hartseer ingeval. Dit het alles begin met 'n paar maande gelede met 'n jong man. Waarom die voorval 'n soortgelyke reaksie veroorsaak het, dit is nie duidelik vir haarself nie, want die verhouding was nie te ernstig nie. Sy het ook 'n einde gemaak aan hulle. "Nou," erken Anna, "enige afskeid is 'n pyn in my hart, selfs as ek net ontslae raak van dinge wat hul eie gedien het. En die stories oor ander mense se ongerief is glad nie 'n probleem nie."
Sedertdien doen sy net wat sy huil: onderbreek om 'n ander melodrama te sien - en weer in trane. Sy lyk daarvan om dit te geniet. "Soms lyk hartseer so lekker," verduidelik Anna, "dis soms lekker om jouself te laat poleer."
Dit mag dalk vreemd vir iemand lyk - en hoekom doelbewus daarvoor dagvaar? Sommige van ons dink selfs aan moedeloosheid: dit is beter om die uitdaging van die lewe met waardigheid te aanvaar. Alhoewel jy heeltemal onromanties is en nooit die verlede se passie gehaag het nie, maar lees oor die liefdesbotsings van Rumi en ander Sufi-digters, beteken dit dat jy steeds die diepte van sensasies wat deur hartseer gegenereer word, ken. Soos my vriend, kan jy selfs agterkom dat hartseer baie soos 'n liefdeservaring is.
Anna se neiging om liefde met melancholie te meng, is uit sielkundige oogpunt maklik om te verduidelik: sy was die jongste kind in die familie, haar ouers was gewoonlik te besig, het nooit skool toe gekom nie en het in die algemeen nie 'n spesiale rol in haar lewe gehad nie. As gevolg hiervan het sy grootgeword en het eindeloos gehuil van wrok vir hartseer liefdesliedjies. Dit was toe dat sy gevind het dat die volgende hartseer een van die moontlike maniere was.
"Dit maak nie saak hoe vreemd dit kan klink nie, dit is asof hartseer my siel help om oop te maak. Dit is pynlik en aangenaam. Ek sien mense op die straat, wonder of hulle voel wat ek voel. Soms breek my hart net."
Hartseer sleep in die swembad. Dit is soos 'n fuga van klein akkoorde wat op 'n nuwe manier met bekende melodieë speel. Selfbejammering, wanhoop en hopeloosheid klink in haar. As jy hartseer gee, kan dit tot depressie verander, wat nie die beste manier is om die immuunstelsel te beïnvloed nie.
Ongelukkig het hartseer 'n verborge wese - 'n geheime deur, die opening wat jy ervaar wat baie soortgelyk is aan liefde. Woede word met geweld gedraai, seksuele begeerte is 'n las vir kreatiwiteit, en hartseer ontwikkel genade en nederigheid, sonder watter geestelike groei onmoontlik is.
Al hierdie pas perfek in die tantriese tradisie: vrees, wellus en woede, vernietiging van liggaam en verstand, in vaardige hande word 'n instrument om negatiewe emosies te oorkom. Hul kolossale krag, indien dit behoorlik gebruik word, kan ons tot 'n nuwe vlak van bewustheid lei. In tantra word daar geglo dat alles wat bestaan, van goddelike energie gewef word. So 'n holistiese nie-dubbele persepsie help om die verborge kragte wat in ons wakker word, te herken, as ons konstruktief benader om met negatiewe state te werk.
Ware, hierdie werk met hartseer kom nie maklik na iemand toe nie. Dit is soos navigeer: om te slaag, moet jy die golf vang en gereed wees vir talle valle. Dit is ewe belangrik om te verstaan ​​hoe ver jy gereed is om te gaan.
Aan die een kant is hartseer 'n natuurlike emosie, die normale reaksie van elkeen van ons op verlies. Ideaal gesproke moet jy dit net deur jouself oorgee, nie vasbind nie en dit nie binne hou nie. Aan die ander kant vestig vlugtelinge hartseer dikwels op die siel deur 'n somber wolk wat aanleiding gee tot 'n hele hoop vergete bekommernisse. Die onderdrukkende herinneringe van die kinderjare en nie betyds gewerk het nie, word ernstige emosionele trauma gewoonlik in die liggaam weerspieël, wat sterk neurale verbindings met nuwe verliese vorm.
"Trigger" kan enigiets wees, byvoorbeeld, afskeid van haar geliefde. En dan trek een gebeurtenis 'n hele wenk van die verlede teleurstellings, en as gevolg hiervan, wat veronderstel was om verby te gaan, verdriet word in 'n oseaan van trane. Dikwels vererger ons die situasie self deur 'n hele storie oor die sake van verbygaande dae te skryf, ten einde betekenis te gee aan ons ervarings.
Ja, dit is ons raai oor die gebeure wat plaasvind wat lankal die blues druk en selfs vorms van gedrag vorm wat die ontwikkeling van gebeure in die toekoms beïnvloed. Byvoorbeeld, my vriend in die kinderjare het gely aan die onoplettendheid van 'n ernstig siek moeder. Sy het nooit haar seun aangeraak nie en het amper selfs met hom gepraat. As gevolg daarvan het hy grootgeword met die lewensomgewing van "Niemand het my nodig nie." Dit is nie verbasend dat hy net daardie vriende, liefhebbers en sakevennote lok wat sy oortuiging bevestig nie.
As jy besef dat jou hartseer bestaan ​​uit baie lae, kan jy die sleutel vind wat ek die "transformerende hartseer" noem. Eerstens moet jy aanvaar dat die hartseer en lyding in die lewe van elke mens voorkom. So stop jy om jouself te identifiseer met hartseer en begin daarmee saamwerk.
Een keer was ek baie beïndruk met die storie van die groot Duitse skrywer van die XVIII eeu Johann Wolfgang von Goethe "Die lyding van die Young Werther". Die melancholie van die student, die hoofkarakter van die boek, het nie 'n enkele redelike grondslag gehad nie. Goethe het sy hartseer vir die lot van die mensdom as wêreldse smart (Weltschmertz) gedoop. Die novella het op veral sensitiewe snare in die siele van 'n hele generasie geraak, en melancholie het selfs modieus geword, wat 'n golf van selfmoord onder tieners in Duitsland veroorsaak het.
Wees soos dit mag, in sy werk gaan Goethe ons oë oop vir die ware aard van hartseer. Los alleen met jou eie hartseer, ontdek jy dat dit nie 'n persoonlike kwaliteit is nie. Op 'n sekere vlak is die hartseer van enige van ons die Universele Sadness wat ons ervaar, besef dat alles verby is, drome word selde gerealiseer, en die wêreld is vol onreg. Uit hierdie oogpunt is transformerende hartseer die beliggaming van Boeddha se eerste edele waarheid: die lewe ly.
Yogis het al eeue lank beweer dat lyding 'n instrument van geestelike groei is. Toe die groot meester van die 20ste eeu, Chogyam Trungpa, gevra is wat hy doen toe hy met ongemak gestaar het, het hy geantwoord: "Ek probeer so lank as moontlik in hierdie toestand bly." Trungpa Rinpoche, wat die uitstoot van sy geboorteland oorleef het, was baie siek en het selfs gely aan alkoholisme, stel nie voor om selfvlagteling te betrek nie. Hy het net die tantriese praktyk beskryf om met negatiewe emosies te werk wanneer jy in die huidige oomblik is en net soos enige ander energie bewus word van hulle.
Let op hoe hierdie metode verskil van ons gewone reaksie op hartseer. As 'n reël word ons gered van enige vorm van lyding deur hardloop. Selfs onder die mees toegewyde praktisyns in oomblikke van geestelike krisis, is daar 'n versoeking om hartseer te gryp met iets lekker, vergeet in die voorkant van die TV of in die werk steek. U kan op 'n meer gesonde pad gaan deur die vlak van endorfiene te verhoog deur aerobiese oefening, joga of selfs meditasie. Daar is diegene wat die situasie probeer verstaan, dit vanuit 'n sielkundige of geestelike oogpunt ontleed en vir hulleself sê: "Miskien sal dit my medelye leer."
Natuurlik help al hierdie metodes om moeilike tye te oorleef, en sommige van hulle is ook goed vir die gesondheid. Trouens, hartseer verander ons egter net wanneer ons haar keer om haar te sien en in die huidige oomblik by haar te bly, alle verenigings en interpretasies weggooi.
U kan nie vergewe nie
Om te begin, wees net hartseer, laat dit jouself voel. Probeer om te verstaan ​​in watter deel van die liggaam jy dit voel. Gaan daar inasem en uitasem, sodat hartseer wees waar dit is. Miskien sal hierdie ervaring iets nuuts vir jou openbaar. Merk alles wat in gedagte kom en kom terug na die huidige oomblik. Sulke interne werk vereis moed en vasberadenheid. Om in die oë van pyn en hartseer te kyk, is nie maklik nie, veral as ons, soos die meeste, met ons emosies identifiseer.
Om die gevoelens uit te werk, is dit nodig om te sien dat die "ek" wat hom met emosies identifiseer, die "selfbewuste" of "waarnemer" is wat in die hede teenwoordig is met hierdie gevoelens, nie te oordeel nie, nie te regverdig nie en nie te interpreteer nie.
Vir die meeste van ons is dit die maklikste om jouself deur middel van meditasie in suiwer bewustheid te verdiep. Hoe sterker die verbinding wat jy met die "waarnemer" vestig, hoe makliker is dit om die emosies wat ontstaan, te hanteer. As jy so oefen, kan jy nog 'n laag transformerende hartseer ontdek - jammer vir jou eie kondisie. Sielkundige John Walwood noem hierdie gevoel "reiniging hartseer." Dit is wat ons ervaar wanneer ons skielik besef hoe beperk ons ​​persepsie is. Reiniging van hartseer kan 'n kragtige aansporing vir transformasie wees - en ontwaking, veral as jy nie jouself uitoefen om nie goed genoeg, bewus en barmhartig te wees nie.
Stop op aanvraag
'N Paar jaar gelede het ek die geleentheid gehad om die lewe van die leerlinge in ag te neem. Vir tien jaar was sy getroud met 'n man wat ook haar sakevennoot was. Sodra hy van 'n sakereis geroep het, het hy erken dat hy lankal verlief was op 'n ander, en gevra het vir 'n egskeiding. Sy was verstom deur sy verraad, verblind deur woede en vrees vir die toekoms, maar die sterkste gevoel was verdriet.
Elke oggend het meditasie, wat haar gewoonlik gehelp het om stres te hanteer, verander in 'n gewelddadige stroom ervarings van alle soorte. Die sensasies was so pynlik en intens dat sy besluit het om op daardie dele van die liggaam te fokus waar emosies die meeste akute was.
Met elke meditasie het sy laag vir laag dieper in haar hartseer ingedruk. En haar man se verraad was net die punt van die ysberg: op breekbare skouers het sy 'n swaar las gehad van afskeid van haar geliefdes, skooloortredings en 'n oorweldigende gevoel van verlating, wat gelyk het aan die begin of einde. Met verloop van tyd het sy besef dat sy haarself onbewustelik nie toegelaat het om geliefd en gelukkig te wees nie. Die hartseer wat sy ervaar het, was besig om skerper te wees as 'n mes. Sy het egter voortdurend haar ervarings waargeneem, en sy het skielik gevoel dat sy die hart van verdriet bereik het. Toe sy een oggend wakker geword het, het sy haarself se lyding van weeskinders, mans en vroue wat hul families in oorlogsgebiede verloor het, gevoel. Sy was gekwel deur sobs, maar hierdie keer het sy haar verliese nie geteister nie, maar die pyn van die hele mensdom. Die hart lyk soos 'n hek na die lug vir die wêreld. Sy was vol tederheid. In my hart het die ou muur ineengestort, en dit blyk te wees in die ruimte van onvoorwaardelike medelye en liefde. Sy het goddelike hartseer ervaar, in haar eie woorde, wat aan ekstase grens.
Hierdie gebeure het 'n keerpunt in haar lewe gemerk. Hartseer is verander, en alhoewel dit nie oornag verdwyn het nie, kon dit hanteer word. Nou sien ek hoe maklik sy emosies eenvoudig kan wees sonder om aan hulle vas te hou en nie met hulle te identifiseer nie.
Uiteindelik moet hartseer, selfs transformasie of reiniging, nie die "eindstasie" op die pad van die lewe word nie. Dit is net 'n stadium wat jy met 'n ope hart moet gaan. As jy leer om jou hartseer te beheer, in plaas daarvan, sal jy sagmoedigheid vind, en in plaas van lyding, teerheid. Die nadeel van hartseer is immers iets wat baie herinner aan ... liefde.