Tolmia - tuisversorging. Tolmiya verbouing, oorplanting en voortplanting. Beskrywing, soorte, foto's - Inligting
Tolmia (Tolmiea) is 'n redelik kompakte plant wat tot die familie van Saxifrage behoort. Die plek waar tolmiya groei, is Noord-Amerika. Van al die verskillende soorte van hierdie plant in binnenshuise omstandighede, is slegs Tolmiya Menzies oorleef.
Tolmia Menzies Is 'n plant wat die oppervlak van die grond bedek. Die hoogte is gewoonlik nie meer as 20 cm nie, en in deursnee kan dit 40 cm bereik. Van volwasse blare kan lote met jong lote en hul eie wortelstelsel vorm. Tolmia blom met liggroen blomme met rooi vlekke, versamel in aartjies. In oop grondtoestande word tolmia deur tuiniers gebruik om die grond te bedek, en in binnenshuise omstandighede - as 'n ampelplant.
Versorging van tolmia by die huis
Die plant verkies diffuse lig. Die beste plek vir tolmiya is 'n helder kamer, maar sonder direkte blootstelling aan warm sonlig op die blare. Tolmia kan die beste op die noordelike vensters geplaas word, maar dit kan op die oostelike en westelike vensters geplaas word. Die enigste ding is dat dit nodig is om die groei in die lente en somer te skaduwee. As tolmiya naby die suidelike venster gekweek word, moet dit altyd teen direkte sonlig beskerm word.
Die optimale temperatuur vir die aanhou van 'n plant is tussen 15-20 grade. Tolmia verdra die winter goed by lae lugtemperature - ongeveer 10 grade. Die kamer met die plant moet voortdurend geventileer word, aangesien die plant nie stilstaande lug verdra nie en voortdurend vars lug nodig het.
Tolmia verkies lug met hoë humiditeit. U moet egter nie die blare uit 'n spuitbottel spuit nie. Dit is die beste om die lug met 'n skinkbord water te bevochtig of die plantpot in nat uitgebreide klei te plaas.
Gieter vir die plant moet gereeld en volop wees, aangesien dit nie droë ondergrond verdra nie. In die winter word water verminder, maar die grond in die pot moet nie uitdroog nie. Dit is die moeite werd om met sagte, vaste water by kamertemperatuur te water.
Los en ligte grond is geskik vir die groei van tolmiya. Die optimale grondsamestelling vir tolmiya moet in gelyke dele sand en blaar aarde gemeng word.
Tolmia reageer goed op die bekendstelling van komplekse minerale kunsmisstowwe. In die lente en somer moet dit minstens twee keer per maand op die grond toegedien word. In die herfs word die voeding geleidelik gestaak en in die winter word dit heeltemal verlaat.
U kan 'n plant op enige tyd van die jaar oorplant, indien nodig. Plaas 'n dik laag dreineringsmateriaal onder in die pot.
Reproduksie van tolmiya
Dit is baie eenvoudig om tolmiya te vermeerder - met dogtertjie-rosette met blare. Elke volwasse blaar het verskeie rosetlote met sy eie wortelstelsel. Dit is hulle wat in 'n nuwe pot oorgeplant moet word. U kan jong lote op enige tyd van die jaar wortel.
'N Algemene siekte waarvoor tolmia geneig is, is die sogenaamde poeieragtige skimmel. Uiterlik manifesteer dit in die vorm van 'n sagte laag wit wat op die blare verskyn. Die stamme kan ook daardeur beïnvloed word. 'N Siek plant kan met swael of spesiale voorbereidings teen poeieragtige skimmel genees word.
As die blare van die tolmiya bleek is, verdor of afval, is dit belangrik om die beligting of water te verstel. En dan sal die plant sy eienaar verheug met 'n pragtige uitsig en blom.
8 Vegetatiewe voortplanting
Dit verteenwoordig die ontwikkeling van nuwe plante uit verskillende vegetatiewe organe (stamme, risome, bolle, blare) of dele daarvan. Vegetatiewe voortplanting is wydverspreid onder byna alle groepe sierplante. Die enigste uitsonderings is eenjarige en ware tweejaarlikse (met 'n ontwikkelingsiklus van twee jaar), wat nie vegetatief voortplant in natuurlike toestande nie.
In meerjarige plante word vegetatiewe voortplanting met behulp van die stam, wortel, blaar uitgevoer, maar selfs meer dikwels met behulp van hoogs gemodifiseerde vegetatiewe organe wat aangepas is vir voortplanting (knolle, bolle, knolle, risome, snorbaarde). Die essensie van vegetatiewe voortplanting is gebaseer op die vermoë van plante om te regenereer, d.w.s. herstel deur individuele organe of hul dele wat ontbreek. Daarom praat ons oor die herstel van 'n hele plantorganisme. Soms, selfs uit individuele weefsels of uit 'n groep selle van 'n orgaan, kan 'n hele plant ontwikkel.
Baie soorte sierplante reproduseer suksesvol in die natuur deur bolle, wortelstokke, knolle, knolle, wortelsuiers. In die blombou is vegetatiewe voortplanting van sierplante weens 'n aantal redes te danke. In sommige word variëteiteienskappe nie behoue ​​gebly tydens die voortplanting van saad nie (iris, lila, roos, clematis, flox, gladiolus, dahlia), terwyl ander leë sade vorm of glad nie bind nie.
Al die verskeidenheid vegetatiewe voortplanting kan onderverdeel word in natuurlike en kunsmatige.
Natuurlike vegetatiewe voortplanting is gevorm tydens die lang evolusie van spesies en is 'n oorerflike eienskap. Daarom moet hierdie eienskappe vaardig gebruik word wanneer u gewasse verbou. Natuurlike vegetatiewe voortplanting word met behulp van die volgende vegetatiewe organe uitgevoer:
snorbaarde - dun kruipende lote, wortel by die knope en vorm rosette, dan sterf hierdie lote en verloor kontak met die mat
Rinplant (aarbei, klimop budra) (Fig. 2)
bol - 'n loot, bestaande uit 'n bodem (verkorte wye stam) en gemodifiseerde blare - vlesige skubbe wat water en voedingstowwe opberg (Fig. 3).
Bolplante reproduseer deur kinders (dogterbolle gevorm uit die bolle van die moederplant - tulp, narcis, hiasint) en bolle (bolle wat in die oksels van 'n blaar of bloeiwyse vorm - wit, bolvormige, tierlelie)
wortelknol - 'n uitgebreide wortelgedeelte. Ontwikkel
op sy- of bywortels van 'n dahlia, daglelie, chistyak
knol - 'n verdikte stam basis met skaars of leeragtige blare aan die bokant (gladiolus, krokus, montbrecia) (Fig. 4).
wortelstokke - ondergrondse lote met skubberige blare en knoppe in hul oksels en aan die einde van die loot (blikkies, astilba, funkia, goue stok, lelie van die vallei, irisse, pioen, badan, rudbeckia) blare van sommige plante in oop grond (bolagtige blaargras, klipgewasse ruig, sneeuwortel, tolmia). Val die kroonknop aanleiding tot 'n nuwe individu. Plante wat so voortplant, word vivipêr genoem.
Kunsmatige vegetatiewe voortplanting kan in verskillende basiese tegnieke verdeel word: deling, steggies, gelaagdheid en enting.
Verdeling behels die verdeling van die bos, wortelstokke, wortellote, wortel- en stamknolle, knolle. Daar is wortels in die afneembare deel van die plant of in 'n gespesialiseerde orgaan,
knoppe en stingels, d.w.s. alles wat u benodig vir verdere ontwikkeling. Daarom is die oorweegte teeltegniek relatief eenvoudig en benodig dit nie ingewikkelde landboutegnieke nie. Die grootste bekommernis kom neer op die ontsmetting van die snyplek en die plant van 'n afsonderlike deel in 'n los, voedsame, normale grondmengsel, waar die plant relatief vinnig ontwikkel.
Deur die risome te verdeel, reproduseer blikkies, irisse, floxes, lelies van die vallei, ens. (Figuur 5). Voordat dit verdeel word, word die wortelstokke van sommige plante (blikkies) in 'n kweekhuis ontkiem en met 'n snoeiskêr of mes (2-3 knoppies elk) in stukke gesny. Die skywe word met fyngedrukte houtskool besprinkel, en die gesnyde dele word in potte geplant en gevul met 'n mengsel van gras en humusgrond (1: 2).
1 Die deling van risome begin as die plante verdof en die ou wortels afsterf.
2 Die plant word met 'n hooivurk gegrawe en van die grond afgeskud.
3 Die ou dele van die risoom word geknip en verwyder, en laat slegs die jong groeisels van die huidige jaar agter.
6 Die grond waarmee die wortelstokke bedek is, word verdig. Sit etikette en poly van> t.
5 Elke stuk risoom word op 'n rantjie geplant, die wortels word langs die hange reguit.
4 L ware plate word verkort, die wortels word tot 5-7 cm lank gesnoei.
Fig. 5. Voortplanting van irisgermaans deur die risoom te verdeel.
Die verdeling van die wortelknolle van sierplante word in kweekhuise uitgevoer. Die moeders, wat in die winter in 'n droë, koel kamer gehou is, word volop gespuit voordat hulle verdeel word en toegelaat word om te ontkiem. Dan word die wortelknolle (byvoorbeeld dahlia's) met 'n skerp mes gesny sodat elkeen 'n deel van die wortelkraag met 1-2 knoppe het. Die gesnyde dele word met fyn houtskool besprinkel (fig. 6).
Om 'n bos te verdeel, is een van die mees algemene, bekostigbare en eenvoudigste maniere. Dit word gebruik vir die voortplanting van inheemse blomstruike (chubushniki, lila, sneeubalviburnum), kruisagtige kruidagtige meerjarige plante in oop grond (gelenium, flox, Koreaanse krisante, delphinium, astilba, primrose).
Vir verdeling word plante gebruik wat rustend is - in die lente en herfs. Die lenteblomkulture word verdeel in die herfs, en somer en herfs - in die lente en herfs. Hiervoor word die plant sorgvuldig saam met 'n klomp aarde uitgegrawe en met 'n skerp graaf, snoeier of mes in ongeveer gelyke dele verdeel. Elke geskeide deel moet 2-3 lote of knoppe hê.
Deur die stamknolle te verdeel, vermeerder die knolagtige begonia, kroonanemoon en gloxinia. Die stamknolle wat in die herfs opgegrawe is, word gedroog, geskil en gesorteer. Dan word hulle in die sand of droë turf geplaas en gedurende die winter in 'n koel kamer gehou. Uitgeloopte knolle is in verskeie dele verdeel. Elke afdeling moet ten minste een nier hê.
Die skeiding van wortellote en wortelsuiers van die moederplant word meestal in kwekerye uitgevoer waar daar 'n baarmoederplantasie van wortelsuiers is, waarin die wortellote en suiers periodiek met 'n skerp graaf geskei word. Die geskeide plante word in die kwekery gekweek en ontvang standaard plantmateriaal. Hierdie metode word gebruik om gewortelde lila, rose, bont kornoelje, meerjarige krisante te reproduseer.
Fig. 6. Verdeling van dahlia wortelknolle.
Die verdeling van die knolle in dele word met 'n mes uitgevoer. Elke deel moet 'n stuk onderkant en een nier hê. Sodoende word gladiolus, krokus, montbrecia vermeerder.
Sny is 'n voortplantingsmetode, waarin die ontbrekende organe onder sekere omgewingstoestande in steggies gevorm word. In stingels word wortels gevorm, en in blare word wortels en knoppe gevorm.
Stam- en blaarsteggies is relatief klein dele van vegetatiewe organe wat van wortel van die moederplant geskei word. Om hierdie proses op die kortste moontlike tyd te laat verloop, is dit nodig dat elke spesie en variëteit optimale wyses van hitte, lig en vog skep.
Stamknipsels is winteragtig en vergruis (in pragtige blomstruike - roos, lila, hortensia). Daar is ook groeiende somerlote wat 'n ongelyke mate van vergroening het. Steggies wat van sulke lote gesny word, word groen of halfbruin genoem. In meerjarige plante word stamknipsels kruidagtig of groen genoem.
Gegratifiseerde steggies (hortensia, sering, spirea) kan binnenshuis gewortel wees. Vir hierdie doeleindes word die lote in steggies van 5-7 cm gesny. Die boonste snit word bo die knop gemaak, 0,5 cm teruggetrek, en die onderste een - direk onder die knop. Dan is hulle gewortel in 'n sanderige substraat, wat met 'n laag van 4-5 cm bo-op die voedingsmengsel van die aarde in kweekhuise of duikbokse gegiet word. Die steggies is skuins geplant sodat die onderste snit in die sand is en nie die grond raak nie, en die boonste knop op die vlak van die sandoppervlak is. As u steggies in kweekhuise plant, moet die afstand in die rye 3-5 wees, en in die gange - 5-8 cm.
In Maart-April word steggies in kweekhuise geplant in bokse wat met glas bedek is. Die wortelsnelheid word aansienlik verhoog as die bokse van onder af verhit word. Die steggies word een keer per dag natgemaak en op warm, sonnige dae word dit verskeie kere bygevoeg. Die lugtemperatuur in kweekhuise moet minstens 18-20 ° C wees. Totdat die wortels vorm, word die steggies skaduwee van direkte sonlig.
Na massiewe wortels van steggies in die grond van kweekhuise, begin hulle dit verhard.
Steggies wat in kaste in kweekhuise gewortel is, word ook na kweekhuise geneem vir verharding. Aan die begin van die somer word hulle in turfblokkies of papierkoppies met 'n voedingsmengsel oorgeplant en in kweekhuise gekweek. Broeikasrame word effens wit en word in sonnige weer op drade geplaas en in bewolkte weer verwyder. Plantversorging is eenvoudig en behels gereelde water. Wanneer die wortels uit die aardekom kom, word steggies in oop grond geplant. Tydens plant word hulle volop natgemaak, wat 'n hoë oorlewingsyfer van plante en verdere intensiewe groei verseker. Teen die herfs is daar 'n paar steggies
hul grootte is geskik om op 'n permanente plek te plant.
Voortplanting deur groen steggies word baie gebruik in siertuine (paniculata phlox, sedum). Versigtig geverifieerde en geselekteerde rasegte, gesonde monsters van jong plante met goeie wortelvermoë word as moederplante geneem.
In die oop veld word steggies begin as die lote weer groei en op die mees optimale tyd voltooi word. Dit maak dit moontlik om steggies van groter groottes te kry en is bestand teen ongunstige wintertoestande. Binnenshuis is die vermeerderingstydperk vir steggies langer en wissel baie na gelang van die biologiese eienskappe van blomgewasse. Massa-steggies in kweekhuise begin vroeg in die lente en duur tot die middel van die somer.
In baie ornamentele oopveldstruike val die beste voortplantingstye vir steggies saam met die voorkoms van knoppe en blom. Hierdie datums kan egter aansienlik wissel, afhangende van die weersomstandighede van die jaar. Junie-Julie is die gunstigste plek vir baie plante.
Steggies word gewoonlik in kweekhuise gedoen waar blomplantjies gekweek is. Die oppervlak van die aarde word losgemaak en versigtig gelykgemaak, 'n laag los substraat word bo-op gegooi waarin die steggies geplant word. Die beste substrate is perliet-, sand- en korrelvormige ioonuitruilhars.
Lote vir enting word in die oggend in warm sonnige weer geoes en in bewolkte weer - dwarsdeur die dag. Steggies word met 'n skerp skoon mes gesny, die gemiddelde lengte is 5-7 cm. Die snye word skuins gemaak: die boonste is bokant die nier en die onderste onder die nier. Gewoonlik het die steel 2-3 knoppies en dieselfde aantal blare. Die onderste blad word verwyder. Die boonste groot blare, met 'n groot verdampingsoppervlak, word met die helfte of 'n derde gesny. Gekapte steggies word gespuit, in 'n emmer mos of water geplaas en in 'n koel kamer geberg totdat dit in 'n kweekhuis geplant word.
Voordat dit geplant word, word die oppervlak van die substraat gelyk gemaak, bevochtig en gemerk. Die afstand tussen die rye is 5-7, en in 'n ry - 3-5 cm, is die plantdiepte 1,5-2 cm. Na plant word die steggies gespuit en bedek met 'n raam of film (wat skaduwee met witwashing bied).
Die temperatuur in die kas moet 20-25 ° C wees, die lugvogtigheid 85-90%, soos blyk uit druppels water op glas (film), sowel as op die blare van steggies. Water dit 2-3 keer per dag, en in warm weer - tot 5 keer. Semi-outomatiese besproeiing met gereelde tussenposes lewer goeie resultate.Water kom deur pype deur klein geykte gaatjies en strooi die aangeplante steggies eweredig in dun strome. By die sny van rose, anjers, krisante en ander plante word verskillende misvormingstoestelle gebruik waarmee die temperatuur en die humiditeit van die lug wat nodig is om te wortel, gehandhaaf word.
'N Belangrike tegniek om die wortelsnelheid van steggies te verhoog, die periode van hul wortels te verklein, die grootte van die wortels en die luggedeelte van steggies te vergroot, is die gebruik van groeistimulante. Laasgenoemde bevat stowwe wat die groei van plante aansienlik kan versnel en wortelvorming in baie klein dosisse kan aktiveer. Vir hierdie doel word steggies behandel met swak oplossings van heteroauxine, indolielboterzuur en naftielasynsuur.
Die worteltye van groen steggies is nie dieselfde vir verskillende soorte sierplante nie. Wortels kom die vinnigste voor (op die 6-8ste dag) in steggies van malvas, flox, tradescantia, krisant, fuchsia, coleus, heliotroop. In bloeiende struike is hierdie tydperk langer. Dus, vir aksie is dit 16, vir 'n klimroos "New Dawn" - 18, vir 'n skynoranje - 20 dae, vir sommige naaldbome - tot 3-4 maande.
Na die vorming van wortels word steggies geleidelik verhard: dit verhoog beligting en lug, verminder water, verwyder eers die rame in bewolkte weer en verwyder dit dan heeltemal.
Gloxinia, Saintpaulia, primrose, rudbeckia, funkia, aconite word vermeerder deur blaarsteggies.
By hierdie plantsoorte word in die proses van blaarwortel bykomstige wortels en knoppe gevorm, waaruit die stam ontwikkel. 'N Nier ontwikkel meestal uit die boonste vel van 'n blaarsny en wortels (aster, heuchera, lupine, goue roede) ontwikkel uit die onderste vel.
Blare steggies kan wortels vorm in water, sand en binnegrond. Wortelmetodes vir blare is anders. Gloxinia, saintpaulia word byvoorbeeld vermeerder deur blaarlemme met blaarstele wat in water geplaas word. Wortels verskyn na 2-3 weke aan die einde van die blomblare. Na 'n ruk begin daar 'n knop in hierdie blaar ontwikkel, en daaruit begin die stam van 'n nuwe plant. Andersins vermeerder plante met baie groot blare (begonia rex). Sulke blare word in aparte stukke gesny en in die sand gewortel, of hulle neem 'n hele blaar en sny dwars op die are aan die onderkant daarvan. Dan word die blare uitgelê en op die oppervlak van die sand in bokse vasgepen of bo-oor met sand besprinkel. Die bokse met blare is met glas bedek. Na 'n rukkie vorm nuwe plante by die snitte.
Sommige soorte blomplante kan voortgeplant word deur blaarsteggies, selfs in oop grond (klein alpiene blomblare, funkia, akoniet, nuwe Belgiese aster). Vir hierdie doeleindes word die rante op skadu plekke gerangskik. Goed gevormde blare met normaal ontwikkelde blaarblare word as steggies geoes. Blare steggies word in die grond geplant tot 'n diepte van 1,5 cm van 300 tot 900 stukke. met 1 m. Riwwe met steggies word daagliks natgemaak en gespuit om konstante vog aan die substraat en steggies te verseker.
In bolplante is vlesige skubbe blare wat verander. Daarom word sommige soorte (byvoorbeeld lelies) deur skubbe vermeerder. Laasgenoemde word met 'n klein deel van die bodem geskei en in sandkiste geplant tot 'n diepte van 2/3 van die grootte van die skubbe. Die afstand tussen die rye is 5 en in 'n ry - 2-3 cm. Na 'n ruk vorm bolle aan die onderkant van die weegskaal, wat teen die herfs ongeveer 1 cm in deursnee word. In September word hulle op die rante geplant. Bloei kom oor 2-4 jaar voor.
Lae, in teenstelling met stingels, is lote wat gewortel is sonder om dit van die moederplant te skei. Daarom is die wortelproses nie moeilik nie. Dit is net genoeg dat die gewortelde stingels in 'n los en klam grond substraat is.
By die vermeerdering van blomstruike (roos, lila, hortensia, spirea, ens.) Word horisontale, vertikale, geboë, lugagtige en ander lae gebruik.
Horisontale gelaagdheid word verkry uit 'n radiale uitleg op die grondoppervlak van lote, wat dan vasgepen en met grond besprinkel word. Vanaf die knoppe van die stamme ontwikkel lote wat vertikaal groei. Laasgenoemde spuit ongeveer 1/3 van hul hoogte. Teen die herfs word verskillende plante uit elke horisontale laag gevorm. Op hierdie manier word rose, seringe, hortensia's, chubushnik, actinidia, derain, spirea, terry viburnum vermeerder.
Vertikale gelaagdheid is die helling van die jaarlikse groei van plante op 1 / 3-1 / 4 van hul hoogte (hortensia, spirea, aalbes, deytion).
Boogvormige lae word verkry deur die onderste takke van die bos in die lente te buig en vas te bind tot onder in 'n vlak groef. Die bokante van die lote word gebring en aan penne vasgemaak, en die groewe is gevul met voedsame los grond.
Luglae word gebruik vir die voortplanting van sommige sierplante met baie langwerpige stamme. Ten einde 'n laer, kompakte plant te vorm, word die blare op 'n sekere hoogte verwyder en die stingel bedek met mos waaroor die plastiek toegedraai word. Mos word van tyd tot tyd bevogtig totdat goed ontwikkelde bywortels gevorm word. Dan word die stam onder die wortelstelsel gesny en die plant (byvoorbeeld yucca, aralia, rododendron) in 'n nuwe pot oorgeplant.
Enting is die oordrag van 'n deel van een plant en kunsmatige samesmelting daarvan met 'n ander soort in spesie of soort. Met hierdie metode kan u die dekoratiewe en biologiese eienskappe van variëteite en vorms bewaar, en word daarom baie gebruik in siertuinbou by die kweek van rose, seringe, azaleas en baie dekoratiewe vorms van houtagtige en struikplante.
Die plant waaraan geënt word, word die voorraad genoem, en die geënte gedeelte van die plant word die uittreksel genoem. As 'n aasvoël word 'n stamsny met verskeie knoppe of een knop (oog) met 'n deel hout en bas gebruik. Vir onderstam word gewoonlik jong, gesonde plante gebruik wat bestand is teen plaaslike toestande, 'n goed ontwikkelde wortelstelsel het, en wat ook betroubare oorlewing en verenigbaarheid met die land bied.
Daar is baie inentingsmetodes, maar die mees algemene is om te ontkiem - 'n inenting wat deur een nier (oog) gedoen word. Dit word gebruik om soorte saailinge van rose, seringe en ander plante te vermeerder.
Wanneer u ontkiem, moet u die volgende in ag neem: die ingeënt knop (in die aas) moet heeltemal gevorm word, en die teenwoordigheid van sapvloei (naby die onderstam) moet die lag van die bas verseker. In Wit-Rusland, in die oop veld, is twee ontluikende periodes moontlik: lente en somer.
In die lente, sodra die sapvloei by die onderstok begin en die bas agterbly, begin die bot met 'n ontkiemende oog, d.w.s. wanneer die knop van die oorlewende gees ontkiem en 'n kulturele loot van die okulant vorm. Vanaf hierdie loot word die kroon van 'n sierplant gevorm. Vir lente word lote gebruik wat goed ryp is met normaal ontwikkelde ogies, wat in die laat herfs of vroeë lente van moederplante gesny word voordat die ogies swel. Die gesnyde lote word gesorteer, beskadigde en onryp dele word verwyder, in bondels gebind en in spesiale kamers of kamers geberg met 'n konstante modus - temperatuur 0-2 ° C en humiditeit 60-70%.
In Belo-Rusland kan die lente-uitbot van seringe begin April - begin Mei en rose - middel Mei begin.
In die lente ontluikend begin die takkie vroeg groei. Teen die herfs bereik lila-okulante gemiddeld 65-80 cm, en sommige - meer as 1 m. Roos teen die herfs vorm bosse met 3-4 laterale, voldoende ryp lote wat 25-40 cm bereik.
Somer-ontluiking word in Julie - Augustus met 'n slapende oog uitgevoer, d.w.s. nadat die aas saam met die voorraad groei, bly die aas van die aas tot die lente van volgende jaar rustend. Die oorlewingsyfer van knoppies gedurende die somerperiode van ontluikende seringe is 70-100, in rose - 60-100%. Die veiligheid van someroogstukke na oorwintering in vergelyking met die lente is egter laag (byvoorbeeld in seringe en rose, na oorwintering, vergaan soms 40 tot 60% van die oogstukke).
Lente-ontluiking is dus belowender as die ontluiking van die somer, aangesien dit nie net goeie oorlewing van die knop en 'n hoë opbrengs van standaardmateriaal verseker nie, maar ook die groeitydperk van geënte saailinge aansienlik verminder.
In die oop veld kan botplante van sierplante nie net op die aangeduide tyd gedoen word nie, maar ook in die eerste helfte van die somer, d.w.s. in die tweede of derde dekades van Mei en Junie. Om dit binnenshuis te doen, is dit nodig om spesiaal gekweekte moederplante te hê wat as materiaal vir die uittog sal dien.
Gedurende die droë periode word die voorraad volop natgemaak. Wat die algehele reproduksie-doeltreffendheid betref, beklee hierdie ontluikende periodes 'n tussentydse posisie tussen die lente en die laat somer.
As onderstok vir ontluiking word een-, twee-, driejarige saailinge gebruik, waarvan die wortelkraag se deursnee 0,62-0,8 cm bereik. Die ontluiking word in die wortelhalsband of 6-8 cm hoër uitgevoer afhangende van die biologiese eienskappe van die spesie en plantvariëteite. Voordat dit ontkiem, word eenjarige, goed ryp lote van moederplante geoes en blare word daaruit verwyder, en laat slegs blaarblare agter. Die gesnyde lote word in 'n mandjie of emmer met nat mos geplaas en na 'n koel kamer oorgedra.
Vir ontluiking word 'n knop (oog) met 'n dun lagie hout en bas (skild) van die middelste deel van die snywerk gesny. 'N T-vormige snit word op die plantjie se saailing gemaak. Met behulp van 'n lem en 'n been van 'n okulêre mes word die bas effens van mekaar geskei langs 'n lengtesnit en die nier met 'n skild word versigtig ingevoeg totdat dit stop. Die boonste gedeelte van die skild, wat nie in die lengtesnit pas nie, is afgesny. Dan word die okular met plastiekband vasgebind: van die insnyding af met 'n skild van onder na bo, wat net die nier (oog) vry laat.
Ongeveer twee weke na bot word die toegemaakte knoppe getel (hul blaarsteel verdwyn met 'n ligte aanraking), die band word gemonitor en, indien nodig, losgemaak. In die herfs word die okulante tot 15-20 cm met aarde of turf besprinkel, wat die knoppies teen vries beskerm. In die lente, voor die aanvang van die sapvloei, rol dit op en verwyder die tuig. Om meer intensiewe groei van die afgeslote knop (oog) te verseker, word die voorraad 6-8 cm bo die entplek gesny. Links word hennep (doring) later aan die groeiende ookulente loot vasgemaak. Die doring beskerm die lootlote teen meganiese skade tydens die versorging van grond en plante. Doringkap word na die geënte loot uitgevoer
groei goed saam met die voorraad en kry 'n regop posisie.
Blomplante wat deur swam- en virusinfeksies aangetas word, reproduseer swak, blom swak en hul blomme verloor hul dekoratiewe eienskappe. Om gesonde blomplante van besmette materiaal te verkry, word die meristeemkweekmetode gebruik. Dit is gebaseer op die kweek van kulture uit die meristemiese weefsel van plante, wat die vermoë behou om nuwe selle te vorm gedurende sy hele lewe.
Die meristeem-kweekmetode word in baie lande algemeen in die industriële blombou gebruik vir die voortplanting van virusvrye anjerplante, krisant, gladiolus, freesia, narcis, dahlia, ens.
Die apikale meristeemweefsel is op die punt van groei. Om dit van moederplante te verkry, word die mees ontwikkelde en gesonde lote geneem, deeglik met gedistilleerde water gewas en van die blare verwyder. Al die werk met meristeemkultuur vereis die strengste steriliteit.
Nadat die groeipunt ontbloot is, word die meristeem met twee rudimentêre blare van 0,2-0,6 mm in 'n spesiale doos met 'n steriele mes gesny, met 'n voedingsmedium in 'n proefbuis oorgedra en met 'n grondstop toegemaak. Die proefbuis word in 'n kamer geplaas waar 'n gegewe modus van humiditeit, beligting en temperatuur gehandhaaf word. Isolasie van die meristeem word onder 'n binokulêre mikroskoop gedoen.
Die ontwikkelingstydperk van plante van meristeem in verskillende spesies is nie dieselfde nie: in gladiolus - ongeveer 15 dae, en in angelier, krisant - tot 2 maande. Die oorlewingsyfer is gemiddeld 70-80%. Nadat die plante 3-5 cm hoog is en hul wortelstelsel goed ontwikkel, word hulle in potte oorgeplant met 'n steriele substraat van perliet of hoë turf.
Plante wat so gekweek word, word gekenmerk deur groter en helderkleurige blomme, hoë opbrengs, verhoogde lewenskrag. Hulle word algemeen as moedermateriaal gebruik.