Ek dink weer aan die vrou op die trein. ‘n Mens wonder wat sy alles saam met haar dra. En die hele volk het gesê: Amen! en: Prys die HERE! Dit is veral in die laaste ses gedigte van die bundel waar onthou as aktiwiteit, en herinneringe die belangrikste tematiese aspekte word.[xv] Hierdie gedigte behels ‘n bestekopname van die huweliksverloop én die verblyf in die vreemde, dus van die meer onlangse verlede, en getuig van ‘n blik op gelukkige persoonlike herinneringe, maar veral op die ongelukkige afloop wat in die hede reflekteer. Daar is die verband met S.J. du Toit se teologiese agtergrond in “die bybellande deurreis” (32-5). Om te keer dat dit hinderlik selfingenome en selfbehep raak, is ironisering noodsaaklik. ’n Bietjie selfspot kan ook nie kwaaddoen nie. Die belewenis van die hede is egter intens, alhoewel daar blyke is van ’n onvergenoegdheid met sosiale omstandighede en wanbalanse (soos in “treursang”, p.37, wanneer sy die tekens van armoede en maatskaplike verval oplet). Die hede is wel ook ’n ruimte van verlies wanneer sy die volwasse dogter se kinderkamer sien (“die hangkas”, p.73); tog besef sy hiermee saam dat die lewe ’n voortdurende stroom van voortgang na nuwe bestemmings is (“soos almal soms droom / oor ander plekke / en gaan”).