Die familie het goed geleef in Grahamstown, dit was 'n regte plek vir 'n familie. Candy het daarvan gehou om klein en minderwaardig teenoor die oorweldigende grootheid van die natuur te wees maar Polly het selfs op die ouderdom van veertienjaar ‘n opgeblaasde ego gehad. Sy het die heeltyd die Oos Kaap met die Wes Kaap vergelyk. Terwyl sy geweet het dat ‘n mens dit nooit moes doen nie. Om plekke te vergelyk is 'n onreg. Veral aangesien die een plek ‘n berg het wat soos 'n tafel lyk en jou naam ken. Candy en Polly het geleer kaalvoet loop en hul voete het later self so 'n pienk-oranje tint gekry, wat beteken het dat die grond waarop hulle geloop het besig was om hulle te infiltreer soos die Russiese mafia of Amerika. Die susters het piesang gegeurde melk uit 'n karton gedrink en selfs vriende in Fingo village gehad waar die strate se name A, B, C was. Hulle lewens was goed. Hul pa se dronkheid en hul ma se geweld was in die agtergrond van hulle lewens. Die familie wou gelukkig wees. Florencestraat, Oatlands, Grahamstown wou die familie ook hê. Geluk vir die Meister Familie was om te kry wat jy wil hê. Toe kom die dag wat nie omgegee het vir die familie nie. Die dag wat alles weer verander het. Die dag wat besluit het om die engele en heiliges weg te stuur.
‘Toe sy klein was het sy blare versamel, maar net die wat afgeval het en onder die boom was, sy kon nie die wreedheid hanteer dat hulle so naby en sover van hul familie af was nie,’ sê Polly terwyl sy haar maer enkels kruis en terug sak in die lelike groen bank. ‘Dr. Swartz, my ondergevoede suster moet haar eie afspraak maak indien sy 'n probleem het,’ sê Candy kalm terug terwyl sy 'n lelike groen kussing saggies streel. ‘Oh, was dit veronderstel om 'n belediging te wees?’ sê Polly. Haar skraal, tingerige lyfie skiet regop vanaf die bank en haar groot frizzy deurmekaar hare is histeries. ‘Hoekom is ek hier?’ vra sy. ‘Omdat jy al familie is wat ek ken en ek het na jou gevra,’ se Candy. ‘Wie se skuld is dit Candy, jy't ons ouers laat weggaan,’ sê Polly. ‘Nee, dude, hulle is dood in 'n kar ongeluk, dad was dronk,’ sê Candy. ‘Goed dan dames, uh julle kommunikeer jul gevoelens,’ sê Dr. Swartz ongemaklik. ‘Wat dink jy Polly?’ vra hy sag. ‘Ek dink doc, dat my lieflike suster aandag soek, soos altyd, sedert ons ouers se ontydige dood,’ sê sy en rek haar uit. Candy staan stadig op uit die diep goren bank waarin sy gesit het. ‘Ja, Candy, hoe voel jy?’ vra Dr. Swartz.
‘Wel, doc, dit het alles begin op 'n klein dorpie waar mense nooit grootword nie. Ons is albei gebore in Simonstown in die Kaap. Ons ma het ons by die huis gehad, sy was 'n ninja en het nie geglo in hospitale nie. Ons pa was 'n goeie pa, maar hy was 'n vis. Eendag toe ek twaalf en Polly tien jaar oud was het die vis huistoe gekom en gesê “Pak op, ons trek." Daardie jare het ouers bitter min verduideliking gedoen en kinders het hul plek geken. Ons, ons het dieselfde dag omtrent opgepak en getrek. Wanneer ek sê ons, verwys ek na myself, my imaginary vriende, Lola, Dolly en Hector asook my toe nog suiwer suster en haar horders van onsigbare vriende. Die oomblik wat ons ninja ma ingestorm het en gesê het "Ons trek.", het ons getrek. Ons vis pa het ons nie gehelp pak nie. Die ninja het vir hom gesê "GAAN TIEP YOU FOKKELWERD". Hy het altyd gaan tiep omdat hy fokkelwerd was. Elkgeval doc, ek laat my suster toe om verder te vertel. Ek wil onder geen omstandighede my en haar storie terselfdetyd vertel nie. Ons albei het in ons eie kapasiteit Grahamstown toegetrek,’ sê Candy en stap stadig weg tot by 'n venster.
Hulle ma was 'n huishulp en het in 'n plek met die naam van Durbanville gewerk. Die familie waar hulle ma gewerk het was altyd die beste, die mooiste, die slimste en altyd eerste. Ses kinders, twee ouers, twee karre, ‘n rot in ‘n hok. Dit is hoe sy altyd dinge vir hulle in ry langs mekaar beskryf het. Hul ma het dit altyd ook aan hulle vis pa gedoen, goed in ‘n ry langsmekaar voor hom gesit wat hy nooit sal hê nie. ‘Kyk vir Johann, daai man is 'n pa, ‘n beskermer, ‘n provider en jy, jy werk ‘n job wat jy haat, jy suip soes ‘n vis, jy is my grootste mistake ooit,’ het sy altyd gesê. Die susters het sleg gevoel vir die vis.
Eendag toe bring die ma 'n boks wol weggooi goed daar by hulle aan. 'n Klomp ou boeke. Candy het sleg gevoel, boeke was soos liefde, niemand moes dit ooit weggooi nie. Onderandere was daar 'n copy van J. M. Coetzee se Dusklands en Les Ethiopiques en Tintin au Congo deur Hergé. Polly het Coetzee gekies, Candy Pratt en Hergé. Die susters het begin om hul eie mense te wees maar het tog aanmekaar behoort. Susters het 'n manier om tog aanmekaar te behoor. Liefde is gegee. Die ding wat die Meister meisies van mekaar gedryf het was nie die dood van hul ouers nie, die ding was liefde. Liefde het hulle swak gemaak, nie soos ander susters nie, saam was hulle veel swakker. Candy onthou hoe hulle ma eendag hul kamer ingestorm het en al hulle plakkate van die mure afgeskeer het. Sy het gegil en skel en skeer al wat 'n bekende gesig was. Sy en Polly het op 'n bed gesit en net vir hulle ma gekyk, besete, hard befok besig om papier teen 'n muur te baklei.
‘Ek dink ons het actually vordering gemaak dames,’ sê Dr. Swartz maar hy lieg. Dit is nie wat hy dink nie. Hy dink aan sy eie broers en susters en hoe die meeste van hulle dood is en hoe onbelangrik hulle vir hom was. Hy dink aan hoe gelukkig hy was toe hy kon wegbreek en sy eie familie skep. Hy dink aan sy ouers en hoe tradisioneel hulle was en hoe hy wonder of daar wel ‘n wenresep is of goeie gesonde ouers goeie gesonde kinders grootmaak en wie besluit. Hy dink aan die twee susters in sy kantoor en hoe baie meer hulle weet, al die jare se opgegaarde gedagtes. Hy dink aan die eienaardige name van die susters. Hy sou nooit, nooit dit aan sy kinders kan doen nie. Hy sou nooit die moed gehad het nie. ‘Julle name?’ vra hy. ‘Wat van ons name?’ vra Polly. ‘Ek was gebore op my ouma se verjaardag, my ma was besig om candy blomme te maak vir die party toe sy in kraam gegaan het,’ sê Candy. ‘En ek was gebore toe my ma by 'n tekstiel fabriek gewerk het. Sy het ons vernoem na die laaste ding wat sy aan gedink het voor sy gekraam het,’ sê Polly. ‘Sal julle dit ooit verander?’ vra Dr. Swartz. ‘Nee dokter, ons name het aan ons ouers behoort en soms het 'n mens iets nodig van jou ouers,’ sê Polly. ‘Daarmee, stem ek kinda saam, mens het soms iets nodig om jou kwaad te hou,’ sê Polly.