Wat mens in gedagte moes hou, is dat Verwoerd se lyfwagte by hom was in die arena. Dis waarskynlik waarom Pratt sy kans afgewag het tot Verwoerd weer plaasgeneem het op die erepaviljoen. Pratt betoog egter dat hy net een skoot wou afvuur, en dat die tweede skoot afgegaan terwyl hy oorweldig is en waarskynlik die ernstiger wond veroorsaak het.
Nadat hy Verwoerd gewond het, het hy ’n groot bevryding gevoel en het die las wat sedert 1954 op hom gerus het, van hom afgeval. Hy het ook gesê dat die laaste vyf maande in aanhouding honderd maal gelukkiger was as die laaste ses jaar van sy lewe.144
Eers het hy gevoel dat die oomblik toe hy Verwoerd geskiet het, die belangrikste in sy lewe was, maar noudat hy uiteindelik die platform het om sy boodskap aan Suid-Afrika oor te dra, voel hy dis die werklike hoogtepunt van sy lewe. Daarna het hy voortgegaan om ’n roerende politieke rede te hou. Hy het gevoel dat Suid-Afrika sy regmatige plek onder die nasies in die wêreld moes inneem en homself nie verder moes isoleer nie. Hy het die mense aangespoor om ’n “great and glorious future” aan te gryp en ’n beleid te volg soos Harold Macmillan bepleit het: “Rule by merit and not pigment of skin”:145