Geskryf deur Sarah Riley, Adrienne Evans en Martine Robson
Voorkoms het verstrengel geraak met ons persepsies van gesondheid. AlessandroBiascioli / Shutter
Deesdae lyk die gesondheid van 'n vrou minder oor die afwesigheid van siekte en meer om iemand te wees wat op hul liggaam en gees werk ten einde die verwagtinge van die moderne samelewing te ontmoet van voorkoms en vermoëns.
Dit is nie net 'n netjiese waarneming nie, maar iets wat ons gevind het terwyl ons ons nuwe boek ondersoek het, Postfeminisme en Gesondheid. Ons het 'n verskeidenheid navorsing en media ontleed - insluitend advies in selfhulpliteratuur, die bevordering van gesonde gewig deur die regering en die manier waarop chirurge en hul pasiënte praat oor chirurgiese tegnologieë (soos genitale kosmetiese chirurgie). Ons het ook gekyk na hoe media en vroue sin maak van seks, programme vir swangerskap, babymelkadvertensies, gesondheidsbevordering in ontwikkelende lande en aanlynposte deur diegene wat fiksheid of pro-anorexia virtuele gemeenskappe.
Oor al hierdie dinge het ons gevind dat gesondheid gekoppel is aan 'n begeerte om normaal te wees - en die idee dat 'n normale lewe perfek moet wees.
Handelinge wat vroue doen om gesond te wees, word dikwels gekoppel aan 'n begeerte om normaal te wees. Om "normaal" te wees, beteken om 'n liggaam wat nie te vet of dun is nie - en 'n gedagte wat nie te angstig of te sorgvuldig is nie. Ons het byvoorbeeld gevind dat dit normaalweg baie vroue se besluite is om gewigsverlieschirurgie te ondergaan. Hierdie vroue het gehoop dat dit normaal sou wees om hulle van stigma en kritiek te bevry, en laat hulle daarvan hou om 'n "goeie" persoon te wees.
Dit is net een manier waarop vroue aangemoedig word om na hul liggaam te dink as 'n probleem wat intervensie vereis om normaal te wees. Na aanleiding van hierdie logika sal vroue se liggame altyd werk vereis om normaal te wees. Hierdie werk word versterk deur te verstaan ​​dat 'n perfekte lewe ook normaal is. Die verwagting dat die alledaagse lewe optimaal is - wat ons 'n normale volmaaktheid genoem het - stel buitengewone druk op vroue om meer werk aan hul liggame en gedagtes te doen.
So is die druk dat in die wêreld van vandag selde vroue kan ervaar om goed genoeg te wees. Toe ons 'n tydskrif se sielkunde-vraelys voltooi het, het ons die hoogste telling gewen. Ons was gelukkig. "Ons is ook vol vertroue!" Maar ons is ook gewaarsku dat ons nie vertroue kan hê oor ons vertroue nie: "Selfs diegene wat redelik selfversekerd is, ervaar dikwels periodes van self twyfel. Of dalk voel jy op die meeste gebiede selfversekerd, maar voel steeds meer senuwees as wat jy voor 'n toespraak wil hê. "Dit lyk asof vroue vandag se werk op hulself nooit gedoen word nie.
Vertroue, bemagtiging en verbruikerswese
Die uitkoms van sulke konstante selfondersoeke, selfkritiek en vereistes om aan die self en die liggaam te werk, is nie goeie gesondheid nie - maar angs en vrees vir mislukking.
Hierdie angs word versterk deurdat gesondheid verband hou met die vermoë om te verbruik. Ons kan 'n verskeidenheid keuses in verbruikerskultuur geniet - maar dit maak ons ​​kwesbaar om dit nooit reg te kry nie.
Ons het hierdie destabiliserende aspek van verbruikerswese gevind deur die baie onderwerpe wat ons in ons boek ondersoek het. Byvoorbeeld, daar was 'n sosiale bemarkingsveldtog wat verpleegkundiges glo aangemoedig het om gesond te eet - maar dit kan net so maklik hul vertroue onderdruk om hul kinders te borsvoed.
Teen die beelde van 'n borsvoedende vrou wat was Liggaamsverf met kalkdrank of hamburgers, was die slagspreuk: "Jou baba is wat jy eet." Die voorstel dat 'n moeder 'n perfekte dieet moet hê om gesonde borsmelk vir haar baba te bied, loop die risiko om haar te druk om 'n babaformule te kies.
Die laaste draad in ons navorsing het gekyk hoe die begeerte om 'n normaal-volmaakte lewe te lei, kan begin voel asof dit van binne af kom, en is 'n persoonlike begeerte en nie 'n samelewingsdruk nie. Wanneer ons herhaaldelik blootgestel word aan boodskappe oor wat 'n "goeie mens" maak, kan dit onbewustelik in ons gedagtes ingeburger word. Wanneer ons in die spieël kyk, kan ons 'n frase of idee gebruik wat ons in 'n tydskrif lees om te dink oor ons voorkoms. Byvoorbeeld, ons kan kyk of ons 'n "heup gaping" het. En sodra ons hierdie idees in ons eie gedagtes begin gebruik, voel hulle dat hulle ons eie persoonlike idees is omdat hulle deel is van ons persoonlike gedagtes.
Dit is veral waar vandag, want een van die boodskappe waaraan ons blootgestel is, is die idee dat goeie mense onafhanklike keuses maak. Dit is een van die redes waarom vroue wat kosmetiese genitale chirurgie het, dit as 'n bemagtigende individuele keuse en nie die gevolg van maatskaplike druk nie. Alhoewel die meer vroue blootgestel word aan die omskakeling van vroulike geslagsdele, hoe groter is dit dat hulle hulle as normaal en ideaal sal beskou.
Verstaan ​​dat ons begeertes uit ons binneste uitkom, maak dit moeilik om die kommersiële belange wat in ons belê word, uit te daag met hierdie begeertes. Dit laat ook verbruikerskuns as 'n oplossing vir, eerder as 'n oorsaaklike faktor van vroue se gebrek aan self- en liggaamsvertroue, verstaan ​​word.
Ons begeerte om gesond te wees, lyk progressief, noodsaaklik selfs. Maar wanneer ons besef dat gesondheid ook 'n verbruikerspraktyk is - gekoppel aan identiteit en die vermoë om 'n ideale 'goeie lewe' te leef, het ons 'n baie beperkte visie daarvan. 'N Lewe van lewe blyk dit sal altyd net buite ons bereik wees.
Sarah Riley, leser in sielkunde, Aberystwyth Universiteit; Adrienne Evans,, Coventry Universiteit, en Martine Robson, dosent in sielkunde, Aberystwyth Universiteit