Die'tjie en Datjies – fotonegatief
Die'tjie en Datjies
Tot die winterwederkoms
As ek die dadelsoet geur van bloeisels ruik, die kraak van klam boombas onder my voete hoor en die klank daarvan my gedagtes laat wandel na die laaste herinnering van die winter – die geknetter van 'n kaggelvuur, as ek die oggendlug diep inasem soos 'n verslaafde aan nikotien en net groen om my sien – dan weet ek: dit is lente. Die seisoen waar die son soos 'n baba is wat nie kan slaap nie en die maan soos 'n kind met groeipyne – groeipyne ter voorbereiding vir die langbeen someraande waarlangs mens kafee toe stap om chappies te gaan koop.
Bygesê – die lente is ook nie altyd die gunsteling kind hier in die Kaap nie. Sommige jare baklei Winter en Somer so wie gaan voorry vir die dag dat Lente dikwels nooit in die kar klim nie – en op 'n dag moet die blommetjies eweskielik begin blom al trek die bloedige warm son alreeds water.
Maar hierdie jaar het Lente haar wekker gestel (as sy enigsins soos ek is – vermoed ek 'n paar en nie net een nie) om dou voor dag flawless uit die bed te rol en die voorste sitplek te annekseer- maar hier teen dag drie moes sy deur 'n wekker (of twee) geslaap het- want daardie dag het winter voorgery en was die suf- en somberheid self.
Die verskillende gesiggies wat vir mens kyk – die clavias in die ou man op die hoek se tuin, die petunias op die vensterbank van die middeljarige paartjie twee strate van ons, die papawers langs die vibercreet van die oom/tannie/of beide vra my elke dag so in die verbystap – mooi – dat die hond op 'n ander grasperk briewe in geel-ink moet gaan skryf. (En my worshond is berug vir sy mooi handskrif)
Ek verloor baie dinge maar ek steel niks – maar blomme is soos daardie uitsondering klousule in die grondwet of die fynskrif in een of ander dodgy deal of kompetisie – want so nou en dan pluk ek so een of twee (eintlik so drie of vier) vir my persoonlike versameling – in die blompot op my boekrak teen my muur. Daar sal die gesiggies 'n ogie oor my kan gooi – en net voor hul skoonheid vergaan – sal ek hul droog en hul versamel in blompotte – weer – maar die keer sonder water.
My kamer staan reeds vol verskillende seisoene en oomblikke- vasgevang in die droog – elke bossie vertel 'n storie – die een bossie (moet ek nog raam – maar eers wanneer my skip inkom) behoort aan 3 September 2016, my matriekafskeid; iewers is hier sonneblomme van die Woordfees-repetisie-dae (van René), proteas van my neëntiende verjaarsdag, rose van die tafelversiering van die Leeuwenhof ontbyt, tulpe van Willem en gesteelde papawers van onderandere Babilonstoren en my eerste kelnerinwerk (dis net ek wat sal vra of ek die tafelversierings mag kry) . Ek het ook Lavender in 'n potjie en sulke silwergroen blare – van my huisdans – wat my ietwat herinner aan iets uit Griekeland. Die eerstelinge van my orgideë lê ook gedroog tussen Vlam in die Sneeu en die Mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Tussen my gunsteling Teddie en Stitch lê die eerste bloeisel takkie van die seisoen – piglet-pienk.
Maar tot die winterwederkoms – skop jou skoene uit en loop kaalvoet langs die kombersgrasperke, ruik aan die parfuum van die blomme, en besluit op jou gunsteling een. Asem die sonlig in en sit vir 'n oomblik net jou selfoon neer, en voor jy die mooi hang in jou persoonlike uitstalling in die kuberruim museum- wees net in die teenwoordigheid van die skoonheid – nou, want kort voor lank is dit tyd vir die blommetjies om hul kroonblare een vir een af te gooi en as die laaste een die grond tref moet die tulp alles behalwe sê: "Poeple loves me not."
Ns. As mens blomme droog hou die lente vir altyd – nes in die stad van die eikebome, jy weet mos: Dis altyd lente in die oë van die Stellenbosch studente. (Wat is 'n blogpost sonder 'n cheesy opmerking?)
Posted on September 9, 2017 April 7, 2019 by fotonegatief Posted in Die'tjie en Datjies	Tagged #lente #gedroogdeblomme #blomme #bloeisels #tulpe #papawers #sonneblomme #lenteklopaandiedeurmaakoop	Lewer kommentaar
Ek is seker my verlore opinie op die internet is nie te veel gemis nie. Al opwindende nuus sedertdien ek laas gepen het, is my nuutgevonde verslawing aan koffie – nes my stilstuipe – ook weens studeer.
Maar so met die os op die jas af – Koffieverslawing is eintlike 'n heel aanvaarbare verslawing om te hê (my subjektiewe twee-sent) – bygesê ook net as jy dit kan beheer: soos ek – tot minimum een en maksimum twee per dag. Alhoewel, dit is dan ook net daar waar die vangplek inkom – want minimum een beteken dat jy alles in jou vermoë sal doen om wel daardie een te kry en dan natuurlik is die grootste slaggat ook die grootte – tel 'n tall of selfs 'n grandé werklik net as een?
Mens is ook nie net verslaaf aan die koffie nie, maar ook die verskoning vir geselsskap. Koffie-drink is darem meer produktief as net blote plafonstaar. Geselsskap maak my koffie bittersoet – sonder die byvoeging van suiker of melk.
Ek is nou geen koffie-connoisseur nie, maar weet tog waar my koppie geskink word. Die versoeking het ontstaan om die staatmaker van 'n gesegde: aan watter kant my broodjie gebotter is, te gebruik, maar helaas, ons is in gesprek oor die boon. In ieder geval – ek was besig om te vertel oor my gunsteling koffie – so kom ek hervat: Seattle bly 'n staatmaker – dis hier naby die Tygereiland en 'n klipgooi van my huis. As ek in die stad kom geniet ek- Honest (Trump and Timble) of enige plek wat Deluxe koffie voorsit. In Stellenbosch is Hazz my gunsteling. Ongelukkig is ek gestraf met die gebrande smaak van Vida op kampus. Werklik nie 'n aanhanger nie, maar die Q is altyd lank – so miskien is daar wel studente wat daarvan hou of miskien is hul desperaatheid vir kafeïne voor op die wa. (Somtyds settle ek – maar ek probeer my smaakknoppies meeste kere te gemoed kom)
As dit of uit 'n plunger se vuis of uit 'n filter se hand kom, sal net Deluxe deeg. Ek trek die streep (dubbelstreep) by garage-koffie.
Koffie is 'n geldrowende verslawing – 'n aangename een nietemin; en beslis nie 'n foster kid in my dopamine sisteem nie – maar 'n aangenome kind.
Matigheid voor oë.
(En as jy kan – wys suiker en melk die hoof)
Posted on Augustus 18, 2017 April 7, 2019 by fotonegatief Posted in Die'tjie en Datjies	Tagged #koffie #verslaafde #expressodeurmyare #geselsskap #studentelewe #studyingmademedoit	Lewer kommentaar
As haasbek dogtertjie was 'n R50 vir my 'n groot som geld. Met daardie geldjie kon ek elke dag 'n roomys of sjokolade koop in die enigste winkel op die dorp – die Struisbaai OK. Verder het ek my geld uitgegee op klein boekies by die Skulpiewinkel (die boekie het altyd soos goedkoop parfuum geruik wat vir 'n een-meter-hoë- ek, lieflik was) en die alombekende karamel dips (ook by die einste winkel). Teen die einde van die vakansie het my pa my altyd jammer gekry en 'n ou ekstra geldjie gegee vir 'n mooi skulpie of twee of vir 'n nuwe visstok, want myne het elke tweede dag tussen die rotse geskeur (my visvang stokperdjie het soos jy kan aflei, maar broekskeur – of te wel netskeur – gegaan. Ek het darem altyd die een vissie wat ek in twee jaar gevang het, terug gegooi).
As kind was vakansies by my ouma 'n spotgoedkoop affêre. Maar intussen het ek twee liniale in lengte gegroei en saam met die beenpyn kom 'n behoefte aan 'n groter bankbalans – maar helaas, die bankbalans het nie noodwendig eksponensieel saam met my gegroei nie.
Nou dat vakansie te heerlik by ons almal kuier en brosbroodkoekies saam ons geniet, het ons meer tyd op ons hande en dus ook meer tyd om ons sente te probeer omdraai. En net omdat jy 'n begroting die grootte van 'n pondjie botter het, beteken nie dat jy droë mond deur die vakansie moet wandel nie – alles behalwe.
Die oplossing word bedien in check-plastiek bordjies en rooiwyn glasies – 'n piekniek. En nie sommer enige piekniek nie, pieknieks mooier as die drie beertjies s'n.
Maar voor ek met die rietmandjie in die huis val – weet jy waar die naam piekniek vandaan kom? En waar dit tot stand gekom het? Moenie te skaam voel as jy na 'n oomblik van waarheid besef dat jy eintlik glad nie die kloutjie by die oor kan bring nie – ek was ook tot baie onlangs in die duister.
So waar het pieknieks ontstaan? Die woord as sulks is afkomstig van die 17de eeuse Franse woord picque-nique wat 'n samesyn beteken waar a handjie vol mense ietsie te ete of te drinke bring en dit met mekaar deel. Die "picque"-gedeelte kan heelmoontlik verwys na die manier hoe die mense by so geleentheid geëet het, deurdat hul met hul hande die kos 'gepick' het. Die "nique" gedeelte word deur baie kenners beskou as bloot 'n simpel rymwoordjie wat by die bogenoemde woord gepas het. In doodgewone Afrikaans (sonder fancy woorde) beteken die alombekende woord bloot: Elkeen vat 'n bietjie (en natuurlik bring ook 'n bietjie in dieselfde asem as jy nou nie as 'n opskeploer bestempel wil word nie). En dit is dan die woord.
Die Franse het die Engelse met dié geliefkoosde uitstappie voorgespring. Ook nie moeilik om te glo aangesien die Franse vandag steeds lief vir hul patés, kase, ingelegde uitjies en koue vleisies is – ek wonder of die meter lange Franse brood ook miskien hier sy oorsprong geniet. (Die Engelse het wel meer as die Fransman na die 1800's begin eet op 'n kombers onder die bloulug, maar hul spyskaart het meer roomkaas en komkommer toebroodjies ingesluit).
Maar die assosiasie met die hele idee van piekniek was nie altyd stroopsoet nie – inteendeel. Baie mense het destyds (en sommiges nogsteeds vandag) geglo dat die woord Piekniek direk van die woorde, "pic-a-nigger" (bloot 'n weergee van inligting en hoeganaamd nie haatspraak nie) afkomstig is. Die konsep ontspring uit die idee dat mense piekniek-tipe etes geniet het terwyl hul die verbranding van 'n slaaf (wat volgens hulle oortree het) tot die vermaak van die hele gesin aanskou het. 'n Skokkende 4000 swart slawe is tussen 1882 en 1962 verbrand. En glo my – toe ek op hierdie brokkie inligting afkom, wou ek ook my gunsteling aktiwiteit koebaai soen – maar gelukkig is hierdie negatiewe konnektasie bloot weens 'n misverstand.
Die waarheid is dat Pieknieks onafhanklik van hierdie gebeure tot stand gekom het – in die Middeleeuse wêreld (Robin Hood se tyd) toe jagtogte en dus ook woud-wegneem-middagetes algemeen en noodsaaklik was. Dit is bloot toeval dat mense kos saam geneem het om hierdie gru en hartelose dade te aanskou. So moet dus nie die mandjie te ver weg pak nie. (En wat leer ons hieruit – om nooit al jou eiers in een mandjie te sit nie)
En nou dat ons almal mooi ingelig is oor presies wat ons doen as ons onder die bome lê – wat sit mens in jou mandjie?
Bloot riglyne vir die perfekte piekniek mandjie:
– Croissants (moet kraakvars wees, en verkieslik nog warm; ek vind dat Woolies se bakkery hemelse deegrolletjies verkoop) – hierdeur vereer ek ook die Fransman wat aan hierdie manier van samesyn en peusel gedink het. (Een of twee per persoon is meer as genoeg – die sleutel is om net genoeg te vat om ooreet te vermy – dit bederf bloot die ervaring) As jy egter 'n gesonder opsie wil inpak (en miskien gluten-sku is, is Rogbrood 'n wonderlike opsie of selfs koolhidraat-slim saadkoekies van Woolies – hierdie is nie 'n advertensie vir Woolworths nie, al klink dit so)
– 'n Pondjie plaasbotter (of 'n neutbotter/olyfolie vir 'n vegan alternatief)
– Gerookte forel (indien jy nie 'n visliefhebber soos die uwe is nie, kan jy dit vervang met gerookte hoender, parma ham of wat ook al jou hart begeer. Vir 'n vegan opsie sal ek lekker oondgeroosterde eiervrug voorstel.
– Kaas, kaas en nogmaals kaas ; seker nou nie te veel kaas nie, maar definitief 'n goeie Camembert. Die maak wat ek sal aanbeveel is Castello. Die Brie is net so lekker. Glo my, hierdie kaas is een van daardie smake om oor huis toe te skryf. Vir 'n vegan opsie is daar verskeie neutkase en tofu by gesondheidswinkels beskikbaar. Die tweede kaas wat 'n absolute moet is (wel vir my altans) is egte Italiaanse sagte Mozzarella balletjies (Buffalo) – Woolies het 'n baie lekker enetjie wat plaaslik vervaardig word – bleikbaar 'n eg Italiaanse resep. En dan natuurlik bokkaas (chevin) is nie onderhandelbaar nie. Bepaal die hoeveelheid kaas afhangende van die hoeveelheid mense.
-Ingelegde vye ; hierdie stroopsoet delikatesse moet in enige piekniekmandjie wat sy sout werd is, pronk. Varsvye indien die seisoen dit toelaat, is selfs beter.
– Heuning (klein bietjie net vir ingeval)
-Vuurpylblare (ek is belaglik) – meer algemeen bekend as rocket blare. Die peperkwaliteit van hierdie groenigheid is wonderlik by kaas en 'n vleisigheidjie.
– Avokadopeer – Ek gaan nie eens verduidelik hoekom nie, onthou net die growwe peper en die pink sout.
– Bessies (Frambose, blou-en swartbessies) – my gunsteling. Die suur is lieflik saam met al die soet smake en dit is 'n klein natuurlike medisynetjie so tussen die bloekombome.
– Granaat – Granate maak alles mooi.
– Vrugte – Pynappel, vleeskeperskes (mangoes), perkes
– Hummus met groente stafies/ oondgeroosterde groente
– Ietsie soet – Hoghouse Pan di nata tertjies
Om die palet klam te hou, is water noodsaaklik – vernaam as die son water trek. En rooiwyn – nie of nie, EN.
Eenvoudig – dog 'n hemelse, smullende samesyn.
Neem 'n leesboek of twee, jou kamera, sonbril, hoed en sonbrandolie saam.
Posted on Januarie 5, 2017 April 6, 2019 by fotonegatief Posted in Die'tjie en Datjies	Tagged #piekniek #pasdiesakendiepallet #natuur #lekker #smulpaapuitstappies #peuselhappies #familetyd #kosbaar #kwaliteittyd	Lewer kommentaar