Ko Lipe: Die grootste maand in al my reise - Reisverhale - 2021
In November 2006 was ek 5 maande in my (veronderstelde) jaar lange reis oor die wêreld. Terwyl ek my ouers epos om hulle te laat weet dat ek nog steeds was, het ek 'n boodskap in my inkassie gesien:
'Matt, ek sit vas hier in Ko Lipe. Ek gaan jou nie soos beplan ontmoet nie, maar jy moet hier kom. Dis paradys! Ek was al 'n week hier. Vind my op Sunset Beach. - Olivia "
Olivia, 'n vriend van MySpace, moes my ontmoet in Krabi, 'n toeriste-bestemming bekend vir sy kalksteenkarst, bergklim en kajak.
Ek het Ko Lipe op 'n kaart gekyk. Daar was net 'n klein vermelding daarvan in my gids. Dit was regtig uit die weg en sou 'n stewige reisdag nodig hê.
Terwyl ek rondkyk oor die drukke internetkafee en op die besige straat, was dit duidelik dat Phi Phi nie die tropiese eilandparadys was wat ek beplan het nie. Die skare het teruggekom, die strand was vol dooie koraal, bote het die eiland gebring en die water is besoedel met 'n dun film van ... wel, ek wil nie weet nie. 'N Rustiger, rustiger paradys het goeie appèl gehad.
"Ek sal binne twee dae daar wees," het ek geantwoord. "Laat my net weet waar jy bly."
Twee dae later het ek die veerboot na die vasteland geneem, 'n lang bus na die hawestad Pak Bara, en dan die veerboot na Ko Lipe. Terwyl ons verbygeloop het, het oerwoude eilande, ek het na die boonste dek gewandel waar 'n man kitaar speel vir die min mense wat na Lipe gaan.
Nadat hy klaar was, het ons 'n gesprek geslaan.
Paulus was lank, gespierd en dun, met 'n geskeer kop en effense stoppels. Sy meisie Jane was ewe lank en atleties, met krullerige bruinrooi hare en oseaanblou oë. Beide Britse, hulle was besig om rond Asië te gaan totdat hulle gereed was om na Nieu-Seeland te gaan, waar hulle beplan om te werk, 'n huis te koop en uiteindelik te trou.
"Waar bly julle?" Ek het gevra terwyl ons in die son gelê het.
"Ons het 'n oord op die verre punt van die eiland gevind. Dit is veronderstel om goedkoop te wees. Jy? "
"Nie seker nie. Ek moet by my vriend bly, maar ek het nog nie gehoor nie. Ek het nie 'n plek nie. "
Die ferry het die eiland naby gekom en het tot stilstand gekom. Daar was geen kajuit op Ko Lipe nie. Jare tevore het 'n ontwikkelaar probeer om een ​​te bou, maar die projek is gekanselleer ná protes van die plaaslike vissers wat vir 'n klein fooi na die eiland geneem het en die ontwikkelaar geheimsinnig verdwyn het.
Terwyl ek in een van die longtailbote geklim het, het ek my flip-flops in die see laat val.
Om hulle te sien sink, ek het geskreeu, "Shit! Dit was my enigste paar! Ek hoop ek kan 'n paar op die eiland kry. "
Paul, Jane, en ek het na hul hotel gegaan, saam met Pat, 'n ouer Ierse ou, wat ook nie 'n plek gehad het om te bly nie. Die hotel het 'n klein rif en die klein Sunrise Beach, wat ons vernaamste hangouts geword het tydens ons tyd op die eiland, oor die hoof gesien.
Ek het besluit om met Pat te stapel, want ek het nie van my vriend Olivia gehoor nie en 'n kamer was 'n meer begroting vriendelik. Terug dan was die redding van 'n paar honderd baht die verskil van een of ander dag op die pad. Paul en Jane het 'n bungalow met uitsig oor die see geneem. (Hul terras sal nog een van ons kleingroep se gewildste hangouts wees.)
Ons het uitgekom om my vriend te vind, wat gesê het sy kan op Sunset Beach by die Monkey Bar gevind word.
Terwyl ons na die ander kant van die eiland geloop het, kon ek sien Olivia het reg: Ko Lipe was die paradys. Dit was al die wonderlike oerwoude, verlate strande, warm, kristalhelder blou water en vriendelike inwoners. Elektrisiteit was slegs 'n paar uur in die nag beskikbaar, daar was min hotelle of toeriste, en die strate was eenvoudige vuilpaaie. Ko Lipe was die plek waarvan ek gedroom het.
Ons het Olivia baie vinnig gevind. Sunset Beach was nie groot nie, en Monkey Bar, 'n klein grasdak met 'n koeler vir koue drankies en 'n paar stoele, was die enigste kroeg op die strand. Na vinnige inleidings het ons bier bestel, die tipiese reisigers vrae gevra en gesit om niks te praat nie.
Pat het blykbaar 'n snorer geword, so na twee nagte het ek 'n nag in 'n bungalow in die middel van die eiland verhuis vir 100 baht. In die omgewing van 'n restaurant wat die beste inkvis gedra het, het hierdie hardehoutstruktuur rooi geverf, met 'n wit dak, klein stoep, en 'n nabygeleë binneland - 'n bed, 'n waaier en muskietnet. golf van toerisme wat nog nooit gekom het nie.
Ek het opgehou om nuwe flip-flops te vind. Daar was niks wat ek graag gehad het nie. Ek sal wag tot die vasteland en intussen net kaalvoet gaan.
Die vyf van ons het 'n kerngroep gevorm wat gegroei en gekrimp het met die aankoms en vertrek van ander reisigers. Behalwe Dave, 'n jong Fransman en Sam, 'n verweerde Britse expat wat elke seisoen op die eiland was, het Dave, 'n jong Fransman, en 'n dekade (nadat daar een keer vasgevang is nadat die laaste boot oorgebly het), ons die enigste permanente Westerse wedstryde op die eiland was.
Ons dae was spandeer om backgammon te speel, te lees en te swem. Ons het die strande gedraai, maar ons het Paul en Jane's meestal op die strand gehang. Binne swemafstand was 'n mini-rock met 'n blink druppel wat uitstekende snorkel verskaf het. Ons het af en toe die Ko Lipe verlaat om die verlate eilande in die nabygeleë nasionale park te verken, te visse en te duik. Daar is niks so lekker soos om 'n hele tropiese eiland vir jouself te hê nie.
Snags sal ons restaurante draai: my gastehuis eienaar se restaurant, Mama's vir vars inkvis en pittige kerrie, Castaway on Sunset Beach vir massaman curry, en Coco vir alles anders. Daarna gaan ons na Monkey Bar vir strandspeletjies, bier, af en toe gewrig, en meer backgammon. Wanneer die kragopwekkers afgeskakel is, sal ons met flitslig drink voordat u gaan slaap.
Die dae het skynbaar eindeloos verbygegaan. My oorspronklike driedaagse besoek het gekom en gegaan. Ek het 'n begrip van tyd verloor.
"Ek gaan môre verlaat" het my mantra geword. Ek het geen rede gehad om te vertrek nie. Ek was in die paradys.
Paul, Jane, en ek het goeie vriende geword toe die tyd verbygegaan het. Ons het 'n mini-groep binne die groep gevorm.
"Wat gaan julle doen wanneer jy na Nieu-Seeland kom?" Het ek gevra.
"Ons gaan vir 'n paar jaar werk en daar 'n lewe bou. Ons het niks wat ons terug trek in die Verenigde Koninkryk nie, "het Paul gesê.
"Ek gaan daar op hierdie reis, so ek sal besoek. Dis my laaste stop op pad huis toe, "het ek geantwoord.
"Jy kan by ons bly. Waar ons ook al is, "het Jane gesê toe sy die gesamentlike vir my geslaag het.
Ek het eendag 'n idee gehad op die strand.
"Jy weet wat sal cool wees? 'N Eko-vriendelike koshuis. Nieu-Seeland sal die perfekte plek wees. Sal dit nie cool wees om 'n koshuis te besit nie? '
"Ja, dit sal pret wees," sê Paul.
"Ons kan dit The Greenhouse noem," het Jane geantwoord.
'Dis 'n goeie naam.'
Paulus het gesê: "Ek is seker ons kan dit redelik maklik doen. Eko-vriendelike plekke is al die woede, en daar is baie ruimte daar. Ons sal 'n tuin, sonpanele, en al die ander klokke en fluitjies hê. "
Ons was half ernstig oor ons koshuis en bespreek die besonderhede elke dag: hoe dit sou lyk, hoe ons finansiering sou kry, die aantal beddens. Dit was 'n pypdroom - maar drome soos dit het ons gehelp om die dae op die strand te slaag.
Ons het bewus geword van die tyd toe ons eendag ons rekening by Mama skielik verdubbel het.
"Wat gaan aan? Hierdie vis was gister die helfte van die prys! "
"Dit is Kersfees! Meer Europeërs hierdie tyd van die jaar, so ons het ons pryse verhoog. "
Ahhh, kapitalisme op sy beste.
Kersfees het ook iets anders beteken: ek sal binnekort moet vertrek.
My visum het net tot voor New Year's gehardloop, so ek sal moet verlaat om dit te hernu voordat ek na Ko Phangan vir die vakansie gaan.
Ons was in die paradys. Paul, Jane, Pat en Olivia bly en ek het gevoel dat ek van my familie afgeskeur is, nooit geweet het wanneer ek hulle weer sou sien nie.
Maar die visum het my hand gedwing.
Paul, Jane, en ek het besluit om ons Kersfees saam te besit. Dit was net pas. Ons het ons beste skoon hemde gedra en na Coco's gedraai vir sy luukse Wes-aandete.
'Ek het jou ouens 'n geskenk gegee.'
Ek het Jane 'n halssnoer oorhandig wat ek 'n paar dae voor haar gesien het en Paulus 'n ring wat hy bewonder het.
"Sjoe. Dis fantasties, maat! Dankie! "Sê Paul.
"Maar dit is snaaks," het hy voortgegaan. 'Ons het jou ook iets.'
Dit was 'n handgesnyde ketting met 'n Maori-vishake daarop. Dit was hulle simbool vir reisigers. Ek het dit jare lank gedra, 'n simbool van ons vriendskap, my tyd op die eiland, en van wie ek was.
Reis vergemaklik die bande van vriendskap. As jy op die pad is, is daar geen verby nie. Geen van die bagasie van die huis is by jou of iemand wat jy ontmoet het nie. Daar is net wie jy nou is. Daar is niks om in die pad van die nou te kry nie. Geen vergaderings om by te woon nie, erwe om te hardloop, rekeninge om te betaal of verantwoordelikhede.
Ek het eenkeer gehoor dat die gemiddelde paartjie vier wakker ure per dag saam spandeer. As dit waar is, dan het ons net die ekwivalent van vier maande bymekaar gebring, maar dit het driemaal gevoel, want daar was niks om ons gedagtes van die "nou" te hou nie.
Ek was nog nooit terug na Ko Lipe nie. Die ontwikkeling wat ontstaan ​​het, sou my beeld van volmaak uitbarst. Ek het die foto's van die betonstrate, die groot oorde en die massa mense gesien. Ek kan dit nie sien nie. Ko Lipe was my strand. Die perfekte reisigers gemeenskap. Ek wil hê dit moet so bly.
Ek sal jare later in Nieu-Seeland in Paul en Jane terugloop, maar ek sal die res van die groep nooit weer sien nie. Hulle is daar buite in die wêreld wat hul ding doen. Maar vir daardie maand was ons die beste vriende.
Toe ek my sakke ingepak het en vir die eerste keer in 'n maand op my skoene gesit het, het ek tot Plick Bear gegroet, die ongemaklike teddiebeer wat ek op my stoep gevind het, het ons mascotte geword en ek het gehoop dat die reis vorentoe sou wees Goed as die een wat ek agtergelaat het.
Kyk die video: Calling All Cars: True Confessions The Criminal Returns One Pound Note (Desember 2021).