Is dit dan nie waar dat wanneer ek van myself getuig dit 'n leuen is nie? Veral wanneer 'n mens terug dink, en jy skielik besef dat my geheue herinneringe met swart gate vervang het. Ek skryf dus die opstel tot die beste van my geheue, wat my al dikwels in die steek gelaat het.
Ek kan lieg en sê dat ek toe ek nog 'n snuiter was, het ek gelees asof ek nie maatjies gehad het nie. Terwyl die waarheid is dat ek het wel baie vriende gehad, ek het ook sport gedoen en ek hét buite gespeel. Ek was nie skaam of teruggetrokke met 'n selfbeeldkompleks nie, maar ek was wel 'n semi-hiperaktiewe kind wat net wou swieties eet en speel, speel, speel.
Ek sal jok as ek sê dat ek elke boek by naam kan onthou, wie kan tog? Nietemin; wat ek wel kan onthou, is die nagmerries wat ek gekry het as gevolg van R.L. Stine se Grillers. Dit is die enigste reeks van my laerskooldae wat 'n noemenswaardige impak op my lewe gemaak het. Ek het verdrink in spanning en indien ek dit nie in die dag klaar gelees het nie, sou ek deurnag en dit klaar lees.
Op hoërskool begin 'n kind mos nou 'n tiener word, en ek onthou een naweek toe ek Dis ek Anna gelees het, ek was salig onbewus van die monsters in die wêreld maar ek onthou nog hoe verskriklik die gevoel was wat ek gekry het toe ek lees dat dit gebaseer is op 'n ware verhaal. Ek onthou ook dat toe ons in graad 9 Vlerkdans gelees het, het ek die storie by die huis klaar gelees sodat ek nie voor die hele klas moet huil nie. In matriek dink ek was ons net sewe kinders in my klas wat regtig Manaka gelees het.
Wanneer ek lus was vir vinnig lees het ek Romanza of Mills&Boon gelees. Ek het dit wel in die geheim gelees, sodat niemand mag weet nie. Ek het altyd die aksie en spannings-boeke verkies. Ek sal nooit die gevoel, wat ek gekry het na ŉ goeie boekie nie, die gevoel van ongelooflike verligting, vreugde en tevredenheid vergeet nie. Dit is uiters bedwelmend en verslawend.
In graad 11 was ons op 'n wildsplaas met vakansie. Ek het Danielle Steel se Johnny Angel gelees. Dit was die eerste keer dat Engelse leesstof my so diep aangeraak het. Ek het deurnag by 'n gasvuur gesit om dit klaar te lees.
Wanneer ek boek lees, gaan daar 'n deurskynende muur om my op, en ek raak salig onbewus van alles om my.
Lees was vir my as kind nie 'n mode of 'n fase nie. Dit het as beitel gedien vir die mens wat ek is. Om te lees, en om daarvan te hou was die eerste egte keuse wat ek in my lewe gemaak het. Ek was nie gevra om te lees nie, nog minder was ek gedwing. Van die min wat ek wel kan onthou van kindwees, was lees die enigste, konstante element in my lewe. Want ek speel nie meer buite nie, ek doen nie meer sport nie, en Nicky het nou 'n meisie wat hom besig hou. Ek kon my boeke afskeep of vergeet, maar elke keer wanneer ek dit optel het hulle my terug verwelkom in 'n nuwe wêreld met nuwe avonture.