Hoe vinnig het die kennis van die bestaan ​​van die nuwe wêreld in die ou wêreld versprei? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe vinnig het hierdie kennis na die reis van Columbus na die nuwe wêreld na die ander dele van die ou wêreld versprei? Wanneer het die bestaan ​​van die nuwe wêreld byvoorbeeld 'algemene kennis' geword (vir leke, of as dit te vaag is vir die heersers van verskillende koninkryke) in verskillende Europese lande, beskawings in die Midde -Ooste, die Indiese subkontinent en China?
As dit te breed of te vaag is, is ek veral geïnteresseerd in die algemene bewustheid in die Indiese subkontinent.
Alhoewel die ontdekking van nuwe roetes vinnig gepubliseer is (soos Tyler in sy antwoord daarop wys), het Americo Vespuccio die eerste aangetekende beskrywings van die lande as 'n 'nuwe wêreld' gemaak in die begin van die 1500 -dekade. Daar moet kennis geneem word dat die oorspronklike aansprake van Vespuccio slegs oor die kus van Brasilië was wat hy ondersoek het.
Maar dit was in privaat briewe; Ek sou sê dat kennis blootgestel is aan die (ingeligte) publiek met die kaarte van Cosmographiae Introductio.
Wat die ander dele van die wêreld betref, sou die Portugese stasies in Indië binnekort geïmplementeer gewees het (indien enigiets, om hulle te waarsku oor die moontlikheid van die voorkoms van mededingerskepe), maar ek weet nie met hoeveel inligting die Portugese gedeel het nie die inheemse Indiërs (my raaiskoot is dat slegs die streng nodig is om hul kommersiële situasie te verbeter).
Teen Maart 1496 het selfs die Engelse hul eie avonturiers opgesoek en aangewend om die Nuwe Wêreld te verken, naamlik John Cabot en Sons, deur Letters Patent te verleen in ruil vir 'n koninklike belang van 20% in winste:
Vir John Cabot en sy seuns.
Die Koning, aan almal, ens. Groete: Wees bekend en openbaar dat ons deur hierdie geskenke gegee en toegestaan ​​het vir ons en ons erfgename, aan ons geliefde John Cabot, burger van Venesië, en aan Lewis, Sebastian en Sancio, seuns van die genoemde John, en aan die erfgename en afgevaardigdes van hulle, en van elkeen van hulle, volle en vrye gesag, fakulteit en mag om na alle dele, streke en kus van die oostelike deel te vaar , westelike en noordelike see, onder ons baniere, vlae en vaandels, met vyf skepe of vaartuie van watter las en kwaliteit hulle ook al mag wees, en met soveel en sulke seelui en manne wat hulle in die genoemde skepe wil saamneem, op eie koste en koste, om eilande, lande, streke of provinsies van heidene en ongelowiges te vind, te ontdek en te ondersoek, in watter deel van die wêreld ook al, wat voor hierdie tyd onbekend was vir alle Christene.
Dit was feitlik onmiddellik in Europa bekend, wat beteken het binne enkele weke na Columbus se terugkeer na Barcelona op 15 Maart 1493, waar hy as 'n groot held ontvang is.
Die kennis van die Nuwe Wêreld het nie net onmiddellik universeel geword in Europa nie, maar hulle het dit onmiddellik begin verdeel, alhoewel hulle geen idee gehad het van die afmetings daarvan nie! Op 4 Mei 1493, minder as 2 maande na die eerste terugkeer, het pous Alexander die pouslike bul Inter Caetera ("onder andere") uitgereik wat verklaar wat nou bekend staan ​​as die Doctrine of Discovery.
Vermoedelik sou Indië van die ontdekking geleer het sodra die eerste handelaars opgedaag het met nuus uit Europa, wat ongeveer 2 maande na die terugkeer sou plaasvind, so vroeg in Junie 1493.
Hoe eindig 'n pandemie? Hier is wat ons kan leer uit die griep van 1918
Meer as ses maande nadat die Wêreldgesondheidsorganisasie COVID-19 as 'n pandemie verklaar het, bly die vraag beslis onbeantwoord, aangesien wetenskaplike begrip van die nuwe koronavirus steeds ontwikkel. Hoe sal hierdie pandemie tot 'n einde kom?
Huidige wetenskaplike begrip is dat slegs 'n entstof 'n einde sal maak aan hierdie pandemie, maar hoe ons daar uitkom, moet nog gesien word. Dit lyk egter veilig om te sê dat dit eendag op een of ander manier dit is sal einde. Ander virale pandemies het immers. Neem byvoorbeeld die griep-pandemie van 1918-1919.
Die pandemie was die dodelikste in die 20ste eeu en dit het ongeveer 500 miljoen mense besmet en minstens 50 miljoen mense doodgemaak, waaronder 675,000 in die Verenigde State. Alhoewel wetenskaplike kennis van virusse en entstofontwikkeling sedertdien aansienlik gevorder het, sou die onsekerheid wat vandag oor die hele wêreld gevoel word, 'n eeu gelede bekend gewees het.
Selfs nadat die virus uitgesterf het, sou dit jare duur voordat wetenskaplikes beter verstaan ​​wat gebeur het, en daar is nog 'n raaisel. Hier is wat ons wel weet: om 'n pandemie te beëindig, moet die betrokke siekte 'n punt bereik waarop dit nie suksesvol genoeg gashere kan vind om dit op te vang en dit dan te versprei nie.
In die geval van die pandemie van 1918 het die wêreld aanvanklik geglo dat die verspreiding teen die lente van 1919 gestop is, maar dit het vroeg in 1920 weer gestyg. Soos met ander griepstamme, kan hierdie griep in die wintermaande meer aktief geword het omdat mense meer tyd binnenshuis deurbring in die nabyheid van mekaar, en omdat kunsmatige hitte en vure die vel uitdroog, en die krake in die vel in die neus en mond sorg vir uitstekende toegangspunte vir die virus, " verduidelik Howard Markel, dokter en direkteur van die Center for the History of Medicine aan die Universiteit van Michigan.
Griep word gewoonlik stil as die koue weer agteruitgaan, maar niemand weet hoekom nie, sê Markel.
Maar teen die middel van 1920 het die dodelike griepstam in werklikheid genoeg vervaag dat die pandemie op baie plekke verby was, al was daar geen dramatiese of onvergeetlike verklaring dat die einde gekom het nie.
Die einde van die pandemie het plaasgevind omdat die virus oor die hele wêreld versprei het en genoeg mense besmet het dat die wêreldbevolking nie meer genoeg gevoelige mense het nie, sodat die stam weer 'n pandemie kon word, ", sê mediese historikus J. Alexander Navarro, Markel se kollega en die assistent -direkteur van die Sentrum vir Geskiedenis van Geneeskunde. As u genoeg mense kry wat immuniteit kry, sal die infeksie stadig doodgaan omdat dit vir die virus moeiliker is om nuwe vatbare gashere te vind. "
Uiteindelik, met minder gevoelige mense wat rondloop en meng, sê Navarro, was daar nêrens 'n plek waar die virus vandag kan praat nie. Teen die einde van die pandemie het 'n yslike derde van die wêreld se bevolking die virus opgedoen. (Op die oomblik is bekend dat ongeveer 'n half persent van die wêreldbevolking besmet is met die nuwe koronavirus.)
Die einde van die pandemie van 1918 was egter nie net die gevolg van soveel mense wat dit opgevang het dat immuniteit wydverspreid geword het nie. Sosiale distansie was ook die sleutel. Advies oor openbare gesondheid oor die bekamping van die verspreiding van die virus was baie soortgelyk aan dié van vandag: burgers is aangemoedig om gesond te bly deur middel van veldtogte wat maskers dra, gereeld hande was, kwarantyn plaas en isolasie van pasiënte, en die sluiting van skole, openbare ruimtes en nie-noodsaaklike ondernemings en mdashall-stappe wat ontwerp is om roetes vir die verspreiding van virusse af te sny.
Trouens, 'n studie wat Markel en Navarro mede-outeur van was, gepubliseer in die Tydskrif van die American Medical Association in 2007 bevind dat Amerikaanse stede wat vroeër meer as een van die voormelde beheermaatreëls geïmplementeer het en dit langer gehou het, beter, minder dodelike uitkomste gehad het as stede wat minder van hierdie beheermaatreëls geïmplementeer het en dit eers later gedoen het.
Amptenare in die openbare gesondheid het al hierdie maatreëls getref, alhoewel hulle nie seker was of hulle met 'n virus of 'n bakteriële infeksie te doen het nie; die navorsing wat bewys het dat griep van 'n virus afkomstig is en nie eers uit die dertigerjare van 'n bakterie nie. Dit was eers in 2005 dat artikels in Wetenskap en Natuur het 'n byna dekade lange proses om die genoom van die griepstam wat die pandemie van 1918 veroorsaak het, af te handel.
'N Eeu later staan ​​die wêreld voor 'n ander pandemie wat deur 'n virus veroorsaak word, hoewel van 'n ander aard. COVID-19 word veroorsaak deur 'n nuwe koronavirus, nie griep nie, so wetenskaplikes leer nog steeds hoe dit optree. Terwyl griep meer aktief is in die winter en mdashand, soos Markel uitwys, het die griep van 1918 op 'n manier gesterf " sou ons nou verwag " van seisoenale griep & mdashCOVID-19 was gedurende die somer aktief in die VSA. Dokters verwag dat die COVID-19-pandemie nie regtig sal eindig totdat daar 'n entstof en 'n sekere blootstellingsvlak in die wêreldbevolking is nie. Ons is nie seker nie, " Markel sê, maar ons is nogal seker. "
En tog kan mense intussen help om die impak van die pandemie te beperk. 'N Eeu gelede het proaktiwiteit oor openbare gesondheid lewens gered en dit kan dit vandag weer doen.
Die Christendom "het na vore gekom as 'n sekte van Judaïsme in Romeinse Palestina"  in die sinkretistiese Hellenistiese wêreld van die eerste eeu nC, wat oorheers is deur die Romeinse reg en die Griekse kultuur.  Dit het begin met die bediening van Jesus, wat die koms van die Koninkryk van God verkondig het.  [web 1] Na sy dood deur die kruisiging, sien sommige van sy volgelinge Jesus en verklaar dat hy lewend is en deur God opgewek word.   van Jesus tot die status van goddelike Seun en Heer van God se Koninkryk  [web 2] en die hervatting van hul sendingaktiwiteite.  
Tradisioneel word die jare na Jesus tot die dood van die laaste van die twaalf apostels die Apostoliese tydperk genoem, na die sendingaktiwiteite van die apostels.  Volgens die Handelinge van die Apostels (die historiese betroubaarheid van die Handelinge van die Apostels word betwis) het die kerk in Jerusalem op Pinkster begin met ongeveer 120 gelowiges,  in 'n 'bovertrek', wat deur sommige geglo word die hoogtepunt, waar die apostels die Heilige Gees ontvang het en uit die wegkruipertjie gekom het na die dood en opstanding van Jesus om te preek en sy boodskap te versprei.  
Die Nuwe -Testamentiese geskrifte beeld uit wat ortodokse Christelike kerke die Groot Opdrag noem, 'n gebeurtenis waarin hulle die opgestane Jesus Christus beskryf wat sy dissipels opdrag gee om sy eskatologiese boodskap van die koms van die Koninkryk van God aan al die nasies van die wêreld te versprei. Die bekendste weergawe van die Groot Opdrag is in Matteus 28: 16–20, waar Jesus op 'n berg in Galilea sy volgelinge oproep om dissipels te maak van alle nasies in die naam van die Vader, die Seun en die Heilige Gees .
Paulus se bekering op die pad na Damaskus word die eerste keer in Handelinge 9: 13–16 opgeteken. Petrus doop die Romeinse hoofman oor honderd Cornelius, wat tradisioneel beskou word as die eerste nie -Joodse bekering tot die Christendom, in Handelinge 10. Op grond hiervan is die Antiochië -kerk gestig. Daar word ook geglo dat die term Christen daar geskep is. 
Na die dood van Jesus het die Christendom eers na vore getree as 'n sekte van Judaïsme soos in die Romeinse provinsie Judea beoefen.  Die eerste Christene was almal Jode, wat 'n Joodse sekte van die Tweede Tempel met 'n apokaliptiese eskatologie gevorm het.  
Die Jerusalem -gemeenskap bestaan ​​uit 'Hebreërs', Jode wat Aramees en Grieks praat, en 'Helleniste', Jode wat slegs Grieks praat, moontlik diaspora -Jode wat in Jerusalem hervestig het.  Met die aanvang van hul sendingaktiwiteite het vroeë Joodse Christene ook proseliete, heidene wat hulle heeltemal of gedeeltelik tot Judaïsme bekeer het, begin lok.  [nota 1] Volgens Dunn was Paulus se aanvanklike vervolging van Christene waarskynlik gerig teen hierdie Griekssprekende "Helleniste" vanweë hul anti-tempel houding.  Binne die vroeë Joodse Christelike gemeenskap het dit hulle ook onderskei van die "Hebreërs" en hul onderhouding van die Tabernakel. 
Christelike sendingaktiwiteite het 'die weg' versprei en het stadig die vroeë sentrums van die Christendom met heidense aanhangers in die oorwegend Griekssprekende oostelike helfte van die Romeinse Ryk, en dan deur die Hellenistiese wêreld en selfs verder as die Romeinse Ryk, geskep.     [nota 2] Vroeë Christelike oortuigings is verkondig in kerygma (prediking), waarvan sommige in die Nuwe -Testamentiese skrif bewaar word. Die vroeë evangelieboodskap het mondelings versprei, waarskynlik oorspronklik in Aramees,  maar byna onmiddellik ook in Grieks. 
Die omvang van die Joods-Christelike sending het mettertyd uitgebrei. Terwyl Jesus sy boodskap beperk het tot 'n Joodse gehoor in Galilea en Judea, het sy volgelinge na sy dood hul uitreik na die hele Israel en uiteindelik die hele Joodse diaspora uitgebrei, in die oortuiging dat die wederkoms eers sou gebeur wanneer alle Jode die Evangelie ontvang het.  Apostels en predikers het na Joodse gemeenskappe rondom die Middellandse See gereis en aanvanklik Joodse bekeerlinge aangetrek.  Binne 10 jaar na Jesus se dood het apostels entoesiaste vir "die weg" van Jerusalem na Antiochië, Efese, Korinte, Thessalonika, Ciprus, Kreta, Alexandrië en Rome gelok.     Meer as 40 kerke is gestig deur 100,   die meeste in Klein -Asië, soos die sewe kerke van Asië, en sommige in Griekeland en Italië.
Volgens Fredriksen, toe die vroeë sendelinge van sendelinge hul sendingpogings verbreed het, het hulle ook in aanraking gekom met heidene wat aangetrokke was tot die Joodse godsdiens. Uiteindelik word die heidene ingesluit by die sendingpoging van Helleniseerde Jode, wat 'alle nasies' in die huis van God bring.  Die "Helleniste", Griekssprekende diaspora-Jode wat deel uitmaak van die vroeë Jerusalem-Jesusbeweging, het 'n belangrike rol gespeel om 'n heidense, Griekse gehoor te bereik, veral in Antiochië, met 'n groot Joodse gemeenskap en 'n groot aantal heidene " Godvresendes. "  Vanaf Antiogië het die sending na die heidene begin, insluitend Paulus, wat die karakter van die vroeë Christelike beweging fundamenteel sou verander, en dit uiteindelik in 'n nuwe, nie -Joodse godsdiens sou verander.  Volgens Dunn, binne tien jaar na Jesus se dood, het die nuwe messiaanse beweging wat op Jesus gefokus was, begin verander na iets anders. Dit was in Antiochië dat ons van die nuwe beweging as 'Christendom' kon begin praat. " 
Paulus en die insluiting van heidene Edit
Paulus was daarvoor verantwoordelik om die Christendom na Efese, Korinte, Filippi en Tessalonika te bring.  [ beter bron nodig ] Volgens Larry Hurtado, "het Paulus die opstanding van Jesus gesien as die inleiding van die eskatologiese tyd wat deur Bybelse profete voorspel is waarin die heidense 'heidense' nasies hulle van hul afgode sou afkeer en die enigste ware God van Israel sou omhels (bv. Sagaria 8:20 –23), en Paulus het homself as spesiaal deur God geroep om God se eskatologiese aanvaarding van die heidene te verklaar en hulle te roep om hulle tot God te wend. " [web 3] Volgens Krister Stendahl is die belangrikste bekommernis van Paulus se geskrifte oor Jesus se rol en redding deur die geloof nie die individuele gewete van menslike sondaars en hul twyfel oor die keuse van God of nie, maar die grootste probleem is die probleem van die opname van heidense (Griekse) Torah-waarnemers in God se verbond.    [web 4] "Hebreeuse" Joodse Christene het Paulus se interpretasies gekant,  soos deur die Ebioniete geïllustreer. Die verslapping van die vereistes in die Pauliniese Christendom het die weg gebaan vir 'n veel groter Christelike Kerk, wat veel verder strek as die Joodse gemeenskap. Die opname van heidene word weerspieël in Lukas-Handelinge, wat 'n poging is om 'n teologiese probleem te beantwoord, naamlik hoe die Messias van die Jode 'n oorweldigend nie-Joodse kerk gekry het, en die sentrale tema daarvan is dat die boodskap van Christus is aan die heidene gestuur omdat die Jode dit verwerp het. 
Verdeel met Judaïsme Wysig
Daar was 'n stadig groeiende kloof tussen heidense Christene en Jode en Joodse Christene, eerder as 'n skielike skeuring. Alhoewel daar algemeen geglo word dat Paulus 'n heidense kerk gestig het, het dit eeue geneem voordat 'n volledige pouse verskyn het. Toenemende spanning het gelei tot 'n sterker skeiding wat feitlik voltooi was teen die tyd dat Joodse Christene geweier het om deel te neem aan die Bar Khokba Joodse opstand van 132.  Sekere gebeurtenisse word as deurslaggewend beskou in die groeiende skeuring tussen Christendom en Judaïsme.
Die Christendom het uitgebrei na Aramees-sprekende mense langs die Middellandse See-kus en ook na die binnelandse dele van die Romeinse Ryk,  en verder as die Partiese Ryk en die latere Sasaniese Ryk, insluitend Mesopotamië, wat op verskillende tye en op verskillende tye oorheers is omvang deur hierdie ryke. In 301 nC het die Koninkryk Armenië die eerste staat geword wat die Christendom as staatsgodsdiens verklaar het na die bekering van die koningshuis van die Arsacids in Armenië. Aangesien die Christendom die dominante geloof in sommige stedelike sentrums was, was Christene ongeveer 300% verantwoordelik vir die Romeinse bevolking, volgens sommige ramings. 
Teen die laaste helfte van die tweede eeu het die Christendom oos versprei oor Media, Persië, Partië en Bactria. Die twintig biskoppe en baie presbyters was meer in die orde van rondreisende sendelinge, wat van plek tot plek gegaan het soos Paulus gedoen het en in hulle behoeftes voorsien het met beroepe soos handelaar of vakman.
Verskeie teorieë probeer verduidelik hoe die Christendom dit reggekry het om so suksesvol te versprei voor die Edik van Milaan (313). In Die opkoms van die Christendom, Voer Rodney Stark aan dat die Christendom die heidendom hoofsaaklik vervang het omdat dit die lewens van sy aanhangers op verskillende maniere verbeter het.  Dag Øistein Endsjø voer aan dat die Christendom gehelp is deur die belofte van 'n algemene opstanding van die dode aan die einde van die wêreld, wat verenigbaar was met die tradisionele Griekse oortuiging dat ware onsterflikheid afhang van die voortbestaan ​​van die liggaam.  Volgens Will Durant het die Christelike Kerk die heidendom oorheers omdat dit 'n baie aantrekliker leerstelling gebied het en omdat die kerkleiers die menslike behoeftes beter aangespreek het as hul mededingers. 
Bart D. Ehrman skryf die vinnige verspreiding van die Christendom toe aan vyf faktore: (1) die belofte van redding en ewige lewe vir almal was 'n aantreklike alternatief vir die Romeinse godsdienste (2) verhale van wonderwerke en genesings het na bewering getoon dat die enigste Christelike God meer was magtiger as die vele Romeinse gode (3) Die Christendom het begin as 'n grondbeweging wat hoop bied op 'n beter toekoms in die volgende lewe vir die laer klasse (4) Die Christendom het aanbidders van ander godsdienste weggeneem, aangesien van bekeerlinge verwag is om die aanbidding van ander te laat vaar gode, ongewoon in die oudheid, waar aanbidding van baie gode algemeen was (5) in die Romeinse wêreld, om tot bekering van een persoon te verwys, beteken dikwels dat die hele huishouding tot bekering moet kom - as die hoof van die huishouding tot bekering kom, besluit hy oor die godsdiens van sy vrou, kinders en slawe . 
Vervolgings en wettiging Redigeer
Daar was geen rykswye vervolging van Christene tot die bewind van Decius in die derde eeu nie. [web 5] Terwyl die Romeinse Ryk die krisis van die derde eeu beleef het, het keiser Decius maatreëls ingestel om stabiliteit en eenheid te herstel, insluitend 'n vereiste dat Romeinse burgers hul lojaliteit bevestig deur godsdienstige seremonies wat verband hou met die keiserlike kultus. In 212 is universele burgerskap aan alle vrygebore inwoners van die ryk verleen, en met die bevel van Decius wat godsdienstige ooreenstemming in 250 afdwing, het Christenburgers 'n onuitspreeklike konflik ondervind: enige burger wat geweier het om aan die hele ryk deel te neem aanvulling was onderworpe aan die doodstraf.  Alhoewel dit slegs 'n jaar lank duur,  was die vervolging van Decia 'n ernstige afwyking van die vorige keiserlike beleid dat Christene nie as 'n inherente dislojaal gesoek en vervolg moes word nie.  Selfs onder Decius was ortodokse Christene onderhewig aan arrestasie slegs omdat hulle geweier het om aan die Romeinse burgerlike godsdiens deel te neem, en is hulle nie verbied om byeen te kom vir aanbidding nie. Dit lyk asof gnostici nie vervolg is nie. 
Die Christendom floreer gedurende die vier dekades, bekend as die "Klein Vrede van die Kerk", begin met die bewind van Gallienus (253–268), wat die eerste amptelike edik van verdraagsaamheid rakende die Christendom uitgereik het.  Die era van naasbestaan ​​eindig toe Diocletianus die finale en 'Groot' Vervolging in 303 begin.
Die Edik van Serdica is in 311 uitgereik deur die Romeinse keiser Galerius, wat die Diocletianiese vervolging van die Christendom in die Ooste amptelik beëindig het. Met die passasie in 313 nC van die Edik van Milaan, waarin die Romeinse keisers Konstantyn die Grote en Licinius die Christelike godsdiens gewettig het, het die vervolging van Christene deur die Romeinse staat opgehou. [web 6]
Volgens die Indiese Christelike tradisies, ná vorige migrasie deur Jode,  het die Christendom in 52 nC  langs die suidelike Indiese Malabarkus aangekom via Thomas die Apostel en hieruit kom die Thomasynse Christendom. Alhoewel min bekend is oor die onmiddellike groei van die kerk, berig Bar-Daisan (AD 154–223) dat daar in sy tyd Christelike stamme in Noord-Indië was, wat beweer dat hulle deur Thomas bekeer is en boeke en oorblyfsels gehad het om te bewys Dit.  Teen die tyd van die stigting van die Sassanidiese Ryk (226 nC) was daar beslis biskoppe van die Kerk van die Ooste in die noordweste van Indië, Afghanistan en Baluchistan, sowel as leke en geestelikes wat sendingaktiwiteite beoefen het. 
Wettiging en Romeinse staatsgodsdiens Redigeer
In 313 het Konstantyn en Licinius die Edik van Milaan uitgereik en die Christelike aanbidding amptelik gewettig. In 316 tree Constatine op as 'n regter in 'n Noord -Afrikaanse geskil oor die Donatistiese geskil. Belangriker nog, in 325 het hy die Raad van Nicea, wat eintlik die eerste Ekumeniese Raad was (tensy die Raad van Jerusalem so ingedeel is), ontbied, wat meestal die Arian -kontroversie hanteer het, maar wat ook die Geloofsbelydenis van Nicea uitgereik het, wat onder meer belydenis van 'n geloof in Een Heilige Katolieke Apostoliese Kerk, die begin van die Christendom.
Op 27 Februarie 380 het die Romeinse Ryk die Trinitariese Nicene -Christendom amptelik as staatsgodsdiens aanvaar.  Voor hierdie datum het Constantius II (337-361) en Valens (364-378) persoonlik voorkeur gegee aan Arian- of Semi-Arianisme-vorms van die Christendom, maar Valens se opvolger Theodosius I ondersteun die Trinitariese leer soos uiteengesit in die Geloofsbelydenis van Nicea .
In die daaropvolgende eeue van staatsondersteunde Christendom, is heidene en ketters Christene gereeld vervolg deur die Ryk en die vele koninkryke en lande wat later die plek van die Ryk beset het,  maar sommige Germaanse stamme het Arian gebly tot ver in die middel Ouderdomme. 
Kerk van die Ooste Redigeer
Histories was die mees algemene Christelike kerk in Asië die Kerk van die Ooste, die Christelike kerk van die Sasaniese Persië. Hierdie kerk staan ​​dikwels bekend as die Nestoriaanse kerk vanweë die aanneming van die leerstelling van die Nestorianisme, wat die onenigheid van die goddelike en menslike natuur van Christus beklemtoon het. Dit staan ​​ook bekend as die Persiese Kerk, die Oos -Siriese Kerk, die Assiriese Kerk en, in China, as die 'Luminous Religion'.
Die Kerk van die Ooste het byna geheel en al ontwikkel, afgesien van die Griekse en Romeinse kerke. In die 5de eeu onderskryf dit die leerstelling van Nestorius, patriarg van Konstantinopel van 428 tot 431, veral na aanleiding van die Nestoriaanse skeuring na die veroordeling van Nestorius vir dwaalleer tydens die Eerste Raad van Efese. Vir ten minste twaalfhonderd jaar was die Kerk van die Ooste bekend vir sy missionêre ywer, sy hoë mate van leke -deelname, sy uitnemende opvoedkundige standaarde en kulturele bydraes in minder ontwikkelde lande en sy sterkte in die lig van vervolging.
Persiese ryke Redigeer
Die Kerk van die Ooste het op 'n baie vroeë datum ontstaan ​​in die buffersone tussen die Partiese en Romeinse Ryk in Bo-Mesopotamië, en Edessa (nou Şanlıurfa) in die noordweste van Mesopotamië was uit die apostoliese tyd die belangrikste sentrum van Siries-sprekende Christendom. Toe vroeë Christene weens vervolging na die buiteland versprei is, het sommige hul toevlug by Edessa gevind. Die sendingbeweging in die Ooste het geleidelik versprei oor Mesopotamië en Persië en tot 280 nC. status as vakras. Hierdie heersers het die herlewing van die antieke Persiese dualistiese geloof van die Zoroastrianisme aangemoedig en dit as die staatsgodsdiens gevestig, met die gevolg dat die Christene toenemend aan onderdrukkende maatreëls onderwerp is. Nietemin, eers nadat die Christendom die staatsgodsdiens in die Weste geword het, het vyandskap teenoor Rome op die Oosterse Christene gefokus.
Die metropool Seleucia het die titel "Catholicos" (Patriarg) aanvaar en in 424 nC het 'n raad van die kerk in Seleucia die eerste aartsvader verkies wat jurisdiksie gehad het oor die hele kerk van die Ooste, insluitend Indië en Ceylon (Sri Lanka). Die totstandkoming van 'n onafhanklike patriargaat met nege ondergeskikte metropole het bygedra tot 'n gunstiger houding deur die Persiese regering, wat nie meer 'n kerklike alliansie met die gemeenskaplike vyand, Rome, hoef te vrees nie.
Vervolging in die vierde eeu Redigeer
Toe Konstantyn tot die Christendom bekeer en die Romeinse Ryk wat voorheen gewelddadig teen-Christelik was, pro-Christelik geword het, het die Persiese Ryk, wat 'n nuwe 'vyand van binne' vermoed het, gewelddadig anti-Christelik geword. Die groot vervolging val op die Christene in Persië omstreeks die jaar 340. Hoewel die godsdienstige motiewe nooit verband hou nie, was die primêre oorsaak van die vervolging polities.
Dit was omstreeks 315 dat 'n slegte brief van die Christelike keiser Konstantyn aan sy Persiese eweknie Shapur II waarskynlik die begin van 'n onheilspellende verandering in die Persiese houding teenoor Christene veroorsaak het. Konstantyn het geglo dat hy skryf om sy medegelowiges in Persië te help, maar het dit net daarin geslaag om dit bloot te stel. Hy skryf aan die jong shah:
Ek is bly om te hoor dat die mooiste provinsies van Persië versier is. Christene. Aangesien u so kragtig en vroom is, prys ek hulle in u sorg en laat hulle in u beskerming  ". Dit was genoeg om enige Persiese heerser wat deur 300 jaar oorlog met Rome gekondisioneer is, agterdogtig te maak oor die opkoms van 'n vyfde kolom. Enige langdurige twyfel moes verdwyn het toe Constantine ongeveer twintig jaar later sy troepe begin versamel het vir oorlog in die Ooste. Eusebius meld dat Romeinse biskoppe bereid was om hul keiser te vergesel na "veg met hom en vir hom deur gebede tot God wat alle oorwinning behaal".  En oor die grens in Persiese gebied het die reguit Persiese prediker Aphrahat roekeloos voorspel op grond van sy lees van Ou -Testamentiese profesie dat Rome Persië sou verslaan. 
Dit is dus geen wonder dat die eerste beskuldiging teen die Christene, toe die vervolging kort daarna begin het, was dat hulle die Romeinse vyand gehelp het nie. Shah Shapur II se reaksie was om dubbele belasting op Christene te beveel en die biskop verantwoordelik te hou vir die invordering daarvan. Hy het geweet dat hulle arm was en dat die biskop dit moeilik sou vind om die geld te vind. Biskop Simon het geweier om geïntimideer te word. Hy het die belasting as onregverdig bestempel en verklaar, "Ek is geen tollenaar nie, maar 'n herder van die kudde van die Here. "Toe begin die moorde.
'N Tweede dekreet beveel die vernietiging van kerke en die teregstelling van geestelikes wat geweier het om deel te neem aan die nasionale aanbidding van die son. Biskop Simon is in beslag geneem en voor die sja gebring en is geskenke aangebied om die son te buig, en toe hy weier, versoek hulle hom listig met die belofte dat as hy alleen sy volk sou afvallig word, dit nie benadeel sou word nie, maar dat as hy het geweier dat hy nie net die kerkleiers nie, maar alle Christene tot vernietiging sou veroordeel. Daarop het die Christene self opgestaan ​​en geweier om die bevryding as skandelik te aanvaar. Volgens die tradisie in die jaar 344 is hy saam met 'n groot aantal Christelike geestelikes buite die stad Susa gelei. Vyf biskoppe en honderd priesters is voor sy oë onthoof, en laastens is hy self doodgemaak. 
Vir die volgende twee dekades en meer is Christene opgespoor en gejag van die een kant van die ryk na die ander. Soms was die patroon 'n algemene slagting. Soos Shapur besluit het, was dit meer intensief georganiseerde uitskakeling van die leierskap van die kerk, die geestelikes. Die derde kategorie van onderdrukking was die soeke na die deel van die Christelike gemeenskap wat die kwesbaarste was vir vervolging, die Perse wat tot bekering gekom het van die nasionale godsdiens, Zoroastrianisme. Soos ons reeds gesien het, het die geloof eers versprei onder nie-Persiese elemente in die bevolking, Jode en Siriërs. Maar teen die begin van die 4de eeu was die Iraniërs in toenemende getalle aangetrokke tot die Christelike geloof. Vir sulke bekeerlinge kan lidmaatskap van die kerk die verlies van alles beteken - familie, eiendomsreg en die lewe self. Bekeerlinge uit die 'nasionale geloof' het geen regte gehad nie en is in die donkerder jare van vervolging dikwels doodgemaak. Iewers voor die dood van Shapur II in 379 het die intensiteit van die vervolging verslap. Tradisie noem dit veertig jaar lank vervolging, wat van 339-379 duur en slegs eindig met Shapur se dood.
Die Christendom het die amptelike godsdiens van Armenië geword in 301 of 314,  toe die Christendom nog steeds onwettig was in die Romeinse Ryk. Sommige [ who? ] beweer die Armeense Apostoliese Kerk is gestig deur Gregorius die Illuminator van die laat derde - vroeë vierde eeu terwyl hulle hul oorsprong na die missies van Bartholomeus die Apostel en Thaddeus (Judas die Apostel) in die 1ste eeu herlei het.
Die Christendom in Georgië (antieke Iberia) strek tot in die 4de eeu, indien nie vroeër nie.  Die Iberiese koning, Mirian III, het tot die Christendom bekeer, waarskynlik in 326. 
Volgens die Westerse historikus Rufinius in die vierde eeu was dit Frumentius wat die Christendom na Ethiopië (die stad Axum) gebring het en as die eerste biskop gedien het, waarskynlik kort na 325. 
Hier is hoe die koronaviruspandemie ons lewens verander het
Om te sê dat die nuwe koronavirus (COVID-19) pandemie die wêreld verander het, is 'n understatement. In minder as 'n jaar sedert die virus opgeduik het en#8212 en net meer as 6 maande sedert die opsporing in die Verenigde State begin het, het dit die daaglikse lewens regoor die wêreld verbeter.
Die pandemie het ons manier waarop ons werk, leer en interaksie verander, aangesien riglyne vir sosiale distansie gelei het tot 'n meer virtuele bestaan, persoonlik en professioneel.
Maar 'n nuwe opname, in opdrag van Parade tydskrif en Cleveland Clinic, onthul die pandemie het ook verander hoe Amerikaners hul gesondheid en gesondheidsorg op positiewe sowel as negatiewe maniere benader.
From about 60,000 years ago, these four groups of humans emigrated from Africa separately and in their own time across the world, taking their small genetic differences with them. Sommige Homo sapiens swept across Asia, displacing the last of the Neanderthals either by depriving them of food, or by hunting them, or maybe occasionally by absorbing them into their own species through limited interbreeding. Some turned south and reached India and China. They learnt to build rafts. From about 40,000 years ago, Australia, for many millions of years the preserve of marsupial mammals, became another human hunting-ground, as the first people paddled ashore.
Die eerste Homo sapiens to arrive in Europe walked eastwards out of Africa about 50,000 years ago, and then came north via the Middle East. They brought with them enormous changes in lifestyles, technology and culture, including the world's first spears that were specially designed for flight, rather than for close-range use as with Neanderthal-style clubs.
Kyk die video: СЛОВО ОЦЕНИЛ ВЫШЕ ИМЕНИ СВОЕГО (November 2021).
Copyright 2021 \ Hoe vinnig het die kennis van die bestaan ​​van die nuwe wêreld in die ou wêreld versprei?...