Oor jou verwysing na Brink en die Freudiaanse ondertone in jou blog: Anton Brink se uitstalling by die Breytenbach galery in Wellington is werklik iets besonders, veral die installasie van sy pa se studeerkamerdeur. Ek dink die uistalling is nog oop tot die einde van die maand. Ampie Coetzee het ‘n mooi stuk daaroor vir LitNet geskryf.
Leon, Desmond, Derrida het so vreeslik rondgerits om tekste/spore reg oor die aardbol te lewer/te los/te laat/te maak, ek weet nie hoe en waar hy die tyd gekry het vir roetine mediese ondersoeke nie. Hy is op 74 dood aan kanker van die pankreas wat mos ‘n kanker is wat net altyd te laat opgemerk kan word, as ek reg verstaan. Vir eens was daar ‘n verskil in sy lewe wat nie lank uitgestel is nie, nie lank gevat het om te kom nie. Maar ek dink hy was reg vir hierdie ironie. Hier is sy laaste woorde, dit is vir my nie net baie mooi nie, maar veral ook ‘n uitstekende leidraad tot sy oeuvre (lekker ont-syfer daaraan):
Die laaste woorde van die ‘things’ (‘n verdure argument van ongeveer 1000 woorde oor die ou Griekse begrip ‘parrhesia’) waarvoor hy nie tyd gehad het nie, as jy die geskrewe lesingnotas lees, is dit:
Hy maak hier ‘n baie spesifieke eksegetiese punt in die konteks van ‘n bespreking van Platonisme en die Cynici, maar ek voel altyd verlei om daardie laaste sin, oor die ander wereld en die ander lewe as die noodwendige vorm wat die waarheid aanneem.
Leon, verskaf jy nou ‘n goeie voorbeeld vir die nuttigheid van Derrida, ‘n sekere Freudiaan (d.w.s. droomstorieleser) par excellence. Die mens en sy vrese en neuroses, oftewel die mens en sy verregaande interpretasies van/stories oor die lewe. Sekere fenomene is moeilik om oor te praat; mens sien en hoor dit, maar hoe kry jy dit klein? Dit is dan ook waar gedugte digters in die prentjie kom en hoekom mens hulle moet lees – hulle kan hierdie onbegryplikhede so goed vasvat.
Natuurlik Leon, Derrida het nooit voorgegee om ‘n digter te wees nie. Hy het gedigte net op ‘n paar ongewone plekke raakgesien – of wat hy raakgesien het was vir hom soos poësie, net so dig en speels en eindeloos leesbaar soos poësie.
Derrida en die empiriese biologiese wetenskappe is na regte uiteindelik dan ook nie so ver van mekaar af nie as ‘n mens sy opmerking in Of Grammatology (p.70) in ag neem rakende sy keuse van die nosie van die spoor/trace waaroor hy dit baie duidelik maak – nadat hy na Levinas, Heidegger, Nietzsche en Freud se skrywes daaroor verwys het – dat hy kennis geneem het van wat daaroor gesê word in die biologiese wetenskappe.
Derrida is nie op hierdie wyse ‘n intellektueke ‘fraud’ nie; sy kennis van die tekste en gebiede waaroor hy geskryf het, was enorm.
Hierdie is nie `n liggewig skrywe nie, alhoewel dit tong in die kies is. Oopkop en op die man af (en lankal nodig.
Die dekonstruktiewe moment neem meermale ‘n buitensporige letter-kundige vorm aan as jy dit noukeurig lees, d.w.s. dit is ongehoord fyn gekonstrueer, d.w.s. daar is ongelooflik fyn gekies en gerangskik … die vorm en inhoud reflekteer mekaar, soos in gedugte gedigte! Soos byvoorbeeld hier met die alliterasie van die l in
‘n Anus en sy produkte is sekerlik nie die mees aantreklike aspek van die menslike liggaam nie maar soos enigeen wat kinders het en dus goed bekend is met doeke omruil en stêre afvee, mens raak vinnig gewoond aan daardie aspek van ouer wees. Nog meer so wanneer mens medisyne praktiseer en ligaamsprodukte nie meer vir jou iets is om oor te gril nie. As daar mense is wat die anus eroties vind, goed en wel vir hulle, elke diertjie het maar sy plesiertjie. Ek dink nie mense besef hoe afhanklik jy is van willekeurige beheer van jou sfinkters is nie
So paar jaar gelede lees ek “Music Through the Looking Glass,” die naam van die skrywer het ek nou vergeet, en kom ek af op Le Pétomane, skakel aan die einde.