Insectivore - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Noordelike Tamandua, Tamandua mexicana, 'n insekvretende soogdier ('n mierdier) wat spesialiseer om miere en termiete te verteer
As 'n algemene, nie-taksonomiese term, insectivore is 'n dieetkategorie wat van toepassing is op enige organisme wat hoofsaaklik op insekte en soortgelyke klein wesens voed. Insektore is dus gespesialiseerde karnivore. Soos met ander dieetkategorieë, word die heterogene groep diere uit baie filums en klasse, sowel as sommige plante, onderskei. Taksonomies was hierdie term egter eens spesifiek vir lede van die soogdierorde Insectivora, 'n biologiese groepering, nou grotendeels verlate, van klein tot baie klein, relatief ongespesialiseerde, insekvretende soogdiere. Hierdie artikel is beperk tot die gebruik van die term as 'n dieetkategorie, nie die taksonomiese een nie.
Alhoewel insekte tot een orde (orde Insecta) van een filum (filum Arthropoda) behoort en individueel klein is, bestaan ​​hulle in uiteenlopende vorms en in groot getalle en vorm dit 'n baie groot deel van die biomassa van diere in byna alle nie-mariene omgewings. In weidings in Queensland is dit byvoorbeeld normaal om 'n groter totale gewig van die Scarabaeidae-larwes onder die oppervlak te hê as van die vleisbeeste wat daarbo wei (Roberts en Morton 1985). Om hierdie rede, net soos wat plantgemeenskappe herbivore ondersteun en dierepopulasies vleisetend ondersteun, ondersteun die insekpopulasie ook insekvreters.
Insectivores vestig die prooi-roofdier-verhouding met insekte, en dra dus by tot die delikate balans van die natuurlike ekosisteem (Taylor et al. 2003). Insekte beslaan 'n groot verskeidenheid habitatte in die natuur, sowel in die water as in die land, en selfs in uiterste temperature. Die teenwoordigheid van 'n wye uiteenlopende insekwaarde dui daarop dat insekte 'n groot verskeidenheid trofiese vlakke hoër as hulself handhaaf.
Algemene oorsig van insektore
Baie diere is afhanklik van insekte as hul primêre dieet, en baie wat nie (en dus nie tegnies insektief is nie) gebruik insekte as proteïenaanvulling, veral as hulle broei.
Insektore is nie beperk tot dieregenera nie. Daar is 'n paar plante wat insekte vreet. Die plante insekteivore sluit die Venus flytrap in (Dionaea muscipula), Cobra Lily (Darlingtonia californica), verskillende soorte kruikplante (Nepenthes sps. en Sarracenia sps.), botterwortels (Pinguicula), sundews (Drosera), blaaswinde, die waterwielplant (brocchinia bromeliads), en ander. Hul afhanklikheid van insekte is egter nie eksklusief nie. Insekvretende plante het aangepas om in swak grondtoestande te groei, waar die aantal mikroörganismes wat stikstofverbindings herwin, baie verminder. Hierdie plante los dus die beperking van hul habitat op deur gevang en lewende prooi (gewoonlik insekte) te vang en te verteer en stikstofverbindings daaruit te verkry (Garden Helper 2007).
Tegnies is hierdie plante nie streng insekgewend nie, aangesien hulle enige dier verbruik wat klein genoeg is om deur hulle vasgevang te word; daar is groter variëteite van die kruikplant wat volgens die gebruik klein knaagdiere en akkedisse gebruik. Daar is ook ander soorte plantinsekte wat insekte op hul klewerige blare vang, hulle natuurlik laat doodgaan en verval en daarby baat vind wanneer die vrygestelde voedingstowwe in die grond gewas word.
Insekbore wat ongewerweld is
Schoenly (1990) het ses filums en dertien klasse insekvreters wat nie insekte bevat nie, gerapporteer in 'n studie van voedselwebbe wat deur ongewervelde diere gedomineer is. Sommige van die ongewerwelde diere wat nie insekte gebruik nie, is spinnekoppe, skerpioene, krappe, duisendpote, ensovoorts.
Baie insekte is doeltreffende roofdiere van ander insekte en speel dus dubbele trofiese vlakrolle in die dinamika van voedselkettings en voedselwebbe. Sommige van die insekvreters wat algemeen voorkom, is naaldekokers, kinkhorings, onbekende kewers, bidsprinkane en vele ander. Uit tellings van roofdiere en insekte-roofdiere is daar gevind dat hymenopterane as landdiere met die meeste insektaxa interaksie het (Schoenly 1990).
Al die hoofgroepe chordate het insekte. Daar is selfs visse soos rugleuning, minnows (Gambusia), forel, karpe (Cyprinus)en ander wat selektief van akwatiese insekte, inseklarwes en papies voed. Paddas, paddas, akkedisse insluitend muur akkedis (Hemidactylus), en baie soorte voëls is insekte. Klasse Mammalia bestaan ​​uit twee groepe wat veral as insekvreters erken word. Hulle is die mierse en Insectivora.
Die verteenwoordigers van die historiese biologiese orde Insectivora staan ​​ook bekend as insekvreters en bevat skeersels, moesies, reiervarkies, tenrecs en solenodons. Hierdie insektore is klein diere wat van ongeveer 5-40 sentimeter lank is; hulle is oor die algemeen taamlik aktief, en die meeste van hulle is naglewend. In die algemeen het insekvreters 'n klein brein en onspesialiseerde tande. Die meeste insektore het swak ontwikkelde oë, klein ore en 'n lang, puntige snoet. Hulle voed op 'n verskeidenheid klein diertjies, veral wurms en insekte. Verskeie lede van die Insectivora eet egter nie insekte nie.
"Ware anteaters," naamlik die Pygmy Anteater (Cyclopes didactylus), Reuse Anteater (Myrmecophaga tridactyla), en Klein Anteaters (Tamandua tetradactyla en T. mexicana), sowel as ander sogenaamde "miers," soos die echidna (stekelrige miers), die numbat (gebande anteater), aardvark (kaap-anteater), en die pangolien (skubberige anteater), is insektief omdat hulle hoofsaaklik van miere wei. en termiete.
Daar word ook gevind dat vlermuis, beer en 'n aantal ander soogdiere op insekmeel wei. Sommige insekte, soos sprinkaan, sprinkaan en ander, word ook deur mense geëet. Insekmaaltye word ryk aan protenaceous voedingstowwe voorgestel vir menslike verbruik.
Belangrikheid van insektore
Insekte, wat goed aangepas is in baie omgewings en baie vinnig kan vermeerder, het die potensiaal om groot bevolkingsuitbrake te hê, wat ernstige wanbalanse in die natuurlike ekosisteem kan veroorsaak. Vanuit hierdie perspektief kan gesien word dat insektore baie belangrike natuurlike rolle speel in die voorkoming van sulke wanbalanse, sowel as biologiese beheer van insekpopulasies.
In die meeste gevalle word biologiese beheer van insekte en myte uitgevoer met ander insekte en myte as natuurlike vyande. Groter plae, soos ruspes, en ook fitofagose kan in kweekhuise beheer word deur die beste keuse van 'n insekvretende voël te maak. Die gebruik van Alcippe brunnea (Passeriformes: Timaliidae) teen ruspes is baie belowend (van der Linden 1999). Dus word biologiese beheer van 'n entomologiese na 'n meer algemene ekologiese benadering verbreed.
Voëls en vlermuise is belangrike insekte roofdiere, veral gedurende die lente as hulle jonk is. Voëls is oor die algemeen bedags aktief en vreet aan ruspes en ander insekte, terwyl vlermuise gedurende die skemer en snags voed op insekte wat 'n oorlas vir mense is. ('N Klein bruin vlermuis kan in 'n uur tot 600 muskiete verslind.) Verder kan hulle landbouplae doeltreffend verwyder. In een seisoen eet 'n tipiese kolonie van ongeveer 150 groot bruin vlermuise in die Midde-Weste 50.000 blaarskoppers, 38.000 komkommerkewers, 16.000 Junie-insekte, 19.000 stinkbesies, en nie te praat van duisende motte, soos volwasse mielies, oorwurms en snywurms ( ATTRA).
In een studie in Egipte is bevind dat die verwydering van die wilde flora, en gevolglik die gepaardgaande fauna, deur landherwinning in die woestyn droë gebiede gelei het tot die opkoms van die pubescent rose chafer (Tropinota Squalida), as 'n ekonomiese plaag wat groot skade aan blomme van verskillende gewasse veroorsaak. Plaagbestryding is eers bereik nadat die wilde flora bewaar is en die belangrikste insekvretende natuurlike vyand van die kewer, naamlik die skeer, aangemoedig het (Crocidura sp.). Hierdie gespesialiseerde roofdier verteer kragtige ondergrondse insekte, insluitend groot getalle Tropinota-larwes, papies en volwassenes wat die hele jaar deurstaan ​​(El-Husseini et al. 2004).
Deur die algemene opname van die insekvreters kan daar tot die gevolgtrekking gekom word dat, in ooreenstemming met die diversiteit en oorvloed van die insekte, insectivore ook in soortgelyke diversiteit en oorvloed voorkom, en dat die ekologiese balans van eersgenoemde deur prooi-roofdier-interaksie behou word.
ATTRA. Boerdery om biologiese beheer te verbeter. Pest Management Guide. ATTRA - Nasionale inligtingsdiens vir volhoubare landbou. 14 November 2007 herwin.
El-Husseini, M. M., H. E. A. Bakr, S. S. Marie, A. O. Naglaa, M. F. Hydar, en M. S. Nada. 2004. Die behoud van die belangrikheid van biodiversiteit in die nuut-geëvalueerde land vir die behoud van die natuurlike balans. Gevallestudie: die roosskyf, Tropinota squalida (Scop.) (Coleoptera: Scarabaeidae). Egiptiese tydskrif vir biologiese plaagbeheer 14 (1): 299-304. 14 November 2007 herwin.
Tuinhulp. 2007. Vleisetende insekte: 'n Gids vir die groei van vleisetende plante. Gratis internetgidse vir tuinmaak. 14 November 2007 herwin.
Roberts. R. J., en R. Morton. 1985. Biomassa van larwe Scarabaeidae (Coleoptera) in verhouding tot weidingsdruk in gematigde, gesaaide weidings. Die Journal of Applied Ecology 22 (3): 863-874. 14 November 2007 herwin.
Schoenly, K. 1990. Die roofdiere van insekte. Ecol. Entomol 15 (3): 333-345. 14 November 2007 herwin.
Taylor, D. J., N. P. O. Green, en G. W. Stout. 2003. Biologiese wetenskap, 3de uitgawe. Cambridge University Press. ISBN 0521639239
van der Linden, A. 1999. Insekvretende voëls vir biologiese beheer van plae in glashuise. Navorsingstasie vir bloemetjie- en glashuisgroente, Naaldwijk (Nederland). 14 November 2007 herwin.
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Insectivore