Evol en die Crazies | SkalkSkryf
« Die slak, die mier en ‘n baie slim gogga
Evol en die Crazies
In opvolg van die pos hier onder oor die Slak, die Mier en die baie slim Gogga, het ek die moontlike verloop van die siklus nagespeur. Dit kon so gebeur het.
Die storie van die lewerslak se ingewikkelde lewenssiklus verskaf ure se pret aan Creationiste (Crazies) en Evolusioniste (Evols). (Ek hou van die woordspeling hier!!) Die Evols wil dat dit ‘n treffende bewys is van evolusie, en die Crazies sê dit bewys dat dit te kompleks is vir evolusie en dat daar ‘n Groot Hand agter die ding sit.
Die vraag is natuurlik, wat was eerste, die lewerslak of die eier? As die slak eerste was, dan kon die storie van die heel, heel eerste slak so verloop het:
Die slak in die skaap se lewer lê haar heel, heel eerste eiers. Die eiers gaan deur die galbuis in die dunderm en van daar, gemeng in die mis, beland dit op die grond.
‘En wat de hel is nou aan die gang,’ wonder die eier. ‘Ons was ‘n oomblik gelede nog lekker warm en veilig in ma se lyf, en hier lê ons in die son in ‘n bol skaap k…, mis in die stof. En dit stink ten hemele. Ons moet terug in ‘n skaap of ‘n bok of ‘n bees. Of ‘n grasvretende mens as dit moet. Hier sal ons dood. Help! Iemand help!”
“Tra-lala-di-da, wat ‘n heerlike more!!!” sing monseur Zebrina terwyl hy teen tien meter per uur aangegly kom op sy slymspoor. “Aaah en wat het ons hier, heerlike ontbyt, nog stoomend warm en vars soos ek daarvan hou, en die aroma, voila!! Wonderlik, wonderlik!!” en hy val weg en eet tot hy nie meer kan nie.
‘Dis beter,’ dink die lewerslak eiers nou binne die grondslak se lyf. ‘Dis nou wel nie ‘n skaap nie, maar ons is uit die son uit en dit stink nie meer so erg nie.’
Na ‘n tyd broei die eier uit en ‘n nuwe vorm van lewe sit eensaam in sy vreemde gasheer se dop. ‘Ek wens ek het iemand gehad om mee te gesels,’ dink Sporie die toekomstige lewerslak, en skielik hoor hy ‘n stem agter hom. “En wat is jou naam?” vra die stem. Sporie vlieg om en sowaar, daar staan iemand wat presies soos hy lyk.
“Haai, ek is so bly om jou te sien,” lag Sporie uitbundig. “Ek het nou net gesit en wens vir iemand om mee te gesels. Waar kom jy vandaan?”
“Weet nie, toe ek sien toe is ek hier. Maar jy lyk net soos ek, ons moet sekerlik ‘n tweeling wees.”
“Nee, ‘n drieling,” sê nog ‘n stem agter hulle.
“Sekerlik ‘n vierling,” kom dit uit ‘n ander rigting.
“Wat is hier aan die gang?” vra Sporie onthuts. “Ek het maar net gewens vir geselskap en skielik is julle almal hier. Waar kom julle vandaan?”
“Jy het gewens en toe is ons hier. Jy beter ophou wens want hier is nie meer plek vir nog geselskap nie,” sê iemand gedemp.
“Jy meen as ek wens dan gebeur dit wat ek wens?” vra Sporie verbaas.
“Nou nie heeltemal so eenvoudig nie nee, maar dit is min of meer soos evolusie werk. Die omgewing en die noodsaak vir voortbestaan skep nuwe sisteme wat oorlewing verseker. Een Sporie kan tog nie op sy eie ons slakke se voortbestaan verseker nie. Dis eenvoudig, die natuur sorg vir homself,” sê die Evol slak selfversekerd.
“Jy bedoel twee-twee kan ons nou ……jy weet ….?” vra Sporie blosend.
“Stop dit net daar. Jy wil nie eers daaraan dink nie,” snou Evol hom toe.
“Issie so nie, issie” sê ‘n Crazy met ‘n klein stemmetjie. “Jy het gewens en Iemand daar Bo het jou gehoor en toe stuur Hy vir jou geselskap want Hy is lief vir jou.”
“Jy bedoel Iemand soos in die God van slakke?” vra Sporie.
“Ja en jy moet versigtig wees wat jy vra want anders kry jy dit en dan het jy moeilikheid, soos te veel geselskap,” sê die Crazy slak en kyk verwytend na die Evol slak.
Oor ‘n tydperk van drie maande het die Spories in getalsterkte aangegroei en die binnegevegte so toegeneem dat die skuimbolle waai. Monseur Zebrina kon dit nie meer hou nie. “Dit is my huis hierdie en in my huis is daar net plek vir my. Uit is julle, skoert en gaan soek julle eie blyplek,” en met die het hy sy spiere gebult, sy asem ingetrek en gehoes dat jy net skuimbolle in alle rigtings sien trek.
“Ag shit, nou is ons alweer in die moeilikheid,” het Sporie gehuil. “Nou is ons alweer buite in die son en die stof. Skape eet nie stof nie. Hoe gaan ons ooit weer in ‘n skaap kom? Ek wens…” begin Sporie, wat intussen van naam verander het en nou Serkie heet, huilend.
“Shut up jou idioot,” skreeu iemand. “Jy sien waar het jou gewens ons gebring. Hou jy net jou bek.”
“Hie-hie-hie,” lag Evol. “Die natuur sal sy loop neem. Kyk, hier kom iemand aangeloop. Ek dink ons is weer op pad!”
“Trielielie-trieliela, trielielie-trieliela, werk is my plesier want ek is ‘n mier. Ek is ‘n mier en werk is my plesier, trielielie-trieliela,” sing monseur Formica f. terwyl hy aangedraf kom. “’n Skuimbal, ‘n skuimbal, ‘n lekker vet ou slymbal vir ‘n honger mier se magie,” sing hy uitgelate en draf eenkant by die skuimbal in en eet sy pad oop tot aan die ander kant voor hy ‘n grashalm in sy bek gryp en terug draf nes toe.
“En nou, wat gaan nou aan?” skreeu Serkie in die maag van monseur Formica f. “Dis nie ‘n skaap nie, ons moet hier uit. Skape eet nie miere nie en ons moet in ‘n skaap kom!” Serkie is byna beserk van ontsteltenis.
Monseur Formica f. draf die hele dag op en af en dra gras aan nes toe. Elke nou en dan vat hy nog ‘n paar happe aan die skuimbal en draf dan weer vrolik verder. Vir ses en twintig dae lê Serkie en sy maats in ‘n soort van koma in die mier se maag en onderaan nogmaals ‘n metamorfose. Toe hulle wakker word is Serkie en sy vriende erg onrustig.
“Ek sê jou wat,” sê een dapper slak in wording. “Ek gaan in die ou se kop in en dan kyk ek deur sy oë of ek kan sien waar ons is. Miskien kan ek met die ou praat terwyl ek daar neffens sy brein sit en hom vra om ons na ‘n skaap toe te vat, of na gras toe waar skape wei. As ons op gras kom sal ons saam met die gras binne in ‘n skaap kan kom, dink ek.”
En so kom dit dat die dapper, beserkte neef Metaserk in monseur Formica f. se kop beland.
“Hi,” sê neef M in die kop van monseur F.
Monseur F skrik homself bleek en gaan staan botstil. “Wie is dit wat hier in my kop praat?” vra hy verskrik en kyk rond of iemand hom sien waar hy so met homself staan en praat.
“Ek is …., wel…. ‘n Engel, ek is gestuur om vir jou ‘n boodskap te gee. Eintlik wil ek jou iets wys, iets baie mooi wat jy nog nooit in jou lewe gesien het nie. As jy dit gesien het sal jy nooit weer dieselfde wees nie,” improviseer neef M soos hy gaan. In sy agterkop het hy ‘n plan.
“’n Regte Engel van die Groot Mier? vra monseur F verbaas.
“Ja net so, van die Groot Mier ja,” gaan neef M akkoord.
“En wat wil U vir my wys?” vra monseur F senuweeagtig.
“Sien jy daardie graspol daar? As die son sak moet jy teen die groenste halm opklim tot bo toe, dan wys ek vir jou.”
Laat daardie middag klim monseur F teen die grashalm op en hoop die ander miere sien hom nie.
“Is dit hoog genoeg?” vra monseur F halfpad teen die grashalm op.
“Nee jy moet tot heel bo klim as jy mooi wil sien,” sê neef M.
Toe hulle bo kom vra monseur F “Wat wil U vir my wys? Waar moet ek kyk?”
“Byt net vas, jy sal dit nou-nou sien,” sê neef M.
“Bedoel U vasbyt soos in byt aan die gras met my tande?” vra monseur F verbaas. Hy voel effens duiselig en kry nie mooi gefokus nie.
“Ja, hmm… ja. Ja byt vas aan die gras met jou tande, dan sal jy sien. Dan sal jy die wonderlikste ding sien,” sê neef M in ‘n vreemde hipnotiese sangstem.
Die volgende oggend skrik monseur F wakker met ‘n geskreeu in sy kop. “Word wakker, word wakker! Kyk!, kyk na die wonder!” Hy maak sy oë oop en daar in die Ooste verrys ‘n bloedrooi bal wat gaandeweg verander in ‘n geel bal van vuur. Hy snak na sy asem en val amper van die grashalm af toe sy kake in verwondering oopval.
“Dit,” sê neef M vir hom, “is die huis van die Groot Mier. Dit verrys elke dag uit die Aarde sodat Hy na sy kinders kan omsien. Hy het my gestuur om vir jou te sê jy is ‘n uitverkore mier en as jy elke aand hier teen die gras opklim, dan sal hy jou een oggend vroeg kom haal. Jy kan nou maar weer gaan werk saam met jou vriende, maar vanaand moet jy weer hierheen terug kom.”
En so keer monseur F weer terug na sy kolonie en val saam met die ander miere in gelid, hup-2-3-hup-2-3 marsjeer hulle in ‘n ry om kos te gaan versamel.
“Ek kan dit nog nie glo nie,” gesels monseur F deur die loop van die dag met die “Engel” in sy kop. “Ek, miserabel ek ‘n uitverkorene! Wie sou dit kon dink? “Vertel my meer van die huis van die Groot mier. Ek is so opgewonde ek kan nie meer wag om daarheen te gaan nie,” sê monseur F, diep bewus van sy status as uitverkore mier.
Die ander miere het gesien hoe hy met homself praat, en toe hulle hom vra met wie hy praat het hy vir hulle gesê met ‘n Engel. Hy het hulle vertel van die huis van die Groot Mier wat hy gesien het. Van daar af het van die ander miere agter sy rug vir hom gelag en gesê hy is van lotjie getik, ander het na sy vertelling geluister en gesê dit is duidelik dat hy ‘n Profeet is.
Daardie aand het hy weer teen die gras gaan opklim. Neef M het weer in sy hipnotiese singstem met hom gepraat en hy het aan die grashalm vas gebyt en toe het hy aan die slaap geraak. Die volgende oggend vroeg was dit neef M wat wakker skrik van ‘n benoude gemompel. “Hrr kmm skmmp. Gnn mvrrrt. Moe fklllm!” mompel monseur F ontsteld deur sy geklemde kake.
“Wat?” vra neef M deur die slaap.
“Skppp, skppp vrttt. Knk skppp. Afklmmm noooo!” Hy skop en spartel desperaat om sy kake oop te kry.
Toe sien neef M dit, ‘n trop skaap wat al vreetende aan die gras in hulle rigting beweeg. Hy is oorstelp van vreugde. Sy plan het toe gewerk soos hy gehoop het dit sou. En toe verstaan hy monseur F se ontsteltenis.
“Wag,” sê neef M. “Bly nou net kalm, ek is ‘n Engel onthou en ek is hier om jou te beskerm. Jy is ‘n uitverkore mier en die Groot Mier sal tog nie dat jy iets oorkom nie. Byt net vas, jy is in goeie hande.”
En dit is die laaste wat monseur F gehoor het voor die skaap hom saam met die gras opgevreet het.
“Wat het gebeur, waar is ons nou?” roep Serkie benoud.
“Ahh, die wonder van die natuur!” sug Evol selfvoldaan. “Ons is weer op pad. Soos julle sal agterkom is die siklus nou byna voltooi. Ons is weer in ‘n skaap soos dit hoort. Konsentreer nou en volg julle sintuie. Binne kort sal julle daardie wonderlike bitterste van bitter smaak begin proe. As dit op sy sterkste is moet julle uitkyk vir die opening, die buis waardeur ons moet gaan om by ons tuiste uit te kom, die plek waar daardie goue geel lekkerste, bitterste drank op aarde vervaardig word.”
“Hoe weet jy al die goed Evol?” vra ‘n klein stemmetjie.
“Dis in ons gene skattie,” sê Evol soos ‘n man wat weet. “As jy wetenskaplik daarna kyk dan kan ons nie anders nie, ons moet maak soos die natuur ons beveel.”
“Dank die Groot Slak, ons is tuis,” jubel Serkie toe hulle ongeskonde in die skaap se lewer aanland.
“Groot Slak se gat,” mompel Evol. “Ons is hier omdat ons die beste, die sterkste en die slimste slakke is. Die natuur het ons geselekteer om ons spesie se voortbestaan te verseker. Kyk hoe baie van ons het die reis onderneem, en kyk hoe min van ons het dit oorleef. Die natuur kies net die beste om ons gene voort te plant. Die natuur maak nie ‘n fout nie.”
“Prys die Groot Slak met blye galme … ” begin een van die Crazies sag te sing, en toe sing sy maats met oorgawe saam. Niemand kom agter dat die dapper neef M, die Engelslak wat eiehandig gesorg het dat sy vriende die reis kon voltooi, nie die reis oorleef het nie. Hulle sou ook nooit weet dat alle Engelslakke in die toekoms hulle lewens sou opoffer sodat hulle vriende die siklus kan voltooi nie.
Posted in Uncategorized | Tagged evolusie, Kreasionisme, lewerslak | Lewer Kommentaar