Image deur GraphicMama-span
Wat die oë sien en die ore hoor, glo die gees.
As ons ons oë oopmaak, neem ons aan dat dit wat voor ons staan, die werklikheid is. In werklikheid is dit nie so eenvoudig nie. Die werklikheid wat ek deur my oë sien, kan verskil van die werklikheid wat u deur u sien - selfs al beleef ons dieselfde gebeurtenis. Dit is wat ons as persepsie ken.
Persepsie is 'n interpretasie van die werklikheid
Die eenvoudigste onderskeid tussen persepsie en werklikheid is dat die werklikheid iets is wat bestaan objektief en word onaangeraak deur menslike ervaring, terwyl persepsie 'n individu is interpretasie van die werklikheid, of hoe ons dink oor 'n situasie. Uit hierdie onderskeid kan ons sien dat die werklikheid se handelsmerkkenmerk is dat dit 'n objektiewe waarheid het.
Joernaliste sal jou vertel dat hulle objektief as 'n onsigbare middelman verslag doen, om die werklikheid, onaangeraak, aan hul gehoor uit te beeld. Objektiwiteit in die nuuskamer is egter 'n illusie. Dit bestaan ​​in die mate dat joernaliste (hopelik) hul verhale in verifieerbare feite sal grond; die aanbieding van hierdie feite is egter oop vir interpretasie. Dit is omdat sodra iemand die werklikheid probeer hervertel, dit op die een of ander manier gekleur word deur hul persepsie en van objektief na subjektief beweeg.
Dit is nie net nie hoe daar word stories vertel wat die objektiwiteit van 'n joernalis ondermyn, maar ook wat word berig. Die keuse van wat verslag gedoen moet word, belemmer die kans dat 'n joernalis werklik objektief kan wees, want hulle en / of hul redakteurs maak 'n redaksionele besluit om verhale wat hulle as belangrik beskou te vergroot en verhale wat hulle as onbelangrik ag, te ignoreer of tot die minimum te beperk. Hoe kan u neutraal wees as u 'n besluit geneem het oor wat nuuswaardig is en wat nie?
Word die verhale geprioritiseer vir die strewe na sosiale verligting? Globale impak? Gehoorbetrokkenheid? Winsgewendheid? Dit is miskien nie heeltemal duidelik nie. Vanweë die kommersiële omgewing van die nuus, kan die aansporing van joernaliste verkeerd belyn word met die meer idealistiese doelstellings van joernalistiek. Hoe kan dit in hierdie gevalle vir hulle moontlik wees om werklik objektiewe besluite te neem oor watter verhale hulle moet bespreek?
'Die nuus' is 'n waardevolle instelling
Hierdie kritiese waarneming word nie gemaak ter wille van moeilik of respekvol nie. Ek erken en verstaan ​​dat die nuus 'n ongelooflike waardevolle instelling is, met objektiwiteit 'n grondliggende hoeksteen. Dit is moontlik om die ideale van die nuusbedryf te erken en te ondersteun - onpartydigheid, verifiëring van feite, die aanbieding van 'n verskeidenheid perspektiewe, emosionele losmaking en objektiwiteit - terwyl dit ook die beperkings daarvan erken. En in sommige gevalle is hierdie ideale nie 'n nuusverhaal nie, en word hulle meer as in die gedrang gebring: hulle word heeltemal buite rekening gelaat.
As gevolg hiervan weerspreek baie van die joernalistiek wat ons tans sien baie daarvan; dit spreek 'n redaksionele vooroordeel uit, die feite is moontlik nie geverifieer nie, dit kan emosionele en veroordelende taal gebruik, en kan soms 'n eng en selfs vertelde vertelling hê. Onder hierdie oorsig is dit duidelik dat objektiwiteit miskien net 'n ideaal eerder as 'n werklikheid is. Omdat objektiwiteit egter beskou word as so 'n groot deel van die grondslag waarop die joernalistiek gebou is, is dit moeilik om dinge soos hulle te sien, nie soos wat dit behoort te wees nie.
Om dinge soos hulle te sien
Mense het al so gereeld gesê dat die nuus objektief is, dat hulle glo dat dit waar is. Diegene van ons wat objektiwiteit sien om nie te bestaan ​​nie, word as te dom beskou om die toepassing daarvan te verstaan ​​of bloot verkeerd deur baie mense in die bedryf. Diegene wat egter objektief verdedig op grond van die konvensionele wysheid van joernalistieke beginsels, verontagsaam miskien die ooglopendste gevolgtrekking dat dit nie bestaan ​​nie.
Hierdie gebrek aan objektiwiteit is nie 'n gebrek aan joernaliste nie; dit is 'n kenmerk van ons spesie eerder as 'n kenmerk van hul beroep. Dit is nie 'die media' wat die feite van die nuus objektief rapporteer nie, maar mense wat hierdie feite op 'n gestruktureerde manier aanbied om 'n storie die vyf belangrike W's te gebruik: wat, wanneer, waar, wie en waarom. In werklikheid is die nuusmedia een van die grootste verhaalbedrywe buite Hollywood.
Hierdie verhale het 'n sterk vermoë om ons met die res van die wêreld te verbind deur die verre nader te bring en wat onbekend en anders verstaanbaar en bekend is. Die nuus help ons om bewus te raak van gebeure wêreldwyd wat ons nie eerstehands kan ervaar nie. Hierdie verhale help ons ook om sin te maak van gebeure wat ons do ervaring, die verskaffing van inligting en ontleding oor die groter konteks waarin hulle voorgekom het.
Dit is vir ons 'n groot voordeel; voor massakommunikasie, het ons net geweet van 'n wêreld wat ons met ons eie sintuie beleef het. Om te leer van die wêreld daarbuite, sou ons stamvoorouers staatmaak op wagte wat op die heuwels vorentoe sou gaan staan ​​en terugrapporteer aan die stam. In ons meer moderne omgewing het die nuus ons toegelaat om 'n oorvloed wagte op 'n ongekende aantal heuwels te hê met die krag om met 'n menigte stamme oor die wêreld buite ons grense te praat.
Hierdie verhale oor die werklikheid buite ons grense vorm die basis van ons persepsie van die breë wêreld en die toedrag van sake. Ons is soms so oortuig daarvan dat ons hulle weer vertel asof ons dit met ons eie oë gesien het. Dit is omdat die manier waarop inligting in ons gedagtes verwerk word, ons nie in staat stel om tussen media- en nie-media-insette te onderskei nie. Dit beteken dat 'n mediaverhaal die funksionele ekwivalent van persoonlike ervaring kan word, herinneringe kan skep, kennis kan vorm en geloofsoortuigings kan op dieselfde manier as ander ware ervarings in ons lewens.2
In sy boek Publieke mening, Walter Lippmann neem welsprekend vas hoe die media ons persepsie van die wêreld beïnvloed as hy sê: 'Die enigste gevoel wat iemand kan hê oor 'n gebeurtenis wat hy nie ervaar nie, is die gevoel wat gewek word deur sy geestelike beeld van die gebeurtenis.' Omdat die meeste verhale waaroor ons in die nuus hoor, nie eerstehands is nie, is ons afhanklik van die media om ons daarvan in te lig en hierdie 'werklikheid' in wese vir ons op te stel.
In teorie is lede van die nuusmedia veronderstel om hul menslike neiging tot persoonlike vooroordeel te onderdruk ten einde die werklikheid akkuraat en objektief te rapporteer. Soos voorheen genoem, word dit beskou as die belangrikste riglyn in die beroep. Die bekende Amerikaanse uitsaaier Edward R. Murrow het hiervoor gesteun toe hy beroemd gesê het dat die nuus ''n spieël moet hou agter die nasie en die wêreld' en dat, nog belangriker, 'die spieël geen krommes moet hê nie en moet wees met 'n bestendige hand vasgehou '. In die praktyk het die spieël wat vasgehou word egter allerlei subtiele krommes en 'n redelike paar nie-so-subtiele duike.
Daar is twee redes hiervoor: die eerste is ons individuele vooroordeel en die tweede is die voorkeur in die bedryf.
Mense Rapporteer die nuus
Op individuele vlak moet ons dit onthou mense berig die nuus. Ongeag watter professionele riglyne daargestel is, is nuusberigte nie vrygestel van die vinnige en onwillekeurige sielkundige prosesse van persepsie nie. Hierdie subtiele en soms onbewuste invloed kan daartoe lei dat verhale 'geboë' raak met mening, selektiewe aandag en emosionele taal wat die werklikheid en feite kleur.
Hierdie manipulasie gebeur nie net een keer nie - dit kan baie keer gebeur, want 'n verhaal word nie net deur een persoon vertel nie. Alhoewel dit aanvanklik deur een persoon gerapporteer kan word, reis dit dan deur 'n netwerk van mense, bekend as hekwagters, voordat ons dit ontvang.
Die sielkundige Kurt Lewin, een van die eerstes wat die bestaan ​​van hekke en hekwagters op inligtingskanale geïdentifiseer het. Hy het geïdentifiseer dat daar punte op die kommunikasiekanaal is waar besluite geneem word oor wat binne bly en wat uitgelaat word. Die mense wat die mag het om hierdie poorte te bestuur, word deurslaggewend in die vloei van inligting.
Die hekwagters binne die nuuskanale vir massamedia kan maklik geïdentifiseer word:
Die persoon of mense wat die nuus sien gebeur - hulle sien hierdie geleentheid selektief; sommige dinge word opgemerk en ander nie.
Die verslaggewer wat met die oorspronklike bron (s) praat. Hulle besluit watter feite om mee te gaan, hoe om die verhaal te vorm en watter dele om te beklemtoon.
Die redakteur, wat die verhaal ontvang en besluit om soos dit is, te knip, by te voeg, te verander of te laat.
Die saamgestelde uitsaaikanale. Sommige nuusstories maak dit op die groot skerm; voltooi en ingedien deur redakteurs, is hierdie nuusberigte nou die genade van die uitsaaier wat besluit watter om op die nasionale nuuskanaal te wys.
As die verhaal oorsee gaan, sal verdere hekwagters besluit of dit hul tyd werd is, ongeag of dit uitgesaai of gedruk is.
Hoe meer poortwagters 'n verhaal deurgaan, hoe meer sal ons daarvan hoor, wat die waargenome belangrikheid daarvan vergroot. Hierdie 'belangrike' aangeleenthede, wat ons deur die nuus gevoer word, bepaal waaroor ons dink, en lê die grondslag vir dit wat ons sosiaal bespreek, of dit op sosiale media of tydens 'n ete-partytjie is, en beïnvloed ook die fokuspunt vir ons nasionale vertelling. , om hul reikwydte verder te versterk.
Dit werk ook die teenoorgestelde manier, met verhale wat as onbelangrik beskou word, op die nuusagenda gelaat word, wat ons nie bewus is van hul bestaan ​​nie. Hierdie vergroting en minimalisering skep krommes in die teoretiese spieël wat ons persepsie van die werklikheid verdraai.
Sodra die verhaal gekies is, sal die manier waarop dit gerapporteer word, dikwels beïnvloed hoe ons oor die saak voel. Die idee dat die nuus ons nie net vertel nie wat om oor te dink maar hoe om daaroor na te dink, sal die nasionale narratief en 'n gedeelde gevoel oor 'n saak aan die gang gesit word. In die sosiologie staan ​​hierdie verskynsel bekend as agenda-teorie.
Op sommige maniere is hierdie keuse noodsaaklik, aangesien ons nie elke detail van die duisende daaglikse gebeure wat wêreldwyd plaasvind, hoef te ken nie. Deur selektief te rapporteer oor meestal negatiewe gebeure, ontdek ons ​​die wêreld deur 'n ontstoke lens en het ons 'n verwronge begrip van die werklikheid. Hierdie verwronge begrip, eerder as die werklikheid self, kan dan die openbare mening bepaal. En 'n wydverspreide openbare mening kan dan regerings onder druk plaas om 'n plaaslike, nasionale of wêreldwye saak aan te spreek en kan die basis vorm vir wetgewende optrede.
In Amerika is die misdaadnuus byvoorbeeld verdriedubbel tussen 1992 en 1993, en teen 1994 was dit eintlik meer oorheersend as die nuus oor die ekonomie, die hervorming van die gesondheidsorg en die tussenverkiesing. Dit het die persepsie geskep dat misdaad toeneem en 'n geweldige invloed op die openbare mening gehad het. Voor 1992 het slegs 8 persent van die mense misdaad as die belangrikste saak van die land beskou, maar met die toename in misdaadverslaggewing het hierdie syfer in 39 tot 1994 persent gestyg. Dit is omdat die gedagtes ons laat dink dat hoe meer ons hoor oor iets, hoe meer algemeen is dit. In die sielkunde staan ​​dit bekend as die beskikbaarheidsteorie.
Die toename in kommer oor misdaad is gebou op mense se persepsie van die werklikheid, nie op die werklikheid nie. In werklikheid het statistieke van die departement van justisie getoon dat misdaad in sommige misdaadkategorieë dieselfde gebly het en in hierdie tydperk in ander gedaal het.
Ondanks hierdie harde feite, het die waargenome toename in misdaad 'n warm besprekingspunt geword en die regering onder druk geplaas, wat daartoe gelei het dat hulle meer gevangenisse vinniger kon skep as ooit in hul geskiedenis. Net ses jaar later het die VSA meer mense agter tralies gehad as enige ander land. Die vonnisoplegging van die gevangenis het so groot geword dat die VSA in 2001 tussen vyf en agt keer meer mense agter tralies gehad het as Kanada en die meeste Wes-Europese lande.
Agenda-instelling en opinie-instelling deur raamwerk
Soos uitgelig deur 'agenda-teorie-teorie', vertel die nuus ons net meer wat om oor te dink - dit vertel ons ook hoe om na te dink oor 'n saak deur die aanbieding van inligting deur middel van raamwerkstegnieke en nuushoeke. Framing kan lesers se aandag op sekere aspekte van 'n verhaal rig, terwyl dit van ander dele daarvan weggetrek word.
Daar word voorgestel dat verskillende rame verskillende emosionele reaksies stimuleer, en dit kan 'n verwarrende vertelling skep wanneer twee organisasies dieselfde feite anders aanbied. Alhoewel raamwerkstegnieke nie die feite van die werklikheid kan verander nie, kan dit joernaliste toelaat om buigsaam te wees met die interpretasie van hierdie feite, waar om die fokus te plaas en hoe om dit te verklaar ter wille van die skep van 'n 'goeie' verhaal.
Die media wantrouig
Waarheid is 'n delikate en kosbare bate vir nuusorganisasies; hoe naby hulle daaraan hou, sal bepaal hoeveel ons die media vertrou. Ongelukkig is die vertroue in die media tans laag, met slegs 43 persent van die mense in die Verenigde Koninkryk wat die nuus in 2017 vertrou. Een van die belangrikste redes vir hierdie wantroue is die versierde aard van die nuus, die die manier waarop die waarheid heeltemal verander of buite rekening gelaat word ter wille van die vertel van 'n goeie verhaal.
Nog 'n rede vir ons wantroue is dat hul soeke na drama nuusorganisasies dwing om op die mislukkings van die wêreld te konsentreer. Hierdie soort probleemgedrewe fokus gee die leser slegs die helfte van die verhaal en skep 'n onvolledige en dikwels haglike prentjie. Om 'n meer waaragtige weergawe te skep wat beter gebonde is aan die objektiewe werklikheid, moet ons die hele prentjie voorstel. Die mediabedryf moet sy fokus verbreed om verhale van sterkte in te sluit, soos swakhede, suksesse soos mislukkings, uitmuntendheid soos menslike korrupsie en skandaal, oplossings soos probleme, en vooruitgang soos resessie.
Neem dus op hierdie stadium 'n oomblik tot nadenke en vra jouself af: as jy nadink oor die manier waarop jy die wêreld sien, hoeveel van die visie is in die media gelei? Ons kan dan die vrae opvolg: Hoe word ons gelei om die wêreld waar te neem? Oor watter verhale word daar berig? Watter verhale is ons? nie gehoor van? Dit is hierdie laaste vraag waaroor ek die meeste bekommerd is.
Soos Houdini beroemd gesê het: 'Wat die oë sien en die ore hoor, glo die gees.' In teenstelling hiermee, wat die oë nie sien nie en die ore nie hoor nie, sal ons verstand nooit weet nie; jy kan nie sien wat jy nie gewys het nie. U kan nie hoor wat aan u gesê is nie. U kan nie verstaan ​​wat nie verduidelik is nie, en u kan nie weet wat in dele van die wêreld aan die gang is wat van die nuus is nie.
Alhoewel ek die nuus nie slegs tot 'n informele illusie verminder nie, is dit belangrik om daarop te let dat ons die volgende aangebied het: weergawe van die werklikheid wat geskep word om koerante te verkoop. Dit is aan ons om waaksaam te bly in ons eie persoonlike soeke na die waarheid, insluitend probleme en oplossings, om aktief na ons nuus te soek, eerder as om net passief te aanvaar wat voor ons gestel word. Dit is belangrik dat we kies ons nuusbronne noukeurig en doelbewus om op hoogte te bly van die wêreld.
Klik hier, vir meer inligting en / of om hierdie boek te bestel. Ook beskikbaar as 'n oudioboek en 'n Kindle-uitgawe.
Video / aanbieding deur Jodie Jackson: U lees wat u lees ...
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Persepsie is alles: sien jy dinge soos hulle regtig is?