Dating in jou dertigs - Opinion - Windhoek Express
Saturday, August 24th, 2019 06:47:29
05 October 2017 | Opinion
Om te date is seker een van die mees vreesaanjaende dinge om te doen. Dit is eintlik baie soos ’n werksonderhoud, net sonder al die papierwerk.
Jy moet jouself verkoop, maar nie te veel nie en daar moet steeds ’n vorm van mysterie wees. ’n Vriendin se ma het jare gelede gesê ’n vrou moet volrond wees: goed in haar werk, maar ook so in die kombuis, agter die strykplank en beslis in die slaapkamer – sy moet weet hoe om ’n fitted sheet te vou. Sy moet ’n talent of twee hê, soos om klavier te speel of te kan split. Ongelukkig is die enigste vorm van volrond wat ’n man moet hê om sy middel.
Terwyl graad na graad die grootste deel van my 20s oorgeneem het, was die tyd, wil en lus om nog te date laag op die radar. My studies maak natuurlik ook vir ’n baie goeie verskoning. Maar nou dat die studies so te sê tot ’n einde gekom het, wonder meeste van die familie hardop wanneer daar nou ’n ring aan die vinger kom. Maar helaas is daar toe geen ridder op sy witperd of soldaat in tinfoelie wat voor my woonstelvenster sy liefde verklaar nie – ek vermoed hy sukkel om verby sekuriteit in die kompleks te kom.
Maar dit gebeur toe onlangs dat ’n knaap my ietwat intressant vind tydens ’n braai en hy soek my nommer. Vir ons eerste afspraak gaan ons movies toe. Ek honger myself die dag uit vir springmielies, maar eintlik is dit die senuwees wat maak dat ek nie kan eet nie, want ek het ’n handboek nodig om te weet hoe om in 2017 te date. Ons besluit op Stephan King se It, ’n verwerking van die 1990s riller. Ek reken mnr. Sjarmant het ’n plan met die fliekkeuse, want as ek skrik kan hy mos beskerm.
Maar ek vergeet dat rillers in ’n flieksaal altyd ‘n katastrofe is. Daar is altyd een wat kliphard gil in die hoop dat almal sal skrik. Hy sit gelukkig aan die ander kant van die saal. Dan is daar diegene wat graag rillers wil kyk, maar liefs nie moet nie. Die partytjie sit ongelukkig agter ons. Kommentaar soos, “moenie dit doen nie. Nee. Nee. Moenie daar inloop nie. Ag tog, kyk wat doen hy. Hy loop daar in,” is vir die res van die fliek ons voorland.
Ek dink die date gaan goed. Ons vingers raak so elke dan en wan aanmekaar as ons ons hande in die popcorn bak druk. Een keer toe ek groot skrik, toe gryp ek sy arm. Ek dink hy het soos ‘n held gevoel, ek beslis soos ‘n damsel in distress.
So halfpad die movie in, ek vermoed vyf minute voor hy beslis my hand sou vashou, vang die man en vrou verder af in die ry my oog. Sy moet beslis nie rillers kyk nie, want sy sit toe al behoorlik op haar man se skoot van die skrik. Ek kyk weer. Dis Hammelie en Pappa Nel.
Ja, daar langs my in die flieksaal op my eerste date, my ouers.
Mnr. Sjarmant se hand het onmiddelik weer op sy skoot geval. Die hoop van handjies vashou is daarmee heen. Hy loer verby my en steek sy hand na my pa toe uit, “Hallo oom, hoe gaan dit,” sê hy. Die belofte van ‘n tweede afspraak gaan presies waarheen Pennywise onskuldige kinders neem - die dreingat in. Die volgende dag toe lui my foon. Die knaap soek ‘n tweede afspraak, “maar die keer sonder ouers asseblief.”