6 Buitelandse helde van die Amerikaanse rewolusie - GESKIEDENIS - Inligting
6 Buitelandse helde van die Amerikaanse rewolusie
Gedurende die vroeë stadiums van die revolusie het die kontinentale leër 'n reputasie gehad dat hy ongeorganiseerd, ongedissiplineerd en swak geboor was. Dit het vroeg in 1778 begin verander, toe die uitspattige naam Friedrich Wilhelm Ludolf Gerhard Augustin, die baron von Steuben, opgedaag het om die patriotte te help. The Baron was 'n voormalige Pruisiese militêre offisier wat vroeër in die personeel van Frederik die Grote gedien het. Alhoewel hy geneig was tot oordrywing - het hy spoggerige uniforms aangehad en was hy 'n luitenant -generaal, alhoewel hy nooit bo die rang van kaptein was nie - het hy ook 'n kragtige militêre verstand gehad. Toe hy by die winterkamp van George Washington by Valley Forge aankom, het hy nuwe sanitasie -maatreëls ingestel en die troepe 'n ongelukskursus gegee in die 18de eeuse militêre taktiek wat bajonetgevegte en meer effektiewe tegnieke vir die afvuur en herlaai van muskiete insluit.
Met die suksesse van die Baron is hy in Mei 1778 aangestel as inspekteur -generaal van die Kontinentale Weermag, en oor die volgende twee jaar het sy oefenmetodes gehelp om die patriotmagte in 'n bekwame vegmag te omskep. Hy het ook die eerste militêre handleiding vir die Amerikaanse weermag geskryf, "Regulasies vir die orde en dissipline van die troepe van die Verenigde State." Hierdie 'Blue Book', soos dit bekend was, het tot die oorlog van 1812 die bybel van die Amerikaanse weermag gebly.
Die in Pools gebore Casimir Pulaski het sy kort lewe as revolusionêr op twee afsonderlike kontinente bestry. Die man wat later die 'Vader van die Amerikaanse Kavalerie' genoem word, het hom eers onderskei as 'n leier van die Bar Confederation, 'n groep adellikes wat teen die buitelandse oorheersing van Pole geveg het. Nadat hy in die vroeë 1770's uit sy geboorteland was verban, het hy na Frankryk gekom en in aanraking gekom met Benjamin Franklin, wat hom vir die saak van Amerikaanse onafhanklikheid gewerf het. Die onstuimige jong offisier bewys onmiddellik sy waarde in sy eerste verlowing tydens die Slag van Brandywine in September 1777, waar hy 'n agterhoede -aksie gelei het wat gehelp het om generaal George Washington se terugtog te dek.
Ondanks die feit dat hy nie 'n bietjie Engels gepraat het nie, is Pulaski later 'n brigadier -generaal in die kontinentale kavallerie. Teen 1778 het hy 'n rol oorgeneem as bevelvoerder van die "Pulaski Legion", 'n onafhanklike kavallerie -eenheid wat uit Amerikaanse en buitelandse rekrute bestaan. In die lente van 1779 is die legioen in die suidelike teater van die oorlog geplaas en het ernstige ongevalle gely ter verdediging van Charleston. Net 'n paar maande later is Pulaski dodelik gewond deur druiweskote terwyl hy 'n kavalerie -aanval gelei het tydens die beleg van Savannah. Die heldhaftige dood van die 34-jarige het hom onder die bekendste buitelandse vrywilligers van die Amerikaanse Revolusie gevestig. Hy word nou vereer met twee vakansiedae, Casimir Pulaski -dag en Algemene Pulaski -gedenkdag.
3. Die markies de Lafayette
In 1777 het die 19-jarige Franse aristokraat Gilbert du Motier, die markies de Lafayette, 'n aansienlike persoonlike fortuin en 'n swanger vrou agtergelaat en op soek na militêre glorie met die kontinentale leër vertrek. 'Toe ek die eerste keer van die twis verneem, was my hart ingewikkeld', het hy later geskryf, 'en ek het net daaraan gedink om my kleure by die van die rewolusionêres te voeg.' Die jong idealis het 'n kommissie as generaal -majoor gekry en is tydens die eerste verlowing tydens die Slag van Brandywine in September 1777 in die been gewond. Hy word gou 'n goeie vertroueling van generaal George Washington, en dien later met lof by die Battles of Gloucester, Barren Hill en Monmouth.
In 1778 het Lafayette na Frankryk gereis om die patriotte te ondersteun. Daarna keer hy terug na die Verenigde State, neem die bevel oor 'n leër in Virginia en speel 'n belangrike rol in die bochten van die Britse bevelvoerder Lord Cornwallis in Yorktown in 1781. Die man, bekend as die 'Hero of Two Worlds', keer later terug na Europa nadat die oorlog geëindig het , maar hy het die res van sy lewe 'n geliefde figuur in die Verenigde State gebly. Toe hy in 1824 'n besoek aan Amerika bring, het byna 80 000 dankbare burgers in die hawe in New York opgedaag om hom te verwelkom.
Die Poolse militêre offisier Tadeusz Kościuszko het in die somer van 1776 in die Verenigde State aangekom nadat hy gedwing is om uit sy vaderland te vlug ná 'n onsuksesvolle poging om met 'n generaal se dogter te ontsnap. Die 30-jarige, wat in opdrag van 'n kolonel deur die Kontinentale Kongres was, het hom gou gevestig as een van die mees briljante gevegsingenieurs van die Kontinentale Weermag. Na die val van Fort Ticonderoga in 1777, het Kościuszko toesig gehou oor die opdam van riviere en die vernietiging van brûe om die Britse opmars te vertraag. Hy was ook 'n belangrike rol in die vestiging van die vestings wat die kontinentale oorwinning in die Slag van Saratoga verseker het. Nadat hy twee jaar lank die verdediging van West Point verskerp het, het Kościuszko in 1780 na die suidelike teater van die oorlog oorgeplaas en dien onder generaal Nathanael Greene, wat hom aangestel het vir die bou van vestings, die ondersoek van gebied en die bou van troepevervoerbote.
Altyd 'n vaste gelowige in die revolusionêre saak - hy het vermoedelik gehuil die eerste keer dat hy die Onafhanklikheidsverklaring gelees het - het Kościuszko later na die oorlog teruggekeer en 'n leidende figuur geword in die konflikte van Pole met Rusland en Pruise. Thomas Jefferson, wat 'n vriendskap met Kościuszko gesluit het, sou hom later 'so 'n suiwer seun van vryheid noem as wat ek ooit geken het'.
Alhoewel hy nooit lid van die kontinentale leër was nie, was die Spanjaard Bernardo de Gálvez een van die beste vriende wat die Amerikaanse onafhanklikheid ooit gehad het. In sy rol as die goewerneur van die Spaanse provinsie Louisiana, het die jong edelman die kolonialiste gehelp deur toe te laat dat ammunisie, medisyne en ander noodsaaklike voorrade langs die Mississippirivier gestuur kan word. Nadat Spanje die oorlog in 1779 binnegegaan het, het Gálvez 'n gewaagde offensiewe operasie teen die Britse beheerde Wes-Florida geloods. Hy het 'n uiteenlopende leër van Spanjaarde, Kreolen, vryswartes, Indiërs en 'n paar Amerikaners grootgemaak, en verskeie Britse forte langs die Mississippi oorgeneem. Alhoewel hy voortdurend belemmer word deur orkane en 'n gebrek aan voorraad, marsjeer hy daarna in 1781 op Pensacola en verower dit na 'n beleg.
Hoewel hy vandag nog min bekend is, word Gálvez erken dat hy die oorlog verander het deur Britse magte langs die Golfkus te bottel en te verhinder dat hulle druk op die kolonialiste plaas. Hy is saam met die naamgenoot van Galveston, Texas, een van slegs agt mense in die geskiedenis wat Amerikaanse ereburgerskap ontvang het.
Terwyl hy nou as 'n held van die Amerikaanse Revolusie beskou word - onder meer die stad DeKalb, Illinois, is na hom vernoem - is baron Johann de Kalb byna die kans geweier om in die kontinentale leër te dien. Die in Beiere gebore veteraan van die Franse weermag het in 1777 saam met die Marquis de Lafayette vir die eerste keer na Noord-Amerika gevaar, en is aanvanklik vir 'n kommissie oorgedra voordat hy uiteindelik 'n majoor-generaal geword het net toe hy hom voorberei het om na Europa terug te keer. De Kalb was die bevelvoerder van 'n afdeling tydens die somber winter in Valley Forge, en werk dikwels nou saam met Lafayette en generaal George Washington.
Die laaste veldtog van De Kalb het in 1780 plaasgevind toe hy die leiding geneem het oor ongeveer 1,200 Maryland- en Delaware -troepe in die suidelike teater van die oorlog. Terwyl hy in Augustus onder generaal Horatio Gates gedien het, neem hy deel aan die Slag van Camden, waar Britse magte onder Lord Cornwallis 'n hewige frontaanval teen die kontinentale linies uitgevoer het. Terwyl Gates onmiddellik uit die veld vlug, het de Kalb en sy manne vasgestaan ​​en selfs die teenaanval deurgegaan voordat hulle uiteindelik oorweldig is. Tydens die geveg is die 59-jarige Baron met 'n sabel gesny, drie keer geskiet en herhaaldelik met 'n bajonet vasgemaak. Deur die Britte gevange geneem, sterf hy drie dae later, vermoedelik nadat hy die woorde gesê het: "Ek sterf die dood waarvoor ek altyd gebid het: die dood van 'n soldaat wat veg vir die regte van die mens."
Plaaslike helde van die Amerikaanse Revolusie
In die vroegste dae van die Amerikaanse rewolusie was die manne uit Middleborough een van die eerstes wat vrywillig by die stryd teen die Britte aangesluit het. Lede van die plaaslike milisie het onmiddellik gereageer op die "Lexington Alarm " op 19 April 1775 – toe die Britse aanval op koloniale militêre winkels in Lexington en Concord ontbied is by die uitbreek van die oorlog, maar was nie een van die die Minutemen wat die Redcoats op daardie noodlottige dag teruggejaag het Boston toe.
Die plaaslike milisie het uiteindelik by die rebelleër aangesluit wat die stad omsingel het en die Britse weermag vir meer as 'n jaar daar gehou het, maar het in die dae wat gevolg het op die uitbreek van vyandelikhede nooit in Boston gekom nie.
In plaas daarvan, op 19 April, is die Middleborough -milisies onder leiding van kaptein Abial Peirce aangesê om na Marshfield te marsjeer om ander patriotmagte te help om die Loyalistiese milisie -vesting op die plaas van Tory -leier Nathaniel Ray Thomas, waar Britse soldate gestasioneer was, aan te val. maande.
Hier is die verhaal van die mans wat op die eerste dag van die Amerikaanse rewolusie uit Middleborough uitgetrek het, en hul opdrag om die Redcoats te bestry wat in die "Tory town " van Marshfield, 30 myl suid van Boston … en ander notas oor vername Middleborough -manne wat hul land gedien het gedurende die Amerikaanse oorlog vir onafhanklikheid uit Groot -Brittanje.
Kaptein Peirce was reeds 'n goed beproefde veteraan van die Middleborough-burgermag toe die Amerikaanse Revolusie begin, nadat hy met lof gedien het in die Massachusetts-generaal John Winslow en die ekspedisie van 1755 om Franse Arcadiane uit Nova Scotia te verdryf tydens die laaste van die sogenaamde French & amp Indian Oorloë het in Amerika geveg. Hy was die leier van die Middleborough minuteman company en die patriot -militiese manne wat vrywillig byeen was om op 'n kennisgewing bymekaar te kom om met Redcoats te veg, wanneer hulle slegs 25 tot 30 persent van die plaaslike militia -lede sou dien. aangewys "Minutemen " in die dae voor die oorlog.
Peirce het by die plaaslike milisie -eenhede gedien om gereelde Britse leërs te help tydens die Engelse aanval op Quebec in 1759, wat in die personeel van generaal James Wolfe gedien het. Plaaslike geskiedenis dui aan dat Peirce aan Wolfe se kant was toe die Britse generaal dood is in die stryd om die stad in besit te neem. Kaptein Benjamin Pratt was bevelvoerder van die Middleboro -geselskap van 80 mans wat aan die veldtog deelgeneem het, en kaptein Samuel Thatcher was in beheer van 'n tweede ȁparty " -geselskap van plaaslike milisies wat ook saam met die Britse weermag opgeruk het om Kanada aan te val.
In April 1775 dien Peirce as kaptein van die Minutemen -troep in die Middleborough -burgermag se Tweede Kompanjie toe die nuus kom van die Britse aanval op Lexington en Concord. Die vooraf gereëlde opdrag van die eenheid van rebelleleiers was om saam met ander militiese mense na die Thomas-plaas te gaan, waar die Britse generaal Thomas Gage 100 lede van die Queen 's Guard-regiment gestuur het om die Loyalist-kamp wat daar opgerig is, te beskerm.
Generaal Gage het ook 300 muskiete en 'n voorraad poeier en ammunisie na die Thomas ' -opstal in Marshfield gestuur om 'n Loyalistiese milisie van 300 man te noem, genaamd die 𠇊ssociated Loyalists " wat al enkele maande daar geoefen het. Dit was die eerste Loyalistiese milisie-eenheid wat in die maande voor die langverwagte konflik uitgebreek is, gestig, wat daarop gemik was om die toenemende probleme wat die Sons of Liberty ondervind het, teë te werk.
Die plaaslike patriotmilisie -eenheid het reeds een keer bots met die Redcoats wat op die Thomas -plaas gestasioneer was, en 'n sterk koninginwagpatrollie op die paadjie, op die vrede, het die plig vroeg in Februarie op 'n patriot -troep afgekom, nie ver van die plaas af nie, en ontwapen die vrywilligers vir vryheid terwyl hulle geweer het. Die spanning het toegeneem in die dae na 'n gemeentevergadering van 14 Februarie 1775, gedomineer deur burgers en gestem het om die saak van Amerikaanse vryheid entoesiasties te ondersteun, toe 'n Britse offisier op die plaas omring was deur 'n skare in die stad wat sy swaard en dit in stukke gebreek.
Die Middleborough -manne wat op 19 April na Marshfield gestuur is, het oornag daar kamp opgeslaan, en die volgende dag het hulle met 'n mag van 500 rebelle -militante opgetrek om die Rooijasse en Lojaliste op die Thomas -plaas aan te val. Natuurlik het Tory -ondersteuners die Britte gewaarsku dat die plaaslike patriotte bymekaargekom het vir die geveg, en Gage het twee sloepe van die Royal Navy gestuur om die skeiding van die Queen's Guard te red.
Teen die tyd dat die patriot -soldate opdaag, het die aantal Redcoats van die plaas gevlug met 'n vloot klein bote wat uit die twee sloepe gestuur is. Die plaaslike lojaliste het nooit opgedaag nie, en die rebelle het 'n paar arms en poeier gegryp, maar nooit 'n skoot afgevuur nie. Omdat daar niemand was om te veg nie, het die Middleborough -manne aan die einde van die dag teruggekeer huis toe.
Die hele aangeleentheid was 'n virtuele herhaling van 'n soortgelyke aanval op die plaas Assonet van 'n ander Loyalist-leier wat voormalige burgerlike soldate opgelei het om die toenemende aantal patriotiese milisie-maatskappye in die hele staat teen te werk.
Baie koloniste het getrou gebly aan die Kroon in die maande voor die aanvang van die oorlog. Trouens, die Amerikaanse rewolusie het amper twee weke voor die aanval op Lexington en Concord in ons eie hoekie in die suidooste van Massachusetts begin. 'N Artikel van 1 April 1775 in The Providence Gazette berig dat lojaliste in die hoofsaaklik pro-Britse Assonet Village, net 'n entjie van Middleborough, ook wapens opneem om hul opstal te verdedig en die kroon te ondersteun met seën van die Britse weermagowerhede .
Ons hoor 'n aantal vuurwapens, met 'n hoeveelheid ammunisie, is aan boord van 'n Man of War in Newport gestuur, na kolonel Thomas Gilbert, en sy Tory-Adherents, in Freetown, en#x201d die nuusberig gesê. Kol. Gilbert, 'n koloniale offisier wat ook in die Franse en Indiese oorlog gedien het, is gevra om 'n lojalistiese militêre mag op te rig en 'n gewapende kamp op te rig by sy Assonet -plantasie.
Terwyl die Tory -rekrute geboor word, het kolonel Gilbert gerugte gehoor van 'n moontlike aanval deur die plaaslike Sons of Liberty, en het hy na Newport, Rhode Island, gereis om 'n afdeling van Britse weermagbeamptes te smeek om die Tory -voorpos te verdedig. Die troepe het nooit gekom nie, en plaaslike patriot -komitees van veiligheid het oor die bedreiging gedebatteer en 'n beroep op hul bedieners gedoen om die lojaliste te ontwapen.
John Daggett, 'n patriot van patrone in Seattle, was die hooforganiseerder van 'n aanvallende mag, aanvanklik saamgestel uit sy militêre kompanie, wat twee weke voor die aanval op Lexington en Concord opgetrek het. Afsendings wat na ander veiligheidskomitees gestuur is, het tot honderde ander bedienaars gelei, waaronder afdelings van Dartmouth en Middleborough, wat op Freetown marsjeer en by Daggett se troepe aangesluit het vir die aanval.
Tien dae later het die patriot -dagboekskrywer dr. Ezra Stiles van Newport die afsterwe van die plaaslike Loyalist "uprising " aangeteken in sy dagboekinskrywing van 11 April 1775: Bo duisend mans wat in Freetown bymekaargekom het om kol. Gilbert neer te lê as hulle het gehoor dat hy teen sy land opstaan. Hulle kom uit alle dele tot by Middleboro, Rochester, ens. Hulle het ongeveer 30 van sy manne geneem en hulle ontwapen, maar hulle het die afgelope tyd die King's Arms geneem.
'N Ander verslag dui aan dat kolonel Gilbert self en 'n handjievol van sy manne met 'n klein bootjie ontsnap het, afwaarts geroei het en hul toevlug geneem het by die Britse oorlogskip Rose, wat onlangs die wapens en poeier aan die Loyalist -kamp afgelewer het. Terwyl die kolonel weg was, het die rebelle -burgermanne 35 muskiete, 'n paar groot flesse poeier en 'n mandjie muskietballe beslag gelê. Nege-en-twintig Loyalist-gevangenes wat daardie dag gevange geneem is, is na die gevangenisse van Taunton en Providence gestuur om opgesluit te word, en nog 20 het ontsnap, volgens berigte wat op 15-17 Junie 1775 in The London Chronicle gepubliseer is.
'N Deserteur van die Britse weermag wat help om patriotmilisie in die omgewing op te lei, wat onlangs deur Gilbert se mans gevange geneem is, is ook bevry deur die rebellemagte, sê dr. Stiles in sy dagboekinskrywing van 14 April 1775. Ander nuusberigte van die tyd het aangedui dat kollega Gilbert se broer Samuel tydens die konfrontasie beseer is, en onder diegene wat deur die patriotte in hegtenis geneem is, het kolonel Gilbert 'n paar dae later teruggekeer, na Taunton gery en die rebelle oortuig om sy broer vry te laat , skoonseun en verskeie ander gevangenes. Die Gilberts het uiteindelik na Boston gevlug om beskerming te soek by die Britse magte wat die stad beset het.
DIENS DEUR DIE OORLOG
Militiese in Middleborough het gedurende die agt jaar lange oorlog of as deel van die kontinentale weermag-eenhede wat in Massachusetts opgerig is, steeds plaaslik diens gedoen op kusverdedigingstake in nabygeleë dorpe en op Rhode Island. Diegene wat by graaf- of staatsregimente vir die diens van die kontinentale weermag ingeskryf het, het aan feitlik elke groot geveg en veldtog van die oorlog deelgeneem en reputasie as goeie soldate verdien, waar hulle ook al dien.
Plaaslike mans het in die Noordelike Weermag geveg om die boonste gebied van New York teen die Britse magte te verdedig, asook saam met generaal Benedict Arnold by en om West Point. Manne van Middleborough het ook die boot in Delaware met generaal Washington oorgesteek vir die suksesvolle nederlaag van die Hessiese troepe in Trenton, New Jersey, op Kersaand in 1776 en het gehelp om die eerste groot Amerikaanse oorwinning van die oorlog in Saratoga, New York, in die herfs van 1777. Meer plaaslike mans wat by Massachusetts-regimente diens gedoen het, het die aaklige winter van 1776-77 by Washington in Valley Forge deurgebring.
In November 1776, met generaal George Washington nou in bevel van die nuwe 𠇌ontinental Army " rondom Boston, het kaptein Peirce gehelp om 'n nuwe streekmilisie -onderneming op te rig om by die patriot -leër aan te sluit. Die Middleborough -troepe en mede -rekrute uit Bridgewater, Wareham en Abington is by kolonel Nicholas Dike se infanterieregiment aangewys en het gedien as deel van die beleëringsleër wat die Britte in Boston gehou het.
Sersant Josiah Harlow en korporaal James Peirce, wat die Middleborough-onderneming as onderoffisiere bedien het. 22 Middleboro-mans is ook aangewys by die Plymouth County-kompanie onder bevel van Peirce, in totaal 69 mans.
Volgens die geskiedenis van Thomas Weston in 1906, het kaptein Nathaniel Wood van Middleborough gehelp om 'n ander provinsie -militiese kompanie op te rig en te beveel om daardie lente by kolonel Simeon Carey in die kontinentale weermag te dien. Die onderneming is in Roxbury aangestel, met 'n lys van 1 April 1776 wat 81 name bevat, waaronder Job Pierce en Joseph Tupperas -luitenante, en Jesse Vaughan as vaandel. Die onderoffisiere was sersante Caleb Bryant, Andrew McCully, Joseph Holmes en William Bennett Benjamin Reed, Josiah Jones, John Sampson en Nathaniel Sampson het as korporaal gedien. Sylvanus Raymond was die tromspeler van die geselskap en Daniel White het as fifer gedien.
Die diens van die militia -veteraan Samuel Eddy Sr van Middleborough gee 'n goeie aanduiding van die uiteenlopende diensvoorwaardes vir plaaslike milisies. Eddy was oorspronklik genoteer as korporaal in Captain Peirce 's Second Middleborough Company vir die tweedaagse toewysing in Marshfield die volgende lente, in 1776, word hy erkenning gegee aan 84 dae diens met 'n afdeling van Middleborough-mans wat 'n termyn van drie maande dien die geselskap onder bevel van kaptein Joshua Eddy in kolonel Bradford se 12de Massachusetts Regiment in die Kontinentale Weermag.
Muster rolls gee weer 'n lys van sy diens in die kontinentale weermag, wat op 1 Februarie 1777 begin met 'n driejaar-werwing en sy diens tot 25 Mei 1777 by die beleg van Boston aanmeld. In die lente van 1778 word Eddy op 34 -jarige ouderdom in die Muster Master Elisha Paddock 's se landelike rollys opgeneem as deel van kapt. Nathaniel Wood se geselskap van kolonel Sproat se vierde Plymouth County -regiment en as sersant in die onderneming in salarisrekords waarin die maatskappy se diens in Julie 1778 in White Plains, New York.
Eddy word later ingedeel as sersant -majoor van Captain Zebedee Redding's Company in kolonel Bradford's Regiment in 'n betaalstaatrekord van Desember 1778 en by die Sewende Kompanjie van kolonel Bradford's Regiment van 1 Januarie tot 10 Februarie 1780 in die Noordelike Weermag wat in New York.
Kaptein Amos Washburn was die luitenant van die First Middleborough Company of Infantry wat laat in April 1775 na Boston gestuur is. Ward 's Regiment is in Mei 1776 bevorder tot kaptein van die Thirteenth Company van die Fourth Plymouth County Regiment, onder diens van kolonel Ebenezer Sproat.
Dele van die vierde Plymouth County Regiment is vroeg in Desember 1776 uitgeroep vir die Britse besetting van Newport, Rhode Island, en het 12 dae gedien om die vasteland te verdedig teen moontlike verdere vyandelike aanvalle, deur die patriotte genoem.
Kaptein Washburn was bevelvoerder oor Middleborough 's Seventh Company, gebaseer in die huidige Lakeville, toe dit in Junie en Julie 1778 vir 25 dae diens uitgeroep is vir nog 'n bedreiging vir die vasteland van Rhode Island en Wes-Massachusetts.
Washburn het by die Seventh Company in Col. Sproat gebly tot in Augustus 1780, in Weston se geskiedenisnotas dat hy vroeg in September 1778 in bevel was toe die geselskap na New Bedford marsjeer om die Britse aanval op die deel van Ou Dartmouth, destyds bekend as Bedford Village. Hulle was ses dae daar gestasioneer voordat hulle teruggekeer het huis toe. Washburn is in 1780 uit die provinsiale diens ontslaan en keer terug na sy burgerlike lewe as herbergier. Hy sterf in 1794 en word begrawe in die Thompson Hill -begraafplaas in Lakeville.
Die geskiedenis van Weston berig ook dat die First Middleborough Company of Infantry vir diens op die Desember 1776 by die Rode Island Alarm bymekaargekom het. , Francis Thompson, Caleb Bryant, Isaac Thomas en Jacob Thomas was die onderoffisiere, saam met korporaals Ebenezer Pratt, Benjamin Cobb, Ebenezer Vaughan en Nathaniel Wood. Die geselskapmusici was Sylvanus Raymond, tromspeler, en Francis Bent, fifer.
Miskien was dit 'n skaarste aan gereed mannekrag met 'n paar luitenante wat 'n maatskappy beveel het, met slegs 44 aangewese manne op die lys, miskien bevat die lys slegs die bedienaars wat na die dringende oproep om hulp gestuur is om die skielike dreigement van 'n Britse aanval op die vasteland.
Vir die rekord was die persone van die kortstondige First Company-afdeling wat na die alarm in Rhode Island in 1776 gestuur is, Samuel Smith, Ichabod Cushman, Ebenezer Cobb, Robert Cushman, Jacob Thompson, Samuel Torrey, Silas Tinkham, Jonathan Porter, William Thompson, Thomas Foster, John McFarlin, Jesse Vaughan, Isaac Soule, Sylvanus Harlow, Nathan Darling, Thomas Ellis, Jacob Soule, Charles Ellis, Jr., Abiel Leach, Samuel Eddy, Jr., Ebenezer Bennett, Ebenezer Briggs, John Cobb, Joseph Briggs, Zenas Cushman, Daniel Ellis, Luther Redding, Willard Thomas, Nathaniel Billington, Samuel Snow, Samuel Raymond, John Redding, John Raymond, James Tinkham, John Soule, James Soule, Ephraim Thomas, Elkanah Bennett, Jacob Miller, Solomon Thomas, Daniel Thomas , Noah Thomas, Joseph Cushman en Ephraim Wood.
Die dreigement van die aanval van Redcoat op die vasteland van Rhode Island en die suidkus was blykbaar konstant gedurende die oorlog, aangesien diensrekords toon dat die Sewende Kompanjie op 'n alarm op 1 Augustus 1780 weer na Rhode Island geroep is vir verdedigingsdiens. Hulle was nege dae daar gestasioneer voordat hulle ontslaan is. Kolonel Ebenezer White het op daardie stadium die bevel van die regiment aanvaar. Ander eenhede in Middleborough het gedurende die oorlog uiteenlopende plaaslike en kusverdedigingsopdragte gehad, volgens die betaalrekords van plaaslike eenhede.
Telkens as hulle plaaslik of buite Massachusetts tot diens gebring is, het die Middleborough Minutemen en ander lede van die milisie altyd die oproep beantwoord en met lof gedien gedurende die Amerikaanse Revolusie.
Kasteel Chapultepec, wat in die agtiende eeu deur 'n onderkoning gebou is, het eers in die laat negentiende eeu as 'n woning gedien. Na onafhanklikheid het dit gedien as die Militêre Akademie, wat beamptes vir die Mexikaanse leër opgelei het. Ten tyde van die Amerikaanse inval, is dit verdedig deur Mexikaanse troepe onder bevel van Nicolás Bravo en generaal José Mariano Monterde, insluitend kadette van die akademie. Bravo het Santa Anna die opdrag gegee om hierdie strategiese ligging in Mexiko -stad te verdedig. Tweeduisend soldate was nodig, maar Santa Anna kon slegs 832 pleeg, waarvan die meeste van die nasionale garde was en nie die gewone leër nie.  Die aantal kadette wat teenwoordig is, word uiteengesit, van 47  tot 'n paar honderd. Die groot getalle verdedigers het generaal Winfield Scott se troepe vir ongeveer twee uur geveg voordat generaal Bravo terugtrek gelas het, maar die ses kadette het geweier om terug te val en het tot die dood geveg. Ondanks die posisie van die kasteel 200 voet bo die grond, was daar nie genoeg mans om dit te verdedig nie. Volgens die legende spring die laaste van die ses, Juan Escutia, uit die Chapultepec -kasteel, toegedraai in die Mexikaanse vlag, om te verhoed dat die vlag deur die vyand geneem word. Volgens die latere verslag van 'n ongeïdentifiseerde Amerikaanse offisier, was "ongeveer honderd" kadette tussen die ouderdomme van 10 en 19 jaar onder die 'menigte' gevangenes wat geneem is nadat die kasteel gevang is. 
Juan de la Barrera is in 1828 in Mexico -stad gebore, die seun van Ignacio Mario de la Barrera, 'n weermaggeneraal, en Juana Inzárruaga. Hy het op 12 -jarige ouderdom aangesluit en is op 18 November 1843 by die Akademie opgeneem. Tydens die aanval op Chapultepec was hy 'n luitenant by die militêre ingenieurs (sappers) en het gesterf toe hy 'n geweerbattery by die ingang van die park verdedig het. Hy was 19 jaar oud, die oudste van die ses, en was ook deel van die skoolfakulteit as vrywillige onderwyser in ingenieurswese.
Juan Escutia is tussen 1828 en 1832 gebore in Tepic, nou die hoofstad van die staat Nayarit. Uit rekords blyk dit dat hy op 8 September 1847 - vyf dae voor die noodlottige geveg - as kadet toegelaat is tot die Akademie, maar sy ander vraestelle het tydens die aanval verlore gegaan. Hy word gereeld uitgebeeld as 'n tweede luitenant in 'n artilleriekompanie. Hy is die kadet wat na bewering homself in die Mexikaanse vlag toegedraai en van die dak gespring het om te keer dat dit in vyandelike hande val.
Francisco Márquez is gebore in 1834 in Guadalajara, Jalisco. Na die dood van sy vader, trou sy ma, Micaela Paniagua, weer met Francisco Ortiz, 'n kavalleriekaptein. Hy het op 14 Januarie 1847 by die Akademie aansoek gedoen en het ten tyde van die geveg tot die eerste groep kadette behoort. 'N Nota in sy personeelrekord sê dat sy lyk op die oostelike flank van die heuwel gevind is, langs die van Juan Escutia. Op 13 -jarige ouderdom was hy die jongste van die ses helde.
Agustín Melgar is gebore tussen 1828 en 1832 in Chihuahua, Chihuahua. Hy was die seun van Esteban Melgar, 'n luitenant -kolonel in die weermag, en María de la Luz Sevilla, wat albei gesterf het toe hy nog jonk was, en hy het die afdeling van sy ouer suster agtergelaat. Hy het op 4 November 1846 by die Akademie aansoek gedoen. 'N Nota in sy personeelrekord verduidelik dat hy, nadat hy alleen was, probeer het om die vyand aan die noordekant van die kasteel te stuit. Dit verduidelik ook dat hy een doodgeskiet en agter 'n matras in een van die kamers geskuil het. Hy is ernstig gewond op 'n tafel en op 15 September dood aangetref nadat die kasteel geval het. In 2012 is 'n standbeeld ter ere van hom in Chihuahua opgerig. 
Fernando Montes de Oca is gebore tussen 1828 en 1832 in Azcapotzalco, destyds 'n stad noord van Mexikostad en nou een van sy gemeentes. Sy ouers was José María Montes de Oca en Josefa Rodríguez. Hy het op 24 Januarie 1847 by die Akademie aansoek gedoen en was een van die kadette wat in die kasteel gebly het. Sy personeelrekord lui: "Oorlede vir sy land op 13 September 1847."
Vicente Suárez is gebore in 1833 in Puebla, Puebla, die seun van Miguel Suárez, 'n kavalerie -offisier, en María de la Luz Ortega. Hy het op 21 Oktober 1845 aansoek gedoen om toelating tot die Akademie, en was tydens sy verblyf 'n offisierskadet. 'N Aantekening in sy rekord lui: "Hy het op 13 September 1847 sy land verdedig by die verdediging van sy land. Hy het die aanvallers beveel om op te hou, maar hulle het voortgegaan. Hy het een geskiet en 'n ander met sy bajonet in die maag gesteek en is doodgemaak op sy pos in hand-tot-hand-gevegte. Hy is vermoor weens sy dapperheid, omdat sy jeugdigheid die aanvallers laat huiwer het totdat hy hulle aangeval het. "
Daar was 40 kadette wat die aanval oorleef het en gevange geneem is. Die een, Ramón Rodríguez Arangoity, het die senaataf van 1881 ter herdenking van die kadette ontwerp. Twee van hulle, Miguel Miramón en Manuel Ramírez de Arellano, word generaals in die Mexikaanse weermag. Albei werk saam met die Franse intervensie in Mexiko 1862-1867. 
Die verhaal van die Niños-helde speel sedert 1847 'n belangrike rol in die vorming van die historiese geheue in Mexiko, 'n bron van trots op die dapperheid van die martelare seuntjie-kadette om die eer van Mexiko te verdedig, maar in die middel van die twintigste eeu was dit ook 'n beteken dat die Mexikaanse en Amerikaanse regerings tot 'n meer harmonieuse verhouding gekom het.  Monumente vir die martelaars is egter eers gebou toe Mexiko die Oorlog van die Hervorming (1857–69) geveg het en die Frans-gesteunde Tweede Mexikaanse Ryk (1862–67) verdryf het. 'N Groep voormalige kadette het die Vereniging van die Militêre Akademie gevorm en het in 1881 daarin geslaag om 'n senotaaf van beskeie grootte (op die foto) op te rig aan die voet van die heuwel waarop die Chapultepec -kasteel sit. Hierdie monument, bekend as die Obelisco a los Niños Héroes, was tot in die middel van die twintigste eeu die belangrikste monument vir die martelaars in Mexiko-stad, toe die Monumento a los Niños Héroes in 1952 by die ingang van die Chapultepec-park ingehuldig is. het die name gehad van die gevalle kadette en diegene wat gevange geneem is en 'n herdenkingsplek geword deur die vereniging wat dit opgerig het, sowel as vir Mexikaanse amptenare en gewone burgers.
Op 5 Maart 1947 plaas die Amerikaanse president, Harry S. Truman, 'n krans by die senotaaf en staan ​​vir 'n paar oomblikke van stille eerbied. Op 'n vraag van Amerikaanse verslaggewers waarom hy na die monument gegaan het, het Truman gesê: "Dapper manne behoort nie aan 'n enkele land nie. Ek respekteer dapperheid waar ek dit ook al sien."  
Die naam Niños Héroes, along with the cadets' individual names, are commonly given to streets, squares and schools across Mexico. Metro Niños Héroes is the name of a station on the Mexico City Metro, as well as a station on the Monterrey Metro. Streets in the Condesa neighborhood adjacent to Chapultepec Castle bear the names of each cadet who took part. 
Kanada Eerste Minister Justin Trudeau
Jamaica Eerste Minister Andrew Holness
Nieu-Seeland Eerste Minister Jacinda Ardern
Australië Eerste Minister Scott Morrison
5. Marina or La Malinche Indian woman who helped Cortes .Reviled by many people as a traitor. Die woord malinchismo is used by modern-day Mexicans to identify countrymen who betray their race and country.