Die gemiddelde besoeker aan 'n hospitaal aanvaar die personeel as 'n gegewe. Soos wat daar meubels in die hospitaal is, is daar personeel... Of is dit so?
Die dag wanneer jyself of 'n familielid, of 'n ander geliefde, dus weens siekte of besering in 'n hospitaal beland, word daar eise gestel. Van die familie plaas onbillike druk op die personeel om juis hulle siek familielid te bevoordeel, want dit is mos familie. En so elke ander familie van elke ander pasiënt ook. Daar word van die hospitaalpersoneel verwag om bo-menslike wonders te verrig, of teen 'n tempo te funksioneer wat net nie menslik moontlik is nie. Dan kom genesing. Dikwels word dit as 'n gegewe aanvaar. En na al die druk, is daar dikwels geen dankie of eers die geringste blyk van waardering nie.
Hospitaalpersoneel is ook individue. Elkeen van hulle het 'n identiteit, 'n psige en 'n gees. Elkeen van hulle het familie en geliefdes. Elkeen van hulle, net so menslik soos ek en jy. En ook, net so feilbaar en broos, soos ek en jy...
As 'n gelykgeskape medemens, is hospitaalpersoneel net soveel geregtig op 'n ondersteuningstelsel om hulle in alle dimensies kerngesond te help hou. Te midde van die druk en eise waaronder hulle werk, word juis dit, wat hulle regtig so nodig het, hulle dikwels wreed ontneem.