Redakteursbrief: Sonde met die (Spur-)bureSusan Lombaard, uitvoerende hoof van Maroela Media Foto: Noeleen Foster Daar is ŉ paar dinge waaroor ek bly is. Een daarvan is dat ek nie deel is van die Spur-bestuurspan wat hierdie week se Spur-fiasko hoef te bestuur nie. Dis lank laas dat ŉ restaurantgroep só op almal se lippe was in die figuurlike sin van die woord. Ons almal bespiegel oor wat skeefgeloop het, wat vooraf gebeur het, wat op kamera vasgevang is, wat nié afgeneem is nie, wie eerste kwaad geword het, watter kind die eerste vir wie geklap het, watter ouer eerste sy of haar stem verhef het en wie eerste ras en geslag in die ding ingesleep het. En soos ons Afrikaanssprekendes maar is, het ons almal ŉ eier te lê oor hoe die ouers eintlik moes opgetree het en wat ons anders sou gedoen het in dieselfde situasie. Dit laat my dink aan sonde met die bure, want sonde met die bure anderkant die geëlektrifiseerde sekuriteitsheining verskil nie veel van sonde met die bure by die tafel oorkant die paadjie in die Spur nie. Ek en my man is entoesiastiese kampeerders, en hoe meer ongerep, hoe beter. Ons stadsjapie-kinders verloor al hulle stadsmaniertjies en fiemies die oomblik as die tent opgeslaan is en die blikketel op die gasstofie begin rondwip. Die afgelope naweek maak ons toe juis weer só, saam met ŉ klompie vriende – almal met stadsjapie-kinders wat uit hul velle is oor die vryheid van ŉ kampterrein. Kort voor lank hol die klomp kinders in ŉ bondel die hele kampterrein vol, speel wegkruipertjie en jagertjie en jil en baljaar dat die stof dwarrel. Tot die uiterste irritasie van Tannie Nommer 26 (soos die kinders haar gedoop het). Want ongelukkig vir Tannie Nommer 26 is hulle staanplek mooi netjies op die draai waar mens links hou swembad toe en regs hou na die ablusieblok toe. Elke fiets wat verbywoer en elke groepie kinders wat raserig verbyhol om in die swembad te gaan spring, moet verby haar tent – daar is nie ŉ ander pad nie. En Tannie Nommer 26 hou van stilte, en haar kinders gaan slaap stiptelik om 20:00 saans nadat die gesin ŉ intieme kersligete by hul kamptafel geniet het. Toe my oudste my so by Saterdag-laatmiddag kom vra om saam met haar badkamer toe te stap, want sy is bang Tannie Nommer 26 raas weer met haar, verloor ek my kamp-kalmte heeltemal. Want toe is ons ons meisiekinders al “poppies” genoem, en die seuns is glo ŉ “bende”, en hulle is gedreig met allerlei dissiplinêre stappe wat ek liewer nie hier sal noem nie. Ek stap oor na Tannie Nommer 26 toe vir ŉ geselsie. Wat toe warm raak. Want soveel mense, soveel menings, en elkeen glo mos sy kraai is ŉ kanarie. Ek en Tannie Nommer 26 is darem uit mekaar met ŉ belofte van haar kant dat sy met my sal kom gesels voor sy weer met ons kinders raas, en ŉ onderneming van my kant om die kinders te vra om suutjies te wees as hulle daar om die hoek snol. (As Tannie Nommer 26 dalk ŉ Maroela-leser is, en hierdie lees, vra ek sommer: Kom ons laat nou maar die sakie staan en begrawe die strydbyl, asseblief? Ingeval ons mekaar weer op ŉ kampterrein raak-kamp. En as enigiemand op sy selfoon ŉ opname van die onderonsie gemaak het, moet dit asseblief nie op sosiale media versprei nie. Ek het immers my Maroela-hempie aangehad en alles. Gelukkig het ek mooi suiwer Afrikaans gepraat.) Ek vra vanoggend my vriende op Facebook om my hulle sonde met die bure-stories te vertel. Party laat jou hare rys; ander het my kliphard laat lag. Riaan vertel van sy kindertyd-bure met ŉ erf vol hoenders wat drie-uur soggens begin kraai het. Tot sy sussie, midde-in haar matriek-eindeksamen, een oggend met ŉ byl by die huis uitstorm na die bure toe. Geen hoenders is in die voorval beseer nie, maar die bure het die boodskap gekry en die gekraai het gestop. Lilanie vertel van die dag toe hulle buurkinders hul splinternuwe miniatuur maltese poedel vir hulle kom wys het. Ongelukkig het Lilanie-hulle ŉ bulterriër gehad wat nie so ingenome was met die nuwe buurhondjie nie en korte mette van die arme ding gemaak het. Elizabeth, ŉ vriendin wat in Australië woon, vertel dat hulle Ierse bure op St Patrick’s Day tot vieruur die oggend voor haar kamervenster rondgedans het. Hul Keltiese gesange het tot ŉ abrupte einde gekom toe die Suid-Afrikaners uit pure desperaatheid ŉ klapper tussen hulle ingooi. Marna vertel ŉ mooi storie van haar sus wat in haar finale jaar van studies die afgetrede paartjie in die Sunnyside-woonstel onder hulle se wollerige maltesie geleen het wanneer sy moes leer, om die eensaamheid te help afweer. My gunstelingstorie is Christoff sŉ. Hy vertel dat hulle in Londen langs ŉ bejaarde dame gewoon het wie se man oorlede is kort voor hulle langs haar ingetrek het. Sommer vinnig lig sy hulle in dat sy ŉ medium is, en dat sy mense help om te kommunikeer met hul geliefdes wat “aanbeweeg” het. Hulle aanvaar die tante vir wie sy is, en mettertyd raak hulle goeie vriende. Een koelerige lenteoggend, terwyl die buurtante saam met hulle in die sonnetjie sit en tee drink, vertel sy hulle dat sy en haar oorlede man, Arthur, voor sy dood ŉ ooreenkoms aangegaan het: Hy sou terugkom as ŉ skoenlapper om vir haar te wys dat dit goed gaan met hom. Haar woorde was skaars koud, toe fladder daar ŉ pragtige skoenlapper uit die tuin uit tussen hulle deur. Vir ŉ paar sekondes is almal doodstil, verstom oor wat besig is om te gebeur. Die volgende oomblik spring hulle kat in die lug op, vang vir “Arthur” en vreet hom pens en pootjies op. Die kort en die lank van die saak is: ons het almal bure, of dit nou in die Spur, op die pad of in ons woonbuurt is. En ons almal verloor so nou en dan ons kalmte. Maar die ding van die lewe is dat ons hier saamgegooi is, en dat ons moet leer om met mekaar saam te leef, ongeag ras, geslag of taal. Ter wille van ons selwers en onse kinders. Ons is uiteindelik maar almal Spur-mense wat die lewe smaak. Groetnis Susan Lombaard Uitvoerende hoof: Maroela Media