Sy het met almal baklei en skoor gesoek. In ñ redelike vrugtelose poging om haar tot haar sinne te skok, het ek haar op die toilet sitplek laat sit om te dink oor haar sondes. Ek was ordentlik en het die deur oopgehou sodat sy nie verwerp voel nie. Sy het opgestaan, die deur toegegooi én die sleutel gedraai.
Haar aanvanklike woede was oor die muffin resep waarmee Anli besig was. Sy wou dit lees. Sy kan al ’n woord lees (haar naam), en glo nou dat sy die geskrewe taal heeltemal onder die knie het.
Toe sy weer die resepteboek sien, gooi sy hom teen die muur. ‘Ek haaaaaaaaaat die boek!’ En onmiddelik is ons weer waar ons was.
Nou kyk mens het baie geduld êrens op ’n rëendag, maar myne was weg. (Seker omdat dit nie ’n reëndag was nie) Ek het haar opgetel en gaan neerplak voor die wasbak. “Vir jou straf, moet jy skottelgoed was!” (Ja, my idees was op)
Toe besef ek. Hierdie is ‘n oomblik. ‘n Grote. Nou moet ek nog ’n bekentenis doen. Hierdie jongste dogter van my het my heeltemal in die sak. Ek het soos botter gesmelt op ‘n warm dag.