Hoekom wag ons so lank om te praat oor traumatiese gebeure
Geskryf deur Joan Cook, Yale Universiteit
Toe die voormalige Fox News-anker, Gretchen Carlson, Julie 6 vir die seksuele teistering teen die netwerk se voormalige baas, Roger Ailes, ingedien is, was die openbare reaksie minder as soort. Daar was uitgedruk ongeloof en weerleggings dat sy was vervaardiging van haar storie in vergelding om afgedank te word.
Baie het gevra: As dit so erg was, waarom het sy nie vroeër vorendag gekom nie?
As 'n trauma sielkundige, weet ek haar gedrag was in ooreenstemming met baie vroue wat verskillende vorme van seksuele aanranding ervaar. Baie vroue moenie vertel nie iemand vir 'n lang tyd, as ooit. En hulle rapporteer gewoonlik nie hierdie ervarings in die openbaar of aan gesagsfigure soos die polisie.
Mense moet onthou dat hierdie tipe vertraging normaal is wanneer hulle traumatiese gebeurtenisse ervaar of hoor. Dit geld vir seksuele aanranding, teistering en baie ander traumatiese gebeure.
Bevestiging is bemoedigend, blameer is nie
Wanneer iets sleg gebeur, van 'n argument met 'n geliefde na 'n platband of 'n ongunstige hersiening by die werk of skool, wil baie van ons uitreik en vertel iemand wat ons liefhet. Ons kyk na hulle vir die bevestiging van ons perspektief en soms vir hulp in probleemoplossing. Ons is veral daarvan hou wanneer daardie persoon ons vertel dit was 'n crummy gebeurtenis en ons is nie te blameer nie vir sy voorkoms.
Maar na traumatiese gebeure, soos fisiese of seksuele aanranding, huishoudelike geweld of gevegte, wat dreig om ons van ons waardigheid en gees te beroof, mense vertel gewoonlik nie ander. Trouens, baie trauma-oorlewendes praat nooit met enigiemand oor wat met hulle gebeur het nie wag baie lank om so te doen. Die redes hiervoor is veelsydig en waarskynlik skande, waargeneem stigma van 'n "slagoffer", negatiewe openbaarmaking ervarings en vrese om te blameer of vertel dat die gebeurtenis op een of ander manier hul skuld was. En wanneer dit kom by die aanmelding van seksuele teistering, vroue vrees vir hul werk, promosies of posisies.
Dit word getoon in die bevindings van 'n nasionaal verteenwoordigende opname van vroue oor trauma en geestesgesondheid, waarin meer as 'n kwart wat as kinders verkrag is, nooit iemand voorheen gesê het nie. bekendmaking dit in die navorsingsonderhoud. Trouens, amper 50 persent van vroue wat verkrag is, het hul seksuele aanranding ten minste vyf jaar later nie bekend gemaak nie.
Vir sommige praat oor hul trauma 'n eerste stap na genesing. Maar vir ander, om 'n ervaring te deel en dan die antwoord negatief te hê, kan herstel herstel. Dit kan hulle afsluit en die sielkundige kluis sluit, indien nie vir ewig nie, dan ten minste vir 'n lang tyd. Direkte terroriste gebeurtenisse soos dié in Nice of skietery in Dallas en Baton Rouge kan 'n soortgelyke effek hê.
Ek het die plesier gehad om jare gelede met die voormalige krygsoorlogs van die Tweede Wêreldoorlog te werk. Een het my vertel dat kort na sy vrylating uit ballingskap 'n kenner hom gevra het: "Hoekom het jy oorgegee aan die Duitsers?"
Dit het gelyk as 'n aanklag teen die voormalige POW, 'n bedreiging vir sy oordeel en gedrag. Dit het gelei tot jare van stilte en eensaamheid vir hom.
Byna vyf dekades later het hierdie ongelooflike man wat so dapper geveg vir ons land gesit het in groepsterapie. Hy was sigbaar geskud en geskreeu: "Ek moes gesê het," Jy sou ook gewees het as jy 'n Duitse kluis aan jou kop gehad het. "
"Ek weet net hoe jy voel!" - nie so veel nie
Ongelukkig, onsensitiewe antwoorde op traumatiese onthulling is algemeen. My pasiënte vertel dat ek, wat dikwels die eerste woorde uit die mond van mense is, stellings soos, "O, dit is nie 'n groot probleem nie," of "Dit is in die verlede, los dit daar," of "Het dit regtig gebeur?" Of "Eh, kom daaroor. "
Natuurlik is dit nie net wat mense sê wat 'n openbaarmakingservaring skadelik kan maak nie. Nieverbale boodskappe soos swak oogkontak, afkeurende liggaamshoudings en fisiese afstand is ook belemmerings vir openbaarmaking. Hulle kan ook verswak herstel.
Benewens verbale en nie-verbale boodskappe wat ons van ander ontvang, is daar ander belemmerings vir openbaarmaking. Byvoorbeeld, kinders wat verskillende vorme van mishandeling ervaar het, insluitend fisiese, seksuele of emosionele, of wat versuim of getuienis van huishoudelike geweld ervaar het skaamte, vrees om sosiale ondersteuning te verloor en onsekerheid oor hoe en vir wie hulle hul ervarings moet openbaar.
Die meeste kinders het berig dat hulle verkies om sulke trauma's aan ouers of broers en susters bekend te stel in teenstelling tot professionele persone, maar baie het nie familielede gehad met liefdevolle ore en harte nie. En as 'n mishandelaar 'n was familielid, dit het die slagoffer met nog hoër hekkies aangebied om 'n persoon te openbaar, sowel as die ontvanklikheid en ontvangs wat hulle sou ontvang.
Vir lede van die gewapende magte wat teruggekeer het van die oorloë in Irak en Afghanistan, was die positiewe houding teenoor openbaarmaking die meeste kragtige voorspeller van positiewe sielkundige groei. Vroue wat bereid was om hul trauma te bespreek, was baie meer geneig om uiteindelik deur hul ervarings te werk as diegene wat geweier het om te deel. Dit versterk wat die veld van traumastudies vir 'n lang tyd bekend het, dat daar fisiese en geestelike gesondheidsvoordele is ondersteunende openbaarmaking van trauma, selfs al is hierdie gebeurtenisse voorheen openbaar gemaak.
Luister: 'n teken van liefde en begrip
Een van ons take as navorsers is om vas te stel wat 'n ondersteunende reaksie op die openbaarmaking van trauma vorm en om dan familielede en vriende te leer hoe om so 'n reaksie aan behoeftiges te verskaf. Is daar 'n manier om 'n reaksie te skryf wat beide regtig en effektief is wanneer dit met 'n vriend of familielid gekonfronteer word?
In 'n innoverende studieontwerp het sielkundiges aan die Universiteit van Oregon die impak van vaardigheidsopleiding op antwoorde op openbaarmaking van mishandeling. Meer as 100-pare vriende is willekeurig toegewys aan 'n rol (onthuller of luisteraar) en 'n toestand (eksperimentele of beheer).
Die onthullers is gevra om hul vriend te vertel van 'n tyd waarin hulle deur iemand naby hulle voel, iemand met wie hulle vertrou het, omgegee het. Die luisteraars in die eksperimentele toestand is afgerig op getuienisgebaseerde maniere om hul vriendin mondelings en nie-verbaal te ondersteun. Dit sluit in dinge soos om nie die onderwerp te verander nie, stil te maak, fokus op die ander se ervaring en nie jou eie nie, en wys op hul sterk punte.
Luisteraars wat hierdie kort, maklike administrasie ontvang het, het aansienlik minder onondersteunende gedrag vertoon as luisteraars in die kontrole toestand.
Om oor 'n spesifieke trauma te praat, is nie maklik nie, of ons op die deel of op die ontvangs-einde is. Om nie bekend te maak of nie ondersteunend te wees vir dié wat openbaar is nie, is waarskynlik sleg vir ons welsyn en ongesond vir ons gesinne en gemeenskappe.
Vra net vir Gretchen Carlson.
Joan Cook, Medeprofessor in Psigiatrie, Yale Universiteit
Waarom die herstel van moraal belangrik is vir geestesgesondheid in moeilike tye
by Joan Cook, Universiteit Yale
Die term demoralisering is oorspronklik in die 1970's geskep deur 'n psigiater wat die ...
Hoekom dit moeilik is om net oor dit te kom vir mense wat getraumatiseer is
Mense se verlede, hede en toekoms is onderling verbind, en so ook ons ​​land. Gewillig om ...
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > demokrasie > verkiesings > Hoekom wag ons so lank om te praat oor traumatiese gebeure