Die Here Jesus spreek in die gelese gedeelte ‘n wanpersepsie aan wat by die meeste mense al van kindsbeen af aan bestaan. Dit is daardie wanpersepsie dat ‘n mens gelukkig sal wees wanneer jy ryk is. “…want iemand se lewe bestaan nie uit die oorvloed van sy besittings nie.” (:15).
Die gedagtegang is seker dat indien ek genoeg geld het, kan ek mos doen wat ek wil. En ek kan dit boonop doen wanneer ek wil. Die gedagte hieraan wek seker by die mens die indruk van vryheid. Dit wek by die mens ‘n indruk van onafhanklikheid. En wanneer ek vry en onafhanklik is, vervaag die noodsaak van aanspreeklikheid en verantwoordbaarheid dikwels. Ek hoef aan niemand rekenskap te gee nie, want ek het niks van enigiemand nodig nie. Ek het nie ‘n verantwoordelikheid teenoor enigiemand anders nie. Die mens verkeer dan dikwels onder die wanindruk dat hierdie is wat ‘n mens vryheid noem. Die vraag is egter of ek waarlik in so ‘n toestand vry is? Is ek waarlik vry indien ek ‘n gevangene van myself is – ‘n gevange van my eie waarheid eerder as om my aan die waarheid van die Woord te onderwerp? Is ek waarlik vry indien ek vir myself kan sê dat ek God nie nodig het in my lewe nie – ek kan mos na myself omsien? Sou u hierdie skatte van u wat vir u hier op aarde soveel “vryheid” bied kan gebruik om u siel van die ewige verderf los te koop?
‘n Gawe wat ‘n mens uit God se Hand ontvang kan nie sonde wees nie. Ons moet tog onthou dat die wyse waarop ons hierdie gawes wat ons van God ontvang, aanwend, wel sondig kan wees. Dit is presies wat die ryk man in die gelykenis uit Lukas 12 gedoen het. In plaas daarvan dat hy teenoor God dankbaar was vir hierdie gawe en dit op ‘n wyse probeer aanwend het wat vir Hom welbehaaglik sou wees, het hy in hebsug vir homself soveel skatte as moontlik probeer vergader. God se opdrag vir die aanwending van hierdie gawe is om mededeelsaam te wees. “Beveel die rykes in die teenwoordige wêreld om nie hoogmoedig te wees nie en ook nie hulle hoop te stel op die onsekerheid van die rykdom nie, maar op die lewende God wat ons alles ryklik verleen om te geniet;dat hulle goed moet doen en ryk wees in goeie werke, vrygewig, mededeelsaam,” (1 Tim. 6:17&18).
Hierdie ryk man verkies om dit in hebsug eerder te vergader waar dit deur mot en roes verteer sal word eerder as om dit in diens van God se koninkryk aan te wend. Hierdie optrede is vir God nie aanneemlik nie. “Julle rykdom is bedorwe, en julle klere is deur die motte verniel. Julle goud en silwer is verroes, en hulle roes sal tot ’n getuienis teen julle wees en sal soos ’n vuur julle vlees verteer. Julle het skatte vergader in die laaste dae.” (Jak. 5:2&3). Die ryk man se eie eer en aansien en bewondering deur mense is vir hom belangriker as om die gawes uit God se Hand in diensbaarheid aan Hom te gebruik.
Ons samelewing word aan selfsug, gierigheid en hebsug gekenmerk. Dit is hartseer, maar dit is waar. En ten spyte van die groot rykdom wat soveel mense besit, is hulle steeds ongelukkig, omdat hulle nie ‘n blydskap en vreugde in God ken nie. Ek en u behoort as God se kinders nie toe te laat dat hierdie smet en vuilheid van die wêreld ons aankleef nie. Ons het die verantwoordelikheid om onsself rein te hou. “…en ook die kleed moet julle haat wat deur sonde bevlek is.” (Judas 1:23).
Die versoeking is natuurlik altyd groot om mense te probeer beïndruk. Ons beïndruk die oppervlakkige samelewing van ons tyd verskriklik maklik met rykdom. Ons God en Vader is egter nie so oppervlakkig as die mens nie. Hy sien nie aan wat voor oë is nie, maar dit wat in ons hart is. “Maar die HERE sê vir Samuel: Kyk nie na sy voorkoms en sy hoë gestalte nie, want Ek ag hom te gering. Want nie wat die méns sien, sien God nie; want die mens sien aan wat voor oë is, maar die HERE sien die hart aan.” (1 Sam. 16:7). Hy weet of daar rykdom in ons harte is wat blywend is en of ons rykdom ook maar net die oppervlakkige en verganklike rykdom van die wêreld is. Wee hom wat so arm is dat hy net geld besit. . .