’n Paar weke tevore, op 16 Maart, die dag waarop Inge ’n dekade tevore vermoor is, het Heerden vir Jan en Juanita vroegoggend by die gedenkmuur by die kerk ontmoet, soos op elke 16 Maart die voorafgaande nege jaar.
Jan het ná die hofuitspraak met ’nsiviele saak teen Fred begin, ’n saak wat hom byna R3 miljoen gekos het.
“Dit is vir my duidelik dat prof. Lotz sukkel om die stres te hanteer wat die voortslepende regsgeding op hom plaas,” skryf Jan se psigiater in ’n verslag.
Jan sak terug in sy stoel en kyk met sagte oë na Juanita. “Dis waar ek agtergekom het van watter staal my vrou is – klein soos sy is. Sy het sterk gebly en my weer help opstaan.”
Jan wil nie te veel uitwei oor die motief vir die moord nie. Dis inligting wat hy nog nie bekend wil maak nie.
“Ek kan wel vir jou sê my dogter was daardie laaste dag soos ’n vreesbevange klein voëltjie vasgekeer in ’n kou.”
Jan is al verby aftreeouderdom. Hy beklee ’n leerstoel aan die universiteit wat deur die privaat sektor geborg word. “Dit laat my toe om met jong en gemotiveerde mense te werk,” sê hy.
Jan kom orent van die stoel af. Hy wil jou die huis wys, amper asof hy jou in Inge se hart wil innooi. Alles is skoon en netjies.
“Ons het ALTYD/GEDURIG vir haar gesê hoe spesiaal sy vir ons was,” skryf Juanita in haar herinneringe van hul laaste naweek saam.
“Ek het vir almal wat Inge kom uitneem het, ook vir Fred, by die deur gesê: ‘Pas my kind mooi op, sy is AL wat ons het.’ ”
Langs Jan staan Juanita en kyk stil by die venster uit in die rigting van die blinkskoon swembad waarin iemand baie lank laas geswem het.