Antwoord tog, vra ek vir my meisiekind, iewers onder baie goed op die agtersitplek. Oor die steil berge en dale op pad Onrus toe, is dit beenkopstories om agter die wiel die koordlose klets te wil doen.
Ek het darem begrip vir ‘snobs’ soos my vriendin Nicky wat gril vir kamp en alles wat daarmee saamgaan. Dit lê nie onder almal se rok om in semi-primitiwiteit kommunaal te raak nie.
Teen die tyd wat Rooi Karretjie afgelaai is, die tentraad (huisraad wat in die karavaan toegesluit word) in die tent uitgepak is en die tentpale stewig geanker is, die kragboks in die hoek van die erf opgespoor is en die regte nommer skakelaar opgedruk is, lyk ons soos ou druppende moppe in staatshospitale. Nie aantreklik nie. En koud. Bitter koud.
Ek sê niks, knik net gehipnotiseerd starend na die druppels wat soos lang silwer spykers uit die hemel afskiet.
Want dis wat Onrus doen, hy suig jou saggies in, dop jou kop om en hou jou daar, vir dae nadat jy daar weggery het.
Brom-brom gaan haal hulle die gewone en die UNO-kaarte, die stapels biblioteekboeke (hoekom so baie, ons gaan mos nie tyd kry vir lees by die see nie?) wat ons die vorige dag uitgeneem het, die sketsboeke en die tekenpotlode.
‘n Uur later staan ek rooiwyn (in ‘n blikbeker, lekker) in die hand, KFM speel die heerlikste reënweer-musiek oor die karavaanradio, op die stofie blaas en spoeg die potjies en pannetjies en die kinders is tjoepstil aan’t teken en verf. Buite sous dit nog steeds.
Ek skink nog ‘n bekertjie, die kinders maak smakgeluide oor hul Milo, verdiep in die stapels biblioteekboeke.
Die krag skop af. In die stikdonkerte voel-voel Boeta sy pad tot by sy koplamp. Suster agterna vir hare.
Toe die son ons op die vierde dag deur die karavaanvensters wakkerbrand, is dit tyd om vir oupa Skroefies te laat gaan.
Rose in die hand drentel ons af see toe. Die son brand. By die verste punt van Onrus se strand, by die rotsagtige baatjie, daar het ons elkeen op sy eie, in eie woorde, vir oupa koebaai gesê en die rose een vir een vir die branders laat glip.