Die politieke gevolge van die Phoney-oorlog - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die politieke gevolge van die Phoney-oorlog
Die Phoney-oorlog het verreikende politieke gevolge vir Brittanje gehad. In 1938, na München, het Neville Chamberlain 'n held terugbesorg as die man wat op die laaste oomblik oorlog verhoed het. Nou, in 1939, met die oorlog verklaar, het sy ster minder helder skyn. As Chamberlain egter sou gaan, wie sou hom dan vervang?
Chamberlain ná die München-konferensie
Baie geskiedkundiges beskou 28 September 1939 as 'n belangrike datum. Op hierdie dag het Chamberlain 'n toespraak gelewer oor die oorlog wat as dof, vervelig en vol platitudes beskou is. Dit is met apatie begroet. Toe staan ​​Winston Churchill op om 'n toespraak te lewer. Aangesien hy drie weke tevore by die regering aangesluit het, is dit gedoen met die kennis en seën van Chamberlain. Sy toespraak aan die Parlement was helder, feitelik en goed ontvang. Hy het hoofsaaklik gepraat oor verliese aan handelaars na U-bote. Hy sluit af
'Ek het die reg om te sê dat hierdie syfers sover dit gaan, geen onnodige moedeloosheid of alarm hoef te veroorsaak nie ... ons het vanmiddag meer voorrade in hierdie land gekry as wat ons sou hê as daar geen oorlog verklaar is en geen U- bote het in aksie gekom. Dit gaan nie die perke van verstandige stelling oor om te sê dat dit in elk geval lank sal duur om ons uit te honger nie. "
Hierdie verskil tussen die twee toesprake het nie verlore gegaan by die LP's wat daardie dag in die Huis gesit het nie. In vergelyking met die oënskynlike wafel van Chamberlain, was Churchill se weergawe duidelik en bondig. Na verneem word, was die hoofbespreking tussen die LP's wat die toesprake deurgebring het, nadat Church House die dag voor die dag gesluit het, of Churchill die volgende leier van Brittanje sou wees. Of Chamberlain die benadering van Churchill as 'n uitdaging beskou, sal nooit bekend wees nie, maar sy volgende toespraak in die Huis was heeltemal anders.
Op 3 Oktober 1939 spreek Chamberlain die Huis toe vir sy vyfde hersiening van die oorlog. By hierdie geleentheid het hy 'n sterk houding teenoor Duitsland ingeneem en het hy met oortuiging en duidelikheid gepraat:
'Geen blote versekering van die huidige Duitse regering kon deur ons aanvaar word nie. Want die regering het in die verlede te dikwels bewys dat hul ondernemings waardeloos is as dit hulle pas dat hulle verbreek sal word. "
Lloyd George het Chamberlain gedwing om meer versoenend te wees in sy benadering en is onmiddellik aangeval deur die konserwatiewe LP Duff Cooper wat aangevoer het dat Lloyd George se benadering deur sommiges beskou kan word as gelykstaande aan oorgawe. Vir die korttermyn was die woede van baie LP's teen Lloyd George gerig en Chamberlain het 'n mate van respek gekry.
Op 7 Oktober het die Britse regering die vorige dag 'n antwoord op Hitler se toespraak uitgespreek, waarin hy geïmpliseer het dat hy vrede met "Churchill en sy vriende" wil bekom. Dit is interessant dat Hitler sy kommentaar twee keer op Churchill gerig het en nie op Chamberlain nie. Die Britse regering se antwoord was
'Daar sal waarskynlik geen vredesvoorstelle aanvaarbaar gevind word wat Europa nie effektief van die bedreiging van Duitse aggressie bevry nie… .versorgings wat die Duitse regering in die verlede gegee het, het by soveel geleenthede waardeloos geblyk dat daar vandag iets meer as woorde nodig sal wees om vestig vertroue wat noodsaaklik is vir die vrede. "
Chamberlain het op 12 Oktober sy eie individuele antwoord op Hitler se vredesinisiatief gegee:
'Of die Duitse regering moet oortuigende bewys lewer van die opregtheid van hul begeerte tot vrede deur definitiewe handelinge of deur die versekering van effektiewe waarborge vir hul voornemens om hul verbintenisse na te kom, of ons moet tot ons einde toe ons plig bewaar. Dit is vir Duitsland om haar keuse te maak. "
Wat politici egter ook al doen, niemand kon die feit dat Brittanje op die verdediging was, verbloem nie. Die sinking van die 'Royal Oak' in Oktober deur die U-47 by Scapa Flow het blykbaar aangetoon hoe kwesbaar ons vloot was, en baie het groot vertroue in die Royal Navy gelê om die oewers van Brittanje te beskerm. Ekstra verdediging is by Scapa Flow opgerig, maar die skade is aangerig - in fisieke terme sowel as aan die vloot. Die skuif van die Scapa Flow-vloot na Rosyth - hoewel dit tydelik was - het nie veel gedoen om vertroue te bewerkstellig nie.
Selfs militêre besluite het 'n politieke ondertoon gehad. Lord Gort is in bevel van die British Expeditionary Force (BEF) aangestel, maar was self onder die bevel van Franse generaals. Gort het egter 'n 'reg tot appèl' gekry waardeur hy na die Britse kabinet kon beroep as hy van mening is dat 'n besluit geneem is deur Franse generaals wat die Britse troepe in gevaar kan stel. Vermoedelik sou die kabinet, indien die kabinet met die beoordeling van Gort saamgestem het, hom opdrag gegee het om die opdragte van die Franse daadwerklik ongehoorsaam te wees!