Cinema Movie Review: The Wolf of Wall Street (2013) - EU-verslaggewer
"Geen simpatie vir die duiwel nie; hou dit in gedagte. Koop die kaartjie, neem die rit ... en as dit af en toe 'n bietjie swaarder word as wat u in gedagte gehad het, wel ... miskien kryt dit af tot gedwonge bewussynsuitbreiding: skakel in, skrik, raak geslaan. ' Hunter S. Thompson
Martin Scorsese s'n Die Wolf van Wall Street (2013) is niks anders as Hunter S. Thompson s'n nie Vrees en weersin in Las Vegas in 'n gepaste pak. Albei verhale vertel die verhaal deur die dronkenskap van die kriminele protagonis wat op soek is na 'n onbereikbare bestemming: The American Dream. In plaas van die slordige, sonverbrande waterval van Las Vegas, word ons in die betonwoud van New York City gegooi - die stad wat bekend is vir sy gebrek aan sorg en medelye. Maar watter droom is dit, vra u? Die droom om kranksinnig ryk te word. So ryk, so vinnig dat dit onmoontlik kan wees en beslis nie wettig nie. Verkoop u siel vir 'n vroeë aftrede. Waarom sien u u kind as u u jag kan sien? Die plan is om die bedrieër uit te kul. Ontken die hele saak as dit gevang word.
Martin Scorsese het bewys dat hy die vermoë het om genres te oorskry deur sy vermoë om elke keer die aandag van sy gehoor te trek. In Die Wolf van Wall Street, Scorsese het weer saamgewerk met sy gereelde akteur van die titelkaart, Leonardo DiCaprio (The Departed (2006) Die Aviator (2004) Ontspan Island (2010), en Bendes van New York (2002) vir die vyfde keer en skep sy donkerste komedie tot nog toe. In altwee Die Aviator en Ontspan Island, DiCaprio het die taak gehad om die maniese sosiopaat te speel. In plaas daarvan om sy eie urine te bespaar of 'n geestespasiënt te kies, slaan Dicaprio dit uit die park met sy verwarrende en dwelmverrykte uitbeelding. Onthou net dat hierdie hele verhaal op feite gebaseer is.
Jordan Belfort (DiCaprio) is 'n jong man wat op Wall Street probeer naam maak. Nie lank nadat hy sy werk vir 'n groot geagte onderneming verloor het nie, het hy 'n nuwe beleggingsektor geskep. Hierdie sektor benut die grootste bate van Belfort, naamlik sy vermoë om aan mense te verkoop deur gebruik te maak van 'n deel van die psige waar mense die kwesbaarste is - hul hoop en drome. Hy benadeel diegene wat op soek is na 'n lieflike ooreenkoms. Die ooreenkoms wat te goed is om waar te wees. Diegene wat net 'n paar duisend spaar en geen pensioen in sig is nie. Belfort weet dat die hebsug van mense uiteindelik hul vermoë om krities te dink, sal oorkom, en wanneer hy dit doen, is hy gereed om te spring.
Sodra die drome geplunder is, kan die pret begin. Partytjies en dwelms. Vroue en bote. Met tye, Die Wolf van Wall Street voel meer soos 'n advertensie vir kokaïengebruik. Het u 'n lift nodig? Kokaïen. Moet u meer aandele verkoop? Kokaïen. Het u iets nodig om u kwaaludes gelyk te maak? Kokaïen. Kokaïen - die wondermiddel. Ek sou sê dat coke 'n ondersteunende kredietwaardige krediet moet kry vir hoeveel dit na die tafel gebring het.
Gou genoeg begin die dwelms mense se oordeel weeg en word daar steeds slegte (dws meer onwettige) besluite geneem. Belfort besluit om uit te trek. Hy skep 'n monster in sy eie beeld: 'n onderneming in Manhattan wat pennie-aandele verhandel. Hy diversifiseer sy laste deur buitelandse rekeninge te open. Die sukses word bekend gemaak, maar in teenstelling met Belfort se liggelowige 'beleggers' weet die FBI wanneer 'n belegging te goed is om waar te wees en die bederfde vleis wat oorbly van 'The Wolf' kan ruik.
My gunsteling toneel is wanneer die FBI-agent (Kyle Chandler) Belfort op sy jag van miljoen dollar konfronteer vir 'n informele bespreking oor waarom die FBI so geïnteresseerd was in die bedrywighede van Belfort. As die FBI-agent Patrick Denham en sy maat aan boord verwelkom word, is daar twee skraal geklede vroue, 'n buffet en al die drankies wat u kan voorstel. Wat begin as 'n informele bespreking, word 'n diskrete en brutale omkoping deur Belfort, en die 'aww-schucks'-mentaliteit van die FBI blyk deel van die foefie te wees. Belfort besef dat hy opgemerk het en sy kalmte verloor.
Vir Belfort is die enigste misdaad steeds vasgevang. Hy begin ander se swakhede en onnoselheid blameer vir sy uiteindelike ondergang. Nooit een keer die skuld aanvaar vir die verdamping van miljoene in ander se aftreefondse nie. Sy bedreiging en reguit gebrek aan deernis word altyd kundig op die voorgrond geplaas. Ten spyte van al die eer wat DeCaprio verwerf het, voel ek dat daar baie meer na die regisseur moet gaan.
Scorsese bevat twee tonele wat heeltemal onvergeetlik is. In hul noukeurige losbandigheid is u nie seker of u moet lag of walg nie. Quaaludes veroorsaak die rampe. Albei tonele is so streng en ontstellend soos Jonah Hill se tande; terselfdertyd is die tonele so goed gechoreografeer dat Scorsese se visie skyn. Die energie spring van die skerm af en in jou skoot (of in jou neus op).
Alhoewel die verhaal ongelooflike hoogtes bereik, is dit eers 'n oordosis dwelm wat dwelm is, dat die film sy koorshoogte kan bereik. Dinge ontrafel en die ware kleure van individue kom aan die lig wanneer die geld begin opdroog.
Die suiwer waansin van die verhaal het Gonzo in sy murg. Bo die waansin styg daar 'n verhaal wat worstel met die sedes daarvan. Maar jy besef eenvoudig dat die verhaal geen sedes het nie. Daar is geen siel nie. Dit is niks anders as 'n besige naweekwandeling deur die woestyn en na die direksiekamer nie. Tog is dit 'n dwelm wat u nie sal vergeet nie.
Verwante onderwerpe:Vrees en weersin in Las VegasGewildefull-beeldHunter S. ThompsonMartin ScorseseNew York StadDie Wolf van Wall Street (2013)