5 Klimaatsverandering Wetenskap Wanopvattings ontduik - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Neem 'n ingeligte besluit gebaseer op die feite. Lightspring / Shutter
Die wetenskap van klimaatsverandering is meer as 150 jaar oud en dit is waarskynlik die mees getoetsde gebied van moderne wetenskap. Die energiebedryf, politieke lobbyiste en ander het egter die afgelope 30 jaar spandeer om twyfel te werp oor die wetenskap waar geen sprake is nie. Die jongste raming is dat die wêreld se vyf grootste olie- en gasmaatskappye in die openbaar bestee ongeveer US $ 200m per jaar op lobbywerk om bindende klimaat-gemotiveerde beleid te beheer, te vertraag of te blokkeer.
Hierdie georganiseerde en georkestreerde wetenskaplike ontkenning van klimaatsverandering het bygedra tot die gebrek aan vordering met die vermindering van die uitstoot van kweekhuisgas (GHG) - tot op die punt dat ons 'n wêreldwye klimaat nood. En wanneer ontkeners van klimaatsverandering sekere mites gebruik - ten beste vals nuus en slegter leuens - om die wetenskap van klimaatsverandering te ondermyn, gewone mense kan dit moeilik vind om deur die mis te sien. Hier is vyf mites wat algemeen gebruik word en die regte wetenskap wat hulle ontwrig.
1. Klimaatsverandering is slegs 'n deel van die natuurlike kringloop
Die klimaat van die aarde het altyd verander, maar die studie van palaeoklimatologie of "verlede klimate" wys ons dat die veranderinge in die laaste 150 jaar - sedert die begin van die industriële rewolusie - was uitsonderlik en kan nie natuurlik wees nie. Modelleringsresultate dui daarop dat die verwagte verwarming van die toekoms ongekend kan wees in vergelyking met die vorige 5m jaar.
Globale temperature vir die afgelope 65m jaar en moontlike toekomstige aardverwarming, afhangende van die hoeveelheid kweekhuisgasse wat ons uitstoot. Burke et al (2018)
Die argument oor 'natuurlike veranderinge' word aangevul met die verhaal dat die aarde se klimaat net herstel van die koeler temperature van die Klein Ystydperk (1300-1850AD) en dat die temperatuur vandag eintlik dieselfde is as die Middeleeuse warm periode (900 – 1300AD) . Die probleem is dat beide die Klein Ystydperk en die Middeleeuse opwarming nie wêreldwyd was nie, maar streeksveranderings in die klimaat wat Noordwes-Europa, Oos-Amerika, Groenland en Ysland beïnvloed.
'N Studie wat gebruik maak van 700 klimaatrekords het getoon dat die enigste keer dat die klimaat regoor die wêreld die afgelope 2,000-jaar op dieselfde tyd verander het, en in dieselfde rigting die afgelope 150-jaar was, toe meer as 98% van die oppervlak van die planeet opgewarm is.
2. Veranderings is te wyte aan sonvlekke / galaktiese kosmiese strale
sonvlekke is storms op die son se oppervlak met 'n sterk magnetiese werking en kan gepaard gaan met sonvlamme. Hierdie sonvlekke het die mag om die klimaat op aarde te verander. Maar wetenskaplikes wat sensors op satelliete gebruik, het die hoeveelheid daarvan aangeteken son se energie wat die Aarde tref sedert 1978 en daar was geen opwaartse neiging nie. Dit kan dus nie die oorsaak van die onlangse aardverwarming wees nie.
'N Vergelyking van wêreldwye oppervlaktemperatuurveranderinge (rooi lyn) en die son se energie wat die aarde (geel lyn) in watt (energie-eenhede) per vierkante meter ontvang het sedert 1880. NASA, CC BY
Galaktiese kosmiese strale (GCR's) is hoë-energie-bestraling wat buite ons sonnestelsel ontstaan ​​en selfs van veraf sterrestelsels afkomstig is. Dit is voorgestel dat hulle kan help om wolke te saai of te "maak". Dus verminder GCR's wat die Aarde tref, minder wolke sou beteken, wat minder sonlig in die ruimte weerkaats en dus die aarde laat warm word.
Maar daar is twee probleme met hierdie idee. Eerstens wys die wetenskaplike bewyse dat GCR's is nie baie effektief om wolke te saai nie. En tweedens, die hoeveelheid GCR's het die afgelope 50-jaar in werklikheid toegeneem, wat rekordvlakke die afgelope jaar getref het. As hierdie idee korrek was, GCR's moet die aarde afkoelwat hulle nie is nie.
3. CO₂ is 'n klein deel van die atmosfeer - dit kan nie 'n groot verhitting beïnvloed nie
Eunice Newton Foote se referaat, omstandighede wat die hitte van die son se strale beïnvloed, American Journal of Science, 1857.
Dit is 'n poging om 'n klassieke kaart met gesonde verstand te speel, maar is heeltemal verkeerd. In 1856, Amerikaanse wetenskaplike Eunice Newton Foote het 'n eksperiment met 'n lugpomp, twee glassilinders en vier termometers gedoen. Dit het getoon dat 'n silinder wat koolstofdioksied bevat en in die son geplaas is, meer hitte vasgevang het en langer warmer gebly het as 'n silinder met normale lug. Wetenskaplikes het hierdie eksperimente in die laboratorium en in die atmosfeer herhaal, wat telkens weer die kweekhuiseffek van koolstofdioksied getoon.
Wat die "gesonde verstand" -skaalargument aanvoer dat 'n baie klein deel van iets nie veel kan beïnvloed nie, neem dit slegs 0.1 gram sianied om 'n volwassene dood te maak, wat ongeveer 0.0001% van u liggaamsgewig is. Vergelyk dit met koolstofdioksied, wat tans bestaan 0.04% van die atmosfeer en is 'n sterk kweekhuisgas. Intussen vorm stikstof 78% van die atmosfeer en is dit tog baie onreaktief.
4. Wetenskaplikes manipuleer alle datastelle om 'n opwindende neiging te toon
Dit is nie waar nie, en 'n eenvoudige instrument wat gebruik word om die geloofwaardigheid van klimaatwetenskaplikes aan te val. Dit verg 'n sameswering wat duisende wetenskaplikes in meer as 'n 100-lande dek om die skaal te bereik wat nodig is om dit te doen.
Wetenskaplikes doen korrekte data en valideer die heeltyd. Ons moet byvoorbeeld korrekte historiese temperatuurrekords soos wat hulle gemeet is, het verander. Tussen 1856 en 1941 is die meeste seetemperature gemeet met behulp van seewater wat op die dek in 'n emmer gehys is. Selfs dit was nie konsekwent nie, want daar was 'n verskuiwing van emmers van hout na doek en van seilskepe na stoomskepe, wat die hoogte van die skip se dek verander het - en hierdie veranderinge het op sy beurt die hoeveelheid verkoeling wat deur verdamping veroorsaak is toe die emmer opgehys is, verander dek. Sedert 1941 is die meeste metings gedoen by die waterinname van die skip, en daar is dus geen verkoeling vanaf verdamping nie.
Ons moet ook in ag neem dat baie dorpe en stede uitgebrei het en dat meteorologiese stasies in landelike gebiede nou in stedelike gebiede is wat gewoonlik aansienlik warmer is as die omliggende platteland.
As ons nie hierdie oorspronklike metings gemaak het nie, sou die opwarming van die aarde gedurende die afgelope 150-jare selfs groter gelyk het as die verandering wat waargeneem is, wat nou ongeveer 1˚C van aardverwarming.
Heropbou van wêreldtemperature van 1880 tot 2018 deur vyf onafhanklike internasionale groepe wetenskaplikes. NASA, CC BY
5. Klimaatmodelle is onbetroubaar en te sensitief vir koolstofdioksied
Dit is verkeerd en verkeerd verstaan ​​hoe modelle werk. Dit is 'n manier om die erns van toekomstige klimaatsverandering te vertraag. Daar is 'n groot verskeidenheid van klimaatmodelle, van dié wat op spesifieke meganismes gerig is, soos die begrip van wolke, tot algemene sirkulasiemodelle (GCM's) wat gebruik word om die toekomstige klimaat van ons planeet te voorspel.
Daar is oor 20 groot internasionale sentrums waar spanne van sommige van die slimste mense ter wêreld GCM's gebou en bestuur het wat miljoene reëls bevat wat die nuutste begrip van die klimaatstelsel verteenwoordig. Hierdie modelle word voortdurend getoets teen historiese en paleoklimate gegewens, sowel as individuele klimaatgebeurtenisse soos groot vulkaniese uitbarstings om seker te maak dat hulle die klimaat herbou, wat hulle uitstekend vaar.
Modelrekonstruksie van wêreldtemperatuur sedert 1970, gemiddeld van die modelle in swart met 'n modelleeks in grys, vergeleke met waarnemings temperatuurrekords van NASA, NOAA, HadCRUT, Cowtan en Way en Berkeley Earth. Koolstofopdrag, CC BY
Geen enkele model mag ooit as korrek beskou word nie, aangesien dit 'n baie ingewikkelde wêreldklimaatstelsel is. Maar om soveel verskillende modelle onafhanklik te konstrueer en gekalibreer, beteken dit dat ons dit kan hê vertroue wanneer die modelle saamstem.
As u die hele reeks klimaatmodelle in gebruik neem, dui dit daarop dat 'n verdubbeling van koolstofdioksied die planeet kan warm maak 2˚C tot 4.5˚C, met 'n gemiddeld van 3.1˚C. Al die modelle toon 'n beduidende opwarming as ekstra koolstofdioksied in die atmosfeer gevoeg word. Ondanks die groot toename in die kompleksiteit van die modelle, het die omvang van die voorspelde opwarming die afgelope 30 jaar baie dieselfde gebly, wat toon dat dit 'n sterk resultaat van die wetenskap is.
Deur al ons wetenskaplike kennis van natuurlike (sonkrag, vulkaniese, aërosols en osoon) en mensgemaakte (kweekhuisgasse en veranderinge in landgebruik) te kombineer, toon faktore wat die klimaat opwarm en verkoel, dat 100% van die opwarming waargeneem gedurende die afgelope 150 jaar is te danke aan mense.
Natuurlike en menslike invloede op wêreldtemperature sedert 1850. Koolstofopdrag, CC BY
Daar is geen wetenskaplike steun vir die voortdurende ontkenning van klimaatsverandering nie. Die interregeringspaneel oor klimaatsverandering (IPCC), wat deur die Verenigde Nasies opgestel is om die wetenskap openlik en deursigtig op te som, bied ses duidelike bewyse vir klimaatsverandering. Namate ekstreme weer al hoe meer voorkom, besef mense dat hulle nie wetenskaplikes nodig het om hulle te vertel dat die klimaat verander nie - hulle sien dit en ervaar dit eerstehands.