May | 2013 | penpunt
karakters, liefde, skrywer
Lees ek vanaand 'n kosbare bloginskrywing deur die skrywer, Alta Cloete, oor die liefde wat teen 'n prys kom. Hierdie skrywer is klaarblyklik deur die meule met karakters en hulle liefdes en alles wat daarmee saamhang.
Die blog is 'n lees werd!
Na al die intrige, bly daar mos maar altyd die liefde …
Nie 'n orrelis nie …
Ek in die Hervormde kerk grootgeword, en is later saam met my man na die NG Kerk. Omtrent een en twintig jaar gelede, het ons 'n nuwe geeestelike tuiste gesoek, en by die Evangelies-Gereformeerde Kerk uitgekom waar ons aanklank gevind het, en ons is nog steeds daar. Dit is waar ek gehoor het van wedergeboorte en 'n nuwe lewe in Christus.My rol in die musiekbediening in ons gemeente, is 'n getuienis op sy eie … ek het in St 7 my musiekopleiding gestaak, want ek was daardie maniese student wat vir alles wou volpunte hê, en mens het net soveel reserwes, al is jy nog jonk. Ek fokus toe op my skoolwerk, en algaande het my musiek redelik in onbruik geraak. Toe ons in die klein EG kerkie aanland, het die Superintendent op 'n manier besluit dat ek die aangewese persoon is om die kiddies se afsluitingskonsertjie te hanteer toe die tannie wat daarmee besig was, skielik siek geword het. Ek het 'n klein 2 of 3-oktaaf klawerbordjie opgediep en die kiddies hulle liedjies begin leer. Die toenmalige leraar besluit toe daar en dan dat ek kan orrel speel ('n Yamaha met voetpedale en al, op daardie stadium!) en span my in om Kersdag te speel. Wat 'n gedoente! Ek moes strepies tel, veral die linkerhand was 'n nagmerrie.
Mettertyd het al wat 'n moontlike orrelis was, verhuis en het net ek agtergebly. Dit was vir my 'n groot stryd en ek het baie met die Here gestoei, totdat ek op 'n dag uitgekom het by daardie punt waar ek dit by die Here gelos het! Gesê dat as dit dan die rede is hoekom ek op daardie punt in tyd in daardie klein kerkie moes wees, dan moet Hy onderneem en my in staat stel, want ek kan nie…
Die dominee was wonderlik: vir 'n jaar lank het ek elke week vir hom 'n keuse van 'n paar liedere gegee. Geleidelik het ek begin ontspan en meer gemaklik geraak, hoewel daar steeds liede is wat mens nie gereeld sing nie, en wat ek lelik frommel as dit skielik opgegee word .
Iewers langs die pad het die ou orrel die gees gegee en is ek met koraalboek en al na 'n musiekwinkel om te hoor of die klawerbord soos 'n orrel kan klink! Ek geniet dit baie, want nou kan ek die hoë liede (baie van die Hallelujaliedere) met die druk van 'n knoppie transponeer en sing almal gemakliker.
Dis dan min of meer die verhaal van my musiek … speel wel bietjie op gehoor ook, maar as "orrelis" sal ek myself beslis nie uitgee nie.
Moet dit nie mis nie
In 2012 moes ek, al grommende en klaende, na vele jare, weer studeer. Nie lekker interessante skryfkursusse nie – nee, regtig leer. Wette en regulasies wat die finansiële dienste sektor raak. Beslis nie die mees opwindende studiemateriaal nie. Twee eksamens aflê ook.
Daarna moes ek kursusse bywoon, werksopdragte doen, en nog twee eksamens skryf. Oorgenoeg rede om te mor, want ek moes boonop vir dae lank skielik vroegoggend verkeer trotseer onderweg na Auckland Park.
Dit was dan ook presies op so 'n oggend, net so skuins verby Greenstone Mall, op Radio Kansel ingeskakel, wat 'n lied my aan die hart kom gryp het. Later daardie dag het ek die titel gaan Google, en agtergekom dat die kunstenaar die blinde klavierspeler is wat saam met die Gaithers optree. Gordon Mote is blind gebore, en dit maak die lied des te meer aangrypend.
Met sy blinde oë sien hy oneindig meer van God se grootheid en almag, Sy onderhouding van die heelal, Sy skepping en veral van Sy genade, as wat ek met normale oë raaksien. Ek het die lied op YouTube gevind en sederdien oor en oor geluister.
Hoe kortsigtig is ek nie. Ek glo dat baie met my roerend eens sal wees dat dit soveel makliker is om probleme te lys as om positief te wees. As hoofpyn pla en daar soveel vraagtekens op die pad vorentoe is, het ek nodig om myself te maan om nie vir God en Sy werke te mis nie …
Don't let me miss the Glory – Gordon Mote
In a brand new morning's mercy
http://www.youtube.com/watch?v=o0-0vlHB5gQ – gaan kyk gerus, dis die moeite werd!
Seënwense vir 'n wonderlike oop-oë dag!
diere, jagluiperd, leeus, luiperd, roofdiere, wildtuin
Ek was nog altyd van mening dat, wat jy nie vind nie, nie daar is nie – ten minste waar dit gediertes in die wildtuin aanbetref. Dus is my mening oor die afgelope naweek bevestig dat die Kruger Wildtuin nie jagluiperds het nie! Dit ten spyte van die res van die geselskap se hartlike versekering dat hulle die mooi diere al daar gesien het. Hoe ons ookal die omgewing gefynkam het, geen teken van 'n jagluiperd nie!
Dan is daar nog die kwessie van die leeus… Hier ly my redenasie effe skipbreuk, want hulle had ek tog immers al voorheen daar gesien, maar Vrydag en ook gister, het nie eers 'n skrams kykie opgelewer nie. Melissa het wel 'n stert sien beweeg nadat ander kykers in 'n rigting beduie het, maar selfs dit, was nie vir my beskore nie.
Wat die luiperd aanbetref, kon ek ook nie my teorie gebruik nie, want met 'n vorige besoek het 'n pragtige dier vlak voor Orpen se hek, voor ons motor in die teerpad afgestap totdat hy genoeg gehad het daarvan; toe dwarsoor die pad en die bos in. Dus, luiperd se kind is daar, maar het ons gesoek! Omtrent twee kilometer voor die uitgang by Malelanehek, het ons 'n groot samedromming van voertuie gewaar, en sowaar: 'n enkele luiperd wat soos 'n standbeeld lê en die nuuskierige toeskouers beskou.
Melissa was teen daardie tyd redelik desperaat om 'n groot kat te sien; mens kom immers nie dikwels in wildtuine wat roofdiere het nie. Ons wou ons verbeel dat hy spesiaal vir ons gewag het, want toe ons begin wegry, het hy homself plat op die sy uitgestrek. Baie moeilik om hom raak te sien in daardie posisie, so ver van die pad af. Ons kon hom maklik gemis het, en dan het die wildtuin seker nie luiperde gehad nie, of wat sê ek alles?
Toe vang sy hom …
Wat begin het as 'n doodgewone Vrydagmiddag, het 'n skielike en interessante wending geneem.
Sedert gistermiddag is ons ADSL asook ons landlyn net poegaai – sonder waarskuwing is ons kommunikasie kortgeknip. Ons herlaai vooruitbetaalde 8ta stokkies , en ons kan darem ons epos bekyk op iets groter as 'n selfoonskerm.
Dit is dan juis waarmee ons besig is, elkeen met 'n skootrekenaar in die sitkamer, so skuins na twee. Melissa gewaar skielik iets beweeg, vinnig beweeg …
"Ek hoop nie ek het sopas 'n muis of 'n rot gesien nie, Mam," kondig sy aan terwyl haar voete outomaties bo-op die bank beland.
"Ag nee, hemel, waar?" My voete ook bo-op die bank waarop ek sit.
"Agter die stoel! Ek gaan kyk. 'Skies, Ma, ek klim nooit op meubels nie, maar ek loop nie nou op die vloer nie."
Sonder seremonie is sy van die bank af, bo-oor die koffietafel, en skuif die stoel so effentjies. Sonder twyfel, 'n vaal rug wat onder die stoel inskarrel. Ons hou die stoel gefassineerd dop, totdat die affêretjie agter die muureenhede in hol.
Melissa het die teenwoordigheid van gees om al die kamerdeure toe te maak, en sy sien 'n paar minute later hoe Williampie, soos sy hom doop, versigtig om die hoek loer en koers kies gang af. Ons raaiskoot is die badkamer, die enigste oop deur.
Gewapen met 'n groot kartondoos, versper ek die opening tussen die muur en die deur, en Melissa … bo-op die bad se rant!. En ja, daar sit ta'tjie: 'n gestreepte veldmuis, genadiglik nie 'n rot nie.
Vanuit haar verhewe posisie op die badrant, por sy hom met 'n kierie in my rigting, maar Williampie ken 'n lokval as hy een sien. Hy draai telkens kort duskant die kartondoos weg, en ek kan glad nie besluit of ek jammer of verlig is nie.
My spiere kramp van die vreemde posisie wat ek inslaan agter die vangding, en ek is ligweg histeries. Williampie is verskrik. Melissa raak al hoe meer dapper, en voordat hy dit sien kom, is die snippermandjie netjies bo-oor hom geplaas.
Maar wat nou? Melissa se sagte hart is onmiddelik beangs dat hy gaan versmoor of doodgaan van angs.
Ons wend ons na Dadda se modus operandi wanneer hy spinnekoppe vang. 'n Breë x-straalfoto word versigtig onder die snippermandjie ingeskuif, en dan kom die befaamde groen jeugsangbundel, wat al dosyne spinnekoppe hokgeslaan het, heel onder, want die kontrêpsie moet stewig wees vir die optelslag.
Soos 'n wafferse "pro" lig sy die boek met die snippermandjie, en daar gaan sy, veld in! Presies net soos haar pa … te jammerhartig om ongediertes dood te maak.
Sy kom met 'n verligte glimlag terug, vertel dat Williampie eers vir 'n oomblik stil gesit het toe sy hom bevry, en toe koers gekies het tussen die enkelhoë grassies in.