Maties se eerste rugbyspan het vandeesweek ’n nuwe klereborg gekry. Hi Tec het Dinsdag die borgskap aan die span in sy winkel in Kerkstraat oorhandig.
Van Rooyen het die borgskap namens die Maties-rugbyklub ontvang en sy dank teenoor die borg uitgespreek.
“Ons is dankbaar vir die ondersteuning van Hi Tec en sien uit na die toekoms. Die klere wat hulle aan die eerste span gee, is van groot waarde. Ons sien ook uit na die spesiale T-hemde wat hulle vir ons ondersteuners gaan verskaf. ’n Kompetisie om die ontwerp van hierdie hemde te bepaal, gaan eersdaags begin,” het hy gesê.
Dis nou of nooit. Sy gee haar kredietkaart aan die lenige outjie met sy satyngladde kuite. Daar gaan my vakansie Kroasië toe, besef sy. Want sy het pas haar kaart in die rooi gedruk vir ’n lycra-broekie met ’n opgestopte sitvlak en ’n fietsrak wat sy vroualleen aan haar motor kan vasklik.
Saterdagoggend is sy al van vieruur af wakker. Fiets gewas; bande gepomp. Teen vyfuur het sy ’n piesang in en kletter sy met fiets en al by die brandtrap af na die woonstel se parkeergarage.
Teen sesuur sit sy natgesweet agter die stuur. Dit voel asof sy weer matriek-algebra gaan skryf. Hoekom het dit verlede week na ’n briljante plan geklink?
Sy ry deur die stil strate. Dis ’n ander Johannesburg dié, een wat net die vroegoggenddrawwers en die fietsryers ken. Sy ry met die venster oop. Die lug wat inwaai, ruik na klam grond en gras. Om te dink sy kon nou agter Brian se rug gelê en na sy rokerskug geluister het . . .
Toe is sy buite die stad. Onder yslike bloekoms kry sy die koffierestaurant waar die klub bymekaarkom. Daar is reeds plate motors. Sy ken nie ’n siel nie, maar sy weet sy moet Tom soek. Dis glo hy wat die beginners by ’n blou banier sal ontmoet.
Sy het op die internet gesoek na ’n fietsklub tot sy een gekry het wat voorsiening maak vir beginners, mense soos sy wie se fiets al jare lank teen ’n motorhuismuur hang. Mense soos sy wat nie kan glo hoe groot die fietsrybroek haar sitvlak laat lyk nie.
Sy kyk skrams na haarself in die weerkaatsing van ’n motor terwyl sy haar fiets na die blou banier stoot. Hoekom laat die blessitse broek haar soos ’n baba met ’n nat doek voel? En tog lyk die atletiese manne hier voor haar soos gode in hul kleefpakkies, van kop tot tone in babablou, die ene senings en bultende kuite.
“Dis die elitespan,” hoor sy iemand agter haar sê. Moet wees, dink sy en loer onder haar wimpers na die gladde bene. Mooi was nog nooit lelik nie. Veral nie die een wat op sy pedale staan en balanseer soos ’n sirkusakrobaat nie. Aan elke kuit is ’n bulhond getatoeëer. Met elke trilling van sy spiere lyk dit of die honde se lippe bewe.
Toe sy by hom verbyskuur, raak haar pedaal aan die papierdun wiel van sy babablou fiets. Vir ’n oomblik kantel hy gevaarlik. Hy kry sy voet betyds op die grond, maar swets verskriklik.
Die groep begin stadig beweeg. Sy wip op haar saal en begin trap tot sy reg agter die leier ry. Sy val by die man se ritme in. En teen haar sin geniet sy elke trap. Sy begin van Bulhondbene vergeet. Toe sy ná ’n halfuur omkyk, is daar geen teken van die groep nie. Voor haar wink die leier haar om langs hom in te val.
“Jy’s sterk?” Hy is vriendelik. En ’n ordentlike grootte. Lank en fris. “Bly links en hou reguit aan. Ek gaan omdraai vir die res van die groep. Ek sal jou weer inhaal. Lekker ry!”
Hy swenk weg om terug te draai. Sy trap. Dis hemels om haar lyf weer in aksie te voel. Sy kan haar skop dat sy so sleg geraak het. Net toe vlieg ’n groep ryers suisend by haar verby. Dis die span gode.
“Rooi vlag vir abnormale vrag!” En kwa-kwa-kwa, lag hy vir sy eie grap. Hy hou terug tot sy langs hom ry. “Lekker vir die tekkies!” En hy skiet soos ’n vuurpyl vorentoe.
Tom stoot sy fiets tot teen die grensdraad. “Sou nader wou gegaan het, maar dis ’n bekslanerhek. Daar’s nie nou tyd om met hom te sukkel nie.”
Sy kan bars van trots toe sy die verbasing op sy gesig lees. “Dan moet ons nou op die pad kom. Ek ruik al die koffie.”
Hy kyk op. “Daar kom die stadiges. Ek gaan agter by hulle ry. As jy haastig is, gaan gerus vooruit.”
Vir die volgende halfuur trap hulle rustig terwyl Tom die agterosse aanmoedig. So tussendeur gesels hulle oor voëls. En oor werk en woonstelle, spitsverkeer en staproetes. Dit voel vir Anja of sy hom al jare lank ken. Dis net so lekker om met die skaam argitek te praat.
Skielik swaai die groep voor haar uit. Daar is ’n ryer in die noodbaan wat sy fiets stoot. Dis Hekkie wat rooi in die gesig op sy sokkies langs sy fiets draf.
“Ek het hom laasweek belowe ek sal hom van sy fiets afhaal as hy weer sy bek oor my rek. En hy wou nie luister nie.”
“Ek het hom doodeenvoudig van agter af ingery en met my dikwiel van die pad afgedwing. O, ou Hekkie sal moet kruip vir sy skoene!”
“Toe vang ’n bekslanerhek vandag vir ou Hekkie?” lag Tom waar hy haar inwag. “Ek het vir ons koffie bestel. Sommer eier ook. Reg met jou?”