8 dinge wat ons doen wat ons honde regtig verwar | Mighty Natural
Geskryf deur Melissa Starling en Paul McGreevy
Gedrag van honde is buitengewoon buigsaam - dit is waarom ons hulle in ons huise kan hou en dit die naweek saam met ons na kafees kan neem.
Desondanks is daar maniere waarop evolusie honde nie toegerus het vir die uitdagings om in ons wêreld te leef nie, en hondjies moet leer hoe om dit te hanteer.
Dit is 'n paar dinge wat ons doen om te verstaan.
1. Ons laat hulle met rus
As gebore sosialiste maak honde maklik vriende. Klein hondjies stel baie belang om tyd saam met ander honde, mense en enige spesie te spandeer wat bereid is om sosiaal met hulle te verkeer. Hulle speel gewoonlik, rus, verken en reis met geselskap. Tog laat ons honde gereeld alleen: tuis, in kennels of die veearts kliniek.
In hierdie situasies kan naïewe honde nie seker wees dat ons ooit weer sal kom om hulle in te samel nie. Eers na ervaring kan hulle waarskynlik 'n reünie verwag, en selfs dan is hul ervaring afhanklik van die konteks.
Tuis kan ons probeer om hondevrye sones af te dwing. Natuurlik protesteer baie honde. Hoe kan hulle by hul (menslike) sosiale groep bly as hulle van mekaar geskei word agter ondeurdringbare hindernisse (deure)? Dit verklaar die rede waarom honde so gereeld versoek om binnenshuis toegelaat te word as hul menslike gesin daar is, en waarom mense met skeidingsverwante probleme dikwels 'n troos vind om binnenshuis te wees.
Honde wil te alle tye by hul groep wees. van www.shutterstock.com
2. Ons is visueel gedrewe
Honde leef in 'n reukwereld, terwyl ons hoofsaaklik visueel is. Dus, terwyl TV's 'n visuele fees vir mense kan bied, is parke en strande 'n luukse banket vir honde.
'N Bykomende uitdaging is dat honde beweeg terwyl hulle die wêreld ondersoek, terwyl ons dikwels stil sit. Hulle hou miskien nie van die traagheid wat ons geniet voor 'n raserige, flitsende liggie nie.
Jury vind Monsanto aanspreeklik in die eerste toets-kankerproef - dit is wat volgende kan gebeur
3. Ons verander ons vorm en reuk
Skoene, jasse, beursies, koffers, tasse en tasse: ontelbare reuke klou aan hierdie voorwerpe nadat ons dit na winkels en werkplekke geneem het, en dan terug na ons honde. Skoonmaakmiddels, seep, deodorante en sjampoe verander ook die geure waaraan ons honde gewoond is.
Handdoeke, hoede en sakke verander ons vorm as ons dit gebruik. En as ons dit uittrek, kan springbokke en jasse ons visuele buitelyn verander en kan honde onbewus raak.
Honde verander hul jasse minstens een keer per jaar. In teenstelling hiermee verander ons elke dag ons buiteklere. Dit beteken dat die reuke wat ons dra baie meer verander as wat honde ontwikkel het om te verwag.
In hul reukwereldwêreld moet dit verbasend wees vir honde om ons voortdurend veranderende reuke teë te kom, veral vir 'n spesie wat geure gebruik om bekende individue en indringers te identifiseer.
4. Ons wil graag omhels
Hoe die mens hul voorpote gebruik, kontrasteer skerp met honde. Ons kan dit gebruik om groot voorwerpe te dra wat 'n hond moet sleep, maar ook om mekaar te gryp en liefde te betoon.
Chakras van Moeder Aarde
Honde gryp mekaar los wanneer hulle speel, en ook as hulle parmaar en baklei. Deur 'n ander hond vasgespeld te word, word dit vinnig ontkom. Hoe moet hondjies weet wat 'n drukkie van 'n mens beteken as die gedrag van 'n hond bedreigend kan wees?
Honde voel moontlik bedreig deur ons entoesiastiese drukkies. van www.shutterstock.com
5. Ons hou nie daarvan om gebyt te word nie
Speelgevegte is lekker vir baie hondjies en help hulle om met ander honde te bande. Maar hulle moet die gedrag van ander honde tydens speelgevegte monitor en weet wanneer hulle hul klein, skeermesvormige tande oormatig gebruik het.
Mense is baie meer vatbaar vir pyn van speelse hondekake as by ander honde, en daarom kan ons negatief reageer op hul pogings om met ons te veg.
Honde is byna heeltemal met voorwerpe in wisselwerking. En om te voed, gebruik hulle hul kake, tande en tong.
Honde "bekoor" ook ander honde wanneer hulle speel, gee liefde aan en kommunikeer alles van "meer" tot "moet asseblief nie" tot "Back off!". Dus probeer hulle natuurlik hul monde gebruik wanneer hulle met ons kommunikeer, en moet hulle verbaas wees oor hoe gereeld ons aanstoot neem.
6. Ons eet nie kos uit die bak nie
Honde is opportuniste wat natuurlik voedsel verkry waar hulle dit ook al vind. In teenstelling, bied ons hulle kos in hul eie geregte.
Ons reaksie op hondjies moet verwonderd wees as ons sien dat hulle van bankies en tafels, in kosblikke en kombuisbakke snacks. Ons moet nie verbaas wees as honde kos opspoor wat ons êrens vir hulle toeganklik gemaak het nie.
7. Ons deel gebiede
Ons besoek die gebiede van ander honde, bring hul reuke terug en laat onbekende mense en honde besoekers die huis van ons honde binnegaan. Honde het nie ontwikkel om sulke indringers en bedreigings vir hul veiligheid en hulpbronne te aanvaar nie.
Ons moet nie verbaas wees as ons honde besoekers met agterdog behandel nie, of as ons honde met vyandigheid behandel word as ons hulle na ander se huise bring nie.
Honde sal nie natuurlik gebiede deel nie. van www.shutterstock.com
8. Ons gebruik ons ​​hande baie
Soms lewer ons hande kos, skrape, masserings en speelgoed. Ander kere weerhou hulle honde, sny naels, gee hulle salf of tablette toe, en versorg hulle met borsels en kamme wat hare kan trek.
Geen wonder dat sommige honde bang is vir die menslike hand as dit rondom hulle beweeg nie. Ons kan dit makliker maak vir honde om baie soorte handverwante aktiwiteite te aanvaar as ons hulle oplei om met belonings saam te werk.
Maar mense mislees hul vrees dikwels en kan dit selfs met geweld begroet wat die probleem vererger. Hande wat skaam is vir hand, kan maklik verdedigend raak en hul weg na ponde en skuilings vind, waar die lewensverwagting vir nippers en biesies swak is.
Oor die algemeen toon honde 'n merkwaardige vermoë om aan te pas by die raaisels wat ons na hulle gooi. Hul buigsame gedrag bied ons lesse in veerkragtigheid en hoe om eenvoudig en sosiaal te leef. Ons uitdaging is om die afwesigheid van bedrog en kwaadwilligheid te verstaan ​​in alles wat hulle doen.
Melissa Starling, nadoktorale navorser, Universiteit van Sydney en Paul McGreevy, professor in dieregedrag en dierewelsynwetenskap, Universiteit van Sydney