Die besoek is gereel deur die Rubi Hall kliniek in Pune- ek was deel van ’n groep van 6 ginekologiese chirurge wat aan ’n vooraf bespreking van sy vak en dan ’n dag gewei aan operasies wat hy moes lei voor ’n gehoor van ongeveer 200 Indiese kollegas. Pune is ’n stad wat anderkant ’n bergreeks van Mumbai is- om daar te kom vlieg mens na Mumbai en gaan dan met die (enigste in India blykbaar) expressway oor die berg na Pune. Dit is altans die teorie. In die praktyk is dit egter ’n heel ander verhaal, en dis die verhaal wat ek wil vertel.
Die rit ( onthou dis 11 uur in die aand) deur Mumbai was ’n rit deur wat ons in Suid Afrika, plakkerskampe noem- die Nederlandse woord ontwyk my, maar ek dink nie hier in Europa is soortgelyke wonings nie. Die mense moet in skofte slaap op die plekke in die hutte waarin hulle slaap, want die strate was om middernag vol- selfs Koopavond in Terneuzen maal 5 kom nie nagenoeg aan hierdie hoeveelheid drukte nie! Na ’n uur se getoeter (agter op die vragmotors staan “please horn, thank you please”) van die driver het ons uit Mumbai se nagverkeer geneem op die 3 baan Express way- binne in ’n ander wereld van chaos.
Die baan keuse van die bestuurders bestaan nie- elk ry waar hy wil. Elk blaas sy auto se toeter om ’n weg te baan. En dit bult op en bult af vir 3 uur lank. Vragmotors staan in die middel van die weg- gewoonlik skuis- geparkeer- waarskynlik het dit gebreek- en die verkeer moet sy eie weg rondom dit vind, byna soos die water in ’n rivierstroom sy weg vind rondom rotse in die rivier. Ek het vooraf beplan om bietjie te slaap op die rit na Pune: die adrenalien in my are het my egter wakker gehou , daar op die voorste sitplek waar ek al klouend aan die deurknop van die deur gesit het. Elke wan en dan het die driver gestop, rondom die wit auto van onbekende bron en jaar, gestap en teen die wile geskop. Die bedoeling hiervan het ek liewers nie gevra nie.
In die Rubi Hall kliniek en operasie kamers was dit interessant om op te let hoe die derde en eerste wereld hulself afgewissel het: die gebou was nuut, die aparaat so modern soos wat jy kan kry, maar die operasie tafels het egter nog uit die sestiger jare van die vorige eeu gekom- werk nog met slingers. Ook het almal “slip-ons” soos wat ons in SA strand toe gedra het aan as enigste voet tooisels in die operasie kamers. Uiteraard was die organisasie rondom die operasie ook nie altyd soos wat ek my mensies hier in De Honte geleer het nie- as jy ’n instrument vra kry jy ’n instrument, nou nie noodwendig wat jy gevra het nie, maar wel iets. Die verpleeg personeel is geweldig onderdanig, die gesags struktuur is geweldig en mens kom gou agter wie die baas is en wat hy vra gebeur- ook nou nie soos dit in De Honte altyd gaan nie!
Was byna gister op poepolsevlakte: met ons kaartjies waarmee ons via Atlanta sou gaan het osn aangeneem jy bly maar (soos alle ander plekke in die wereld) in die deurgaan zone van die lughawe, maar die Janks doen dinge blykbaar anders- daar moet jy deur immigrasie gaan en weer herinkom na die internationale gebied……..dus poepol en sy pel kom vrolik by die Swart meneer van die immigration etc met sy revolwer in die sak, sy belangrikke Swart uniform aan en sy belangrikke Swart gesig: where is jour visa? O fok, agge aai…in goede engels probeer eers Danette ( die staan met die pampiere) , toe ek toe weer Danette ( meneer stel haar aan as spreekbuis) en mens dink hy grap, maar o wee..nee.
Ek moet se ek was maar bly ma ( dis Alna v/d M vir die wat nie weet nie) het nie saam met ons op die koffertjies in die kantoortjie vir 3 uur gesit en wag vir niks nie: dan het sy kwaad geword , die Swart meneer geslaan met die handsak en het ons almal ook holding facility toe getrek en terug Amsterdam toe.
" Ek sal nie by ma se begrafnis wees nie, maar soos ek daardie laaste aand aan ma gese het: ek is mos altyd by ma gewees! Rus in vrede: ma verdien dit"