Die aftelling tot die hoogtepunt seisoen is hier
Geskryf deur Rosa da Silva
'N Wyfie met swart hertige hertjies kruip oor 'n strooitjie. (Shutter)
Met die lente kom glorieryke sonskyn, warmer weer - en bosluise.
Bosluise en sommige insekplae kan bakterieë, virusse en parasiete dra wat siektes by mense kan veroorsaak. Een in die besonder, die swartleggende takbokke Ixodes scapularis, is bekend vir sy vermoë om oordra die Lyme-siekte-veroorsakende bakterie, Borrelia burgdorferi.
Oor die algemeen is hierdie bosluise in die winter onaktief en begin hulle na die volgende maaltyd kyk, aangesien seisoenale temperature opwarm.
Maar soos die globale klimaat warm word, is dit meer waarskynlik dat sommige bosluise aktief sal bly deur die warmer winters en hul habitats kan uitbrei na nuwe gebiede. As gevolg hiervan moet wandelaars en honde-eienaars die hele jaar waaksaam wees om die risiko's van siek te verminder.
Bosluise en ander plae kom voor in bosse gedurende die warmer maande, van lente tot val. Maar waarheen gaan hulle in die winter en hoe oorleef hulle die koue poolwortels, duim van sneeu en rypwortel-induksie windchill?
Diere gebruik 'n verskeidenheid strategieë om die wintermaande te hanteer. Terwyl die mens 'n laag op klere en meestal vermy om buite te gaan tydens bottelende temperature, gebruik ander organismes gesofistikeerde gedragsaanpassings en biologiese tegnologie om winterkop aan te trek.
Vir die gemeenskaplike huis muskiet Culex pipiens, winterslaap is die sleutel tot oorlewing. Die insek betree 'n dormante fase (genoem diapouse) sodat dit meestal onaktief bly deur die winter. Die vrou Culex muskiet, 'n moontlike draer van die Wes-Nile-virus, bou vetafdakke gedurende die somer en val wat dien as energiereserwes en isolasie vir die wintermaande. Hierdie bron van energie is nuttig vir muskiete nadat hulle uitkyk en in die mensgemaakte strukture, riole en dieregrense sit wat hulle as skuiling gebruik om hulle te help ontsnap subzero temperature.
Gesplitste bosluise posisioneer hulself op die grasse om hul volgende bloedmaaltyd uit te soek, soos om honde te verby. (Shutter)
Bosluise kom egter nie in diapouse in nie en kan steeds onder die regte toestande 'n bloedmeel byt en eet. Hierdie bloedsugende parasiete woon naby hul gasheer organismes en kan soms hul hele lewensiklus op een dier bestee. Hulle gebruik 'n tegniek genaamd die soeke na 'n gasheer wat sal dien as hul volgende bloedmaaltyd. Bosluise vestig hulself op plantegroei soos lang grasse en neem 'n sit-en-wagposisie. Dit laat hulle toe om te gryp op enige warmbloedige wesens wat verbygaan.
Mense het ons eie gedragstrategieë gebruik om onsself te beskerm teen bosluise gedurende die warm seisoene van die jaar. Ons doen dit deur langmou klere te dra en beskermende bespuitings te gebruik wanneer u op staptogte en grasagtige gebiede stap.
Stryd teen die byt
Een van die grootste uitdagings wat ons nog in die stryd teen die byt in die gesig staar, is die feit dat bosluise hul gedrag verder aanpas, afhangende van waar hulle in Noord-Amerika geleë is.
Byvoorbeeld, swartvleisbokkiesluise sal vermy word in die warmer suidelike streke soos in Suid-Carolina, waar die risiko van dehidrasie hulle op die grond druk, meestal onder die blaarvullis. In teenstelling hiermee word die noordelike bosluisbevolkings minder bedreig deur uitdroging as gevolg van vogtige toestande, en is meer geneig om te soek.
Interessant genoeg, het swartboutehokbosluise ook die vermoë om in te soek temperature so laag soos -0.6 ℃. Dit beteken dat hertogluise nie beperk is tot die opsporing van leërskare alleen in die warm maande nie, maar kan voortgaan om goed te voed in die vroeë en laat winter. Dit is dus belangrik om nie die een se wag te verlaag wanneer jy die winter in die buitelug geniet nie.
Bosluise is die meeste aktief wanneer temperature bo 7 ℃ styg. Maar moenie dwaas wees om te dink dat bosluise net doodgaan as die harde winterweer skop nie! In werklikheid sal hertogluise waarskynlik selfs die hardste poolwerveling oorleef.
Dit is redelik algemeen dat bosluise in wintersnekkers bymekaar kom en onder die laag grond- en grondvullis in woude toevlug soek waar die temperatuur minder geneig is om onder nul te val. Daarbenewens het sneeubedekking, wat as 'n isolerende kombers oor grond rommel optree, geneig om verdere isolasie bosluise van die koue winter lug temperature.
Soos ander kouddraende organismes, kan bosluise ook 'n anti-vries proteïen Dit help hulle om koue temperature te verdra deurdat hul bloed en weefsels uit vriespunt voorkom.
Ons sien daarna uit
Klimaatsverandering en die opwarming van ons planeet het gelei tot die uitbreiding van swartbosbokhokbosbevolkings na meer noordelike streke van Noord-Amerika, insluitend die state van Wisconsin en New York en die provinsies Ontario en Quebec.
Die kenmerkende bul-oogpatroon uitslag na die bietjie van 'n swartblaarbosluis wat met Borrelia burgdorferi besmet is. (Shutter)
Met behulp van klimaatsverandering modelle en huidige bosluis verspreiding patrone, kan ons voorspel nou die impak van toekomstige klimaatsverandering op die migrasie van bosluise en die potensiële gesondheidsrisiko's wat hierdie bevolkings oor Kanada en die Verenigde State. Byvoorbeeld, die geografiese verspreiding van die swartleggerbosluis word geprojekteer om die meeste van Atlantiese Kanada en Manitoba teen die jaar 2070 uit te brei.
Dit is baie waarskynlik dat alle seisoene 'n bosseisoen in sommige streke kan wees. Dit maak dit veral belangrik om voortdurend waaksaam te wees om hierdie klein plae te bespot en te vermy, selfs wanneer hulle gedurende die wintermaande wandel. As jou hond byvoorbeeld 'n pleister genesende takbokke ontwrig, kan dit 'n paar ongewenste gaste huis toe bring.
So, wat kan ons verwag as die weer opwarm en so lang winteraande oorgedra word na sonniger lentedae? Jy kan seker wees dat 'n groot aantal bosluise wat verlede seisoen was, waarskynlik die winter oorleef het. Hulle wag eenvoudig op die regte leidrade - warmer temperature en langer daglig - om na vore te kom en hulle soeke na hul volgende bloedmaaltyd te begin.