Nuwe heup vir verpleegster wat lank met pyn saamleefAnna Maria Isidoro (née Dickie), of Mandy soos almal haar ken. (Foto: Verskaf) ŉ 70-jarige vrou wat tot vyf jaar lank sou wag vir ŉ heupvervanging in ŉ staatshospitaal, het nou hoop vir ŉ pynvrye toekoms nadat ŉ weldoener haar gehelp het om spoedig ŉ heupoperasie te ondergaan. Anna Maria Isidoro (née Dickie), of Mandy soos almal haar ken, is Vrydag uit die Charlotte Maxeke-hospitaal in Johannesburg ontslaan nadat sy teen alle verwagting in, verlede week geopereer is. Die operasie het suksesvol verloop. Die operasie kom meer as drie jaar nadat haar heup uit sy potjie gegaan het toe ŉ inwoner by ŉ tehuis waar sy werksaam was, haar aangeval het. Wendy Hatfield, Isidoro se dogter, sê hoewel die operasie nou afgehandel is, dit ŉ onstuimige proses was om eindelik tot op daardie punt te kom. Maroela Media het vroeër berig dat ŉ weldoener verbonde aan die Charlotte Maxeke-hospitaal verlede jaar na Isidoro uitgereik en haar hernieude hoop gegee het dat die lewensveranderde operasie eersdaags sal plaasvind, eerder as die vyf jaar wat die Helen Joseph-staatshospitaal aanvanklik voorspel het. Bekommernisse oor haar gesondheid het egter die proses vertraag en sy is aangesê om ses weke lank op te hou rook en ŉ kardioloog te sien voordat die operasie oorweeg kon word. “Die vroegste wat die kardioloog haar kon sien, was in Julie vanjaar. Deur die Here se genade het die dokters planne beraam en dit reggekry dat sy vroeër die spesialis kon sien,” vertel Hatfield. “Sy is toe op 16 Januarie by die staatshospitaal opgeneem – gereed vir haar operasie.” Sy moes egter nóg twee weke in die hospitaal wag voordat die operasie eindelik sou plaasvind. Volgens Hatfield is daar slegs twee teaters in die betrokke saal waar haar ma opgeneem is en slegs twee operasies word daagliks in elk van die teaters gedoen. Elk van die operasies duur omtrent vier of vyf uur en as die eerste operasie langer neem as beplan, kan dokters nie die middag se operasie uitvoer nie. Isidoro en haar dogter Wendy Hatfield. (Foto: Verskaf) “So elke dag is haar operasie net verder uitgestel,” sê Hatfield. “Dit was ŉ baie stresvolle tyd gewees, maar ek is dankbaar vir die dokters want hulle het ons deurlopend op hoogte gehou van die stand van sake.” In hierdie tyd het Hatfield daagliks ure lank in verkeer gesit om by haar ma uit te kom en teen die tyd wat sy weer tuis was, was daar beurtkrag. Sy het dikwels tot in die vroeë oggendure gesit en werk, net om die proses die volgende dag te herhaal. “Dit was ŉ uitputtende paar weke, veral omdat daar elke keer groot onsekerheid was of die operasie wel sal plaasvind.” Op 31 Januarie is Isidoro wel geopereer, waarna sy twee dae lank in hoë sorg herstel het. Teen die Vrydagmiddag was sy terug by die huis. “My ma staan nie terug vir enigiets nie, en ek is dankbaar om te sê dat sy weer glimlag.” Hatfield vertel dat haar ma wel nog in erge pyn verkeer en skaars kan slaap, maar dat sy hoopvol is oor die toekoms. “Die pyn wat sy nou ervaar, is anders as die pyn wat sy die afgelope paar jaar ervaar het. Sy kan voel dit word beter en dat sy eendag pynloos sal kan voortgaan met haar lewe,” sê sy. “Sy loop nog met twee krukke, maar oor ŉ week sal haar steke verwyder word en kan sy met oefeninge begin om haar lyf weer sterk te kry.” Operasie ‘onmoontlik sonder toegewyde dokters’ Isidoro het twee weke lank in die hospitaal spandeer voordat sy eindelik geopereer is. (Foto: Verskaf) Volgens Hatfield het die hospitaal, sy personeel en al die betrokke dokters en verpleegsters hul verwagtinge oortref met die diens wat gelewer is. “Hulle het na al ons bekommernisse geluister en nie enige kanse met my ma se lewe gevat nie. Dit het gevoel asof ons heeltyd in goeie hande was,” sê sy. “ŉ Mens hoor van so baie mense se slegte ervarings by openbare hospitale, en ons het dit self by ander hospitale beleef, maar by hierdie akademiese hospitaal is die dokters uiters bevoeg en regte omgeemense. “Ons was ook verbaas om te sien hoe pynlik netjies en skoon die hospitaal en sy geriewe is. ŉ Mens kan sien die personeel gebruik alles tot hul beskikking om die beste moontlike diens te lewer.” Isidoro het ŉ verdere sug van verligting gegee nadat dit aan die lig gekom het dat die uitgawes vir hul eie sak, ná die operasie minimaal is. “Ons het destyds slapelose nagte gehad oor hoe ons R180 000 gaan saamskraap om vir die operasie in ŉ private hospitaal te betaal, juis omdat sy nie nóg vyf jaar met die pyn sou kon voortleef nie.” Isidoro gaan vir die volgende paar weke intensiewe fisioterapie ontvang met die hoop dat sy voortaan nie met ŉ kierie hoef te loop nie. Daarna hoop sy om weer haar rol as verpleegster aan die Floroma-tehuis in Roodepoort, Johannesburg, te hervat, maar dié keer sonder enige pyn.