Eendag nie lank nadat Brio geslaag het nie, was ek op die snelweg, alleen in die motor. Ek het aan Brio gedink en 'n paar oomblikke het later die klank van die metaalplaatjies op sy kraag geklink van die agterbank, waar hy altyd gery het, duidelik gehoor. Daar was niks anders daar wat daardie geraas sou gehad het nie. 'N Verdeel tweede daarna, die snelweg verdeel en soos ek van links in 'n ander baan saamgesmelt het - met my sein op - 'n trekker sleepwa het my regsweg in my pad neergesit en geweier om op te lewer. Op een of ander manier het ek dit betyds gesien en op die remme geslaan en dit deur millimeter vermy. Ek het sterk gevoel dat Brio by my in die motor was; Na hierdie wonderbaarlike na-miss het dit gelyk of hy dalk was en dat hy my op die een of ander manier na veiligheid gelei het.
"O, nou het ek regtig die konynhol gegaan," het ek met 'n kuier op my gemerk. Maar ek het begin luister na wat vir my waar was. Dit was alles wat regtig saak gemaak het. Dit is nie dat alle twyfel uitgevee is nie. Ek kon eerder die twyfel en die vrees sien oor wat ander sou dink as gevoelens en nie noodwendig die waarheid nie. Ek het al hoe meer Brio se teenwoordigheid in die gees self gevoel - nie net soos hy van die psychics na my gekanaliseer is nie - maar asof hy reg langs my was. Of ek sal sy blik of die aanraking van sy neus in my hand voel.
Vind 'n Gegronde, Gesentreerde Plek
Brio se fisiese teenwoordigheid het my altyd gegrond. Hy het my na myself teruggebring toe stres en ego en al die afleiding van die menslike wêreld my in die chaos laat draai het. Noudat hy nie hier in hierdie wêreld was nie, moes ek self die gegrondde, gesentreerde plek probeer vind. Deur die lesse te leer wat hy my geleer het, het ek bevind dit was nie so moeilik nie. Ek het meer op 'n baie eenvoudige manier mediteer. Nog steeds verskillende geestelike paaie verken, het ek nie op een in die besonder gevestig nie. Enigiets wat geslaan het van georganiseerde godsdiens of 'n kultus, het my laat hardloop.
Maar sekere geestelike leerstellings het my ingelui. Die geskrifte van mistieke soos die Trappist-monnik, Vader Thomas Keating, het my geïnteresseerd. Vader Thomas het 'n praktyk van meditasie en kontemplasie gestig, genaamd Centering Prayer. "God se eerste taal is stilte," het Father Thomas gesê. "Alles anders is vertaling." [Intimiteit met God, Vader Thomas Keating] Ek is ver van Katoliek, maar die mistieke van enige geloof beklemtoon die belangrikheid van meditasie, gaan binnekant en luister na die "nog klein stem".
Luister is 'n vorm van oorgawe
In my vroeë dae van meditasie het dit vir my gewerk. Ek hoef nie soos 'n verdrager te sit of enige rituele te volg of enige mantras te sê nie; Ek het net probeer luister. Dis nie maklik nie. Luister is 'n vorm van oorgawe, om mense se bekommernisse en begeertes te vergeet en die poging om alles te beheer. Ek kon dit nie altyd doen nie. Maar as ek in die stilte nog nie daardie klein stem hoor nie, het ek begin om 'n teenwoordigheid in my te voel. Selfs as dit net vir 'n millisekonde was, het dit gelyk of 'n radiosignaal deur die statiese van geestelike geraas gebreek het. Ek het stilte ervaar met Brio, ruik die geure in 'n blommewinkel, asem die soutlug op die strand in. En ek het sy teenwoordigheid gevoel. Nou het ek dit binne myself begin voel.
Ek het Brio soms gevoel, en sien selfs 'n beeld van sy gesig in my kop. Ek kan dit natuurlik op 'n bewuste manier konfronteer, maar die beelde wat in meditasie gekom het, was anders. Hulle het op hul eie gekom. Ek het nie bewus vir hulle gevra nie. Hulle het eers verskyn toe my gedagtes sy praatjie gestop het en ek was ten minste effens losgemaak van bewussyn.
Ek sal ook belangstel in die metafisiese filosofie, veral in die meer mistieke onderwysers. metafisiese beteken "bo die fisiese", wat fokus op 'n onsigbare krag of gees wat die lewe beheer. Stephan Schwartz, die skrywer en navorser wat die koninkryk van die metafisika en die paranormale ondersoek het, sê dit is nie 'n suiwer geloof nie, maar eerder data wat verkry word uit studies van telepatie, verafskouing en voorskou wat ons moet oortuig dat daar meer aan die werklikheid is as om aan die oog.
"Ek dink jy kom weg van die navorsing met 'n nuwe paradigma, "sê Schwartz. "Jy weet die ou paradigma, sê die bewussyn is heeltemal fisiologies. Ons kan dinge net deur ons normale fisiologiese bewustheid ken, dat ons deur ruimte en tyd beperk word. Dis die materialistiese siening. Die nuwe paradigma. . . is dat ons bewussyn gedeeltelik fisiologies is, maar gedeeltelik nie. . . dat ons nie deur ruimte of tyd beperk word nie. "
Al hierdie verkenning was fassinerend, maar soms oorweldigend. Na alles, wat ek regtig wou, was om by my hond te wees! Ek wou weer "tuis" vind. My gedagtes gaan hom nie vir my vind nie. Die dieresielkunde het my gehelp om te glo dat my konneksie nie saak maak nie. Ek moes net oop wees en voel dit vir myself. Die sielkundiges het die saad van nuuskierigheid en geloof in my geplant; hulle het die grondwerk gedoen. Maar van daar af moes my geestelike bewustheid groei, aangesien ek persoonlik Brio se wêreldwye teenwoordigheid in my eie wêreld gesoek het.
Honde leer ons om te luister
Honde leer een om te luister. Hulle hou ons in die oomblik, in die hartklop en die asem van die oomblik. Inderdaad die Engelse woord gees kom uit die Latyns spiritus, wat beteken "asem." Dié kommunikeerders vertel ons dat die sleutel om 'n mens se dier regtig te "hoor", is om oop te wees en te vertrou op sy eie intuïsie oor wat die dier sê. "Ek het gekom om te glo dat dit reg is om dit te sê ons is almal gebore met intuïsie wat ons 'n verband gee met ander wesens. Maar ons kultuur lei ons om dit te vertrou, om op ons verstand, op grond van redes, op empiriese bewyse te staatmaak.
My verkenning in die wêreld van die onsigbare, 'n wêreld van magte wat ons dalk nie verstaan ​​nie, het my in kontak gebring met baie "hondmense" wat praat van hoe hulle ook hierdie geheimsinnige wêreld aangeraak het deur verhoudings met hul honde - tydens en na fisieke lewe. Sommige was mense wat ek die minste sou verwag om oop te wees vir sulke ervarings - ten minste om hulle vir openbare gebruik te erken! In plaas daarvan het ek groot vrygewigheid en gewilligheid gevind om oop te wees oor die oorweging van die geldigheid van hul ontmoetings met die paranormale.
Die dokumentêre rolprentmaker, DA Pennebaker, het in die weke nadat hy sy geliefde hond Bix geslaag het, oor sulke voorvalle gepraat. "Penny," soos Pennebaker bekend is, het gesê, "Ek het hom soms met my gevoel. Ek het in die nag wakker geword en ek het gedink ek het hom hoor blaf. Dit is so 'n duidelike klank. Ek weet dit kan nie Bix wees nie, maar op 'n manier het ek gedink dis Bix. Dit het twee of drie keer gebeur. "Penny se vrou het nie wakker geword nie. Om te Penny, diegene wat blaf in die nag het duidelik 'n werklikheid en 'n krag wat vandag by hom bly.
Nog 'n vriend het my vertel dat sy die "pat-pat" van die voete van haar familie se Chihuahua op die bank kort nadat hy verby was, gehoor het. Sy is oortuig dat sy nie droom of in 'n trance of net verbeel en wens dat hul hond daar was nie. Sy het die gevoel om te weet wat sy gehoor het, net soos ander wat soortgelyke ervarings vertel.
Border Collie-hanteerder Donald McCaig, 'n skape boer en skrywer, was nie 'n persoon wat ek sou verwag om te vertel van vreemde voorkoms van honde wat van hierdie aarde af geslaag het nie. Tog het hy gedoen. Hy is ook daarvan oortuig dat sy lewende honde hierdie besoeke ook deurgemaak het. Onlangs het McCaig se collie Junie, wat 'n besonder naby en betroubare vennoot was wat die skape gewerk het, siek geword met limfoom en gesterf. In die lewe was McCaig se kommunikasie met Junie diep.
Toe ek hom gevra het of hy ooit daardie Junie gevoel het, is hy nou besig, het hy dadelik geantwoord. "O ja, sy het twee nagte teruggekom nadat sy dood is, wat redelik algemeen is. Dit gebeur net. Al die honde is opgewonde. "Soos in die verlede, toe McCaig se ander honde gesterf het, het die lewende diere begin blaf asof iemand net in die huis aangekom het.
Daar is ander merkwaardige verhale van nie-menslike diere wat oënskynlik die oorgang van 'n ander skepsel aan wie hulle naby is, voel. Toe die bekende natuurbewaarder Lawrence Anthony in 2012 gesterf het, het twee troppe wilde olifante twaalf uur deur die bos gereis om sy huis te bereik. Anthony het die olifante wat bestem is om geskiet te word, gered en gerehabiliteer. Toe die olifante by Anthony se huis aangekom het, het hulle gebly en blykbaar twee dae lank in die steek geloop voordat hulle teruggaan na die bos. Rabbi Leila Gal Berner het gesê: "'n Man se hart staak, en die harte van honderde olifante is hartseer. Hierdie man se o-so-vol liefdevolle hart het genesing aan hierdie olifante aangebied, en nou het hulle gekom om hulde aan hul vriend te verwelkom. "
Engelse dierkommunikator Margrit Coates glo dat diere baie sensitief is vir "geeste." "Hulle sien en voel buite die grense van tyd en ruimte," sê sy.
Donald McCaig het vir my gesê: "Ek kan niks bewys nie." Maar daar was geen twyfel in sy stem nie. 'Ek is oortuig,' sê hy van sy ander honde se reaksie na Junie se dood. 'Sy het teruggekom om seker te maak ons ​​is goed voordat sy verder gaan, voor die reis na die ander kant.'
Baie mense getuig van soortgelyke ervarings. Kathy en Rick Sommer, die musikante van New Jersey wat so verbind is aan hul sielhond, Shiner, het sy teenwoordigheid gevoel sedert hy verbygegaan het. Hulle het voortgegaan om te praat met Shiner deur die dierkommunikasie Donna Lozito. In een geval, Donna "aangehaal" Shiner om iets te sê vir Kathy wat Rick haar jare gelede geskryf het in 'n boodskap wat op Shiner se teenwoordigheid op hul yskas gelos is. Niemand behalwe Kathy - en blykbaar Shiner-het daardie nota gesien nie. Niemand, insluitend Donna, het geweet wat daarin was voordat sy "hoor nie" het Shiner haar vertel.
Stel jou voor dat! Dit stuur kouekoors na my ruggraat om sulke stories te hoor-net soos ek gevoel het toe ek Brio se etikette in die agterste sit van my motor hoor sing.
Kritici wys daarop dat daar meer "rasionele" verduidelikings is vir oënskynlike voorkoms van geliefde diere wat gesterf het. Miskien is hierdie gevalle bloot "wakker drome" of hallusinasies wat voorkom in die skemering sone tussen slaap en wakkerheid.
Daar is egter navorsing wat toon dat dit 'n redelik algemene ervaring is vir mense wat 'n geliefde mens verloor het om te voel dat hulle iets van daardie persoon na die dood gevoel of gehoor het. 'N 2001 Gallup-peiling het getoon dat 54 persentasie mense wat gereageer het, geglo het of ten minste oop was vir die moontlikheid dat mense geestelik kan kommunikeer met diegene wat gesterf het.
'N Oorsig deur die latere dominee Andrew Greeley by die Nasionale Adviesnavorsingsentrum het getoon dat 42 persent van volwassenes wat gevra is of hulle "regtig in kontak was met iemand wat gesterf het", bevestigend geantwoord het. Greeley het opgemerk dat meer Amerikaanse volwassenes in die lewe na die dood in die 1990s geglo het as in die 1970s. Roper-opnames toon dat ongeveer een vyfde Amerikaners glo dat mense wat gesterf het, met die lewendes kan kommunikeer. Net omtrent die helfte van die Amerikaners heeltemal uit die moontlikheid dat sommige mense met die dooies kan kommunikeer.
Na-dood kommunikasie (ADC)
Sielkundige Louis LaGrand is 'n professor emeritus by die Staatsuniversiteit van New York en 'n deskundige op die hartseer. Hy noem 'n groeiende belangstelling in die ondersoek na wat na-dood kommunikasie, of ADC genoem word. LaGrand self het talle stories gehoor oor sulke ADC-ervarings, wat hy sê "die sintuie van sig, gehoor, aanraking en reuk, sowel as die intuïtiewe fakulteite, wat soms na verwys word as ons sesde sin. Elke verhaal het my nuuskierigheid betrek en my gedagtes oor die betekenis van hierdie ontmoetings herwaardeer. "
LaGrand beskryf homself as "in die beste geval 'n hoopvolle skeptici, 'n een wat nie die buitengewone, die ongewone of paranormale verskynsels geknip het nie: Ek het geen yen vir die onbekende of die onbekende nie." Maar die ervaring om soveel te hoor stories van na-dood kommunikasie het hom verander. Hy het steeds 'n pligsgetroue respek vir die wetenskap. Dit het ons 'n lang pad gebring, maar nie ver genoeg nie, want sy metode van eksklusiewe afhanklikheid van die vyf sintuie vir die versameling van data is beperkend tot die ryk bewyse van subjektiewe ondervinding. "LaGrand self, beklemtoon hy, het nooit 'n ervaring van na- dood kommunikasie.
Hoe verduidelik ons ​​regtig die anekdotes wat deur mense wat ADC's met 'n dier gehad het, verduidelik? Wensende denke deur diegene in die hartseer? Maar dan, hoe verduidelik ons ​​spesifieke "aanhalingstekens" van 'n hond wat iets kon gehoor het toe hy leef en dit herhaaldelik aan 'n dierkommunikator herhaal? Hoe om te verduidelik hoe Donald McCaig se honde blaf en reageer as McCaig self die teenwoordigheid van hul vertraagde paklid gevoel het?
Dit is vrae wat sekerlik subjektief beantwoord sal word deur wetenskaplikes wat empiriese bewyse op een manier soek, deur gelowiges en diegene wat oop is vir die geestelike en paranormale in 'n ander. Tog is daar 'n paar tekens van konvergensie tussen hierdie twee kampe. Teorieë oor kwantumfisika val saam met idees oor die eenheid en onderling verband van die heelal wat die provinsie geestelike denke was. Die beginsel van nie-lokaliteit sê dat voorwerpe ongeag afstand en tyd mekaar beïnvloed. Eenmaal verbind, altyd verbind. En die beginsel van verstopping hou dat sulke verbindings permanent is. So kan ons dink dat siele verstrik word, vir ewig verbind?
Die krag van siel
Van een ding is ek nou seker: 'n siel is 'n eienaardige ding. Dit kan nie gesien of aangeraak word nie, maar dit voel meer diep as enige sensasie van die vyf sintuie. As ek Brio werklik in daardie ruimte binne-in my voel, is daar geen twyfel nie. Dit is op sigself 'n geskenk en 'n les waarvoor ek dankbaar is. Ek het verlang om Brio te "hoor" om te luister na wat hy gesê het. Miskien sal nie elke hondepersoon so gedryf word soos ek was nie. Maar die geskenke van 'n ware en diep menslike dier-verbinding is vir ons almal as ons gereed is om hulle te ontvang.
Dit kom regtig af om te leer luister. Mens kan nie 'n hond of enige ander dier van die posisie van meerderwaardigheid nader nie - dié van 'n superieure wese wat al die praatjies doen. Ons mense het baie van ons mede diere te leer; ons moet dit erken. Ons kultuur moedig nie weer daardie houding aan nie. Ons moet dus poortwagters wees, kyk na ons houding as ons 'n verhouding met 'n hond ontwikkel. Nederigheid is 'n kwaliteit om te ontwikkel. Dit is deel van die oorgawe in die leer om te luister.
Wat ek gekry het, is dat daar 'n werklike, nuuskierige, soms onbegryplike interaksie is met die liefde wat ek in 'n niefisiese dimensie het. As mens die teenwoordigheid van 'n dier in die gees ervaar, is daar 'n soort van wete wat die behoefte aan empiriese bewyse uitstoot. Ek weet nou, sonder enige twyfel, dat Brio is en altyd sal my siel hond wees.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Honde leer ons om te luister, selfs nadat hulle dood is