Degas en die daaglikse lewe van die Opera-dansers - Verskeie
Degas en die daaglikse lewe van die Opera-dansers
Danseres trek haar kous aan, derde studie.
Danseres kyk na die regtervoetsool, derde studie.
Twee pienk dansers.
Titel: Danseres trek haar kous aan, derde studie.
Afmetings: Hoogte 47 - Breedte 20
Tegniek en ander aanduidings: Brons, verlore wasrol, ongeveer 1896-1911.
Prentverwysing: 00-014146 / RF2078
Titel: Danseres kyk na die regtervoetsool, derde studie.
Afmetings: Hoogte 46.2 - Breedte 25
Tegniek en ander aanduidings: Brons, verlore wasgietwerk. Omstreeks 1882-1895 of 1900-1910.
Prentverwysing: 85-002502-02 / RF2098
Titel: Twee pienk dansers.
Afmetings: Hoogte 76 - Breedte 71
Tegniek en ander aanduidings: Pastel. Omstreeks 1890.
Stoorplek: Lyon Museum of Fine Arts webwerf
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - R. G. Ojeda / T. Le Mage
Prentverwysing: 98-003091 / Inv 1997-30
© Foto RMN-Grand Palais - R. Le Mage
Titel: Blou dansers.
Afmetings: Hoogte 86 - Breedte 75,5
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek, ongeveer 1893.
Prentverwysing: 01-005721 / RF1951-10
Begin in die laat 1860's het Degas dansers gevolg tydens gereelde lesse en oefeninge, naby die kollig en selfs agter die skerms, nie net om hul werk te help nie, maar ook om te rus. Ondanks die intimiteit van die oomblikke wat hy vasvang, is Degas se blik nooit onduidelik nie; hy wil onvermoeid die gebare wat soms die sielkunde van die dansers openbaar, getrou weergee. Soos die kortstondige repertoire van die Opera onder die Derde Republiek, word die dansers in hul wese vasgevang - kleur en beweging - eerder as om in 'n spesifieke konteks geplaas te word.
Die belangstelling van Degas in dansers openbaar 'n obsessie vir die vroulike heelal wat met die ouderdom groei ('n reeks vroulike naakts dateer uit die 1890's) en wat ongetwyfeld die samelewing van destyds gedeel het, soos blyk uit sukses wat sy werke tydens sy leeftyd met kritici en kunsliefhebbers behaal het. Degas bereik trouens die immateriële materiaal, wat die belangstelling van die simboliste Stéphane Mallarmé en Paul Valéry wek.
Toe hy ouer geword het, het Degas hom toegewy aan beeldhouwerk (sien Degas beeldhouer en die gewaagde realisme van die 14-jarige danserterwyl hy sy navorsing oor kleur verdiep. Hy werk nog steeds op grond van 'n tekening, maar omdat hy nie meer in staat was om werke ryk aan besonderhede soos sy eerste olieverfdoeke uit te voer nie, het hy die buitelyne van die tekeninge vergroot en pastelle en olies waar kleur sowel ontwerp as materiaal is.
Die gewone gebare van die dansers bekoor Degas nie net deur hul natuurlikheid nie, maar ook omdat hulle hom soms herinner aan werke uit die Oudheid.
Die staande posisie van die Danseres trek haar kous aan stel voor dat sy haastig is, maar die rede vir haar haas is irrelevant: Degas beskou die ongemak van die posisie as 'n nuwe uitdaging. Hierdie danser laat vir hom 'n klassieke werk weer lewendig maak, gekopieer in 'n notaboek uit sy jeug: 'n manlike figuur wat sy sandaal vasmaak, waargeneem op die fries van die Parthenon. Die steunbeen is effens gebuig, die borsbeeld is vorentoe gebuig, terwyl die danser se vingers die ligte materiaal van onder af tot by die been trek. Hier vind ons Degas se vaardigheid in die weergawe van die hande wat hy in sy tekeninge en skilderye toon.
Die Danser kyk na die sool van haar regtervoet weerspieël Degas se estetiese dualisme, sowel verist as klassisisties. Die onderwerp van hierdie beeldhouwerk roep die Spinario of Doringskieter'n standbeeldtipe wat 'n tiener uitbeeld wat 'n doring van sy voet verwyder en baie voorstellings geïnspireer het, waaronder 'n beroemde brons in die Capitoline Museum in Rome. Die voete, so kosbaar vir 'n danser, is baie broos: om aan skoene te werk, veroorsaak beserings, en om kaalvoet op die vloer te loop, kan ook gevaarlik wees. Die ongemaklike posisie van die danser, wat miskien teen 'n muur leun soos voorgestel deur die plasing van die linkerarm, leen hom tot 'n werk waar die eerbetoon aan die klassieke verfris word deur 'n realisme sonder humor.
Twee pienk dansers verteenwoordig twee vroue in tutus, sit op 'n bankie en berei hulle blykbaar voor vir 'n opvoering. Die ballerina aan die linkerkant doen haar broodjie, die een aan die regterkant kyk na die veters van een van haar pantoffels met haar voet op die bank. Die donker lyne rondom die vleis gee 'n dubbele effek van kontoer en chiaroscuro, in teenstelling met die pienk van die tutus. Dit word soos blomme in die sentrale deel van die skildery oopgemaak en staan ​​in neutrale kleure teen die agtergrond en die vloer uit. Die nabyheid van die koppe van die dansers dui daarop dat hulle bespreek, wat hierdie toneel van hul daaglikse lewe meer realisties maak.
Blou dansers wys 'n groep agter die skerms tydens 'n oefening of opvoering. Die kleur van die kostuums op die voorgrond gee sy titel aan hierdie pastel, terwyl in die agtergrond geel geklee dansers byna saamsmelt met die stelle. Degas gee nie meer om vir besonderhede nie, maar sy bemeestering van die onderwerp is nou voltooi: die funksies het fyner en skaarser geword; die kleur oorheers in verskillende teksture wat die volume en die chiaroscuro van die liggame en die tutus moontlik maak. Degas het al die sjarme van die dansers vasgevang op die oomblik dat hulle hul kapsel of die skouerkussings van hul kostuums aanpas, en hy laat hulle weer lewendig word as die danser op die voorgrond wat met haar hande op haar heupe na haar linkervoet kyk wat sy druk. die punt op die grond om die wreef te bewerk.
Degas is altyd getrou aan sy estetiese voorstander van ongewone standpunte eerder as eentonige simmetrie, die verborge, maar kosbare oomblikke wat optredes voorafgaan of volg, eerder as die aksie op die verhoog, wat applous by die gehoor uitlok. Die gebrek aan presisie in die jongste skilderye, wat nie 'n fout is nie, het die verdienste om die behandeling van die onderwerp tot die wesenlike te beperk, en die gees van die balletwêreld deur skoon lyne en skitterende kleure te verhef.
Hierdie soeke na wesenlikheid in waarheid bereik 'n hoogtepunt in die beeldhouwerke, waar Degas geïsoleerde figure van dansers voorstel sonder om bekommerd te wees om hulle grasieus te maak soos hulle op die verhoog is, en sodoende die geheime van 'n wêreld waar kunswerk onthul word. nooit die natuurlike heeltemal onderdruk nie.
Vanuit die realistiese beweging, toe verbonde aan die Impressionistiese beweging, weerspieël Degas die kulturele veranderinge van sy tyd, terwyl hy sy artistieke individualiteit behou.
Gabriella ASARO, "Degas en die daaglikse lewe van die dansers van die Opera"
Video: Dance of the Little Swans Extended version 48 min. Vaganova Ballet Academy Auditions Young Dancers