En so is dit dan ook. Gouws betreur die “dodelike literêre bewustheid” wat in hierdie bundel na vore kom, en ‘n element van pretensieusheid. Weg is die ongekunsteldheid van Kamfer se debuutwerk, Noudat slapende honde. Hy gaan selfs sover as om beskuldigend op te merk: “Daarbenewens kry ’n mens met die lees van die bundel ’n Kroggerige kriewel in jou keel, wat jou weer die voordele en nadele van digtermentorskappe moet laat oorweeg.”
“By al die vernuf in die taalspel, die orkestrasie van temas en die intellektuele onderbou en bundeleenheid, en ’n kern werklik uitstekende gedigte, laat die bundel tog uiteindelik die indruk van maakwerk. Die gedigte dra soms te swaar aan die boodskap en word nie altyd werklik onthóúbare poësie nie. Ook die kinderlike aanslag in baie van die verse irriteer op die duur in ’n bundel volwasse poësie.”