Image deur Matthew Greger
Daar is geen woorde om die Verligting te beskryf nie. Ons kan konsepte gebruik om te verwys na die toestand van Ontwaking, tot Godverwesenliking, tot Selfverwesenliking. Die laaste een, Selfverwesenliking, is nogal ironies, aangesien die proses van bevryding begin met die besef dat daar geen self is nie. Ons kan sê dit is 'n toestand van eenheid, van uiteindelike saligheid en vrede; dat dit vryheid van lyding is. Verligting is die einde van Onkunde, die einde van gehegtheid aan sintuie, en die einde van die komende toestand.
Bevryding van lyding is waarskynlik die naaste wat ons in woorde kan kom. Dit beteken nie plesier en pyn word nie meer gevoel nie. In werklikheid voel hulle dieper omdat daar geen weerstand is nie. Maar 'n bepaalde sensasie hang nie baie lank nie, want daar is geen mens aan wat daaraan kan vasklou nie. Onder al die golwe wat ontstaan, is daar 'n onbeskryflike gevoel van vrede, maar selfs die woord vrede val in die werklikheid plat.
Selfs Shakyamuni Buddha moes eet, verhoudings bestuur en rugprobleme hanteer wat hom pyn en gestremdheid sou veroorsaak. Wanneer die rugpyn sterk geword het en sy liggaam nie regop kon sit nie, sou hy een van sy dissipels vra om die toespraak te hou terwyl hy gaan lê. Die standbeeld van die leunende Boeddha verteenwoordig sy finale siekte toe hy nie meer voor die dood van sy liggaam kon regop sit nie, maar tog die vrede en geluk van die Verligting uitstraal.
Waarom het Shakyamuni Boeddha nie homself genees nie, of een van die vele gode, godinne of genesers wat na hom gekom het om die Dharma te hoor vra om sy liggaam reg te maak, gevra nie? Ek kan bespiegel dat 'n perfekte liggaam nie nodig was om sy onderrigtaak te verrig nie. Watter verskil maak die tydelike fisiese voertuig as u weet dat u die Dharmakaya is?
Op 'n ander vlak het sy liggaamlike pyn ook 'n lering vir sy studente gehad om hul gehegtheid aan en aanbidding van die liggaam te laat vaar. In sy laaste leer, oomblikke voor die dood het die Boeddha sy studente aangespoor om hom te laat vaar en net die leringe te hou.
Verligting beteken nie dat jy 'n heilige is nie
Daar is Verligte Heiliges, maar nie alle Heiliges is Verlig nie en nie alle Verligtes is Heiliges nie. Solank die liggaam bestaan, is daar 'n bietjie ego en 'n wisselende persoonlikheid wat met die wêreld in wisselwerking is, kompleet met sy eie eienaardighede en eksentrisiteite.
Die verskil tussen iemand wat bevry is en iemand wat nie is nie, hou nie vas aan die ego of persoonlikheid nie. Die Ontwaakte verander om in die behoeftes van diegene rondom hulle te pas, om die Lig te wys op 'n manier wat hulle die moontlikheid het om dit te sien, wat help met die Ontwaking van diegene wat hulle ontmoet. Of soms is dit hul taak om alleen te mediteer en die Lig deur hulle te laat skyn, sodat hulle mense kan wegjaag.
Hul optrede is nie altyd sinvol vir diegene wat van buite kyk nie. Vir die gemiddelde persoon kan die Verligtes afsydig, wispelturig, soms koud en soms uiters liefdevol voorkom. Nie een van hierdie woorde beskryf Verligting voldoende nie. Dit is alles en niks tegelyk nie.
Al wat ek of iemand regtig vir u kan sê, is die stryd om Awaken elke moeite werd te wees. Elke ervaring wat u in hierdie wêreld ervaar, bevat die saadjie van die besef. Alhoewel dit beslis nie maklik is om elke laaste aanhangsel los te maak en bloot te staan ​​voor die lig nie, is dit waarvoor ons gemaak is. Verligting is ons natuurlike toestand.
NADER THAN WE THINK
Daar is geen tyd nie
Daar is geen ruimte nie
Diegene wat ons mis, is
Nader as wat ons dink
Diamant van Verligting
Verligting is 'n diamant, nie 'n leer nie. Daar is 'n leer wat ons na minstate deur minstate klim, totdat ons die afspringpunt bereik. Ons begin met die leegte, los ons houvas op alle minste lande op en los die self heeltemal op.
Die sitplek van die bewussyn draai. Dan draai dit terug. Oor en oor ontbind ons die self in Samadhi. Dan keer ons terug na gewone bewussyn met al ons klagtes en vashou. Wegraping van ekstase stroom deur ons en verdwyn spoorloos.
Op een of ander beginlose of eindelose punt stop die draai - die kom en gaan in en uit Samadhi -. Daar is nie meer 'n vaste selfpunt wat draai nie. Die lig verbrand die gevoel van 'n vaste self heeltemal, en die vlam word geblus.
Plesier en pyn bestaan ​​in die liggaam, maar die diepgaande twyfel en onbevredigendheid - die lyding - is weg. Daar is 'n herinnering daaraan, maar die gevoel daarvan as iets egs het verdwyn. Die intense lyding wat ons aan die verhaal van individualiteit bind, is slegs 'n verstandelike begrip, soos gisteraand se droom.
Die leegheid wat skyn en weerkaats soos die fasette van 'n diamant, met ontelbare oppervlaktes om te verken, maar tog is niemand daar om iets te ervaar nie. Die een aansig van die diamant is nie hoër as die ander nie, maar net anders. Maar weet dat hierdie woorde slegs dwase aanduidings is vir wat nooit vasgevang kan word nie.
Die leer wat na die diamant van die Verligting lei, is vir almal beskikbaar. Dit is egter nie 'n baie gewilde opsie om weg te spring en die kosbare self heeltemal op te los nie. Dit is nie wat ons dink nie; dit is buite gedagte en beskrywing, en miskien selfs 'n bietjie teleurstellend vir die ego wat meer wil wees as wat dit is. Maar dit is die moeite werd om die gedagtes te dissiplineer tot op die punt waar ons dit alles kan laat vaar en ons ware aard kan ken.