Diagnose gebaseer op of u aan spesifieke kriteria voldoen
Sosiale angsversteuring (SAD) , ook bekend as sosiale fobie, word gedefinieer as die intense, volgehoue ​​vrees om sekere dinge in die openbaar (soos praat of uit te voer) of om mense in die algemeen te doen. Gegewe die wye gedeelte van die definisie, mag dit moeilik lyk om te bepaal wie die wanorde het en die behandeling moet hê.
Is daar 'n duidelike lyn tussen iemand wat SAD het en 'n persoon wat dalk net pynlik skaam is?
Hoe diagnoses word gemaak
'N Diagnose van sosiale angsversteuring kan nie met enige laboratoriumtoets of fisiese eksamen gemaak word nie. Soos met alle geestesversteurings, is 'n diagnose gebaseer op of 'n persoon aan sekere gestandaardiseerde kriteria voldoen wat deur die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging (APA) gestel word.
Vir hierdie doel sal die geestesgesondheidspersoon verwys na die handboek genaamd die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings wat deur die APA gepubliseer is. Tans word dit in sy vyfde uitgawe algemeen bekend as DSM-5 of DSM-V.
Die proses van diagnose sal begin met 'n hersiening van die pasiënt se geestesgesondheidsgeskiedenis en 'n onderhoud om die persoon se persepsies en ervarings te evalueer.
Met betrekking tot SAD, sal die doel van die evaluering wees om te bepaal of die vrees so ernstig is dat dit inmeng met die persoon se daaglikse funksionering, skoolwerk, werk of verhoudings.
Onder sommige van die belangrikste eienskappe soos uiteengesit in die DSM-5:
Die persoon sal 'n beduidende en volgehoue ​​vrees vir sosiale (of prestasie) situasies hê en sal baie bang wees vir verleentheid of vernedering.
Daar sal amper altyd fisiese simptome van angs of 'n paniekaanval wees.
Die persoon sal erken dat die vrees onredelik is, maar nie kan stop nie.
Die persoon sal gevreesde situasies vermy of hulle met intense angs verduur.
Die simptome sal vir ten minste ses maande voortduur.
Om 'n definitiewe diagnose te maak, sal die evaluerende professionele alle ander moontlike oorsake van hierdie simptome, insluitend medisyne, middelmisbruik, neurologiese afwykings (soos Parkinson se siekte of demensie), en ander geestesvoorwaardes (soos bipolêre versteuring of skisofrenie ) moet uitsluit. . Dit is ook noodsaaklik om SAD te onderskei van ander angsversteurings soos paniekversteuring .
In sommige gevalle kan SAD mede bestaan ​​met ander geestesvoorwaardes, insluitende depressie, obsessiewe-kompulsiewe versteuring (OCD) en post-traumatiese stresversteuring (PTSD) .
Alhoewel die proses subjektief lyk, is die diagnose van SAD eintlik meer akkuraat as wat sommige dalk dink. Daar is beslis grys areas wat interpretasie benodig (en sodoende skep die potensiaal vir verkeerde interpretasie), maar die DSM-5 lewer oor die algemeen 'n relatief sterk raamwerk om 'n diagnose te maak.
As jy bekommerd is dat jy die afwykende gevolge van sosiale angsversteuring ervaar, praat met jou familiepraktisyn en vra vir 'n verwysing na 'n gekwalifiseerde geestesgesondheidsprofessie in jou omgewing.
Maak voor die vergadering aantekeninge oor enige gebeurtenisse of ervarings wat u ekstrem sosiale nood, hetsy onder kennisse, by die werk of buite die algemene publiek, tot gevolg gehad het. Probeer om die chronologies so goed as moontlik te dateer. Hoe meer inligting jy kan verskaf, hoe meer waarskynlik 'n diagnose kan meer of uitgesluit word.
> American Psychiatric Association DSM-5 Task Force. Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings: DSM-5. Arlington, Virginia; gepubliseer 18 Mei 2013.
> Heim Berg, R .; Hof Mann, S .; Liebowitz, M. et al. "Sosiale angsversteuring in DSM-5." Depressie en angs . 2014; 31 (6): 472-479.