Bultfontein is waarskynlik die laaste Vrystaatse dorp wat elektrisiteit in die sestigerjare gekry het.
Hoewel Oom Vên Afrikaanssprekend was, het dit nie altyd so geklink nie. ‘n Mens kon dikwels nie mooi hoor wat hy sê nie en meesal kon mens nie verstaan wat hy met sy skrillerige stem teen ‘n haastige tempo probeer verduidelik het nie.
Die ligte was nou nie juis van so ‘n aard dat ons die gordyne moes toetrek om die slaapkamer teen slapenstyd donker te maak nie. Ook kan ek nie dink dat die passasiers op SAL se sporadiese vlugte vanaf Kaapstad na Johannesburg hul kaptein oor die interkom sou hoor sê het: “…en aan die regterkant sal u Bultfontein se ligte in die verte sien…” Feit bly egter staan, Bultfontein het straatligte gehad – Oom Vên se ligte.
En soos Oom Vên nooit geweet het dat sy liggies vir ‘n kind die simbool van rigting en ‘n veilige hawe versimboliseer het nie, so het diegene na hom waarskynlik ook nooit besef wat hulle hulp en optrede in my lewe as kind, en later as grootmens, beteken het nie. Ek huldig hom wat destyds in Butfontein vir my ligte laat skyn het en huldig almal wat dit daarna vir my gedoen het… en dit steeds doen.