Was ras regtig onbelangrik in die 1660's? - Inligting - 2022
Was ras regtig onbelangrik in die 1660's?
Daar is hierdie aanhaling deur Lerone Bennett Jr. waar hy gesê het:
Daar [in die 1660's], voor Jim Crow, voor die uitvinding van die neger of die blanke man of die woorde en konsepte om dit te beskryf, het die koloniale bevolking grootliks bestaan ​​uit 'n groot massa wit en swart slawe wat ongeveer die dieselfde ekonomiese kategorie en is ewe minagtend behandel deur die here van die plantasies en wetgewers. Vreemd genoeg is hulle nie bekommerd oor hul kleur nie, en hulle werk saam en ontspan saam.
Met die stand van sake deesdae is dit regtig moeilik om te glo dat ras iets is waaroor mense 'onbesorg' was. Die aanhaling praat spesifiek oor koloniale Amerika, maar dit sou logies wees dat as dit daar so was, dit in ander dele van die wêreld nie te verskillend sou wees nie.
Is daar waarheid in wat Lerone Bennett jr. Gesê het, was ras werklik 'n nie-gevolglike ding?
(Disclaimer: definisie van ras wissel. Wikipedia bied dit aan: ''n groepering van mense gebaseer op gedeelde fisiese of sosiale eienskappe in kategorieë wat algemeen deur die samelewing as onderskeidelik beskou word' en dit is die siening in hierdie antwoord. Sommige van u verkies om ras te definieer volgens velkleur, in hierdie geval, ignoreer Aristoteles.)
Rassisme is 'n baie ou konsep. Aristoteles het beroemd aangevoer dat nie-Grieke inherent minderwaardige rasse is, wat natuurlik geskik is om deur die Grieke tot slawe gemaak te word.
Die natuur het dus onderskei tussen vrou en slaaf ... Maar nie-Grieke ken vrou en slaaf presies dieselfde status toe. Dit is omdat hulle niks het wat van nature geskik is om te heers nie; hulle assosiasie bestaan ​​uit 'n slaaf en 'n vroulike slaaf. Dus, soos die digters sê: 'Dit is gepas dat Grieke nie-Grieke regeer', die implikasie is dat nie-Grieks en slaaf is van nature identies.
Net so was daar rassisme in die vroeë moderne Engeland, in 'n tyd toe Engelse setlaars koloniale Amerika geskep het. Oorweeg Shakespeare's Othello. Iago het Brabantio opgewek met lewendige beelde van 'n swart man wat sy dogter 'tuppel' en dreigemente van swart kleinkinders:
Jou hart is gebars, jy het die helfte van jou siel verloor.
Selfs nou, nou, baie nou, 'n ou swart ram
Tuppel jou wit ooi. Staan op, staan ​​op,
Maak die snorkende burgers wakker met die klok
Of anders sal die duiwel 'n grootvader van u maak.
Dit wil nie sê dat Shakespeare's Venice 'n rassistiese samelewing was nie (debat hieroor gaan voort), maar die karakters is duidelik bewus van ras, veral as 'n emosionele faktor. By implikasie, so was die bedoelde Engelse gehoor.
Boonop word die swart vel van Othello herhaaldelik met iets sleg geassosieer. Die hertog sê byvoorbeeld in 'n poging om te help, vir Brabantio:
As daar geen deugde aan skoonheid is nie,
Jou skoonseun is baie meer regverdig as swart
Selfs Othello self sê:
Haar naam, dit was so vars
Soos Dian se gesig is, is dit nou swart en swart
Soos my eie gesig
Othello is omstreeks 1600 geskryf, slegs 'n paar jaar voordat die gehoor van Shakespeare in Amerika begin vestig het. Dit was ook 'n werk van sy tyd - sy rassestereotipes van jaloerse en ongemaklike Moors weerspieël ander Renaissance -tekste.
Moet ons werklik glo dat dieselfde ingesteldheid wat blyk uit vooroordeel teen die eksotiese Moor in 1600, nie sou manifesteer het in nog meer eksplisiete rassisme teen slawe van swartes in koloniale plantasies nie?
En in werklikheid is bewyse van rassisme in die kolonies triviaal om te vind. In 1630, meer as drie dekades voor die betrokke tydsbestek, het die kolonie Virginia gelas dat 'n blanke swaar gestraf word weens wangedrag. Volgens die amptelike verslag,
Hugh Davis om deeglik te swip voor 'n vergadering van negers en ander omdat hy hom misbruik het tot oneer van God en skande van Christene, deur sy liggaam besoedel deur met 'n neger te lê, watter skuld hy die volgende sabbatdag moet erken.
Gabbidon, Shaun L., en Helen Taylor Greene. Ras en misdaad. Sage Publications, 2012.
Davis word nie gestraf omdat hy bloot hoereer nie, maar spesifiek dat hy dit met 'n swart vrou gedoen het. 'N Mens sien geredelik dat swart mense as duidelik minderwaardig beskou word, sodat seks met een gelykgestel word aan' besoedeling '.
Die belangrikheid van ras in 'n samelewing was beslis minder in tye toe dit minder algemeen was (bv. Ontmoeting met 'n Indiër was suiwer teoreties vir die meeste Middeleeuse Europese boere), maar dit was nooit werklik nie -konsekwent, en beslis nie in die tydperk nie Lerone Bennet gespesifiseer.
IANAH (*), so ek kan (en sal nie) antwoord oor die res van die wêreld nie, maar in die XVI-XVIII eeue, koloniale Spanjaarde het ras redelik ernstig opgeneem, verdeel hulle in kaste.
Hier sien u 'n kontemporêre tabel vir rasindeling in die XVIII eeu, volgens wikipedia.
Die tabel is redelik deeglik en beskryf watter kaste u behoort, afhangende van die kaste van u ouers. En dit is nie 'n sinnelose burokratiese indeling nie; dit het hul regte bepaal op grond van die ras van hul ouers. Sommige van die name is ook nogal beledigend, soos nommer 15 "Noteentiendo" ("Ek verstaan ​​jou nie").
Dit het betrekking op koloniale (Suid- en Meso) Amerika, so ek glo dat 'n algemene verklaring soos die van OP:
Die aanhaling praat spesifiek oor koloniale Amerika, maar dit sou logies wees dat as dit daar so was, dit in ander dele van die wêreld nie te verskillend sou wees nie.
... is nie regverdig nie (oor koloniale Amerika, tensy OP spesifiek Noord -Amerika bedoel het) of ter afsluiting (die res van die wêreld)
TLDR; Ek weet nie van die res van die wêreld nie, maar in die XVII-XVIII eeu was Spanjaarde hardcore rassiste.
(*) IANAH: Ek is nie 'n historikus nie
In die vroeë middeleeue of antieke tye mag die geval was. Maar beslis nie teen die 19de of vroeë 20ste eeu nie - wetenskaplike/darwinistiese rassisme was toe in volle gang.
Frankryk uit die 17de eeu het sy Code Noir gehad, en slawekodes was nie uniek aan koloniale Frankryk nie, dus lyk die aanhaling wat u aanhaal op sy beste 'n onrealistiese beeld van houdings. 'N Paar eeue tevore bied Wikipedia se rasisme -inskrywing ook hierdie aanhaling van Ibn Khaldun, 'n Tunisiese geleerde uit die 14de eeu, wat waarskynlik later en later die houding beter vasvang:
... anderkant [bekende mense van swart Wes -Afrika] in die suide is daar geen beskawing in die regte sin nie. Daar is net mense wat nader aan stomme diere is as aan rasionele wesens. Hulle woon in ruigtes en grotte en eet kruie en onvoorbereide graan. Hulle eet mekaar gereeld. Hulle kan nie as mense beskou word nie. Daarom is die negervolk in die reël onderdanig aan slawerny, want (negers) het min (in wese) menslike en beskik oor eienskappe wat baie ooreenstem met dié van stomme diere, soos ons gesê het.
Vroeë koloniale Amerika was moontlik nie heeltemal rasblind nie, maar dit was beslis nie die ras-gepolariseerde plek wat Amerika later geword het nie. My eie voorouer, Bazabeel Norman, was 'n gratis swart soldaat tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog. Een van sy grootouers was 'n wit bediende, vermoedelik aan die einde van die 1600's of vroeë 1700's, so duidelik was rasvermenging destyds nog nie ongewoon nie. (Aan die einde van die oorlog is Norman beloon met grond in Ohio, en sy nageslag het vry gebly in 'n grootliks 'kleurblinde' gemengde ras-gemeenskap-in die platteland van Ohio!-selfs gedurende die jare toe Amerikaanse slawerny op sy hoogste was ergste.)
Alhoewel die basiese verskynsel van vooroordeel beide oud en universeel is, beteken dit nie dat daar nie baie kere en plekke was waar ras nie belangrik was nie, asook tye en plekke wat belangrik was vir ras, maar dit baie anders gekonseptualiseer het. Byvoorbeeld, dit lyk nie asof velkleur of geslag 'n groot probleem was in die ou Egipte nie, met vroulike farao's en sakelui, en koninklikes van elke velkleur. Op dieselfde manier was antieke Rome (wat op 'n stadium 'n Afrika -keiser gehad het) sensitief vir rasseverskille, maar hulle het hulself as 'n derde ras tussen wit en swart beskou, eerder as as die 'blankes' wat ons hulle voorstel. Vir hulle was die "blankes" woeste noordelike barbare.
Om terug te keer na die oorspronklike aanhaling, sê dit nie dat die samelewing as geheel billik was nie. Dit sê dat sosio -ekonomiese status belangriker was as ras op daardie tydstip en op daardie plek, en onder lede van die groep. Met ander woorde, die toestande van swart en blankes was soortgelyk, so ras was nie so 'n oorweging nie onder die spesifieke subgemeenskap. Die groot gaping -soos dikwels in die geskiedenis -was tussen ryk en arm. Die rassekonflikte het later gekom (gestimuleer as 'n verdeel-en-verower tegniek om die voortgesette ekonomiese belange van die rykes te beskerm).
Ja, hierdie aanhaling is 'n redelike interpretasie van historiese feite, as daar sekere subtiele maar belangrike onderskeidings gemaak word.
Ras is 'n moderne ideologie wat beklemtoon oorerflike, fisiese verskille tussen bevolkings. Dit was nie 'n wydverspreide ideologie in antieke kulture. Alle pre-moderne beskawings was tot 'n mate etnosentries, maar dit beteken nie dat hulle 'n idee gehad het wat soos "ras" lyk nie. Die aanhaling uit Aristoteles in @Semaphore se antwoord impliseer nie dat Aristoteles Grieke as 'n 'ras' verstaan ​​het wat deur erflike fisiese karakteritems gedefinieer word in teenstelling met kulturele soos taal, godsdiens, ens.
Kaste is nie presies dieselfde as "rasse". @xDaizu wys tereg daarop dat vroeë koloniale Latyns -Amerika reeds voor die 1600's 'n kastestelsel gehad het. In 'n kastestelsel, sosiale posisie word direk as sodanig geërf, net soos dit destyds in feodalisme in Europa was. Slegs 'n rukkie later het koloniale slawehouers universeel aanvaar dat Indiërs en swartes inherent minderwaardig was as gevolg van hul oorerflike eienskappe. Die beeld wat deur @xDaizu gedeel word, is fassinerend, maar dit kan betwis word hoe dit bewys dat velkleur as sodanig van belang was vir mense se sosiale posisie. Dit toon beslis dat daar baie rasvermenging plaasgevind het, en dit is presies wat Jim Crow (ten volle rassisties in die moderne sin) later bedoel was om te voorkom.
In die vroeë koloniale samelewings van die sestiende en vroeë sewentiende eeu godsdiens het meer saak gemaak as ras. Verslawing en brutaliteit teenoor inboorlinge en Afrikane is oor die algemeen gerasionaliseer op grond van die feit dat hierdie mense 'heidene' of nie-Christene was totdat moderne rassisme ontstaan ​​het. In 1515 het Bartolomé de las Casas byvoorbeeld beroemd aangevoer dat Afrikaners, maar nie Indiërs nie, 'n slaaf moet wees omdat Indiërs makliker tot die Christendom bekeer word. Vanuit 'n moderne perspektief is dit moontlik rassisties, maar godsdiens het in daardie tydperk baie meer vir die Spanjaarde saak gemaak as velkleur of ander oorerflike eienskappe.
Ten slotte, terug na die oorspronklike aanhaling in die vraag, waarom onderskei Bennet die 1660's? Ek het nie die oorspronklike konteks van die aanhaling om na te verwys nie, en ek is eerlikwaar nie seker nie. Maar dit is miskien niks werd wat die vorige dekade was nie Spek se rebellie, wat in 1676 in Virginia plaasgevind het. Soos die Wikipedia -artikel oor hierdie gebeurtenis noem, met verwysing na 'n boek van historikus William J. Cooper:
Swart en wit bediendes het by die grensopstand aangesluit. Die heersende klas het hulle verenig om 'n saak te sien ontstel. Geskiedkundiges meen die opstand het die verharding van rassegrense wat met slawerny verband hou, versnel, as 'n manier vir planters en die kolonie om sommige van die armes te beheer.
Ek het nie die boek van Cooper gelees nie, maar dit kan 'n goeie bron wees om die historiese basis van die aanhaling in die vraag te verstaan.
Daar [in die 1660's], voor Jim Crow, voor die uitvinding van die neger of die blanke man of die woorde en konsepte om dit te beskryf, het die koloniale bevolking grootliks bestaan ​​uit 'n groot massa wit en swart slawe wat ongeveer die dieselfde ekonomiese kategorie en is ewe minagtend behandel deur die here van die plantasies en wetgewers. Hierdie mense was nuuskierig onbesorg oor hul kleur en het saamgewerk en saam ontspan.
Nadat ons die onderwerp en tydsperiode wat binne die parameters van die oorspronklike vraag beskryf is, ondersoek het, is dit interessant om kennis te neem van die frekwensie waarmee persone steeds na "wit mans" en "wit ras" verwys, selfs as hulle gekonfronteer word met die duidelike bewyse dat daar geen "wit mans" of enige "wit ras" op hierdie planeet hoegenaamd voor 1681. Miskien kan @LangLangC die beste verduidelik wat die antwoord probeer opsom vir kykers om te verstaan, sonder enige onduidelikheid
'In hierdie aanhaling kan lesers mislei word deur die moontlik anachronistiese gebruik van' daar was ... wit en swart bondgenoot '. So ver dat dit gelees kan word om ten minste een historiese onjuistheid te bevat:
Daar was geen "wit" bondgenote of "ras" in die 1660's nie. "Daar was mense van verskillende gelaatskleure, maar dit het nie hul status beïnvloed nie en die hele konsep van bv. ons huidige begrippe/definisies. Soos die aanhaling self probeer verduidelik: "voor die 'witman'", dan eers om voort te gaan met 'n bewoording wat 'n soortgelyke konsep van 'wit bondgenoot' suggereer.
Die aanhaling bevat ten minste een historiese onjuistheid: Daar was in die 1660's geen 'wit' slawe of 'ras' nie.
Daar is geen historiese rekord van enige 'ras', 'wit mans' of 'wit ras' in die Britse kolonies in die 1660's nie.
Die term "blanke vrou" kom nie voor 1681 voor nie.
Primêre bron: Maryland State Archives.
Verrigtinge en handelinge van die Algemene Vergadering Januarie 1637/8-September 1664 (Deel 1, bladsy 533-534) Liber W H&L
'N Wet op negers en ander slawe
Bee itt Verorden deur die Regs Eerbare die Here Eiendom deur die aduise en toestemming van die boonste en onderste huis van hierdie
huidige algemene vergadering dat alle negers of ander slawe wat reeds in die Prouince is en alle negers en ander slawe wat hierna in die Prouince ingevoer moet word, Durante Vita sal dien en dat alle kinders wat uit 'n neger of ander slaaf gebore is, slawe sal wees soos hulle vaders vir die terme was van hul kleure En omdat duikers vrygebore Engelse vroue vergeet van hul gratis Condicon en tot skande van ons nasie, trou hulle met negerslaaie, waardeur daar ook suiers kan ontstaan ​​wat die kwessie van sulke weermanne raak en die meesters van sulke Negros ter voorkoming daarvan om sulke vrygebore vroue te weerhou van sulke skandelike wedstryde. so 'n slaaf wat die lewe van haar man verdra en dat al die kwessies van sulke vrygebore vroue getroud sal wees Slawe soos hulle vaders was En Bee itt Verder uitgevaardig dat al die kwessies van Engelse of ander vrygeborene wat reeds met Neger getrou het, die Meesters van hul Ouers sal dien totdat hulle dertig jaar oud is en nog langer.
Verrigtinge en handelinge van die Algemene Vergadering, Oktober 1678-November 1683 (Deel 7, bladsy 203-205) Liber W. H.
'N Wet op negers en slawe-
Bee ittved by the Right Honourable the Lord Propry by & with the Advice & Consent of the vpper & Lower houses of this present Genll Assembly & the Authority of the same, that all Negers & other Slaues already imported or heerea here to bee Imported in this Provinsie sal dien (durante vita) en al die kinders wat reeds gebore of heerlik is om van enige negers of ander slawe in hierdie provinsie gebore te word, sal slawe vir alle doeleindes en doeleindes soos hulle vaders was vir die tydperk van hul eie natuurlike Liues.
En net so dikwels 'n duiwerse vrye Engelsman of blanke vrou soms deur die Instigacon Procuremt of die oorwinning van hul meesters, meesteres of dames, en altyd tot die tevredenheid van hul wulpse en wellustige begeertes, en tot skande nie net van die Ook in baie ander Christen-nasies is daar 'n Engelse kont, met die introue met negers en slaue, wat beteken dat daar ongemaklikhede kan ontstaan ​​en dat daar probleme kan ontstaan ​​met die probleem of kinders van die bogenoemde vrouens, vir die prvencon daarvan vir die toekoms. deur die Owerheid voorgenoemde dat, indien enige Mar Mirs of 'n dame wat 'n vrygebore Engelse of 'n blanke vrou Servt soos voormelde in hul besit of eiendom, deur enige Instigacon kennis of toestemming verkry, sodanige vrye gebore Engelse of Blanke Dienst in hulself sal ly. besit en waarin hulle eiendom besit soos voormelde by ondertrouery of kontrak in huwelik met enige slaaf vanaf en na die laaste dag van hierdie huidige vergadering van die vergadering, dat dan die genoemde meneer Mirs of die dame van enige van die bogenoemde vroue, soos getroud is soos voormelde, alle aanspraak en titel aan die diens en diensbaarheid van sodanige vrou kan verbeur en ook die gesê vrou Servt soe getroud sal wees en word deur hierdie huidige wet absoluut ontslaan, toegelaat en onmiddellik vrygemaak uit haar ondertrouery, soos voormelde, van die dienste wat werknemers vorder van sodanige vrye vroue, sou baie toegelaat en vry soos hierbo genoem, sal die vrye wees soos die vroue sou trou, soos ook genoemde Mar Mirs & dame die som van Tenn Duisend pond tabak, een helfte daarvan aan die Lord Propry verbeur en die ander helfte aan hom of hulle wat die informe & dagvaar vir die
Dieselfde geld vir die by wat in Bill Court of Informacon by enige rekordhof in hierdie provinsie aangekom is, waarin iets Essoyne proteccon of wettige weddenskap toegelaat word.En enige voormalige minister-majestraat of 'n ander persoon in hierdie provinsie wat uit en na die openbaar heirea van Joyne in die huwelik enige Negroe of ander slaaf aan 'n Engelse of ander slaaf aan 'n Engelse of ander blanke vrou, wat hierbo genoem is, verbeur, verbeur & Betaal die som van Tien duisend pond tabak, die een helfte aan die Here Propry en die ander helfte aan die informant of die persoon wat gegroei het, om bygevind te word deur die handeling van 'n skuldrekening of Informacon in 'n rekordhof in hierdie provinsie, waarin iets Essoyne Proteccon of 'n wetsvoorstel om bye toegelaat te word, en dit word verder deur die Owerheid bepaal, dat een wet 'n wet met betrekking tot nege en slawe by gee, en dit herhaaldelik herroep en ongeldig maak, mits alle aangeleenthede en sake met betrekking tot die genoemde wet met die huwelik van negers met vrye gebore vroue en hul aangeleentheid is stewig en geldig volgens die ware bedoeling en strekking van die genoemde wet tot die huidige tyd van die herhaling daar van enigiets in hierdie wet, ten spyte daarvan.
Die term "ras" verskyn nie in die Wet van 1664 of in die Wet van 1681 nie.
In die Wet van 1664 verskyn die terme "vrygebore Engelse vroue", "sulke vrouens", "sulke vrygebore vroue", "hoegenaamd vrygebore vrou", "sulke vrygebore vroue sou trou" en "Engelse of ander vrygebore vroue" in die dokument .
In die Wet van 1681, wat die Wet van 1664 herroep het, verskyn die terme "ffreeborne Englishe or White-woman", "ffreeborne Englishe or white woman", "Englishe or Whitewoman" en "English or other whitewoman" in die dokument; vir die eerste keer in die bekende geskiedenis.
Sekondêre bronne: Die uitvinding van die wit ras, volume 1 rasse -onderdrukking en sosiale beheer, Die uitvinding van die wit ras, deel 2 Die oorsprong van rasse-onderdrukking in Anglo-Amerika deur Theodore W. Allen; Geboorte van 'n wit nasie: die uitvinding van wit mense en die relevansie daarvan vandag deur Jacqueline Battalora.
Sogenaamde 'Jim Crow'-wette het baie later tot stand gekom tydens wat in die Amerikaanse geskiedenis' Rekonstruksie 'genoem word.
'ras' was in die 1660's in die Britse kolonies onbelangrik, aangesien 'ras' destyds nie in die geskiedenis bestaan ​​het nie.
Ek sou raai dat ras in die verlede om twee hoofredes relatief minder onvoldoende was - die een is die vlak van intelligente bewustheid van diegene uit die verlede en die ander geografiese en kulturele nabyheid/digtheid.
Aan die ander kant sien ek dat ras in die verlede baie meer gevolge het in terme van innerlike kastestelsels, soos xDaizu in 'n vorige antwoord daarop gewys het. Rasse lank gelede was waarskynlik meer betrokke by die skeiding van hulself binne hul eie stam, met dinge soos velkleur, haartipe of enige ander ewekansige, betekenislose, seksuele fenotipe -uitdrukking. Hierdie oppervlakkige eienskappe het ontwikkel om ons seksuele belange op hul tone te hou en om seksuele diversiteit te bevorder, wat weer die bevolkingsgroei en uiteindelike voordelige evolusionêre eienskappe versnel - waarvan geen ooit iets so nutteloos as velkleur of dies meer was nie. Miskien tensy ons iguanas was met 'n unieke groen skakering wat ons gehelp het om roofdiere of so iets te vermy. Maar vandag nog het ons alle velkleure, alle borste en penisse, gelaatstrekke, ens., Vandag is ons meestal verby hierdie primitiewe ingesteldheid om te skei op grond van betekenislose faktore, en daar is baie meer skynbare fokus oor kruiskulturele rassisme.
Samevattend was die ras van antieke mense minder gevolge in 'n kruisras-sin, maar waarskynlik meer gevolglik binne hul eie ras. Hulle het waarskynlik veel minder interaksie gehad in multi-kulturele omgewings as die meeste mense vandag, moontlik het hulle 'n hele lewe lank geleef en nooit iemand buite hul eie stam gesien nie. Vandag is hierdie baie skaars, dus meer tyd vir rassespanning om in die samelewing te dribbel.
5 maniere waarop minderhede uit die geskiedenisboeke verwyder is
Dit kan moeilik wees om te sê, gebaseer op die ewe kielige post-rassige atmosfeer wat vandag in ons samelewing deurdring, maar Amerika het vroeër 'n probleem met diskriminasie gehad.
Eers in die vroeë tot middel 20ste eeu het mense rondgekyk en besef dat die karakters in jou standaard teks in die Amerikaanse geskiedenis net witter was as 'n musikale komedie wat deur Garrison Keillor geskryf is . Dit is begryplik dat hierdie vooroordeel daartoe gelei het dat 'n klomp wettig indrukwekkende kleurmense totaal uit hul regmatige plek in die annale van Stuff We Wrote Down verdwaal het. Mense hou daarvan.
Ras is 'n sosiale konstruksie, volgens wetenskaplikes
Meer as 100 jaar gelede het die Amerikaanse sosioloog W.E.B. Du Bois was bekommerd dat ras as 'n biologiese verklaring gebruik word vir wat volgens hom sosiale en kulturele verskille tussen verskillende mense was. Hy het hom uitgespreek teen die idee van "wit" en "swart" as diskrete groepe en beweer dat hierdie onderskeid die omvang van menslike diversiteit ignoreer.
Die wetenskap sou Du Bois bevoordeel. Vandag is die algemene oortuiging onder wetenskaplikes dat ras 'n sosiale konstruk is sonder biologiese betekenis. En tog kan u steeds 'n studie oor genetika in 'n groot wetenskaplike tydskrif oopmaak en vind dat kategorieë soos "wit" en "swart" as biologiese veranderlikes gebruik word.
In 'n artikel wat vandag (4 Februarie) in die tydskrif Science gepubliseer is, sê vier geleerdes dat rassekategorieë swak gevolge vir genetiese diversiteit is en moet uitgefaseer word. [Ontwikkeling van die menslike genoom: 6 molekulêre mylpale]
Hulle het 'n beroep op die Amerikaanse National Academies of Sciences, Engineering and Medicine gedoen om 'n paneel kundiges oor die biologiese en sosiale wetenskappe saam te stel om metodes te vind waarop navorsers kan wegbeweeg van die rasse -konsep in genetiese navorsing.
"Dit is 'n konsep wat ons dink te onbeskof is om nuttige inligting te verskaf, dit is 'n konsep met 'n sosiale betekenis wat inmeng in die wetenskaplike begrip van menslike genetiese diversiteit, en dit is 'n konsep wat ons nie die eerste persoon is om weg te beweeg nie," het Michael gesê Yudell, professor in openbare gesondheid aan die Drexel Universiteit in Philadelphia.
Yudell het gesê dat moderne genetiese navorsing in 'n paradoks werk, naamlik dat ras 'n nuttige hulpmiddel is om menslike genetiese diversiteit toe te lig, maar aan die ander kant word ras ook as 'n swak gedefinieerde merker van daardie diversiteit beskou. onnauwkeurige volmag vir die verhouding tussen afkoms en genetika.
"In wese kon ek nie meer met die skrywers saamstem nie," sê Svante P & auml & aumlbo, 'n bioloog en direkteur van die Max Planck Instituut vir Evolusionêre Antropologie in Duitsland, wat aan die Neanderthaler -genoom gewerk het, maar nie betrokke was by die nuwe koerant nie.
& quot selfs as die onlangse migrasie verontagsaam word, het P & auml & aumlbo aan Live Science gesê. Dit is alles 'n kwessie van verskille in hoe gereeld verskillende variante op verskillende kontinente en in verskillende streke voorkom.
In een voorbeeld wat bewys het dat genetiese verskille nie langs rasse vasgestel is nie, is die volledige genome van James Watson en Craig Venter, twee beroemde Amerikaanse wetenskaplikes van Europese afkoms, vergelyk met dié van 'n Koreaanse wetenskaplike, Seong-Jin Kim. Dit het geblyk dat Watson (wat ironies genoeg in die wetenskaplike gemeenskap verstrooi geraak het nadat hy rassistiese opmerkings gemaak het) en Venter minder variasies in hul genetiese volgorde gedeel het as wat hulle elkeen met Kim gedeel het.
Aannames oor genetiese verskille tussen mense van verskillende rasse het duidelike sosiale en historiese gevolge gehad, en dit dreig steeds om rassistiese oortuigings aan te wakker. Dit was twee jaar gelede duidelik, toe verskeie wetenskaplikes met die opname van hul navorsing in die omstrede boek van Nicholas Wade, & quotA Troublesome Inheritance & quot (Penguin Press, 2014), gepoog het, wat voorgestel het dat genetiese seleksie aanleiding gegee het tot verskillende gedrag onder verskillende bevolkings. In 'n brief aan The New York Times het vyf navorsers geskryf dat & quotWade 'n onvolledige en onakkurate weergawe van ons navorsing oor menslike genetiese verskille stel, met bespiegeling dat onlangse natuurlike seleksie gelei het tot wêreldwye verskille in IK -toetsuitslae, politieke instellings en ekonomiese ontwikkeling. & Quot
Die skrywers van die nuwe Science -artikel het opgemerk dat rasse -aannames ook in 'n mediese omgewing veral gevaarlik kan wees.
"As jy kliniese voorspellings maak op grond van iemand se ras, sal jy 'n goeie deel van die tyd verkeerd wees," het Yudell aan Live Science gesê. In die koerant gebruik hy en sy kollegas die voorbeeld van sistiese fibrose, wat onder mense van Afrika -afkoms onderdiagnoseer word omdat dit as 'n 'wit' siekte beskou word. [Die beste genealogiese sagteware om u stamboom op te spoor]
Mindy Fullilove, 'n psigiater aan die Universiteit van Columbia, meen dat die veranderinge wat in die wetenskapartikel voorgestel word, broodnodig is. voorouers is ook belangrik om hul gesondheid te beïnvloed.
"Dit is 'n belangrike en belangrike oproep om ons werk te verskuif," het Fullilove gesê. Dit sal 'n enorme invloed hê. En dit sal vir beter wetenskap sorg. & Quot
So, watter ander veranderlikes kan gebruik word as die rasse -konsep weggegooi word? P & auml & aumlbo het gesê dat geografie in streke soos Europa 'n beter plaasvervanger kan wees om 'populasies' vanuit 'n genetiese perspektief te definieer. Hy het egter bygevoeg dat in Noord -Amerika, waar die meerderheid van die bevolking gedurende die afgelope 300 jaar uit verskillende dele van die wêreld gekom het, onderskeidings soos "Afro -Amerikaners" of "Europese Amerikaners" nog steeds as 'n gevolmagtigde kan dien om aan te dui waar 'n persoon se belangrikste afkoms ontstaan ​​het.
Yudell het ook gesê dat wetenskaplikes meer spesifiek met hul taal moet gaan, miskien met terme soos 'kwantiteit' of 'bevolking', wat die verhouding tussen mense en hul gene meer presies kan weerspieël, op individuele en bevolkingsvlak. Die navorsers het ook erken dat daar 'n paar gebiede is waar ras as 'n konstruk nog steeds nuttig kan wees in wetenskaplike navorsing: as 'n politieke en sosiale, maar nie biologiese, veranderlike nie.
Terwyl ons redeneer dat rasseterminologie in die biologiese wetenskappe uitfaseer, erken ons ook dat die gebruik van ras as 'n politieke of sosiale kategorie om rassisme te bestudeer, hoewel dit vol uitdagings is, steeds nodig is, gegewe ons behoefte om te verstaan ​​hoe strukturele ongelykhede en diskriminasie gesondheidsverskille veroorsaak. tussen groepe, "het Yudell gesê.
Kopiereg 2016 LiveScience, 'n aankooponderneming. Alle regte voorbehou. Hierdie materiaal mag nie gepubliseer, uitgesaai, herskryf of herversprei word nie.
Was ras regtig onbelangrik in die 1660's? - Geskiedenis
ONDERHOUD MET AUDREY SMEDLEY
Audrey Smedley is 'n professor in antropologie aan die Virginia Commonwealth University. Sy is die skrywer van Ras in Noord -Amerika: oorsprong van 'n wêreldbeskouing.
Ras is 'n ideologie wat sê dat alle menslike bevolkings verdeel word in eksklusiewe en afsonderlike groepe wat in alle mense bevolk is, hulle is nie gelyk nie. Ongelykheid is absoluut noodsaaklik vir die idee van ras. Die ander deel is dat die gedrag van mense baie deel uitmaak van hul biologie.
En dan die idee dat dit alles geërf word. Mense erf nie net hul biologiese kenmerke nie, maar hulle erf ook hul morele en temperamentele en intellektuele kenmerke. En dit bly by ons tot in die 21ste eeu. Al hierdie eienskappe word nie net geërf nie, maar dit is ook nie oortrefbaar nie. Jy kan nie verander nie. Rassebevolkings, individuele rasse en individuele mense kan nie hul ras verander nie. Daar is dus geen manier waarop u hierdie identiteit kan oortref nie. As u eers geïdentifiseer is as 'n sosiaal lae status, bly u dit vir ewig.
Ras is nie uitgevind nie, want dit is 'n stel oortuigings en houdings oor menslike variasie. Dit het niks te doen met die biologiese variasie self nie. U kan baie samelewings hê met 'n groot verskeidenheid fisiese kenmerke sonder die idee van ras. Ras verteenwoordig houdings en oortuigings oor menslike verskille, nie die verskille self nie.
Hoe het die lewe in die vroeë koloniale Virginia die voorwaardes vir ras gestel?
Wat belangrik is om te onthou, is dat toe die Engelse die kolonies gestig het, hulle gemotiveer was deur hebsug. Ons praat nie baie daaroor in ons geskiedenis dat mense gemotiveer word deur hebsug nie. Maar die vroegste koloniste het gekom en die grond wat hulle van die Indiërs kon kry, oorgeneem. En teen die 1620's of so was dit baie duidelik dat hulle arbeiders nodig gehad het om die land te bewerk. En dit is toe dat hulle 'n ingeboude serwituut gevestig het. Die meeste van die bediendes was Europeërs, dikwels Iere, Skotte, Engelse. Soms was dit mense wat gevange geneem is in oorloë met die Iere - weer 'n verskynsel waaroor ons ook nie veel praat nie. Maar die heel eerste slawe wat die Engelse in die Karibiese Eilande gemaak het, was Iers. En daar was meer Ierse slawe in die middel van die 17de eeu as enige ander.
Maar daar was toe eintlik nie iets soos ras nie. Die idee van ras is nie uitgevind nie. Alhoewel 'ras' as 'n kategoriserende term in die Engelse taal gebruik is, soos 'tipe' of 'soort' of 'soort', het dit nie na mense as groepe verwys nie.
En wat belangrik is om te verstaan, is dat die arbeiders en die armes saam gebroei het. Hulle het saam gekuier. Hulle het saamgewerk, saam gespeel, saam gedrink, saam geslaap, saam gelewe. Die eerste mulatkind is in 1620 gebore [een jaar na die aankoms van die eerste Afrikane]. As u die beskrywings van die tydperk lees, kry u die prentjie dat kleur nie veel verskil nie; fisiese kenmerke maak nie veel vir hierdie mense nie, want hulle was almal in dieselfde bootjie. Hulle het hulself gemeen dat hulle verwant was aan die planters, die groot eienaars. Diensknegte is onderwerp aan allerhande wrede vorme van straf. Hulle het saam weggehardloop toe hulle ongelukkig was oor hul situasie.
Sommige Afrikane wat vryheid gekry het, kon grond koop. Hulle kon hulself in 'n opstal vestig, met wit boere handel dryf en ander aktiwiteite doen. Hulle het byvoorbeeld geld aan hul blanke bure geleen, en hulle was by hofsake betrokke. En dit is hier waar u die gelykheid duidelik sien. Dit lyk nie asof die Afrikaners anders behandel word as die wit planters en ander grondeienaars nie. As 'n persoon eers grond het, dan het jy status.
Maar eers was daar nie baie geleenthede vir enigiemand om op die leer te klim nie. Die eerste dienaars wat in Amerika kom, het die helfte gesterf. Hulle het gesterf voordat hulle hul tydperk van 4 tot 7 jaar in beslag geneem het. Ander het nie veel grond gekry toe hulle vry geword het nie, of hulle het nie gereedskap gekry om 'n bestaan ​​te maak nie. Dit was 'n verwoestende situasie vir baie mense. Die armes het in wese arm gebly. En daarom sien u hierdie rebellies plaasvind. Teen die tyd dat u in die 1660's kom, toon mense baie ontevredenheid oor hul omstandighede. Bacon's Rebellion sou nooit plaasgevind het nie as die armes so sleg behandel is.
Eers laat in die 17de eeu sien u hoe die koloniale leiers die Afrikaners van die ander dienaars begin skei. Let wel, die massas mense in die kolonies was almal arm. Dit is eintlik die basis van sommige van die veranderinge wat aan die einde van die 17de eeu plaasgevind het. Die kolonie leiers, die groot planters wat die grootste deel van die grond besit het, was dikwels bang dat die armes teen hierdie tyd bymekaar sou kom - arm swartes en blankes en mulatte. En daar was verskeie rebellies voor Bacon. Maar die belangrikste was Bacon's Rebellion. Dit was 1676. Bacon's Rebellion was 'n katalisator wat die leiers van die kolonies probeer het om die armes te skei en te verhoed dat hulle verenig word.
Waarom was Afrikane die beste slawe?
Teen 1680 sien u die begin van die veranderinge. Wat gebeur het - en dit is 'n ingewikkelde verhaal - was dat koloniale leiers Bacon en die rebellie moes hanteer. Die Britte het 'n vloot van drie skepe gestuur en teen die tyd dat hulle in Virginia gekom het, was daar 8000 arm mans wat opstandig was wat Jamestown afgebrand het - swartes, blankes, mulat. En dit was duidelik dat hierdie soort eenheid en solidariteit onder die armes gevaarlik was.
Daarna het hulle geleidelik wette begin aanvaar. Hulle het wette aangeneem wat die Europeërs voorregte gegee het terwyl hulle Afrikaners toenemend tot slawe gemaak het. Hulle het 'n aantal wette aangeneem wat byvoorbeeld verhoed dat swartes, Indiërs en mulattos vuurwapens besit. Almal het vuurwapens gehad. Almal in Virginia het steeds vuurwapens!
Dan was daar nog 'n verandering: daar was 'n afname in die aantal Europese dienaars wat na die Nuwe Wêreld kom. Terselfdertyd was daar 'n toename in die skepe wat Afrikaners na die nuwe wêreld gebring het. Teen die 1690's het die Engelse self hul skepe ingerig om Afrikaners van die vasteland terug te bring, en dit is die eerste keer dat hulle direkte verbindings het.
Maar die Afrikaners het ook iets anders gehad. Hulle het vaardighede wat nie die Indiane of die Iere gehad het nie. Die Afrikaners wat hierheen gebring is, was boere. Hulle het geweet hoe om met semi-tropiese gewasse te boer. Hulle het geweet hoe om huise te bou. Hulle was byvoorbeeld baksteenmakers. Hulle was timmermanne en kalbasseerders en toumakers en leerwerkers. Hulle was metaalwerkers. Dit was mense wat weet hoe om erts te ruik en yster daaruit te kry. Hulle het soveel vaardighede wat ons nie gereeld herken nie. Maar die kolonie -leiers het dit beslis erken. En hulle het beslis baie waarde gegee aan die slawe wat oor die vaardighede beskik.
Na 1690 begin dinge verander. Alle Europeërs word geïdentifiseer as 'wit'. En Afrikaners neem 'n ander soort identiteit aan. Hulle is nie net heidene nie, maar hulle is mense wat as kwesbaar beskou word as slawe. En dit is 'n belangrike punt. Afrikaners was kwesbaar omdat dit deel geword het van die bewussyn dat hulle geen regte as Engelsmanne het nie. Selfs die armste Engelsman het geweet dat hy sekere regte het. Maar sodra 'n planter 'n paar Afrikane besit, het die idee dat die Afrikaners geen regte het wat hulle moes erken nie, duidelik geword. En daarom was hulle kwesbaar vir slawe en in slawerny. Die wette wat daarna aangeneem is, het almal die regte van Afrikaanse mense verminder.Maar tussen 1690 en 1735 het selfs die Afrikaners wat vry was en wat daar was vir baie geslagte, hul regte van hulle ontneem.
As u eers die verskil tussen die slawe en die vryes vergroot het, was dit moontlik om 'n samelewing te skep waarin die slawe weinig beter was as diere. Hulle is as diere beskou. En hoe meer u aan slawe as diere dink, hoe meer regverdig u dit om hulle as slawe te hou.
Na 'n rukkie het slawerny met Afrikane geïdentifiseer. Swartheid en slawerny het saamgegaan in die gewilde gedagtes. En dit is die rede waarom ons kan sê dat ras 'n produk van die volksverstand is, want dit was die bewussyn dat swartheid en slawerny aan mekaar verbind was, wat mense die idee gegee het dat Afrikaners 'n ander soort mense is.
Dink aan die vroeë 17de eeuse planter wat aan die trustees van sy onderneming geskryf het, en hy het gesê: "Stuur ons asseblief nie meer Iere nie. Stuur vir ons 'n paar Afrikaners, want die Afrikaners is beskaafd en die Iere nie." Maar 100 jaar later word die Afrikaners toenemend wreed. Hulle word toenemend gehomogeniseer in 'n kategorie genaamd 'wild'. En al die eienskappe van wreedheid wat die Engelse eens aan die Iere gegee het, gee hulle nou aan die Afrikaners.
Hoe verhard die revolusionêre idees van vryheid en die regte van die mens ook idees oor ras?
Een van die dinge wat ons moet erken, is dat slawerny feitlik oral bestaan ​​het. Dit het byvoorbeeld regdeur die Middellandse See bestaan. Slawerny was duisende jare oud teen die tyd dat die koloniste in Amerika slawerny gevestig het. Dit was nie nodig om slawerny te regverdig nie, want die Spanjaarde het slawe gehad, die Portugese het slawe gehad. Met ander woorde, slawerny was deel van die normale stand van sake van die koloniserende nasies. Dit was deel van hul wêreld.
Maar dit was 'n tyd toe die Engelse self hul eie gevoel van vryheid uitbrei. Hulle idees oor vryheid en gelykheid en geregtigheid was deel van die Verligtingstydperk wat die Engelse deurgemaak het. Dit is die tydperk van ongeveer 1690 tot 1790. En selfs die armste Engelsman het geweet dat hy regte het, wat deel uitmaak van die filosofie van die Verligting.
Die probleem het toe ontstaan ​​hoe om slawerny te regverdig, veral toe die anti-slawernybeweging begin het. Aanvanklik was dit heidendom. U kan sê: "Wel, ja. Ons kan hierdie mense tot slawe hou omdat hulle heidene was." Maar toe begin baie slawe hulle tot die Christendom bekeer. So, wat doen jy met slawe wat nou Christene is en vermoedelik siele het?
Gedurende die rewolusionêre periode kry u die geboorte van hierdie nuwe idees van gelykheid, broederskap en die Amerikaanse revolusie en die Franse revolusie. En verset teen slawerny neem toe. In die lig van hierdie teenkanting teen slawerny, moes die mense wat slawerny was, veral die groot planters wat honderde slawe besit, 'n manier vind om te regverdig en te rasionaliseer waaroor slawerny gaan, vir die mense wat vir hulle van belang was.
Jefferson se verklaring in Notes on the State of Virginia word deur baie historici beskou as nie net die belangrikste stelling oor swart minderwaardigheid nie, maar ook as die eerste stelling wat die kolonies werklik dryf om slawerny te probeer regverdig. Jefferson sê eintlik dat hy nie seker is nie, maar stel die raaiskoot in gevaar dat Afrikane van nature minderwaardig is. Maar, sê hy, "Ons sal dit nie kan weet voordat die wetenskap ons die antwoorde gegee het nie." Daarom doen hy 'n beroep op die wetenskap om die menslike bevolking te ondersoek en vas te stel dat swartes van nature minderwaardig is. En dit is presies wat die wetenskap doen. Binne 'n generasie nadat Jefferson dit geskryf het, skryf geleerdes oor die natuurlike minderwaardigheid van Afrikane.
Hoe pas die vroeë 19de eeuse wetenskap in die prentjie?
Die hele idee van rassewetenskap in daardie tyd was grotendeels om te soek na verskille tussen swartes en blankes en Indiërs. Maar die wetenskap het nie ras gehaal nie. Ras was reeds deel van die populêre kultuur, want dit is die manier waarop ons samelewing gestratifiseer is. Wetenskap kom eers in nadat Jefferson die wetenskap versoek het om die idee van ras te kom bevestig. Dit het gehelp om die behandeling van Afrikaners en Indiërs te regverdig.
Vanaf die begin van die 19de eeu vind u 'n aantal wetenskaplikes wat verskille tussen rasse bevolkings begin soek. Die belangrikste was dr. Samuel Morton, wat in 1839 en 1845 'n paar groot boeke vervaardig het wat nie deur die mense in die algemeen gelees sou word nie, maar deur ander geleerdes gelees is. En in hierdie boeke voer hy aan dat daar fisiese verskille is wat gemeet kan word, daar is verskille in die brein van verskillende bevolkings wat rasse genoem word.
Teen die tyd dat u by Morton kom, dan later Louis Agassiz en 'n aantal ander mense, beweer hulle dat swartes nie net minderwaardig is nie, maar dat hulle 'n aparte spesie is dat hulle nie op dieselfde tyd as ander mense deur God geskep is nie wesens, maar dit was 'n laer mensvorm - wat 'n fassinerende ding is as jy daaraan dink. Komende uit die 17de eeu, waar Afrikane ten minste deur sommige mense as beskaafd beskou is, en nou in die 19de eeu, word Afrikaners nie net as nie -beskaafd beskou nie, maar word hulle ook as 'n aparte spesie van ander mense beskou? Dit is 'n merkwaardige transformasie in denke.
Wat het Samuel Morton gedoen?
In die 1820's en 30's het 'n dokter met die naam Samuel Morton, wat in Philadelphia gewoon het, begin om skedels te versamel. En hy het skedels van bevolkings regoor die wêreld versamel en die interne kapasiteit van hierdie skedels begin meet. Hy het 'n meganisme bedink om mosterdsaad en ander materiaal te gebruik om die interne kapasiteit te meet. Hy het ontdek dat Afrika -skedels gemiddeld kleiner is as Europese skedels, en dat verskillende bevolkings verskillende gemiddelde metings in hul skedels gehad het. Dit bevestig die oortuiging dat Afrikane minder intelligent is as ander mense.
Sowel deur die algemene bevolking as deur wetenskaplikes word aangeneem dat mense met groter koppe en groter brein vermoedelik intelligenter is as mense met kleineres. Ons weet nou dat dit nie waar is nie. Daar is baie mense met klein skedels wat baie intelligent is. Maar die feit is dat daar 'n behoefte was aan wetenskaplike bevestiging van die bestaan ​​van rasse. En aangesien rasse van mekaar moes verskil, was een van die maniere om hierdie verskille te meet, in wese die gemiddelde skedelgrootte van rasse.
Dit is duidelik dat Morton nie altyd soortgelyke skedels vir vergelykende doeleindes gebruik het nie. Byvoorbeeld, hy het 'n paar bevolkings, soos die Indiese bevolking, wat slegs deur vroulike skedels oorverteenwoordig is. En vroulike skedels is gemiddeld kleiner as manlike skedels. Dit is omdat wyfies gemiddeld kleiner is as mans. Intelligensie het natuurlik niks met breingrootte te doen nie.
Wie was van die ander etnoloë van die tydperk?
Na Morton was daar baie ander belangrike en bekende geleerdes in Amerika. Een hiervan was Josiah Nott, 'n dokter van Mobile, Alabama, wat by Morton gestudeer het. Josiah Nott het 'n paar vreemde oortuigings gehad. Hy het byvoorbeeld geglo dat swartes en blankes nie moet trou nie, en dat hul nageslag (dit wil sê die kinders van sulke ondertroue) abnormaal is. Hy het ook geglo dat verskillende rasse verskillende spesies is.
Nott was die outeur, of eintlik redakteur, van 'n boek genaamd Types of Mankind, wat interessant genoeg gepubliseer is in 1854, die jaar toe die Republikeinse party teen slawerny gestig is. U sien hierdie konstante ontwikkeling van wetenskaplike bevestiging van rasse namate meer en meer instellings teen slawerny ontstaan, namate die invloed van die anti-slawerny magte toeneem. Die argument wat die pro-slawerny-mense gebruik het, was om die mense wat slawe was, toenemend te demoniseer en te ontmens.
Tipes mense het voor die einde van die eeu deur nege uitgawes gegaan. Dit is wyd gelees. Maar selfs mense wat nie geletterd was nie, het geweet wat die bevindinge was. En die bevindinge het getoon, of ten minste vermoedelik bevestig, dat Afrikane van nature minderwaardig was en dat hulle in slawerny gehou moes word. Hulle kon nie onafhanklik van slawerny funksioneer nie. Dit is die kern van die tipes mense.
Louis Agassiz het deur Morton oortuig dat Afrikane 'n aparte spesie is. En sodra hy deel geword het van Morton se kliek, het hy die aktiefste woordvoerder geword vir afsonderlike skeppings van die rasse. Agassiz het uit Switserland na die Amerikas gekom. Hy het na Harvard gekom. Hy het deel geword van die samelewing met die boonste kors in Cambridge. Hy was Harvard se mees prominente professor. Hy stig die Museum of Paleontology. Hy het al die biologiese wetenskappe aan Harvard gestig. Hy is aangewys as 'n groot man. Hy het oral lesings gegee. Maar die belangrikste is dat hy die volgende generasie wetenskaplikes in Amerika opgelei het. En hierdie wetenskaplikes het oor Amerika versprei en dieselfde houdings oor rasseverskille teenoor ander mense onderrig.
Waarom moet wit mense omgee vir hierdie geskiedenis?
Ek dink dat alle Amerikaners moet erken dat wat met Afro -Amerikaners en met Indiërs en ander mense gebeur het, 'n vreeslike ding is wat reggestel moet word. Dit moet getransformeer word. Ons moet ons samelewing verander en almal in staat stel om gelyke regte en gelyke toegang tot geleenthede en gelyke opvoeding te hê.
Maar die hele geskiedenis van rassisme was, veral na die burgeroorlog, een waarin die algemene meerderheid van mening was dat swartes die laagste punt van die leer moet beklee. Hulle is verhinder om opleiding te kry. Hulle is verhinder om grond en ander vorme van eiendom te bekom. En al hierdie verskriklike vorme van onderdrukking het 'n groot invloed gehad op die manier waarop Afro -Amerikaners hul lewens vandag besef.
Na die burgeroorlog het swart Amerikaners gehoop dat hulle 'n mate van sukses sou behaal en net soos ander mense sou word. En dit word uitgedruk in hul geskrifte. Hulle het verwag dat hulle geleenthede sou hê, om gelyk te wees aan ander mense. Maar dit het nie geblyk nie. En dus was die volgende generasies dat mense nie die opvoeding kon kry om hulself te ontwikkel nie; hulle mag nie vaardighede opdoen nie. Die oorgrote meerderheid wit Amerikaners is afstammelinge van immigrante wat in die 1890's en daarna hierheen gekom het. Hulle is in hierdie opsig nie oorspronklike Amerikaners nie. Maar hulle het toegang tot vaardighede, werk, geleenthede gehad wat swart Amerikaners geweier is.
As jy rassisme prysgee, gee jy nie voorregte prys nie. Wat u doen, is om voorregte uit te brei. U gee nie u regte af nie. Jy verloor niks. Wat jy sou doen, is om iets te wen. Wit Amerikaners besef nie hoeveel verlore gegaan het deur hul versuim om swartes in die gemeenskap te integreer nie. Baie talent, baie vaardighede en wonderlike kreatiwiteit het verlore gegaan, bloot omdat ons nie toegelaat het dat swart Amerikaners deel van hierdie totale samelewing word nie.
A Matter of Black and White: Race in the Twilight -sage
Die Skemering sage is 'n verhaal met baie drade. Dit vertel die verhaal van 'n liefdesdriehoek tussen Bella Swan, 'n vampier met die naam Edward Cullen, en 'n weerwolf met die naam Jacob Black. Dit vertel 'n verhaal van geslagsrolle, aangesien besluite oor Bella se welstand dikwels deur Edward en Jacob geneem word, nie deur haar nie. Dit weef drade oor onthouding saam, omdat Edward bang is om seks met Bella te hê, want as hy nie selfbeheersing toon nie, kan hy haar doodmaak. Die sage vertel selfs 'n verhaal oor Mormonisme.
Om te werk op 'n manier wat soms meer bedek en dikwels verraderliker is as hierdie verhale, handel egter oor ras. In "White" beweer Richard Dyer dat rassebeelde die populêre kultuur deurdring, selfs, of veral, waar ras onbelangrik lyk. As Dyer se argument geglo moet word, alhoewel Skemering Dit gaan nie eksplisiet oor ras nie, maar dit vertel steeds 'n rasseverhaal en pas ons houding daarteenoor aan.
Om die bewering van Dyer te beoordeel, laat ons ondersoek hoe ras in drie karaktertipes in die Skemering films: mense, vampiere en weerwolwe.
Skemering maak dit moeilik om vanaf die eerste minute nie bewus te wees van die velkleur nie. Sodra Bella met die hoërskool in Forks, Washington, begin, word sy onderwerp aan die romantiese en seksuele vooruitgang van verskeie seuns. Die vordering wat hierdie seuns gemaak het, verskil in taktiek en in die reaksie wat gegenereer word, en hierdie verskille stem ooreen met rasseverskille in die karakters wat dit maak.
'N Wit karakter, Mike Newton, is altyd senuweeagtig om Bella en vroetel voortdurend oor sy woorde as hy met haar praat. Die meeste van die tyd, as hy die lus het om Bella byvoorbeeld vir balletjie te vra, waai sy hom eenvoudig af. Die een keer dat sy sy aanbod om na 'n fliek te gaan, aanvaar (op voorwaarde dat hul vriende ook kan kom), word Mike siek omdat die film te bloedig was. Met Mike weg, gebruik Jacob die geleentheid om vorentoe te wees oor sy gevoelens vir Bella. Dit is moeilik om in hierdie geval nie vir Mike jammer te wees nie. Hy het niks verkeerd gedoen nie. Die arme kind het net sy kans verloor om sy meisie te kry.
Die films beeld verskillende taktieke uit wat verskillende reaksies ontlok wanneer 'n swart student, Tyler Crowley, Bella tref. In een toneel hardloop Tyler middagete agter Bella aan en soen haar op die wang Bella reageer met onmiskenbare ergernis. Tyler vra haar nie of sy gesoen wil word nie, en hy lyk nie gefaseer deur haar ergernis nie. Hierdie soen tussen 'n swart man en 'n wit wyfie was seksuele teistering.
Bella is sigbaar geïrriteerd as Tyler haar op die wang soen
Benewens Tyler, is die enigste swart mens in die sage 'n man met die naam J. Jenks, wat vals ID's en paspoorte maak. Swart mense in Twilight pleeg misdade. Een rol van wit mense in die reeks is dus om swart mense verantwoordelik te hou vir hul dade. Bella se pa, Charlie, is 'n polisieman, dit is sy taak om mense soos J. Jenks in hegtenis te neem. En as Tyler vir Bella op die wang soen, is Mike Newton die een wat hom wegjaag.
Die vampiere in die Skemering Daar word opgemerk dat films soos vel soos porselein of albaster is. 'N Oorweldigende meerderheid van die vampiere voor Dagbreek word gespeel deur 'n Kaukasiese akteur. Een uitsondering is Laurent, wat gespeel word deur 'n swart akteur (Edi Gathegi), maar Gategi dra grimering om sy natuurlike velkleur te verlig. Dit lyk asof die daad om van 'n vampier gemaak te word 'n besondere bleekheid of witheid verleen. Hierdie idee word versterk deur die kleursimboliek wat in die films voorkom: vampiere word deur wit voorgestel. Dagbreek gebruik grootliks wit en rooi om onderskeidelik vampiere en mense voor te stel. As Bella in deel een na 'n vampier verander word, wys die film hoe haar rooi bloedvate kristalliseer en wit word. Deel twee begin met verskeie tonele wat wit en rooi langs mekaar staan, soos die dagbreek op 'n sneeu -bergtop. Vampiere word breedvoerig geassosieer met witheid in die films.
Volgens Dyer word wit mense as suiwer en goddelik uitgebeeld en as die liggaam oortref. Hy merk ook op dat witheid paradoksaal is. As Dyer korrek is, moet ons sien dat hierdie waarnemings in die Skemering films.
Vampiere word dikwels geassosieer met god- of Christus-agtige eienskappe in die films. In die son skyn en skitter hul vel. In die tekste gebruik Bella die woord "engelagtig" om Edward te beskryf wanneer hy haar wys dat hierdie reaksie (Wilson) van Bella in die film dieselfde ontsag toon wat Meyer in die boeke beskryf. Sommige vampiere dra by tot die Christus-agtige metafoor deur die versoeking te weerstaan ​​om op mense te voed deur eerder op diere te voed. Edward se pa Carlisle het selfs die dissipline om 'n dokter te wees, voortdurend deur menslike bloed versoek. Op dieselfde manier was Jesus voortdurend in die versoeking om te sondig, maar deur ontsaglike dissipline kon hy dit nie vermy nie. Boonop doen Edward en Bella nooit meer as soen voordat hulle trou nie, deels omdat Edward nie sy terughoudendheid wil toets en Bella wil vermoor nie, maar ook omdat hy 'n ietwat tradisionele (lees: Christelike) sedes het, wat onthouding verdedig. Christelike sedes word elders in die reeks gesien: in DagbreekRosalie moedig Bella aan om nie haar swangerskap te probeer beëindig nie, ondanks die feit dat dit haar lewenslank kan doodmaak, 'n standpunt wat deur die moderne populêre kultuur met Christene verbind is. Daar is 'n duidelike verband tussen vampiere, veral die Cullens, en die Christendom en suiwerheid. Vampiere transendeer ook dikwels die liggaam met spesiale vermoëns. Edward kan ander se gedagtes lees, en so strek sy wese tot ander se gedagtes. Alice kan die toekoms sien, en haar bewustheid oortref dus die tyd self.
Edward se vel blink in die sonlig
Dyer merk op dat witheid ook paradoksaal is. As kleur is witheid beide die kombinasie en die afwesigheid van alle kleure. Die manifestasie van hierdie beginsel in ras is rommelig en gevarieerd, sodat witheid deurdringend en haalbaar vir almal kan verskyn. Een voorbeeld van paradoks is reeds ondersoek: hoe kan 'n mens die vermoë kry om die liggaam te transendeer deur hul velkleur, 'n kenmerk van die liggaam wat hulle transendeer? Daar is ander voorbeelde van paradoks in Skemering ondanks hul sterk assosiasie met witheid, kan vampiere byvoorbeeld (anders as alle ander spesies in die reeks) dubbel met swartheid geassosieer word. Hierdie onderskeid dien om die goeie vampiere (dié soos die Cullens wat op diere voed) en die slegte vampiere (die wat op mense voed) af te baken. Terwyl die Cullens en ander "goeie" vampiere uitgebreid met wit geassosieer word, word ander vampiere wat op mense voed en andersins as sleg gekodeer word, met swartheid geassosieer. Die Volturi is een groep vampiere wat bykomend tot witheid aan swartheid geassosieer word. Een manier waarop swartheid in die Volturi gekodeer word, is dat hulle almal swart gewade dra. Sulke swartes dra konnotasies van boosheid en korrupsie: die Volturi word uitgebeeld as die korrupte oligarge van vampiersoort, wat in hul eie belang optree, en ook voed op mense. In Dagbreek, probeer hulle die Cullen-verbond vernietig omdat hulle 'n half-vampier, halfmens kind gehad het. Hulle regverdig hul politiek met behulp van 'n retoriek van vrees: mense het vir die eerste keer wapens wat vampiere kan vernietig, daarom is dit belangriker as ooit om geheim te bly. Alles wat onsekerheid veroorsaak, moet dus vernietig word.
Die verhaal van Laurent, die swart vampier, dra by tot die gevoel van paradoks by die vampiere. Laurent is 'n vriend van die Cullens: hy reis na Forks in Nuwe maan om hulle te waarsku dat een van die vampiere in sy eie verbond Bella kom vermoor. Ondanks sy af en toe goedheid, doen Laurent ook dinge wat in stryd is met die eienskappe wat die sage in die Cullens idealiseer. Benewens die voeding van mense, is Laurent impulsief (in teenstelling met die terughoudendheid van vampiere wat op diere voed). In Nuwe maan, kruis hy Bella in die wildernis en nadat hy haar vertel het van Victoria se plan om haar dood te maak, het hy gesê dat hy die drang om dit self te doen, nie kon weerstaan ​​nie. Dit het gelei tot ingryping deur 'n weerwolf, wat Laurent doodgemaak het. Later, by die troue van Bella en Edward, vertel 'n vampier wat vir diere voer, vir Edward dat "(Laurent) soos ons wou wees." Laurent, blyk dit, beny die terughoudendheid, die gelykenis met Christus, die witheid beliggaam deur die Cullens.
Die effek van die dubbele assosiasie wat aan vampiere soos die Volturi toegestaan ​​word, is dat hoewel hulle onmiskenbaar met witheid verbind word, hulle nie streng daarby beperk is nie. As sodanig kan die optrede van een vampier skaars gemaak word om alle vampiere voor te stel - as 'n vampier kwaad doen, is dit swartheid nie alle vampiere is so nie. Ander karakters, soos die weerwolwe, word nie so buigsaam gebied nie.
As witheid die gelykenis van Christus, die liggaam en die paradoks oorskry, verwag ons dat die teenoorgestelde geld vir swartheid in Dyer se model.
Sekerlik, hierdie assosiasies met swart word gesien in die geval van die weerwolwe. Weerwolwe is die natuurlike vyande van vampiere, en daar is dus baie teenoor mekaar tussen die twee groepe in die films. Oor die algemeen word die weerwolwe deeglik verbind met duisternis. Hulle is sonder uitsondering Quileute Indiane, met 'n kopervel en donker kenmerke. Sam Uley word 'n gitswart weerwolf, en die naam van Jacob is selfs swart.
Met die verband tussen weerwolwe en duisternis in gedagte, laat ons kyk hoe die assosiasies met witheid in die vampiere vir weerwolwe omgedraai word. By vampiere is die gelykenis aan Christus gelyk aan Christelike sedes en terughoudendheid, en weerwolwe besit nie een van hierdie dinge nie. Melissa Burkley wys in Psychology Today daarop dat Sam Uley (wie se wolfvorm gitswart is, wat sy assosiasie met swartheid bevorder) 'n besonder immorele karakter is. Nadat hy geleer het van Bella se swangerskap in Dagbreek, Besluit Sam dat Bella en haar ongebore kind vermoor moet word om geen ander rede as dat hy nie weet wat hy van 'n halfvampierkind kan verwag nie. Let daarop dat Sam dieselfde reaksie as die Volturi het, wat gekenmerk word deur die dubbele assosiasie met wit en swart. Sam se onsedelikheid word bevorder deur sy geskiedenis van huishoudelike mishandeling. Sy vrou, Emily, het uit een geval 'n litteken gesig gehad toe hy kwaad was en haar getref het (vermoedelik in weerwolfvorm). Hierdie besondere voorbeeld van immoraliteit begin ook die weerwolwe se gebrek aan selfbeheersing illustreer. Sam was natuurlik nie van plan om sy vrou permanent te litteken nie, hy het ontsteld geraak en dit het net gebeur. Impulsiwiteit by weerwolwe strek verder as Sam: dit is onlosmaaklik verbind met hul aard. Wanneer Quileutes die eerste keer in weerwolwe verander (gewoonlik in hul laat tienerjare), tree hulle onreëlmatig op en verloor hulle soms beheer oor hul eie optrede. Net voordat Jake vir die eerste keer verander, begin hy amper sonder rede met Mike Newton. Weerwolwe, in hul duisternis, is immoreel en impulsief.
Verder lê die films baie klem op die liggame van die Quileutes. Bella groet Jacob in die begin van Nuwe maan: "Haai, spiere. U weet, anaboliese steroïede is regtig sleg vir u. " Bella maak die kyker deeglik bewus van die baie gespierde voorkoms van Jacob, en die film bou hierop voort deur elke geleentheid te gebruik om Jacob en die ander jong Quileutes met hul hemde uit te beeld. Die liggame van die Quileutes word dus geseksualiseer op 'n manier wat die vampiere se liggame nie is nie. Alhoewel die Quileutes vormverskuiwers is en letterlik aan hul liggame kan ontsnap, doen die films 'n indrukwekkende poging om hul identiteit aan hul liggame te bind in die gedagtes van die kykers. Ironies genoeg kan vampiere nie op dieselfde manier as die Quileutes aan hul liggame ontsnap nie, maar die films laat die kyker dit steeds assosieer met die transcendering van die liggaam.
Jakob se liggaam word gereeld vir die kykers vertoon
Terwyl Skemering Dit gaan nie oor ras nie, maar word steeds oorstroom met rasse -ondertone. Die rasseverhaal wat deur die sage vertel word, verbind wit en swart met die kenmerke wat Richard Dyer in 'White' voorstel. In die lig hiervan is dit duidelik dat ras- en rasseverenigings ook speel op plekke waar ons dit nie sou verwag nie.
Wilson, Natalie. " Het u 'n Vampire -voorreg gekry ?: The Whiteness of Twilight. " SeducedByTwilight. WordPress, 2010.
Burkley, Melissa, PhD. Is #skemering vooroordeel?: Is rassisme 'n hooftema in skemer? " Sielkunde vandag (2011).
Almal wat nog steeds dink dat die wetenskap die neutrale, net-die-feite-vroulike verskaffer van waarhede is, moet 'n oog hou oor die ontvouende rasse-debat wat op 'n heel nuwe manier in die openbaar gaan kom. 'N lastige erfenis: gene, ras en menslike geskiedenis, deur New York Times die wetenskaplike verslaggewer Nicholas Wade, gepubliseer op 6 Mei, gee 'n saak vir die bestaan ​​en historiese belangrikheid van ras wat sommige genetici, fisiese antropoloë, evolusionêre bioloë en ja, onapologetiese rassiste al jare lank maak. Hulle sê almal dat dit 'n geval is wat nie net geïgnoreer is nie, maar ook deur die polities korrekte priesters van akademiese sosiale wetenskap vernietig is. 'Ek wil wys', sê Wade in 'n onderhoud, 'daar is niks om te vrees oor wat in die swart boks van genomika is nie, en daar is baie om antwoorde te gee op historiese vrae.'
Menslike evolusie, beweer Wade, het nie geëindig met die koms van Homo sapiens 200 000 jaar gelede, maar was "onlangs, omvangryk en regionaal". Namate die oorspronklike Afrika-gebaseerde menslike spesie oor die hele wêreld die afgelope 60 000 jaar versprei het, het dit in drie breë rasse verdeel waarvan die genetiese handtekeninge nou duidelik is vir ondersoekers: die oorspronklike sub-Sahara Afrikaners, die Oos-Eurasiërs (hoofsaaklik Chinese, Japannese en Koreane) ) en die Wes -Eurasiërs, 'n groot boog volke wat strek vanaf Ierland deur die Midde -Ooste tot in Indië. Die nou diskrete bevolkings het steeds ontwikkel-onder die druk van hul nuwe omgewings, veral opvallend, ligter van oraloor Afrika.
Daar is omstrede kwessies hier, maar net soveel van die terminologie as die feit. Selfs diegene wat meen dat ras 'n sosiale konstruk is-'n konsep wat ontleen is aan sosio-ekonomiese ontwikkelings waarvan die hoofdoel was om Afrika-slawerny, Westerse kolonialisme, die verplasing en slagting van inheemse volke en blanke oppergesag in die algemeen te regverdig-ignoreer nie die interaksie van menslike natuur en kultuur. Niemand ontken dat Tibetane floreer op hoogtes waar Westerse bergklimmers en Han-Chinese immigrante dit nie doen nie, of dat bevolkings wie se voorouers duisende jare lank beeste geteel het, melk drink tot volwassenheid, terwyl die meeste mense na speentyd laktose-onverdraagsaam is.
Maar Wade gaan veel verder, in twee belangrike opsigte. In meer spekulatiewe hoofstukke beweer hy dat menslike sosiale gedrag en instellings sterk beïnvloed word deur klein genetiese variasies. Hy noem 'n onlangse genetiese studie wat toon dat 14 persent van die menslike genoom-alhoewel verskillende gene binne die drie groot rasse-onder selektiewe evolusionêre druk verkeer, insluitend die voor die hand liggende (vel- en haarkleur, siekteweerstand) en die nie-so-verwagte : breinfunksie, insluitend kognisie en sensoriese persepsie. 'Daar is geen rede om te dink dat die gene wat by die breinfunksie betrokke is, immuun is vir die druk wat op die liggaam funksioneer nie, selfs al weet ons nog nie hoe die effekte werk nie. Hierdie genetiese effekte sal sosiale instellings beïnvloed, "sê Wade. En beïnvloed die geskiedenis dus: 'Ek dink genetika het iets om by te dra tot die opkoms van die Weste'.
En dit volg logies om te debatteer oor die wortels van geweld en armoede in groot dele van Afrika. "As instellings suiwer kultureel was", skryf Wade, "sou dit maklik wees om 'n instelling van een samelewing na 'n ander oor te dra, maar Amerikaanse instellings trek nie so maklik oor na stamgenootskappe nie." (Iemand wat toegewy is aan die kulturele kant van die argument, kan daarop wys dat 'n heeltemal onbelangrike instelling soos mediese sorg wat deur die regering betaal is, nie goed in Amerika oorgeplant het nie.)
Tweedens, het Wade doelbewus - of miskien het hy bloot oorgegee aan die onvermydelike - sy boek en die reaksies wat dit reeds ingeroep het in 'n moderne kultuuroorloë in 'n ander front verander. Sy teenstanders wat die ras ontken, wat wel die meeste sosiale wetenskaplikes insluit, het na sy mening geen feitelike grondslag vir hul verwerping van die rasbegrip nie: hulle ontkenning, wat eens in 'n lofwaardige begeerte was om rassisme uit die weg te ruim, het in status quo verhard. verdediging van ortodoksie en 'n werklike vrees vir wetenskaplike feite. "Mense het nog altyd probeer om hulself van evolusie, in godsdiens en onder sosiale wetenskaplikes vry te stel."
Dit is 'n tema wat tot dusver die hardste weergalm is deur die politieke wetenskaplike Charles Murray, wie se mede-outeur van die boek uit 1994 Die Bell Curve was 'n vroeë poging om sosiale ongelykheid op 'n genetiese basis te verduidelik. In 'n voorpublikasie Wall Street Journal hersiening van 'N lastige erfenis so lofwaardig en strydlustig, behoort dit Murray die beskrywende "Wade's pitbull" te gee, waarsku Murray Wade dat weerstand teen sy boek, al is dit nutteloos, 'fanaties' sal wees. Sommige beoordelaars "sal vasbeslote wees om dit nie net te weerlê nie, maar om dit heeltemal te diskrediteer - om mense in die verleentheid te stel om hulle te sien koop of lees. Die predikant van die ortodoksie sal meneer Wade beskuldig van rassisme, pseudowetenskap, vertroue in besmette bronne, onbevoegdheid en kwade bedoelings. "
Tot dusver lyk die predikant, wat die geleerde elite van Amerika beteken, nie onder die indruk van enige deel van Wade se uitdaging nie, insluitend Murray se buggel. "Daar is iets wonderliks ​​surrealisties daaraan toe 'n politieke teoretikus die wetenskaplikes ontslaan ter ondersteuning van 'n joernalis," sê antropoloog Jon Marks. Die wetenskaplikes wat volgens Marks ontslaan word, is antropoloë, en "ons ontken nie die menslike natuur nie, ons bestudeer dit." Marks het 'n lang geskilgeskiedenis met Wade, wat hy as 'n biologiese determinis beskou, met 'n onwetenskaplike neiging om te dink dat enige bestaande jagter-versamelaarsgroep 15 000 jaar gelede as 'n stand-in vir al ons voorouers beskou kan word.
'Ek weet wat ek met ras bedoel', sê Marks in 'n onderhoud, 'die idee dat die menslike spesie netjies in onderskeidelik verskillende groepe verdeel word, maar dit is nie waar nie, dit is nie die manier waarop die mensdom verpak word nie. Wade definieer nooit regtig sy wedrenne nie. Hoe kon hy? Aanpassing is plaaslik: daar is geen enkele Afrika -omgewing waaraan 'n Afrikaanse ras kan voldoen nie. "
Augustin Fuentes, 'n antropoloog en dierkundige, wat Wade op 5 Mei by 'n aanlyn -seminaar betrek het, herhaal Marks se punt. Wade skryf gewoonlik oor die Groot Drie wedrenne, maar brei soms uit tot vyf deur inheemse Amerikaners en Australiese Aborigines by te voeg. Vir Wade en ander sogenaamde rasrealiste is die gebrek aan 'n presiese telling-ander rasseverdelers tot in die 60's-onbelangrik, 'n boekhoudingskwessie. Maar vir teenstanders is dit van kardinale belang, die presiese onduidelikheid wat die rasigheid van die ras toon. Selfs by 'n driedelige afdeling, het Fuentes verklaar, bereik geen van die variasie tussen menslike bevolkings die vlak wat dierkundiges moet sien voordat hulle diersoorte in rasse of subspesies verdeel nie.
Die antropoloë het baie ander bene om saam met Wade te kies, net soos historici, want hoe nader hy aan die hede kom met sy genetiese verklarings van die geskiedenis, hoe wankeliger sy grond. In een idee, aangeneem deur die ekonomiese historikus Gregory Clark, beweer Wade dat klein genetiese veranderinge in die Engelse bevolking vanaf die Middeleeue tot die 19de eeu-teweeggebring het deur die welgesteldes wat hul oortollige kinders laat val het, met hul voortreflike genetiese aanpassings, in die sosiale leer in die breër bevolking - het die grond gelê vir die Industriële Revolusie. Dit sal nie speel met geleerdes wat fokus op instellings, kennis, kapitaal en die soort willekeur wat Wade as historiese oorsaak onbevredigend vind nie.
Moontlik niks in nie 'N lastige erfenisspreek egter net so hard as wat afwesig is. Daar is geen bespreking van epigenetika nie, die maniere waarop DNA in reaksie op die omgewing verander en oorgedra kan word, verander oor generasies, wat toon dat gene nie die enigste klei is wat in die menslike dier se interaksie met sy omgewing gewerk kan word nie. "Die idee is verkeerd dat daar 'n basiese menslike koek is waaruit jy die kulturele versiersel kan wegskraap," sê Marks. "Kultuur is meer soos die eiers in die koekmengsel, deel van die grond." Wade, van sy kant, is dit nie eens dat kultuur genetiese nudges kan oorskry nie - hoewel daar baie ras -realiste is.
Die kloof tussen die kante is enorm, want albei dink die stryd tussen hulle is nie teorie teenoor teorie nie, maar beginsel (oop bespreking van ongerieflike waarhede) versus beginsel ('wetenskap is daar om mense se lewens beter te maak, en wetenskap wat nie' Dit moet nie gedoen word nie, "sê Marks). In 'n tyd waarin die begeerte na harde en vinnige antwoorde - biologies of neurologies - op die afwykings van die menslike toestand die wind in die seil het, sal die stryd nie gou eindig nie.
Die einde van slawerny - soort van.
Teen die 1800's het sommige noordelike state wette begin aanvaar om geleidelik die slawerny te beëindig. Daar was spanning oor hierdie meningsverskil tussen wette in die noorde en suide. Hierdie konflik het gelei tot die vlugtige slawe -wette, wat dit makliker gemaak het vir slawe -eienaars om hul weggeloopte eiendom te herwin. Dit het ook vry swartes moeilik gemaak om te bewys dat hulle nie slawe was nie. Die mees berugte, verkeerde en onheilspellende uitspraak in die geskiedenis van die Hooggeregshof het plaasgevind in die geval van Dred Scott v. Sandford (1857), toe die hof verklaar:
Die vraag is eenvoudig: kan 'n neger, wie se voorouers in hierdie land ingevoer is en as slawe verkoop word, 'n lid word van die politieke gemeenskap wat deur die Grondwet van die Verenigde State gevorm en tot stand gebring is?
Ons dink dat dit nie die geval is nie, en dat hulle nie onder die woord 'burger' in die Grondwet vervat is nie en dus geen aanspraak kan maak op die regte en voorregte wat die instrument bied nie ...
Niemand van daardie ras het ooit vrywillig na die Verenigde State gemigreer nie, almal is as handelsware hierheen gebring ... en tot dusver minderwaardig dat hulle geen regte gehad het wat die witman verplig was om te respekteer nie.
Die stryd om weghol slawe het gelei tot die uitbreek van die Burgeroorlog. In 1865, toe die burgeroorlog geëindig het, is die 13de wysiging 1 van die Amerikaanse grondwet aanvaar. Hierdie wysiging verbied slawerny - behalwe as straf vir 'n misdaad. Die misdaadbepaling het egter die weg gebaan vir nuwe regstrokies wat swartes gedwing het om as onbetaalde arbeiders te dien.
Die 14de Amendement 2 het die volle burgerskap vir Afro -Amerikaners die wet gemaak, en die 15de Amendement 3 het Afro -Amerikaners stemreg gegee. Die rekonstruksietydperk het egter gesien dat hierdie beloftes deur wit Suid -Afrikaners gestroop word toe die Jim Crow -tydperk na vore kom.
1 Die volledige teks van die 13de wysiging:
Afdeling 1. Geen slawerny of onwillekeurige diensbaarheid, behalwe as 'n straf vir misdaad waarvan die party behoorlik skuldig bevind is, mag nie in die Verenigde State bestaan ​​nie, of op enige plek wat onder hul jurisdiksie val.
Afdeling 2. Die kongres het die mag om hierdie artikel deur toepaslike wetgewing af te dwing.
2 Die volledige teks van die 14de wysiging:
Afdeling 1. Alle persone wat in die Verenigde State gebore of genaturaliseer is, en onderhewig aan die jurisdiksie daarvan, is burgers van die Verenigde State en die staat waarin hulle woon. Geen enkele staat mag 'n wet maak of afdwing wat die voorregte of immuniteite van die burgers van die Verenigde State verswak nie, en geen staat mag enige persoon lewens, vryheid of eiendom beroof nie, sonder behoorlike regsproses of aan iemand binne sy jurisdiksie ontken gelyke beskerming van die wette.
Afdeling 2. Verteenwoordigers word onder die verskillende state verdeel volgens hul onderskeie getalle, en tel die totale aantal persone in elke staat, uitgesluit Indiërs wat nie belas is nie. Maar wanneer die reg om by enige verkiesing vir die keuse van die kiesers vir die president en die vise -president van die Verenigde State te stem, verteenwoordigers in die kongres, die uitvoerende en regterlike amptenare van 'n staat of die lede van die wetgewer daarvan ontken word aan enige van die manlike inwoners van so 'n staat, een en twintig jaar oud, en burgers van die Verenigde State, of op enige manier verkort, behalwe vir deelname aan rebellie of ander misdaad, word die basis van die voorstelling daarin verminder in die verhouding wat die getal van sodanige manlike burgers geld vir die hele aantal manlike burgers in die staat.
Afdeling 3. Niemand mag 'n senator of verteenwoordiger in die kongres, of 'n kieser van president en vise -president wees nie, of 'n amp, burgerlik of militêr, onder die Verenigde State of onder 'n staat, beklee wat, voorheen 'n eed afgelê het, as lid van Die Kongres, of as 'n amptenaar van die Verenigde State, of as 'n lid van 'n staatswetgewer, of as 'n uitvoerende of geregtelike beampte van 'n staat, om die Grondwet van die Verenigde State te ondersteun, het 'n opstand of opstand teen dieselfde gehad. , of hulp verleen aan die vyande daarvan. Maar die kongres mag, met 'n stem van twee derdes van elke Huis, hierdie gestremdheid verwyder.
3 Die volledige teks van die 15de wysiging:
Afdeling 1. Die reg van burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of enige staat ontken of verkort word nie weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid.
Dr Robert Smith is 'n professor in Afro -Amerikaanse geskiedenis en Amerikaanse regsgeskiedenis aan die Universiteit van Wisconsin - Milwaukee.
In die verlede het hy klas gegee in die Africana Studies -afdeling van die Universiteit van Noord -Carolina - Charlotte. Daar was hy ook 'n genooide geleerde en konsultant by die Levine Museum of the New South, waar hy gehelp het om 'n permanente uitstalling op te knap, en 'n genooide geleerde/kenner vir die North Carolina Humanities Council.
Dr Smith het 'n boek geskryf oor Ras, arbeid en burgerregte: Griggs v. Duke Power en die stryd om gelyke werkgeleenthedeartikels en boeke oor 'n verskeidenheid onderwerpe in Afro -Amerikaanse geskiedenis en studies. Hy is tans medeskrywer van 'n vakkundige uitgawe van A Time of Terror deur die stigter van ABHM, James Cameron.
Dr Smith is die inwonende historikus van ABHM en die raadslid wat verantwoordelik is vir verhoudings tussen universiteite en museum.
Finansiering vir hierdie uitstalling is verskaf deur die Wisconsin Humanities Council:
Lincoln en die probleem van ras: 'n dekade van interpretasies
Toestemmings: Kopiereg © Raad van Trustees van die Universiteit van Illinois. Vir toestemming om tydskrifmateriaal te hergebruik, kontak die University of Illinois Press ([email protected]). Toestemming om tydskrifmateriaal vir akademiese kursusse en/of kursuspakke te reproduseer en te versprei, kan verkry word by die Copyright Clearance Center (www.copyright.com).
Lees die toegangs- en gebruiksbeleid van Michigan Publishing vir meer inligting.
Lank voordat Alex Haley die idee van 'wortels' gewild gemaak het, was Amerikaners bekommerd oor die soeke na voorouers. Die poging om die vraag te beantwoord: "Wie is ons?" is dikwels beantwoord deur 'n ander vraag: "Waar kom ons vandaan?" Hoewel historici verantwoordelik was vir die opstel van antwoorde op hierdie vrae, is nóg die vrae nóg die antwoorde uitsluitlik binne die domein van historici. Populêre kultuur het sy eie antwoorde, en ons het in werklikheid dikwels 'n werklike spanning tussen populêre geskiedenis en professionele geskiedenis beleef in die beantwoording van belangrike vrae oor wie ons is en waar ons vandaan kom.
In die 1960's, toe ras 'n deurslaggewende bron was, het ons soeke na selfdefinisie deur na ons wortels te kyk gelei tot 'n hewige twis oor die werklike betekenis van Abraham Lincoln. Lincoln was een uit 'n reeks Amerikaanse stigters, en sy siening oor slawerny en ras kan 'n riglyn wees vir die moeilike dae. Die gewilde beskouing van Lincoln as die Groot Emansipator kan 'n bron bied vir 'n Amerikaanse verbintenis tot rassegeld. Tog kan hierdie prentjie tot 'n duidelike vraag lei - as Lincoln die weg na rasse -geregtigheid wys, waarom het ons dan in meer as honderd jaar nagelaat om sy pad te volg? In Februarie 1968 bied 'n prominente swart joernalis, Lerone Bennett, Jr., 'n antwoord op die paradoks toe hy beskuldig dat ons in werklikheid Lincoln se pad gevolg het. Bennett het gesê dat Lincoln se pad self baie gebrekkig was, Lincoln was die beliggaming van die Amerikaanse rassistiese tradisie. 
Volgens Bennett was geen Amerikaanse verhaal so 'onwaar' as die tradisionele prentjie van Lincoln as die Groot Emansipator nie. Volgens Lincoln was hy geen idealis nie; hy was 'n 'versigtige politikus' wat nooit toegewyd was tot die afskaffing van slawerny nie, maar slegs om die verlenging daarvan te voorkom. Hy was gemotiveer deur die kommer oor die belange van sy blanke kiesers, nie die behoeftes van die onderdrukte swartes nie. Tydens die gevierde debatte met Stephen A. Douglas ondersteun Lincoln uitdruklik die leerstelling van blanke oppergesag, en hy was gekant teen die toekenning van burgerlike en politieke regte aan negers. As president het hy die eerste agtien maande van sy administrasie deurgebring "in 'n wanhopige en taamlik patetiese poging om slawerny te red", het hy daarteen gekant slegs as gevolg van omstandighede en die druk wat deur 'n klein groep toegewyde radikale toegepas is. Die Emancipation Proclamation was nie 'n groot handves van vryheid nie, maar kongreswetgewing het reeds verder gegaan, en die Proklamasie was slegs van toepassing op gebiede waar Lincoln dit nie kon afdwing nie. Boonop was Lincoln slegs 'n paar maande voor sy dood steeds onteenseglik oor onmiddellike emansipasie. Volgens Bennett het Lincoln nooit die idee aanvaar dat die Verenigde State 'n ware tweerassige samelewing kan wees nie, en tot die einde toe ondersteun die president 'n beleid van kolonisering. Lincoln se heropboubeleid het die behoeftes van die swartes feitlik geïgnoreer. Daarom het Bennett tot die gevolgtrekking gekom: "Lincoln moet gesien word as die beliggaming, nie die transendensie nie, van die Amerikaanse tradisie, wat, soos ons almal weet, 'n rassistiese tradisie is." 
Bennett se artikel het 'n senuwee getref. Sy aanklagte is op radio en televisie uitgesaai en is in koerante gedebatteer. Die kwessies wat hy aan die orde gestel het, was belangrik. Vir sommige Amerikaners was Bennett se aanval, wat saamval net soos met 'n tydperk van groot rassespanning, Page [Einde Bladsy 23]
Herbert Mitgang, lid van die New York Times -redaksie en 'n Lincoln -geleerde, was een van die eerstes wat op Bennett se aanklagte geantwoord het. In Mitgang se artikel is gevra: 'Was Lincoln net 'n Honkie?' - en die antwoord was 'n dawerende 'Nee!' Mitgang was baie duidelik oor die konteks van die kontroversie. Die artikel begin: "Honderd vyf jaar na die Emancipation Proclamation - en, wat baie meer relevant is, vyf maande voor die gevreesde somer van 1968, toe strak frustrasie reageer op uitroepe van 'Black Power!' Amerikaanse stede weer kan ontvlam in 'n nuwe burgeroorlog - Abraham Lincoln word 'n valse Groot Emansipator genoem. " 'N Historikus, wat ook 'n vroeë antwoord aan Bennett geskryf het, het Mark Krug opgemerk: "Slegs skade kan voortspruit uit hierdie onwaardige poging om die negerbevolking, veral die rustelose jong geslag, te oortuig dat selfs Abe Lincoln net nog 'n blanke oppergesag was." Sowel Mitgang as Krug het die indruk gewek dat Bennett indirek die skuld sou kry as rassegeweld in die somer van 1968 sou uitbreek. 
Bennett se aanklagte teen Lincoln is egter nie so maklik deur ander historici afgemaak nie. Alhoewel hulle erken het dat Bennett se aanklagte nie heeltemal nuut was nie (verskeie daarvan is deur Richard Hofstadter en Kenneth Stampp verwag), het Bennett se prentjie van Lincoln deeglike oorweging nodig en 'n deeglike beoordeling . In die geskiedkundiges se dialoog tussen verlede en hede was die onderwerp van ras toenemend belangrik, en Bennett was heeltemal korrek in sy bewering dat mites min lig gee vir hedendaagse probleme. Miskien kan 'n herwaardering van Lincoln se siening oor slawerny en ras ons help om die verergering van die rassespanning wat ons teister, te vermy. In die dosyn jaar sedert Bennett se artikel het 'n aantal historici aan hierdie herondersoek deelgeneem. Waarheen het hierdie herondersoek ons ​​gelei? Wat verstaan ​​ons vandag van Lincoln? Was hy die Groot Emansipator of bloot nog 'n wit oppergesagter?
Geskiedkundiges wat die reputasie van Lincoln heroorweeg het, het 'n groot aantal kwessies bespreek, maar vir die doeleindes van hierdie ontleding gaan ek oor vier belangrike kwessies wat Bennett aan die orde gestel het. Eerstens, hoe kan ons Lincoln se gewilde beeld versoen met sy onderskrywing van wit oppergesag tydens die debatte met Douglas? Tweedens, was Lincoln 'n morele leier in die stryd om emansipasie? Derdens, het Lincoln ooit sy geloof in kolonisasie oorgegee as die oplossing vir die probleem wat hy met die vrymanne moet doen? En uiteindelik sou hy die radikale van sy eie party ondersteun het om voorsiening te maak vir swart burgerregte en stemreg in 'n werklik gerekonstrueerde Suid? Die antwoorde op hierdie vrae is natuurlik nie definitief nie, maar 'n studie van onlangse geleerdheid sal ons 'n duideliker beeld gee van "waar ons is en waarheen ons neig." 
Lincoln se toesprake ter verdediging van blanke oppergesag tydens die Lincoln-Douglas-debatte was 'n belangrike deel van Bennett se aanklagte en het in die afgelope jare een van die mees vrywillige woorde van Lincoln geword. In die volgende opmerkings wat tydens die vierde debat in Charleston gemaak is, het hy gereageer op Douglas se aanklagte dat hy rasse -gelykheid en samesmelting bevoordeel:
Diegene wat Lincoln verdedig het, wou hierdie opmerkings as onbelangrik afmaak. Mitgang het byvoorbeeld aangevoer dat Douglas "Lincoln teen die muur gesteun het en hom gedwing het om tydelik te maak", en dat Lincoln in die loop van sy presidensiële loopbaan in werklikheid vir volle negerburgerskap uitgekom het. 
'N Vrugbaarder benadering is om Lincoln se woorde noukeurig te ondersoek. George M. Fredrickson wys daarop dat hoewel Lincoln in die debat in Ottawa aangevoer het dat hy met Douglas saamstem dat die neger "in baie opsigte nie my gelyke is nie", die enigste respek waaroor hy seker was, die fisiese eienskap van "kleur" was. Lincoln was voorlopig in die identifisering van maniere waarop negers 'miskien' nie die gelyke van blankes was nie. Boonop het hy dit vermy om woorde soos 'aangebore' te gebruik om die ongelykhede tussen die rasse te beskryf, en laat hy die vraag oop of die verskille die gevolg was van die omstandighede.  Geskiedkundige E. B. Smith maak 'n soortgelyke punt wanneer hy opmerk dat die kwalifiserende woorde in die toespraak in Ottawa toon dat "Lincoln duidelik vir sy gehoor gespeel het, maar ook verskans het ten bate van sy gewete." 
Don E. Fehrenbacher, 'n vooraanstaande Lincoln -historikus, beskou Lincoln se uitsprake oor ras as "in wese vrywaring eerder as bevestiging". Volgens Fehrenbacher het hierdie stellings "om politieke redes die maksimum aangedui wat hy bereid was om die neger te ontken en die minimum wat hy vir die neger geëis het. Dit was toegewings op punte wat nie ter sprake was nie, bedoel om hom te versterk op die punt dat was ter sprake - naamlik die uitbreiding van slawerny. " Fehrenbacher voeg by dat as Lincoln anders in Douglas op Charleston gereageer het, "die Lincoln van die geskiedenis eenvoudig nie sou bestaan ​​nie." ]
Professor Fredrickson wys ook daarop dat ons deeglik aandag moet skenk aan wat Lincoln in die Ottawa -toespraak vir die neger beweer het. Ondanks die verskille wat hy tussen die rasse gesien het, was Lincoln van mening dat daar "geen rede in die wêreld is waarom Page [Einde Bladsy 28]
Alhoewel Bennett se bewering dat Lincoln 'n blanke opperheerser was, die konvensionele prentjie van hom laat val, het die beskuldiging dat hy nie regtig 'n slawerny was nie en op sy beste 'n huiwerige emansipator, die kern van die algemene begrip van Lincoln se historiese rol getref. As die Emancipation Proclamation nie 'n handves vir swart vryheid was nie, waarom vier ons dan die Negergeskiedenis in Februarie? Wat was die basis vir ons byna aanbiddende houding teenoor Lincoln?
Stephen B. Oates, onlangse biograaf van Lincoln, ontmoet Bennett se aanklagte reguit. Volgens Oates was Lincoln sedert sy vroegste dae konsekwent anti -slawerny.  Tog erken Lincoln dat die Grondwet slawerny in die Suide beskerm, en in die vroeë dae van die oorlog het sowel sy grondwetlike probleme as die behoefte aan die ondersteuning van die grensslavstate optrede teen slawerny voorkom. Boonop het Lincoln besef dat emansipasie in die noorde ongewild sou wees. Volgens Oates het Lincoln gevrees dat 'n emansipasiebeleid "Noord -demokrate sou vervreem, 'n rassepoeiervat in die noordelike state sou aansteek en moontlik 'n burgeroorlog in die agterkant sou veroorsaak." Vir emansipasie kan Oates Lincoln voorstel as sy tyd vooruit, toe hy in 1862 versigtig na emansipasie beweeg het.
Die konstitusionele historikus Herman Belz stem saam met Oates dat die afkondiging die produk was van 'n egte ideologiese verbintenis tot vryheid. Die militêre behoeftes van die land, wat deur Lincoln aangevoer is om die proklamasie te regverdig, was bloot 'regsfiksie'. Belz beweer dat "die werklike rede daarvoor, in 'n breë historiese perspektief beskou, vyandigheid teenoor slawerny was, gebaseer op toewyding tot republikanisme en die beginsel van gelykheid waarop republikanisme berus het." 
Boonop verwerp Lincoln die versoeking om die proklamasie te herroep. Nie noordelike druk of die moontlikheid om vrede te maak het daartoe gelei dat hy die emansipasie laat vaar het nie. Lincoln se brief aan Horace Greeley word deur Oates beskou as 'n bewys van huiwering of gebrek aan toewyding tot emansipasie, maar as deel van 'n strategie om emansipasie aanvaarbaar te maak as 'n wettige oorlogsdoel.  In daardie brief het Lincoln gesê dat as hy 'die Unie kon red sonder om 'n slaaf te bevry' dit sou doen, maar hy het verder gesê dat as hy 'dit kon red deur al die slawe te bevry' dit sou doen . "Wat ek doen oor slawerny en die gekleurde ras, doen ek omdat ek glo dat dit help om die Unie te red."  Toe hy die brief aan Greeley skryf, het Lincoln reeds besluit om die Emancipation Proclamation uit te reik (op voorstel van Seward wag net op 'n oorwinning van die Unie voordat hy dit aankondig), en daar is geen bewyse dat Lincoln nie van plan was om sy besluit te volg nie. Wat die brief Page [Einde Bladsy 31] wou doen, was om duidelik te maak dat enige aksie om die slawe te bevry, beskou moet word as 'n maatreël om die Unie te red. Unioniste wat emansipasie gekant het, is vooraf meegedeel dat hulle sou veg om nie die slawe te bevry nie, maar om die Unie te herstel met behulp van 'n emansipasiebeleid. Oates beskou die brief aan Greeley dus as 'n voorbeeld van hoe Lincoln, 'n slim politieke leier, die weg voorberei het vir die aanvaarding van 'n radikale nuwe stap. 
Oates voer direk aan met Bennett en ander historici en meen dat die Emancipation Proclamation 'verder gegaan het as wat die kongres gedoen het'. Die tweede konfiskeringswet het nie net uitgebreide geregtelike prosedures vereis nie, maar het ook lojale slawe -eienaars vrygestel. "Lincoln's Proclamation, aan die ander kant, was 'n deurslaggewende slag teen slawerny as 'n instelling in die rebellestate, 'n slag wat al die slawe daar sou bevry - dié van afstigelinge en lojaliste." Lincoln was nie 'n huiwerige emansipator nie, en die proklamasie "was die mees revolusionêre maatstaf wat 'n Amerikaanse president tot op daardie tydstip ooit gekry het." 
Die revisionistiese siening van Lincoln as 'n huiwerige emansipator is versterk deur 'n belangrike artikel deur Ludwell Johnson, gepubliseer dieselfde jaar as Bennett's. Professor Johnson voer aan dat Lincoln in Februarie 1865 nog steeds onomwonde was oor onmiddellike en totale emansipasie. Volgens Johnson het Lincoln aan Alexander Stephens gesê dat emansipasie tot vyf jaar vertraag kan word en dat slawe -eienaars steeds vergoeding kan ontvang vir die verlies van hul slawe. Lincoln was bereid om sulke toegewings te maak, spekuleer Johnson, omdat hy die noodsaaklikheid gesien het om die oorlog vinnig te beëindig, sodat die Suide nie in chaos en anargie sou verval nie - toestande wat in die hande sou kom van die radikale lede van Lincoln se party. 'N Vinnige einde van die oorlog sou 'n radikale heropbou van die Suide voorkom.  Bladsy [Eindbladsy 32]
Johnson se verslag oor Lincoln se posisie tydens die Hampton Roads Conference het onbetwis gebly totdat 'n onlangse artikel deur die redakteur van Lincoln Lore, Mark E. Neely, Jr. na die geleentheid, deur Stephens. Selfs as Stephens se geheue goed was, was hy geensins 'n onpartydige getuie nie. Teen die tyd dat Stephens geskryf het, het daar baie gebeur en was daar baie redes waarom Stephens die geheue van 'n Lincoln wat vriendeliker teenoor die Suide sou wees, sou koester as die Republikeine wat uiteindelik die heropbou oorgeneem het. 
Volgens Oates het Lincoln slegs een keer gewankel - gedurende die donker dae van Augustus 1864 - toe hy vredesvoorwaardes oorweeg wat emansipasie nie insluit nie. "Maar die volgende dag het Lincoln van plan verander. Met 'n wakker resolusie het hy gesweer om die oorlog tot onvoorwaardelike oorgawe te beveg en te bly by emansipasie wat ook al gebeur."  Soos Lincoln dit self gestel het, kon die Emancipation Proclamation, nadat die Emancipation Proclamation uitgereik is, nie meer "teruggetrek word as wat die dooies tot lewe gebring kan word nie." 
Ten slotte, selfs al verdien Lincoln nie die titel Great Emancipator vir sy afkondiging nie, is hy daarop geregtig vir sy bekwame en vasberade poging om die kongres se bekragtiging van die grondwetlike wysiging te wen wat slawerny in die Verenigde State duidelik en ondubbelsinnig beëindig het. 
Lincoln se houding teenoor die toekoms van die pas bevryde swartes was 'n meerjarige historiese vraag. Vir baie jare was die dominante skool vir rekonstruksie -historiografie van mening dat radikale heropbou boonop 'n ernstige en tragiese fout was, en die dominante aanname van die skool [eindbladsy 34] was dat heropbou onder Lincoln ligter sou wees en baie meer beskerm sou word teen wit suidelike regte en sensitiwiteit as wat deur die kongres geadministreer is.  Teen die tyd van Bennett se artikel was die tradisionele interpretasie egter amper vervang deur die standpunt dat radikale heropbou nodig was om die resultate van die oorlog te beskerm en om die regte van Suidelike swartes en blanke Unioniste te beskerm. Onder hierdie omstandighede stel die bewering dat heropbou onder Lincoln milder sou wees, die president voor as onwillig om die nodige stappe te neem om die vryheid van die voormalige slawe te beskerm; Lincoln was nie aan die kant van diegene wat die saak wou bevorder nie van swart regte.
Die kwessies van heropbou, veral wat u met die voormalige slawe moes doen, het vroeg in die burgeroorlog verskyn. Een van die oplossings wat Lincoln bevorder het, was die ou idee van kolonisasie, 'n plan waarin swartes gevra sou word om die Verenigde State te verlaat en hul eie nasie te stig. Bennett en ander revisioniste het aangekla dat Lincoln se volgehoue ​​steun vir kolonisasie 'n verdere bewys is van sy weiering om volle gelykheid vir swartes in hierdie land te aanvaar. 'N Belangrike vraag vir diegene wat Lincoln se siening oor ras bestudeer, was: Waarom het Lincoln kolonisasie ondersteun, en het hy ooit hierdie voorstel laat vaar?
Sommige van diegene wat Lincoln teen die aanklagte van rassisme verdedig het, het toegegee dat hoewel hy 'n toegewyde kolonisasie was, hy die posisie laat vaar het toe hy ontwikkel het: "Van onverdraagsaamheid tot matigheid."  Aan die ander kant, Oates, wat skerp krities is oor die revisioniste, verduidelik Lincoln se steun aan kolonisasie as 'n groot deel bloot 'n strategie om die noordelike vrees vir die gevolge van emansipasie te verlig. Vermoedelik sal diegene wat gevrees het dat die vrygelate slawe na die noorde sou stroom, gepas word deur 'n voorstel om swartes elders te hervestig. Kort voordat Lincoln die voorlopige emansipasie -afkondiging uitgereik het, het Lincoln "groot ophef gemaak oor kolonisasie - 'n ritueel wat hy deurgemaak het elke keer as hy 'n nuwe stap oorweeg het teen slawerny". Nadat hy 'n ander antwoord gevind het vir die noordelike vrese vir swart vlug - die vlugtelingplan wat onder adjudant -generaal Lorenzo Thomas in die Mississippi -vallei opgestel is - het Lincoln sy openbare steun aan kolonisasie laat vaar. 
GS Boritt, wat 'n uitdagende studie van Lincoln se idees geskryf het, beskou die kolonisasieprogram van die president ook gedeeltelik deur strategiese belange. Maar, sê Boritt, Lincoln se steun vir kolonisasie was in stryd met sy diep belangstelling in en begrip van ekonomie.Dit was duidelik vir almal wat die vraag in diepte ontleed het dat die ekonomiese hulpbronne wat nodig was om 'n aansienlike deel van die swart bevolking van die Verenigde State te hervestig, eenvoudig verbysterend was. Waarom het Lincoln dan hierdie onpraktiese beleid ondersteun? Boritt gebruik die sielkundige verdedigingsmeganisme van vermyding as 'n verklaring van Lincoln se gedrag. Boritt beweer dat die president dit vermy het om die vraag te ontleed omdat hy destyds geen haalbaar alternatief gesien het nie, maar tot die gevolgtrekking kom: ''n Mens kan nie ontkom aan die gevoel dat Lincoln in 1862, selfs al het die kolonisasiekoors was, 'n blik op die feit dat die idee van grootskaalse immigrasie was nie realisties nie. " Vir Lincoln was die idee 'n doel wat dit gehelp het om "sy eie onsekerhede te besweer, en nog belangriker die vrese van die oorgrote meerderheid blankes." Na emansipasie, toe dit egter nie meer nodig was om in kolonisasie te glo nie, het Lincoln dit laat vaar. 
Hoewel Lincoln na Desember 1863 nie meer kolonisering in die openbaar onderskryf het nie, is daar steeds die vraag of hy [Einde Bladsy 36]
Nadat Lincoln kolonisasie verwerp het, het hy nog steeds die vraag gestaan ​​om die verhoudings tussen die vrymanne en hul voormalige meesters te bepaal. Sou swartes burgerlike en politieke regte hê? Moet swartes stemreg kry? In 'n poging om die standpunte van Lincoln oor hierdie kwessies vas te stel, is historici genoodsaak om 'n klein aantal dokumente te interpreteer vir leidrade oor wat Lincoln sou gedoen het as die moordenaar se koeël hom nie kort nadat die oorlog geëindig het, sou tref nie.
Hans L. Trefousse het Lincoln se heropboubeleid in 'n nuwe lig gestel deur daarop te wys dat die tradisionele prentjie van Lincoln as konserwatief, wat wanhopig sukkel om 'n groep wraaksugtige radikale uit sy eie party te beheer, eenvoudig verkeerd is. Trefousse voer aan dat Lincoln se verskille met die radikale dikwels bloot tydsberekening was en dat Lincoln die radikale goed kon benut by die skep van 'n atmosfeer waarin sy optrede oor slawerny aanvaar sou word.  As ons so 'n interpretasie van Lincoln se verhouding met die radikale aanvaar, is dit maklik om te glo dat hy net 'n bietjie agter sou bly selfs die mees visioenêre lede van die Republikeinse party soos hulle bepleit het stemreg en ander maatreëls wat ontwerp is om die regte van die vrymanne te beskerm.
Oates volg meestal die mening van Trefousse oor die verhouding tussen die president en die kongresleiers en gaan so ver dat hy nie die term "radikale" gebruik nie. Oates sien 'n noue verhouding tussen 'n leidende radikaal, senator Charles Sumner, en beide Mary en Abraham Lincoln.  Maar in die beskrywing van sekretaris Salmon P. Chase se rol, kom Oates naby die ouer siening van die verhouding tussen Lincoln en die radikale. Oates beweer dat Lincoln se heropbouplan van Desember 1863 deur feitlik alle kongresrepublikaners, insluitend Sumner, geprys is, maar dat Chase daarteen beswaar aangeteken het weens suiwer politieke motiewe.  Oor rekonstruksie stel Oates dus voor dat daar geen werklike ideologiese skeuring tussen Lincoln en sy kritici aan die linkerkant was nie. Verder hou Oates vol dat die meeste biograwe die Tweede Inleidingsrede verkeerd geïnterpreteer het. Alhoewel die president 'liefdadigheid vir almal' beloof het, bedoel hy nie dat hy bedagsaam teenoor die Suide wou wees nie: 'Nog steeds besig met die oorlog as 'n grimmige suiwering wat sy land sou reinig en herstel, het Lincoln 'n taamlik taai beleid teenoor die Suid verower het. " 
'N Belangrike dokument wat gebruik is by verskeie van diegene wat Lincoln teen die aanklagte van rassisme verdedig, is 'n brief aan generaal James Wadsworth, wat vroeër in 1864 deur Lincoln geskryf is. Die brief bespreek nie net heropbou nie, maar gaan ook veel verder as die publiek opmerkings tot op daardie tydstip. Bladsy [Einde Bladsy 39] In die brief het Lincoln blykbaar die stemreg van die neger onderskryf: "Ek kan nie, as universele amnestie toegestaan ​​word, onder die omstandighede vermy dat ek in plaas daarvan algemene stemreg eis, of ten minste stemreg op grond daarvan nie. van intelligensie en militêre diens. "  Lincoln se verdedigers voer aan op grond van die brief dat Lincoln veel verder gegaan het as die stellings wat hy in die debatte met Douglas gemaak het toe hy ontken dat hy swart politieke regte bevoordeel.  Tog blyk hierdie brief 'n baie swak riet te wees. Alhoewel die oorspronklike van die brief nog nooit gevind is nie, het die redakteurs van Lincoln's Collected Works dit skynbare egtheid verleen deur dit in hul publikasie op te neem. Soos die redakteur se voetnoot duidelik maak, is die bron van die brief egter verdag. Dit is gevind in die New York Tribune, wat op sy beurt beweer dat dit dit gekopieer het uit 'n tydskrif genaamd die Southern Advocate. Die redaksie merk op dat "geen ander verwysing na die oorspronklike brief aan Wadsworth gevind is nie."  Professor Johnson, wat die brief deeglik bestudeer het en die omstandighede waarin dit gepubliseer is, kom tot die gevolgtrekking dat verskeie paragrawe van die brief nie eg is nie.  Ek sou verder gaan. Ek kan geen rede sien waarom ons moet aanneem dat enige deel van die brief outentiek is nie - dit klink nie soos Lincoln nie, en die idees wat daarin uitgedruk word, strook nie met wat ons oor Lincoln se gedagtes op die keer dat hy die brief vermoedelik geskryf het.
Alhoewel Johnson die twyfelagtige aard van die grootste deel van die Wadsworth -brief bevestig het, kon diegene wat Lincoln se rekord oor ras verdedig het, argumenteer dat ander getuienis die president se vrygewige opvattings oor negeregte staaf. Soos die vooraanstaande konstitusionele historikus Harold Hyman dit gestel het: "Professor Johnson het sy pogings vermors om die skakels wat Lincoln bind aan die egalitariërs van 'n eeu gelede te verbreek, bly die ketting steeds vas." Hyman berus meestal op Lincoln se hantering van die heropbou van Louisiana. Lincoln stel nie net voor nie (in 'n privaat brief aan goewerneur Michael Hahn) dat sommige negers die stemming moet gee, hy herhaal die aanbeveling in sy openbare toespraak en hy stel verder voor dat swartes aan openbare skole voorsien word. In die laaste toespraak het Lincoln idees uitgespreek wat nie tot Louisiana beperk was nie, en Hyman voer aan dat Lincoln verder beweeg in die rigting van die gee van volle regte aan die vrymanne. Alhoewel Hyman toegee dat dit onmoontlik is om te sê hoe ver Lincoln sou gegaan het, het die vriende van swart regte "die vertroue gedeel dat Lincoln sou bly beweeg in die gelukkige rigting wat hy reeds geneem het." 
Die stelling dat Lincoln se beleid vir Louisiana daarop dui dat hy vinnig oorgaan na 'n revolusionêre beleid om die Suide te herbou op grond van swart stemreg, is die tesis van 'n opwindende nuwe studie deur Peyton McCrary. McCrary beweeg verder as 'n Page [Einde Bladsy 41] verdediging van Lincoln van die aanvalle van revisioniste na 'n nuwe bewering: Lincoln was die revolusionêre leier van 'n revolusie wat besig was om te ontwikkel. McCrary begin met die aanname dat feitlik alle historici deel: Lincoln was 'n realis. Professor McCrary voer dan aan dat ''n radikale benadering tot heropbou meer realisties was as die matige beleid van Banks. kan 'n stabiele naoorlogse bestelling lewer. " Daarom sou Lincoln, as realis, bly beweeg het na die beleid wat die radikale voorstaan. 
Die bewyse wat McCrary noem, is Lincoln se goedkeuring van die Freedmen's Bureau -wetgewing en sy laaste toespraak, wat daarop dui dat hy binnekort 'n nuwe beleid kan aankondig. Lincoln se besluit om die radikale in Louisiana te ondermyn deur verkiesings te vra voor 'n grondwetlike konvensie was nie 'n bewys van Lincoln se konserwatisme nie, maar eerder 'n bewys dat hy erg mislei is deur generaal Nathaniel P. Banks. Uiteindelik het Lincoln erken dat Louisiana in die verkeerde rigting op pad was "hy het die kwesbare kwaliteit van die Hahn -regime se verkiesingsondersteuning erken en gemakliker geraak met die vooruitsig van stemreg op negers. As pragmatiese politikus, indien nie as 'n man met 'n toewyding aan sosiale geregtigheid vir die vrymanne, kon Lincoln beswaarlik aan die gevolgtrekking gekom het dat daar aan die einde van die oorlog nêrens anders was as links nie. " 
Lerone Bennett se artikel van 1968 was die produk van die tyd. Amerikaanse swartes en lede van die New Left was Page [Einde Bladsy 42] oortuig dat die Amerikaanse samelewing diep gebrekkig was en dat dit die produk was van 'n korrupte erfenis. Boonop was die radikale van die 1960's ongeduldig met die geskiedenis; hulle beskou die verlede as 'n dooie gewig wat slegs aksie in die hede kan beperk - en aksie was wat hulle wou hê. Ons goue era lê in die toekoms, nie die verlede nie.
Maar as die radikale van die 1960's ongeduldig was met die geskiedenis, het hulle 'n waardevolle diens gelewer om die herondersoek van ons verlede vanuit nuwe perspektiewe te lei, wat ons begrip van ons geskiedenis verryk. Alhoewel die meeste historici nie die siening van Bennett oor Lincoln aanvaar het nie, het ons nie net teruggekeer na waar ons begin het nie. Ons het baie geleer. Ons het uitgevind dat 'n aantal dinge waarskynlik nie gebeur het nie - die brief aan Wadsworth, die twyfel oor emansipasie by Hampton Roads en die onderhoud met General Butler. Ons beeld van Lincoln se verhouding tot die radikale vleuel van sy party is ook ingrypend verander. Ons beskou Lincoln nie meer as 'n ongelukkige verdediger van die Grondwet teen die aanval van beginsellose politici nie. Lincoln is teruggesit in die Republikeinse party.
Ons het ook 'n nuwe waardering vir die Emancipation Proclamation. Die afkondiging, ondanks sy voetgangertaal, was 'n revolusionêre daad wat verder gaan as wat die kongres gedoen het en wat die aard van die burgeroorlog onverbiddelik verander het. Ons het ook 'n nuwe waardering vir Lincoln se heropboubeleid. Ons sien nie meer 'n Lincoln wat hopeloos getroud was met die afkondiging van Desember 1863 nie, maar een wat met die tyd aan die beweeg was en soos die radikale begin sien het dat dit noodsaaklik is vir fundamentele sosiale veranderinge in die Suide. Bladsy [Eindbladsy 43]
Terwyl ons voortgaan om Lincoln te bestudeer, gaan ons voort om onsself te definieer. Die meeste historici het die mite van die heilige Groot Emansipator weggegooi, maar hulle het ook die teenmite van Lincoln as 'n hopelose rassis verwerp.  Ons beoordeel Lincoln nou volgens verskillende standaarde as dié wat ons 'n dekade gelede gebruik het. Ons gevoel van presidensiële leierskap het verander. Ons is nie meer vol vertroue dat sterk leiers ons probleme kan oplos nie, en in die post-Viëtnam, na die Watergate-era, wek die idee van 'n president wat ver buite die land beweeg om sy idees te implementeer ons vermoede. Ons is nou baie meer gereed om die omstandighede te erken wat die optrede van sterk leiers ten goede of ten kwade beperk.
Binne die perke van leierskap, wat ons nou duideliker is as 'n dekade gelede, is Lincoln steeds 'n relevante figuur. Hy wys ons hoe 'n groot president, ondanks skommelinge in die nasionale wil, sy amp kan gebruik om hervorming te ondersteun. Sy beeld is steeds beskikbaar as troos vir die hervormers wat 'n gesogte Amerikaanse held in hul hoek kan gebruik. Bladsy [Eindbladsy 45]
Die probleem van ras in die een en twintigste eeu
Die probleem van die twintigste eeu is die probleem van die kleurlyn wat W.E.B. Du Bois in 1903 geskryf het, en sy woorde het ongelukkig profeties bewys. Terwyl ons die een-en-twintigste eeu binnegaan, bly die probleem-en tog het dit, en die lyn wat dit definieer, op subtiele, maar belangrike maniere verskuif. Hierdie kort boek spreek kragtig tot die vraag hoe die omstandighede van ras Die probleem van die twintigste eeu is die probleem van die kleurlyn, het W. E. B. Du Bois in 1903 geskryf, en sy woorde het ongelukkig profeties bewys. Terwyl ons die een-en-twintigste eeu binnegaan, bly die probleem-en tog het dit, en die lyn wat dit definieer, op subtiele, maar belangrike maniere verskuif. Hierdie kort boek spreek kragtig oor die vraag hoe die omstandighede van ras en rassisme in ons tyd verander het-en hoe hierdie veranderinge ons toekoms sal beïnvloed.
Die belangrikste aspekte van die boek is die teenstrydighede en onsamehangendheid van 'n stelsel wat swart bekendes in die politiek, populêre kultuur en sport idealiseer, selfs al verminder dit die gemiddelde Afro-Amerikaanse burger. Die wêreld van die band, die bokser Jack Johnson se loopbaan, en Die geboorte van 'n nasie Word onder die loep geneem deur Holt, aangesien hy die kwaadwillige vordering van ras en rassisme verband hou met die verlies van industriële werk en die opkoms van ons moderne verbruikersgemeenskap. Hy verstaan ​​ras as ideologie en beskryf die prosesse van verbruikerswese en kommodifikasie wat die plek van swart burgers in ons samelewing verander het, maar nie noodwendig verbeter het nie.
So ontstellend as insiggewend, onthul hierdie tydige werk die radikale aard van verandering ten opsigte van ras en die kulturele verskynsels daarvan. Dit bied konseptuele hulpmiddels en 'n nuwe manier om te dink en te praat oor rassisme as sosiale werklikheid. . meer
Gedurende die Verligtingstydperk ('n era van die 1650's tot die 1780's) het konsepte van monogenisme en polygenisme gewild geword, hoewel dit eers in die 19de eeu epistemologies gesistematiseer sou word. Monogenisme beweer dat alle rasse 'n enkele oorsprong het, terwyl polygenisme die idee is dat elke ras 'n aparte oorsprong het. Tot in die 18de eeu was die woorde "ras" en "spesie" uitruilbaar. 
François Bernier (1620–1688) was 'n Franse dokter en reisiger. In 1684 publiseer hy 'n kort opstel waarin die mensdom verdeel word in wat hy 'rasse' noem, wat individue en veral vroue onderskei deur velkleur en 'n paar ander fisiese eienskappe. Die artikel is anoniem gepubliseer in die Journal des Savants, die vroegste akademiese tydskrif wat in Europa gepubliseer is, en met die titel "New Division of the Earth by the Different Species or 'Races' of Man that It Beit It." 
In die opstel het hy vier verskillende rasse onderskei: 1) Die eerste ras het bevolkings uit Europa, Noord-Afrika, die Midde-Ooste, Indië, Suidoos-Asië en die Amerikas ingesluit, 2) die tweede ras het bestaan ​​uit Afrika suid van die Sahara, 3) die derde ras bestaan ​​uit die oostelike en noordoostelike Asiërs, en 4) die vierde ras was Sami-mense. Die klem op verskillende soorte vroulike skoonheid kan verklaar word omdat die opstel die produk was van die Franse Salonkultuur. Bernier beklemtoon dat sy nuwe klassifikasie gebaseer is op sy persoonlike ervaring as reisiger in verskillende dele van die wêreld. Bernier het 'n onderskeid gemaak tussen essensiële genetiese verskille en toevallige verskille wat afhang van omgewingsfaktore. Hy het ook voorgestel dat laasgenoemde kriterium relevant kan wees om subtipes te onderskei.  Sy biologiese indeling van rassetipes wou nooit verder gaan as fisiese eienskappe nie, en hy aanvaar ook die rol van klimaat en dieet om die mate van menslike diversiteit te verduidelik. Bernier was die eerste om die konsep van 'mensesoorte' uit te brei om die hele mensdom raslik te klassifiseer, maar hy het nie 'n kulturele hiërargie tussen die sogenaamde 'rasse' wat hy bedink het vasgestel nie. Aan die ander kant het hy blanke Europeërs duidelik gestel as die norm waarteen ander 'rasse' afgewyk het.  
Die eienskappe wat hy aan elke ras toegeskryf het, was nie streng Eurosentries nie, omdat hy gedink het dat mense van gematigde Europa, Amerika en Indië, wat kultureel baie verskil, tot ongeveer dieselfde rassegroep behoort, en hy verduidelik die verskille tussen die beskawings van Indië ( sy belangrikste kundigheidsgebied) en Europa deur klimaat en institusionele geskiedenis. Daarteenoor beklemtoon hy die biologiese verskil tussen Europeërs en Afrikane en lewer baie negatiewe opmerkings teenoor die Sami's van die koudste klimate van Noord -Europa  en oor Afrikaners wat aan die Kaap die Goeie Hoop woon. Hy het byvoorbeeld geskryf "Die 'Lappons' saamstel die 4de wedloop. Dit is 'n klein en kort wedloop met dik bene, wye skouers, 'n kort nek en 'n gesig wat ek nie weet hoe om te beskryf nie, behalwe dat dit lank is, regtig aaklig en lyk herinner aan 'n beer se gesig. Ek het hulle nog net twee keer in Danzig gesien, maar volgens die portrette wat ek gesien het en volgens wat ek van 'n aantal mense gehoor het, is dit lelike diere ".  Die betekenis van Bernier vir die opkoms van wat Joan-Pau Rubiés die 'moderne rassediskoers' noem, is gedebatteer, met Siep Stuurman wat dit die begin van moderne rasse-denke noem,  terwyl Joan-Pau Rubiés dink dit is minder betekenisvol as Bernier se hele mensbeskouing in ag geneem word. 
'N Vroeë wetenskaplike wat ras bestudeer het, was Robert Boyle (1627–1691), 'n Anglo-Ierse natuurfilosoof, chemikus, fisikus en uitvinder. Boyle het geglo in wat vandag 'monogenisme' genoem word, dit wil sê dat alle rasse, ongeag hoe uiteenlopend, uit dieselfde bron, Adam en Eva, afkomstig is. Hy bestudeer berigte oor die geboorte van ouers aan verskillende kleure albino's, en daarom het hy tot die gevolgtrekking gekom dat Adam en Eva oorspronklik wit was en dat blankes aan verskillende rasse geboorte kon skenk. Teorieë van Robert Hooke en Isaac Newton oor kleur en lig via optiese verspreiding in die fisika is ook deur Robert Boyle uitgebrei tot diskoerse oor polygene,  en bespiegel dat hierdie verskille moontlik te wyte was aan "seminale indrukke". Boyle se geskrifte noem egter dat skoonheid op sy tyd vir "European Eyes" nie soveel in kleur gemeet is nie, maar in "statuur, mooi simmetrie van die liggaamsdele en goeie gelaatstrekke in die gesig".  Verskeie lede van die wetenskaplike gemeenskap verwerp sy standpunte en beskryf dit as 'ontstellend' of 'amusant'. 
Aan die ander kant het historikus Henri de Boulainvilliers (1658–1722) die Franse as twee rasse verdeel: (i) die aristokratiese "Franse ras" wat afstam van die invallende Germaanse Franken, en (ii) die inheemse Gallo-Romeinse ras (die politieke Derde boedelbevolking). Die Frankiese aristokrasie het die Galliërs oorheers deur aangebore veroweringsreg.
In sy tyd het Henri de Boulainvilliers, 'n gelowige in die 'veroweringsreg', 'ras' nie as biologies onveranderlik verstaan ​​nie, maar as 'n kontemporêre kulturele konstruk. [ aanhaling nodig ] Sy rassistiese weergawe van die Franse geskiedenis was nie heeltemal mities nie: ondanks 'ondersteunende' hagiografieë en epiese poësie, soos Die lied van Roland (La Chanson de Roland, c. 12de eeu), het hy wetenskaplike legitimasie gesoek deur sy rassistiese onderskeid te baseer op die historiese bestaan ​​van geneties en taalkundig onderskeide Germaanse en Latynssprekende mense in Frankryk.Sy rasteorie was anders as die biologiese feite wat in die 19de-eeuse wetenskaplike rassisme gemanipuleer is [ aanhaling nodig ] (vgl. Kulturele relativisme).
Richard Bradley (1688–1732) was 'n Engelse natuurkundige. In sy boek "Philosophical Account of the Works of Nature" (1721) beweer hy dat daar "vyf soorte mans" is wat gebaseer is op hul velkleur en ander fisiese eienskappe: wit Europeërs met baarde wit mans in Amerika sonder baard (wat inheems beteken Amerikaners) mans met vel met koperkleur, klein oë en reguit swart hare Swartes met reguit swart hare en swartes met krullerige hare. Daar word bespiegel dat sy verslag die latere kategorisering van Linnaeus geïnspireer het. 
Die Skotse prokureur Henry Home, Lord Kames (1696–1782) was 'n polygenis wat volgens hom God in verskillende streke verskillende rasse op aarde geskep het. In sy 1734 -boek Sketse oor die geskiedenis van die mens, Home beweer dat die omgewing, klimaat of samelewing nie verantwoordelik is vir rasseverskille nie, so die rasse moes afkomstig wees van afsonderlike, aparte aandele. 
Carl Linnaeus (1707–1778), die Sweedse geneesheer, plantkundige en dierkundige, het die gevestigde taksonomiese basisse van binominale nomenklatuur vir fauna en flora aangepas, en ook 'n indeling van mense in verskillende subgroepe gemaak. In die twaalfde uitgawe van Systema Naturae (1767), noem hy vyf  "variëteite"  van menslike spesies. Elkeen is beskryf as die volgende fisiognomiese eienskappe "wisselend na kultuur en plek": 
Die Americanus: rooi, koleries, regverdig swart, reguit, dik hare koppig, ywerig, selfskilderend met rooi lyne en gereguleer deur die doeane. 
Die Europeanus: wit, bruin, bruin met volop, lang hare blou oë sag, skerp, vindingryk bedek met noue kleed en onder wette. 
Die Asiatiese: geel, melancholies, styf swart hare, donker oë ernstig, hoogmoedig, gulsig bedek met los klere en beheer deur opinies. 
Die Afer of Africanus: swart, flegmatiese, ontspanne swart, gekreukelde hare syagtige vel, plat neus, lomp lippe wyfies sonder skaamte melkkliere gee melk uiters slink, skelm, lui, listig, wellustig, sorgeloos, salf homself met vet en word beheer deur caprice. 
Die Monstrosus was mitologiese mense wat nie in die eerste uitgawes van Systema Naturae. Die subspesies het die "viervoetige, stom, harige" ingesluit Homo feralis (Wilde man) die dier wat grootgemaak is Juvenis lupinus hessensis (Hessiese wolfseun), die Juvenis hannoveranus (Hannoveriese seun), die Puella campanica (Wilde meisie van Champagne), en die rats, maar floumoedig Homo monstrosus (Monsteragtige man): die Patagoniese reus, die Dwerg van die Alpe en die monorchidee Khoikhoi (Hottentot). In Amoeniteer academicae (1763), het Linnaeus die mitologiese voorgestelHomo antropomorfa (Antropomorfiese mens), menslike wesens, soos die troglodyte, die satir, die hydra en die feniks, wat verkeerdelik as simiaanse wesens geïdentifiseer is. 
Daar is meningsverskille oor die grondslag vir Linnaeus se menslike taxa. Aan die een kant sê sy hardste kritici dat die klassifikasie nie net etnosentries was nie, maar blykbaar gebaseer was op velkleur. Renato G Mazzolini het aangevoer dat die klassifikasie van die velkleur in die kern 'n wit/swart polariteit is, en dat Linné-denke paradigmaties geword het vir latere rassistiese denke.  Aan die ander kant wys Quintyn (2010) daarop dat sommige outeurs meen dat die indeling gebaseer was op geografiese verspreiding, kartografies gebaseer en nie hiërargies nie.  Na die mening van Kenneth A.R. Kennedy (1976), beskou Linnaeus beslis sy eie kultuur as beter, maar sy motiewe vir die klassifikasie van menslike variëteite was nie rasgesentreerd nie.  Paleontoloog Stephen Jay Gould (1994) het aangevoer dat die taxa wel is "nie in die rangorde wat die meeste Europeërs in die rassistiese tradisie bevoordeel nie", en dat Linnaeus se afdeling beïnvloed is deur die mediese teorie van humors wat gesê het dat 'n persoon se temperament verband hou met biologiese vloeistowwe.   In 'n opstel uit 1997 voeg Gould by: "Ek wil nie ontken dat Linnaeus konvensionele opvattings het oor die superioriteit van sy eie Europese variëteit bo ander nie. Nietemin, en ondanks hierdie implikasies, het die openlike meetkunde van Linnaeus 'model is nie lineêr of hiërargies nie.' 
In 'n opstel uit 2008 wat deur die Linnean Society of London gepubliseer is, interpreteer Marie-Christine Skuncke die uitsprake van Linnaeus as 'n siening wat "Die meerderwaardigheid van die Europeërs lê in die" kultuur ", en dat die deurslaggewende faktor in Linnaeus se taxa 'kultuur' was, nie ras. Wat hierdie onderwerp betref, beskou hulle Linnaeus se siening dus bloot as 'eurosentries', met die argument dat Linnaeus nooit 'n rassistiese optrede gevra het nie, en nie die woord 'ras' gebruik het nie, wat eers later 'deur sy Franse teenstander Buffon' bekendgestel is.  Die antropoloog Ashley Montagu, in sy boek Die gevaarlikste mite van die mens: die dwaling van ras, wys daarop dat Buffon, inderdaad "die vyand van alle rigiede klassifikasies",  diametraal gekant was teen sulke breë kategorieë en nie die woord "ras" gebruik het om dit te beskryf nie. 'Nadat hy Buffon gelees het, was dit baie duidelik dat hy die woord in 'n eng, maar in algemene sin gebruik,' het Montagu geskryf, en daarop gewys dat Buffon wel die Franse woord gebruik die rasmaar as 'n versamelnaam vir watter bevolking ook al, het hy destyds destyds gesels: byvoorbeeld: "Deense, Sweedse en Muskowitiese Laplanders, die inwoners van Nova-Zembla, die Borandians, die Samoiedes, die Ostiacks ​​van die ou vasteland , die Groenlanders en die woeste in die noorde van die Esquimaux -Indiane, van die nuwe kontinent, blyk van een algemene ras te wees. " 
Geleerde Stanley A. Rice is dit eens dat Linnaeus se klassifikasie nie bedoel was om ''n hiërargie van menswees of meerderwaardigheid' 'te impliseer , hoewel moderne kritici sien dat sy klassifikasie duidelik stereotipeer en verkeerdelik was omdat dit antropologiese, nie-biologiese kenmerke bevat het, soos gebruike of tradisies.
John Hunter (1728–1793), 'n Skotse chirurg, het gesê dat die Negroid -ras oorspronklik wit was by geboorte. Hy het gedink dat die mense mettertyd as gevolg van die son donker vel of "swart" word. Hunter het ook gesê dat blase en brandwonde waarskynlik 'n neger sal word, wat volgens hom 'n bewys was dat hul voorouers oorspronklik wit was. 
Charles White (1728-1813), 'n Engelse geneesheer en chirurg, was van mening dat rasse verskillende stasies in die 'Great Chain of Being' beklee, en hy het wetenskaplik probeer bewys dat menslike rasse van mekaar afkomstig is. Hy het geglo dat blankes en negers twee verskillende spesies is. White was 'n gelowige in polygenie, die idee dat verskillende rasse afsonderlik geskep is. Syne Rekening van die gereelde gradeplegtigheid in die mens (1799) bied 'n empiriese basis vir hierdie idee. White verdedig die teorie van poliegenie deur die Franse natuurkundige Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon se onvrugbaarheidsargument, te weerlê, wat sê dat slegs dieselfde spesie kan kruis. White het gewys op spesiehibriede soos jakkalse, wolwe en jakkalse, wat afsonderlike groepe was wat steeds in staat was om te kruis. Vir White was elke ras 'n aparte spesie, goddelik geskep vir sy eie geografiese gebied. 
Buffon en Blumenbach
Die Franse natuurkundige Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon (1707–1788) en die Duitse anatomikus Johann Blumenbach (1752–1840) was voorstanders van monogenisme, die idee dat alle rasse 'n enkele oorsprong het.  Buffon en Blumenbach het 'n 'degenerasie -teorie' geglo van die oorsprong van rasseverskil.  Beide het gesê dat Adam en Eva wit was en dat ander rasse ontstaan ​​het as gevolg van omgewingsfaktore, soos klimaat, siektes en dieet.  Volgens hierdie model het pigmentasie van die negroïede ontstaan ​​as gevolg van die hitte van die tropiese son, die koue wind wat die Eskimo's bruin gemaak het, en dat die Chinese helderder vel as die Tartare gehad het omdat eersgenoemde meestal in dorpe gehou het en beskerm teen omgewingsfaktore.  Omgewingsfaktore, armoede en verbastering kan rasse laat "ontaard" en hulle van die oorspronklike blanke ras kan onderskei deur 'n proses van "rassigheid".  Ongewoon, sowel Buffon as Blumenbach het geglo dat die degenerasie omgekeer kan word as behoorlike omgewingsbeheer geneem word, en dat alle hedendaagse vorme van die mens na die oorspronklike wit ras kan terugkeer. 
Volgens Blumenbach is daar vyf rasse, wat almal tot 'n enkele spesie behoort: Kaukasiese, Mongoolse, Negroïde, Amerikaanse en Maleise ras. Blumenbach het gesê: "Ek het die Kaukasiër die eerste plek toegeken om die redes wat hieronder gegee word, wat my daarvan laat agt het dat dit die oorspronklike was." 
Voordat James Hutton en die opkoms van wetenskaplike geologie geglo het, het baie geglo dat die aarde slegs 6 000 jaar oud was. Buffon het eksperimente uitgevoer met verhitte ysterbolletjies wat volgens hom 'n model vir die aarde se kern was en tot die gevolgtrekking gekom dat die aarde 75 000 jaar oud was, maar dat dit nie langer as 8 000 jaar sedert Adam en die ontstaan ​​van die mensdom verleng het nie - nie veel nie verder as die 6000 jaar van die heersende Ussher -chronologie waarop die meeste monogeniste ingeteken het.  Teenstanders van monogenisme het geglo dat dit moeilik sou gewees het vir rasse om binne so 'n kort tydperk te verander. 
Benjamin Rush (1745-1813), 'n stigter van die Verenigde State en 'n dokter, het voorgestel dat swart wees 'n oorerflike velsiekte is wat hy 'negroidisme' noem en dat dit genees kan word. Rush het geglo dat nie-blankes regtig wit onder was, maar hulle het 'n nie-aansteeklike vorm van melaatsheid gehad wat hul velkleur donkerder gemaak het. Rush het die gevolgtrekking gemaak dat "blankes nie oor [swartes] moet tiranniseer nie, want hulle siekte moet hulle 'n dubbele deel van die mensdom gee. Maar op dieselfde manier moet blankes nie met hulle trou nie, want dit is geneig om die nageslag te besmet met die 'wanorde'. pogings moet aangewend word om die siekte te genees ". 
Christoph Meiners (1747–1810) was 'n Duitse polygenis en het geglo dat elke ras 'n aparte oorsprong het. Meiner het die fisiese, geestelike en morele eienskappe van elke ras bestudeer en 'n rashiërargie gebou op grond van sy bevindings. Meiners verdeel die mensdom in twee afdelings, wat hy die 'pragtige wit ras' en die 'lelike swart ras' genoem het. In die boek van Meiners Die uiteensetting van die geskiedenis van die mensdom, het hy gesê dat die belangrikste kenmerk van ras skoonheid of lelikheid is. Hy het gedink dat net die wit ras mooi is. Hy het lelike rasse as minderwaardig, immoreel en dieragtig beskou. Hy het gesê dat die donker, lelike mense onderskei is van die wit, pragtige mense deur hul 'hartseer' gebrek aan deug en hul 'verskriklike ondeugde'.  Volgens Meiners, [ aanhaling nodig ]
Hoe meer intelligente en edele mense van nature is, hoe meer aanpasbaar, sensitief, delikaat en sag hulle liggaam is, hoe minder beskik hulle oor die kapasiteit en geaardheid ten opsigte van deug, hoe meer ontbreek hulle aan aanpasbaarheid en nie net dit nie, maar hoe minder sensitief hulle liggame is, hoe meer verdra hulle uiterste pyn of die vinnige verandering van hitte en koue as hulle aan siektes blootgestel word, hoe vinniger herstel hulle van wonde wat vir gevoeliger mense dodelik kan wees, en hoe meer kan hulle neem deel aan die ergste en mees onverteerbare voedsel. sonder merkbare gevolge.
Meiners het gesê die neger voel minder pyn as enige ander ras en het 'n gebrek aan emosies. Meiners het geskryf dat die neger dik senuwees het en dus nie sensitief was soos die ander rasse nie. Hy het so ver gegaan as om te sê dat die neger 'geen mens, amper geen dier' ​​het nie. Hy beskryf 'n verhaal waar 'n neger ter dood veroordeel is deur lewendig verbrand te word. Halfpad deur die brand het die neger gevra om 'n pyp te rook en dit gerook asof niks gebeur nie terwyl hy lewendig verbrand word. Meiners het die anatomie van die neger bestudeer en tot die gevolgtrekking gekom dat negers groter tande en kake het as enige ander ras, aangesien negers almal vleiseters is. Meiners beweer die skedel van die neger was groter, maar die brein van die neger was kleiner as enige ander ras. Meiners beweer dat die neger die mees ongesonde ras op aarde was as gevolg van sy swak dieet, lewenswyse en gebrek aan sedes. 
Meiners het ook beweer dat die 'Amerikaners' 'n minderwaardige voorraad mense is. Hy het gesê dat hulle nie kan aanpas by verskillende klimate, voedselsoorte of lewenswyses nie, en dat hulle in 'n "dodelike weemoed" verval. Meiners het die dieet van die Amerikaners bestudeer en gesê dat hulle elke vorm van 'vuil afval' gevoed het. Hy het gedink hulle drink baie alkohol. Hy het geglo dat hul skedels so dik was dat die lemme van die Spaanse swaarde daarop gebreek het. Meiners het ook beweer die vel van 'n Amerikaner is dikker as die van 'n os. 
Meiners het geskryf dat die Kelte die edelste ras was. Hulle kon verskillende dele van die wêreld oorwin, hulle was meer gevoelig vir hitte en koue, en hul delikaatheid word getoon deur die manier waarop hulle selektief is oor wat hulle eet. Meiners beweer dat Slawiërs 'n minderwaardige ras is, "minder sensitief en tevrede is met die eet van rowwe kos". Hy het verhale beskryf oor die Slawiërs wat na bewering giftige swamme geëet het sonder om skade te berokken. Hy beweer dat hul mediese tegnieke ook agterlik is: hy het as voorbeeld hul siek mense in die oonde verhit en hulle dan in die sneeu laat rol. 
In Meiners se groot werk getiteld Navorsing oor die variasies in die menslike natuur (1815), bestudeer hy ook die seksologie van elke ras. Hy het beweer dat die Afrika -negroïede te sterk en verdraaide seksdrange het, terwyl slegs die blanke Europeërs dit reg het.
Thomas Jefferson (1743–1826) was 'n Amerikaanse politikus, wetenskaplike,   en slawe -eienaar. Baie historici, wetenskaplikes en geleerdes het kennis geneem van sy bydraes tot wetenskaplike rassisme. Volgens 'n artikel wat in die McGill Journal of Medicine gepubliseer is: 'Een van die invloedrykste pre-Darwinistiese rasseteoretici, is Jefferson se oproep om wetenskap om die ooglopende' minderwaardigheid 'van Afro-Amerikaners te bepaal, 'n uiters belangrike stadium in die evolusie van wetenskaplike rassisme. "  Die historikus Paul Finkelman beskryf Jefferson in Die New York Times soos volg: "'n Wetenskaplike, Jefferson het nietemin gespekuleer dat swartheid" van die kleur van die bloed "kan kom en tot die gevolgtrekking gekom dat swartes" inferieur is aan die blankes in die skenking van liggaam en gees. " In sy" Notes on the Staat Virginia "Jefferson beskryf swart mense soos volg: 
Dit lyk asof hulle minder slaap benodig. 'N Swartman, na harde werk deur die dag, sal deur die geringste vermaaklikhede veroorsaak word om tot middernag of later op te sit, alhoewel hy weet dat hy met die eerste oggendbreek uit moet wees. Hulle is minstens so dapper en avontuurliker. Maar dit kan miskien voortvloei uit 'n gebrek aan nadenke, wat verhoed dat hulle 'n gevaar sien totdat dit teenwoordig is. As hulle teenwoordig is, gaan hulle nie meer koelte of bestendigheid deur as die blankes nie. Hulle is vuriger na hul wyfie: maar liefde lyk by hulle meer 'n gretige begeerte as 'n tere, fyn mengsel van sentiment en sensasie. Hulle hartseer is verbygaande. Die ontelbare beproewinge wat dit laat twyfel of die hemel ons in barmhartigheid of in toorn laat lewe het, word minder gevoel en daarmee saam vergeet. Oor die algemeen blyk dit dat hul bestaan ​​meer deelneem aan sensasie as refleksie. As ek hulle vergelyk met hul geheue, rede en verbeelding, blyk dit dat hulle in die geheue baie minderwaardig aan die blankes is, aangesien ek dink dat 'n [swart] skaars in staat was om die ondersoeke op te spoor en te begryp van Euklides en dat hulle in verbeelding saai, smaakloos en afwykend is. Ek voer dit dus slegs uit as 'n vermoede dat die swartes, hetsy oorspronklik 'n duidelike ras, of onderskei deur tyd en omstandighede, minderwaardig is as die blankes in die liggaam en gees.
Teen 1791 moes Jefferson egter sy vroeëre vermoedens of swartes tot intelligensie in staat was, heroorweeg toe hy 'n brief en almanak van Benjamin Banneker, 'n opgeleide swart wiskundige, ontvang het. Jefferson was verheug dat hy wetenskaplike bewyse vir die bestaan ​​van swart intelligensie ontdek het, en skryf aan Banneker: 
Geen liggaam wens meer as ek om die bewyse wat u toon, wat die natuur aan ons swart broers gegee het, te sien nie, talente wat gelyk is aan dié van die ander kleure van mans, en dat die voorkoms van 'n gebrek aan hulle bloot te wyte is aan die verswakte toestand van hul bestaan, beide in Afrika en Amerika. Ek kan met waarheid byvoeg dat geen liggaam vuriger wil sien dat 'n goeie stelsel begin word om die toestand van hul liggaam en verstand te verhoog tot wat dit behoort te wees nie, so vinnig as die onwankelbaarheid van hul huidige bestaan ​​en ander omstandighede wat nie kan wees nie. verwaarloos, sal erken.
Samuel Stanhope Smith (1751-1819) was 'n Amerikaanse presbiteriaanse predikant en skrywer van Opstel oor die oorsake van variëteit van gelaatskleur en figuur in die menslike spesies in 1787. Smith beweer dat die pigmentasie van die neger niks anders as 'n groot sproet was wat die hele liggaam bedek het as gevolg van 'n ooraanbod van gal wat deur tropiese klimate veroorsaak is nie. 
Rasstudies deur Georges Cuvier (1769–1832), die Franse natuurkundige en dierkundige, het wetenskaplike poligene en wetenskaplike rassisme beïnvloed. Cuvier het geglo dat daar drie verskillende rasse was: die Kaukasiese (wit), Mongoolse (geel) en die Ethiopiër (swart). Hy het elkeen beoordeel vir die skoonheid of lelikheid van die skedel en die kwaliteit van hul beskawings. Cuvier het oor Kaukasiërs geskryf: 'Die wit ras, met 'n ovaal gesig, reguit hare en neus, waartoe die beskaafde mense van Europa behoort en wat vir ons die mooiste van almal is, is ook beter as ander deur sy genie, moed en aktiwiteit. ". 
Oor negers het Cuvier geskryf: 
Die neger ras. word gekenmerk deur 'n swart gelaat, skerp of wollerige hare, saamgeperste skedel en 'n plat neus. Die uitsteeksel van die onderste dele van die gesig en die dik lippe benader dit klaarblyklik tot die aapstam: die hordes waaruit dit bestaan, het altyd in die mees volledige toestand van barbaarsheid gebly.
Hy het gedink Adam en Eva is Kaukasies en dus die oorspronklike ras van die mensdom.Die ander twee rasse het ontstaan ​​deurdat oorlewendes in verskillende rigtings ontsnap het nadat 'n groot katastrofe die aarde 5 000 jaar gelede getref het. Hy het teoretiseer dat die oorlewendes in afsondering van mekaar geleef het en afsonderlik ontwikkel het.  
Een van Cuvier se leerlinge, Friedrich Tiedemann, was een van die eerstes wat 'n wetenskaplike stryd teen rassisme gemaak het. Hy het aangevoer op grond van kraniometriese en breinmetings wat hy van Europeërs en swart mense uit verskillende dele van die wêreld geneem het, dat die destyds algemene Europese oortuiging dat negers kleiner brein het en dus intellektueel minderwaardig is, wetenskaplik ongegrond is en bloot op die vooroordeel gebaseer is van reisigers en ontdekkingsreisigers. 
Die Duitse filosoof Arthur Schopenhauer (1788–1860) skryf beskawingsprioriteit toe aan die wit rasse, wat sensitiwiteit en intelligensie verkry het deur die verfyning wat veroorsaak word deur die lewe in die streng Noordelike klimaat: 
Die hoogste beskawing en kultuur, afgesien van die ou Hindoes en Egiptenare, word uitsluitlik onder die wit rasse aangetref, en selfs by baie donker mense, is die heersende kaste, of ras, skoner van kleur as die res, en het daarom blykbaar geïmmigreer byvoorbeeld die Brahmane, die Inkas en die heersers van die Suidsee -eilande. Dit alles is te wyte aan die noodsaaklikheid van die uitvinding, omdat die stamme wat vroeg na die noorde geëmigreer het en geleidelik wit geword het, al hul intellektuele kragte moes ontwikkel en al die kunste moes uitvind en vervolmaak in hul stryd met behoefte, gebrek en ellende, wat in hul vele vorme deur die klimaat teweeggebring is. Dit moes hulle doen om die grootheid van die natuur te vergoed, en daaruit het hulle hoë beskawing gekom.
Franz Ignaz Pruner (1808–1882) was 'n mediese dokter wat die rassestruktuur van negers in Egipte bestudeer het. In 'n boek wat hy in 1846 geskryf het, beweer hy dat bloed van negers 'n negatiewe invloed op die Egiptiese morele karakter het. Hy publiseer 'n monografie oor negers in 1861. Hy beweer dat die hoofkenmerk van die skelet van die neger die prognatisme is, wat volgens hom die neger se verhouding met die aap was. Hy het ook beweer dat die negers 'n brein het wat baie ooreenstem met die van ape en dat die negers 'n verkorte groottoon het, 'n kenmerk wat volgens hom die negers met ape verbind het. 
Die wetenskaplike indeling wat deur Carl Linnaeus vasgestel is, is noodsaaklik vir enige menslike rasseklassifikasie -skema. In die 19de eeu was eensydige evolusie, of klassieke sosiale evolusie, 'n samevoeging van mededingende sosiologiese en antropologiese teorieë wat daarop dui dat Wes-Europese kultuur die kern van menslike sosio-kulturele evolusie was. Die voorstel dat die sosiale status eensydig is - van primitief tot beskaafd, van landbou tot industriële - het gewild geraak onder filosowe, waaronder Friedrich Hegel, Immanuel Kant en Auguste Comte. Die Christelike Bybel is geïnterpreteer om slawerny te sanksioneer en van die 1820's tot die 1850's is dit dikwels gebruik in die antebellum in die suide van die Verenigde State, deur skrywers soos ds Richard Furman en Thomas R. Cobb, om die idee af te dwing dat negers minderwaardig geskep is , en dus geskik vir slawerny. 
Die Franse aristokraat en skrywer Arthur de Gobineau (1816–1882), is veral bekend vir sy boek 'N Opstel oor die ongelykheid van die menslike rasse (1853–55) wat drie menslike rasse voorgestel het (swart, wit en geel) was natuurlike hindernisse en beweer dat vermenging van rasse tot die ineenstorting van kultuur en beskawing sou lei. Hy beweer dat 'die wit ras oorspronklik die monopolie van skoonheid, intelligensie en sterkte besit' en dat enige positiewe prestasies of denke van swartes en Asiërs die gevolg was van 'n mengsel met blankes. Sy werke is geprys deur baie wit supremasistiese Amerikaanse voorstanders van slawerny soos Josiah C. Nott en Henry Hotze.
Gobineau het geglo dat die verskillende rasse in verskillende gebiede ontstaan ​​het, dat die wit ras êrens in Siberië, die Asiërs in die Amerikas en die swartes in Afrika ontstaan ​​het. Hy het geglo dat die wit ras beter was en skryf:
Ek sal nie wag vir die vriende van gelykheid om vir my sulke en sulke gedeeltes te wys in boeke geskryf deur sendelinge of seekapteins, wat verklaar dat sommige Wolof 'n goeie timmerman is nie, sommige Hottentot 'n goeie dienaar, dat 'n Kaffer dans en viool speel, dat 'n paar Bambara ken rekenkunde ... Laat ons hierdie kindertjies opsy laat en nie mans nie, maar groepe vergelyk. 
Gobineau gebruik later die term "Ariërs" om die Germaanse volke te beskryf (la race germanique). 
Gobineau se werke was ook invloedryk vir die Nazi -party, wat sy werke in Duits gepubliseer het. Hulle het 'n sleutelrol gespeel in die meesterras -teorie van Nazisme.
'N Ander polygenistiese evolusionis was Carl Vogt (1817–1895) wat geglo het dat die negerras met die aap verband hou. Hy het geskryf dat die wit ras 'n aparte spesie van die negers was. In hoofstuk VII van hom Lesings van die mens (1864) vergelyk hy die neger met die blanke ras wat hy beskryf as "twee ekstreme mensesoorte". Die verskil tussen hulle, volgens hom, is groter as dié tussen twee aapspesies, en dit bewys dat die negers 'n aparte spesie van die blankes is. 
Charles Darwin se siening oor ras was 'n onderwerp van baie bespreking en debat. Volgens Jackson en Weidman was Darwin gematig in die 19de -eeuse debat oor ras. 'Hy was nie 'n bevestigde rassis nie - hy was byvoorbeeld 'n sterk afskaffer, maar hy het gedink dat daar verskillende rasse is wat in 'n hiërargie ingedeel kan word. 
Darwin se invloedryke boek uit 1859 Oor die oorsprong van spesies het nie menslike oorsprong bespreek nie. Die uitgebreide bewoording op die titelblad, wat byvoeg deur natuurlike seleksie, of die behoud van gunstelingwedrenne in die stryd om die lewe, gebruik die algemene terminologie van biologiese rasse as 'n alternatief vir 'variëteite' en dra nie die moderne konnotasie van menslike rasse nie. In Die afkoms van die mens en die keuse in verhouding tot seks (1871), ondersoek Darwin die kwessie van "Argumente ten gunste van en teenstand teen die rangorde van die sogenaamde rasse van die mens as afsonderlike spesies" en meld geen rasse-onderskeidings wat kan aandui dat menslike rasse diskrete spesies is nie.  
Die historikus Richard Hofstadter het geskryf: "Alhoewel Darwinisme nie die primêre bron was van die strydlustige ideologie en dogmatiese rassisme van die laat negentiende eeu nie, het dit 'n nuwe instrument geword in die hande van die teoretici van ras en stryd. Die Darwinistiese stemming het die geloof ondersteun in die Angelsaksiese rasse-meerderwaardigheid wat baie Amerikaanse denkers in die laaste helfte van die negentiende eeu versot het.  Volgens die historikus Gertrude Himmelfarb, "Die subtitel van [Die oorsprong van spesies] het 'n maklike leuse vir rassiste gemaak: 'The Preservation of Favored Races in the Struggle for Life'. Darwin het natuurlik 'rasse' bedoel as variëteite of spesies, maar dit was geen oortreding van sy betekenis om dit tot menslike rasse uit te brei nie. Darwin self was, ondanks sy afkeer van slawerny, nie afkeer van die idee dat sommige rasse meer geskik was as ander nie. "
Aan die ander kant verdedig Robert Bannister Darwin oor die kwessie van ras en skryf dat "By nadere ondersoek ontrafel die saak vinnig teen Darwin. Die afkoms van die mens is frustrerend onoortuigend oor die kritieke kwessies van menslike gelykheid, dit was 'n model van matigheid en wetenskaplike versigtigheid in die konteks van rassisme in die middel van die eeu. "
As 'n eksponent van 'raswetenskap' het die koloniale administrateur Herbert Hope Risley (1851–1911) die verhouding tussen die breedte van 'n neus en die hoogte daarvan gebruik om die Indiese mense in Ariese en Dravidiese rasse, sowel as sewe kaste, te verdeel.  
Soos die meeste van Darwin se ondersteuners, [ aanhaling nodig ] Ernst Haeckel (1834–1919) het 'n leerstuk van evolusionêre poligenisme voorgestel wat gebaseer is op die idees van die taalkundige en poligenis August Schleicher, waarin verskeie verskillende taalgroepe los van spraaklose voormens ontstaan ​​het Urmenschen (Duits vir 'oorspronklike mense'), wat self ontwikkel het uit simiaanse voorouers. Hierdie afsonderlike tale het die oorgang van diere na die mens voltooi, en onder die invloed van elke hooftak van tale het mense as aparte spesies ontwikkel, wat in rasse onderverdeel kon word. Haeckel het mense in tien rasse verdeel, waarvan die Kaukasiër die hoogste was en die primitiewe tot uitsterwing gedoem was.  Haeckel was ook 'n voorstander van die out of Asia -teorie deur te skryf dat die oorsprong van die mensdom in Asië gevind kan word, en glo dat Hindustan (Suid -Asië) die werklike plek is waar die eerste mense ontwikkel het. Haeckel het aangevoer dat mense nou verwant is aan die primate van Suidoos -Asië en verwerp Darwin se hipotese oor Afrika.  
Haeckel het ook geskryf dat negers sterker en meer beweegbare tone het as enige ander ras, wat bewys dat negers met ape verwant is, want as ape ophou om in bome te klim, hou hulle met hul tone aan die bome vas. Haeckel het Negers vergelyk met ape met 'vier hande'. Haeckel het ook geglo dat negers wreed was en dat blankes die beskaafdste was. 
Nasionalisme van Lapouge en Herder
Aan die einde van die 19de eeu het wetenskaplike rassisme die Grieks-Romeinse eugenisme gekombineer met Francis Galton se konsep van vrywillige eugenetika om 'n vorm van dwingende, anti-immigrante regeringsprogramme te produseer wat beïnvloed word deur ander sosio-politieke diskoerse en gebeure. Sulke institusionele rassisme is deur middel van frenologie bewerkstellig, wat karakter uit fisiognomiese kraniometriese skedel- en geraamte -studies toon, dus skedels en geraamtes van swart mense en ander kleurlinge volk, is tussen ape en wit mans vertoon.
In 1906 word Ota Benga, 'n dwerg, as die "Missing Link" in die Bronx -dieretuin, New York, saam met ape en diere vertoon. Die mees invloedryke teoretici was die antropoloog Georges Vacher de Lapouge (1854-1936) wat 'antropososiologie' voorgestel het en Johann Gottfried Herder (1744-1803), wat 'ras' op die nasionalistiese teorie toegepas het en sodoende die eerste opvatting van etniese nasionalisme ontwikkel het. In 1882 weerspreek Ernest Renan Herder met 'n nasionalisme wat gebaseer is op die 'wil om saam te lewe', nie gebaseer op etniese of rasse -voorvereistes nie (sien burgerlike nasionalisme). Wetenskaplike rassistiese diskoers het die historiese bestaan ​​van 'nasionale rasse' soos die Deutsche Volk in Duitsland, en die 'Franse ras' is 'n tak van die basale 'Ariese ras' wat al duisende jare bestaan, om te pleit vir geopolitieke grense wat parallel is met die rasse.
Kraniometrie en fisiese antropologie
Die Nederlandse geleerde Pieter Camper (1722–89), 'n vroeë kraniometriese teoretikus, het 'kraniometrie' (interne skedelvolumemeting) gebruik om rasseverskille wetenskaplik te regverdig. In 1770 het hy die gesigshoek bedink om intelligensie onder mansoorte te meet. Die gesigshoek word gevorm deur twee lyne te trek: 'n horisontale lyn van neusgat tot oor en 'n vertikale lyn van die boonste kakebeen tot by die voorkop. Camper se kraniometrie berig dat antieke standbeelde (die Grieks-Romeinse ideaal) 'n gesighoek van 90 grade gehad het, wit 'n hoek van 80 grade, swart 'n hoek van 70 grade en die orangoetang 'n gesighoek van 58 grade-dus het hy 'n rassis gestig biologiese hiërargie vir die mensdom, volgens die dekadente opvatting van die geskiedenis. Sulke wetenskaplike rassistiese ondersoeke is voortgesit deur die natuurkundige Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (1772–1844) en die antropoloog Paul Broca (1824–1880).
In die 19de eeu het 'n vroeë Amerikaanse fisiese antropoloog, geneesheer en polygenis Samuel George Morton (1799–1851) menslike skedels van wêreldwyd versamel en 'n logiese indelingskema probeer. Onder invloed van die hedendaagse rassistiese teorie, het dr Morton gesê dat hy rasse -intellektuele kapasiteit kan beoordeel deur die interne kraniale kapasiteit te meet, en dus 'n groot skedel wat 'n groot brein aandui, dus 'n hoë intellektuele kapasiteit. Omgekeerd dui 'n klein skedel 'n klein brein aan, dus 'n lae intellektuele kapasiteit beter en minderwaardig. Nadat hy drie mummies van antieke Egiptiese katakombe ondersoek het, het Morton tot die gevolgtrekking gekom dat Kaukasiërs en negers reeds drie duisend jaar gelede van mekaar verskil het. Aangesien interpretasies van die bybel aangedui het dat Noag se ark slegs duisend jaar tevore op die berg Ararat uitgespoel het, het Morton beweer dat Noag se seuns onmoontlik vir elke ras op aarde verantwoording kan doen. Volgens Morton se teorie oor polygenese was rasse sedert die begin van mekaar geskei. 
In Morton's Crania Americana, sy bewerings was gebaseer op Craniometry -data, dat die Kaukasiërs die grootste brein gehad het, gemiddeld 87 kubieke duim, inheemse Amerikaners in die middel was met 'n gemiddelde van 82 kubieke duim en negers het die kleinste brein met 'n gemiddelde van 78 kubieke duim. 
In Die Mismeasure of Man (1981), het die evolusionêre bioloog en wetenskaplike historikus Stephen Jay Gould aangevoer dat Samuel Morton die kraniometriese gegewens vervals het, miskien per ongeluk 'n paar skedels verpak het om resultate te lewer wat die rassistiese vermoedens wat hy probeer bewys het, legitimeer. In 'n daaropvolgende studie deur die antropoloog John Michael is bevind dat die oorspronklike gegewens van Morton meer akkuraat was as wat Gould beskryf, en tot die gevolgtrekking gekom dat "[teenoor Gould se interpretasie]. Morton se navorsing is met integriteit uitgevoer".  Jason Lewis en kollegas het soortgelyke gevolgtrekkings gemaak as Michael in hul heranalise van Morton se skedelversameling, maar hulle wyk af van die rassistiese gevolgtrekkings van Morton deur by te voeg dat 'studies het getoon dat moderne menslike variasie oor die algemeen deurlopend is, eerder as diskreet of' rassig ', en dat die meeste variasie by moderne mense binne die bevolkings is, eerder as tussen die bevolkings ". 
In 1873 het Paul Broca, stigter van die Anthropological Society of Paris (1859), dieselfde patroon van maatreëls gevind - Crania Americana gerapporteer - deur die brein van monsters by die lykskouing te weeg. Ander historiese studies, wat 'n swart ras -wit ras, intelligensie -breingrootte -verskil voorstel, sluit dié van Bean (1906), Mall (1909), Pearl (1934) en Vint (1934) in.
Na die Stille Oorlog (1879–83) was daar 'n toename in rasse- en nasionale meerderwaardigheidsidees onder die Chileense heersersklas.  In sy boek uit 1918 betoog Nicolás Palacios vir die bestaan ​​van die Chileense ras en die meerderwaardigheid daarvan in vergelyking met naburige mense. Hy het gedink dat die Chilene 'n mengsel van twee gevegswedrenne was: die inheemse Mapuches en die Visigote van Spanje, wat uiteindelik van Götaland in Swede afstam. Palacios het op mediese gronde aangevoer teen immigrasie na Chili uit Suid -Europa en beweer dat Mestizos wat van Suid -Europese voorraad is, nie 'serebrale beheer' het nie en 'n sosiale las is. 
Monogenisme en polygenisme
Samuel Morton se volgelinge, veral dr Josiah C. Nott (1804–1873) en George Gliddon (1809–1857), het dr Morton se idees uitgebrei in Tipes mensdom (1854), en beweer dat Morton se bevindings die idee van polygenisme ondersteun (die mensdom het diskrete genetiese voorgeslagte wat die rasse evolusionêr nie verwant is nie), wat 'n voorganger is van die moderne menslike multiregionale oorspronghipotese. Boonop was Morton self huiwerig om polygenisme aan te neem, omdat dit die Christelike skeppingsmite in die Bybel teologies uitgedaag het.
Later, in Die afkoms van die mens (1871) stel Charles Darwin die enkele-oorsprong-hipotese voor, dit wil sê monogenisme-die mensdom het 'n gemeenskaplike genetiese afkoms, die rasse is verwant, wat alles teenstaan ​​wat die polygenisme van Nott en Gliddon voorgestel het.
Een van die eerste tipologieë wat gebruik is om verskillende menslike rasse te klassifiseer, is uitgevind deur Georges Vacher de Lapouge (1854–1936), 'n teoretikus van eugenetika, wat in 1899 gepubliseer is L'Aryen et son rôle social (1899 - "Die Ariër en sy sosiale rol"). In hierdie boek het hy die mensdom ingedeel in verskillende hiërargiseerde rasse, wat strek van die "Ariese blanke ras, dolichocephalic", tot die "brachycephalic", "middelmatige en inerte" ras, die beste verteenwoordig deur Suider -Europese, Katolieke kleinboere ".  Tussen hierdie identifiseer Vacher de Lapouge die 'Homo europaeus"(Teutonies, Protestant, ens.), Die"Homo alpinus"(Auvergnat, Turks, ens.), En uiteindelik die"Homo mediterraneus"(Napolitaanse, Andalus, ens.) Jode was brachycefalies soos die Ariërs, volgens Lapouge, maar presies om hierdie rede het hy dit as gevaarlik beskou; dit was die enigste groep, het hy gedink en dreig om die Ariese aristokrasie te verplaas.  Vacher de Lapouge het een van die voorste inspirators van Nazi -antisemitisme en Nazi -rassistiese ideologie geword. 
Die klassifikasie van Vacher de Lapouge word weerspieël in William Z. Ripley in Die wedrenne van Europa (1899), 'n boek wat 'n groot invloed op die Amerikaanse blanke oppergesag gehad het. Ripley het selfs 'n kaart van Europa gemaak volgens die beweerde kefaliese indeks van sy inwoners. Hy was 'n belangrike invloed van die Amerikaanse eugenis Madison Grant.
Volgens John Efron van die Indiana-universiteit was die laat 19de eeu ook getuie van 'die wetenskap van anti-Joodse vooroordeel', wat Jode gestigmatiseer het met manlike menstruasie, patologiese histerie en nimfomanie.   Terselfdertyd onderskryf verskeie Jode, soos Joseph Jacobs of Samuel Weissenberg, dieselfde pseudowetenskaplike teorieë, oortuig dat die Jode 'n duidelike ras vorm.   Chaim Zhitlovsky het ook probeer omskryf Yiddishkayt (Ashkenazi Jewishness) deur na die hedendaagse rasseteorie te kyk. 
Joseph Deniker (1852–1918) was een van William Z. Ripley se belangrikste teenstanders, terwyl Ripley, net soos Vacher de Lapouge, volgehou het dat die Europese bevolking uit drie rasse bestaan, stel Joseph Deniker voor dat die Europese bevolking uit tien rasse bestaan ​​(ses primêre en vier subgroepe) -wedrenne). Verder het hy voorgestel dat die konsep van 'ras' dubbelsinnig is, en het in plaas daarvan die saamgestelde woord 'etniese groep' voorgestel, wat later prominent verskyn in die werke van Julian Huxley en Alfred C. Haddon. Boonop het Ripley aangevoer dat Deniker se 'ras' -idee 'n' tipe 'moet wees, omdat dit minder biologies rigied is as die meeste rasseklassifikasies.
Joseph Deniker se bydrae tot rassistiese teorie was La Race nordique (die Nordiese ras), 'n generiese beskrywing van rasse-aandele, wat die Amerikaanse eugenetikus Madison Grant (1865–1937) voorgestel het as die wit rasse-enjin van die wêreldbeskawing. Nadat hy die Europese bevolkingsmodel van drie rasse van Ripley aangeneem het, maar nie van die naam "Teuton" gehou het nie, het hy getranslitereer la race nordique in "The Nordic race", die samevatting van die saamgestelde rassehiërargie, gebaseer op sy rasseklassifikasieteorie, gewild in die 1910's en 1920's.
Staatsinstituut vir rassebiologie (Sweeds: Statens Institut för Rasbiologi) en sy direkteur Herman Lundborg in Swede was aktief in rassistiese navorsing. Verder is baie van die vroeë navorsing oor Oeral-Altaïese tale gekleur deur pogings om die siening te regverdig dat Europese mense oos van Swede Asiaties is en dus van minderwaardige ras, wat kolonialisme, eugenetika en rassehigiëne regverdig. [ aanhaling nodig ] Die boek Die verbygaan van die Groot Ras (Of, The Racial Basis of European History) deur die Amerikaanse eugenetikus, prokureur en amateurantropoloog Madison Grant is in 1916 gepubliseer. Alhoewel dit van invloed was, is die boek grootliks geïgnoreer toe dit die eerste keer verskyn het, en dit het verskeie hersienings en uitgawes deurgegaan. Die boek is nietemin gebruik deur mense wat beperkte immigrasie voorstaan ​​as regverdiging vir wat as wetenskaplike rassisme bekend geword het. 
Regverdiging van slawerny in die Verenigde State
In die Verenigde State het wetenskaplike rassisme swart slawerny geregverdig om morele opposisie teen die Atlantiese slawehandel te vermy. Alexander Thomas en Samuell Sillen beskryf swart mans as uniek geskik vir slawerny vanweë hul 'primitiewe sielkundige organisasie'.  In 1851, in antebellum Louisiana, skryf die dokter Samuel A. Cartwright (1793–1863) van slawe -ontsnappingspogings as 'drapetomania', 'n behandelbare geestesongesteldheid, dat 'met behoorlike mediese advies, hierdie lastige praktyk streng gevolg is' baie negers wat weghardloop, kan byna heeltemal voorkom word ". Die term drapetomanie (manie van die weggeloopte slaaf) kom van die Griekse δραπέτης (drappe, "'n weghol [slaaf]") en μανία (manie, "waansin, waansin")  Cartwright ook beskryf dysesthesia aethiopica, word deur opsieners 'rassiteit' genoem. Die Amerikaanse sensus van 1840 beweer dat noordelike, vrye swartes geestesongesteld was teen 'n hoër tempo as hul suidelike, verslaafde eweknieë. Alhoewel die Amerikaanse statistiese vereniging later bevind het dat die sensus ernstig gebrekkig was, het dit 'n politieke wapen geword teen afskaffers. Suidelike slawe het tot die gevolgtrekking gekom dat ontsnappende negers aan 'geestesversteurings' ly. 
Ten tyde van die Amerikaanse burgeroorlog (1861–65) het die kwessie van misvorming studies van oënskynlike fisiologiese verskille tussen Kaukasiërs en negers veroorsaak. Vroeë antropoloë, soos Josiah Clark Nott, George Robins Gliddon, Robert Knox en Samuel George Morton, was daarop gemik om wetenskaplik te bewys dat negers 'n menslike spesie was wat verskil van die wit mense dat die heersers van Antieke Egipte nie 'n Afrikaan was nie en dat gemengde rasse nageslag (die produk van wanverwanding) het geneig tot fisiese swakheid en onvrugbaarheid. Na die Burgeroorlog het die Suidelike (Konfederasie) dokters handboeke oor wetenskaplike rassisme geskryf op grond van studies wat beweer dat swart vrymanne (oud-slawe) besig is om uit te sterf, omdat hulle onvoldoende was vir die eise om 'n vry man te wees-wat impliseer dat swart mense baat by verslawing.
In Mediese apartheid, Het Harriet A. Washington kennis geneem van die voorkoms van twee verskillende sienings oor swartes in die 19de eeu: die oortuiging dat hulle minderwaardig is en 'vol onvolmaakthede van kop tot tone' is, en die idee dat hulle nie ware pyn en lyding ken nie omdat van hul primitiewe senuweestelsels (en dat slawerny dus geregverdig was). Washington het opgemerk dat wetenskaplikes nie die teenstrydigheid tussen hierdie twee standpunte aanvaar nie en skryf dat "wetenskaplike rassisme in die agtiende en negentiende eeu bloot wetenskap is, en dat dit deur die beste gedagtes by die mees gesogte instellings van die land afgekondig is. Ander , het meer logiese mediese teorieë die gelykheid van Afrikane beklemtoon en swak swart gesondheid aan die voete van hul misbruikers gelê, maar dit het nooit die aantrekkingskrag geniet van die mediese filosofie wat slawerny geregverdig het nie, en daarmee saam die winsgewende lewenswyse van ons land. " 
Selfs na die einde van die burgeroorlog het sommige wetenskaplikes die instelling van slawerny bly regverdig deur die effek van topografie en klimaat op rasse -ontwikkeling te noem. Nathaniel Shaler, 'n prominente geoloog aan die Harvard Universiteit van 1869-1906, het die boek gepubliseer Die mens en die aarde in 1905 'n beskrywing van die fisiese geografie van verskillende kontinente en die koppeling van hierdie geologiese omgewings met die intelligensie en sterkte van menslike rasse wat hierdie ruimtes bewoon het. Shaler het aangevoer dat Noord -Amerikaanse klimaat en geologie ideaal geskik was vir die instelling van slawerny. 
Suid -Afrikaanse apartheid
Wetenskaplike rassisme het 'n rol gespeel in die vestiging van apartheid in Suid -Afrika. In Suid -Afrika het wit wetenskaplikes, soos Dudly Kidd, gepubliseer Die belangrikste Kafir in 1904 probeer om 'die Afrika -gees te verstaan'. Hulle het geglo dat die kulturele verskille tussen wit en swart in Suid -Afrika veroorsaak kan word deur fisiologiese verskille in die brein. In plaas daarvan om aan te dui dat Afrikane "oorgroeide kinders" is, soos vroeë blanke ontdekkingsreisigers, het Kidd geglo dat Afrikaners "wreed gegroei het". Hy beskryf Afrikane as onmiddellik 'hopeloos gebrekkig', maar tog 'baie skerp'. 
Die Carnegie -kommissie oor die armblanke -probleem in Suid -Afrika het 'n sleutelrol gespeel in die vestiging van apartheid in Suid -Afrika. Volgens 'n memorandum wat aan Frederick Keppel, destydse president van die Carnegie Corporation, gestuur is, was daar "min twyfel dat as die inboorlinge volle ekonomiese geleentheid gebied word, hoe meer bekwaames onder hulle die minder bekwame blankes sou oortref".  Keppel se steun vir die projek om die verslag op te stel, is gemotiveer deur sy kommer oor die handhawing van bestaande rassegrense.  Die besorgdheid van die Carnegie Corporation oor die sogenaamde armblanke-probleem in Suid-Afrika was ten minste gedeeltelik die gevolg van soortgelyke bedenkinge oor die toestand van arm blankes in die suide van die Verenigde State. 
Die verslag was vyf volumes lank.  Rond die begin van die 20ste eeu het wit Amerikaners en blankes elders in die wêreld onrustig gevoel omdat armoede en ekonomiese depressie mense skynbaar ongeag hul ras tref. 
Alhoewel die grondwerk vir apartheid vroeër begin het, het die verslag hierdie sentrale idee van swart minderwaardigheid ondersteun. Dit is gebruik om rasseskeiding en diskriminasie  in die daaropvolgende dekades te regverdig.  Die verslag het vrees uitgespreek oor die verlies van wit rassetrots, en veral in die lig van die gevaar dat armblanke nie die proses van "afrikanisering" sou kon weerstaan ​​nie. 
Alhoewel wetenskaplike rassisme 'n rol gespeel het in die regverdiging en ondersteuning van institusionele rassisme in Suid -Afrika, was dit nie so belangrik in Suid -Afrika as in Europa en die Verenigde State nie. Dit was deels te wyte aan die 'armblanke -probleem', wat ernstige opperpunte laat ontstaan ​​het oor oppergesag oor wit rasse -meerderwaardigheid.  Aangesien arm blankes in dieselfde situasie as inboorlinge in die Afrika -omgewing verkeer, het die idee dat intrinsieke blanke meerderwaardigheid geen omgewing kon oorkom nie, blykbaar nie van toepassing nie. As sodanig was wetenskaplike regverdigings vir rassisme nie so nuttig in Suid -Afrika nie. 
Stephen Jay Gould het die van Madison Grant beskryf Die verbygaan van die Groot Ras (1916) as "die invloedrykste traktaat van Amerikaanse wetenskaplike rassisme." In die 1920's -30's het die Duitse rassehigiënebeweging die Nordiese teorie van Grant omhels. Alfred Ploetz (1860–1940) het die term geskep Rassenhigiëne in Basiese beginsels van rassehigiëne (1895), en stig die Duitse Vereniging vir Rassehigiëne in 1905. Die beweging bepleit selektiewe teling, verpligte sterilisasie en 'n noue aanpassing van die volksgesondheid met eugenetika.
Rassehigiëne was histories gekoppel aan tradisionele opvattings oor openbare gesondheid, maar met die klem op oorerwing - wat die filosoof en historikus Michel Foucault staatsrassisme genoem het. In 1869 stel Francis Galton (1822–1911) die eerste sosiale maatreëls voor wat bedoel is om biologiese eienskappe te bewaar of te verbeter, en het later die term "eugenetika" bedink. Galton, 'n statistikus, het korrelasie- en regressieanalise bekendgestel en regressie na die gemiddelde ontdek. Hy was ook die eerste persoon wat menslike verskille en oorerwing van intelligensie met statistiese metodes bestudeer het. Hy het die gebruik van vraelyste en opnames bekendgestel om data oor bevolkingsstelle te versamel, wat hy nodig gehad het vir genealogiese en biografiese werke en vir antropometriese studies. Galton het ook psigometrie, die wetenskap van die meting van verstandelike vermoëns, en differensiële sielkunde gestig, 'n tak van sielkunde wat handel oor sielkundige verskille tussen mense eerder as algemene eienskappe.
Net soos wetenskaplike rassisme, het eugenetika in die vroeë 20ste eeu gewild geword, en beide idees het die Nazi -rassebeleid en die Nazi -eugenetika beïnvloed. In 1901 het Galton, Karl Pearson (1857–1936) en Walter F.R. Weldon (1860–1906) stig die Biometrika wetenskaplike tydskrif, wat biometrie en statistiese ontleding van oorerwing bevorder het. Charles Davenport (1866–1944) was kortliks betrokke by die resensie. In Race Crossing in Jamaika (1929), het hy statistiese argumente aangevoer dat biologiese en kulturele agteruitgang op wit en swart kruisteling gevolg het. Davenport was verbind met Nazi -Duitsland voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog. In 1939 skryf hy 'n bydrae tot die festschrift vir Otto Reche (1879–1966), wat 'n belangrike figuur in die plan geword het om bevolkings wat as 'minderwaardig' beskou word, uit Oos -Duitsland te verwyder. 
Wetenskaplike rassisme het gedurende die vroeë 20ste eeu voortgeduur, en spoedig het intelligensietoetsing 'n nuwe bron geword vir rassevergelykings. Voor die Tweede Wêreldoorlog (1939–45) was wetenskaplike rassisme algemeen in antropologie, en is dit as regverdiging gebruik vir eugenetiese programme, verpligte sterilisasie, wette teen misvorming en immigrasiebeperkings in Europa en die Verenigde State. Die oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom van Nazi -Duitsland (1933-1945) het wetenskaplike rassisme in die akademie gediskrediteer, [ aanhaling nodig ] maar rassistiese wetgewing wat daarop gebaseer is, het in sommige lande tot in die laat 1960's gebly.
Vroeë intelligensietoetsing en die immigrasiewet van 1924
Voor die 1920's was sosiale wetenskaplikes dit eens dat blankes beter was as swartes, maar hulle het 'n manier nodig om dit te bewys om die sosiale beleid ten gunste van blankes te ondersteun. Hulle was van mening dat dit die beste manier was om intelligensie te toets. Deur die toetse te interpreteer om guns aan blankes te bewys, het hierdie toetsmakers se navorsingsresultate alle minderheidsgroepe baie negatief uitgebeeld.   In 1908 het Henry Goddard die Binet -intelligensietoets uit Frans vertaal en in 1912 die toets op inkomende immigrante op Ellis Island begin toepas.  Sommige beweer dat Goddard in 'n studie van immigrante tot die gevolgtrekking gekom het dat 87% van die Russe, 83% van die Jode, 80% van die Hongare en 79% van die Italianers swak gesind was en 'n geestelike ouderdom onder 12 gehad het. [ 100] Sommige het ook beweer dat hierdie inligting deur die wetgewers as 'bewyse' beskou is en dat dit die sosiale beleid jare lank beïnvloed het.  Bernard Davis het daarop gewys dat Goddard in die eerste sin van sy referaat geskryf het dat die onderwerpe van die studie nie tipiese lede van hul groepe was nie, maar dat hulle gekies is vanweë hul vermoedelike subnormale intelligensie. Davis het verder opgemerk dat Goddard aangevoer het dat die lae IK van die proefpersone meer waarskynlik te wyte was aan omgewingsfaktore as aan genetiese faktore, en dat Goddard tot die gevolgtrekking gekom het dat 'ons seker kan wees dat hul kinders van gemiddelde intelligensie sal wees en dat hulle die regte opvoeding sal hê. wees goeie burgers ".  In 1996 het die Raad van Wetenskaplike Sake van die American Psychological Association verklaar dat IK -toetse teen geen etniese/rassegroepe diskriminerend was nie. 
In sy boek Die Mismeasure of Man, Het Stephen Jay Gould aangevoer dat die resultate van intelligensietoetsing 'n groot rol gespeel het in die aanvaarding van die Immigration Act van 1924 wat immigrasie na die Verenigde State beperk.  Mark Snyderman en Richard J. Herrnstein, na die bestudering van die kongresrekord en komiteeverhore wat verband hou met die immigrasiewet, het egter tot die gevolgtrekking gekom dat die [intelligensie] toetsgemeenskap sy bevindings oor die algemeen nie as 'n bevordering van beperkende immigrasiebeleid beskou nie, soos in die 1924 se wet, en die kongres het feitlik geen kennis geneem van intelligensietoetsing nie ". 
Juan N. Franco het die bevindings van Snyderman en Herrnstein betwis. Franco het gesê dat alhoewel Snyderman en Herrnstein berig het dat die gegewens wat uit die resultate van die intelligensietoetse versamel is, geensins gebruik is om die immigrasiewet van 1924 te slaag nie, maar die IQ -toetsuitslae nog steeds deur wetgewers in ag geneem is. As suggestiewe bewys wys Franco op die volgende feit: Na die aanvaarding van die immigrasiewet is inligting uit die sensus van 1890 gebruik om kwotas vas te stel op grond van persentasies immigrante uit verskillende lande. Op grond van hierdie gegewens het die wetgewer die toegang van immigrante uit Suid- en Oos -Europa tot die Verenigde State beperk en meer immigrante uit Noord- en Wes -Europa toegelaat. Die gebruik van die sensusdatastelle van 1900, 1910 of 1920 sou daartoe gelei het dat 'n groter aantal immigrante uit Suid- en Oos -Europa na die VSA toegelaat kon word. wat op IQ -toetse destyds slegter gevaar het as wat Wes- en Noord -Europeërs gedoen het) van die Amerikaanse Franco het aangevoer dat die werk wat Snyderman en Herrnstein hieroor uitgevoer het, nie bewys of weerlê het dat intelligensietoetsing immigrasiewette beïnvloed nie. 
Na die stigting van die eerste genootskap vir die bevordering van rassehigiëne, het die Duitse genootskap vir rassehigiëne in 1905 - 'n Sweedse samelewing in 1909 gestig as "Svenska sällskapet för rashygien"as derde in die wêreld.   Deur middel van lobbying vir Sweedse parlementariërs en mediese institute het die genootskap daarin geslaag om 'n bevel uit te voer wat 'n regeringsinstituut in die vorm van die Sweedse staatsinstituut vir rassebiologie in 1921 aangaan.  Deur 1922 word die instituut in Uppsala gebou en geopen.  Dit was die eerste instituut ter wêreld wat deur die regering gefinansier is om navorsing te doen oor "rassebiologie"en bly tot vandag toe baie kontroversieel.   Dit was die mees prominente instelling vir die studie van 'rassewetenskap' in Swede.  Die doel was om kriminaliteit, alkoholisme en psigiatriese probleme te genees deur middel van navorsing in eugenetika en rassehigiëne  As gevolg van die instituut se werk is in 1934 in Swede 'n wet ingestel wat verpligte sterilisasie van sekere groepe moontlik maak.  Die tweede president van die instituut, Gunnar Dahlberg, was baie krities oor die geldigheid van die wetenskap wat uitgevoer is. by die instituut en hervorm die instituut tot 'n fokus op genetika.  In 1958 het dit gesluit en alle oorblywende navorsing is na die Departement mediese genetika aan die Universiteit van Uppsala verskuif. 
Die Nazi -party en sy simpatiseerders het baie boeke oor wetenskaplike rassisme gepubliseer, met inagneming van die eugenistiese en antisemitiese idees waarmee hulle wyd verbind is, alhoewel hierdie idees sedert die 19de eeu in omloop was. Boeke soos Rassenkunde des deutschen Volkes ("Rassewetenskap van die Duitse volk") deur Hans Günther  (eerste gepubliseer in 1922)  en Rasse und Seele ("Race and Soul") deur Ludwig Ferdinand Clauß [de]  (gepubliseer onder verskillende titels tussen 1926 en 1934) : 394 het probeer om verskille tussen die Duitse, Nordiese of Ariese mense en ander wetenskaplik te identifiseer minderwaardig, groepe. [ aanhaling nodig ] Duitse skole het hierdie boeke tydens die Nazi -era as tekste gebruik.  In die vroeë 1930's het die Nazi's rasgebaseerde wetenskaplike retoriek gebruik op grond van sosiale Darwinisme [ aanhaling nodig ] om sy beperkende en diskriminerende maatskaplike beleid voort te sit.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Nazi -rassistiese oortuigings in die Verenigde State 'n afsku geword, en Boasiërs soos Ruth Benedict het hul institusionele mag gekonsolideer. Na die oorlog het die ontdekking van die Holocaust en die Nazi -misbruik van wetenskaplike navorsing (soos Josef Mengele se etiese oortredings en ander oorlogsmisdade wat tydens die Neurenbergproewe geopenbaar is) daartoe gelei dat die meeste van die wetenskaplike gemeenskap wetenskaplike steun vir rassisme verwerp het.
Propaganda vir die Nazi -eugenetika -program het begin met propaganda vir eugeniese sterilisasie. Artikels in Neues Volk beskryf die voorkoms van geestesongesteldes en die belangrikheid daarvan om sulke geboortes te voorkom.  Foto's van verstandelik gestremde kinders is langs die foto's van gesonde kinders geplaas. : 119 Die film Das Erbe het konflik van aard getoon om die Wet vir die Voorkoming van Oorerflik Siek Nageslag deur sterilisasie te wettig.
Alhoewel die kind 'die belangrikste skat van die mense' was, was dit nie van toepassing op alle kinders nie, ook nie Duitsers nie, slegs op kinders sonder oorerflike swakhede.  Die rasgebaseerde sosiale beleid van Nazi -Duitsland het die verbetering van die Ariese ras deur middel van eugenetika in die middel van die Nazi -ideologie geplaas. Die mense is geteiken wat geïdentifiseer is as 'lewenswaardig' (Duits: Lebensunwertes Leben), insluitend maar nie beperk nie tot Joodse mense, misdadigers, ontaard, andersdenkendes, swakgesind, homoseksueel, ledig, kranksinnig en die swakkes, om uit die ketting van oorerwing te verwyder. [ aanhaling nodig ] Ondanks die feit dat hulle nog steeds as "Ariërs" beskou word, het die Nazi -ideologie die Slawiërs (dws Pole, Russe, Oekraïners, ens.) As minderwaardig beskou as die Germaanse meesterras, geskik vir uitdrywing, slawerny of selfs uitroeiing. : 180
Adolf Hitler het die toetsing van intelligensie -kwosiënt (IK) verbied om 'Joods' te wees. : 16
In die 20ste eeu is op konsepte van wetenskaplike rassisme, wat probeer het om die fisiese en geestelike ontoereikendheid van groepe wat as 'minderwaardig' beskou word, te bewys, om onwillekeurige sterilisasieprogramme te regverdig.   Sulke programme, wat deur eugenici soos Harry H. Laughlin gepromoveer word, is as grondwetlik deur die Amerikaanse hooggeregshof bekragtig in Buck v. Bell (1927).In totaal is tussen 60 000 en 90 000 Amerikaners aan onwillekeurige sterilisasie blootgestel. 
Wetenskaplike rassisme is ook gebruik as 'n regverdiging vir die Wet op Noodkwotas van 1921 en die Immigrasiewet van 1924 (Johnson - Reed Act), wat rassekwotas opgelê het wat die Italiaanse Amerikaanse immigrasie na die Verenigde State beperk het en immigrasie van ander Suid -Europese en Oos -Europese lande . Voorstanders van hierdie kwotas, wat probeer het om 'ongewenste' immigrante te blokkeer, wat beperkings regverdig deur wetenskaplike rassisme aan te spreek. 
Lothrop Stoddard het baie rassistiese boeke gepubliseer oor wat hy as die gevaar van immigrasie beskou het, sy bekendste wese Die stygende gety van kleur teen wit wêreldoorheersing in 1920. In hierdie boek gee hy 'n blik op die wêreldsituasie rakende ras, met die kommer oor die komende bevolkingsontploffing onder die 'bruin' mense van die wêreld en die manier waarop 'wit wêreldheerskappy' in die nasleep van die wêreld verminder word van die Eerste Wêreldoorlog en die ineenstorting van kolonialisme.
Stoddard se ontleding verdeel wêreldpolitiek en situasies in 'wit', 'geel', 'swart', 'Amerindiaan' en 'bruin' mense en hul interaksies. Stoddard het aangevoer ras en oorerwing was die leidende faktore van geskiedenis en beskawing, en dat die uitskakeling of opname van die "wit" ras deur "gekleurde" rasse die vernietiging van die Westerse beskawing tot gevolg sou hê. Net soos Madison Grant het Stoddard die blanke ras in drie hoofafdelings verdeel: Nordic, Alpine en Mediterranean. Hy beskou al drie as 'n goeie voorraad en ver bo die kwaliteit van die gekleurde rasse, maar voer aan dat die Nordiese die grootste van die drie is en dat dit deur middel van eugenetika bewaar moet word. Anders as Grant, was Stoddard minder besorg oor watter variëteite Europese mense beter as ander was (Nordiese teorie), maar was hy meer bekommerd oor wat hy 'bi-rassigheid' noem, omdat hy die wêreld as 'net' gekleurd 'en' wit 'beskou "rasse. In die jare na die Groot Migrasie en die Eerste Wêreldoorlog sou Grant se rasseteorie in die VSA ten gunste val ten gunste van 'n model nader aan Stoddard. [ aanhaling nodig ]
'N invloedryke publikasie was Die wedrenne van Europa (1939) deur Carleton S. Coon, president van die American Association of Physical Anthropologists van 1930 tot 1961. Coon was 'n voorstander van multiregionale oorsprong van moderne mense. Hy verdeel Homo sapiens in vyf hoofrasse: Kaukasus, Mongoloïd (insluitend inheemse Amerikaners), Australoid, Kongoïd en Capoid.
Coon se denkrigting was die voorwerp van toenemende opposisie in die algemene antropologie na die Tweede Wêreldoorlog. Ashley Montagu het veral uitgespreek om Coon aan die kaak te stel, veral in syne Die gevaarlikste mite van die mens: die dwaling van ras. Teen die sestigerjare is die benadering van Coon in die algemene antropologie verouderd geraak, maar sy stelsel het in die 1970's nog steeds in publikasies verskyn deur sy student John Lawrence Angel.
In die laat 19de eeu het die Plessy v. Ferguson (1896) Die uitspraak van die Hooggeregshof in die Verenigde State - wat die grondwetlike wettigheid van rasseskeiding bevestig het onder die leerstuk van 'apart maar gelyk' - was intellektueel gewortel in die rassisme van die era, net soos die algemene steun vir die besluit.  Later in die middel van die 20ste eeu het die Hooggeregshof Brown v. Onderwysraad van Topeka (1954) se besluit verwerp rassistiese argumente oor die 'behoefte' aan rasseskeiding - veral in openbare skole.
Teen 1954, 58 jaar na die Plessy v. Ferguson Die handhawing van rasseskeiding in die Verenigde State, Amerikaanse gewilde en wetenskaplike menings oor wetenskaplike rassisme en die sosiologiese praktyk daarvan het ontwikkel.  In 1960 verskyn die tydskrif Mankind Quarterly begin, wat sommige as 'n plek vir wetenskaplike rassisme beskryf het. Dit is gekritiseer vanweë 'n beweerde ideologiese vooroordeel en omdat dit nie 'n wettige wetenskaplike doel het nie.  Die tydskrif is in 1960 gestig, deels in reaksie op die uitspraak van die Hooggeregshof Brown v. Onderwysraad wat die Amerikaanse openbare skoolstelsel gedegregeer het.  
In April 1966 het Alex Haley 'n onderhoud gevoer met die stigter van die Amerikaanse Nazi -party, George Lincoln Rockwell Speel seun. Rockwell regverdig sy oortuiging dat swartes minderwaardig is aan blankes deur 'n lang studie van 1916 deur GO Ferguson aan te voer wat beweer dat die intellektuele prestasie van swart studente gekorreleer is met hul persentasie blanke afkoms, met die vermelding van "suiwer negers, negers negers kwart suiwer, mulatte en vierkante het ongeveer 60, 70, 80 en 90 persent onderskeidelik wit intellektuele doeltreffendheid ".  Speel seun het later die onderhoud gepubliseer met 'n redaksionele nota waarin beweer word dat die studie 'n "gediskrediteerde. pseudowetenskaplike rede vir rassisme" is. 
Internasionale liggame soos UNESCO het probeer om resolusies op te stel wat die stand van wetenskaplike kennis oor ras sou opsom en het 'n beroep gedoen op die oplossing van rassekonflikte. In sy 1950 "The Race Question" verwerp UNESCO die idee van 'n biologiese basis nie tot rassekategorieë nie, , maar definieer 'n ras as: "'n Ras, uit die biologiese oogpunt, kan dus gedefinieer word as een van die groep bevolkings wat die spesie Homo sapiens uitmaak, wat in die breë gedefinieer is as die Kaukasiese, Mongoolse, Negroïde rasse, maar verklaar dat "Dit word nou algemeen erken dat intelligensietoetse nie op sigself ons in staat stel om veilig te onderskei tussen wat te wyte is aan aangebore kapasiteit nie. en wat is die gevolg van omgewingsinvloede, opleiding en opvoeding. " 
Ondanks die feit dat wetenskaplike rassisme ná die Tweede Wêreldoorlog grootliks deur die wetenskaplike gemeenskap afgemaak is, het sommige navorsers die afgelope dekades steeds teorieë oor rasse -meerderwaardigheid voorgestel.   Hierdie skrywers self, hoewel hulle hul werk as wetenskaplik beskou, kan die term betwis rassisme en verkies moontlik terme soos 'rasrealisme' of 'rassisme'.  In 2018 het die Britse wetenskapjoernalis en skrywer Angela Saini sterk kommer uitgespreek oor die terugkeer van hierdie idees in die hoofstroom.  Saini het hierdie idee opgevolg met haar boek van 2019 Superior: The Return of Race Science. 
Een so 'n na-Tweede Wêreldoorlog wetenskaplike rassisme-navorser is Arthur Jensen. Sy mees prominente werk is Die g -faktor: die wetenskap van geestesvermoë waarin hy die teorie steun dat swart mense inherent minder intelligent is as blankes. Jensen pleit vir differensiasie in opvoeding op grond van ras, en verklaar dat opvoeders 'ten volle rekening moet hou met almal die feite van die [studente se] aard. " In antwoorde op Jensen word kritiek geplaas op sy gebrek aan klem op omgewingsfaktore.  Sielkundige Sandra Scarr beskryf Jensen se werk as 'beelde van swartes wat gedoem is tot mislukking deur hul eie onvoldoendehede. "
J. Philippe Rushton, president van die Pioneer Fund (Ras, evolusie en gedrag) en 'n verdediger van Jensen Die g faktor,  het ook verskeie publikasies wat wetenskaplike rassisme laat voortbestaan. Rushton voer aan "rasverskille in breingrootte is waarskynlik onderliggend aan hul uiteenlopende lewensgeskiedenisuitkomste."  Rushton se teorieë word deur ander wetenskaplike rassiste soos Glayde Whitney verdedig. Whitney het werke gepubliseer wat daarop dui dat hoër misdaadsyfer onder mense van Afrika -afkoms gedeeltelik aan genetika toegeskryf kan word.  Whitney maak hierdie gevolgtrekking uit data wat toon hoe hoër misdaadsyfer onder mense van Afrika -afkoms in verskillende streke. Ander navorsers wys daarop dat voorstanders van 'n genetiese misdaad-ras skakel verwarrende sosiale en ekonomiese veranderlikes ignoreer en gevolgtrekkings maak uit korrelasies. 
Christopher Brand was 'n voorstander van Arthur Jensen se werk oor rasse -intelligensieverskille.  Brand's Die faktor: algemene intelligensie en die implikasies daarvan beweer swart mense is intellektueel minderwaardig as blankes.  Hy voer aan dat die beste manier om IQ-ongelykhede te bekamp, ​​is om lae-IQ-vroue aan te moedig om voort te plant met mans met 'n hoë IQ.  Hy het te kampe gehad met intense openbare reaksie, en sy werk word beskryf as 'n bevordering van eugenetika.  Brand se boek is deur die uitgewer teruggetrek en hy is ontslaan uit sy pos aan die Universiteit van Edinburgh.
Sielkundige Richard Lynn het verskeie artikels en 'n boek gepubliseer wat teorieë oor wetenskaplike rassisme ondersteun. In IK en die Rykdom van Nasies, Lynn beweer dat die nasionale BBP grootliks bepaal word deur die nasionale gemiddelde IK.  Hy maak hierdie gevolgtrekking uit die korrelasie tussen gemiddelde IK en BBP en voer aan dat lae intelligensie in Afrika -lande die oorsaak is van hul lae groeivlakke. Lynn se teorie word gekritiseer omdat dit 'n oorsaaklike verband tussen gekorreleerde statistieke toeskryf.   Lynn ondersteun wetenskaplike rassisme meer direk in sy artikel "Velkleur en intelligensie in Afro -Amerikaners" uit 2002, waar hy voorstel dat "die vlak van intelligensie by Afro -Amerikaners aansienlik bepaal word deur die verhouding van die Kaukasiese gene."  Soos met IK en die Rykdom van Nasies, Lynn se metodiek is gebrekkig, en hy beweer 'n oorsaaklike verband van wat eenvoudig korrelasie is. 
Ander prominente moderne voorstanders van wetenskaplike rassisme is Charles Murray en Richard Herrnstein (Die Bell Curve) en Nicholas Wade ('N lastige erfenis). Wade se boek het 'n sterk reaksie van die wetenskaplike gemeenskap ondervind, met 142 genetici en bioloë wat 'n brief onderteken het waarin Wade se werk beskryf word as 'wanbesteding van navorsing uit ons veld om argumente oor verskille tussen menslike samelewings te ondersteun'. 
Op 17 Junie 2020 het Elsevier aangekondig dat hy 'n artikel terugtrek wat J. Philippe Rushton en Donald Templer in 2012 in die Elsevier -joernaal gepubliseer het Persoonlikheid en individuele verskille.  Die artikel beweer valslik dat daar wetenskaplike bewyse is dat velkleur verband hou met aggressie en seksualiteit by mense. 
Hammond se dood het baie minder aandag gekry
DuBose se dood het wyd aandag op sosiale media getrek, terwyl Hammond skaars 'n blits aangeteken het, volgens syfers van Topsy, 'n webwerf wat data versamel oor trending Twitter -onderwerpe.
Van 26 Julie tot Dinsdagmiddag is DuBose se naam in meer as 43 000 twiets opgeneem. Gebruikers het meer as 14 000 tweets gestuur met die naam van DuBose op 29 Julie, die dag toe Tensing die eerste keer in die hof verskyn het.
Hammond se naam verskyn egter in 289 tweets vanaf 26 Julie, die dag toe hy vermoor is, tot Dinsdagmiddag. Sy verhaal het op 1 Augustus die meeste aandag op Twitter gekry, kort nadat Bland die eerste keer beweer het dat Hammond in die rug geskiet is.
Terwyl die video's van die dood van DuBose, Eric Garner en ander gehelp het om landwye woede te ontstel, het die polisie nog nie 'n video van Hammond se dood bekend gemaak nie. Beelde soos dié in die Garner -saak het vinnig deur sosiale media beweeg, maar in Hammond se geval is daar niemand om te deel nie.
Aktiviste wat prominent op Twitter is, gebruik ook gereeld die webwerf om 'n alternatiewe verhaal aan te bied vir dié wat deur die gewone media verskaf word, het Clark gesê. Aangesien Hammond se verhaal nog in die nasionale nuusiklus moet posvat, is daar geen kontras nie.
Historiese frustrasie van die burger oor die polisie in New York, Ferguson, Mo., Cleveland, Los Angeles en ander plekke het ook die skeptisisme verder veroorsaak na sterftes wat deur beamptes betrokke was die afgelope jaar. Plaaslike aktiviste het Dinsdag aan The Times gesê dat hulle nie bewus was van 'n lang geskiedenis van mishandelingsklagte teen die Seneca -polisie nie.
'Ek dink die beter vraag is waarom, in plaas van pleit vir geregtigheid, wat altyd die verhaal was ... waarom kyk die prokureur en enigiemand anders wat die vraag stel, na die skare en vra hulle waar hulle is?' Clark gesê. 'Die verspreiding van die hashtag -gedenktekens het nie oor gewildheid gegaan nie. Dit het nie oor sigbaarheid gegaan nie. Dit het altyd oor geregtigheid vir mense gegaan. "