Die heerlikheid en eer behoort aan God alleen PB 1.2 Home - Slider
Die heerlikheid en eer behoort aan God alleen PB 1.2
Posted by thePLAN diePLAN on January 28, 2017 at 6:50 AM
•	1.2 God se Plan lei ons tot die besef dat die heerlikheid en eer aan Hom alleen behoort.
Dit gaan alles oor Hom.
•	Deel 1.4 Dit gaan oor God – bl. 14-16 (en oorkoepelend oor die hele inhoud van die boek)
•	Week 1 – Dag 3 Dit gaan oor God – bl. 7-9
Die profeet Jesaja was die seun van Amos, nie die profeet Amos nie – die Hebreeuse spelling verskil (1:1; 2:1). Hierdie spesifieke deel van die boek (40-50), Deutero-Jesaja, word egter toegeskryf aan ‘n ander profeet wat nader aan die einde van die Babiloniese ballingskap geleef het.
1.	Bel en Nebo was die bekendste afgode wat deur die Babiloniërs aanbid is en onder wie se beskerming hulle veilig sou voel. Die “hoofgod” was Bel.
Die profeet bestraf die nasies se ydele vertroue in vals gode - mens gemaakte beelde wie se enigste werklike waarde hul oorgetrekte goud, silwer of brons was. Die enigste ware God van Israel sou nie net daardie slegte nasie vernietig nie, maar ook hulle sogenaamde gode. Hierdie profesie is vervul toe die Mede en Perse Babilon bestorm het en hulle afgode as deel van die buit weggeneem is.
Die profeet verwys ook na die wyse waarop die Babiloniërs die Jode – God se uitverkore mense – mishandel het. Hy voorsien ‘n groot rewolusie waar die Babiloniese gode magteloos gelaat sou word, en God wat magteloos voorkom, verhoog sou word en sy volk sou wreek.
Calvyn was daarvan oortuig dat die profeet selfs verder as die vernietiging van Babilon gekyk het – hy het na die komende Messias, Jesus Christus, gekyk wat alle vals aanbidding aan die kaak sou stel en veroordeel (uiteindelik vernietig). Deur sy lig en helderheid sou Hy alle duisternis verdryf en uiteindelik wegneem (Vgl. 2 Kor. 6:14-16).
2.	Die vals gode was van geen nut vir hulle aanbidders nie en kon hulle nie red nie. Hul het eerder die diere vermoei wat hulle moes dra, omdat hulle hulself nie kon beweeg of verdedig nie. God, aan die ander kant, het niks en niemand nodig nie.
3.	Hier het die profeet baie mooi die verskil tussen die ware God en die afgode uitgewys. Waar die “dooie” afgode rondgedra moet word, is die ware lewende God dié een wat sy mense dra – “van die moederskoot af, ... van die geboorte af” (OAV) (vgl Ps. 22:9-10, Jes. 49:15-16). Hier word die Jode só direk aangespreek dat hulle niks anders kan as om tot die gevolgtrekking te kom en te erken dat God alleen die ware God is nie. God herinner hulle aan sy groot dade van genade en barmhartigheid in die verlede. Hy gee hulle getuienis van sy genade – en Hy sal daar wees, ook in die toekoms as die getroue en betroubare God. Wat belangrik is, is sy volmaakte liefde en dat sy mense sy krag sal beleef sodat hulle nie eer aan die afgode sal betoon nie.
Die “oorblyfsel van Israel” – verwys na die feit dat die grootste deel deur hulle opstand vervreemd was van God. Dit is hoekom die res opgeroep word om te luister na die stem van die een ware lewende God.
4.	Calvyn argumenteer vir die begrip dat die kopulatiewe Hebreeuse “vau” in hierdie geval as “daarom” vertaal moet word: “Ek het julle gemaak… en ‘daarom’ sal Ek julle vashou, julle dra en julle red” (Vgl. Ps. 22:9-10; 138:8 – Hy is die ewige, getroue God!).
5.	Die volk word tereggewys omdat hulle God gewantrou het, aan sy krag getwyfel het en aan Hom ongehoorsaam was deur Hom op dieselfde vlak as die afgode te plaas toe hulle hul hoop op aardse goed geplaas het, in plaas van op God alleen. Dit het God verneder om met dooie mensgemaakte goed vergelyk te word – dit het sy eer weggeneem (Hand. 17:29).
6.	Dié wat afgode aanbid het, moes geskok word deur die profeet se uitbeelding van die realiteit van hul ondeurdagte dwaasheid. In detail word beskryf presies wat hulle gedoen het en steeds besig was om te doen – hulle vra vakmanne om vir hulle goed van hout te maak… en dan bewonder en aanbid hulle selfs daardie produkte van gekerfde hout en geplakte brons, silwer en goud. Net God kan hulle van hierdie sonde red deur hulle natuur te verander – hulle nuut maak! (Vgl 2 Kor. 5:17-18).
7.	Die profeet verskerp die prentjie deur die dwaasheid en selfs koppigheid uit te wys van mense wat ‘n god aanbid en dan daardie god optel en dra na waar die aanbidder die god wil neersit. Daar sal dit dan bly totdat die aanbidder dit na ’n ander plek verskuif. Meer nog: wanneer hy na hierdie handgemaakte afgod roep, kry hy geen antwoord of hulp van die dooie mensgemaakte ding nie.
8.	Calvyn kies die verduideliking dat God nie die “nasies” (ongelowiges) in hierdie verse aanspreek nie, maar die Jode. God noem hulle “oortreders” (vgl. Ps. 50:16) omdat hulle deur ’n ligte versoeking oorwin was en afvallig teenoor God geword het, so asof hulle omstandighede en selfs hulle ballingskap, al die seëninge wat God hulle geskenk het, uit hulle harte kon wegvee. Vir Calvyn was om van God se genade te vergeet, ’n soort van malligheid. Dit is hoekom hy ook verkies om die res van die verse as “bloos” – van ‘ish’ – te vertaal om skaam te wees vir hulle ondankbaarheid en boosheid en na God terug te keer.
9.	Wat hulle moes onthou, was die groot genadedade van God. God wou hê dat die duidelike openbaringe van sy goddelikheid hulle behoort te verhoed het dat hulle hul harte aan aardse, handgemaakte afgode sou gee. “Dat ek God is” verduidelik die voorafgaande. Dit is nie genoeg vir God om erken te word nie, maar dat Hy alléén erken word as die een ware lewende God! Daar is geen ander nie! (Vgl. Deut. 6:4; Jer. 10:6-7,10). Hy alleen is waardig vir al ons aandag, lofprysing en aanbidding – aan Hom alléén al ons eer (Ps. 115:1).
10.	God verduidelik nou meer volledig op watter manier Hy wil hê die Jode die verlede moes onthou - dat hulle deur konstante voorspellings geleer is. Dan maak Hy onmiddellik die oorgang na hoop op bevryding.
“Ek sê wat Ek besluit het en dit gebeur”: dit was, vanweë hulle hardkoppigheid, baie moeilik om die Jode te oortuig van die waarheid van hierdie realiteit (Vgl. Ps. 33:9-11). Hulle is daaraan herinner dat hulle lank gelede, en nie net by een geleentheid nie, geleer het dat hulle hul algehele vertroue in God kon plaas. Hy is nie net in staat om te voorspel of te profeteer nie, maar ook om dit wáár te maak, omdat Hy die toekoms sowel as die gebeure in sy mag het. Hy praat altyd die waarheid (Num. 23:19).
11.	Die woorde: “roep ‘n roofvoël uit die ooste” verwys na Kores van Persië, oos van Judea. Ook elders in Jer. 49:22 en Eseg. 17:3 is konings en prinse vergelyk met arende.
12.	God se mense het nie hul algehele vertroue in die Here gestel nie. Hulle harte was nie geraak deur enige belofte wat God hulle gegee het nie. Hulle het geweier om sy beloftes te glo en so sy genade en barmhartigheid verwerp. Deur dit te doen, het hulle God self verwerp en was hulle self “ver van God se geregtigheid”. Daarom het hulle God se redding nodig gehad wat alleenlik deur die Dienaar kon kom wat Israel en die wêreld van hulle sonde sou verlos. Hulle is deur God tereggewys weens hul hardkoppigheid - “hard in die hart”. Deur te murmureer het hulle hul vrees vir God afgeskud en dit vervang met woede teen Hom en sy wil.
Hier verleng God sy guns selfs aan dié wat sy genade weerstaan het. Aan hulle wat tot nou toe nog hardnekkig en “ver van geregtigheid” was, is ’n spesiale waarskuwing gerig, want die bevryding van Israel was aan die kom en hulle moes gereed wees vir wanneer die redding kom (Vgl. Eseg. 2:3:7; Heb. 4:1-2).
13.	Ek bring verlossing. Dit is God se regverdige oordeel wat wraak op sy volk se vyande insluit, maar genade en verlossing vir sy mense – redding wat gou sou kom.
“Sion”: die berg Sion (Jerusalem) waar God se mense weereens sou gaan woon, sou “die middelpunt van die herstelde nasie wees” (Delitzsch).
Die kernpunt om te onthou is die fokus op redding deur die Messias. Jesus maak hierdie punt duidelik toe Hy mense toegespreek het wat sy mag bevraagteken het om ’n verlamde man op die Sabbat te genees. “Julle ondersoek die Skrif, omdat julle dink dat julle die ewige lewe daarin kry. En dit is juis die Skrif wat oor My getuig. Tog wil julle nie na My toe kom sodat julle die lewe kan kry nie” (NAV – Joh. 5:39-40).
Die fokus van die hele Bybel is Jesus, die beloofde Messias, wat die verlore mensdom red van hul sonde. Jesus is die fokus van beide die Ou en Nuwe Testamentiese geskrifte en veral in die boek Jesaja. In Jesaja word die Messias deur twee beelde voorgehou:
*	Die term “Messias”: Mashiyach is in Grieks vertaal as Christos (xpistos). Dit beteken “gesalfde” en was in die OT van toepassing op beide konings en priesters (Eks. 29:29).
*	Maar uiteindelik was die term bedoel om op die ewigdurende koning toegepas te word. Hierdie Persoon sou kom om in die Joodse teologie bekend te staan as “Die Messias” – die Een wat Israel sou herstel en red van hul onderdrukkers.
Van al die boeke in die Ou Testament, gee Jesaja ons die mees omvattende begrip van hierdie Persoon bekend as “Die Messias” in God se plan van verlossing en wat eendag oor die aarde as God en Koning sal heers.
God het nie verander nie . Hy is steeds betroubaar en waar en sal ons nie verlaat of
in die steek laat nie… nooit. (Sien Heb. 13:5b). Volgens Jak 1:18 het God ons deur sy Woord geestelik in die lewe gebring en ons die hoop op ‘n ewige erfenis gegee.
Wanneer ons ook vandag die voorspoed van ongelowiges sien, moet ons nie weer God met afgode vergelyk nie. (Vergelyk Ps. 73) Hy wat meer as hoorsê- kennis van God het (1 Joh. 1:1-4), sal wéét dat God onvergelykbaar is en dat niks en niemand ooit met Hom vergelyk kan word nie!
Daarom moet hierdie verhouding ook weerspieël word in die tyd wat opsy gesit moet word vir God (in plaas van byvoorbeeld TV, sport, ens.) in ons lewens.
God demonstreer sy unieke persoon: “daar is geen ander” en “niemand soos Ek”. Hierdie waarheid is ‘n ewigheidswaarheid. So moet selfs ons vandag steeds herinner word om terug te kyk na “die dinge van vroeër” – om die groot dade van God in ons lewens raak te sien. Ook ons is geroep om die waarheid dat Hy alleen God is en dat daar géén ander God naas Hom is nie, aanbiddend te erken en te verkondig. Vergelyk Deut. 4:6; 1 Kron. 17:20.
God verklaar sy meesterskap oor die tyd en gee bewyse van wie Hy is deur sy vermoë om die “Einde” en die “Begin” te verklaar. Wat is die bewyse van die Bybel dat die God van die Bybel, God is? Vervulde Bybelse profesieë is God se antwoord.
Alleenlik deur God se genade kan die mensdom ware geregtigheid ontvang, selfs al is hulle in hulself “ver van geregtigheid af”. Die mens se gebrek aan geloof kan nie die geloofwaardigheid van God nietig maak nie. (Sien Rom. 3:3-4; 2 Tim. 2:13). As God nie die boosheid van die mens met sy goedheid oorskry nie, dan sou ons almal sonder uitsondering vergaan. Vergelyk Rom 3:23. God se teregwysing is beide om die veroordeelde te oordeel wat alle aansprake op hoop van genade verwerp en om terselfdertyd die uitverkorenes te tugtig en hulle op die regte pad van God se geregtigheid te bring.
Die gevolg van sy geregtigheid (“my verlossing” word deur God bepaal en kan nie ongedaan gemaak word nie. Paulus verbind God se glorie met die genade en barmhartigheid van God (vgl. Ef. 2:1-10). Dit word die beste vertoon in die redding van sy mense, vanaf veroordeling tot die herstel van hul verhouding met God deur sy geregtigheid, deur hulle as geregverdig in sy oë te verklaar, nie oor wie hulle is, of wat hulle gedoen het nie, maar eenvoudig oor Wie Hy is!
TEMA:	Daar is niemand soos GOD nie
TEKS:	Jesaja 46:1-13
Ons leef in ‘n tyd waarin baie mense opnuut na God vra. Die vraag is egter of dit ‘n opregte soeke na die God van die Woord is, en of dit vir sommige eerder om die “halsbandjie as die hondjie” gaan – met ander woorde: Wat God vir MY kan doen? In hierdie 2de deel van die Boek Jesaja, waarin hoofstuk 46 ook val, wys Jesaja die volk van die Here daarop om nie na die MENS te kyk, of hul omstandighede te vergelyk nie, maar na die onvergelykbare God self.
Die profeet wys op die groot kontras tussen die afgode en die lewende God, op die dwase mense wat, in plaas daarvan om God toe te laat om hulle te onderhou, self probeer om met hul eie “hande” alles te doen in eie krag. Teenoor hulle en hulle geslepenheid en vergeefse moeite, sien die profeet die God van Israel alleen opstaan en die verantwoordelikheid van hul verlossing op Homself neem. “Ek, Ek is Hy. Kyk op na My, al die eindes van die aarde en julle sal gered word”.
God beloof deur sy profeet om hulle uit hulle gevangenis te bevry en berei hulle voor vir daardie bevryding deur hulle daartoe te lei om die afgode te verfoei en in geloof op die een ware God te vertrou. Die vals gode sal hulle aanbidders sekerlik in die steek laat. (Sien ook :5-7). Wat God sê, is die Waarheid, hul kan Hom wat die beste weet, gló.
Anders as die mensgemaakte afgode wat deur mens en dier gedra moet word, is dit God wat die mens gemaak het en Hyself dra hulle en sal hulle vashou, dra en red want Hy het hulle gemaak; hulle is Syne en Hy word nie moeg nie! Vergelyk 40:27-31. Sy beloftes staan vir ewig. Soos ‘n skaapwagter die afgedwaalde lam teen sy bors vasdruk, die moeder-arend haar kleintjies op haar vlerke dra en ‘n aardse pa sy kind teen sy bors vashou! Tog kan géén skaapwagter, of moeder-arend, of aardse pa ooit só dra soos die God van volmaakte liefde nie! (:3-4)
Dan vra die Here Sy volk in vers 5-8 om hul hoop van die aardse, tydelike dinge af weg te vat en op Hom as die Ewige God te plaas!
Hy maak nie beloftes vir aan die einde van ons lewens nie, maar beloftes tot die einde van ons lewens! Daar sal geen oomblik kom wat Hy nie daar vir ons en by ons sal wees nie! Ons kan aan Hom in Wie ons glo, vashou, eerder as aan óns geloof, want Hy het ons met ‘n ewige liefde lief (sien Joh. 13:1b). God se liefde maak ons nie passief soos ‘n stok in ‘n man se hand nie, maar maak ons eerder deel van die verhouding met Hom, soos ‘n siel die liggaam insluit en meeneem.
Waak daarom téén dogma as slegs kop-kennis en soek ‘n lewende verhouding met die lewende God in Jesus Christus. Daar is ‘n ewige gaping tussen hulle wat probeer om hul godsdiens in stand te hou (“te dra” en dié wat God toelaat om hulle te dra.
Daarom wys God Sy volk op Sy wonderdade in hul lewens en herinner hulle daaraan, sodat hulle kan besef: “Waarlik, daar is niemand soos GOD nie” (:9). Dit moet egter meer as net ‘n kop-kennis ding wees. Dit moet ‘n geloofsoortuiging vanuit die hart wees wat hul lewe sou bepaal en radikaal beïnvloed, naamlik dat aan die lewende God alleen alle lof, eer en dank toekom en dat Hy alleen waardig is om aanbid te word!
	Hierdie persoonlike verhouding is vir God só belangrik, dat Jesus in Joh. 5:39-40 sê dit gaan nie om Skrifkennis per se nie, maar om na Hom, van wie die Skrif getuig, te kom om lewe te verkry! En sonder die Heilige Gees is dit onmoontlik om die Woord te gló. (1 Tess 2:13; 2 Pet 1:20-21)
	En ons onthou weer dat Jesus gesê het Hy alléén is die Weg, die Waarheid en die Lewe en dat niemand na die Vader kom behalwe deur Hom nie! (Joh. 14:6)
Kyk ook maar terug in jou eie lewe, soos Israel van ouds na God se wonderdade in hul lewe moes kyk... en erken in woord én daad dat Hy alléén GOD is – daar is niemand soos Hy nie! Selfs nie die satan nie – hy is net ‘n gevalle skepsel (engel) en het géén mag bo of naas God nie!
God alleen is soewerein, alwetend, alomteenwoordig... Sy volmaakte wil sal geskied tot sy eer. Dis vir elkeen wat glo tot troos en nie tot kommer, twyfel of onsekerheid nie. Dis net die hardkoppige mens wat sy rebelse sondige natuur laat heers, wat die lewende God teenstaan. Tog kan niemand God keer om God te wees nie! Hieraan hou die gelowige vas.
Waartoe bring dit ons?:
Tot die besef, nee, die erkenning en belydenis: “Daar is niemand soos GOD nie!” – Hy laat alles gebeur volgens SY volmaakte wil – nie oor wie ons is nie, maar gewoon oor WIE HY IS! (:10-13).
Juis daarom is dit so hartseer dat soveel mense vandag nog steeds die ware lewe in Jesus Christus verruil vir afgode soos godsdienstigheid, kerkspeel, voorgee-lewens, geld, goed, besittings, my werk, tv, sport, ens.
Vraag: Watter plek het God regtig – in JOU daaglikse lewe? (Eseg. 36:19-23) – en in ons gemeente?
Die Here nooi jou en my vandag opnuut uit om te erken dat die lewe nét in Hom is; dat daar buite Hom geen hoop is nie; dat daar niemand soos Hy is nie: (Ps. 39:8; Jes. 46:9)
Kom ons bely vandag voor God: “Ek glo! Ek GLO! Ek GLO!”...
Henry, M. 1706. Matthew Henry's Concise Commentary on the Bible. URL: http://www.ccel.org/ccel/henry/mhcc.html (Rights: Public Domain)
Calvin, J. Reprint 1981. Calvin’s Commentaries Vol VIII, Isaiah 33-66. Baker Book House Company, Grand Rapids, Michigan.
Aalders, G. 1952. Oud-Testamentische Kanoniek. J.H. Kok, Kampen.
Delitzsch, F. 1889. Commentar über das Buch Jesaja. Leipzig.
Piper, J. 2013. John Piper on Isaiah 46. Desiring God Foundation. (Internet: www.desiringGod.org) - ©2013 Desiring God Foundation. Permissions: “You are permitted and encouraged to reproduce and distribute this material in its entirety or in unaltered excerpts, as long as you do not charge a fee.”
Guzik, D. 1997-2003. David Guzik's Commentary on the Bible. (Internet: www.biblestudytools.com, www.StudyLight.org)
Statham, WM and Tuck, R. Reprint 1981. The Pulpit Commentary. Eerdmans.
Nicoll, WR. Commentary on Isaiah 46. (Internet:www.StudyLight.org) Copyright Statement: “These files are public domain”
Hutchcraft, R. 2002. You can finish the race.( Taken from: Monday Fodder, by Dave Aufrance, [email protected])