Maar nog ’n kind se storie is onlosmaaklik met een van die land se berugste misdadigers verbind – ’n kind wat grootgeword het en onlangs vir die eerste keer moes uitvind: Gert van Rooyen was sy pa.
Dié seun, vandag ’n man van 29 jaar oud, is in 1989 gebore uit sy ma se kortstondige verhouding met Van Rooyen. Dit was ’n neerdrukkende geheim waaraan sy 30 jaar lank swaar gedra het.
“Ons was maar net vier maande saam,” vertel die 60-jarige vrou wat oorkant my sit in ’n restaurant in Die Moot, Pretoria, oor haar destydse verhouding met Van Rooyen.
“Kyk net hier, iemand het my vandeesweek ’n foto op WhatsApp gestuur van ’n blonde vrou in haar middeljare voor ’n betonmuur en ’n creeper met rooi blommetjies,” vertel Bonita.
“Ek is nié hierdie vrou op die foto soos baie mense beweer nie. Ek het nog nooit blonde hare gehad nie. Maar ek herken die vrou. Dis Joey.
“Gert het vir my daai blommetjies agter haar op die kiekie gepluk wanneer hy vir my kom kuier het by die poskantoor waar ek gewerk het. Ek het dit dan in ’n glas water op my toonbank neergesit. As ek die stempel op ’n brief of pakkie gekap het, het die blommetjies so oor die blad gestrooi,” onthou sy.
Hulle was net enkele maande saam, en sy was nie bewus van die afgryslike dinge waarmee hy doenig was nie. Van Rooyen wou nie die baba grootmaak nie, en hul verhouding was verby kort nadat sy uitgevind het sy is swanger.
Ná sy dood het Bonita haar kind grootgemaak sonder om hom te vertel wie sy regte pa is. Hy het al die jare geglo ’n ander man is sy biologiese pa.
Maar die afgelope ruk het sy bekommerd geraak toe mense aanlyn begin bespiegel sy het destyds vir Van Rooyen gehelp om van die lyke van sy jong slagoffers ontslae te raak. Sommige het selfs gegis hulle het die lyke in suur opgelos.
Om dié rede het sy vier maande gelede besluit dis tyd dat haar seun die waarheid hoor. Dit was nie maklik om hom te vertel sy pa was Gert van Rooyen nie, maar dit was die regte ding om te doen, sê sy.
Ons sit by ’n kunsmatige watervalletjie, gebaai in die kalmerende lig wat deur die blougetinte afdak in die restaurant se agtertuin val. Bonita se fuchsia broekpak met ’n roosmotief skree lente. Haar oogskadu agter die bril en haar naels is ’n bypassende blinkpers.
Die strelende liriek van ’n liefdesliedjie kom na buite gesweef. “Oe, hy sing so mooi,” merk Bonita oor die sanger op.
“Dis soos ’n las van my skouers af. Die depressie van al die jare het soos ’n donker wolk verdwyn. Die gebede wat vir my in my kerk, familie en vriendekring opgaan, dra my.”
Dit was ’n Donderdag in April vanjaar toe sy die afspraak maak om haar seun en sy vrou van net minder as drie jaar by hul huis in Pretoria te besoek.
Sy het gevra of hy sy halfbroers, Van Rooyen se twee ander seuns uit sy verhouding met sy eksvrou, wou ontmoet.
Daardie Sondag het Bonita se seun en skoondogter by haar ouers in Krugersdorp gekuier om die nuus met hulle te deel. Aan sy skoonouers het hy oor die Van Rooyens gesê: “Daardie familie is niks van my nie.”
“Ons het ’n baie hegte band. Sy kan dadelik agterkom wanneer iets nie lekker is nie,” verduidelik Bonita.
“Weet jy van die Gert van Rooyen wat kinders ontvoer het?” het sy haar dogter gevra by ’n huis buite Pretoria wat sy met haar dogter en dié se verloofde deel.
Toe sy haar dogter vertel Van Rooyen is haar broer se ware pa, het haar dogter dadelik gesê: “Mamma, moenie vir boetie vertel nie. Ek sal eerder die geheim op my eie dra tot ek dood is.”
Nadat sy die skoknuus aan haar seun meegedeel het, het hy aan sy suster en aanstaande swaer gesê: “Asseblief, as julle my sien, moenie Gert van Rooyen sien nie. Hy was nie in my lewe nie.”
Van Rooyen het altyd oor sy baie geld gespog, maar wanneer hulle uitgegaan het, moes sy altyd vir sy bier betaal, terwyl sy self net koeldrank drink.
“Ek het baie vinnig swanger geraak nadat ek hom ontmoet het. In daardie tyd was daar geen gerugte oor die verskriklike dinge wat hy glo aangevang het nie. Ek sou mos nooit by hom betrokke geraak het nie,” sê sy byna smekend.
Bonita het nie na die polisie gegaan nie, want sy het Aletta se vertellings nie aan die koerantberigte oor vermiste meisies gekoppel nie.
Dié verhouding het 19 jaar geduur, tot Luigi in 2008 weens ’n hartaanval gesterf het. Hy het Van Rooyen se seun as sy eie grootgemaak en is ook die pa van Bonita se dogter.
Bonita se seun is in 1989 gebore. Toe hy vyf maande oud was, was daar ’n mislukte gewapende rooftog by die poskantoor waar Bonita gewerk het. Sy het die alarm geaktiveer en die rower het gevlug.
Sy het haar baba by die dagskool gaan haal en na Luigi in sy kafee geneem voor sy alleen polisiekantoor toe is om ’n verklaring oor die rooftog in te dien.
Daarna het sy haar kind weer opgelaai en na haar woonstel geneem. Hier het sy hom versorg en toe in die stort geklim.
Sy en Luigi het nooit saamgewoon nie, maar toe sy uit die stort kom, sit hy in haar woonstel met ’n rewolwer in sy hand.
Vanaand moet sy die waarheid vertel, het hy gesê. Wie is die pa, hy of “hierdie blêddie Van Rooyen”?
Sy hoor toe Gert het by Luigi se kafee opgedaag terwyl sy by die polisie was, met haar seun gespeel en Luigi vertel hy is die pa.
Dit het Luigi laat bedaar en sy het vir hulle koffie gemaak. Hy het daarna onderneem om haar seun as sy eie groot te maak.
“My seun was op sy gelukkigste met ’n plug met ’n stuk draad aan. Hy wou altyd sien hoe ’n ding werk. Ek het self by my pa geleer hoe om toestelle reg te maak. Wanneer sy elektriese karretjies gebreek het, het hy kom vra: ‘Mamma, maak reg.’ ”
Op ’n dag, kort voor haar verhouding met Van Rooyen geëindig het, het sy besef Van Rooyen en Haarhoff is ’n paartjie.
Sy het Haarhoff dikwels by die poskantoor gesien in die tyd toe die koerante kort-kort verkondig het nog ’n skoolmeisie het verdwyn.