Die Berlynse Taak — Google Arts & Culture
Die Berlynse Taak
Verslagdoening oor die lewe agter die Berlynse Muur
Peter Millar was in die vroeë 1980's die enigste nie-Duitse korrespondent in Oos-Berlyn en is in 1989 as die buitelandse korrespondent van die jaar aangewys vir sy berigte oor die ineenstorting van Kommunisme.
Om in 1981 as 'n jong verslaggewer in Berlyn aan te kom, was 'n opwindende en ontnugterende ervaring. My eerste blik op my nuwe tuiste was die intimiderende uitsig op Oos-Berlyn deur die Brandenburg-hek.
Langs die Reichstag-gebou in Wes-Berlyn (wat toe vir uitstallings en konferensies gebruik is) is dié wat doodgemaak is terwyl hulle die Muur daaragter probeer oorsteek het, met 'n somber ry kruise gedenk.
Die graffiti aan die Westerse kant was lighartiger as die werklikheid wat daaragter gelê het.
Om van die uitsigplatforms wat in Wes-Berlyn aangebring is, oor die Muur te kyk, was 'n skrikwekkende ervaring: 'n hindernisbaan, "die dodestrook", wat deur gewapende wagte gepatrolleer is.
Oos-Duitse grenswagte het die rug gekeer op mense van die Weste wat hulle afgeneem het, of het verkykers gebruik om terug te staar. Soos gesien kan word, was hul werksomstandighede nie noodwendig die beste nie.
'n Strakke binnehof agter 'n woonstelblok in Oos-Berlyn
Kamer met 'n uitsig: die letsels van die Tweede Wêreldoorlog was oral te sien – 36 jaar ná die einde daarvan.
My Prenzlauer Berg-woonstel, waar my pasgetroude vrou haar by my aangesluit het, het op 'n strakke, vuil binnehof uitgekyk. In die woonstel op die grondverdieping het 'n pasifistiese grafgrawer-hippie genaamd Volker gewoon wat die Stasi geïrriteer het deur by die 16-jarige dogter van een van hul voorste buitelandse agente te slaap.
Hinterhof: die ingang na Volker se woonstel
Prenzlauer Berg was 'n afgeleefde gebied van woonstelgeboue waarvan die meeste steeds oorlogletsels gehad het. In die winter het dit weens die bruinkool (ligniet), wat die meeste van die verhitting verskaf het, gestink. Hier is 'n hoop in die straat buite 'n blok naby ons woonstel gestort.
In 1982 het Oos-Duitsland 20 jaar van die Berlynse Muur gevier met 'n plakkaat wat gelui het "Vir ons sekuriteit" en waarop 'n grenswag prominent vertoon is wat soos Erich Honecker gelyk het.
'n Ander maniere om sake te beskou: gelukkige ure in Metzer Eck
Maar die lewe in Oos-Duitsland was nie net sleg nie. Daar was nog kroeë op straathoeke waar mense wat mekaar vertrou het, bymekaargekom het om te drink en te lag en grappe te vertel – waarvan sommige hulle in die tronk sou laat beland het as dit op straat uitgeblaker is. My plaaslike drinkplek was Metzer Eck, 'n kroeg wat die Falkner-familie sedert 1913 bestuur het toe die Kaiser nog op die troon was. Sy eklektiese groep gereelde besoekers het Kurtl, 'n gewilde komiese musikant oor die Oos-Duitse radio (kop gedraai), ingesluit wat my vertel het hoe hy in sy kinderdae in die kelder vir Britse bomme geskuil het. Sy pa is in 'n veldslag by Stalingrad dood.
Die Oos-Duitse samelewing was baie gemilitariseerd, met diensplig en gereelde parades deur die NVA (Nasionale Volksleër)
NVA-troepe sonder enige sin vir ironie marsjeer by die monument vir die slagoffers van Fascisme.
Op aandag op Unter den Linden
'n Lid van die interessante groep karakters wat Metzer Eck besoek het, was Manne Schulz. Die nag toe die Muur opgerig is, het hy by sy ouma 'n paar strate van sy ouers af gebly. Hy het hulle nie weer gesien voordat Wes-Berlyners toegelaat is om kort besoeke aan die Ooste te bring nie. In 1981, ná 'n blindedermoperasie wat deur vetsug gekompliseer is, is 'n "gestremdheidspensioen" aan hom toegestaan. Dit het beteken dathet dat hy kon reis. Maar pleks daarvan om in die Weste te bly (wat sou beteken dat die Oos-Duitse staat nie sy pensioen sou hoef te betaal nie), het hy sy ouers soms besoek en dan na sy tuiste in die Ooste teruggekeer. Hier het hy 'n lewendige sosiale lewe gelei en geld en baie vriende gemaak deur disko's in kroeë aan te bied, en popmusiekkassette, video's en pornografiese tydskrifte in te smokkel – gewoonlik in sy oorvloedige onderbroek versteek wat selfs die ywerigste grenswagte (wat hoofsaaklik daarop ingestel was om te keer dat mense weggaan) onwillig was om te deursoek.
Die "gestremdheidspensioentrekker" en ervare smokkelaar Manne Schulz kyk terug oor die strate van Prenzlauuer Berg, waar hy woon, van 'n waarnemingsplatform naby sy ouers se huis 'n paar strate – en 'n Muur – weg in Wes-Berlyn.
Die Stasi het verslaggewers en rouklaers by die begrafnis van die hooggeagte andersdenkende en menseregteaktivis Robert Havemann in April 1982 in die geheim afgeneem.
Stasi-kameras het my by die graf afgeneem.
Die Stasi-kameraman se lang lens zoem in. Hier neem hy gesprek af met 'n groep rouklaers, onder wie (bebaard, regs) die andersdenkende pastoor Rainer Eppelman, wat ná 'n 1989 'n lid van die Bundestag sou word.
Die eerste en enigste bestuurstoets wat ek geslaag het, was in Oos-Berlyn. Die teorietoets is aangehelp deur 'n bottel konjak aan die eksaminator te gee.
'n Trabant-motor wat buite Oos-Berlyn se "supermark" as 'n loteryprys aangebied is
Om in Oos-Duitsland 'n motor te kon hê, was vir die meeste mense 'n luukse, met 'n waglys van tot tien jaar vir 'n gewone Trabant.
Stasi-verslag oor my en my vrou waarin besonderhede van ons studie, taalvaardighede, vorige beroepsondervinding en opdragte vir waarneming gegee is. Die opmerking onderaan lui: "Dit is noodsaaklik dat die bron van dié materiaal geheim gehou word."
Foto van my en my vrou wat geneem is met 'n kamera wat in die agterlig van 'n Trabant versteek is. Die gevaloffisier, kol. Lehman, het in my lêer opgemerk: "Millar laat sy vrou die swaar voorwerpe dra." Sy het my nog nooit toegelaat om dit te vergeet nie.
Datums en tye toe ons aan omvattende waarneming onderwerp is
Verslag deur Stasi-informant oor my voorkoms en politieke menings.
Stasi-waarneming van ons op 'n piekniek. Sluit 'n baie afkeurende opmerking in dat ek my kortbroek oor my nat swembroek aangetrek het.
Die ruïnes van die Frauenkirche in Dresden wat in Februarie 1945 in 'n vuurstorm deur die Geallieerdes vernietig is, met 'n ry Trabante en 'n nuwe hotel. In 1982 het ek per ongeluk 'n betoging deur jong pasifiste hier aangevuur deur te berig wat net 'n gerug onder andersdenkendes in Oos-Berlyn was, maar wat 'n werklikheid geword het nadat my berig deur die Wes-Duitse televisie herhaal is – waarna die meeste Oos-Duitse burgers gekyk het. Gevolglik het 'n paar honderd van hulle hier bymekaargekom en is streng deur die polisie en Stasi dopgehou.
Motief van swaarde na ploegskare bo 'n kerkingang in Oos-Berlyn
Jeugontevredenheid is geleidelik op die Lutherse en evangeliese kerke ingestel. Jong Oos-Duitsers het Westerse betogings teen Amerikaanse missiele op Wes-Duitse grondgebied begin naboots. Die teenwoordigheid van Sowjet-missiele op Oos-Duitse grondgebied is amptelik ontken. Maar die kerk het sy steun aan die "vredesbeweging" toegesê wat heel slim die Bybelse frase 'laat hulle hul swaarde na ploegskare omskakel' en 'n motief gebruik het wat aan 'n Sowjet-standbeeld buite die Verenigde Nasies-gebou herinner het. Heromskep in 'n teken wat op jeans vasgewerk kon word, het dit 'n teken van meningsverskil geword.
Die FDJ dryf uiteen ná 'n parade
Die kommunistiese organisasie FDJ (Vrye Duitse Jeug) het jong mense na staatsondersteunde aktiwiteite probeer lei, maar net sy kampe vir albei geslagte het werklik gewild geblyk te wees.
FDJ-lede raak ná 'n parade geleidelik van hul uniformtooisels ontslae
Vroeg in die herfs van 1989 het die skare wat aan die gereelde Maandag-betogings in Leipzig deelgeneem het, tot tienduisende mense aangegroei. Honecker het Gorbatsjof gevra om Sowjet-troepe van nabygeleë basisse te stuur. Hy het geweier.
Een van die eise was die beëindiging van militêre diens. "Hereniging" was nie ter sprake nie – onmoontlik om jou dit voor te stel.
Daar was 'n atmosfeer van uittarting, maar ook van vrees. Betogers het verwag om enige oomblik Sowjet-tenks te sien.
Op die trappe van die Stasi-gebou in Leipzig self het betogers dapper baniere vasgehou waarop oproepe om 'n Rechtsstaat ('n staat wat op wetgewing gegrond is) en "teen die fascistiese tendens" gedoen is
Wat uiteindelik gebeur het, was 'n misverstand deur grenswagte by 'n kontrolepunt (Bornholmer Strasse) van 'n besluit deur die ontstemde kommunistiese politburo om reise na die Weste makliker te maak. Aangemoedig deur liberale interpretasies wat oor die Wes-Berlynse radio berig is, het Oos-Berlyners die kontrolepunt bestorm en geëis om deurgelaat te word. Met niemand beskikbaar of bereid om bevele tot die teendeel te gee nie – wat beduidende magstoepassing sou vereis het – het die geteisterde wagte toegegee. Die dam het gebreek en kort voor lank was daar 'n vloed. Baie mense was nog bang dat die kontrolepunte die volgende dag gesluit sou wees, maar dit was te laat. Op belangrike oomblikke wek die geskiedenis sy eie momentum op.
'n Jong Oos-Berlyner word teen die muur opgehys
Teen Kersfees 1989 was Berlyn effektief weer een stad.
Gou het die eens gevreesde en gehate simbool van verdeling en onderdrukking die toneel van die grootste en beste partytjie in Berlyn se geskiedenis geword.
Dapper nuwe wêreld? My twee seuns loer deur gate wat in Desember 1989 in die Berlynse Muur gekap is. Vir hulle is die Koue Oorlog geskiedenis.
Die Millar-gesin staan by wat vroeg in Desember 1989 'n oop grens geword het
Op 3 Oktober 1990, die dag waarop Duitsland herenig is, het ek saam met 'n grenswag wat ek tien jaar lank geken het, 'n drankie by Checkpoint Charlie geniet. Hy het geglimlag en vir die eerste keer vir my gesê dat sy naam Uwe was. Hy was nou werkloos.