Die digter as moordenaar: Ek stel die bogenoemde aflegging in die skryfproses gelyk aan moord. ‘n Lykskouing kan tog net op ‘n afgestorwene uitgevoer word. Alhoewel die triptiek oor T T Cloete ‘n weemoedige ondertoon het, het dit ook parodiërende elemente. ‘n Sterk self-parodiërende vers is deel II van die “Twee vryverse vir Joan op 60”. Dit gaan oor ‘n dans op ‘n ongewone plek of miskien eerder ‘n plek waar ‘n mens dit nie sou verwag nie. ‘n Dans breek miskien die ritme wat die dag aan jou oplê. Die lug het “opgestapelde afstande” – mens sien hier afstande wat nie beweeg nie, maar opgestapel lê, soos roerlose geologiese strata. Die uur “steek vas” (stilstand) om homself “tussen ‘n paar klippe te sien deurglip”. Dit is o.a. hierdie onsegbare, hierdie mistieke semantiek van die onverwoordbare, wat vertaling tegelyk moontlik en onmoontlik maak. Een is dat alle mense beperkte kennis en verstand het, en daarom nie absolute negatiewe stellings op ‘n logiese wyse kan maak nie. ‘n Persoon kan logies nie sê, “Daar is geen God nie” (alhoewel baie dit wel doen), omdat, ten einde so ‘n stelling te maak, moet hy oor absolute kennis van die ganse heelal beskik, van begin tot einde.