Ondergrondse spoorweg - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
The Underground Railroad was 'n netwerk van mense, Afro -Amerikaners sowel as blankes, wat skuiling en hulp bied aan ontsnapte slawe uit die Suide. Dit het ontwikkel as 'n samesmelting van verskeie verskillende klandestiene pogings. Die presiese datums van sy bestaan ​​is nie bekend nie, maar dit het van die einde van die 18de eeu tot die burgeroorlog gewerk, waarna sy pogings die konfederasie op 'n minder geheimsinnige manier ondermyn het.
Die Kwakers word beskou as die eerste georganiseerde groep wat aktief gehelp het aan ontsnapte slawe. George Washington het in 1786 gekla dat Quakers probeer het om een ​​van sy slawe -werkers te "bevry".
In die vroeë 1800's het die afskaffer van die Quaker, Isaac T. Hopper, 'n netwerk in Philadelphia opgerig wat slawe gehelp het. Terselfdertyd het Quakers in Noord -Carolina afskaffingsgroepe gestig wat die grondslag gelê het vir roetes en skuilings vir ontsnaptes.
Die African Methodist Episcopal Church, wat in 1816 gestig is, was 'n ander proaktiewe godsdiensgroep wat vlugtende slawe help.
Wat was die ondergrondse spoorweg?
Die vroegste melding van die Underground Railroad kom in 1831 toe die slaafman Tice Davids uit Kentucky na Ohio ontsnap het en sy eienaar die skuld gegee het aan 'n 'ondergrondse spoorweg' omdat hy Davids tot vryheid gehelp het.
In 1839 berig 'n koerant in Washington dat 'n ontsnapte slaaf met die naam Jim, onder marteling, sy plan onthul het om noordwaarts te gaan na 'n 'ondergrondse spoorweg na Boston'.
Waaksaamheidskomitees - wat gestig is om ontsnapte slawe te beskerm teen oorvloedjagters in New York in 1835 en Philadelphia in 1838 - het hul aktiwiteite spoedig uitgebrei om slawe op die vlug te lei. Teen die 1840's was die term Underground Railroad deel van die Amerikaanse omgangstaal.
LEES MEER: 6 strategieë waarmee Harriet Tubman en ander langs die ondergrondse spoorlyn ontsnap het
Hoe die ondergrondse spoorweg gewerk het
Die meeste slawe wat deur die Underground Railroad gehelp is, het aan grensstate soos Kentucky, Virginia en Maryland ontsnap.
In die diep Suide het die Fugitive Slave Act van 1793 die vang van ontsnapte slawe tot 'n winsgewende onderneming gemaak, en daar was minder wegkruipplekke vir hulle. Vlugtende slawe was gewoonlik alleen totdat hulle sekere punte verder noord bereik het.
Mense bekend as "kondukteurs" het die voortvlugtige slawe gelei. Skuilplekke sluit privaat huise, kerke en skoolhuise in. Dit word 'stasies', 'veilige huise' en 'depots' genoem. Die mense wat dit bedryf, is "stasiehoofde" genoem.
Daar was baie goed gebruikte roetes wat weswaarts deur Ohio strek na Indiana en Iowa. Ander het noordwaarts deur Pennsylvania en na New England of deur Detroit gegaan op pad na Kanada.
LEES MEER: Die min bekende ondergrondse spoorweg wat suid na Mexiko geloop het
Die rede waarom baie ontsnaptes na Kanada op pad was, was die vlug slawe. Die eerste daad, wat in 1793 uitgevaardig is, het plaaslike regerings in staat gestel om ontsnapte slawe van mense binne die grense van vrye state terug te keer na hul geboorte, en om iemand wat die vlugtelinge help, te straf en uit te lewer. Sommige noordelike state het dit probeer bekamp met wette oor persoonlike vryheid, wat in 1842 deur die hooggeregshof geslaan is.
Die Fugitive Slave Act van 1850 was bedoel om die vorige wet te versterk, wat volgens die suidelike state onvoldoende toegepas is. Hierdie opdatering het strenger boetes opgelewer en 'n stelsel van kommissarisse opgestel wat bevoorregting teenoor eienaars van slawe bevorder het en daartoe gelei het dat sommige voorheen slawe herower is. Vir 'n ontsnapte persoon word die noordelike state steeds as 'n risiko beskou.
Intussen het Kanada die swart mense die vryheid gebied om te woon waar hulle wil, in jurylede te sit, vir 'n openbare amp en meer te werk, en pogings tot uitlewering het grootliks misluk. Sommige ondergrondse spoorwegoperateurs het hulself in Kanada gevestig en gewerk om die aankomende vlugtelinge te help vestig.
Harriet Tubman was die bekendste kondukteur vir die Underground Railroad.
Sy is gebore as 'n slaaf met die naam Araminta Ross, en het die naam Harriet (Tubman was haar getroude naam) aangeneem toe sy in 1849 met twee van haar broers uit 'n plantasie in Maryland ontsnap het. Hulle het 'n paar weke later teruggekeer, maar Tubman het kort daarna weer alleen vertrek en na Pennsylvania gegaan.
Tubman het later by verskeie geleenthede na die plantasie teruggekeer om familielede en ander te red. Op haar derde reis het sy haar man probeer red, maar hy het weer getrou en geweier om te vertrek.
Ontsteld meld Tubman 'n visioen van God, waarna sy by die Underground Railroad aansluit en begin om ander ontsnapte slawe na Maryland te lei. Tubman het gereeld groepe ontsnaptes na Kanada geneem en die Verenigde State wantrou om hulle goed te behandel.
Die voormalige slaaf en die beroemde skrywer Frederick Douglass het vlugtelinge in sy huis in Rochester, New York, weggesteek en 400 ontsnaptes gehelp om na Kanada te kom. Die voormalige vlugteling dominee Jermain Loguen, wat in die naburige Syracuse gewoon het, het 1 500 ontsnaptes gehelp om noordwaarts te gaan.
Robert Purvis, 'n ontsnapte slaaf wat handelaar in Philadelphia geword het, het in 1838 die waaksaamheidskomitee daar gestig. Die voormalige slaafpersoon en spoorwegoperateur Josiah Henson het die Dawn Institute in 1842 in Ontario geskep om ontsnaptes te help wat na Kanada gekom het om die nodige werksvaardighede te leer.
Die beroep van die ontsnapte Louis Napoleon in New York, soos op sy sterfkennisgewing vermeld, was 'Underground R.R. Agent'. Hy was 'n sleutelfiguur wat vlugtelinge gelei het wat hy by die dokke en treinstasies gevind het.
John Parker was 'n vrye swart man in Ohio, 'n gietery -eienaar wat 'n roeiboot oor die Ohio -rivier geneem het om vlugtelinge te help kruis. Dit was ook bekend dat hy Kentucky binnekom en plantasies binnegekom het om slawe te help ontsnap.
William Still was 'n prominente burger van Philadelphia wat gebore is aan vlugtige slawe -ouers in New Jersey. Still was 'n medewerker van Tubman en het ook rekord gehou van sy aktiwiteite in die ondergrondse spoorweg en kon dit veilig weggesteek het tot na die burgeroorlog, toe hy dit publiseer, met een van die duidelikste berigte oor die destydse ondergrondse spoorwegaktiwiteite.
Wie het die ondergrondse spoorweg bestuur?
Die meeste ondergrondse spoorwegoperateurs was gewone mense, boere en sake -eienaars, sowel as predikante. Sommige ryk mense was betrokke, soos Gerrit Smith, 'n miljoenêr wat twee keer as president verkies het. In 1841 koop Smith 'n hele familie slawe van Kentucky en maak hulle vry.
Een van die vroegste mense wat vlugtende slawe gehelp het, was Levi Coffin, 'n kwaker uit Noord -Carolina. Hy het ongeveer 1813 begin toe hy 15 was.
Kis het gesê dat hy hul wegkruipplekke geleer het en hulle gesoek het om hulle te help beweeg. Uiteindelik het hulle hul weg na hom begin vind. Kis verhuis later na Indiana en daarna Ohio en help om ontsnapte slawe te ontsnap waar hy ook al woon.
Abolitionist John Brown was 'n kondukteur op die Underground Railroad, waartydens hy die Bond van Gileadiete gestig het, wat daarop gemik was om vlugtende slawe na Kanada te help.
Brown sou baie rolle in die afskaffingsbeweging speel, en die beroemdste was 'n aanval op Harper's Ferry om 'n gewapende mag te skep om die diep suide binne te gaan en vrygemaakte slawe vry te laat. Brown se mans is verslaan, en Brown het in 1859 weens verraad opgehang.
Teen 1837 help dominee Calvin Fairbank slawe om uit Kentucky na Ohio te ontsnap. In 1844 werk hy saam met Delia Webster, onderwyseres van Vermont, en word gearresteer omdat hy 'n ontsnapte vrou en haar kind gehelp het. Hy is in 1849 begenadig, maar is weer in hegtenis geneem en het nog 12 jaar in die tronk gebly.
Charles Torrey is ses jaar tronk toe gestuur in Maryland omdat hy gehelp het om 'n slawe -gesin deur Virginia te ontsnap. Hy werk uit Washington, DC, en werk voorheen as 'n afskaffingsredakteur in Albany, New York.
Die seekaptein van Massachusetts, Jonathan Walker, is in 1844 in hegtenis geneem nadat hy vasgetrek is met 'n bootvrag ontsnapte slawe wat hy probeer help het om noord te kom. Walker is 'n jaar boete opgelê en 'n jaar tronkstraf opgelê, en aan sy regterhand is die letters "SS" vir Slave Stealer gemerk.
John Fairfield van Virginia het sy slawe-familie verwerp om te help met die redding van die agtergeblewe gesinne van slawe wat na die noorde gekom het. Fairfield se metode was om in die suide te reis en hom as 'n slawehandelaar voor te stel. Hy het twee keer uit die tronk gekom. Hy sterf in 1860 in Tennessee tydens 'n opstand.
Einde van die lyn
Die Underground Railroad staak omstreeks 1863 tydens die burgeroorlog. In werklikheid het sy werk bo die grond beweeg as deel van die poging van die Unie teen die Konfederasie.
Harriet Tubman het weereens 'n belangrike rol gespeel deur intelligensie -operasies te lei en 'n bevelrol te vervul in die operasies van die Unie -leër om die geemansipeerde slawe te red.
LEES MEER: Na die ondergrondse spoorlyn het Harriet Tubman 'n braze burgeroorlogaanval gelei
Gebind vir Kanaän: Die epiese verhaal van die ondergrondse spoorweg. Fergus Bordewich.
Harriet Tubman: Die pad na vryheid. Catherine Clinton.
Wie het werklik die ondergrondse spoorweg bestuur? Henry Louis Gates.
Die bietjie bekende geskiedenis van die ondergrondse spoorweg in New York. Smithsonian Tydskrif.
Die gevaarlike lokmiddel van die ondergrondse spoorweg. Die New Yorker.
Ondergrondse spoorweg, in die Verenigde State, is 'n stelsel wat voor die burgeroorlog in die noordelike state bestaan ​​het, waardeur slawe uit die suide ontsnap het, in die geheim gehelp deur simpatieke Noordelikes, in weerwil van die vlugtelinge -slawe -wette, om veiligheidsplekke in die noorde of in Kanada te bereik . Alhoewel dit nie ondergronds of spoorweg was nie, is dit dus genoem omdat die aktiwiteite daarvan in die geheim uitgevoer moes word, met behulp van duisternis of vermomming, en omdat spoorwegterme gebruik is in verband met die werking van die stelsel. Verskeie roetes was lyne, stopplekke is stasies genoem, diegene wat langs die pad gehelp het, was kondukteurs, en hul koste staan ​​bekend as pakkies of vrag. Die netwerk van roetes het in alle rigtings uitgebrei oor 14 Noordelike state en 'die beloofde land' van Kanada, wat buite bereik van vlugtende slawejagters was. Diegene wat slawe die aktiefste bygestaan ​​het om deur die "spoorweg" te ontsnap, was lede van die vrye swart gemeenskap (insluitend voormalige slawe soos Harriet Tubman), noordelike afskaffing, filantrope en kerkleiers soos Quaker Thomas Garrett. Harriet Beecher Stowe, bekend vir haar roman Oom Tom se kajuit, het eerstehands kennis opgedoen van vlugtende slawe deur haar kontak met die Underground Railroad in Cincinnati, Ohio.
Die ramings van die aantal swart mense wat vryheid bereik het, wissel baie, van 40 000 tot 100 000. Alhoewel slegs 'n klein minderheid Noordelikes aan die ondergrondse spoorweg deelgeneem het, het die bestaan ​​daarvan baie noordelike simpatie vir die lot van die slaaf in die antebellumperiode gewek, terwyl baie Suid -Afrikaners terselfdertyd oortuig het dat die noorde in sy geheel nooit vredeliewend sou toelaat nie instelling van slawerny om onbetwis te bly.
Hierdie artikel is die laaste hersien en bygewerk deur Amy Tikkanen, bestuurder van korreksies.
Die ondergrondse spoorweg
Kom ons begin met die Spoorweg self.
Dit is algemeen bekend dat die werklike ondergrondse spoorweg 'n netwerk was van wit en BIPOC-afskaffers-waarvan sommige voorheen self 'n slaaf was-wat gewerk het om weghols van suidelike plantasies na vrye state, die Karibiese Eilande, Mexiko en Kanada te smokkel. Die kondukteurs van die spoorweg sou swart vlugtelinge in 'stasies' - huise, kerke en besighede - wegsteek en hulle heimlik na die volgende stasie vervoer, soos tyd en veiligheid dit toelaat.
Die wêreld se eerste metro -stelsel, die Metropolitan Railway van Londen, het sy hekke in 1863 oopgemaak - dieselfde jaar wat die Amerikaanse ondergrondse spoorweg in die geheim opgehou werk het, en in plaas daarvan begin werk het as deel van die Unie -oorlogspoging. Whitehead se roman speel met hierdie tydlyn en verander die werklike ondergrondse spoorweg in 'n letterlike metro-stelsel met roetes wat die mees suidelike Amerikaanse state met Kanada verbind.
Soos die regte afskaffingsnetwerk, Die ondergrondse spoorwegSe gelyknamige spoorlyn werk in die geheim - weg van die wakende oë van slawevangers. En vir sy kondukteurs en passasiers is Whitehead's Railroad net so gevaarlik vir Cora en haar vriende as die regte roetes vir slawe en diegene wat hulle gehelp het om te ontsnap.
Amazon se 'Underground Railroad' leer die swart geskiedenis wat ons nie goed genoeg ken nie
Drama is 'n laboratorium van die menslike natuur, 'n koninkryk waar skrywers en akteurs veilig die verdere bereik van gedrag en die implikasies daarvan kan ondersoek, en die gehoor die katarsis van hul denkeksperimente kan ervaar. Wat as 'n verouderde koning sy erfenis onder kinders van verskillende lojaliteit verdeel, net om 'n apokaliptiese oorlog van almal teen almal te begin? Wat as 'n New Jersey -mafioso onsuksesvol gesukkel het om sy gesin en sy onderneming geskei te hou? Wat as 'n ma gedrewe voel om haar eie kinders dood te maak uit jaloesie oor haar man se ontrouheid?
As 'n fiktiewe werk oor 'n historiese misdaad handel, is die ruimte van drama egter nie so veilig nie, en die omvang van sy verbeelding word meer omring deur gruwel. Om verhale oor die Holocaust, byvoorbeeld, of oor slawerny in Amerika te vertel, is om te speel met lewende ammunisie - met gebeurtenisse so erg en gewigtig, met gevolge wat nog steeds sterk resoneer onder die lewendes, dat daar selfs 'n vraag is of sulke onderwerpe behoort te wees hoegenaamd gedramatiseer word.
'Undergound Railroad' voer 'n asemrowende aksie met 'n hoë draad uit, wat spekulatiewe fiksie in 'n geskiedenis bring wat die meeste van ons nog nie goed genoeg ken nie.
Hierdie vraag klop dringend deur "The Underground Railroad", 'n opwindende, ongelooflike, ontstellende nuwe Amazon Prime -miniserie van die regisseur Barry Jenkins ("Moonlight", "If Beale Street Could Talk"), verwerk uit Colson Whitehead se bekroonde 2016 -roman. Want in die opsporing van die odyssee van 'n weggeloopte slaaf, Cora, van 'n plantasie in Georgië tot 'n skynbaar idilliese plaas met 'n swart bestuur in Indiana, voer die reeks 'n asemrowende aksie met 'n hoë draad uit, met vrymoedigheid spekulatiewe fiksie wat aan sci-fi grens, in 'n geskiedenis weet die meeste van ons nog nie goed genoeg nie. Die resultaat is 'n lewendige, ware-as-fiksie Amerikaanse mitologie, 'n remix wat die oorspronklike deuntjie oortref.
Om die roman en die grootste opwinding van die reeks weg te gee, wat aan die einde van die eerste van sy 10 episodes onthutsend onthul het: Whitehead se roman verbeeld sy titelbeeld as 'n letterlike ondergrondse spoorweg, met ingenieurs en eetwaens, wat onopgemerk onder die suidelike state rol, en toeganklik via geheime gange onder valdeure. Soos in die werklike lewe word dit vergemaklik met die klandestiene ondersteuning van 'n netwerk van simpatieke blanke mense, maar dit is gebou en bestuur deur, en namens, slawe van swart mense.
Om stories te vertel oor die Holocaust, sê, of oor slawerny in Amerika, is om met lewende ammunisie te speel.
Die "Twilight Zone" -fiksie-fiksies stop nie daar nie: die eerste plek waarheen Cora (Thuso Mbedu) en haar ontsnapvennoot, Caesar (Aaron Pierre), kom, is 'n stad in Suid-Carolina waarin voorheen slawe geklee, opgelei is en vermaaklik vermaak deur ywerige blanke goeddoeners, wat afskuwelike eugenetiese doelwitte het. Cora se volgende stop is die sogenaamd all-blanke republiek van Noord-Carolina, waarin 'n teokratiese regime 'n verbod op alle swart mense, selfs verslaafdes, op 'n rituele manier vermoor en hul blanke magte oprig.
Hierdie en ander poëties oordrewe scenario's maak gebruik van die noodsaaklike drama van drama om resonante waarhede oor die swart lewe in Amerika te belig, van die slawerny-era tot die hede: die manier waarop die plaag van wit paternalisme net so giftig is vir swart floreer as volslae vyandigheid. Latere hoofstukke van Indiana illustreer hoe segregasie en separatisme op sy beste slegs 'n dun sluier oor die plaag van rassisme kan werp, met die implisiete bedreiging van geweld ooit.
Magiese realisme grond homself nie so sterk in die realisme -kant van die vergelyking nie.
Die sentrale verhouding van 'The Underground Railroad' is verbasend genoeg nie tussen Cora en die pragtige, hartseer keiser nie, of met 'n latere paramour, die nugter en hartlike Royal (William Jackson Harper). Dit is in plaas daarvan haar lang, multi-staat verstrengeling met Ridgeway (Joel Edgerton), 'n slaafvanger wat sowel voornatuurlike bloedhonde-instinkte as 'n floride, selfregverdigende rasionaal van die manifeste lot en die las van die witman besit. Ridgeway jaag en vang Cora af en toe en agtervolg haar nagmerries, en hy droom ook van haar. Daar is selfs 'n opvallende oomblik dat 'n beeld van Ridgeway se gesig stadig oplos by Cora's, wat hul gesigte bo -op mekaar plaas en dui op 'n vreeslike geestelike verwantskap.
Dit is op een vlak 'n tipiese kat-en-muis-troep, waarin die jagter en die gejaagde saam op 'n gemeenskaplike pad in 'n juk trek. Dit is ook iets meer: ​​Ridgeway verteenwoordig Cora se belangrikste ervaring met die blanke Amerika, wat haar gevange of dood wil hê. Dit is opvallend hoeveel spanning, angs en ingewikkelde emosies die reeks genereer tussen hierdie ongelyke pas, en die vasberade Mbedu en die skelm laagstem Edgerton is byna ondraaglik goed in hierdie rolle.
Dit is inderdaad verstommend dat Jenkins enigsins van die materiaal van "The Underground Railroad" kykbaar maak. Magiese realisme vestig hom dikwels nie so stewig in die realisme -kant van die vergelyking, soos hier nie, met resultate so verkwikkend as ontstellend. Jenkins, wat saam met die kinematograaf James Laxton en die komponis Nicholas Britell, wat albei saam met hom aan "Moonlight" gewerk het, besweer 'n sondeurdrenkte Suide wemel van trillende insekte en skuilende verskrikkinge, en 'n noorde van golwende groen en versteekte slaggate. Jenkins beweeg in 'n tempo en skaal wat meer filmies is as TV-episodies, en is nie so bang om op oomblikke van nadenke en twyfel te bly nie, net soos om die veragtinge van slawerny en wit supremacistiese geweld uit te beeld.
28c. Die ondergrondse spoorweg
Enige rede benodig sprekers en organiseerders. Elke massa -beweging vereis mans en vroue met goeie idees.
Maar inligting en mobilisering is nie genoeg nie. Om suksesvol te wees, vereis revolusionêre verandering mense van aksie en moet diegene wat die kragte wat in die pad staan, bietjie vir bietjie wegskiet. Dit was die "kondukteurs" van die Underground Railroad. Spoorwegaktiviste het nie tevrede gewag dat wette verander of slawerny homself inboor nie, en het individuele vlugtende slawe gehelp om die lig van vryheid te vind.
Daar word soms na Harriet Tubman verwys as die Moses van haar mense vanweë die manier waarop sy hulle uit slawerny gelei het.
Die Underground Railroad het snags gery. Slawe is deur abolitioniste van 'stasie' na 'stasie' verskuif. Hierdie 'stasies' was gewoonlik huise en kerke, en is 'n veilige plek om te rus en te eet voordat u die reis na vryheid, so ver as Kanada, voortsit. Dikwels sou blankes voorgee dat hulle die meesters van die vlugtelinge is om gevangenskap te vermy. Soms het Afro -Amerikaners met 'n ligter vel hierdie rol gespeel. In 'n skouspelagtige geval het Henry "Box" Brown gereël dat 'n vriend hom in 'n houtkas sit, waar hy net 'n paar koekies en water het. Sy vriend het hom na die noorde gestuur, waar ontstoke afskaffers hom in Philadelphia ontvang het.
Hierdie kaart van die oostelike Verenigde State toon 'n paar van die roetes wat slawe afgelê het tydens hul ontsnapping na vryheid.
Die meeste van die tyd het slawe egter op hul eie noord gekruip op soek na die sein wat die volgende veilige hawe was. Dit was inderdaad riskant, want slawevangers en balju was voortdurend op die uitkyk. Dit is bekend dat meer as 3,200 mense tussen 1830 en die einde van die burgeroorlog aan die spoorweg gewerk het. Baie sal vir ewig anoniem bly.
Die mees vooraanstaande 'kondukteur' van die Underground Railroad was miskien Harriet Tubman. Sy is self 'n slaaf gebore en het aan die spoorweg begin werk om haar familielede te bevry. Gedurende die 1850's het Tubman 19 afsonderlike reise na slawegebied gemaak. Sy was vreeslik ernstig oor haar missie. Elke slaaf wat twyfel, het gedreig om te skiet met die pistool wat sy op haar heup gedra het. Teen die einde van die dekade was sy verantwoordelik vir die vrystelling van ongeveer 300 slawe. Toe die burgeroorlog uitbreek, gebruik sy haar kennis van die spoorweg om as spioen van die Unie te dien.
Nodeloos om te sê dat die ondergrondse spoorweg nie deur die slawe -eienaars waardeer is nie. Alhoewel hulle nie van Abolitionistiese praatjies en letterkunde hou nie, was dit baie erger. Vir hulle was dit 'n eenvoudige geval van gesteelde eiendom. Toe Noordelike dorpe om vrygemaakte slawe saamtrek en vergoeding weier, is nog 'n baksteen in die grondslag van die suidelike afskeiding geplaas.
Die min bekende geskiedenis van die ondergrondse spoorweg in New York
New York was nie altyd die liberale Yankee -bastion wat dit vandag is nie. In die dekades voor die burgeroorlog was die stad sterk slawerny en alles behalwe 'n broeiplek van afskaffing. Die stad se bank- en skeepvaartbelange was nou gekoppel aan die katoen- en suikerhandel, nywerhede wat op slawe -arbeid staatgemaak het. Enige verandering in die status quo, soos die afskaffing van slawerny, sou die magte wat New York die finansiële hoofstad van die Verenigde State gemaak het, aansienlik beskadig. Maar selfs dan werk die Underground Railroad, die netwerk van geheime veilige huise en wegkomroetes wat deur vlugtende slawe wat vryheid in die Noorde soek, deur die stad. Fredrick Douglass en duisende ander het ontsnap deur die destydse bevolkte stad in die land.
Die ware aard van die breedte van die Underground Railroad in New York was egter grootliks onbekend vanweë die anti-afskaffingstog van die stad. Alhoewel daar baie op die Underground Railroad is, is daar baie min aan New York gedoen, 'sê die Pulitzer-bekroonde historikus Eric Foner, 'n professor aan die Universiteit van Columbia. Dit was amper 'n pro-suidelike stad en die ondergrondse spoorweg werk in 'n baie groter geheim as in baie ander dele van die noorde, dus dit was baie moeiliker om uit te kom. "
Die dramatiese verhaal van vlugtende slawe en die anti -slawerny -aktiviste wat die wet getart het om hulle te help om vryheid te bereik. Meer as enige ander geleerde het Eric Foner ons begrip van Amerika se geskiedenis beïnvloed. Die Pulitzer -prys en die #winnende historikus maak nou briljant gebruik van buitengewone bewyse, en herkonfigureer weer die nasionale sage oor Amerikaanse slawerny en vryheid.
Soos Foner in sy nuwe boek beskryf, Gateway to Freedom: The Hidden History of the Underground Railroad, New York was 'n deurslaggewende wegstasie vanaf die Upper South deur Pennsylvania en verder na New York, New England en Kanada. Tussen 1830 en 1860 het 'n handjievol New Yorkers, swart en wit, meer as 3000 vlugtende slawe gehelp om uit slawerny te kom. Hulle verhaal vorm 'n hoofstuk van weerstand teen slawerny wat tot dusver relatief yl aandag van historici geniet het.
Die boek maak gebruik van 'n baie merkwaardige en ongewone dokument wat al meer as 'n eeu lank stof bymekaarmaak in die manuskripargief van Columbia. Die Rekord van vlugtelinge, saamgestel deur die afskaffingskoerant Sydney Howard Gay in New York, was onbekend aan geleerdes totdat 'n student Foner van sy bestaan ​​afgewys het. Toe hy daardeur begin kam, ontdek hy 'n noukeurige verslag van die bewegings van meer as 200 vlugtende slawe wat in die 1850's deur die stad gegaan het.
Die Rekord praat van vlugtelinge wat lank vergete was, soos James Jones van Alexandrië, wat volgens Gay opgeteken is, nie sleg behandel is nie, maar moeg was om 'n slaaf te wees. sy kollegas uitgevoer. Soos Foner vertel, het baie voortvlugtiges fisiese mishandeling net soveel as 'n begeerte na vryheid aangehaal as die rede waarom hulle weggehardloop het, deur woorde soos " groot geweld, " " sleg behandel, " " onreëlmatige tye, " en "hard meester " in hul klagtes.
John Jay II, die kleinseun van die eerste hoofregter van die Hooggeregshof, verskyn ook in die Rekord. Teen die laat 1840's was hy die voorste prokureur van die stad in vlugtende slawe, en het hy gereeld gratis diens gelewer, en 'n groot risiko vir sy sosiale en professionele status, soos Gay geskryf het.
Die boek bevat verslae van ontsnappings wat deur die beroemdste kondukteur op die Underground Railroad, Harriet Tubman, gehelp is, maar ook deur 'n min bekende en treffend genoemde man wie se doodsertifikaat dekades later sy beroep sou noem as "Underground RR Agent. &# 8221
Louis Napoleon was 'n ongeletterde Afro-Amerikaanse meubelpoetser en portier wat moontlik as 'n slaaf in New York of Virginia gebore is. Hy verskyn op die heel eerste bladsy van die Rekord neem 'n vlugteling na die treinstasie. Sy naam verskyn later in letters, skriftelik van habeas corpus en in sommige van die belangrikste hofsake wat voortspruit uit die omstrede Fugitive Slave Law van 1850.
Napoleon het om die draai van Gay 's se kantoor in die laer Manhattan gewoon, nie ver van die veerbootterminal nie, waar passasiers van Philadelphia en punte verder suid aan boord gegaan het. Hy was, het Foner gesê, die belangrikste man op straat in New York, wat vlugtelinge ingebring het, die dokke gesoek en mense by die treinstasie gesoek het. Brooklyn Eagle sou in 1875 die destydse bejaarde waarneem, " min sou vermoed het dat hy ooit die redder van 3 000 persone uit slawerny was. "
Die skrywer, wat die Rekord as 'n wegspringpunt om dieper in te gaan op die vlugtige slawennetwerk in New York, vind ook die oorsprong van die New York Waaksaamheidskomitee, 'n klein groepie wit afskaffingslede en vryswartes wat in 1835 begin het en die kern van die stad sou vorm. 8217 se ondergrondse netwerk tot die vooraand van die burgeroorlog.
In die loop van sy lewe, " skryf Foner, " dit dryf die lot van voortvlugtiges na die voorpunt van die afskaffingsbewussyn in New York en kry steun van baie buite die geledere van die beweging. Dit het die onderling verbonde kwessies van ontvoering en vlugtende slawe in die groter openbare sfeer gedwing. "
Poort na vryheid die aantal boeke wat Foner oor antebellum, Civil War and Reconstruction America geskryf het, op twee dosyne te staan ​​bring. Sy vorige boek, The Fiery Trial: Abraham Lincoln en Amerikaanse slawerny, het die Pulitzer -prys gewen.
Ek het met Eric Foner gepraat oor die verborge rol van New York in die Underground Railroad.
Hoe het hierdie boek ontstaan?
Dit is vir my 'n ongewone boek. Dit het begin met hierdie een dokument, die Rekord van vlugtelinge, wat 'n student aan Columbia, wat 'n senior proefskrif oor Sydney Howard Gay en sy joernalistieke loopbaan gedoen het, vir my uitgewys het. Sy was in die manuskripbiblioteek in Columbia en het daar gesê oor vlugtige slawe en ek weet nie wat dit is nie, maar u sal dit dalk interessant vind. Dus het ek dit in my agterkop gelê. Dit was feitlik onbekend omdat dit op geen manier gekatalogiseer is nie. U moes weet dat dit daar was om dit te vind.
Hoe was New York gedurende hierdie tyd?
Die welvaart van New York in die halfeeu voor die burgeroorlog was nou gekoppel aan slawerny en die katoen-suide. Dit was 'n stad wie se handelaars die katoenhandel basies beheer het en baie noue bande met eienaars van katoenplantasies gehad het. Baie van die werksgeleenthede op die dokke het hiermee verband gehou. Die skeepsboubedryf, versekeringsmaatskappye, die banke wat gehelp het om slawerny te finansier. Suidlanders was die hele tyd hier. Hulle het sake kom doen, hulle het vakansie gehou. Lincoln het nooit die stad New York gedra nie, ook al het hy as president verkies. Nou was daar natuurlik 'n vrye swart gemeenskap en daar was 'n klein groepie afskaffers, maar dit was 'n baie moeilike omgewing om in te werk.
Was daar een ondergrondse spoorweg of baie?
Daar was roetes in Ohio, Kentucky. Dit was een van die belangrikste roetes wat ek die metropolitaanse gang noem, omdat dit van stad tot stad langs die ooskus gegaan het. Dit was een van 'n reeks netwerke wat 'n groot aantal vlugtelinge gehelp het. Niemand weet hoeveel nie.
'N Mens moenie aan die ondergrondse spoorweg dink as 'n vaste groep roetes nie. Mense het gedink: 'O, jy kan 'n kaart maak. Hier is hulle waarheen hulle gegaan het. ' Dit was nie heeltemal so georganiseerd soos ons soms dink nie. Dit was nie asof daar 'n reeks stasies was nie en dat mense net van die een na die ander sou gaan. Dit was meer lukraak. Dit was in elk geval meer ongeorganiseerd - of minder georganiseerd. Maar daar was hierdie klein netwerke van mense wat met mekaar in aanraking was en vlugtelinge sou help. En sodra hulle verder noord na Albany, Syracuse, gekom het, was hulle in die werklike gebied teen slawerny en dit het baie meer oop geword. Dit was heeltemal openbaar en dit lyk asof niemand iets daaraan doen nie. Mense het in die koerant geadverteer om vlugtende slawe te help. Dit was 'n heel ander omgewing as New York.
Hoe het vlugtende slawe in New York gekom?
'Underground Railroad ' moet ietwat letterlik opgeneem word, in elk geval teen die einde. Ons is geneig om aan weghol -slawe te dink as om deur die bos te hardloop, en dit het natuurlik gebeur, maar vanaf die 1840's en 821650's het baie van hulle per spoor na New York gekom. Frederick Douglas het pas in Baltimore op 'n trein geklim en na New York gekom.
Baie het per boot na New York gekom. Skeepskapteine ​​het geld van slawe gevat om hulle weg te steek en na die noorde te bring. Daar was destyds baie swartes wat op vaartuie gewerk het.
Die boek kyk ook na die groter impak wat voortvlugtende slawe op die nasionale politiek gehad het.
Die meeste van hierdie vlugtelinge wat weggehardloop het, is anoniem, maar hulle het gehelp om die slawernyvraag op die nasionale agenda te plaas. Die Fugitive Slave Law van 1850 was 'n baie drakoniese wet wat baie opposisie in die Noorde gewek het. Plaaslike optrede, plaaslike weerstand weerklink eintlik tot op nasionale vlak. Dit is nog 'n ding wat ek wou beklemtoon - nie net die verhale van hierdie mense nie, maar ook die manier waarop hul optrede 'n groot uitwerking op die nasionale politiek en die koms van die burgeroorlog gehad het.
Oor Andrea Stone
Andrea Stone het nasionale nuus, politiek en buitelandse sake behandel VSA VANDAG en ander groot media, vir meer as drie dekades. Sy is nou 'n vryskutskrywer.
Die bekendste vlugteling-slawe-voorval in Wisconsin was die redding van Joshua Glover op 11 Maart 1854 uit die gevangenis in Milwaukee. Glover ontsnap uit sy slawerny en vlug uit Missouri in 1852. Hy reis na Racine, waar sy meester hom twee jaar later vind. Glover is gearresteer ingevolge die federale wet op vlugtelinge-slawe, en is na die gevangenis in Milwaukee geneem, maar 'n skare betogers teen slawerny het die deure platgeslaan en hom die volgende dag gered. Glover, like Quarlls, was initially hidden in Waukesha until he secretly boarded a steamer in Racine and escaped to Canada. Waukesha editor Chauncey Olin was also involved in the Glover incident, and recalls the events in his memoir. Also available in Turning Points is the advertisement that Glover's owner placed after he ran away in 1852 and an article that his pursuers published in 1854 that explains why they think it's justifiable to capture him. Other documents from the Glover case include a picture of him, a poster advertising an anti-slavery rally, and the memoir of the immigrant bricklayer who actually seized a nearby beam and helped smash in the doors of the jail.
We have to guard against the attractions of &quotfeel good history." We want to believe that our nation and our ancestors were good and just people. That the United States, the country that declared in 1776 that &quotall men are created equal" also embraced human slavery is a cause for unease and perhaps a little guilt. In some of the older popular history, one gets the impression that everyone north of the Mason-Dixon Line was anti-slavery and that aiding fugitives was a popular activity. In effect we are saying that we don't have to feel uneasy about the history of slavery because our ancestors helped the fugitives. Just look at all the tunnels. Increasingly, the story of the Underground Railroad is being placed back into its primary context of African-American history. Where Levi Coffin, a white Quaker, was at one time seen as the great figure in the story, we are now more likely to begin by talking about Harriet Tubman and Frederick Douglass. I'm afraid that we may be replacing some of the old &quotwhite people feel good" history where white people are the heroes with a new mythology where every African-American was an Underground Railroad agent and every AME Church was a station. Perhaps, but we need proof, not just assumptions and wishful thinking. We very much need more research into African-American involvement as agents and station masters on the Underground Railroad.
Not all Quakers, and probably a minority of Quakers, participated in the organized anti-slavery movement. Some feared that too much association with the &quotworld's people" would compromise Quaker testimonies others felt that the tactics of some in the anti-slavery movement hindered rather than aided the work of emancipation. Dit is waar. It is equally true that Quakers were represented in the organized anti-slavery movement far in excess of their proportion of the population at large.