Skoolsports | SARIE
Skoolsports	deur Marita van der Vyver
Franse skole steur hulle nie veel aan sport nie. Die skooldag is lank, die akademiese standaard is hoog, die kinders kry van graad 1 af elke dag huiswerk – daar is net nie genoeg ure in die dag om boonop agter balle aan te hardloop nie. As jy ’n sport wil beoefen, doen jy dit van kleins af by ’n klub eerder as by die skool. En omdat die keuse so oorweldigend is – allerlei eksotiese bedrywighede soos sweefstoktoertjies of kransklim of hip-hop-dans word ook as sport beskou – doen baie kinders elke jaar iets anders. My seun, in sy agtste skooljaar, trek al by sy sesde klub. Van basketbal en sokker tot haikido en hengel, noem maar op, ons was al daar.
Stel jou dus voor hoe verbaas ek was toe my dogter my vanjaar meedeel dat sy by ons dorp se sokkerklub wil aansluit om saam met Paul en Valentin sokker te speel. Ek het niks teen sokker nie, moes ek stamel, maar Paul en Valentin is tog … seuns? Soos al die ander lede van die plaaslike sokkerklub?
Die versoeking was dus groot om nie daar te wees nie. My verskonings was klaar uitgedink – slegte verkoue, rubriek wat vir SARIE geskryf moet word, alles die heilige waarheid – maar toe my dogter vanoggend aan die ontbyttafel vir die derde keer vra of ek nie dalk sal kan kom nie, het ek besef plig is plig.
En snaaks, toe voel dit skielik presies nes skoolsport in my sonnige geboorteland – al sou die Middeleeuse kasteel ietwat onvanpas gelyk het op enige Suid-Afrikaanse dorp.