In 'n glaskas – Ciska Olivier – In die gedagtes van 'n skrywer
Meeste van ons ken iemand of het dalk self 'n glaskas waarin ons daardie spesiale stel breekgoed bêre of waarin ons 'herinneringe' gestoor word. Hier en daar sal jy nog 'n fondant oorgetrekte vrugte troukoek met sy fyn blommewerk sien. Soms net die uitnodigings na troues. Die dankie sê geskenkies. Dan is daar die glas beeldjies of gesnyde blomvase. Selfs versamelstukke.
Ek onthou my ouma se kas met nostalgie. Ek kon dikwels net daar staan en die storie en herinnering agter elke item waardeer. Dikwels het ek ook oor die storie agter elke beeldjie gewonder. Een ding wat uitgestaan het is hoe spesiaal daardie herinneringe was.
Elkeen van ons heg waarde aan iets. 'n Liedjie. 'n Muntstuk of klippie wat jy opgetel het een spesiale dag. 'n Ou droomvanger wat al verkleur het en waarvan die veertjies vergete jare al verbrokkel het. Selfs 'n ou sjampanje kurk, met 'n datum en die aangeleentheid daarop geskryf. Foto's – die mees bekende een aan ons almal.
Herinneringe is fundamenteel. Sentiment laat ons waarde heg aan items wat ons daaraan herinner. Die een kan nie sonder die ander nie. Dit is die prag van hierdie unieke items –
hoe bizarre dit ook al vir ander mag lyk. Wanneer herinneringe begin vervaag, kan daardie glaskas jou geheue verfris en 'n sagte glimlag optower, jou oë wasig maak en jou hart vermurwe.