Vleesbaai – Nie vir kinders
'n Belangrike deurbraak vir my is dat my gesig vertrou word om op die huis se rekeningnommer by die winkel te kan koop.
Iewers in die tagtigerjare kom ek vir die eerste maal aan op Vleesbaai, met 'n grys Volla. My oë blink, studenteliefde staan in die blom.
Die grondpaadjie daal af teen die bult met sy rytjie houtstrandhuisies en ek stop by een se agterkant, tussen 'n buitetoilet en 'n watertenk. Daar is paraffien yskaste en 'n enjinkamer met 'n kragopwekker, en in die aand gebruik ons lanterns en kerse as die enjin stil raak. Water kom van 'n boorgat af. Almal ken vir almal, ek ontmoet die bure en gou word ek deel van 'n uitgebreide familie en vriendekring. 'n Belangrike vroeë deurbraak vir my is dat my gesig vertrou word om op die huis se rekeningnommer by die winkel te kan koop.
Minstens eenmaal per jaar was ons op Vleesbaai. Spoedig het ek geleer om die dwalende Volla teen 'n veilige spoed op die N2 te hou, ten spyte van die alewige padwerke en met 'n branderplank op die dak. Dit was raadsaam om die tog bedags aan te pak; die sesvolt ligte was 'n waagstuk saans en die padstalle by Houwhoek en Buffeljagsrivier was oop bedags. Later was ons spanjoel die derde insittende. Vakansie en Vleesbaai was betroubare vennote tydens ons studentejare.
In die verantwoordelike jare na studentewees het ons ook nog probeer om minstens eenmaal per jaar op Vleesbaai uit te kom. Geriewe van vooruitgang het gekom – Evkom het besluit om sy kragnetwerk uit te brei, die strate is geteer, die water en rioolstelsel is verbeter, valhekke en toegangsbeheer het op ons neergedaal, Vleesbaai word 'n stop vir die Trans-Agulhas rubberbote en sommige eienaars het hul nederige houthuisies vervang met indrukwekkende vakansiemonumente.
Die logistiek het meer uitdagend geraak. Verlof, vakansie en Vleesbaai was soms 'n moeilike driemansskap en die langpad deur die eindelose suide van Namibië en die groot leë binnekant van die Karoo was genadeloos eentonig. Die Volla is vervang met opvolgers uit die Volkswagenstal – 'n wit Jetta, 'n bloedrooi Fox en 'n nog rooier Jetta. Totdat dit tyd geraak het vir die dubbelkajuit, met genoeg spasie vir die kinders, worshonde en fietse. Die kinders het vir Kersvader leer ken. Hy ry met 'n Beach Buggy, dra 'n kortbroek, praat Afrikaans en gesels graag met almal op Vleesbaai.
Ek swem nie omdat swem 'n sport is nie. As 'n Kalaharikind is swem vir my baie soos Engelspraat, ek doen dit meestal om te oorlewe. Dis inspannend. Aanstrengend, soos die Duitsers sê. Ek moet ontsettend konsentreer om dit te kan doen. Maar Vleesbaai het 'n wonderlike swemstrand. Veilig, kalm en betroubaar warm. En dis 'n bymekaarkomplek vir bekendes in vakansietye. Dis waar ons uitvra oor die verlange van 'n bekende in London en Perth, oor wanneer 'n kindervriend gaan aftree as skoolhoof, oor die nuwe familie van 'n tweede huwelik.
Oor die jare het sommige van Vleesbaai se bekende gesigte verdwyn. Die ooms met name soos Japie, Fritz, Niklaas, Gallie, Theuns, Daantjie en Oubaas is weg. Seuns het name gekry soos Francois, Charl, Etienne, Jacques, Eugene, André en Pierré. Nou's ons die ooms. En die seuns wie vir ons Oom sê het name soos MJ, Le-Roy, Jandré, Dewan en Ethniël.
Dinge het verander.
Author oudoringPosted on Maart 23, 2017 Februarie 15, 2018 Categories AfrikaansTags Kalaharikind, Kersvader, Studenteliefde, vakansiehuis, Vleesbaai
2 gedagtes oor "Vleesbaai"
Maart 23, 2017 om 5:34 vm
Klink na so ñ idilliese plekkie. Wens ek kan eendag vir ñ wyle daar gaan vertoef. Mooiste herinneringe wat jy het.
Maart 28, 2017 om 6:15 nm
Pas afgelope Desember vir die eerste keer daar aangekom sonder geskiedenis of verwysingsraamwerk. Veilige see, het die plek geniet