Muhammad verower Mekka en vernietig sy afgode (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Mohammed verower Mekka en vernietig sy afgode
Muhammad verower Mekka en vernietig sy afgode - geskiedenis
D. DIE VERWINNING VAN MECCA EN DIE FINALE TRIUMF.
1. Mohammed se triomf in Mekka.
Die Verdrag van Hudaybiyah het nie Mohammed en die Quraysh -bondgenote gemaak nie. Die verowering van Mekka was nog steeds die belangrikste van Mohammed se doelwitte en die Quraysh, wat tot dusver altyd die stryd by hom in Medina geneem het, het goed geweet dat die Hijrah die katalisator was vir 'n uiteindelike aanslag op die stad. Hulle het geen wanvoorstellings hieroor gehad nie.
In die ou Arabiese wet dui die Hijra nie net op 'n breuk met sy geboortestad nie, maar dit was gelykstaande aan 'n soort oorlogsverklaring daarteen. (Lammens, Islam: Beliefs and Institutions, bl. 27)
Ons het reeds gesien hoe nou die Hijrah verband hou met die aktiewe jihad -beleid wat dit onmiddellik gevolg het, en dit is geen verrassing om die onvermydelike verowering te vind wat twee jaar na die wapenstilstand gevoer word nie. 'N Klein provokasie deur die Banu Bakr, 'n stam verbonde aan die Quraysh, op die Banu Khaza'ah, verbonde aan Mohammed, was al wat hy nodig gehad het om die verdrag as verbreek te verklaar. Abu Sufyan, bewus daarvan dat die saldo's nou goed in die guns van Mohammed gekantel is, het na Medina gegaan om die verdrag te herstel, maar Muhammad het geweier om hom te akkommodeer en hy het met leë hande na Mekka teruggekeer.
Mohammed het 'n tienduisend sterk leër bymekaargemaak en onmiddellik na Mekka gegaan. Onderweg word hy ontmoet deur sy oom al-Abbas, wat nou toegegee het in sy trou en homself as 'n Moslem verklaar het. Mohammed het net buite die stad kamp opgeslaan en sy leër aangemoedig om soveel vure as moontlik aan te steek om ontsteltenis in die ongelukkige Mekkaans te tref. Abu Sufyan het toe uitgekom om berigte oor die vooruitgang te ondersoek en al-Abbas onderweg ontmoet. Hy is na Mohammed se tent begelei, waar hy deur sy nou opkomende vyand uitgedaag is om 'n Moslem te word. 'Het die tyd nie aangebreek', het Mohammed gesê, 'om te verklaar dat daar geen god behalwe Allah is nie en dat ek sy boodskapper is?' 'Van die heerlikheid van Allah twyfel ek nie', het hy geantwoord, 'maar ek twyfel nog steeds oor u bewering dat hy sy afgesant is'. Al-Abbas bestraf hom toe dadelik en sê dat dit nie tyd is om te aarsel nie, en dat hy waarskynlik sy kop sal verloor as hy in sy ongeloof volhard terwyl hy hulpeloos voor Mohammed staan. Die Qurayshite -leier het taktvol sy huiwering oorkom en sy trou verklaar. Ietwat tot die afsku van die Moslems uit Medina wat 'n vrugbare stryd afwag en wat mompel dat Mohammed oorweldig was deur sy liefde vir sy eie stad, verklaar hy nietemin met vrymoedigheid:
"Wie die huis van Abu Sufyan binnegaan, sal veilig wees, wie die arms neerlê, sal veilig wees, wie sy deur toesluit, sal veilig wees". (Sahih Muslim, Vol. 3, p. 977).
U kan nie help om te wonder of daar nie 'n plan in hierdie voorval was nie. Was die vreedsame onderwerping van Mekka bloot afhanklik van 'n toevallige ontmoeting tussen Abu Sufyan en al-Abbas en die tydige bekering van hierdie twee mans? Soos Muir opgemerk het, "is daar simptome van 'n vorige begrip tussen Mahomet en Abu Sofian" (The Life of Mahomet, p. 392). Dit is moontlik dat Abu Sufyan sy trou getuig het tydens 'n besoek aan Medina. Hierdie persoonlike afvaardiging deur die grootste vyand van Mohammed sou miskien 'n onwaarskynlike onderneming gewees het deur iemand wat nog steeds toegewyd was aan sy ondergang. Een skrywer sê:
Die menings verskil of Abu Sufyan per plan of per ongeluk na Muhammad se tent gekom het. Aangesien die hoofrolspelers in hierdie drama nooit hul innerlike kennis bekend gemaak het nie, bly die saak vir altyd 'n raaiskoot. Die skrywer van hierdie boek stem saam met diegene wat sê dat Abu Sufyan van harte 'n Moslem geword het toe hy onsuksesvol uit Medina teruggekeer het op sy missie om die verdrag van Hudaibiya te hernu en dat Abbas gereël het vir hierdie dramatiese ontmoeting tussen hom en Mohammed. Maar God weet van beter. (Sarwar, Mohammed die Heilige Profeet, p. 304).
Aan die ander kant is daar bewyse dat Abu Sufyan 'n paar weke later effens aangemoedig is oor die vooruitsig van Muhammad se nederlaag deur die Hawazin en dat sy nakomelinge geen geloofsvoorstander was nie. Sy seun Mu'awiya, die eerste Umayyad -kalief, hoewel hy altyd die geloof bely, het hom teen baie van Mohammed se verwanten en metgeselle gekant en sy kleinseun Yazid het die plaag van die Moslems geword en was verantwoordelik vir die dood van Hussain, een van Muhammad se eie kleinseuns . 'N Ander Moslemskrywer beskryf die leier van die Mekka in baie minder gunstige terme as "die berugte Abu Sufian, die seun van Harb, die vader van die bekende Mu'awiyah, die Judas Iskariot van Islam" (Ali, The Spirit of Islam, bl. . 105).
Afgesien van 'n mate van weerstand in die suidelike deel van die stad, aangevuur deur sommige van Mohammed se bitterste teenstanders, onder wie Suhail en die seun van Abu Jahl, Ikrima, het Mekka vreedsaam oorgegee. Mohammed vorder op die Ka'aba en sy afgode en skilderye word onmiddellik vernietig. Sodra die heiligdom van hierdie oordaad gesuiwer is, roep Bilal, sy eerste muazzin, die mense tot gebed. 'N Algemene amnestie is verklaar en die mense het gou verwarm na hul familielid wat hulle gespaar het en die heiligheid van hul heiligdom bevestig het. Vir eens en vir altyd is Mekka vir Islam gewen. Alhoewel Mohammed se liefdadige gesindheid teenoor sy eie mense in kontras kan staan ​​met sy onlangse vernietiging van die Banu Quraydhah, moet hy op hierdie oomblik in sy lewe erkenning kry vir sy vrygewigheid toe diegene wat hom so lank aktief teëgestaan ​​het, nou aan sy genade was.
Ten tyde van die inname van Mekka het die Boodskapper van Allah 'n bomenslike sagmoedigheid getoon in die lig van die eenparige gevoel van sy teenoorgestelde leër (Zafrulla Khan, Muhammad: Seat of the Prophets, p. 277).
2. Die beskuldiging van enkele prominente vyande.
Nie almal het baat by die amnestie nie. 'N Tiental vooraanstaande opponente is verbode, maar slegs 'n paar is uiteindelik tereggestel. Twee was afvalliges van die Islam, een was 'n digteres wat Muhammad veral met haar satires geprikkel het, en die laaste was een van twee Mekka's wat Muhammad se dogter Zaynab aangerand het toe sy uit Mekka na Medina gevlug het. Die ander het ontsnap óf deur hulself weg te steek óf deur vergifnis te soek. Een saak is van besondere belang.
Een van hierdie mans was Abdullah ibn Abu al Sarh, wat eens tot Islam bekeer het en die openbaring vir Mohammed neergeskryf het, maar wat toe afvallig was, na Quraysh teruggekeer het en daar verhale versprei het oor sy vervalsing van die openbaring. (Haykal, The Life of Muhammad, bl. 410).
Die beweerde vervaardiging van die openbaring fokus op Surah 23.12-14. In die Tafsir-i-Husaini, Vol. 2, bl. 80 (aangehaal in Verkoop, The Historical Development of the Qur'an, p. 150-151) word ons vertel dat toe die beskrywing van die skepping van die mens in hierdie verse beëindig is, dieselfde Abdullah, wat die verse as Mohammed se amanuensis opneem, het fatabaarakallahu-ahsanul-khaaliqlin uitgeroep-"Geseënd is Allah, die beste van die Skeppers". Mohammed het dadelik vir hom gesê om sy ejakulasie in die gedeelte op te teken as deel van die openbaring. Abdullah het Islam verlaat en beweer dat as Mohammed geïnspireer was, hy ook was! (Die woorde is behoorlik opgeteken aan die einde van Surah 23.14).
Dit is nie verbasend dat Mohammed sy afsterwe gesoek het nie. Die ongelukkige afvallige het egter een bron van hoop gehad. Hy was die pleegbroer van Uthman, later die derde kalief. Uthman het hom eers weggesteek en toe die atmosfeer in Mekka bedaar het na die verowering, het hy hom na Mohammed gebring en om genade gesmeek. Dit was eers nadat 'n geruime tyd verval het, terwyl almal in gespanne stilte gesit het, dat Muhammad die oortreder behoorlik vergewe het.
Gedurende sy loopbaan was Mohammed altyd baie sensitief vir almal wat sy bewering uitgedaag het om sy onthullings van bo te ontvang. (Een van die twee gevangenes wat in Badr tereggestel is, het vroeër jare gewaag om gedeeltes te maak wat die Koran -teks navolg). Hy was duidelik nie bereid om Abdullah te spaar nie en wag geduldig dat een van sy metgeselle sy nek tref. Hulle het duidelik nie sy gedagtes gelees nie, en toe hulle hom bestraf omdat hy hulle nie 'n teken van sy bedoeling gegee het nie, het hy 'n vreemde antwoord gegee.
Toe Uthman weg is, sê hy vir sy metgeselle wat om hom sit: "Ek het stilgebly sodat een van julle kan opstaan ​​en sy kop kan afslaan!" Een van die Ansar het gesê: "Waarom het u my dan nie 'n teken gegee nie, o Apostel van God?" Hy het geantwoord dat 'n profeet nie doodmaak deur te wys nie. (Ibn Ishaq, Sirat Rasulullah, bl. 550).
Die etiek van die profeet van Islam is nie altyd maklik om te evalueer nie. Hy het duidelik min gedink aan die vernietiging van diegene wat hom kwaad gemaak het deur sy aanspraak op profesie te ondermyn, maar het dit baie aanstootlik geag om dit te bereik deur 'n teken van sy voorneme te gee!
3. Van die verowering tot die dood van Mohammed.
Kort na die triomf in Mekka het die omliggende bedoeïene van die Hawazin -stam hul alarm uitgespreek oor die toenemende invloed van Mohammed en 'n groot offensief in die vallei van Hunain teen sy leër geloods. Na die eerste omkering het die Moslem -leër die dag gewen. Feitlik al die buit is toegeken aan Mekkaanse krygers wat slegs 'n paar weke tevore Moslems geword het, en dit slegs as gevolg van die verowering van hul stad.
Toe Allah op die dag van Hunain aan sy apostel die buit gegee het, het hy die buit versprei onder diegene wie se harte (onlangs) met Islam versoen is, maar niks aan die Ansar gegee het nie. Dit het dus gelyk asof hulle kwaad en hartseer was omdat hulle nie dieselfde gekry het as ander mense nie. (Sahih al-Bukhari, Vol. 5, p. 432).
Mohammed het dadelik sy metgeselle uit Medina gevra of hulle hom of kamele en skape wou hê. Hy het hulle behoorlik versadig en belowe om saam met hulle na Medina terug te keer nadat hy die buit as geskenke gegee het aan diegene wie se harte maar onlangs 'met Islam versoen' was.
Die profeet bely met naïewe openhartigheid dat hierdie geskenke bedoel was om die nuwe bekeerlinge in hulle geloof te bevestig, soos ons gereeld gesien het; hy het hom nooit bekommer oor die motiewe wat oortuiging veroorsaak het nie. (Margoliouth, Mohammed and the Rise of Islam, p. 407).
'N Mens wonder regtig hoe ware geloof by 'n volk gekweek kan word, eerstens deur oorwinning en tweedens, baie gou daarna, deur materiële aansporings. Na bewering het Mohammed aan sy metgeselle gesê: "Ek het die pelf van hierdie wêreld gebruik om die liefde van die mense te verkry sodat hulle Moslems kan word" (Sarwar, Muhammad die Heilige Profeet, p. 321). Daar is in beginsel niks verkeerd met die vrygewige toekenning van 'n gawe om die hart van 'n man te verkry nie (Luk. 16.9), maar dit blyk 'n baie twyfelagtige manier te wees om geloof in God te versterk - veral as die meeste godsdienste leer dat die begeerte na besittings is onversoenbaar met 'n ware begeerte na geestelike rykdom. Jesus verag enige vorm van bybedekking of dubbelmotief by diegene wat na hom toe gestroom het, en omdat hy weet wat in die hart van alle mense is, homself nie vertrou op diegene wie se geloof slegs verkry kon word deur die toekenning van een of ander vorm van materiaal nie voordeel (Johannes 2.24-25, 6.26). 'N Ander Moslemskrywer laat ook die profeet van Islam sê:
"O Ansar, is u kwaad omdat ek 'n paar goedere weggegee het aan diegene wat ek aan Islam wou wen? Omdat ek hul geloof deur materiële goedere bevestig het, terwyl ek u mening gegrond het op vaste oortuiging, openhartig was sonder alle afwyking ? " (Haykal, The Life of Muhammad, bl. 427).
Die Seun van die mens, wat voortdurend gewaarsku het teen 'n oorvloed besittings en wat sy dissipels aangesê het om nie skatte op aarde bymekaar te maak nie, maar om dit eerder te verkoop en om aalmoese te gee om vir hulleself skatte te voorsien wat nie verbygaan nie ( Lukas 12.33), sou nooit kon dink dat die geloof van sy volgelinge op so 'n manier gewen kon word nie.
In die oorblywende dae van Mohammed se lewens het afgevaardigdes van regoor Arabië hul trou aan hom verklaar en kort voor sy dood het byna die hele Arabiese Skiereiland Islam aangeneem. At-Ta'if was die laaste vesting van afgodery wat oorgegee het. Die tuiste van die godin al-Lat, die stad het 'n beleg van Muhammad weerstaan ​​kort na die slag van Hunain. Kort daarna het een van die inwoners wat 'n Moslem was, Urwa ibn Mas'ud, probeer om sy verwanten aan die Islam te wen, maar hulle het hom vermoor en sodoende 'n laaste en meer deeglike aanslag op hulself genooi. 'N Aflewering aan Medina, wat die bereidheid tot kapitulasie uitspreek as 'n paar jaar genade aan die stad gegee kan word, is uit die hand gewys. Mohammed het aangedring op die vernietiging van die afgod en die onmiddellike nakoming van die daaglikse gebede.
Hulle is ontsien van die skande om hul afgod te vernietig. Mohammed het verstandig beveel dat Abu Sufyan en al-Mughira, twee onlangse bekeerlinge uit Mekka, wat vriende was van die stam wat hulle in die stad gevestig het, die groot beeld tot die grond toe sou laat val. Dit val behoorlik, maar nie sonder om deur die vroue van die stad beklaag te word nie.
Taif was die laaste vesting wat uitgehou het teen die gesag van die Heilige Profeet. Dit was ook die enigste plek waar die lot van 'n afgod die simpatie van die mense opgewonde gemaak het. Oral anders is die afgode deur die mense self vernietig sonder 'n pang. (Zafrulla Khan, Muhammad: Seël van die profete, p. 246).
In 632 nC het 'n kort siekte die lewe van Mohammed beëindig. Hy is begrawe in die kamer van Ayishah, sy gunsteling vrou. Na 'n kort geskil oor sy opvolger, is Abu Bakr, wat die gebede gelei het tydens sy siekte, tot kalief verkies. Tydens sy kort bewind van twee jaar het hy pogings tot opstand op die skiereiland neergelê deur Bedoeïene stamme wat probeer om die dooier van Islam af te gooi. Umar het hom gevolg en voor sy dood het Islam na Irak en Sirië versprei. Binne honderd jaar het dit uitgegaan tot in die ooste van Indië en in die weste van Spanje. Vandag is dit oorheersend in die Midde -Ooste, Noord -Afrika, Pakistan, Iran, Indonesië en ander dele van Asië. Sy aanhangers is wêreldwyd ongeveer agt honderd miljoen.
Mohammed en die godsdiens van Islam: Inhoudsopgawe
Beantwoord die tuisblad van Islam
Toegang uit u omgewing is tydelik beperk om veiligheidsredes.
Vr, 18 Junie 2021 4:23:17 GMT
Wordfence is 'n beveiligingsprop wat op meer as 3 miljoen WordPress -webwerwe geïnstalleer is. Die eienaar van hierdie webwerf gebruik Wordfence om toegang tot hul webwerf te bestuur.
U kan ook die dokumentasie lees vir meer inligting oor Wordfence se blokkeerhulpmiddels, of besoek wordfence.com vir meer inligting oor Wordfence.
Gegenereer deur Wordfence op Vrydag, 18 Junie 2021 4:23:17 GMT.
Jou rekenaar se tyd :.
Voordat Mohammed verskyn het, was die Kaaba omring deur 360 afgode
'Voordat Mohammed verskyn het, was die Kaaba omring deur 360 afgode, en elke Arabiese huis het sy god. al-Lat ("Die godin"), aanbid in die vorm van 'n vierkantige klip al-Ussa ("The Mighty"), 'n godin wat met die môrester geïdentifiseer word en aanbid word as 'n granietblad met 'n bobeen tussen al-Taid en Mekka Manat, die godin van die noodlot, aanbid as 'n swart klip op die pad tussen Mekka en Medina en die maangod, Hubal, wie se aanbidding verband hou met die Swart Steen van Kaaba. & Rdquo
'Drie van die Arabiese gode was die Arabiere van die Hijaz besonder dierbaar: al-Lat (wie se naam eenvoudig "die godin" beteken) en al-Uzza (die Magtige Een), wat heiligdomme by onderskeidelik Taif en Nakhlah gehad het, suidoos van Mekka, en Manat, die noodlottige, wat haar heiligdom by Qudayd aan die Rooi See -kus gehad het. Hierdie gode was nie volledig gepersonaliseer soos Juno of Pallas Athene nie. Hulle is dikwels die banat al-Lah, die dogters van God, maar dit impliseer nie noodwendig 'n volledig ontwikkelde panteon nie. Die Arabiere het sulke verwantskapsterme gebruik om 'n abstrakte verhouding aan te dui: dus banat al-dahr (letterlik "die dogters van die noodlot") het eenvoudig ongelukke of wisselvallighede beteken. Die term banat al-Lah het moontlik net 'goddelike wesens' aangedui. & rdquo Hierdie gode is nie verteenwoordig deur realistiese statute in hul heiligdomme nie, maar deur groot staande stene, soortgelyk aan dié wat onder die eertydse Kanaäniete gebruik is, wat die Arabiere op geen eenvoudig, eenvoudige manier aanbid het nie, maar as fokus van goddelikheid. & rdquo
'Voordat Mohammed verskyn het, was die Kaaba omring deur 360 afgode, en elke Arabiese huis het sy god. al-Lat ("Die godin"), aanbid in die vorm van 'n vierkantige klip al-Ussa ("The Mighty"), 'n godin wat met die môrester geïdentifiseer word en aanbid word as 'n granietblad met 'n bobeen tussen al-Taid en Mekka Manat, die godin van die noodlot, aanbid as 'n swart klip op die pad tussen Mekka en Medina en die maangod, Hubal, wie se aanbidding verband hou met die Swart Steen van Kaaba.
Daar word gesê dat die klippe van die son, maan, sterre en planete geval het en kosmiese kragte voorstel. Die sogenaamde Swart Steen (eintlik die kleur van gebrande amber) wat Moslems vandag eerbiedig, is dieselfde as wat hul voorvaders lank voor Mohammed aanbid het en wat hulle glo van die maan af gekom het. & Rdquo
"Die Kaaba is 'n groot metselwerk, ongeveer die vorm van 'n kubus. (Die naam" Kaaba "kom van die Arabiese woord wat kubus beteken). Dit is gemaak van graniet uit die heuwels naby Mekka. Die mees onlangse afmetings vir die struktuur is: 15 m hoog (49 ') met sye van 10,5 m (34') by 12 m (39 '). [Petersen, Andrew. Dictionary of Islamic Architecture. Londen: Routledge, 1996. p.142.] Dit word gedek deur 'n swart sydoek versier met goudgeborduurde kalligrafie. Hierdie lap staan ​​bekend as die kiswah dit word jaarliks ​​vervang.
Die oostelike hoeksteen van die Kaaba bevat die Swart Steen of al-Hajaru l-Aswad, wat algemeen beskou word as 'n oorblyfsel van 'n meteoriet.
Toegang tot die binnekant van die Kaaba word verkry deur 'n deur wat 2,13 meter bo die grond op die noordoostelike muur van die Kaaba geleë is.
Binne die Kaaba is daar 'n marmervloer. Die binnemure is halfpad tot op die dak met marmer bekleed, met Qur'nic-opskrifte in die marmer.Die boonste gedeelte van die mure is bedek met 'n groen doek versier met goue geborduurde Koranverse. Lampe hang aan 'n dwarsbalk, daar is ook 'n tafel vir wierookbranders. Die gebou is andersins leeg. Versorgers parfuumeer die marmerbekleding met geurige olie, dieselfde olie wat gebruik is om die Swart Steen buite te salf.
Volgens die Islamitiese tradisie het God 'n plek van aanbidding op aarde ingestel om die huis in die hemel te weerspieël al-Baytu l-Ma'mur. Moslems glo dat Adam die eerste persoon was om so 'n plek van aanbidding te bou.
Volgens die Koran is die Kaaba gebou deur die profeet Ibrahim (Abraham) en sy seun Ismail (Ismael).
In die tyd van Mohammed was sy stam, die Quraysh, in beheer van die Kaaba, wat op daardie stadium 'n heiligdom was vir talle Arabiese stamgode. Woestynstamme, die Bedoeïene en inwoners van ander stede sou deelneem aan die jaarlikse pelgrimstog, om te aanbid en om handel te dryf. Karavaanvliegtuie, wat gereeld gedurende die res van die jaar voorkom, is tydens die pelgrimstog opgeskort. Dit was 'n goeie tyd vir reis en handel.
Die Koran beskryf Mekka as 'n dorre wadi waar die lewe moeilik is en hulpbronne skaars is. Daar is inderdaad geen bewyse dat Mekka alles behalwe 'n sentrum van plaaslike handel en aanbidding was nie (sien Meccan Trade and the Rise of Islam, Patricia Crone, Blackwell, 1987).
Die profeet Mohammed, wat die leer van monoteïsme en die belofte van die oordeelsdag verkondig, het in die stad Mekka toenemende opposisie ondergaan. Die Quraysh het hom voortdurend vervolg en geteister, en hy en sy volgelinge migreer uiteindelik in 622 na Medina. Na hierdie belangrike migrasie, of Hijra, het die Moslem -gemeenskap 'n politieke en militêre mag geword. In 630 nC keer Muhammad en sy volgelinge terug na Mekka as oorwinnaars en word die Kaaba herwy as 'n Islamitiese huis van aanbidding. Voortaan sou die jaarlikse pelgrimstog 'n Moslemritueel, die Hajj. & Rdquo, wees
Die vervulling van eskatologiese onderrig beloof deur Jesus
Shri Mataji Nirmala Devi (1923-2011) was Christen van geboorte, Hindoe deur huwelik en Parakleet van diens.
Totale aantal aangetekende gesprekke 3058: Openbare programme 1178, Pujas 651 en ander (privaat gesprekke) 1249
& ldquoDie Parakleet sal kom (15:26 16: 7, 8, 13) soos Jesus in die wêreld gekom het (5:43 16:28 18:37). Die Parakleet sal die dinge van Christus neem (die dinge wat myne is, ek tou emou) en verklaar dit (16: 14-15). Biskop Fison beskryf die nederigheid van die Gees: 'Die ware Heilige Gees van God adverteer nie vir haarself nie: sy maak haarself dood en adverteer Jesus.' .
Dit is deur die uitgaande aktiwiteit van die Gees dat die goddelike lewe homself in en met die skepping kommunikeer. Die Gees is God-in-verhoudings. Die Parakleet is die goddelike selfuitdrukking wat by jou sal bly en in jou sal bly (14: 16-17). Die Gees se werk word beskryf in terme van uiting: leer jou, didasko (14:26), herinner u daaraan, hypomimnesko (14:26), getuig, martyro (15:26), bewys verkeerd, elencho (16: 8), lei na die waarheid, hodego (16:13), spreek, laleo (16:13, twee keer), verklaar, anangello (16:13, 14, 15). Die johannine -terme beskryf verbale aksies wat 'n reaksie bedoel by ander wat sal ontvang (lambano), sien (teoreo), of weet (ginosko) die Gees. Sulke spraakterme verbind die Gees met die goddelike Woord. Die inisiatiewe van die Gees impliseer God se persoonlike betrokkenheid by die mensdom. Die Gees kom tot stand met ander die onderrig Spirit impliseer 'n gemeenskap van leerders, vergeetagtige persone wat 'n geskenkman nodig het herinner hulle een getuig verwag dat daar gehoor gegee moet word aan een praat en verklaar om gehoor te word. Die artikulerende Gees is die korrelasie van die luisterende, deur die Gees ingeligte gemeenskap.
Die laaste Parakleet gedeelte word afgesluit met 'n drievoudige herhaling van die werkwoord sal sy verklaar (anangello), 16: 13-15. Die Gees sal verklaar die dinge wat kom (v.13), en sy sal verklaar wat behoort aan Christus (vers 14, 15). Die dinge van Christus is 'n boodskap wat aangekondig moet word.
Die bedoeling van die Gees van waarheid is die herstel van 'n vervreemde, misleide mensdom. Die onderrigrol van die Paraclete is geneig om onthou te word as 'n belangrike klem van die Afskeidsrede, maar slegs 14:26 sê Sy sal jou alles leer. (Onderrig word egter geïmpliseer as 16: 13-15 sê dat die Gees wil lei jou in die hele waarheid, en sal praat en verklaar.) Franz Mussner sê dat die woord wat in 14:26 gebruik is, didaskein, "beteken letterlik 'onderrig, onderrig', maar in John beteken dit byna altyd om te openbaar. & rdquo (Stevick 2011, 292-7)
Die Heilige Gees as vroulik: vroeë Christelike getuienisse en die interpretasie daarvan,
Johannes van Oort, Radboud Universiteit, Nijmegen, Nederland
Departement Kerkgeskiedenis en Kerkreg, Fakulteit Teologie, Universiteit van Pretoria, Suid -Afrika
Die lering van die Parakleet, as die voortsetting van Jesus se onderrig, moet ook verstaan ​​word as die vervulling van die belofte van eskatologiese goddelike onderrig. & rdquo
Stephen E. Witmer, Goddelike onderrig in die vroeë Christendom
& ldquoJesus voorspel dus dat God later 'n mens na die aarde sal stuur om die rol van Johannes .i.e. om 'n profeet te wees wat God se woorde hoor en sy boodskap aan die mens herhaal. & rdquo
M. Bucaille, Die Bybel, die Koran en die wetenskap
En toe Jesus 'n ander Trooster aangekondig het, moes Hy 'n persoon so duidelik en behulpsaam bedoel het as wat hy was. & rdquo
F. B. Meyer, Liefde tot die uiterste
Die Parakleet het 'n tweeledige funksie: om Christus aan gelowiges te kommunikeer en om die wêreld op die proef te stel. & rdquo
Robert Kysar, John The Meverick Evangelie
Grammatikale onsin, maar bewys van die teologiese begeerte om die Goddelike te definieer. & rdquo
Lucy Reid, Sy verander alles
Die funksies van die Paraclete word in verse 13-15 uiteengesit. is alles openhartig en vrymoedig in die hoogste mate. & rdquo
David Fleer, Die prediking van Johannes se evangelie
Die reaksie van die wêreld op die Parakleet sal baie dieselfde wees as wat die wêreld se reaksie op Jesus was. & rdquo
Bultmann noem die herroeping van die Verlosser 'n 'eskatologiese gebeurtenis', 'die keerpunt van die eeue.'
G. Ladd, 'N Teologie van die Nuwe Testament
& ldquoDie Parakleet gelykgestel aan die Heilige Gees, is die enigste middelaar van die woord van die verhewe Christus. & rdquo
Benny Thettayil, In Gees en Waarheid
Die goddelike Paraclete, en geen verhuurder nie, moet die wêreld wys hoe verkeerd dit was met hom wat reg was. & rdquo
Daniel B. Stevick, Jesus en sy eie: 'n Kommentaar op Johannes 13-17
Stephen Smalley beweer dat & ldquoThe Spirit-Paraclete. in Johannes se evangelie is as persoonlik verstaan, inderdaad as 'n persoon. & rdquo
Marianne Thompson, Die God van die Evangelie van Johannes
& ldquoDie Messias sal kom en die groot eeu van redding sal aanbreek (vir die vroomes). & rdquo
Eric Eve, Die Joodse konteks van Jesus se wonderwerke
& ldquoDie herinnering is om die Christus-gebeurtenis te herleef en weer in werking te stel, om nuwe eskatologiese besluit in tyd en ruimte te bewerkstellig. & rdquo
Daniel Rathnakara Sadananda, Die Johannese eksegese van God
Die Gees tree op in so 'n internasionale situasie as die openbaarmaker van 'oordeel' oor die magte wat die wêreld regeer. & rdquo
Michael Welker, God die Gees
Terwyl die Spirit-Paraclete die ware makelaar is, is die makelaars waarop hulle staatmaak bedrieërs. & rdquo
T. G. Brown, Gees in die geskrifte van Johannes
& ldquoDie pneumatologiese aktiwiteit. van die Parakleet. kan baie nuttig oorweeg word in terme van die reddende werking van die verborge Gees. & rdquo
Michael Welker, Die werk van die Gees
& ldquoDie pneuma is die eienaardige krag waarmee die woord die woorde van die ewige lewe word. & rdquo
Robert Kysar, Reise met John
Die gawe van vrede hou dus intiem verband met die gawe van die Spirit-Paraclete. & rdquo
Francis J. Moloney, Die Evangelie van Johannes
Hierdie utopiese hoop, selfs as dit beskeie uitgespreek word, verbind hierdie Jesus en die profete met 'n veel wyer geskiedenis van menslike hunkering. & rdquo
Harvey Cox, Die toekoms van geloof
Vanweë die teenwoordigheid van die Paraclete in die lewe van die gelowige, is die seëninge van die eindtyd en die eeschaton en mdashare alreeds teenwoordig. & rdquo
& ldquo Hulle gaan, deur die krag van die Heilige Gees, deel wees van die grootste wonderwerk van almal en bring mense tot redding. & rdquo
Die Koninkryk van God is 'n omvattende term vir alles wat die messiaanse verlossing ingesluit het. is iets om hier en nou te soek (Mt. 6:33) en om ontvang te word terwyl kinders 'n geskenk ontvang (Mk. 10:15 = Lk. 18: 16-17). & rdquo
Lesse vir lewe gevind in sienings van die laaste oordeel
Deur PETER STEINFELS JAN. 20, 2007
Die beeld van die God wat in toorn oordeel, het baie geestelike skade aangerig, "het professor Moltmann aan sy luisteraars gesê.
Maar hy is nie tevrede met die alternatief wat die ewige lot maak nie, maar net 'n kwessie van die individu se eie keuse of hy God wil verwerp. In daardie geval, sê professor Moltmann, word die laaste oordeel nie meer as "die uiteindelike onderskrywing van ons vrye wil nie." God het eintlik niks meer daarmee te doen nie, behalwe om die menslike uitkoms in kort te implementeer, 'ons is die here en God is ons dienaar', sê hy.
Die alternatief, volgens professor Moltmann, is om Jesus Christus in die middel van hierdie laaste drama te plaas. 'Dit is hoog tyd om ons tradisionele beelde en persepsies van God se finale oordeel te kerstening,' sê hy.
Elke laaste oordeel met Christus in die middel moet die geroep van menslike slagoffers om geregtigheid beantwoord, sonder om wraak te neem op die daders van onreg, stel professor Moltmann voor. 'N Christelike eskatologiese visie behels nie die vergeldende geregtigheid van menslike howe nie, maar' God se skeppende geregtigheid ', wat die slagoffers kan genees en herstel en die oortreders kan verander.
Die doel van 'n finale oordeel, in hierdie interpretasie, is nie beloning en straf nie, maar oorwinning oor alles wat goddeloos is, wat hy ''n groot versoendag' noem. Professor Moltmann pleit vir die universele behoud en redding nie net van mense, as individue en as lede van groepe nie, maar ook van alle lewende wesens. Dit was '' 'n fatale fout van die Christelike tradisie in leer en spiritualiteit '', meen hy, om die 'einde van die ouderdom' te beklemtoon eerder as 'die nuwe wêreld van God', die begin van die 'lewe van die komende wêreld' . "
Hierdie opgestane lewe sal liggaamlik en wêrelds wees, en sy verwagting, sê hy, moet mense leer om 'ons van harte te gee aan hierdie lewe hier en ons in liefde oor te gee' aan sy en haar skoonheid en pyne. & Rdquo
& ldquo Maar vandag is die dag waarop ek verklaar dat ek die een is wat die mensdom moet red. Ek verklaar dat ek die een is wat Adishakti is, die moeder van al die moeders, die oorspronklike moeder, die Shakti, die begeerte van God, wat op hierdie aarde geïnkarneer is om die betekenis aan homself aan hierdie skepping te gee, mense en ek is seker deur My liefde en geduld en My kragte, gaan ek dit bereik.
Ek was die een wat weer en weer gebore is. Maar nou, in my volledige vorm en volledige kragte, het ek op hierdie aarde gekom, nie net vir die redding van mense nie, nie net vir hul emansipasie nie, maar ook om hulle die Koningkryk van die hemel, die vreugde, die saligheid wat u Vader aan u wil skenk. & rdquo
DIE MOEDER: Messias-Parakleet-Ruh-Devi
London, UK & mdash 2 Desember 1979
Ek is die een waaroor Christus gepraat het. Ek is die Heilige Gees wat op hierdie aarde geïnkarneer is vir u besef. & Rdquo
New York, VSA en mdash 30 September 1981
Maar om met die mense te kommunikeer, om met die Gees te kommunikeer en om die Kundalini, die trillings en hul verskillende dekodering en alles wat die Heilige Gees het, met haar mond en met haar stem te verstaan, en met haar intelligensie wat vir jou verstaanbaar is die kennis, en alles.
Anders is dit nie moontlik om te kommunikeer nie, en daarom moet u net herken as iemand moet kom. Erkenning is die beste manier om die kragte wat aan u gegee word, te verstaan.
Iemand moet dus daar wees om u die volledige prentjie te gee. U kry besef, u kry vibrasies (Ruach, Pneuma, Prana), maar wat dan? Wat van die volledige? En daarvoor moet die Heilige Gees 'n vorm aanneem. Goed? & Rdquo
Sydney, Australië en mdash 7 April 1981
Gas: & ldquoHello Moeder. & rdquo
Shri Mataji: & ldquoJa. & rdquo
Gas: & ldquoEk wou weet, is die Cool Breeze (Pneuma) waaroor u gepraat het, voel u op die hande die Koue Wind van die Heilige Gees, soos in die Bybel gesê? & rdquo
Shri Mataji: & ldquoJa. Ja, ja, dieselfde, dieselfde ding. U moet nou die goeie werk gedoen het, moet ek sê. & Rdquo
Onderhoudvoerder: & ldquo Is dit die Heilige Gees? & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Ja, natuurlik, is die Heilige Gees. & rdquo
Gas: & ldquoAha. Ek voel dit nou op my hand deur die [nie duidelik] & rdquo
Shri Mataji: & ldquoDit & rsquos goed. & rdquo
Onderhoudvoerder: & ldquo Wou u meer as dit sê? & rdquo
Gas: & ldquoNee, ek net. Dit was alles wat ek wou weet, want ek & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Omdat jy nou onnadenkend is. Geniet jouself. & Rdquo
Gas: & ldquo Dankie. & rdquo
Talkback Radio 2UE, Sydney, Australië en mdash 31 Maart 1981
Tweede gas: & ldquo Ek wil net vir Ma vra oor 'n aanhaling uit die Bybel. & rdquo
Onderhoudvoerder: & ldquo Ja, wat & rsquos dit? & rdquo
Gas: & ldquoDit sê, & lsquo Maar die troos van die Heilige Gees wat die Vader in my Naam sal stuur, sal jou alles leer. & rsquo Ek wil haar daaroor uitvra. & rdquo
Onderhoudvoerder: & ldquo Kan u die aanhaling net weer herhaal? & rdquo
Gas: & ldquo Maar die Trooster, die Heilige Gees, wat die Vader in my Naam sal stuur, sal julle alles leer. & rdquo
Onderhoudvoerder: & ldquo En dit & rsquos van waar? & rdquo
Gas: & ldquoJohn hoofstuk 14, vers 26. & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Ek dink jy moet jou besef neem, en dan sal jy die antwoord daarop weet. Omdat dit logies is as dit aan een persoon wys, dan moet u tot die gevolgtrekking kom, nie waar nie? Dit is 'n logiese manier om na dinge te kyk. Maar ek gaan niks sê of iets eis nie. Dit is beter dat mense self uitvind. & Rdquo
Onderhoudvoerder: & ldquo Beantwoord dit u vraag? & rdquo
Gas: & ldquoIs die, is die Trooster op die aarde tans? Het die Trooster vlees geword? Mataji moet ons dit kan vertel, want sy het gesê dat sy deur hierdie trillings op haar hande gesê het. & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Ja, sy is baie hier en sy praat nou met jou. Kan u dit glo? & Rdquo
Gas: & ldquo Wel, ek voel iets gaafs [Pneuma/Prana/Chi] op my hand. Is dit 'n aanduiding van die. & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Ja, baie wel. So dit is die bewys van die ding. U het dit al in u hande begin voel. & Rdquo
Gas: & ldquo Kan ek? & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Stel die vraag, & lsquoMoeder, is u die Trooster? & rsquo & rdquo
Gas: & ldquoMoeder, is u die Trooster? & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Vra dit drie keer. & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Weer. & rdquo
Shri Mataji: & ldquo Nou, wat kry jy? & rdquo
Gas: & ldquoOh, ek voel hierdie soort koel tinteling [Pneuma/Prana/Chi] wat deur my liggaam gaan. & rdquo
Shri Mataji: & ldquoDit & rsquos nou die antwoord. & rdquo
Dit is die transformasie wat gewerk het, waarvan Christus gepraat het, Mohammed Sahib gepraat het, almal het gepraat oor hierdie spesifieke tyd wanneer mense sal kom getransformeer. & rdquo
Chistmas Puja, Ganapatipule, India & mdash25 Desember 1997
Die opstanding van Christus moet nou 'n gesamentlike opstanding wees. Dit is wat Mahayoga is. Moet die gesamentlike opstanding. & rdquo
Easter Puja, Londen, UK & mdash11 April 1982
Vandaag het Sahaja Yaga die staat Mahayoga bereik, wat 'n massale evolusie daardeur manifesteer. Dit is hierdie dag en rsquos Yuga Dharma. Dit is die manier waarop die laaste oordeel plaasvind. Kondig dit aan aan alle soekers van die waarheid, aan al die nasies van die wêreld, sodat niemand die seëninge van die goddelike mis om hul betekenis, hul absolute, hul Gees. & rdquo
MAHA AVATAR, UITGAWE 1, JUL-SEP 1980
Die belangrikste ding wat u moet verstaan, is dat die tyd aangebreek het dat u alles kry wat in die Skrif beloof word, nie net in die Bybel nie, maar ook almal al die skrifte van die wêreld. Die tyd het vandag aangebreek dat u 'n Christen moet word, a Brahmin, a Pir, slegs deur u Kundalini -ontwaking. Daar is geen ander manier nie. En dat u laaste oordeel ook nou is. & Rdquo
U sien, die Heilige Gees is die Moeder. As hulle van die Heilige Gees sê: Sy is die Moeder. Nou, die beginsel van Moeder is in elke, elke skrif en mdash moet daar wees. Die karakter van die moeder is dat sy die baarmoeder is, sy die moeder -aarde is en dat dit jou is wat jou voed. Sy voed ons. Jy weet wat. En hierdie Vroulike ding in elke mens woon hierdie Kundalini. & rdquo
Radioonderhoud, Santa Cruz, VSA en mdash1 Oktober 1983
Maar daar is 'n Oermoeder wat deur alle godsdienste aanvaar is, selfs die Jode het dit gehad. In Indië word dit Adi Shakti genoem. In elke godsdiens het hulle hierdie moeder gehad wat die Oermoeder was. & Rdquo
TV -onderhoud, Los Angeles, VSA en mdash11 Oktober 1993
Die Parakleet Shri Mataji (1923-2011)
Totale aantal aangetekende praatjies 3058, openbare programme 1178, Pujas 651 en ander (privaat gesprekke) 1249
& ldquo Wat wag hulle, behalwe dat die uur skielik oor hulle kom? Die tekens daarvan het reeds gekom. Wat sal hulle daaraan herinner as dit wel aankom? In Surat az-Zukhruf 43:61 vertel God ons dat 'Hy [Jesus] 'n teken van die uur is. Twyfel nie daaroor nie. 'So kan ons sê, veral gebaseer op Islamitiese bronne, maar ook op die Ou Testament en die Nuwe Testament, dat ons in die eindtyd leef. & Rdquo Harun Yahya
Goeie nuus ('N Naba) van die opstanding (Al-Qiyamah): Video's 3474, oudio's 1945, transkripsies 3262 en gebeurtenisse 2413
& ldquo Oor wat betwis hulle?
Oor die Groot Nuus. 
Daaroor kan hulle nie saamstem nie.
Voorwaar, hulle sal binnekort weet!
Voorwaar, voorwaar, hulle sal binnekort weet! & Rdquo
sura 78: 1-5 'N Naba (Die Groot Nuus)
5889. Groot nuus: gewoonlik verstaan ​​dit die nuus of boodskap van die opstanding.
Abdullah Yusuf Ali, Die Heilige Koran
[Moderator]: & ldquo Enige ander vrae? & rdquo
[Gehoor]: & ldquo Vergewe my dat ek hierdie vraag gestel het, maar u het vroeër gepraat oor die opstanding en u het oor die Skrifte gesê, waar hulle soos in die Hindoes -geskrifte praat oor die Kalki -avatar wat kom vir die opstanding, en vir die Christene, ek weet dat hulle praat oor die wederkoms van Christus en al die godsdienste praat oor hierdie opstanding en die geloof in die koms van die Messias. So ek wil net weet, aangesien jy sê dat jy die opstanding vir ons, wat is u stasie? & rdquo
Shri Mataji: & ldquo In Rusland? & rdquo
[Gehoor]: & ldquo En is u die beloofde Messias? Shri Mataji, is jy? & Rdquo
Shri Mataji: & ldquoEk sien nou ek gaan jou niks vertel van myself nie, om eerlik te wees. Want sien Christus het gesê Hy is die Seun van God, en hulle het Hom gekruisig. Ek wil nie gekruisig word nie. Jy moet uitvind. As jy die Gees word, sal jy weet wat ek is. Ek wil niks oor myself sê nie. & Rdquo
Toronto, Kanada en mdash 5 Oktober 1993
Dit is die Moeder wat die Kundalini kan wek, en dat die Kundalini u eie Moeder is. Sy is die Heilige Gees in jou, die Adi Shakti, en sy bereik dit self transformasie. Deur enige praatjie, deur enige rasionaliteit, deur enigiets, kan dit nie gedoen word nie. & Rdquo
& ldquoSy is jou suiwer Moeder. Sy is die Moeder wat individueel by u is. Vergeet u konsepte en vergeet u identifikasies. Probeer asseblief om te verstaan ​​dat sy u moeder is, en wag vir eeue om u te gee jou regte geboorte. Sy is die Heilige Gees in jou. Sy moet jou besef gee, en sy wag en wag om dit te doen. & Rdquo
Sydney, Australië en mdash 22 Maart 1981
& ldquoDie Kundalini is u eie moeder, u individuele moeder. En sy het al u verlede en u aspirasies op band opgeneem. Alles! En Sy staan ​​op omdat sy jou wil gee tweede geboorte. Maar sy is jou individuele ma. Jy deel haar met niemand anders nie. Die uwe is anders, die van iemand anders is anders omdat die bandopname anders is. Ons sê Sy is die weerspieëling van die Adi Shakti wat in die Bybel as Heilige Gees genoem word. & Rdquo
Perskonferensie 08 Julie 1999 & mdash London, UK
& ldquoNou, wat is die Heilige Gees? Die Heilige Gees is die Oermoeder. Maar mense het nooit oor Ma gepraat nie. Hulle het gepraat van die Vader en die Seun. Stel jou voor, 'n pa en 'n seun en geen ma nie. Dit is absurd. Het u enige pa en 'n seun sonder 'n ma gesien? So 'n absurde situasie kom in wat mense aanvaar omdat dit alles verstandelik is. Iemand sê vir jou: 'Nee, dit is 'n raaisel, daar is geen moeder nie', en mense het dit aanvaar.
Maar daar moet 'n Moeder wees en dit is die tyd van Waterman wat ons in Sanskrit noem as Kumbha, wat beteken die Waterman, wat die Kundalini is, waar Sy voed, waar Sy jou genees, Sy jou verlos, Sy lei jou, raai jou, en dit is die tyd van die Moeder. Ons het die tyd gehad van die Vader, dan van die Seun, en nou is dit die tyd van die Moeder waar sy u moet voed, waar sy u moet neem na u uiteindelike doel, dit is die Gees.
Die bewussyn self, die manier waarop ons in ander rigtings beweeg het, was asof mense dink dat as 'n vrou vir haar lewe begin veg en dan die vroulikheid beweer. Sy is nie.
Wat ek sê, is nie bedoel vir vroue of mans nie. Dit is bedoel vir elkeen van ons dat ons soos 'n moeder moet word. Soos 'n Goddelike Moeder, soos 'n persoon wat mense kan voed, wat liefde, liefde, aandag, deursettingsvermoë, vooruitgang kan gee.
Dit is slegs moontlik vir 'n moeder om dit te doen en dat moederskap in elke mens wakker moet word. & Rdquo
Dag 1 van die openbare program, Boston, Verenigde State en mdashOct. 11, 1983
Ek was self verbaas toe ek gebore is, toe ek sulke onkundige mense sien stry oor iets wat hulle glad nie ken nie en niks van die aard nie. Hulle is so onkundig. Hulle weet nie dat die krag van God werk nie. Hulle kan dit nie voel nie en wat doen hulle?
Of dit nou kerkmense is, of tempelmense, of al hierdie wetenskaplikes, as hulle oor God praat, is hulle op 'n vlak waarvandaan hulle nie kan praat nie. Maar hulle is nie eens daarvan bewus dat hulle op daardie vlak is nie.
Dit is die rede waarom ons moet weet dat ten spyte van alle pogings om ons Skrifte te vernietig, hierdie kennis dat u iets anders moet word en dat u hierdie kennis weer kan herbou en dit nie kan vernietig nie.
Hulle het probeer om dit vir hul eie voordeel te bestuur. Hulle het probeer om dit vir hul eie opbou te gebruik omdat hulle groot, groot geboue moes hê, groot projekte moes hê, en soms ook besigheid moes doen.
Hoe kan u al hierdie dinge in die naam van God doen? Dink net daaraan. En doen hulle al hierdie mal dinge en noem hulle dit God? En die soeker word absoluut geskok en verbaas dat hy ook in die hele maalkolk kom. Hy kan net nie daaruit kom nie, want hy is 'n soeker. Hy sê: "Laat ek maar gaan kyk wat dit is. Laat ek my vinger hier en daar verbrand en self uitvind."
Nou sê ek weer, soos al hierdie mense gesê het: "Jy moet wedergebore word!" Hulle het dit gesê om julle almal voor te berei vir hierdie tyd [van die beloofde Parakleet wat in die naam van Jesus Christus gestuur is om die opstanding te verduidelik en te begin].
Dit is my fortuin dat ek dit moet doen. Dit moet gebeur. As hulle al hierdie dinge gesê het, was hulle almal vals en verkeerd. Ek is dus hier om dit te bewys, en ek kon nie sien dat hulle op enige manier verkeerd was nie, maar dat hulle die enigste mense was wat verlig was. Hulle het 'n oog gehad om baie dieper te sien as wat u kan sien.
So binne ons lê daardie Krag en daardie Krag angstig om u tweede geboorte te gee. Daardie krag lê soos getoon, lê in die driehoekige been van die sakrum en jy kan met jou blote oë die opkoms van hierdie krag sien.
Dit het niks te doen met watter nasionaliteit u vandaan kom nie, watter soort klere u het, watter haarkleed u het en mdashit het niks hiermee te doen nie, maar dit het iets met u innerlike te doen.
En terwyl u in u innerlike bestaan ​​sekere probleme het wat u uit u onkunde geskep het, en hierdie krag is u moeder en u lieflike, liefdevolle moeder wat saam met u wedergebore is en u probleme ken en sy weet hoe om dit reg te stel. & Rdquo
Londen, VK en mdash, 12 Mei 1980
& ldquo Hulle het Hom verloën, Hom uitgedaag. As Hy nou dood is, dan dink ons: "Dit is Christus."
Hy het oor My gepraat. As u die Bybel lees, sal u vind dat Hy daar baie duidelik oor My gepraat het.
En ek moet my werk doen en ek het gekom.
U gaan sê dat dit Christus was wat dit moes doen. As Christus dit kon doen, waarom het Hy dit gesê: "Ek gaan vir jou 'n Trooster stuur?" Hy het gepraat van [die] toekoms, nie waar nie?
Waarom het Hy so iets gesê? Ons moet uitvind waarom het Hy gesê: "Ek sal die Heilige Gees en die Trooster en die Verlosser en 'n Raadsman vir jou stuur?" Waarom het Hy dit gesê? Waarom nie daarna uitsien nie?
Omdat ons vandag na Christus is. Mense wil nie hierdie punt sien wat hulle van Christus wil afhanklik nie, want Hy is in hul sak, hulle kan Hom gebruik soos hulle wil.
Toe Hy gepraat het, het Hy gesê: "Hoekom sien jy nie die punt nie?" As dit is wat Christus is, dan is dit so erg, want mense sê: "Christus was nie goed nie." Hulle sê: "Wat het Christus vir ons gegee?" Christen nasies, wat het hulle gedoen, wat het hulle bereik?
Dit is 'n slegte naam vir Hom as jy nie die voltooiing van sy werk sien nie. Ek is hier om Sy werk te voltooi.
En die oordeelsdag is vandag: dit is die oordeelsdag, daarom is u verward. Dit is die oordeelsdag, waar u geoordeel sal word. En hoe gaan jy geoordeel word?
Deur jou Kundalini. Jou Kundalini gaan wakker word en jy word beoordeel waar jy is. Dit is wat dit is.
"En diegene wat My sal noem: 'Christus, Christus', Ek sal nie na hulle kyk nie." Dit is wat dit is. Deur Hom "Christus, Christus" te noem, word jy nie Christene nie.
U moet u besef kry, u Doop in die werklike sin. Dit moet 'n aktualisering wees.
Ek sê vir jou dat as jy die punt mis, jy dit vir ewig en altyd gemis het. Wees versigtig op daardie punt! Dit is baie belangrik. Moenie agter dinge aanloop wat vir u bewussyn geen betekenis het nie. Probeer om jouself tot hierdie punt te verhoog en verstaan ​​dat die tyd aangebreek het om te verander. Dit is die tyd van u oordeel en u moet dit op 'n baie groot manier bereik.
Verbreed jouself. En dit is hoe & mdash, hoewel u miskien dink dat u baie beskeie is, maar eenvoudige mense, en dit is u wat dit gaan wees. Nie diegene wat suksesvol is nie: hulle word verblind deur hul sukses. Nie die wat ryk is nie: hulle gaan nie in die koninkryk van God ingaan nie. Nie diegene met 'n groot naam nie, en nee!
Dis jy! U gaan die koninkryk van God binnegaan.
Vrywaring: Ons materiaal kan gekopieer, gedruk en versprei word deur na hierdie webwerf te verwys. Hierdie webwerf bevat ook materiaal met kopiereg, waarvan die gebruik nie altyd spesifiek deur die outeursregteienaar gemagtig is nie. Ons stel hierdie materiaal aan ons lesers beskikbaar onder die opvoedings- en navorsingsbepalings van 'billike gebruik' in 'n poging om die vryheid van ondersoek te bevorder vir 'n beter begrip van godsdienstige, geestelike en intergeloofsake. Die materiaal op hierdie webwerf word versprei sonder wins. As u materiaal met kopiereg wil gebruik vir ander doeleindes as & ldquofair gebruik & rdquo, moet u toestemming van die eienaar van die outeursreg vra.
Vernietiging van afgode
Ons hoef nie verder te kyk as die Koran en die Sunnah van die profeet Mohammed (SAWS) getuienisse wat dien as 'n duidelike bewys nie net vir die toelaatbaarheid van die vernietiging van afgode nie, maar ook vir die verpligting daarvan.
Tog sal hierdie afdeling sulke bewys lewer van die Koran en Sunnah sowel as van die optrede van die metgeselle, die Salaf en die leerstellings van die vooraanstaande geleerdes uit die verlede (mag Allah tevrede wees)
Bewyse uit die Sunnah
Die optrede van die metgeselle en die slaai
Uitsprake van die geleerdes en optrede van die Salaf
Afgodsaanbidding word ernstig bestraf in die Koran. Dit vorm die basis van die boodskap van al die profete van Nuh (AS) tot Muhammad (SAWS), omdat afgodsaanbidding eers in die tyd van Nuh (AS) begin het. Allah noem in die Koran,
"Vermy dus die gruwel van die afgode, en vermy die leuenagtige woord." [Koran 22:30].
Die Koran vertel hoe Ibrahim (AS) oorlog gevoer het teen die afgode wat in sy tyd aanbid is. Ibrahim (AS) het sy mense in Mesopotamië geroep om alleen Allah te aanbid en om op te hou om die afgode te aanbid, wat hulle nie kan baat nie en hulle geen skade berokken nie. Hy wou sy mense van afgodsaanbidding bevry en van mites en legendes ontslae raak. Hy het sy mense uitgevra oor hierdie afgode, soos Allah ons vertel (interpretasie van die betekenis):
"En vertel vir hulle die verhaal van Ibrahim (Abraham). Toe hy vir sy vader en sy mense sê: 'Wat aanbid u?' Hulle het gesê: 'Ons aanbid afgode, en aan hulle is ons ooit toegewyd.' Hy het gesê: 'Hoor hulle u as u na hulle roep? Of bevoordeel dit jou of benadeel dit jou? ' Hulle het gesê: '(Nee) maar ons het gevind dat ons vaders dit doen' "[Koran 26: 69-74].
Die deel van die verhaal wat direk relevant is in die konteks van hierdie bespreking, is die bepaling van Ibrahim (AS) om hierdie afgode te vernietig, soos dit in die Koran verband hou:
"En deur Allah, ek sal beslis teen u afgode beplan - nadat u weg is en u die rug draai" [Koran 㺖: 57]
En toe breek hy die afgode: "Toe gooi hy 'n blik op die sterre, en hy sê: 'Voorwaar, ek is siek (met plaag). [Hy het hierdie truuk gedoen om in hulle tempel van afgode te bly om hulle te vernietig en nie om vergesel hulle na die heidense fees)]. ' Toe draai hulle van hom af weg en vertrek (uit vrees vir die siekte). Toe draai hy na hulle aalihah (gode) en sê: 'Sal u nie eet (van die offergawe voor u) nie? Wat is die saak met u dat u praat nie? ' Toe draai hy hulle om en slaan hulle (met) sy regterhand "[Koran 37: 93]
Ibrahim (AS) het al die afgode behalwe die grootste een wat hy gelos het, verbreek sodat sy mense dit kon vra wie die ander vernietig het (hulle sou dan besef hoe dom hulle was, as hulle sou sien dat dit duidelik nie kan praat nie) laat staan ​​om hulle te antwoord): So breek hy hulle in stukke (almal) behalwe die grootste van hulle, sodat hulle daarna kan wend "[Koran 21:58]. Net soos Allah Ibrahim (AS) beveel het om die afgode te vernietig, het Hy beveel ook die profeet Mohammed (SAWS) om dieselfde te doen, soos ons sal sien uit die Ahadith wat volg.
Jare na die afsterwe van Ibrahim (AS) het die Arabiere weer begin om die leerstellings van hul voorvader te besoedel met die aanbidding van afgode. Aangemoedig deur 'n man genaamd Amr bin Luhay, vul hulle die Kabah en sy omgewing met verskillende afgode. Toe Allah die profeet Mohammed (SAWS) na die mensdom gestuur het, was 'n deel van sy missie om hierdie
dols, soos duidelik aangedui word deur die volgende hadith: Amr bin Abasa Sulami berig:
'Ek, in die toestand van die onkunde (voordat ek Islam omhels het), het altyd gedink dat die mense 'n fout maak en niks doen nie (wat die regte pad genoem kan word) en aanbid die afgode. Intussen het ek gehoor van 'n man in Mekka wat nuus gee (op grond van sy profetiese kennis), sodat ek op my rit gaan sit en na hom toe gaan. het 'n vriendelike houding aangeneem (teenoor die Makkans en sodoende daarin geslaag) om Mekka binne te gaan en na hom toe te gaan (die Heilige Profeet) en ek het vir hom gesê: 'Wie is jy?'
Hy het gesê: 'Ek is 'n profeet (van Allah).' Ek het weer gesê: 'Wie is 'n profeet?' Hy het gesê: '(Ek is 'n profeet in die sin dat) ek deur Allah gestuur is.' Ek het gesê: 'Wat is dit waarmee u gestuur is?' Hy het gesê: 'Ek is gestuur om 'n verhouding (met vriendelikheid en liefde) aan te sluit, om die afgode te verbreek en om die eenheid van Allah te verkondig (op 'n manier wat) niks met Hom te doen het nie.' "[Bukhari : Boek 04, nommer 1812]
Hierdie hadith maak dit duidelik dat afbrekende afgode uitgereik is as 'n aparte verklaring van die aanbidding van Allah alleen. Die boodskap waarmee die profeet (SAWS) gestuur is, was dus nie net om alleen Allah te aanbid nie, maar ook om alle afgode wat hy (SAWS) gedoen het, te verbreek. Islam verhoed nie net 'n euwel nie, maar alle paaie wat tot die bose kan lei. In hierdie geval sou die boosheid die aanbidding van afgode wees in plaas van Allah. Die weg na hierdie euwel sou die teenwoordigheid van afgode wees.
Ook in 'n hadith wat deur Ahmad vertel is, het die profeet (SAWS) gesê: "Voorwaar, Allah het my as 'n genade aan die mensdom gestuur en my Here het my beveel om die afgode te verpletter." In sy hoofstuk oor die verwydering van afgode uit die omgewing van Mekka, vertel Imam Bukhari die volgende Hadith: Vertelde Abdullah bin Masud: "Allah se apostel het Mekka binnegegaan (in die jaar van die verowering) en daar was driehonderd en sestig afgode rondom die Toe begin hy hulle met 'n stok in sy hand slaan en sê:
'Waarheid (dws Islam) het gekom en valsheid (ongeloof) het verdwyn. Waarlik, valsheid (ongeloof) sal ooit verdwyn. ' [Koran 17: 81]
'Waarheid het gekom en valsheid (Iblis) kan niks skep nie.' [Koran 34: 49] ". Moslem [Deel 6: Boek 60, nommer 244] hou verband met 'n soortgelyke Hadith: dit is vertel deur Ibn Abdullah wat gesê het:" Die Heilige Profeet (SAWS) het Makkah binnegekom. Daar was driehonderd en sestig afgode rondom die Ka'ba. Hy begin hulle stoot met die stok wat in sy hand was en sê: "Waarheid het gekom en leuen het verdwyn. Kyk, valsheid was bestem om te verdwyn" [Koran 17: 81]. Die waarheid het gekom en valsheid kan niks van die begin af skep nie, en dit kan ook nie weer lewe gee nie. "[Boek 19, nommer 4397]
Waarom sou die profeet (SAWS) hierdie afgode vernietig? Hulle sou immers nie meer aanbid word nie, aangesien die Moslems gesag in die land gehad het en die meeste Makkane die Islam aangeneem het. Selfs as hulle dit nie gedoen het nie, sou niemand dit waag om hierdie afgode te aanbid as die Moslems in beheer was nie. Waarom het die profeet (SAWS) hierdie afgode nie as 'kulturele erfenis' bewaar nie? Die antwoord hierop is die duidelike Hadith waarin die profeet (SAWS) verklaar het dat 'n deel van sy boodskap was om die afgode te vernietig.
Skeptici kan nou sê dat daar geen afgode daar mag wees nie, aangesien dit 'n spesiale geval was, en weens die heiligheid van die heilige stad Makkah. Verkeerd, want dit is bekend dat die profeet (KALID) Khalid bin Al-Waleed gestuur het om die afgod Uzza in Nakhlan, wat naby Makkah was, te vernietig, en Khalid moes nie net die afgod self vernietig nie, maar ook die jinn wat verwant aan die afgod. Die breek van afgode was nie net beperk tot Makkah en sy omgewing nie, maar ook oral waar die profeet (SAWS) geweet het van die teenwoordigheid van afgode.Hy het Amr bin Al-Aas gestuur om die afgod Suwa te vernietig, en Sad bin Zaid Al-Ashhali is daarna na Al-Mashallai gestuur om die afgod Manat te vernietig. Die profeet (SAWS) het Jarir selfs na Jemen gestuur om 'n huis waarin afgode aanbid is, te vernietig, soos in die Hadith vertel deur Bukhari (Deel 5: Boek 59, nommer 643) - hy het Jarir en sy leër vyf keer geseën daarna hulle het die werk verrig - wat duidelik die edelheid van hierdie aksie aandui.
Verdere voorbeelde van die vernietiging van alle afgode kan gevind word in die optrede van die metgeselle en die Salafus-Saliheen (vrome voorgangers): Abul-Hiyaaj Al-Asadi het gesê: 'Ali bin Abi Taalib het vir my gesê:
'Sal ek u nie stuur op dieselfde basis as wat die Boodskapper van Allah (SAWS) my gestuur het nie? Moenie 'n standbeeld verlaat sonder om dit te vernietig nie, en moenie 'n beboude graf verlaat sonder om dit teen die grond te skeer nie. (Volgens een berig: 'en moenie 'n prentjie los sonder om dit uit te vee nie'). '"(Vertel deur Moslem, 969).
Dit toon duidelik aan dat die vernietiging van afgode NIE on-Islamities is nie, omdat die profeet (SAWS) dit self beveel het. Toe Persië verower is, het die metgeselle 'n groot aantal Persiese boeke teëgekom oor die geskiedenis en kennis van Persië. Die metgeselle het aan die kalief, Umar bin Al-Khattab, geskryf en hom gevra wat hy met die boeke moet doen. Umar het geantwoord deur te sê dat as daar iets goeds in die boeke was, hulle alreeds die goeie van die Koran gehad het. En as daar boosheid in die boeke was, sou Allah hulle teen die kwaad beskerm. Hy het toe beveel dat die boeke verbrand of in die rivier gegooi moet word. Umar het selfs die boom by Ridwan (waaronder die metgeselle die belofte aan die profeet (SAWS) gemaak het) laat afkap omdat sommige mense hul Salaah daar begin bid het vanweë die waarde wat hulle aan die plek heg. Umar het dit laat verwyder, omdat hy geweet het dat daar 'n tyd kan kom dat mense die boom sal aanbid, soos die geval was deur die geskiedenis (en soos natuurlik met Boeddhisme die geval was).
Toe Qutaibah bin Saeed Samarqand verower, het die mense in die stad hom vertel van die teenwoordigheid van 'n afgod, waarop 'n vloek was - elkeen wat die afgod wou vernietig, sou self vernietig word. Qutaibah het gevra dat hierdie afgod hom gewys word, en hy stap daarna en skree die takbier en vernietig dit self. Ibn Kathir in sy boek Al-Bidayah wan-Nihayah vertel dat Mahmoud bin Subikteen Al-Ghazni, 'n groot Mujahid van die 6de eeu, 'n afgod met die naam Al-Bud (die Boeddha) vernietig het wat in een van die stede aanbid is. Toe Salahuddin Al-Ayubi Jerusalem verower, het Richard die Leeuhart, soos hy genoem is, hom gevra om terug te keer na die Christene die Ware Kruis, wat destyds in die stad was. Salahuddin het geantwoord dat daar 'n groot beloning was om die kruis te breek, en dat dit 'n daad van groot vroomheid was wat Moslems nie moes laat vaar nie, tensy daar groter voordeel was om dit nie te vernietig nie.
Die volgende is 'n paar van die woorde van die geleerdes van die verlede en die hede: Ibn al-Qayyim het gesê: "Tamaatheel is die meervoud van Timthaal (standbeeld), wat verwys na 'n verteenwoordigende beeld." Sheikh-ul-Islam (Ibn Taymiyyah) het gesê: "Die opdrag is om twee soorte beelde te vernietig: beelde wat die oorledene voorstel, en beelde wat bo-op grafte geplaas word-omdat Shirk uit beide soorte kan ontstaan." (Majmoo 'Al-Fatawa, 17/462). (Al-Fawaaid, bl 196).
Ibn Abbas het gesê: "Die afgode van die mense van Nuh was later onder die Arabiere bekend. Wadd behoort aan (die stam van) Kalb in Dawmat Al-Jandal. Suwa behoort aan Hudhayl. Yaghooth behoort aan Muraad, dan aan Bani Ghutayf in Al-Jawf, naby Sabaa '. Ya'ooq behoort aan Hamadaan. Nasar behoort aan Humayr van Ale Dhil-Kalaa'. Dit was name van regverdige mans uit die mense van Nuh. Toe hulle sterf, het die Shaytaan hul mense geïnspireer om te gaan afgode op die plekke waar hulle vroeër gesit het, en om die afgode op hul name te noem. (Bukhari: 4636).
Sheikh-ul-Islam Ibn Taymiyyah het gesê: "Die rede waarom Al-Lat aanbid is, was die verering van die graf van 'n regverdige man wat daar was." (Iqtidaa 'As-Siraat Al-Mustaqeem, 2/333). En hy het gesê: "Hierdie probleem - dws verering - dit is die rede waarom Islam dit verbied (beelde), is die rede waarom soveel nasies in mindere of meerdere mate Shirk gepleeg het." (Al- Iqtidaa ', 2/334).
Ibn Al-Qayyim het ook gesê: "Dit is nie toegelaat om plekke van Shirk en tawagheet (valse gode) te verlaat nie, selfs vir een dag nadat hulle die vermoë gehad het om dit te vernietig. Dit is tekens van Kufr en Shirk, en dit is die hoogtepunt van die kwaad Dit is dus nooit toegelaat om hulle te erken as u die mag het nie. En dit is die uitspraak vir die grafsteen wat op die graf is, wat as 'n taghoot beskou word, behalwe Allah aanbid. En dit is ook die uitspraak vir klippe waarheen mense gaan , om barakaah te soek, hulle te soen en vir hulle offers te bring. Dit is nie toegelaat om iets van hulle op die aarde te laat as u dit kan verwyder nie. word selfs meer as hierdie beskou vir die mense wat hulle aanbid. Wallahu musta'an. " (Bron: Zad Al-Maad 3/506)
Sjeik Ibn Baaz het beveel dat sommige afgode wat onlangs in Saoedi -Arabië gevind is, vernietig moet word. Die Groot Mufti van Pakistan (Rafi Usmani) bevraagteken ook die reg van die wêreldleiers om Taleban te kritiseer. "Hoe vreemd dat die mense wat Hiroshima en Nagasaki, wat honderdduisende mense in Irak vermoor het, doodgemaak het en mense in Afghanistan vermoor het deur die sanksies wat onlangs ingestel is, dat hulle hul stem sou verhef ter ondersteuning van klipbeelde?"
Allah sê in die Koran: "En sê die waarheid het nou aangebreek en die leuen het vergaan, want valsheid sal van nature vergaan." [Koran 17: 81]. Hierdie vers is voorgelees deur die profeet (SAWS) terwyl hy die afgode in Makkah verpletter het. In die kommentaar op hierdie vers skryf Mufti Muhammad Shafi, die ontslape grootmoedi van Pakistan, "Volgens Imam Qurtubi toon hierdie vers dat Waajib (verpligtend) is om die afgode en ander ikone van heidendom te vernietig. Ibn Munzir het gesê dat foto's en standbeelde van hout of metaal, ens., moet ook as afgode behandel word. " (M a'ariful Quran: vol. 5, p 509).
Profeet (S.A.W.) het Kaabah binnegegaan:
'Die profeet (S.A.W.) arriveer (by Makkah) in die jaar van die verowering (van Makkah) terwyl Usama agter hom aan ry (sy kameel). Al-Qaswa, Bilal en Uthman bin Talha het hom vergesel. Toe hy sy kameel naby die Kaaba laat kniel, sê hy vir Uthman:
Hy bring die sleutel na hom toe en maak die hek (van die Kaaba) vir hom oop. Die profeet, Usama, Bilal en Uthman (bin Talha) het die Kaaba binnegegaan en toe die hek agter hulle gesluit (van binne). Die profeet (S.A.W.) het 'n lang tyd daar gebly en toe uitgekom. Die mense het gehaas om in te kom, maar ek (Ibn Umar) het voor hulle ingegaan en Bilal agter die hek sien staan, en ek het vir hom gesê:
Die Kaaba is gebou op ses pilare, in twee rye gerangskik, en hy het gebid tussen die twee pilare van die voorste ry, wat die poort van die Kaaba agter gelaat het en (in gebed) na die muur gekyk wat na die een kyk wanneer 'n mens die Kaaba binnegaan. Tussen hom en die muur (was die afstand van ongeveer drie el). Maar ek het vergeet om Bilal te vra oor die aantal rakaat wat die profeet (S.A.W.) gebid het. Daar was 'n rooi stuk marmer op die plek waar hy (dws die profeet) gebid het.
Voorgelees deur Mujahid, wat gesê het, het Allah se boodskapper (S.A.W.) opgestaan ​​op die dag van die verowering van Makkah en gesê:
Verhaal van die profeet Mohammed: Die Hudaybiyyah, verowering van Mekka en sy dood
Die erkenning van die wet het getoon dat die politieke bewussyn van die Moslem-gemeenskap 'n belangrike punt bereik het wat die lede hulself definieer as 'n volwaardige samelewing, kwalitatief anders as ander. Die Grondwet definieer ook die rol in die samelewing van diegene wat nie Moslem was nie. Jode het byvoorbeeld deel geword van die gemeenskap wat hulle "dimmies" was, dit wil sê onder die beskerming van Moslems, maar slegs onder die voorwaarde dat hulle hul ooreenkomste ten volle nakom. Dit blyk 'n presedent te wees wat die verhoudinge van die mense tydens die latere verowerings beïnvloed het. Christene en Jode wat in Moslem -lande wou woon, is gevra om 'n nominale belasting te betaal (terwyl Moslems verpligte skenkings betaal het en#8211 Zakat). In ruil daarvoor het hulle godsdiensvryheid gekry, en terwyl hulle hul status as nie-Moslems behou het, het hulle burgers geword van 'n Moslemstaat. Hierdie status is egter nie op die heidene toegepas nie, en hulle verblyf word as onaanvaarbaar beskou binne die raamwerk van 'n samelewing wat slegs God aanbid.
Om die armes en behoeftiges te voed, is 'n daad wat ons nader aan Allah bring. Ons verdien Sy vergifnis, genade en seëninge deur hierdie liefdadigheidsdaad.
'Elkeen wat na 'n weduwee en 'n arm persoon omsien en werk, is soos 'n vegter wat veg vir Allah se saak, of soos 'n persoon wat bedags vas en die hele nag bid. (Bukhari)
Ibn Ishaq, een van die vroeë biograwe van die profeet, merk op dat Muhammad in hierdie tyd briewe gestuur het aan die heersers van die lande en die koning van Persië, die keisers van Bisantium en Abessinië, die goewerneur van Egipte en ander, en hulle versoek het Islam te aanvaar. Dit illustreer die geloof van 'n klein gemeenskap van mense ten spyte van hul onbeduidende militêre mag, bewys deur 'n oorwinning in die "Battle of the Trench". Maar sy vertroue was nie onredelik nie. Die profeet Mohammed (saw) het 'n alliansie aangegaan vir vrede met die Quraish -stam en die inwoners van Mekka, sodat na anderhalf jaar duisend Moslems veilig 'n pelgrimstog kon maak en die aanbidding van God sou besoek deur Kaaba te besoek . Dit was 'n belangrike mylpaal in die geskiedenis van Moslems. Kort voor dit het Mohammed sy tuisdorp verlaat om 'n Islamitiese staat in Medina te stig. Nou, selfs deur vyande, word hy beskou as die leier van die gelowiges. In die 629ste jaar keer die profeet terug na Mekka, terwyl daar geen bloedvergieting, geen wraak of uitwissing was nie. Nadat hy met diegene ontmoet het wat lankal kwaad vir gelowiges veroorsaak het, besluit die profeet om geestelike verdraagsaamheid te toon. Sy gedrag het die standaard vir Moslems geword, 'n voorbeeld van vergifnis, neerbuigendheid en vriendelikheid. Terwyl hy in Mekka was, het die profeet die afgode rondom die Ka 'bah vernietig, wat vir altyd 'n einde gemaak het aan heidense praktyk. Terselfdertyd het Amr ibn al-As as die toekomstige oorwinnaar van Egipte, en Khalid ibn al-Walid, die toekoms wat die swaard van God genoem het, Islam aanvaar en trou aan Mohammed gesweer. Hulle oorgang was veral betekenisvol, aangesien hierdie mense die afgelope tyd ywerige teenstanders van Mohammed was.
Mohammed se terugkeer na Mekka was in 'n sekere sin die hoogtepunt van sy missie. In 632, na drie jaar, word hy skielik siek en op 8 Junie van dieselfde jaar, in die teenwoordigheid van sy vrou Aisha, sterf die boodskapper van God in die warm middag ".
Die dood van Mohammed was 'n geweldige verlies. Vir sy volgelinge was hierdie eenvoudige man uit Mekka meer as 'n geliefde vriend, meer as 'n talentvolle administrateur, baie meer as die leier wat hulle vereer het, wat 'n nuwe staat geskep het uit verskillende strydende stamme. Mohammed was ook 'n model van die leerstellings van God: die leer van die Koran, wat deur die eeue heen 'n groot aantal mans en vroue gelei het in hul gedagtes en optrede, geloof en gedrag, en wat die begin van 'n nuwe era in die geskiedenis van die mensdom. Sy dood het egter geen invloed gehad op die ontwikkeling van die samelewing wat hy in Arabië geskep het nie, en sy belangrikste missie: die verspreiding van die Koran oor die hele wêreld. Soos Abu Bakr gesê het: " Diegene wat Mohammed aanbid het, laat weet dat Mohammed gesterf het, maar diegene wat Allah (God) aanbid het, laat weet dat Allah lewe en nie sterf nie. "
'N Kort geskiedenis van Islam (deel 3 van 5): Die verowering van Mekka
Beskrywing: Die laaste deel van die profete -woning in Medina, van die Verdrag van Hudaybiyyah, die verowering van Mekka, tot sy dood.
Deur Ismail Nawwab, Peter Speers en Paul Hoye (geredigeer deur IslamReligion.com)
Gepubliseer op 19 April 2006
Laaste gewysig op 02 Desember 2007
Bekyk: 184006 (daaglikse gemiddelde: 33)
Gradering: 3.7 uit 5
Gegradeer deur: 26
E -pos: 28
Kommentaar gelewer op: 0
Die Grondwet van Medina - waaronder die stamme wat Mohammed as die profeet van God aanvaar, 'n alliansie of federasie vorm, dateer uit hierdie tydperk. Dit het getoon dat die politieke bewussyn van die Moslemgemeenskap 'n belangrike punt bereik het wat deur hul lede gedefinieer is as 'n gemeenskap wat los staan ​​van alle ander. Die Grondwet definieer ook die rol van nie-Moslems in die gemeenskap. Jode was byvoorbeeld deel van die gemeenskap wat hulle was dhimmis, dit wil sê beskermde mense, solank hulle aan die wette daarvan voldoen. Dit het 'n presedent geskep vir die behandeling van onderdane tydens die latere verowerings. Christene en Jode, na betaling van 'n nominale belasting, is godsdiensvryheid toegelaat en, terwyl hulle hul status as nie-Moslems behou het, was hulle geassosieerde lede van die Moslemstaat. Hierdie status was nie van toepassing op politeïste wat nie geduld kon word binne 'n gemeenskap wat die enigste God aanbid het nie.
Ibn Ishaq, een van die vroegste biograwe van die profeet, sê dat dit op hierdie tydstip was dat Mohammed briewe aan die heersers van die aarde gestuur het - die koning van Persië, die keiser van Bisantium, die Negus van Abessinië en die goewerneur van Egipte onder andere - hulle uitnooi om hulle aan Islam te onderwerp. Niks illustreer meer die vertroue van die klein gemeenskap nie, aangesien sy militêre mag, ondanks die stryd om die sloot, steeds onbeduidend was. Maar die vertroue daarvan was nie misplaas nie. Mohammed het so effektief 'n reeks alliansies tussen die stamme opgebou dat hy en vyftienhonderd volgelinge teen 628 toegang tot die Kaaba kon eis. Dit was 'n mylpaal in die geskiedenis van die Moslems. Net 'n kort rukkie tevore het Mohammed die stad van sy geboorte verlaat om 'n Islamitiese staat in Medina te stig. Nou word hy deur sy voormalige vyande behandel as 'n leier in eie reg. 'N Jaar later, in 629, het hy Mekka weer binnegegaan en in werklikheid verower, sonder bloedvergieting en in 'n gees van verdraagsaamheid, wat 'n ideaal vir toekomstige verowerings gevestig het. Hy het ook die afgode in die Kaabah vernietig om heidense gebruike daar vir ewig te beëindig. Terselfdertyd aanvaar 'Amr ibn al-'As, die toekomstige oorwinnaar van Egipte, en Khalid ibn al-Walid, die toekomstige' Swaard van God ', Islam en sweer trou aan Mohammed. Hulle bekering was veral opmerklik omdat hierdie manne slegs 'n kort rukkie tevore onder die bitterste teenstanders van Mohammed was.
In een opsig was Mohammed se terugkeer na Mekka die hoogtepunt van sy missie. In 632, net drie jaar later, is hy skielik siek en op 8 Junie daardie jaar, saam met sy derde vrou Aisha, het die Boodskapper van God "gesterf met die hitte van die middag".
Die dood van Mohammed was 'n groot verlies. Vir sy volgelinge was hierdie eenvoudige man uit Mekka veel meer as 'n geliefde vriend, veel meer as 'n begaafde administrateur, veel meer as die eerbiedwaardige leier wat 'n nuwe staat gevorm het uit trosse strydende stamme. Mohammed was ook 'n voorbeeld van die leerstellings wat hy dit van God gebring het: die leerstellings van die Koran, wat eeue lank die denke en optrede, die geloof en die gedrag van ontelbare mans en vroue gelei het, en wat 'n kenmerkende kenmerk ingelui het era in die geskiedenis van die mensdom. Sy dood het egter min invloed gehad op die dinamiese samelewing wat hy in Arabië geskep het, en glad geen uitwerking op sy sentrale missie: om die Koran aan die wêreld oor te dra nie. Soos Abu Bakr dit gestel het: "Wie Mohammed aanbid het, laat hom weet dat Mohammed dood is, maar wie God aanbid het, laat hom weet dat God lewe en nie sterf nie."
Mohammed se harde drif teen afgodery
Die verowering van Mekka het die oorlogsbeleid van profeet Muḥammad verander. Die dag toe hy in Mekka aangekom het na die verowering, het hy Moslems beveel om diegene aan te val wat die Islam nie volg nie.
Hy het gesê: "Abdullah b. Yazid het my vertel van Sa 'id b. Amr al-Hudhali, wat gesê het: Die Boodskapper van God het Vrydag tien nagte voor die einde van Ramadan in Mekka aangekom. Die eskaders versprei in alle rigtings. Hy het hulle beveel om diegene aan te val wat Islam nie volg nie.
Al-Wāqidī se Kitāb al-Maghāzī, geredigeer deur Rizwi Faizer, p.429
Let op dat hierdie opdrag geen invloed gehad het op die Qurayshites nie, aangesien Mohammed hulle een keer as "freed verklaar het ".
Verskeie ekspedisies het plaasgevind met 'n duidelike besluit om die afgode van verskeie Arabiese gode en godinne neer te sit. Byvoorbeeld:
DIE VERDIENING VAN GODE AL-KA 'BA:
Kaaba was 'n heilige tempel van die Arabiese politeïste. Dit is dus vanselfsprekend dat afgodsaanbidding 'n erflike praktyk van die tempel was. Kaaba het bestaan ​​uit 360 afgode rondom dit toe Mohammed Mekka verower het. Met 'n stok het Muḥammad die afgode geslaan en uitgeroep: " Waarheid het gekom en valsheid sal nie weer begin of verskyn nie. "
Die profeet (ﷺ) het Mekka binnegegaan en (op daardie tydstip) was daar driehonderd-en-sestig afgode rondom die Ka`ba. Hy het die afgode begin steek met 'n stok wat hy in sy hand gehad het en het gesê: 'Waarheid (Islam) het gekom en valsheid (ongeloof) het verdwyn.'
Sahih al-Bukhari, Vol. 3, Boek 43, Hadith 658
DIE VERDIENING VAN AL-'UZZĀ:
Al-ʻUzzā was 'n hoofgodin van die Arabiese Skiereiland. Wyd aanbid en vereer as- Die dogter van Allah. Muḥammad stuur Khālid b. Sa'īd b. al-'Āṣ om die boom wat heidene as Al-ʻUzzā beskou het, af te bring. Die doel van hierdie ekspedisie was, soos Muḥammad verklaar het: "Die Arabiere sal niemand na haar hê nie. Waarlik, sy sal nooit weer aanbid word nie. "
Toe die profeet Mekka verower, stuur hy Khalid ibn-al-Walid en sê: 'Gaan na die vallei van Nakhlah, daar sal u drie bome vind. Sny die eerste een af. " Khalid het dit gaan afsny. Toe hy terugkom om aan te meld, het die profeet hom gevra en gesê: 'Het u daar iets gesien?' Khalid antwoord en sê: "Nee." Die profeet het hom beveel om terug te keer en die tweede boom af te kap. Hy het gegaan en dit afgesny. By sy terugkeer om die verslag te doen, vra die profeet hom 'n tweede keer: 'Het u daar iets gesien?' Khalid antwoord: "Nee." Daarop het die profeet hom beveel om terug te gaan en die derde boom af te kap.Toe Khalid op die toneel aankom, vind hy 'n Abessynse vrou met deurmekaar hare en haar hande op haar skouers geplaas, wat haar tande kners en rasper. Agter haar staan ​​Dubayyah al-Sulami, wat toe die bewaarder van al-'Uzza was. Toe Dubayyah Khalid sien naderkom, het hy gesê: 'O, al-'Uzza! Verwyder u sluier en steek u moue op. Roep u krag op en gee Khalid 'n onmiskenbare slag. Want as jy hom nie vandag doodmaak nie, is jy gedoem tot skande en skande. " Daarop antwoord Khalid: "O al-'Uzza! Mag u gelaster word, nie verhef word nie! Voorwaar, ek sien dat God jou verneder het. 'Toe hy na die vrou draai, het hy haar 'n hou toegedien wat haar kop twee keer gesny het, en kyk, sy het in as gebreek. Daarna het hy die boom afgekap en die bewaarder Dubayyah vermoor, waarna hy na die profeet teruggekeer het en sy uitbuiting aan hom gerapporteer het. Daarop het die profeet gesê: 'Dit was al-'Uzza. Maar sy is nie meer nie. Die Arabiere sal niemand na haar hê nie. Waarlik, sy sal nooit weer aanbid word nie. "
Kitāb al-ʾAṣnām, vertaal deur Nabih Amin Faris, p.21
DIE VERWANTE VAN MANAH:
Manah was 'n antieke afgod wat deur die Arabiere so aanbid is dat hulle hul kinders daarna vernoem het: 'Abd-Manah en Zayd-Manah.
Die profeet het Ali beveel om dit te verpulp. Ali het die opdrag uitgevoer, asook die skatte aangegryp om dit na Muḥammad terug te bring.
Die Quraysh sowel as die res van die Arabiere het Manah bly vereer totdat die Apostel van God in Medina in die agtste jaar van die Hijrah  vertrek het, die jaar waarin God hom die oorwinning gegee het . Toe hy vier of vyf nagte van Medina af was, het hy Ali gestuur om haar te vernietig. 'Ali het haar afgebreek, al haar [skatte] weggeneem en na die profeet teruggebring.
Kitāb al-ʾAṣnām, vertaal deur Nabih Amin Faris, p.14
DIE VERDIENING VAN DHU -AL -KAFFAYN:
Dhū Kaffayn was die afgod van 'Amr b. Ḥumama. Muḥammad stuur al-Ṭufayl b. 'Amr om dit te raze.
Toe die Boodskapper van God Hunayn verower, wou hy marsjeer na al-Ta if. Hy stuur al-Tufayl b. "Amr aan Dhū l-Kaffayn, die afgod van Amr b. Humama om dit te vernietig. Hy het hom beveel om sy mense te vra om hom te help en saam met hom in al-Ta 'if.
Al-Wāqidī se Kitāb al-Maghāzī, geredigeer deur Rizwi Faizer, p.452
Ṭufayl het vinnig uitgegaan en dit verbrand en gesê:
O Dhū Kaffayn, ons is nie u aanbidders nie. Ons geboorte is meer oud as u s'n. Ek het inderdaad jou hart met vuur gestop.
Al-Wāqidī se Kitāb al-Maghāzī, geredigeer deur Rizwi Faizer, p.453
DIE VERNIETIGING VAN AL-FULS:
In opdrag van Muḥammad, 'Alī b. Abī Ṭālib vernietig Al-Fuls, die afgod van Ṭayyi '. Abi Talib het gesteun met honderd kamele en vyftig perde. Hy het nie net die afgod gesloop nie, maar ook die gevangenes gevange geneem.
Die Boodskapper van God het Ali gestuur met honderd en vyftig man op honderd kamele en vyftig perde. Slegs die Ansār, insluitend die Aws en die Khazraj, het aan die aanval deelgeneem. Hulle het langs die perde geloop en om die kamele om die beurt gekom totdat hulle die stamme van die Bedoeïene aangeval het. Hy het navraag gedoen oor die gebied van die families van Halam, en daarna het hy op hulle afgekom. Toe val hulle met die dagbreek op hulle toe. Hulle het gevangenes geneem totdat hulle hande vol was, en beeste en skape. Hulle val al-Fuls, die afgod van die Ṭayyi, aan en vernietig dit.
Al-Wāqidī se Kitāb al-Maghāzī, geredigeer deur Rizwi Faizer, p.482
DIE VERDIENING VAN AL-TAGHIYYAH:
Muḥammad stuur Abū Sufyān b. Ḥarb en al-Mughīra b. Shu'ba om al-Taghiyyah-die afgod van Al-Lāt, uit te wis.
die Boodskapper van God het Abu Sufyan gestuur b. Harb en al Mughirah b. Shu 'bah om al-Taghiyyah te sloop. Die twee het saam met die deputasie gereis totdat hulle al-Ta 'if genader het, waarna al-Mughirah Abü Sufyån gevra het om hom vooruit te gaan. Abu Sufyan het geweier en gesê: "Gaan self na u familie, en bly op sy landgoed in Dhû al-Harm. Toe al-Mughirah b. Shu 'bah betree [al-Ta 'if], klim hy op die afgod en slaan dit met 'n pikbyl terwyl sy mense, die Banu Mu 'attib, by hom staan, uit vrees dat daar op hom geskiet of getref kan word soos Urwah . Die vroue van Thaqif het met hul hoof ontbloot uitgekom en gesê dat hulle die verlies van die afgod betreur.
Die geskiedenis van al-Ṭabarī, deel 9, p.46
Nie net het hulle albei die doel bereik nie, maar ook geplunder; die kosbare skatte wat uit goud en oniks bestaan ​​het.
Terwyl al-Mughirah die afgod met die byl slaan, het Abū Sufyan gesê: 'Ag, vir u, helaas!' Al-Mughirah het dit afgebreek, en hy het die skat en versierings geneem en dit na Abū Sufyän gestuur . Die versiering bestaan ​​uit verskillende items, terwyl die skat uit goud en oniks bestaan.
Terwyl Mughirah teen die afgod aanval, het hy gesê:
Kom nie na Allat nie, want God het haar tot ondergang veroordeel. Hoe kan u by een staan ​​wat nie seëvier nie? Waarlik, wat, toe dit aan die brand gesteek is, die vlamme nie weerstaan ​​nie, en haar klippe nie gered het nie, is roemloos en waardeloos. Vandaar wanneer die apostel in u plek sal kom. En dan vertrek, nie een van haar kiesers sal oorbly nie.
Kitāb al-ʾAṣnām, vertaal deur Nabih Amin Faris, p.16
DIE VERWANTE VAN WADD:
Wadd is 'n Arabiese god wat in die pre-Islamitiese dae deur heidene aanbid is. Hy was vermoedelik die maangod. Khalid ibn al-Walid het op bevel van Muḥammad die afgod in stukke geskeur nadat hy Dumat Al-Jandal binnegeval het.
Malik ibn-Harithah al-Ajdari het my meegedeel dat hy self Wadd gesien het, en dat sy pa hom gereeld met melk daarnatoe gestuur het en gesê het: "Gee dit aan u god om te drink." Malik het bygevoeg: 'Ek het self die melk gedrink.' Hy het ook gesê: 'Ek het dit ook gesien nadat Khalid ibn-al-Walid dit vernietig en in stukke gesny het.
Kitāb al-ʾAṣnām, vertaal deur Nabih Amin Faris, p.46
DIE VERLOSSING VAN DHUL KHALASA:
Dhul Khalasa, 'n tempel, is gesloop na bevel van Muhammad. Hierdie tempel was bekend as Al-Ka`ba Al-Yamaniya [Die Kaaba van Jemen]. Na die Mekkaanse triomf, het Muḥammad van sy metgesel, Jarir ibn-'Abdullah, gevra dat jy my van Dhu-l- Khalasa sou onthef? " Vandaar het Jarir saam met 150 ruiters nie net Dhul Khalasa gesloop nie maar ook die ander wat daar was, doodgemaak.
Allah se boodskapper (ﷺ) het vir my gesê: 'Sal u my van Dhul-Khalasa onthef? Dhul-Khalasa was 'n huis (van 'n afgod) wat behoort aan die stam van Khath 'am met die naam Al-Ka`ba Al-Yama-niya. Dus het ek voortgegaan met honderd en vyftig kavalleriemanne uit die stam van Ahmas, wat uitstekende ridders was. Dit het gebeur dat ek nie stewig op perde kon sit nie, so die profeet (ﷺ) het my oor my bors gestreel totdat ek sy vingermerke oor my bors sien, het hy gesê, ' O Allah! Maak hom ferm en maak hom 'n leidende en met reg geleide man. ' " Jarir het na daardie huis gegaan en dit afgebreek en verbrand. Toe stuur hy 'n boodskapper na die apostel van Allah en stel hom daarvan in kennis. Die boodskapper van Jarir het gesê: Deur Hom wat u met die waarheid gestuur het, het ek nie na u gekom voordat ek dit verlaat het soos 'n geëmansipeerde of skelm kameel nie (dws heeltemal bederf en bederf). " voeg Jarir by, & #8220Die profeet (ﷺ) het vyf keer vir Allah se seën vir die perde en die manne van Ahmas gevra. "
Sahih al-Bukhari, Vol. 4, Boek 52, Hadith 262
DIE VERWANTE VAN SUWA:
Suwā '– Die afgod van Hudhayl ​​was ook een van die vele afgode wat die storm van die Mohammedaanse leër moes trotseer. Muḥammad beveel Amr Ibn Al-'As om die genoemde afgod te ontbou. Daarna het Amr die bevel uitgevoer deur die afgod in stukke te breek.
Hy stuur Sa 'd b. Zayd al-Ashhali Manāt in al-Mushallal en hy trek dit af. En hy stuur "Amr b. al-As aan die afgod van Hudhayl-Suwa-en hy trek dit af. Amr sê: Ek het die afgod bereik en ook die poortwagter. Hy het gesê. Wat wil jy hê? Ek het gesê: '#Om Suwā te laat val. " Hy het gesê. "Wat is u van plan daarmee? " het ek gesê. "Die boodskapper van God het my beveel. " Hy het gesê, "Jy sal dit nie kan laat val nie. " het ek gesê. "Waarom? " Hy het geantwoord, "Dit sal jou verhoed. " het Amr gesê, " Tot nou is jy verkeerd! Wee julle. Kan dit hoor of sien? " Amr sê: Ek het naby gekom en dit gebreek. Ek het vir my metgeselle bevel gegee en hulle het die huis van sy skatkamer afgetrek. Hulle het niks daarin gevind nie.
Al-Wāqidī se Kitāb al-Maghāzī, geredigeer deur Rizwi Faizer, p.428
DIE VERWANTE VAN MANAT:
Muḥammad het Sa'd gestuur b. Zayd al-Ashhalī in al-Mushallal om die afgod van Manāt-'n sentrale godheid van die Arabiese Skiereiland-af te trek. Zayd het die doel maklik bereik.
Hy stuur Sa 'd b. Zayd al-Ashhali na Manāt in al-Mushallal en hy het dit afgetrek.
Na agt jaar van oorlog voer met Mekka en uiteindelik die stad in 630 nC verower het, verenig Mohammed Arabië tot 'n enkele Islamitiese staat.
Bespreek die opkoms van Islam onder Mohammed
Mohammed het die eerste Islamitiese staat geskep toe hy die Grondwet van Medina geskryf het, 'n formele ooreenkoms tussen Mohammed en al die belangrike stamme en gesinne van Medina, waaronder Moslems, Jode, Christene en heidene.
Die Slag van Badr was 'n belangrike stryd in die vroeë dae van Islam en 'n keerpunt in die stryd van Mohammed met sy teenstanders onder die Quraysh in Mekka.
Die Slag van Uḥud in 625 nC was die tweede militêre ontmoeting tussen die Mekkane en die Moslems, maar die Moslems het 'n nederlaag gely en hulle teruggetrek.
Na agt jaar se geveg met die Mekkaanse stamme, het Muhammad 'n leër van 10 000 volgelinge versamel en die stad Mekka verower en die heidense afgode in die Kaaba vernietig.
Teen die tyd van die onverwagte dood van Mohammed in 632 nC, het hy Arabië verenig tot 'n enkele Moslem -godsdienstige staat.
Grondwet van Medina: 'N Formele ooreenkoms tussen Mohammed en al die belangrike stamme en gesinne van Medina, insluitend Moslems, Jode, Christene en heidene, wat die basis gevorm het van die eerste Islamitiese staat.
Ummah: Die kollektiewe gemeenskap van Islamitiese mense.
Vaarwel Pelgrimstog: Die enigste Hajj -pelgrimstog na Mekka deur die Islamitiese profeet Mohammed, in 632 nC.
Die Grondwet van Medina
By sy aankoms in Medina het Muhammad die stamme verenig deur die Grondwet van Medina op te stel, wat 'n formele ooreenkoms was tussen Mohammed en al die belangrike stamme en gesinne van Medina, waaronder Moslems, Jode, Christene en heidene. Hierdie grondwet het regte en verantwoordelikhede ingestel en die verskillende Medina -gemeenskappe verenig tot die eerste Islamitiese staat, die Ummah.
'N Belangrike kenmerk van die Grondwet van Medina is die herdefiniëring van bande tussen Moslems. Dit stel geloofsverhoudinge bo bloedbande en beklemtoon individuele verantwoordelikheid. Stamidentiteite was nog steeds belangrik en is gebruik om na verskillende groepe te verwys, maar die grondwet verklaar dat die belangrikste bindende band van die nuutgeskepte Ummah godsdiens is. Dit kontrasteer met die norme van pre-Islamitiese Arabië, wat 'n deeglike stamgemeenskap was. Dit was 'n belangrike gebeurtenis in die ontwikkeling van die klein groepie Moslems in Medina na die groter Moslem -gemeenskap en ryk. Terwyl hy in 624 nC in die Masjid al-Qiblatain in Medina gebid het, het Mohammed onthullings ontvang dat hy tydens die gebed na Mekka moet kyk eerder as na Jerusalem. Mohammed pas by die nuwe rigting aan, en sy metgeselle wat saam met hom bid volg sy leiding, en begin met die tradisie om Mekka in die gesig te staar tydens gebed.
Die Masjid al-Qiblatain, waar Mohammed die nuwe Qibla, of gebedsrigting, gestig het: Mohammed het in 624 nC onthullings ontvang dat hy Mekka, eerder as Jerusalem, moet trotseer.
Begin van gewapende konflik
Die Moslem -migrante was ekonomies ontwortel deur hul Mekkaanse vervolgers en het geen beskikbare beroep nie, en het hulle toegeslaan op die aanval op Mekka -karavane. Hierdie reaksie op vervolging en pogings om Moslem -gesinne te onderhou, het 'n gewapende konflik tussen die Moslems en die heidense Quraysh van Mekka begin. Mohammed het Koran -verse gelewer waarin die Moslems, diegene wat uit hul huise verdryf is, toegelaat is om die Mekkaans te beveg teen die vervolging. Die karavaanaanvalle het Mekka uitgelok en onder druk geplaas deur in te meng met handel, en het die Moslems in staat gestel om rykdom, mag en aansien te verkry terwyl hulle hul uiteindelike doel bewerkstellig om Mekka se onderwerping aan die nuwe geloof te bewerkstellig.
Slag van Badr
In Maart 624 het Muhammad driehonderd krygers gelei tydens 'n aanval op 'n Mekkaanse karavaan. Die Moslems het 'n hinderlaag vir die karavaan by Badr gelê, maar 'n Mekkaanse mag het ingegryp en die Slag van Badr het begin. Alhoewel meer as drie tot een in getal was, het die Moslems die stryd gewen en ten minste vyf en veertig Mekkaans doodgemaak. Mohammed en sy volgelinge het die oorwinning as 'n bevestiging van hul geloof beskou, en Muhammad het gesê dat die oorwinning bygestaan ​​word deur 'n onsigbare leër van engele. Die oorwinning versterk die posisie van Muhammad in Medina en verdryf twyfel onder sy volgelinge.
Slag van Uhud
Om die ekonomiese welvaart te behou, moes die Mekkaans hul aansien herstel ná hul nederlaag by Badr. Abu Sufyan, die leier van die regerende Quraysh -stam, het 'n leër van 3 000 man bymekaargemaak en 'n aanval op Medina aangepak. Mohammed het sy Moslem -mag na die Mekka's gelei om die Slag van Uhud op 23 Maart 625 nC te veg. Toe die stryd naby 'n deurslaggewende Moslemoorwinning gelyk het, het die Moslem -boogskutters hul toegewezen poste verlaat om die Mekkaanse kamp in te val. Die oorlogsveteraan van die Mekka, Khalid ibn al-Walid, het 'n verrassingsaanval gelei wat baie Moslems doodgemaak en Mohammed beseer het. Die Moslems het teen die hange van Uḥud teruggetrek. Die Mekkaans het die Moslems nie verder agtervolg nie, maar het teruggetrek na Mekka om die oorwinning te verklaar.
Vir die Moslems was die stryd 'n aansienlike terugslag. Volgens die Koran was die verlies by Uhud deels 'n straf en deels 'n toets vir standvastigheid.
Verowering van Mekka en Arabië
Na agt jaar se bakleiery met die Mekkaanse stamme, versamel Muhammad 'n leër van 10 000 Moslem -bekeerlinge en marsjeer na die stad Mekka. Die aanval was grootliks onbetwis en Muhammad het die stad met min bloedvergieting oorgeneem. Die meeste Mekkaërs het hulle tot Islam bekeer. Mohammed het 'n amnestie verklaar vir misdrywe uit die verlede, behalwe tien mans en vroue wat hom in liedere en verse bespot en met hom gespot het. Sommige van hierdie mense is later begenadig. Mohammed het die heidense afgode in die Kaaba vernietig en daarna sy volgelinge uitgestuur om al die oorblywende heidense tempels in Oos -Arabië te vernietig.
Na die verowering van Mekka is Mohammed ontsteld oor 'n militêre bedreiging van die konfederale stamme van Hawazin, wat 'n weermag oprig wat twee keer so groot was as Muhammad. Die Banu Hawazin was ou vyande van die Mekkane. By hulle is die Banu Thaqif aangesluit, wat 'n anti-Mekkaanse beleid aanvaar het weens die agteruitgang van die aansien van Mekkaanse. Mohammed het die Hawazin- en Thaqif -stamme in die Slag van Hunayn verslaan.
Aan die einde van die 10de jaar na die migrasie na Medina het Muhammad sy eerste egtelike Islamitiese pelgrimstog uitgevoer en sodoende sy volgelinge die reëls van die verskillende seremonies van die jaarlikse Groot Pelgrimstog geleer. In 632, 'n paar maande nadat hy van die afskeidsbedevaart na Medina teruggekeer het, het Muhammad siek geword en gesterf. Teen die tyd dat Mohammed gesterf het, het die grootste deel van die Arabiese Skiereiland tot Islam bekeer, en het hy Arabië verenig tot 'n enkele Moslem -godsdienstige staat.