Les Halles de Paris deur die geskiedenis - Interessant
Les Halles en rue de la Tonnellerie.
Titel: Les Halles en rue de la Tonnellerie.
Skrywer: CANELLA Giuseppe (1788 - 1847)
Afmetings: Hoogte 15 - Breedte 18.5
Prentverwysing: 02-005803 / Inv. Bladsy 34
Afmetings: Hoogte 85 - Breedte 10.6
Prentverwysing: 00-009602 / Pho1987-20-7
Oorsprong van die Halls of Paris
Die oorsprong van die Halls of Paris dateer terug tot 1135, toe Louis VI le Gros besluit het om 'n mark in die Champeaux-omgewing te skep. ekstra muros, op die plek van antieke moerasse. Inderdaad, in 1183 sal houtsale deur Philippe Auguste, maar ook deur Saint Louis in 1269 gebou word. Daarbenewens sal 'n nuwe koringsaal onder Louis XVI die lig sien, om nie te praat van die begraafplaas van die onskuldiges wat leeggemaak sal word nie. tussen 1785 en 1786 ten bate van 'n blom-, vrugte- en groentemark. Wat hom betref, sal Henri III die hoofplein, die Carreau, herbou, wat nou gevoer sal wees met huise met winkelgalerye, die "pilare van die sale" en die aangrensende bane vergroot. Hierdie maatreëls was egter onvoldoende: aan die einde van die Ancien Régime het die sale ernstige opeenhopings en higiëne gehad. In 1808 het Napoleon Ier, wat die sale die "Louvre des volks" wou maak, het onderneem om 'n verenigde netwerk van bedekte markte aan Parys te verskaf en 'n groot sentrale saal te bou tussen die Marché des Innocents en die Halle aux Blés. Maar uit gebrek aan tyd kon hierdie wonderlike Napoleontiese ontwerp nie die lig sien nie.
The Halls of Baltard
Met die bynaam "die buik van Parys" deur Émile Zola, wat gefassineer is deur die oorvloedige lewe wat daaruit voortgevloei het, een van sy beroemdste romans aan hulle gewy het, vorm die marksale die hoofbron vir die hoofstad en die samesmelting daarvan. . In die ooste begrens deur rue Saint-Denis, in die suide deur rue de la Ferronnerie, in die weste deur rue de la Tonnellerie en in die noorde deur rue de la Grande Truanderie, het hulle nog aan die begin van die 19de eeu bewaar. hul middeleeuse fisiognomie, soos blyk uit hierdie skildery deur Giuseppe Canella die Ouer. Die straat de la Tonnellerie blyk daar begrens te word deur bedekte galerye, bekend as 'pilare', wat die winkels van handelaars en vakmanne huisves. Daar is 'n digte skare in hierdie galerye waar kos opgestapel word, dikwels in twyfelagtige higiëniese toestande. By hierdie insolubiteit word die permanente opeenhoping van die sale en die omliggende gebied bygevoeg, soveel so dat die prefek van Parys, Rambuteau, in 1842 die Halls Commission geskep het en verantwoordelik was vir die bestudering van hul volledige herontwikkeling of die oordrag daarvan. Onmiddellik het die argitek Victor Baltard (1805-1874) verskeie opeenvolgende projekte opgestel vir die heropbou daarvan. Nadat hy hom aanvanklik 'n hibriede oplossing voorgestel het wat klip en yster kombineer, het hy hom op uitdruklike versoek van Napoleon III gewend tot 'n metaalstruktuur wat in groot sambrele ontplooi is, geïnspireer deur die hedendaagse argitektuur van stasies en vet voorstelle aangebied deur sy kollega Hector Horeau. Na baie proef en foute is die finale projek, wat bestaan ​​uit die bou van twaalf gietysterpaviljoene bedek met beglazing en saamgevoeg deur bedekte strate, uiteindelik in 1854 aangeneem, en daar is dadelik met die werk begin. sale van die Ancien Régime. Vyftien jaar was nodig om tien van die twaalf beplande pawiljoene te bou. 'N Foto van Henri Lemoine wat omstreeks 1900 geneem is, toon hierdie nuwe paviljoene, waarvan die hoë glasdakke en die ontblote metaalstruktuur 'n ware tegniese prestasie is. Die hulpbronne wat yster en glas bied, word hier gebruik om beter higiëne te bied, danksy die skepping van talle oop ruimtes waarvan die luike die ventilasie en natuurlike beligting effektief bied.
Nageslag van die Halls of Baltard
Die paviljoene wat deur Baltard gebou is, het van meet af aan bewondering gewek van tydgenote, verbaas oor hierdie meesterstuk van ligtheid en deursigtigheid. Op tegniese vlak wy die sale die triomf van industriële argitektuur, wat vervolgens in 'n groot aantal konstruksies gebruik word, van treinstasies tot bedekte markte, insluitend die National Library of Labrouste ( 1859-1868), die slaghuise van La Villette (1863-1867) en die geboue van die universele uitstallings. Net soos die sale, maak hierdie verskillende geboue deel uit van die verstedelikingsplan wat opgestel is deur die prefek van Paris Haussmann, wat die hoofstad wou aanpas by die nuwe eise van die industriële beskawing. Op 'n praktiese vlak blyk dit dat Baltard se projek vinnig onvoldoende was, en die nuwe sale bly druk deur steeds meer intensiewe verkeer en die toestroming van klante, hoewel 'n laaste uitbreiding tussen 1935 en 1948 onderneem is met die bou van twee laaste paviljoene van Baltard. Die vraag na die verskuiwing van die sale buite die sentrum van Parys kom dan op: op 6 Januarie 1959, na lang debatte, besluit die Ministerraad by ordonnansie om die sale na Rungis en La Villette oor te dra. Ondanks die mobilisering van 'n deel van die publiek ten gunste van die instandhouding van die Baltard-paviljoene in situ, het hulle sloping in 1971 begin, twee jaar na die opening van die nuwe Rungis-mark, suid van Parys. Slegs een gebou het vernietiging vrygespring en is weer in Nogent-sur-Marne aanmekaar gesit waar dit vandag nog gesien kan word. Die plek wat deur die marksale leeg gelaat is, is gou beklee deur 'n groot kommersiële en kulturele sentrum, die huidige "Forum des halles", wat in September 1979 deur die burgemeester van Parys, Jacques Chirac, ingewy is.
Guy CHEMLA, Les Ventres de Paris. Les Halles, la Villette en Rungis. Die verhaal van die wêreld se grootste mark, Grenoble, Glénat, 1994. Jean FAVIER, Parys, tweeduisend jaar geskiedenis, Parys, Fayard, 1997. Bertrand LEMOINE, Les Halles de Paris, Parys, L'Équerre, 1980. Alain PLESSIS, Van die Imperial Festival tot die Federated Wall, 1852-1871, Parys, Le Seuil, coll. "Nuwe geskiedenis van die hedendaagse Frankryk", deel 9, 1979. Émile ZOLA, Die buik van Parys, Parys, Gallimard, coll. "Folio", 2002.