Verhale van liefhebbers van honde oor "Treur honde die dood van 'n ander hond?" - Net vir die pret - 2020
Ons het 'n peiling gedoen oor of honde-eienaars dink dat honde die dood van 'n ander hond kon treur. Die resultate was soos volg:
59,3% van die honde-eienaars het gesê dat ja, alle honde sal treur
41,8% van honde-eienaars het gesê dat sommige honde sal treur, maar nie almal nie
1.5% het gesê dat hulle nie seker was nie.
0% van die honde-eienaars het gedink dat geen honde treur nie.
Hier is verhale van honde-liefhebbers oor hul honde en hul ervaring met rou.
Trixie is die alfa-hond in ons gesin. Toe haar 'suster' Sammie (beide van Maltese) oorlede is, was Trixie baie duidelik depressief. Sammie was 'n lid van die pakkie nog voordat Trixie hierheen gekom het. Ons het destyds twee ander honde gehad (Trixie se hondjie, Lily, en ons Ierse sethouer, Tully). Deur Lily, Tully en ekstra aandag kon ons Trixie uit haar depressie trek. Desondanks dink ek, soos haar menslike ouers, dat Trixie nog steeds vir Sammie mis.
Toe ons 16-jarige Lhasa oorlede is, het ons almal verwoes, insluitend ons 2-jarige Schnauzer. Hy sou skaars eet, en hy sou ure spandeer om by die agterdeur in die tuin uit te kyk. Toe ons die deur oopmaak, jaag hy na die dek en kyk na die tuin ... Ek dink hy het geen tekens van sy beste vriend gesien nie, want hy sou net omdraai en stadig terug na die deur toe gaan en gaan sit. Sy ooglopende hartseer dra by tot ons eie. Ons het baie ekstra aandag aan hom geskenk en hom saamgeneem wanneer ons kon. Na 'n paar maande het ons as gesin gaan kyk na 'n ander hondjie en die een waarin hy die meeste belanggestel het, het ons huis toe gebring. Ons hou almal van nuwe harige seuntjie en dit is wonderlik om te sien hoe hulle saam speel of slaap, maar hy kan natuurlik nooit die een vervang wat ons verloor het nie, hy sal vir ewig in ons harte wees.
My hond Abbey treur toe my kleindogter saam met haar MinPin Suzie verhuis het. Ook my kat Muffin het die verlies van ons ander kat Amy getreur tot die punt dat sy etlike maande later oorlede is.
My suster se hond van 13 jaar is dood. Hulle het hom in die agterplaas begrawe. Die Golden Retriever gaan na 3 maande steeds na die begrafplaas en lê daar neer. Sy is baie verlore en ontsteld toe hy dood is. Ek dink sy mis hom regtig en sy weet dat hy daar begrawe is.
Ja. Toe ons ons 7-jarige ou pom verloor het, het ons 9-jarige pom in depressie gegaan. Sy hou op met eet, behalwe vir 'n bietjie wat ons haar hand gevoed het. Sy het geslaap in die bed wat vir die siek 7-jarige kind gekoop is en wou niks met een van ons te doen hê nie. Na 'n paar weke hiervan het 'n vriendin van my wat sy ongeveer vier jaar lank nie gesien het nie, besoek en toe sy besef wie dit is, het sy mal geword. Die vriend het ons vir 'n week na haar plek geneem en my 9-jarige ouderdom was van toe af terug na haar normale self. Wel, soortvan, sy wou daarna by my vriend bly in plaas van met my. Ek dink sy het my die skuld gegee vir die 7-jarige wat nooit weer terugkom huis toe nadat ek haar na die veeartse geneem het nie en haar nie saam met my huis toe gebring het nie.
Ek het my hond Saterdag na die veearts gebring vir gereelde roetine-ondersoek en daar het 'n vrou op die stoep gehuil. Ek het by haar verbygeloop en gesê dat ek jammer is, maar my hond het geweier om my by die deur in te laat gaan. Sy wou hierdie vrou troos! Dus, Missy Tess het vyf minute aan die vrou se hande gelek totdat die vrou gesê het: 'Dankie. Dit is net wat ek nodig gehad het, om te weet daar is ander lieflike wesens in die wêreld. "
Ja, ek glo dat honde treur oor die verlies van 'n metgesel, of dit nou hond of kat is. My voorbeeld is dat my tante 'n 4-jarige Duitse herder het, en toe haar 14-jarige Orange Tabby-kat, Sandy, oorlede is, sou Gretchen (haar hond) dag en nag deur die huis gegaan en haar soek, bo, en onder. Toe slaap sy aan die voet van die "kateboom" in die gesinskamer, lê net daar en huil vir haar klein katjie-maatjie. Ja, honde het beslis die gevoelens om te treur oor die verlies van 'n metgesel. Ron, Springfield, MO.
Ek het my 9-jarige border collie / chow, Mabel, verlede maand net so verloor aan 'n verraderlike ruggraat, wat geen waarskuwing geopenbaar het voordat ek noodlottige beserings opgedoen het nie. My 7-jarige Amerikaanse Staffordshire-terriër, Otis, aanbid haar, net soos ek. Hy het baie behoeftig en klierig met my geraak, en baie veeleisender en stemmiger. Ek probeer hom so veel as moontlik uithaal, en hy voel gelukkig as hy op die strand hardloop en eekhorings in die rotse en rotse jag, maar as ons terugkeer huis toe, is hy nog steeds nie dieselfde as toe sy hier was nie. Ek dink ek het nog nie opgehou treur nie, en dit is waarskynlik nie vir hom nuttig nie.
Op die oomblik het ek 'n Alaskan Malamute wat 7 jaar oud is. Sy alfa vroulike en beste maatjie is my 8-jarige Duitse herder wat pas met limfosarkoom gediagnoseer is. Sy is al drie weke op chemo en doen dit goed, maar ek weet dat die tyd aanbreek dat dinge dalk nie so goed gaan nie. Ek is seker my Malamute sal haar mis. Ek vrees die tyd om te kom. Nancy
Ek wil 'n verhaal vertel van 3 kosbare meisies. Dit gaan nie regtig daarvoor nie. U sal sien wat ek bedoel. Toe ek 15 was, het ek 'n cocker spaniel, Fuji, aangeneem. 'N Jaar later het ek Sophia, 'n Siamese, aangeneem. Albei was al volwassenes, maar ek het hulle tot in my 20's gehad. Onderweg het Patience, 'n chow / herder-mengsel, by ons gesin aangesluit. Hulle was 'n onwaarskynlike trio. Geduld was altyd in iets. Fuji was die wyse wat probeer om orde te hou. Sophia was koninklik en het tog probeer om haar twee beste vriendinne net soos sy versorg te hou. Fuji oud en moeg geword. Toe sy oorlede is, treur Sophia & Patience saam met my. Ons het uiteindelik geleer om saam te werk. Sophia hou daarvan om bederf te wees. Sy sal bo-op geduld lê en baie moederlik word. Ek het geduld na die meer en velde geneem. Hulle was tevrede met die lewe in die land. Toe Sophia sterf, treur die geduld weer. Ek het probeer om ons roetine te behou. Sy het haar speelsheid verloor en sal net op hul gunsteling plekke gaan lê. Sy het my nie eers geworstel toe ek haar bad nie. Sy was 'n paar dae vermis, wat so anders as haar was. Ek het haar gebel en oral gekyk. Sy het uiteindelik huis toe gekom, maar was regtig siek. Die veearts het nierversaking ontdek en die opsies verduidelik. Behandeling sou basies die onvermydelike verleng en die toestand waarin sy verkeer, sou nie verbeter nie. Ons kon haar net so gemaklik moontlik probeer maak. Ek het ook die keuse gehad om haar aan die slaap te kry. Ek het teruggegaan om haar te sien. Sy was so swak en het na my gekyk op 'n manier wat ek nooit sal vergeet nie. Haar oë is op myne gerig. Dit was asof sy my vertel het dat dit tyd is om te laat gaan. Ek wou haar by my hê, maar ek kan nie sien hoe sy 'n stadige, pynlike dood sterf nie. Dit was so moeilik om totsiens te sê. Selfs al was nierversaking die diagnose en ek moes daardie aaklige besluit neem, weet ek dat sy regtig aan 'n gebroke hart dood is. Haar smart was te diep. Ek is nou 39 met 2 kinders wat soveel van diere hou as ek. Ons het 3 honde en 'n kat. Ek vertel hulle van my lieflike, pragtige meisies. Ek het soveel wonderlike herinneringe by hulle. Ek is so lief vir hulle en hulle het my dadelik liefgehad. Die liefde tussen hulle het my geleer dat dit nie saak hoe anders jy is nie, die hart het geen grense nie. Die uwe, Denise B., SC
My manlike Doberman-knypie is op die ouderdom van 6 1/2 oorlede, ons het vir hom 'n wyfie gekry (ouderdom 3 1/2), toe hy 6 maande was. Hulle het ses jaar saam gewoon toe hy skielik oorlede is. Sy was listeloos. Kyk altyd rond vir hom. Hy het 'n bal met 'n klokkie in gehad waarmee hy gespeel het. Ek het dit opgetel een dag 3 maande nadat hy dood is en die klokkie geknak. Sy klim met die trappe op om hom te sien, kyk rond en snuif. (Sy was nie 'n rukkie bo nie, aangesien sy heupdysplasie gehad het). Ek het nooit weer daardie bal opgetel nadat ek haar reaksie gesien het nie. Sy is regtig lief vir advertensie wat haar metgesel mis.
Ek het 'n hond genaamd Sandi, gemengde ras. Sy het hondjies gehad en hulle was ongeveer 5 maande oud. Ek kan onthou toe ek by die huis kom, het sy in die tuin gelê. Toe ek opgaan, sien ek dat 'n motor een van haar hondjies getref het en dat sy bo-op lê. Sy blaf na my en huil, lê op die hondjie, rol op die hondjie en raak heeltemal mal. Ek dink dat sy sekerlik die ongeluk gesien het. Ek moes Sandi aflei terwyl my man die hondjie in iets gesit het, sodat hy die hondjie kan wegneem. Sy het vasgehou en oor my man begin spring. Hy lê die tas neer, met die dooie hondjie binne, reg langs ons slaapkamervenster totdat ek Sandi weer kon aflei. Ek moes haar lank genoeg aflei sodat hy die hondjie kon wegneem. Sodra hy dit gedoen het, het sy reg op die plek gesit waar die tas was. Omdat dit by my venster was, het ek haar die hele nag daar sien sit en huil. Dit was so vreeslik hartseer en ek het nog nooit 'n hond so gesien optree nie. Ons moes net baie aandag aan haar gee en haar dae daarna lei. Hartseer! Hartseer!
Ons het nou wel 'n goue kruik, maar ek moes nog steeds my ervaring hieroor deel, omtrent 2-katte wat broers was. Nadat hulle nege jaar in twee verskillende gesinne grootgemaak is, is hulle weer saam met my in my huis herenig. Hulle het mekaar nie die volle 9 jaar gesien nie, en mekaar dadelik erken en aanvaar. Dit op sigself was verbasend, aangesien my kat geen ander katte selfs toegelaat het om te besoek nie. Die een wat ek aangeneem het, is oorspronklik met 'n hond grootgemaak en kon sy gesin ongelukkig nie met hulle saamtrek nie, omdat hy uit die stad verhuis het. Dit was 'n paar jaar later, het ek verneem dat die hond, waarmee hy grootgeword het, siek geword het en in 'n ander stad oorgegaan het. Sonder om die omstandighede te ken, het ek gesien dat die kat een week buitengewoon lomerig geword het en aanhou staar na my hartseerste oë wat ek nog gesien het. Uiteindelik het ek die inligting ontvang dat sy broer (die hond) in dieselfde week oorgegaan het. Die kat was gewoonlik speels en tevrede, maar nie gedurende daardie tyd nie. Ek glo dat diere weet en reageer as die dood gebeur, net soos ons. Dankie dat u my hiermee kon deel.
Ek is 'n 65-jarige man wat huiwerig was om my vrou toe te laat om 'n ander makker te kry weens die veranderinge in ons lewenstyl en die feit dat dit die afgelope 40+ jaar my plig was om ons troeteldiere uit te wis. Uiteindelik, nadat ek my vrou se pleidooie langer as 'n jaar lank volgehou het, het ek toegegee en sy is geseën met 'n nuwe manlike Pommere wat sy EWOK genoem het. Ek was verbaas oor die vreugde en lewenskragtigheid wat sy vertoon het nadat EWOK by ons aangesluit het, want sy het vir baie jare MS en COPD. In Julie 2007, terwyl ek 'n besigheid in Missouri bedryf, was sy en EWOK tuis in Colorado toe sy beswyk het aan haar siekte. Ewok het twee dae by haar gebly en haar oorskot bewaak voordat ons bewus geword het van die situasie. Dit het 'n uitgebreide samesmelting geneem voordat hy van die bed af opgestaan ​​het en haar kant toe sou gaan. Hy eet dae lank vinnig, gaan buitentoe om sy pligte te versorg en kom angstig terug na die bed.
Ek en my man en ons ander babadogtertjie moes ons ander dogtertjie op 11 Augustus laat slaap. Ons het albei ons meisies na die veearts geneem sodat Prinses sou besef dat sy weg is. Ek het gedink deur haar ook te neem sou sy verstaan ​​dat ons babadogtertjie, Pigglet, haar kleinsus, sou sien wat gebeur het en vorentoe gaan in haar lewe. Ek was baie verkeerd. Sy sal steeds nie kombuis toe gaan en haar kos eet nie, tensy ek daar is om haar aan te moedig om dit te eet. Prinses en Pigglet was saam van die hondjie-kap. Dus het ek ons ​​veearts gebel en hy het my baie raad gegee. Hy het gesê dat ek dit vir haar in 'n lae natrium-hoender sous moet week. Ek het destyds enige inligting gevra wat sy nie eet nie. Die veearts het ons vertel dat sy ernstig depressief is. Sy gaan egter elke dag 'n bietjie meer aan. Ek moet dus regtig in die ou gesegde sit dat die tyd alle wonde genees! Ek leef die res van my lewe volgens hierdie stelling, want dit is 'n goeie ding om te onthou en toe te pas op die lewe. Prinses sal goed gaan, sy moet net iewers aanpas by 'n nuwe manier van leef in haar nuwe omgewing. Pigglet en haar is slegs 'n paar maande van mekaar gebore, en sy het nog nooit die lewe sonder haar babasussie beleef nie. Hoe dit ook al sy, Pigglet het 'n breintumor gehad en sy was die laaste paar maande baie ernstig siek. Ek dink dus dat dit my man en my man makliker gemaak het om die besluit te neem. Om dinge so te verkrag, ja, ek glo regtig dat alle honde treur oor broer of suster van die hond. Dit is regtig moeilik om te sien of hulle treur omdat hulle nie hul gevoelens so goed kan uitdruk soos wat ons die mens kan doen nie. Wel, dankie dat u my baie van die bors laat kom het; Hartlike groete van Prinses en haar ma Veronica V
Lenny, 'n Carolina-hond, het Puter verloor, 'n Golden retriever Engelse Setter-mengsel. Lenny trek sy hare op sy stert en huil en pas. Ek het nog nooit gesien hoe 'n hond dit doen nie. Ek het hom naby my gehou, maar omdat ek moes gaan werk, het my bure gesê dat hy huil as ek weg is. Ek het 'n ander hond van Stray Haven ASPCA gekry ... 'n vroulike vrou met die naam Terrier Lab met die naam Helen en Lenny is gelukkig. Hy sorg vir haar en hou haar in pas.
Die eerste keer dat ek dit sien gebeur het, was toe ons Eerste Hond, Mishu, gesterf het. Ons tweede hond, Gracie Anne, het 'tweedehandse' na ons toe gekom en het baie probleme gehad. Sy was bang, skugter, senuweeagtig, onseker van haarself, ens. Sy was 'n Australiese beeshond, 'n blou Heeler. Die mense saam met wie sy gewoon het, kon haar nie hanteer nie en wou van haar ontslae raak. Ons het haar gevat. Dit het 'n goeie jaar geneem om in te woon en gelukkig te wees. Sy het Mishu se dood so hard gevat, sy het heeltemal regruk en ons moes nogal met haar begin. Ek was baie lief vir haar van die oomblik af dat ek haar aangestel het. Die derde hond kom saam, klein Murphy, en hy raak ook op haar verlief. Ons het vroeër gejok en gesê dat hy die hond van Gracie Anne was. Nou ja, nege jaar later, en ook Gracie Anne is oorlede. Maar hierdie keer het sy nie net verdwyn soos Mishu gedoen het nie. Hierdie keer het ons haar huis toe gebring om haar op ons land in die land te begrawe. Hierdie keer laat ons die hond wat agterbly die hond wat dood is, sien. En Murphy het haar getreur, maar hy het homself nie gek gemaak om na haar te soek nie. Hy het geweet dat sy dood is, hy het haar gesien en geruik. Hy sit nou baie naby aan my, en saam treur ons Gracie Anne en vertroos mekaar.
Ons het twee honde gehad wat treur oor hul vriend wat verby is. Ons het 'n Pomeranian en 'n Chihuahua gehad toe die Chi verby die Pom was, altyd na haar gesoek het, aangesien die twee gewoonlik saam geslaap het. Ons het nog 'n vriend vir hom gekry, maar is nie dieselfde nie. Ek en my man werk vrywillig met 'n Pug Rescue en ons het 'n bietjie ouer pug gehad wat in Rescue gekom het wat haar agterpote dwelms maak. Die veearts het gedink daar is moontlike neurologiese skade. My man het saam met haar gewerk en fisioterapie en masseerterapie gedoen, glo my dit werk. Sy kon loop en 'n halfmyl loop om die spier in haar agterpote te kry. Sy het in 'n honde-bed aan my kant van die bed geslaap nadat sy hartversaking ontwikkel het, ons moes haar neerlê. Ons ander pugs het nie minstens ses maande in haar bed geslaap nie. Ek dink hulle het gewag dat sy terugkom om haar bed te gebruik. Jan G.
Ons het onlangs een van ons honde laat neersit. Ons het twee Pitt Bulls gehad dat as hulle 'n mens was, hulle Man en Vrou sou gewees het! Die besluit om 'n 'Bugsy' wat ons mannetjie laat neerkom, was een van die pynlikste besluite wat ons moes neem. Hy het kanker gehad, en dit was net nie reg om hom lewend te hou ter wille van die gesin nie. 'Brandewyn' is ons wyfie. Ons het ook aan haar gedink en aan die verlies wat sy sou ly. Waarskynlik meer as ons as u dit kan verstaan. Ek sê dit, want toe ons Bugsy na die veearts sou neem, sou Brandy by die deur blaf en huil totdat hy teruggekeer het. Ek kon nie eens dink aan hoe sy sou voel as haar jarelange metgesel dit NOOIT tuis sou maak nie. Met baie nadenke het ek gebel en moes ons veearts na ons huis kom om Bugsy neer te sit. Brandewyn wag buite totdat Bugsy sy laaste asem haal, en dan laat ons haar in die huis. Sy gee nie juis soveel aandag aan Bugsy wat op die kombers gelê het waarop ons hom gehad het nie. Sy het die Dr. en sy assistent ondersoek, en sy het Bugsy vir 'n sekonde gesnuif. Die Dr. het ons £ 75 opgetel. baba en bring hom na sy motor. My dogter en man het saam met hom geloop en ek het by Brandy in die huis gebly. Sy stap na die deur en kyk hoe hulle Bugsy neem. Dit was 'n paar maande en alhoewel sy tekens van depressie toon en baie slaap, het sy nie een keer by die deur gesit en huil of huil en wag dat Bugsy huis toe sal kom nie! Die antwoord is dus sonder twyfel JA !!! Diere weet en treur! Hierdie besluit om ons veearts na ons huis toe te laat kom, was die eerbiedigste ding wat ons vir Brandy sowel as Bugsy kon gedoen het! As u enigsins moontlik is, moet u mense opvoed oor die feit dat daar ander opsies is vir gesinne soos ons wat hierdie hartverskeurende besluit in die gesig staar! Dankie! Shelley M.
Molly en haar geboortesuster het saam grootgeword en was nooit regtig van mekaar geskei nie, behalwe vir tye wat haar suster Misty in die hospitaal was. Misty is gebore met 'n geboortedefek, 'n gesplete lip en het later Sistemiese Histyiotose ontwikkel. Hulle was die heeltyd saam en Misty sou haar neus beskerm toe Molly 'n bietjie te kragtig wou speel ... Toe Misty op 4 1/2 jaar oud dood is, het Molly begin rondtrek, nie speels geword nie, ons nie gegroet met die gewone glimlag en dit het meer as twee jaar geduur ... Ons was gereed om af te tree en besluit om nog 'n Golden Retriever te kry. Molly se nuwe sussie, Maci, is 'n rooi goue kleur en het Molly al die soetheid en liefde en speelsheid wat in haar lewe ontbreek het, teruggegee ... deur die ore te sien en haar nuwe suster in die spel te laat sak, het dit die hartseer uitgehelp om Misty te verloor. Ons sal nooit vergeet hoe dapper Misty was of die liefde en die geloof wat sy ons geleer het nie ... maar Molly het iemand om mee te hardloop en te speel, en hulle is nou beste vriende, en probeer om eers te sien wie Ma en Pa se aandag kry.
Ja, honde treur oor die verlies van ander honde en selfs ander troeteldiere. As 'n troeteldier sterf, sit ek en hou die ander troeteldiere vas en sing vir hulle en laat hulle hoe lief ek vir hulle is, hulle is baie spesiaal vir my. DeQuita.
My pragtige Border Collie, Sid Vicious, was al ongeveer tien jaar oud toe Bear our Red pitt en Charpe-mengsel by die gesin aangesluit het. Bear was destyds ongeveer 5 maande oud en was al so groot soos my Sid. Verlede jaar het Sid ernstige rugmurgprobleme ontwikkel en kon hy nie meer loop nie en het baie pyn gehad - so vir my hartseer het ons hom laat slaap. Ons neem hom daarna direk huis toe en plaas hom in ons tuin onder 'n wonderlike ou boom. Later laat ek Bear uit en hy gaan direk na die plek en gaan lê aan die onderkant van Sid se nuwe bed en kyk na die lug. Hy het 30 minute gebly. Hy het dit elke dag vir 2 weke gedoen. Hy was sedertdien nog nooit dieselfde nie. Hy raak soms gelukkig, maar nooit soos voorheen nie, en hy lyk altyd of hy my kas waar Sid voorheen geslaap het, nagegaan het; asof hy hoop om hom steeds daar te sien. Dit is nou ongeveer 'n jaar en Bear gaan nog minstens een keer per week uit en Lies by Sid. Honde treur; en ons mis altwee nog steeds Sid.
Copyright 2020 \ Alles oor troeteldiere \ Verhale van liefhebbers van honde oor "Treur honde die dood van 'n ander hond?"