Die Hof het eventueel bevind dat, aangesien 'n dienskontrak 'n conditio sine qua non vir die daarstelling van 'n diensverhouding is en daar in casu geen afdwingbare dienskontrak tussen die Kerk en Myeni, die priester, bestaan het nie, die partye nie werknemer en werkgewer, soos voorsien in WAV, kan wees nie.51
Die Hof maak ook pertinent melding van 'n omstrede bepaling, vervat in art. 200A, wat bepaal dat die vermoede geld ongeag die vorm van die kontrak.60 Die bepaling is omstrede, want dit kan tog nie korrek wees om ten gunste van die vermoede van 'n dienskontrak te bevind indien dit op onbetwiste getuienis van die partye blyk 'n lasgewingskontrak te wees nie. Slegs indien die vorm van die kontrak onseker is en betwis word, behoort dié bepaling te geld. Die Hof bevind dan dat die Kerk nie daarin geslaag het om die vermoede dat die betrokke pastor wel 'n werknemer was, te weerlê nie.61
Dit blyk dat die vertrekpunt in die resente Universal Church-uitspraak meer op 'n ad personam-basis geskoei is - wie is die persoon wat die dienste gelewer het, wat is die arbeidsregtelike aanduiding van art. 200A se vermoedens en wat bepaal die Goeie-praktyk-kode in dié verband - in die lig van die toepaslike feite van die saak - terwyl dit in die Church of the Province meer op 'n ad rem-grondslag gefundeer is: bestaan daar 'n geldige bindende kontrak op grond van aanbod en aanname (uitdruklik of stilswyend) tussen die twee partye waaruit so 'n bedoeling blyk. Die Hof vervolg dan: