Hy doen dit omdat Hy jou liefhet, jou wil red, en jou wil transformeer. As jy werkloos is, jy soek al jare werk. Jou moes al jou huis verkoop, jou voertuig, en dan kry jy ineens wel ’n werk. En die besigheid waar jy ’n werk kry, besluit om sommer al jou eerste salaris te betaal, nog voordat jy begin werk het, gesien die moeilike omstandighede waarin jy verkeer. Dit is wat God met ons doen. Ons is diep in die skuld, verlore in skuld,en dan kry ons die evangelieberig: God skryf Christus se volkome voldoening op jou naam.
Dit is die wonder van regverdiging. En om nou eerlik te wees. Ek dink dit veroorsaak vir die Here Jesus baie pyn in sy hart, as Hy sien dat kerkmense aan die wonder gewoond geraak het. Soos die Christene in Klein-Asië lou geword het, hulle eerste liefde vergeet het. Nou dink ek dat inderdaad die meeste van ons wat hier in die kerk is (vanaand), dit nie net vir kennisgewing sal aanneem nie. So van – o ja – hierdie het ek al eerder gehoor. Niks nuuts in hierdie preek nie. Maar, kan mens ook die dankbaarheid van u gesigte aflees? Laat ons eerlik wees, die gevaar is daar ook vir ons, dat ons gewoond raak aan die wonder, sodat ons die grootheid daarvan begin onderskat. As ’n gesonde kind gebore word, en dis nie ’n miskraam nie, is dit ’n wonder. Maar omdat God daardie wonder so dikwels laat plaasvind, vind ons dit al gewoon. Ons gaan eintlik bietjie daarvan uit dat dit so hoort, dat dit ons reg is. En as dit ’n keer nie goed gaan nie, dan dank ons God nie vir die menigvuldige kere wat dit wel goedgegaan het nie, maar ons loop met vrae rond – hoekom het God dit toegelaat, asof dit sy skuld is. Soms is ek bang dat ons ons rykdom nie meer besef nie. Soms hoor mens dat alhoewel ’n land ryk en welvarend is, die mense in daardie land nie ophou kla nie. Sou dit in die kerk ook so wees? Dat in die kerk waar die genade, die regverdiging van Christus, vanaf die kansel klink, dat mense gewoond raak aan die wonder, hulle eintlik begin afvra wat nou so wonderlik daaraan is?
Vlak voor die Franse rewolusie het daar so ’n houding onder die Franse adel geheers. God vergeef wel wat jy doen, dis sy beroep. En ondertussen het hulle voortgegaan met sondig. Ek is bang dat dieselfde gevaar ons ook bedreig. Soms dan hoor mens iemand bid, byvoorbeeld aan die begin van ’n vergadering, of aan die begin van die dag: Here, wil u asseblief al die sondige wat ons gaan aankleef, genadig vergewe. Hooplik het die persoon wat dit bid, nie goed nagedink wat hy sê nie, want so ’n gebed is onhoudbaar. Wat moet Christus wel nie dink, Hy wat met sy voorbede by die Vader intree nie?Hy wat besig is om die Vader te oortuig van sy werk in ons lewens. Mens maak Christus bespotlik, as jy so bid. Dit kom daarop neer dat jy vir Hom sê: O ja, Jesus, wil U solank rekening hou met die feit dat ons ook vandag gaan sondig. Wil U ons by voorbaat vergewe. Ons moet juis berou toon, en vergewing vra oor sondes wat ons gedoen het, met die intensie om dit nooit weer te doen nie. Jy kan nooit vergewing vra vir toekomstige sondes nie! Vra eerder vir krag om nie weer te sondig nie!
Al kla my gewete my ook aan dat ek teen al die gebooie van God swaar gesondig en geeneen daarvan gehou het nie, en dat ek nog gedurigdeur tot alle boosheid geneig is. Het jy nog ’n gewete? Of het jou gewete aan die slaap geraak? Waar geen gewete is, verdwyn die behoefte om vergewing te vra, die verlange om te deel in die wonder van die regverdiging. In so ’n klimaat kan ’n antichristelike dwaalleer soos ’n paddastoel uit die grond skiet.