Net soos “besigheid” steeds vir oom Herrie ’n ding is wat die hond op die grasperk maak, en ’n mens vies in trap as jy net ’n oomblik nie oplet waar jy loop nie. So is dit mos op skool (nogal in Stellenbosch waar #OpenStellenbosch deesdae die kitaar slaan) in ons ingedril.
En menige skoolseun met ’n paar proefbuise die skoolterrein moes deurkruis om verskillende grondmonsters in te samel om die verskil tussen ’n skoolterrein en skoolgrond te leer.
Maar vandag het oom Herrie dit oor ’n ander familie-verskynsel. Die “regte” soort familie. En meer spesifiek daai soort van wie ’n mens minstens ’n jaar lank niks weet nie, maar hier oor die Somervakansie skielik die hegste familie is wanneer hulle by ander familie se plekkie by die see opdaag.
Die Knoetze-gesin is deur die Karoo onderweg na hul strandhuis by Kleinbrak toe Ma Johanna vir die hoeveelste keer vir Pa Frans dit op die hart druk. “Onthou, ek gaan dié keer ook rus. Geen vriende, en geen familie eens vir ’n ete nie, laat staan nog oorslaap.”
Frans luister met ’n halwe oor, want juis toe word die telling van die kriekettoets teen die Engelse oor die radio gegee.
“Julle is mos nou by Kleinbrak,” babbel Kosie gemoedelik voort. “Ons kom toevallig daar verby, en dink dis tyd vir ’n bietjie oë wys.” Hy praat hard en Johanna hoor. Sy ken al elke afpak-truuk in die boek, en sy maak grootoog vir Frans om vir hom mooi te laat verstaan dis uit.
Die kinders is naderhand terug. Maar daar word nie vroeg geëet nie. Trouens, daar word glad nie reggemaak vir eet nie. Kosie se kinders begin neul van honger wees.
“Ek gaan ŉ entjie langs die see stap,” kondig Johanna aan. Sy sien die verstomming op die “gaste” se gesigte en die paniek op Frans se bakkies. Maar sy glip uit, en adem die koel naglug met groot satisfaksie in. Sy sorg maar dat sy so na aan ander groepe wat stap bly, en verkieslik tussen mense is want sy verwag enige oomblik gaan ’n afvaardiging van die huis af haar kom soek. Sy is innig dankbaar sy het, terwyl Kosie se kinders nog by die see was, vir haar eie kroos skelm toebroodjies gemaak en gegee.
‘n Ruk later besef Frans dit kan nou nie anders as hande uitsteek nie en hy diep ŉ paar tjoppies op. Nou moet nog vuur gemaak word. “Ag Iris, as jy maar vir ons ’n paar broodjies sal maak.”
En onervare kokke maak mos ’n vreeslike klomp skottelgoed. En dis so ’n berg skottelgoed wat Johanna die volgende oggend begroet. ’n Berg wat nog aansienlik sou ophoop tot daar nie meer ’n skoon holdingetjie in die huis is nie. Want sy staak mos. Naderhand girts-girts die vloer al van al die ingetrapte seesand, maar die enigste een wat skynbaar weet hoe om ’n besem vas te hou, staak mos.
So teen die derde dag kan Frans dit nie meer hou nie. Hy roep Kosie eenkant, en beduie. ’n Slag wys hy vuis ook. Kosie kry die boodskap.
Maar ’n ruk later word die eerste oproepe gemaak. “Maar ken jy nie meer Kosie jou kleinneef se stem nie? Goeie nuus, ons kom toevallig juis daar by julle verby vir oë wys…”
Moenie te trots wees om hulp te aanvaar van jou medegelowiges nie. Hulle gee dit omdat hulle jou liefhet, nie omdat hulle jou wil wys hulle is beter as jy nie. Moenie die helpende hande van Christenbure versmaai nie. Die Here stuur hulle met die opdrag om diensbaar te wees in sy koninkryk. Dit beteken dat hulle nie by jou huis mag verbystap wanneer jy in nood is nie.
Dit help nie om die Evangelie onder honger mense te bedien sonder om vir hulle brood te gee nie. Kospakkies is soms so noodsaaklik soos Bybels. Die verskillende bedieningsnetwerke van ’n gemeente vul mekaar aan en funksioneer as ’n eenheid. Paulus skryf die gemeente is soos ’n liggaam. Elke deel het sy eie doel en moet saamwerk om die geheel aan die gang te hou. As een van die dele seerkry, ly die ander ook.
Soms kan die nood van ander mense, ook van jou gelowige broers en susters, so oorweldigend raak dat jy nie raad het nie. Jou vriendin se huweliksprobleme is byvoorbeeld van die aard dat jy nie betrokke mag raak nie. Bied aan om vir haar te bid. As jy nie weet wat om te sê of te doen nie, help haar om by ’n onpartydige, professionele persoon uit te kom en bid dat sy nie moed verloor nie. Vestig haar hoop op Jesus.
Olyn is op 18 Oktober by sy werk op ŉ plaas naby Upington in hegtenis geneem. Hy het die slagoffer se selfoon in sy besit gehad. Sy borgtog is teengestaan en hy was sedertdien nog in aanhouding.
Die slagoffer is Vincent Canzani (61). Cordle het in die video gesê hy sal verantwoordelikheid aanvaar vir sy dade. “Ek aanvaar volle verantwoordelikheid vir alles wat ek aan Vincent en sy familie gedoen het,” het hy gesê.
Hy het in September aan die regter gesê hy kan nie die aand van 22 Junie onthou nie, omdat hy weens te veel alkohol moontlik sy bewussyn verloor het. Hy het ook gesê hy het sedert die ongeluk nog nie weer alkohol gebruik nie en woon ook tweeweekliks ŉ alkoholrehabilitasieprogram by.
Sy stem saam dat Cordle tronkstraf moet uitdien, maar sê dit is vir haar erg om die video te sien, omdat sy self twee seuns het. “Dit roer jou hart as ŉ ma om dié jong seun te sien, en hy begryp net nie die skade wat hy berokken het nie.”
Taute het, na sy klomp beserings sedert hy van die Goue Leeus/Lions af weg is Kaap toe, sedert 2013 nog net 23 wedstryde vir die Westelike Provinsie en ook 23 vir die Stormers gespeel.
Nou, onder Erasmus en in die sterk Munsterspan, het Taute skielik gedy. Hy lyk na die speler van ouds en is die ster in die span waar die Ierse flank CJ Stander ook sy naam gemaak het, en is die spil van die Munster-agterlyn. Hy is in sy tien wedstryde reeds vyf keer oor die doellyn.
Maar hoe kry hy dit reg om langer in Ierland aan te bly? So lank dat hy klaarblyklik net vir die Stormers se laaste drie Superwedstryde beskikbaar sal wees?
Die tweede moontlike rede vir die Stormers se bereidwilligheid om Taute tot Junie van sy Kaapse kontrak vry te stel is die finansiële probleme waarmee die maatskappy WP Rugby (Edms) Beperk sukkel.
Geld sal in die toekoms ook ongetwyfeld ŉ toenemende dryfveer wees vir die SA unies/franchise’e om spelers vir rukke aan oorsese klubs vry te stel.