Frankiese konsolidasie[wysig | wysig bron]
In 486 het Clovis Syagrius, die laaste Romeinse amptenaar in noordelike Gallië, wat oor die gebied om Soissons in die hedendaagse Picardie regeer het, met die ondersteuning van Ragnachar verslaan. In die Slag van Soissons is Frankiese heerskappy uitgeberie om die gootste deel van die gebied nood van Lotaringe in te sluit. Daarna het Clovis 'n alliansie met die Oos-Gote gesluit deur die huwelik van sy suster Audofleda aan die koning Theodoric die Grote. Die oorwinning is opgevolg met nog een in 491 oor 'n klein groep Thuringiane oos van sy gebiede. Later het hy met die samewerking van ander Frankiese onderkonings die Alamanni in die Slag van Tolbiac verslaan. Hy het te vore in 493 met die Boergondiese prinses Clotilde getrou en na sy oorwinning by Tolbiac het hy na haar, tradisioneel geskat as in 496, Drie-enige Katolieke geloof verander. Dit was 'n belangrike verandering weg van die ander Germaanse konings soos die Wes-Gote en Vandale wat aanhangers van die alternatiewe Ariaanse gellof was.
Katolieke Koning[wysig | wysig bron]
Sint Remigius doop Clovis.
Die bekering van Clovis tot Katolieke Christendom, die geloof van die meerderheid van sy onderdane, het moontlik gehelp om die bande tussen sy Romeinse onderdane, gelei deur katolieke biskoppe, en hulle Germaanse veroweraars te versterk. Sy bekering van Frankiese paganisme het hom egter moontlik van ander Frankiese onderkoning te vervreem wat sy militêre posisie oordie volgende aantal jare verswak het.
Verowering van Gallië[wysig | wysig bron]
Hoewel hy in die jaar 500 in 'n slag in Dijon teen die Boergondiërs geveg het kon hy nie daarin kon slaag om hulle te onderwerp nie. Dit blyk dat hy daarna die ondersteuning van die Arverniane bewerkstellig het. Saam met hulle het hy die Wes-Gotiese koninkryk van Toulouse in die Slag van Vouillé in 507 verower, wat die Wes-Gote tot Spanje beperk het en die grootste deel van Akwitanië tot Clovis se koninkryk toegevoeg het. Hy het hierna Parys as sy hoofstad gevestig, daar 'n abdy opgedra aan Sint Petrus en Sint Paulus aan die suidelike oewer van die Seine opgerig. Al wat vandag van die abdy oorbly is Tour Clovis, 'n Romaanse toring in die grounds van die gesogte Lycée Henri IV, net oos van die Panthéon. Die abdy is later na Parys se beskermheilige Geneviève vernoem. Dit is in 1802 gesloop.
Volgens Gregorius van Tours het die Bisantynse keiser Anastasius I na die slag van Vouillé die titel konsul toegeken. Aangesien Clovis se naam nie op die lys van konsuls verskyn nie, was dit waarskynlik 'n Consul suffectus, 'n konsul wat nie aan die begin van die jaar aangestel is nie. Gregorius het ook stelselmatige opnames gemaak van Clovis se veldtogte om ander Frankiese reguli of onderkonings te elimineer na sy oorwinning in Vouillé. Die onderkonings waarteen Clovis geveg het sluit in Sigobert die Lamme en sy seun Chlodoric die Parasiet; Chararic, nog 'n koning van die Saliese Franke; Ragnachar van Cambrai, sy broer Ricchar, en hulle broer Rignomer van Le Mans.
Kort voor sy dood het Clovis 'n sinode van Galliese biskoppe in Orléans byeengeroep om die kerk te hervorm en 'n sterk band tussen die Kroon en die Katolieke biskopskap te vestig. Dit was die eerste raad van Orléans.
Clovis I het in 511 gesterf in die Saint Denis Basilika, in Parys, Frankryk begrawe terwyl sy vader saam met ander Merovingiese konings in Tournai begrawe is. Met sy afsterwe is sy koninkryk verdeel tussen sy vier seuns: Theuderic, Chlodomer, Childebert, en Clotaire. Die verdeling het nuwe politieke eenhede geskep in die vorm van die Koninkryke van Reims, Orléans, Parys en Soissons. Dit het ook 'n tydperk van onenigheid ingelei wat, behalwe vir kort tussenposes sou voortduur tot die einde van Clovis se Merovingiese dinastie in 751.
Nalatingskap[wysig | wysig bron]
Clovis se nalatingskap word algemeen gesien as gegrond op drie groot dade: sy vereniging van die Frankiese nasie, sy verowering van Galliëen sy bekering tot Rooms-Katolisisme. Deur die eerste daad het hy sy volk se invloed in breër aangeleenthede verseker; iets wat nie een van die ander onderkonings kon reg kry nie. Met die tweede daad het hy die grondslag gelê vir 'n latere nasie-staat: Frankryk. Ten slotte het hy met die derde daad homself 'n bondgenoot van die pousskap gemaak en daarmee die beskerming van die kerk vir hom en sy mense bewerkstellig.
Die verdeling van sy koninkryk na sy dood langs nuwe grense met geen geografiese betekenis, hoofsaaklik om gelyke inkomste onder sy seuns te verseker, het tot baie interne verdeeldheid in Gallië gelei en uiteindelik bygedra tot die val van sy dinastie. Clovis het wel aan sy erfgename die ondersteuning van sy mense en die kerk nagelaat en toe die magnate van die koningshuis wou ontslae raak moes hulle eers die pous se goedkeuring kry.
↑ Die datum word bepaal deur terug te tel van die Slag van of Tolbiac, wat Gregorius van Tours in die vyftiende jaar van Clovis se bewind plaas.
↑ 2,0 2,1 2,2 “Iron Age Braumeisters of the Teutonic Forests”. BeerAdvocate. URL besoek op 2006-06-02.
↑ Daly, William M. Daly, "Clovis: How Barbaric, How Pagan?" Speculum 69.3 (July 1994, pp. 619-664
Childeric I Koning van die Saliese Franke
481–511 Opgevolg deur:
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Clovis_I&oldid=1497529"
Die bladsy is laas op 18 Oktober 2016 om 06:32 bygewerk.