Viet Minh neem beheer in die noorde - GESKIEDENIS - Inligting
Viet Minh neem beheer in die noorde
Die Viet Minh neem formeel Hanoi en beheer oor Noord -Viëtnam oor.
Die Vietnam Doc Lap Dong Minh (Vietnam Independence League), of Viet Minh soos dit aan die wêreld bekend sou word, was 'n kommunistiese frontorganisasie wat in 1941 deur Ho Chi Minh gestig is om weerstand te organiseer teen die Franse koloniale bewind en die besetting van Japannese magte.
Met die einde van die Japannese besetting in 1945 het die Franse probeer om die koloniale bewind weer in te stel. Die Viet Minh het 'n lang en bloedige guerrilla -oorlog teen die Franse koloniale magte geloods in die eerste Indochina -oorlog. Uiteindelik het die Viet Minh, onder leiding van generaal Vo Nguyen Giap, die Franse beslis in die Slag van Dien Bien Phu in Mei 1954 verslaan. Op 1 Augustus het die wapenstilstand wat die oorlog beëindig het, in werking getree. Die triomfantlike Viet Minh marsjeer in Hanoi toe die Franse bereid is om hul magte terug te trek.
Ingevolge die bepalings van die ooreenkoms wat tydens die Konferensie van Genève in Julie onderteken is, sou Viëtnam tydelik in ongeveer gelyke helftes verdeel word. Die twee helftes sou geskei word deur 'n Demilitarized Zone (DMZ) wat langs die 17de parallel loop. Die noordelike helfte sou beheer word deur die Demokratiese Republiek Viëtnam, wat deur Ho Chi Minh uitgeroep is, en die suidelike helfte sou tot 1956 deur die nie -kommunistiese staat Viëtnam beheer word, waarna die twee gebiede herenig sou word internasionale verkiesings onder toesig. Ngo Dinh Diem, wat in Junie premier geword het van die staat Vietnam, was 'n Katolieke en vasberade antikommunis. Diem hou nie van die Genève -ooreenkoms nie en was van plan om sy mag in die suide te konsolideer. Teen die middel van 1955 het Diem effektief beheer oor die grootste deel van Suid -Viëtnam verkry, en in Julie daardie jaar verklaar hy dat hy geweier het om die verkiesing in Genève toe te laat. Hierdie aankondiging het gelei tot 'n verskerpte opstand in die suide en uiteindelik tot die Tweede Indochina-oorlog, toe Noord-Viëtnamese gereelde eenhede in die suide gepleeg is en Amerikaanse magte opgedaag het. Viëtnam is eers in April 1975 herenig toe Noord -Viëtnamese troepe Saigon verower het.
Viet Minh neem beheer in die noorde - GESKIEDENIS
2879 - Die Hong Bang -dinastie begin wanneer die eerste Hung King die stamme onder een heerskappy verenig. Die Hong Bang -dinastie sal meer as 2500 jaar lank regeer.
2500 - Rysverbouing word in die streek ingebring.
1912 - Die Middle Hong Bang -tydperk begin.
1200 - Brons giet en besproeiing word bekendgestel.
1054 - Die laat Hong Bang -tydperk begin.
700 - Chinese uit die lente- en herfsperiode migreer na Viëtnam.
500 - Die Viëtnamese Nuwejaar, genaamd Tet, word die eerste keer gevier.
300 - Boeddhisme bereik die gebied.
Saigon tydens Tet Offensive
Kort oorsig van die geskiedenis van Viëtnam
Viëtnam het 'n geskiedenis van stamme wat verenig het om sterk dinastieë te vorm. Die eerste dinastie wat volgens baie die begin van die Viëtnamese staat was, was die Hong Bang -dinastie wat deur die legendariese Hong -konings regeer is.
In 111 vC het die Han -dinastie uit China Viëtnam in hul ryk opgeneem. Viëtnam sou meer as 1000 jaar lank deel uitmaak van die Chinese ryk. Dit was in 938 nC dat Ngo Quyen die Chinese verslaan het en onafhanklikheid vir Viëtnam verkry het. Vietnam is toe regeer deur 'n opeenvolging van dinastieë, waaronder die Ly, Tran en die Le -dinastie. Onder die Le -dinastie het die koninkryk van Viëtnam sy hoogtepunt bereik en na die suide uitgebrei en 'n gedeelte van die Khmer -ryk verower.
Ho Chi Minh -stad
In 1858 het die Franse na Vietnam gekom. In 1893 het die Franse Viëtnam opgeneem in die Franse Indochina. Frankryk het aanhou regeer totdat dit verslaan is deur kommunistiese magte onder leiding van Ho Chi Minh in 1954. Die land het verdeel in die kommunistiese Noord-Viëtnam en die anti-kommunistiese Suid. Die Viëtnam -oorlog het jare lank gewoed tussen die twee lande, met die VSA wat die Suide ondersteun en kommunistiese lande wat die noorde ondersteun het. Die Noorde het uiteindelik gewen om die land te verenig onder kommunistiese bewind in 1975.
Vroeg in 1940 keer Ho Chi Minh terug na die suide van China, nadat hy die meeste van die vorige sewe jaar by die Lenin -instituut in Moskou gestudeer en onderrig gehad het. In Kunming het hy weer kontak gemaak met die sentrale komitee van die TKP en 'n tydelike hoofkwartier opgerig, wat die fokuspunt geword het vir kommunistiese beleid en beplanning. Na dertig jaar se afwesigheid keer Ho terug in Februarie 1941 na Viëtnam en vestig sy hoofkwartier in 'n grot by Pac Bo, naby die Sino-Viëtnamese grens, waar die agtste plenum van die TKV in Mei gehou is. Die belangrikste uitkoms van die vergadering was die herhaling dat die stryd om nasionale onafhanklikheid voorrang geniet bo klasoorlog of ander aspekte van die sosialistiese ideologie. Om hierdie strategie te ondersteun, is die League for the Independence of Vietnam (Viëtnam Doc Lap Dong Minh Hoi, kortweg Viet Minh) gestig. In hierdie nuwe frontgroep, wat deur die party gedomineer sou word, is alle patriotiese elemente as potensiële bondgenote verwelkom. Die party sou op kort termyn gedwing word om sommige van sy doelwitte aan te pas en sy retoriek te versag, byvoorbeeld om die verlaging van grondhuur te ondersteun eerder as om grondbeslag te eis. Sosiale revolusie sou die nederlaag van die Franse en die Japannese moes afwag. Die Agtste Plenum erken ook guerrilla-oorlogvoering as 'n integrale deel van die revolusionêre strategie en vestig plaaslike selfverdedigingsmilisies in alle dorpe onder Viet Minh-beheer. Die hoeksteen van die party se strategie, waarvan Ho blykbaar die hoofargitek was, was die samesmelting van die kragte van stedelike nasionalisme en boeropstand in 'n enkele onafhanklike poging.
Ten einde die nuwe strategie te implementeer, is twee take voorrang geniet: die vestiging van 'n Viet Minh -apparaat in die hele land en die oprigting van 'n veilige revolusionêre basis in die Viet Bac -grensgebied, waaruit die uitbreiding na die suide kan begin. Hierdie gebied het die voordele dat dit ver van koloniale beheer was, maar toeganklik vir China, wat beide as toevlugsoord en as opleidingsgrond kan dien. Boonop was die Viet Bac -bevolking grotendeels simpatiek teenoor die kommuniste. Die invloed van Viet Minh het in die gebied begin deurdring, en die Franse magte het in 1941 probeer om beheer oor die streek te kry, maar dit het nie daarin geslaag nie. Die bevrydingsgebied het gou versprei om die hele noordelike grensgebied in te sluit totdat dit suid van Cao Bang gekom het, waar 'n TKP -interprovinsiale Die komitee het sy hoofkwartier gevestig. 'N Tydelike terugslag vir die kommuniste het in Augustus 1942 plaasgevind toe Ho Chi Minh, terwyl hy op reis was na die suide van China om met amptenare van die Chinese Kommunistiese Party te vergader, twee jaar lank deur die Kuomintang in hegtenis geneem en gevange geneem is. Teen Augustus 1944 het hy egter die Chinese Chinese bevelvoerder oortuig om sy terugkeer na Viëtnam aan die hoof van 'n guerrillamag te ondersteun. Gevolglik het Ho in September na Vietnam teruggekeer met agtien mans wat deur die Chinese opgelei en gewapen was. By sy aankoms het hy 'n veto uitgespreek teen 'n plan wat die ICP in sy afwesigheid opgestel het om binne twee maande 'n algemene opstand in die Viet Bac te begin. Ho het egter die oprigting van gewapende propaganda -afdelings met militêre en politieke funksies goedgekeur.
Namate die Tweede Wêreldoorlog tot 'n einde gekom het, wou die TKP die Vietnamese onafhanklikheidsbeweging erken as een van die seëvierende geallieerde magte onder leiding van die Verenigde State. Met die oog hierop keer Ho in Januarie 1945 weer terug na die suide van China om daar met Amerikaanse en Vrye Franse eenhede te vergader. By die Amerikaners het hy finansiële steun aangevra, terwyl hy by die Franse, sonder sukses, waarborge van Viëtnamese onafhanklikheid gesoek het. Op 9 Maart 1945 stel die Japannese die Franse 'n ultimatum wat eis dat alle Franse en Indochinese magte onder Japannese beheer geplaas moet word. Sonder om op die Franse antwoord te wag, het die Japannese beslag gelê op administratiewe geboue, radiostasies, banke en nywerhede en die Franse magte ontwapen. Bao Dai, die Nguyen -heerser onder die Franse, is behou as keiser, en 'n marionetregering is gestig met Tran Trong Kim, 'n onderwyser en historikus, as premier. Japan herroep die Frans-Viëtnamese Verdrag van Protektoraat van 1883, wat Indochina as 'n Franse protektoraat gevestig het, en verklaar die onafhanklikheid van Viëtnam onder Japannese toesig.
Die kommuniste het tot die gevolgtrekking gekom dat die naderende einde van die oorlog en die nederlaag van die Japannese beteken dat 'n gunstige tyd vir 'n algemene opstand van die Viëtnamese mense naby was. Gevolglik het die TKP begin beplan om voordeel te trek uit die politieke leemte wat die Franse verlies van beheer en die beperking van Japannese mag grootliks tot stedelike en strategiese gebiede veroorsaak het. Boonop het die hongersnood op die platteland geheers en werkloosheid in die stede was hoog. Alleen in die Red River Delta sterf tussen Maart en Mei 1945 meer as 500 000 mense aan hongersnood. Omdat Japan as die belangrikste vyand beskou is, het die kommuniste besluit dat 'n Verenigde Front gestig moet word wat patriotiese Franse versetgroepe en gematigde stedelike Viëtnamese bourgeoisie insluit. Die algehele TGP-strategie het 'n opstand in twee fases vereis, wat in landelike gebiede begin en dan na die stede verhuis het. Gevolglik het kommunistiese militêre magte op die plan gereageer. Gewapende propaganda -eenhede onder die ICP -militêre strateeg Vo Nguyen Giap het suid van Cao Bang na die Thaise Nguyen -provinsie begin trek. In die ooste het die 3,000-man Nasionale Reddingsleër onder bevel van Chu Van Tan begin om die provinsies Tuyen Quang en Lang Son te bevry en revolusionêre distriksadministrasies te vestig. Tydens die eerste groot militêre konferensie van die TKP, wat in April in die Bac Giang -provinsie gehou is, het die leiers bepaal dat 'n bevryde gebied in die Viet Bac gevestig sou word en dat bestaande TKP -militêre eenhede verenig sou word om die nuwe Vietnam Liberation Army (VLA) te vorm ), later die People's Army of Vietnam (PAVN) genoem. Giap is aangewys as opperbevelhebber van die VLA en voorsitter van die Revolusie Militêre Komitee, later die Central Military Party Committed (CMPC) genoem. Intussen het die TKP sy invloed verder suid uitgebrei deur massa -organisasies te stig wat bekend staan ​​as nasionale reddingsverenigings (cuu quoc hoi) vir verskillende groepe, insluitend werkers, kleinboere, vroue, jeugdiges, studente en soldate. As gevolg van arbeidsonrus in Hanoi is 2 000 werkers vroeg in 1945 in reddingsverenigings gewerf, en 100 000 kleinboere is teen die middel van die somer by die reddingsverenigings in die Quang Ngai-provinsie aangewys. In Saigon het 'n jeugorganisasie, Thanh Nien Tien Phong (Vanguard Youth), wat deur die kommuniste in 1942 gestig is, teen die vroeë somer 200 000 gewerf. Thanh Nien Tien Phong het die fokuspunt geword vir die kommunistiese poging in die suide en het gou uitgebrei na meer as een miljoen lede in Cochinchina. Teen Junie 1945, in die provinsies van die Viet Bac, het die Viet Minh mense se revolusionêre komitees op alle vlakke op die been gebring, gemeenskaplike en Franse gronde aan die armes uitgedeel, die korf afgeskaf, gestig kwoc ngu klasse, plaaslike selfverdedigingsmilisies in die dorpe op die been gebring en universele stemreg en demokratiese vryhede verklaar. Die Viet Minh stig toe 'n voorlopige direktoraat, onder leiding van Ho Chi Minh, as die beheerliggaam vir die bevryde gebied, met 'n geraamde een miljoen mense.
Ondanks sy sukses in die noorde, het die TKP 'n reeks ernstige struikelblokke in Cochinchina gekonfronteer, waar die Japannese 100,000 goed bewapende troepe onderhou het. Boonop het die Japannese ook die neo-Boeddhistiese Cao Dai-sekte van meer as een miljoen lede ondersteun, waaronder 'n militêre mag van verskeie bataljons. 'N Ander sekte, die Hoa Hao, gestig en gelei deur die fanatiese Huynh Phu So, het tempels en hiërargie ontwyk en 'n beroep op die armes en onderdruktes gedoen. Hoewel die Hoa Hao nie die militêre mag van die Cao Dai ontbreek nie, was dit ook nou verbonde aan die Japannese. Intussen het die Japannese ook beheer gekry oor die Viëtnam Phuc Quoc Dong Minh Hoi (Liga vir die herstel van Viëtnam), wat in 1939 gestig is as 'n uitvloeisel van Viëtnam Quang Pluc Hoi. Deur die kommuniste gemobiliseer om hierdie magte in Cochinchina die hoof te bied, was die Vanguard Youth en die Vietnam Trade Union Federation, met 100,000 lede in 300 vakbonde.
Die Viet Cong
Op die hoogtepunt van die Viëtnam -oorlog, as jy 'n Amerikaner sou vra wie hulle land in Viëtnam veg, sou die meeste die Viet Cong geantwoord het. Die Viet Cong was 'n netwerk van kommunistiese agente en subversiewe, wat deur Noord -Viëtnam verskaf en beheer is, maar aktief is in Suid -Viëtnam.
Die oorsprong van die Viet Cong begin met die Genève -ooreenkomste van 1954. Ingevolge die ooreenkomste is militêre personeel beveel om terug te keer na hul plek van herkoms, hetsy Noord- of Suid -Viëtnam. Baie Viet Minh -soldate en simpatiseerders het egter in Suid -Viëtnam gebly en 'ondergronds' gebly, meestal in landelike of afgeleë gebiede.
Oor hul redes waarom hulle in die suide bly, kan daar gedebatteer word. Sommige historici stel voor dat inheemse kommunistiese groepe in Suid -Viëtnam gekies het om daar te bly, eerder as om na die noorde te skuif. Ander beweer dat hulle dit gedoen het op bevel van Hanoi, wat die ontwikkeling van die Suide wou ontwrig en voorberei op 'n toekomstige oorlog.
Wat die redes ook al was, teen 1959 was daar tot 20 verskillende kommunistiese selle versprei oor Suid -Viëtnam. In totaal bevat hierdie selle tot 3000 man.
Die vorming van 'n georganiseerde kommunistiese opstand in Suid -Viëtnam was die hoof van Le Duan. Le Duan, gebore in die suidelike provinsies van Viëtnam, was in die 1940's aktief in kommunistiese groepe in die Mekong -streek. Teen die middel van die vyftigerjare was hy 'n hooggeplaaste lid van die Noord-Viëtnamese regering, wat 'n setel in die Lao Dong Politburo beklee.
In 1956 ontwikkel Le Duan 'n plan met die titel 'Pad na die suide'. Daarin het hy 'n beroep op kommuniste gedoen om op te staan ​​en steun in te win, die leier van Suid -Viëtnam, Ngo Dinh Diem, omver te werp en buitelandse adviseurs en sakelui te verdryf.
Le Duan het hierdie plan aan lede van die Politburo voorgehou, maar hulle het nie sy oproep tot 'n volskaalse oorlog ondersteun nie. Die Politburo het die binnelandse beleid van Noord -Viëtnam, soos ekonomiese en militêre hervorming, meer dringend beskou. Hulle het gesê dat dit beter sou wees om drie jaar te wag vir 'n poging om 'n rewolusie in Suid -Viëtnam te fasiliteer. Tog het die Politburo kommunistiese opstandelinge in die Suide gemagtig om 'n beperkte veldtog van geweld te begin.
Terrorisme in die suide
Dit het middel 1957 begin met 'n paar eenhede wat terroriste teen buitelanders, buitelandse simpatiseerders en regeringsdoelwitte uitgevoer het. Suid -Viëtnamese kommuniste het hierdie veldtog van geweld die 'uitwissing van verraaiers' genoem.
Net in 1957 is daar meer as 150 sluipmoorde toegeskryf aan kommunistiese ondermyners. In Julie is 17 mense dood deur die Viet Minh -ondergrondse in Chau Doc. 'N Polisiehoof en sy gesin is in September vermoor. Die opstandelinge het ook bombardemente op hotelle en kafees in Saigon en ander stede uitgevoer. Baie van hierdie plekke is gereeld deur buitelanders besoek en verskeie Amerikaners is tydens hierdie aanvalle beseer.
Koerante in Saigon het na die opstandelinge begin verwys as Viet Cong, 'n verkorte vorm van Viëtnam Cong San (Viëtnamese kommuniste). Die opstandelinge het hul geweld tussen 1958 en 1959 voortgesit terwyl hulle hul organisasie en bevelstrukture verbeter het en die steun van Moskou verkry het.
Onder internasionale druk om hierdie geweld te onderdruk, het die Noord -Viëtnamese regering voortdurend benadruk dat suidelike kommuniste onafhanklik optree, nie onder leiding van Hanoi nie. Teen die middel van 1959 het die Noorde egter duidelike steun aan die Viet Cong gebied.
Die Nasionale Bevrydingsfront
Die revolusionêre beweging in Suid -Viëtnam is op 20 Desember 1960 geformaliseer, met die vorming van Mat Tran Dan Toc Giai Phong Mien Nam (die Nasionale Front vir die Bevryding van Suid -Viëtnam). Westerlinge het dit as die National Liberation Front (NLF) leer ken.
Kort na die stigting daarvan het die NLF 'n program van tien punte uitgereik waarin 'n beroep op die Viëtnamese volk gedoen is om 'die gekamoefleerde koloniale regime van die Amerikaanse imperialiste en die diktatoriale mag van Ngo Dinh Diem omver te werp'. Die lidmaatskap van die NLF het vinnig gegroei, gevul deur beide suidelike simpatiseerders en duisende kommuniste wat uit die Noorde gestroom het. Die NLF het ook sy eie volkslied aangeneem Giai Phong Mien Nam (Bevry die Suide):
'Om die Suide te bevry, het ons besluit om verder te gaan.
Om die Amerikaanse Ryk te verslaan en die landverkopers te vernietig.
O bene het gebreek en bloed het geval, die haat styg hoog.
Ons land is so lank geskei.
Hier is die heilige Cuu Long -rivier.
Hier heerlike Truong Sonberge
Dring ons aan om voort te gaan om die vyand dood te maak,
Arm vir arm onder 'n gemeenskaplike vlag. "
Viet Cong organisasie
Teen 1961 het die interne organisasie van die NLF verder ontwikkel en lyk dit soos die struktuur van die Lao Dong. Belangrike besluite is geneem deur 'n Presidium (in werklikheid 'n mini Politburo) en deur 'n sekretariaat geïmplementeer.
Ter plaatse het die NLF sy eie 'skadu -regering' aangeneem, wat in 20 streke werk en onder bevel van 'n partyamptenaar was. Binne elke streek was daar verskeie distrikte en dorpe, onder toesig van een of meer NLF -kaders. Die rol van hierdie kaders het verder gegaan as militêre en guerrilla -operasies. Die NLF was ook 'n politieke beweging wat gewerk het om volksondersteuning te lok en op te bou.
NLF -leerstellings beklemtoon twee belangrike konsepte: dan tranh ('Stryd') en giai phong ('Bevryding'). Die kaders het hierdie idees versprei deur politieke onderwysforums, jeuggroepe en vrouegroepe te organiseer. Die NLF versprei ook inligting en propaganda wat kommunistiese idees en waardes prys, sowel as kommunistiese grondhervormings in die Noorde. Kaders het mense ook ingelig oor die misdade en uitbuiting van die Suid -Viëtnamese leier Ngo Dinh Diem en sy volgelinge.
Die NLF se militêre arm is die Quan Doi Giai Phong (Bevrydingsleër). Suid -Viëtnamese en Westerlinge ken dit as die Viet Cong. Die lede het uitgebreide politieke en historiese opleiding gekry, insluitend sessies oor die mislukking van die Genève -ooreenkomste, Amerikaanse dubbele standaarde en die oordrewe van die Diem -regime.
Die 'Ghost Army'
Om voor die hand liggende redes kon die meeste NLF -operasies nie in die openbaar uitgevoer word nie. In die meeste dele van Suid -Viëtnam het die NLF 'n ondergrondse organisasie gebly; sy bewegings en aktiwiteite word dikwels as 'spookagtig' beskryf. Daar was geen NLF -uniform of kentekens nie, so die meeste Viet Cong was nie te onderskei van gewone Suid -Viëtnamese nie.
Daar was ook geen amptelike NLF -hoofkwartier of selfs 'n spesifieke gebied waar NLF -amptenare gevind kon word nie. Lede van die Presidium het hul vergaderings op afgeleë plekke gehou en selde twee keer op dieselfde plek vergader. Hulle besluite is deur die mondelinge opdrag geneem, óf op geskrapte notas wat in kode geskryf is.
Duisende Suid -Viëtnamese, gemarginaliseerd en onteien deur die korrupsie en brutaliteit van die Diem -regime, het aangesluit om met die NLF te veg. Diegene wat nie kon veg nie - insluitend vroue, kinders en bejaardes - het op ander maniere ondersteuning gegee en belowe om voedsel, veiligheid en inligting oor vyandelike troepebewegings te verskaf. Boeddhistiese monnike, voormalige lede van godsdienstige sektes soos die Cao Dai en Hoa Hao, ontheemde boere en stedelike werkers kan in NLF -geledere gevind word.
Ondersteuning het egter nie net op een manier gevloei nie. Die bombardemente, sabotasie en sluipmoorde van die NLF het ook aansienlike teenkanting opgelewer. Hierdie aanvalle, alhoewel gemik op buitelandse of Suid -Viëtnamese regeringsdoelwitte, het dikwels onskuldige burgers doodgemaak, privaat eiendom vernietig en sake ontwrig. As gevolg hiervan was daar baie Suid -Viëtnamese wat nie die Diem -regering of die NLF gesteun het nie.
Teen 1960 het die NLF gegroei en ontwikkel tot 'n gesofistikeerde kommunistiese opstand. Met die goedkeuring van Hanoi het die NLF sy terroriste -aktiwiteite in die Suide uitgebrei. In Oktober 1961 was daar 150 bombardemente en aanvalle van die NLF, drie keer soveel as die vorige maand. Hierdie eskalasie het die Amerikaanse president John F. Kennedy aangespoor om die aantal Amerikaanse militêre adviseurs in Suid -Viëtnam te vergroot, met etlike duisende wat in die komende ses maande aankom.
Een van die suksesvolste operasies in Viet Cong het in Januarie 1963 plaasgevind toe ongeveer 1500 Suid -Viëtnamese (ARVN) soldate saam met Amerikaanse adviseurs 300 Viet Cong naby Ap Bac in die Mekong Delta opgespoor het.
Terwyl die ARVN -soldate die vyand oor ryslande nader, kon die Viet Cong swaar ongevalle uit versteekte posisies veroorsaak. Die ARVN het die voordeel van Amerikaanse helikopters, maar selfs hierdie was ondoeltreffend om die vyand op te spoor en uit te skakel. Ongeveer 200 ARVN -troepe is geskiet, byna die helfte van hulle dodelik, terwyl drie Amerikaanse adviseurs ook dood is. Daarteenoor het die Viet Cong slegs 18 man verloor.
Die taktiek wat hulle by Ap Bac gebruik het - stealth, verberging, geduld, dissipline en spanwerk - het die modernste wapens in Viëtnam weerstaan. Dit was nie die laaste keer dat hierdie taktiek suksesvol sou wees nie.
Amerikaanse houding teenoor die Viet Cong
Na die Amerikaanse militêre eskalasie in 1965, het die uitwissing van die Viet Cong die belangrikste doelwit vir die Amerikaanse weermag geword. Die Viet Cong is in die Amerikaanse pers verskyn en gedemoniseer. Hulle is geskilder as kommunistiese revolusionêre en hartelose terroriste, verantwoordelik vir elke bloedbad in Suid -Viëtnam.
Amerikaanse militêre personeel in Viëtnam het die Viet Cong geken as "VC", "Victor Charlie", "Charlie" of "Chuck". Die houding van die meeste Amerikaanse soldate teenoor die Viet Cong het ontwikkel tot 'n kombinasie van haat, vrees en bewonderende bewondering.
Die Viet Cong is vervloek en veroordeel omdat hulle nie die Westerse oorlogskonvensies gevolg het nie. Hulle is as lafaards bestempel omdat hulle geweier het om in 'n oop geveg te veg. Die Viet Cong het staatgemaak op elemente van spoed en verrassing. Hinderlae, weerligaanvalle, sluipskiet, tonneloorlogvoering, landmyne en valstrikke het hul voorkeur -taktiek geword.
Viet Cong -soldate is opgelei om ondermynend, ontwykend en listig te wees. Hulle was bekwaam om onder burgerlike bevolkings te skuil, skuiling te vind in die dik oerwoud en slegs in die nag te beweeg.
Namate die Viëtnam -oorlog ontvou het, het die sterkste militêre mag ter wêreld in 'n oorlog gestaan ​​met 'n vyand wat skaars gevind kon word.
'Die redes waarom 'n man of vrou by die VC aangesluit het, is net so uiteenlopend en kompleks as individue self. Die algemeenste was bloot ontnugtering met die regering in Saigon, en die aanvaarding van die voortdurende spervuur ​​van NLF -propaganda. Die enigste kontak wat dorpenaars met die regering gehad het, was deur middel van swaarhandige tollenaars en ARVN-soldate. Saigon was 'n plek waarvan hulle nog net gehoor het. Die werklike lojaliteit van die boer was aan sy of haar gesin en dorp. Verder het distrik, provinsie en nasionale regering geen betekenis gehad nie ... Na 1965 was ARVN en Amerikaanse troepe die skuld daarvoor dat hulle baie na die VC gewend het. "
1. Die Viet Cong was die militêre arm van die National Liberation Front (NLF), 'n ondergrondse kommunistiese opstand wat in Desember 1960 ontstaan ​​het en aktief was in Suid -Viëtnam.
2. Die saad van die NLF was etlike duisende kommuniste wat die voorwaardes van die Genève -ooreenkoms (1954) trotseer en in Suid -Viëtnam ondergronds gebly het.
3. Namate die steun vir die NLF gegroei het, het dit organisasie- en bevelstrukture aangeneem, soortgelyk aan dié van die Lao Dong, asook sy eie militêre arm, die Viet Cong.
4. Die NLF en Viet Cong was skaduryke organisasies wat in die plattelandse lewe ingeskakel het, maar polities en militêr aktief gebly het en propaganda gewerf en versprei het.
5. Viet Cong -bombardemente en operasies het toegeneem vanaf laat 1961. Met behulp van guerrillametodes het hulle buitelandse en regeringspersoneel, geboue en geriewe geteiken.
Gedurende TWEEDE WERELDOORLOG, is die Viet Minh, 'n nasionalistiese party wat die Franse koloniale bewind van Viëtnam beëindig het, gereël. Na die nederlaag van die Japannese en hul onttrekking aan die destydse Franse Indochina, verklaar die Viet Minh, onder leiding van Ho Chi Minh, formeel onafhanklikheid. Frankryk het geweier om die Viëtnamese onafhanklikheid te erken, en daar het oorlog uitgebreek tussen die Franse en die Viet Minh. In 1954 trek die Franse terug nadat hulle 'n verwoestende nederlaag tydens die Slag van Dien Bien Phu gely het.
Na die Franse onttrekking het deelnemers aan 'n internasionale konferensie in Genève, Switserland, Viëtnam op die 17de parallel verdeel. Die Viet Minh het beheer gekry oor die noorde, wat bekend gestaan ​​het as Noord-Viëtnam, terwyl die nie-kommunistiese suidelike helfte Suid-Viëtnam geword het. Die hoof van die Suid -Viëtnamese regering was onder leiding van premier Ngo Dinh Diem, wat in 1956 geweier het om vrye verkiesings oor hereniging toe te laat, soos ooreengekom deur die Genève -ooreenkomste. Diem was tereg bang dat Ho Chi Minh en die kommuniste die verkiesing sou wen. Die Verenigde State ondersteun Diem se uittarting, wat die Noord -Viëtnamese daartoe gelei het om eenwording deur militêre mag te bekom.
Die Diem -regime, wat spoedig korrup en ondoeltreffend blyk te wees, het gesukkel om die Viet Cong, 'n Suid -Viëtnamese leër van guerrillasoldate wat deur die Noord -Viëtnamese opgelei en gewapen was, te beveg. Die Viet Cong het deel geword van die National Liberation Front (NLF), 'n opstandige organisasie wat deur kommuniste gesteun word. In 1961 het president JOHN F. KENNEDY begin om meer Amerikaanse militêre adviseurs na Suid -Viëtnam te stuur, en teen die einde van 1962 het hulle getal van 900 tot 11,000 gestyg. Kennedy,
Tydlyn vir die oorlog in Viëtnam
BRON: Dupuy, R. Ernest en Trevor N. Dupuy, Harper Encyclopedia of Military History. New York Public Library's Boek van chronologieë.
1954 Die Franse Indochina -oorlog eindig met die Franse nederlaag by Dien Bien Phu.
1955 Die Verenigde State stem in om die Suid -Viëtnamese weermag op te lei.
1956 President Eisenhower kondig die eerste Amerikaanse adviseurs aan wat na Viëtnam gestuur is.
1957 Noord -Viëtnamese guerrilla (Vietcong) aktiwiteite wat teen Suid -Viëtnam gerig is, begin.
1959 Eerste Amerikaanse militêre adviseurs in Vietcong -aanval dood.
1961 President Kennedy stem in om die militêre adviesgroep van 685 lede te vergroot en om 20.000 Suid-Viëtnamese troepe te bewapen en te voorsien (16 Junie).
1962 President Kennedy verklaar dat Amerikaanse militêre adviseurs in Viëtnam die vuur sal terugbring as hulle afgeskiet word. Amerikaanse troepe teen die einde van die jaar is 12 000.
1963 Suid -Viëtnam se president, Ngo Dinh Diem, vermoor (2 November).
1964 Noord -Viëtnamese patrolliebote val Amerikaanse vernietigers in die Golf van Tonkin aan. Die Amerikaanse kongres neem 'n resolusie (7 Augustus) wat president Johnson as basis gebruik vir die latere opbou van Amerikaanse troepe in Viëtnam. Verenigde State kondig massiewe verhoging van hulp aan om Hanoi se steun aan Vietcong (11 Desember) teen te werk.
1965 Die eerste Amerikaanse lugaanvalle in Noord -Viëtnam begin (24 Februarie) met die eerste groot ontplooiing van Amerikaanse grondtroepe (7 Maart en ndash9). Amerikaanse troepe tel 184,300 aan die einde van die jaar.
1966 Die bombardement van Hanoi begin (29 Junie). Amerikaanse troepe tel 389 000 aan die einde van die jaar.
1967 Amerikaanse troepe tel 480,000 aan die einde van die jaar.
1968 'Tet' offensief deur Noord -Viëtnamees (30 Januarie tot 29 Februarie) My Lai -slagting deur Amerikaanse troepe (16 Maart). Begin van vredesgesprekke in Parys.
1969 Die ontplooiing van Amerikaanse troepe bereik die hoogste punt van die oorlog in April: 543,000. President Nixon begin op 14 Mei met die onttrekking van Amerikaanse troepe.
1970 Amerikaanse en Suid -Viëtnamese magte steek die Kambodjaanse grens oor om by vyandelike basisse te kom (30 April).
1971 Amerikaanse bomwerpers slaan massief toe in Noord -Viëtnam weens beweerde oortredings van die bomaanval -ooreenkoms van 1968 (26 tot 30 Desember). Amerikaanse troepe tel aan die einde van die jaar 140 000.
1972 Noord -Viëtnamese begin bomaanval oor gedemilitariseerde gebied (30 Maart). VSA hervat bomaanval op Hanoi (15 April) VSA kondig die ontginning van hawens in Noord -Viëtnam aan. Laaste Amerikaanse gevegstroepe vertrek (11 Augustus).
1973 Vuurstilstand-ooreenkoms onderteken (27 Januarie) laaste Amerikaanse nie-gevegte wat uit die stryd getrek is, onttrek uit Vietnam (29 Maart) die laaste Amerikaanse krygsgevangenes wat vrygelaat is (1 April). Sommige Amerikaanse burgers bly.
1975 President Theu se regering van Suid -Viëtnam gee hom oor aan kommuniste op 30 April, die Verenigde State verlaat die ambassade. Alle Amerikaanse burgers verlaat Viëtnam. 140 000 Suid -Viëtnamese vlugtelinge vlieg na die Verenigde State.
1976 Vietnam het grootskaalse hervestigings- en heropvoedingsprogramme herenig.
was egter ontevrede met die Diem -regime en het toegelaat dat 'n militêre staatsgreep op 1 November 1963 plaasvind. Diem is tydens die staatsgreep vermoor, maar nie een van die gebrekkige militêre leiers wat hom gevolg het, kon die Kommuniste nie keer om meer veld te wen nie.
Direkte Amerikaanse militêre betrokkenheid by Viëtnam het in 1964 begin. Op 2 Augustus 1964 het president LYNDON B. JOHNSON het aangekondig dat Noord -Viëtnamese skepe Amerikaanse vlootvaartuie in die Golf van Tonkin aangeval het. Johnson het die kongres gevra om die nodige optrede te gebruik om Amerikaanse troepe te beskerm. Op grond van die onjuiste inligting wat deur die Johnson -administrasie verskaf is, het die kongres die president hierdie gesag gegee TONKIN GULF RESOLUTION (78 Stat. 384).
Johnson het hierdie resolusie gebruik om militêre eskalasie te regverdig in die afwesigheid van 'n oorlogsverklaring van die kongres. Na aanvalle op Amerikaanse magte in Februarie 1965, het hy die bomaanval op Noord -Viëtnam goedgekeur. Om die beskerming van die Suid -Viëtnamese regering voort te sit, het Johnson gedurende die volgende drie jaar die aantal Amerikaanse soldate wat in Suid -Viëtnam veg, van 20,000 na 500,000 verhoog.
Amerikaanse militêre leiers het gesukkel om 'n guerrilla -leër te beveg, maar het herhaaldelik beweer dat die Viëtkong en Noord -Viëtnamese magte die oorlog verloor. Op 30 Januarie 1968 het die Viet Cong en die Noord -Viëtnamese 'n verrassingsaanval op 36 groot stede en dorpe gedoen tydens die Tet (maan nuwejaar) fees. Alhoewel Amerikaanse troepe hierdie aanvalle afgeweer het, het die Tet -offensief die geloofwaardigheid van Amerikaanse militêre leiers en van Johnson self, wat beweer het dat die oorlog naby was, ondermyn. Antiwar -sentiment in die Verenigde State het toegeneem nadat Tet skepties geraak het oor die vraag of die oorlog gewen kan word en, indien moontlik, hoeveel jaar dit sou neem om te wen.
Die presidensiële veldtog van 1968 van die Minnesota se antiwar -senator EUGENE MCCARTHY gewild geword na Tet. Op 31 Maart 1968 kondig Johnson aan dat die Verenigde State sal ophou om Noord -Viëtnam bo die 20ste parallel te bombardeer en dat hy nie herverkiesing vir die presidentskap sal soek nie. Johnson het beveel dat die bombardement in Oktober heeltemal gestaak moet word, toe Noord -Viëtnam ingestem het om voorlopige vredesgesprekke in Parys te begin. Hierdie besprekings het voortgeduur tydens die herfsverkiesingsveldtog, wat Republikein beleef het RICHARD M. NIXON tot president verkies.
Nixon het probeer om die Suid -Viëtnamese regering te behou terwyl hy Amerikaanse troepe teruggetrek het. Hy het 'n "Vietnamisering" -beleid begin, wat beloof het om geleidelik alle militêre operasies na die Suid -Viëtnamese oor te dra. Tydens hierdie proses sou die Verenigde State groot hoeveelhede militêre hulp verleen. In 1969, toe die aantal Amerikaanse militêre personeel in Suid -Viëtnam 540 000 bereik het, kondig Nixon 'n beskeie troeponttrekking aan. Gedurende 1969 het die vredesgesprekke in Parys voortgegaan met die NLF, Noord -Viëtnamese en Suid -Viëtnamese, maar min vordering is gemaak.
In die lente van 1970 het Nixon die oorlog uitgebrei namate Amerikaanse en Suid -Viëtnamese magte Kambodja binnegeval het om Noord -Viëtnamese militêre heiligdomme daar te vernietig. Die Kambodjaanse aksie het 'n vuurstorm op die Amerikaanse kollege- en universiteitskampusse veroorsaak, waar protesoptogte teen die oorlog gelei het tot die sluiting van baie instellings vir die res van die lente. Nietemin het Nixon volgehou met sy beleid. Hy het die bombardement van Kambodja en Laos deur B-52-bomwerpers gemagtig, die Kambodjaanse regering destabiliseer en groot dele van albei lande vernietig. Teen die einde van 1970 het die aantal Amerikaanse militêre personeel in Suid -Viëtnam tot 335,000 afgeneem. 'N Jaar later het die getal gedaal tot 160 000 militêre personeel.
In Maart 1972 val die Noord -Viëtnamese die noordelike deel van Suid -Viëtnam en die sentrale hooglande binne. Nixon het gereageer deur die mynbou van Haiphong en ander Noord-Viëtnamese hawens te beveel en grootskaalse bombardemente van Noord-Viëtnam. In die herfs van 1972 het 'n vredesverdrag waarskynlik verskyn, maar die gesprekke het middel Desember verbreek. Nixon het toe 'n intense bomaanval op Hanoi en ander Noord -Viëtnamese stede gelas. Die "Kersfeesbomaanval" het 11 dae geduur.
Die vredesgesprekke hervat toe, en op 27 Januarie 1973 stem die partye in tot 'n skietstilstand die volgende dag, die onttrekking van alle Amerikaanse magte, die vrylating van alle krygsgevangenes en die oprigting van 'n internasionale mag om die vrede. Die Suid -Viëtnamese sou die reg hê om hul eie toekoms te bepaal, maar Noord -Viëtnamese troepe in die suide kon bly. Teen die einde van 1973 het byna al die Amerikaanse militêre personeel Suid -Viëtnam verlaat.
Die konflik in die suide het in 1974 voortgeduur. Die Verenigde State het in Augustus 1974 militêre hulp aan Suid -Viëtnam gesny, wat gelei het tot die demoralisering van die Suid -Viëtnamese weermag. Die Noord-Viëtnamese, wat voel dat die einde naby is, val in Desember 1974 op 'n provinsiale hoofstad 60 myl noord van Saigon aan. Nadat die stad Phouc Binh vroeg in Januarie 1975 geval het, het die Noord-Viëtnamese 'n volskaalse offensief in die sentrale hooglande in Maart. Die Suid -Viëtnamese weermag het uitmekaar geval en 'n algemene paniek het ontstaan. Op 30 April het die Suid -Viëtnamese regering oorgegee. Op 2 Julie 1976 is die land amptelik verenig as die Sosialistiese Republiek van Viëtnam.
Die VM -organisasie stol
Die basis van die piramide was die Tu Ve, of selfverdedigingseenhede. Dit het beide die Dan Quan en Dan Quan Du Kich eenhede. Die Dan Quan was 'n ongewapende organisasie wat die hele bevolking in die "partytjie" -gebiede insluit, wat as noodsaaklik vir die werk opgeroep sou word, soos koelies, gidse, boodskappers, ens. Jong, oud, vrouens, kinders moes almal deelneem. Die Dan Quan Du Kich was die plaaslike milisies, met een afdeling (ongeveer 15 guerrillas, mans of vroue) per dorp, gewapen met gewoonlik 4 of 5 gewere, plus granate, myne en hand-tot-hand-wapens. Hulle leiers is verkies.
Dorpe is ingedeel Lien Xa, of interdorpe, wat hul partydiges in 'n peloton sou groepeer (wat gewoonlik 1 outomatiese wapen insluit). Hulle leiers is ook verkies. In seldsame gevalle kan die afdelings tussen dorpe in groot ondernemings gekombineer word vir groot aksies.
Die plaaslike milisies is slegs na vore gebring, en andersins voortgegaan in hul burgerlike pligte. Hulle belangrikste militêre take was sabotasie en teistering in gebiede wat deur Frans beheer word, en sekuriteitspligte (bewaking van voorraadlyne en die opsporing van kontrarevolusionêres) in VM-beheerde gebiede. Hulle het ook as werwingspoel vir die streekseenhede gedien.
Die Bo Doi Dia Phuong, of streekseenhede, was meer formele eenhede wat uit die plaaslike milisies verkry is. Daar is soms verwarring tussen die twee tipes, net soos die gewone eenhede. Die streeptroepe is deur die partytjie-apparaat uit die plaaslike milisies verwyder (tipies is die beste 3 of 4 uit elke groep tussen die dorpe gekies, elke paar maande). Dit is gewoonlik op distriksvlak tot kompanie gevorm, met die meeste provinsies 'n streeksbataljon. Die bataljon was tipies saamgestel uit 'n hoofkwartier -eenheid, 3 geweermaatskappye (elk van ongeveer 135 vegters) en 'n ondersteuningsmaatskappy (soms met 'n ingenieurspeloton).
Die streeptroepe is aangekla van die vervolging van die guerrilla -oorlog, die ondersteuning en opleiding van die plaaslike milisies, versterking en voorrade aan die gereelde persone, die ondersteuning van die gereelde troepe in veldaksies en die druk op die Franse. Hulle was die grootste deel van die oorlog die belangrikste tipe militêre mag waarmee die CEFEO in aanraking gekom het.
Die ekonomiese groei van Viëtnam word steeds belemmer deur die regering se beheer oor baie fabrieke as staatsondernemings. Hierdie SOE's produseer byna 40% van die land se BBP. Miskien geïnspireer deur die sukses van Asië se kapitalistiese "tierekonomieë", het die Viëtnamese egter onlangs 'n beleid van ekonomiese liberalisering verklaar en by die Wêreldhandelsorganisasie aangesluit.
In 2016 was die BBP-groei van Viëtnam 6,2%, gedryf deur uitvoergerigte vervaardiging en 'n stewige binnelandse vraag. Die BBP per capita was vanaf 2013 $ 2,073, met 'n werkloosheidsyfer van slegs 2,1% en 'n armoede van 13,5%. Altesaam 44,3% van die arbeidsmag werk in die landbou, 22,9% werk in die nywerheid en 32,8% werk in die dienstesektor.
Viëtnam voer klere, skoene, ru -olie en rys uit. Dit voer leer en tekstiele, masjinerie, elektronika, plastiek en motors in.
Die Viëtnamese geldeenheid is die dong. Vanaf 2019 is 1 USD = 23216 dong.
Terreur in die lug: Noord-Viëtnam se ligte artillerie teen vliegtuie
Amerikaanse vlieëniers wat oor Noord -Viëtnam vlieg, het te kampe gehad met een van die mees intensiewe en hoogs ontwikkelde lugafweerstelsels in die geskiedenis. Alhoewel die noordelike vegvliegtuie en sy oppervlak-tot-lug-missiele (SAM's) die nuus gekry het, was dit die ligte lugafweergewere en lugafweerartillerie (AAA) wat die grootste verliese veroorsaak het. Noord -Viëtnam het meer as 8 000 van hierdie wapens ontplooi rondom sleuteldoelwitte regoor die land, met kalibers wat wissel van 12,7 mm masjiengewere tot 57 mm outomatiese kanonne. Hierdie wapens het meer as 77 persent van die gevegsverliese wat die lugmag en 52 persent van die vloot gely het, aangerig. Hulle het elke groot teiken in Noord -Viëtnam en op die platteland gedek. Na 1969 het AAA -gewere ook in belangrike gebiede van Laos en sommige gebiede van Suid -Viëtnam begin verskyn. Teen 1972 is hulle ontplooi in en om Noord -Viëtnamese voorraaddepots, artillerieplekke en opvoeringsgebiede in die westelike en noordelike Suid -Viëtnam. Elke vlieënier wat oor die land gevlieg het, praat van die alomteenwoordige AAA -bedreiging.
Die grootste van hierdie wapens was die 57 mm S-60 geweer. Gebaseer op die Duitse 55 mm-outomatiese flakkanon wat in diens was net toe die Tweede Wêreldoorlog geëindig het, was die S-60 'n dodelike verdedigingstelsel naby die punt toe dit in diens van 'n goed opgeleide bemanning was. Die geweer het 'n dop van ses pond afgeskiet met 'n nabyheidsbrandstof, teen 'n maksimum tempo van 120 rondes per minuut (rpm).Die skulpe is met die hand gelaai via vier-ronde snitte wat 36 pond weeg. As gevolg hiervan het die laaier se moegheid en ander faktore die geweer se aanhoudende vuurtempo tot ongeveer 70 rpm beperk. Die maksimum effektiewe hoogte was 28.000 voet en die horisontale reikafstand was 12.000 meter, maar die geweer is byna heeltemal gebruik vir lae hoogte. Die meeste batterye het op 'n afstand van 4 000 tot 6 000 meter losgebrand en op teikens onder 5 000 voet geskiet.
Elke battery van ses S-60's was toegerus met 'n enkele "Flap Wheel" of "Fire Can" vuurbeheerradar en gekonsentreer op 'n enkele teiken. Eenhede met radarbrandbeheer het 'n groter effektiewe omvang as dié wat visuele vuurbeheer gebruik. Suksesvolle Amerikaanse bliksem en misleiding van die vuurwapenbeheerderradars van die geweer het uiteindelik daartoe gelei dat die Viëtnamese toenemend op visuele vuurbeheer staatgemaak het. Die Amerikaanse ALQ-71 en -72 elektroniese teenmaatreëls (ECM) het baie effektief geblyk toe hulle die eerste keer bekendgestel is, en die latere ALQ-134 ECM-stelsels het die Amerikaanse elektroniese superioriteit behou bo die latere weergawes van die flapwielradars wat uit die Sowjetunie gestuur is. .
Die S-60 geweer is ook gemonteer in oop tweeling torings bo-op 'n aangepaste T-55 tenk onderstel. Aangewys as die ZSU-57-2, was dit bedoel om mobiele eenhede te vergesel. Dit kan egter nie radarbrandbeheer gebruik of direk in die lugverdedigingsnetwerk geïntegreer word nie. Slegs in 'n beperkte aantal ZSU-57-2's, wat in 1957 in Sowjet-diens ingevoer is, het diens in Vietnam plaasgevind.
Die Viëtnamese het meer as 1 000 S-60's van beide die Sowjetunie en China verkry. Diegene in Kambodja en Suid -Viëtnam is later hoofsaaklik teen helikopters gepleeg. Daar is berigte dat verskeie Amerikaanse vloot A-1E Skyraiders sulke treffers oorleef het, maar die Skyraider was 'n moeilike vliegtuig om af te bring. Die S-60 was slegs 'n treffer vir elke 8,500 rondtes wat afgevuur is, maar die hoeveelheid vuur van die een tot vier batterye wat 'n Noord-Viëtnamese doelwit beskerm het, beloop 420-720 rpm. Boonop was die S-60 selde die enigste lugweergeweer wat die fasiliteite beskerm het.
Noord-Viëtnam het meer as 2 000 37 mm M38/39 lugafweergewere van die Sowjetunie aangeskaf en nog 300 tot 500 van die Chinese variant. Die M38/39, wat in 1938 bekendgestel is, was die belangrikste AAA -wapen van die Sowjetunie in die Tweede Wêreldoorlog. Anders as die S-60, is die M38/39 afgevuur oor 'n oop vuurwapen en het dit nie radarbrandbeheer nie. 'N Handmatige afstandvoorspeller het die teikenafstand en hoogte bepaal en wanneer om te vuur. In die meeste opdragte het die hele sesgeweerbattery sy vuur teen die hoofvliegtuig gestamp. In sommige omstandighede het elke geweerbemanning individuele teikens gekies en onafhanklik aangegaan.
Die M38/39 het 180 rpm vir kort sarsies afgevuur en 'n volgehoue ​​vuurtempo van 80 rpm gehad. Die maksimum horisontale reikafstand was 8 000 meter, en teoreties kan dit 'n teiken bereik op 'n hoogte van 19 000 voet. Die werklike maksimum effektiewe reikafstand teen 'n lugdoel was egter 3 000 meter en die meeste geweerspanne het nie losgebrand totdat die teiken die helfte van die afstand was nie. Dit het 'n dop van 1,5 pond afgevuur wat met die hand gelaai is uit clips van 5 ronde. Alhoewel dit 'n goeie vuurtempo gehad het en baie vinnig deurkruis het, het die M38/39 dit moeilik gevind om 'n hoëspoed-kruising te bereik. Die gewere was oor die algemeen langs die asimute van die nader of in groot getalle rondom die teiken geplaas, met baie smal aanrybane.
Die bekende ZSU-23 kom in beide gesleepte en selfaangedrewe weergawes. Die gesleepte weergawe bestaan ​​uit twee 23 mm kanonne op 'n tweewielkar. 'N Enkele skieter wat op 'n oop gesig na die teiken gerig is. Die laaier het die wapen uit 50-ronde gordels gevoer. Oor die algemeen het elke gesleepte ZSU-23 'n volgehoue ​​vuurtempo van 200 rpm. Teoreties het dit 'n maksimum snelheid van 1 000 rpm per vat gehad, maar min toedienings het meer as 15 sekondes geduur. Die geweervate het oorverhit as iemand binne 'n minuut 1000 rondtes deur hulle wou steek. Maksimum en normale teikenhoogtes was onderskeidelik 16.000 en 1500 voet. Gewoonlik het 'n vierpistoolbattery op 'n afstand van ongeveer 1 000 meter losgebrand.
Die selfaangedrewe variant, die ZSU-23-4, was die dodelikste van die twee wapensisteme. Die ZSU-23-4 is toegerus met 'n onafhanklike vuurbeheer met behulp van die "Gun Dish" -radar en kan sy doelwit vanaf 20 kilometer begin volg. Die kombinasie van vier 23 mm-kanonne en 'n bliksem-/bedriegweerstandige vuurbeheerradar was baie effektief, veral teen helikopters. Die stelsel is einde 1971 vir die eerste keer aan Noord-Viëtnam gelewer. Die Noord-Viëtnamese het kort daarna ZSU-23-4's in Laos ontplooi. Hulle het aanvanklik in 1972 in Kambodja verskyn en daar was berigte daaroor wes van Khe Sanh tydens die "Year of the Rat Offensive" van Noord -Viëtnam daardie jaar. Radarbrandbeheer het die gewere se doeltreffende reikafstand tot meer as 3 000 meter vergroot en die doeltreffende hoogte tot 4 000 voet verhoog. Die ZSU-23-4's is ontplooi in viervoertuigondernemings wat taktiese eenhede in die veld vergesel het. Hulle is selde aangetref rondom vaste fasiliteite in Noord -Viëtnam. Helikoptervlieëniers en voorwaartse lugbeheerders het groot respek vir die ZSU-23-4 ontwikkel, wat ewe effektief was om voertuie en ander grondteikens aan te skakel.
Die wapen wat helikoptervlieëniers en voorwaartse lugwaarnemers die meeste gevrees het, was die 14,5 mm ZPU-4, gebaseer op die 14,5 mm KPV-swaar masjiengeweer wat die eerste keer tydens die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel is. Die ZPU-4, wat bestaan ​​uit vier masjiengewere, elk met 'n sikliese vuurtempo van 600 rpm, gemonteer op 'n viertrekwa, het 2 400 rpm uitgeskakel. Ammunisie wat in tromme gedra is, bevat 'n gordel van 150 rondtes. Die laaier se taak was om die wapens met vars tromme gevoer te hou. Die wa van twee ton van die stelsel was minder as 6 voet breed en dit kan maklik gedemonteer word vir vervoer of verberging. Vlieëniers en vliegtuigbemanning het dit selde opgemerk voordat hulle verloof was.
Die ZPU-4 het die ZAPP-4-meganiese rekenaarskerm gebruik, maar die kanonniers het dit gewoonlik met optiese toerisme-aantreklikhede afgevuur. Die effektiewe reikafstand teen 'n teiken wat onder 1500 voet en 200 knope vlieg, was ongeveer 1000 meter. Alhoewel dit ondoeltreffend was om hoëspoeddoelwitte te bereik of om radikaal te maneuver, was dit dodelik vir vliegtuie wat direk in die geweer-teikenlyn vlieg. Die ZPU-4, wat meestal in Laos en Suid-Viëtnam voorkom, het in groot getalle in Indochina gedien. Na verneem word, het die Noord -Viëtnamese tussen 1958 en 1968 ongeveer 2 000 verkry.
Laat in die oorlog is die ZPU-4 aangevul deur tweemanspanne wat SA-7 Graal-missiele dra. Die ZPU-4 is ook in 'n enkele montering ontplooi, net soos vasgevangde Amerikaanse .50-kaliber M-2-masjiengewere en Sowjet-12.7mm-masjiengewere. Alhoewel dit nie so gevaarlik is vir vlieërs as die ZPU-4 en swaarder lugweerwapens nie, kan masjiengewere helikopters op lae hoogte uittrek of ernstig beskadig, veral as die vlieënier verras word. Die masjiengewere was versprei oor die platteland en het verseker dat geen vlieënier op lae hoogte in Indochina kon ontspan nie.
Noord-Viëtnamese lugverdedigingstaktieke was afhanklik van diepgaande verdediging, horisontaal en vertikaal. Oppervlakte-tot-lug-missiele was die eerste verdedigingslinie, wat die Amerikaners genoop het om 'n groeiende persentasie van hul lugbates aan die SAM-onderdrukkingsmissie af te staan. Alhoewel die SAM's nie soveel vliegtuie verlaag het nie, veral nadat die Verenigde State kaf en ECM begin gebruik het, het hulle taktiese vliegtuie na laer hoogtes gedwing waar hulle deur AAA verloof was. Swaar AAA bied dekking oor medium hoogte rondom sleutelgeriewe. Ligte AAA en handwapens (14,5 mm, 12,7 mm en kleiner outomatiese wapens) is oor die hele land versprei en afgevuur na wat ook al bokant die lug kom. Die meeste van die ligte AAA was in ringe rondom sleutelgeriewe geplaas en versprei langs die Ho Chi Minh -roete.
Na berig word, het Noord-Viëtnam meer as 8 000 lugafweergewere en nog 1 000 tot 2 000 swaar masjiengewere tydens die oorlog ontplooi. Anders as die swaar AAA, is die ligte AAA -eenhede van Noord -Viëtnam wyd buite die land ontplooi, waaronder Laos, Kambodja en Suid -Viëtnam. Hulle het meer Amerikaanse vliegtuie en helikopters neergeslaan as alle ander Noord -Viëtnamese wapensisteme saam.
Belangriker as die verliese wat die ligte AAA aangerig het, was die uitwerking wat die wapens op die akkuraatheid van die bombardement gehad het in die dae voor strydwapens en slim bomme. Elke vlieënier wat in 'n teiken oor Noord-Viëtnam vlieg, moes SAM's ontwyk, deur swaar AAA vlieg en dan 'n hael ligte AAA en vuurwapensvuur oorleef, beide terwyl hy sy laaste benadering tot die teiken bereik en terwyl hy wegtrek. Die meeste van die vegvlieëniers van Noord -Viëtnam het toe probeer om die vlieënier in 'n hinderlaag te hou net toe hy uit die AAA -reeks getrek het, toe sy spoed verminder en sy aandag op die AAA gefokus was. Geen vlieëniers het voorheen voor so 'n dodelike gantlet te staan ​​gekom nie, en ook nie sedertdien nie.
Oorspronklik gepubliseer in die Oktober 2007 -uitgawe van Vietnam Tydskrif. Klik hier om in te teken.
Die staat wat die oorsprong van die Viëtnamese politieke identiteit was, het teen ongeveer 200 v.C. in die huidige Noord -Viëtnam ontstaan. Die Koninkryk Au Lac is gestig omstreeks 210 v.C. en drie jaar later, toe die Qin -ryk val en deur die Han -ryk vervang word, het 'n Chinese Qin -ryk -generaal, Chao Tuo, self die beheer oor die streek oorgeneem. Dit is genoem deur die Chinese Nam Viet, wat Suid -Viet beteken, aangesien Viet die Chinese algemene term is vir die mense in die suide van die kerngebied van China. Let op die onderstaande kaart dat die gebied van Nam Viet die huidige Suid -China en die taalgebied van die Kantonees bevat. Daar is sommige wat meen dat daar 'n sterk taalkundige verband is tussen Vietnamees en Kantonees. Alhoewel die gebied 'n benaming gehad het wat Noord -Viet beteken het, beteken dit wel dat die mense daar geneties verwant was aan die Suid -Viet. Viet bedoel net nie -Chinees. Let ook daarop dat die gebied wat nou Suid -Viëtnam is, nie deel was van die oorspronklike kerngebied van die Viëtnamese mense nie.
Nam Viet is geannekseer deur die Chinese Ryk in 111 v.C. Jaar later was daar 'n opstand onder leiding van die Trung -susters nadat die man van een van die susters deur die Chinese tereggestel is, maar die opstand is verpletter. (Die gebied was bekend as Nam Viet en ander name soos Dai Viet, Groot -Viet, tot ongeveer 1800 toe 'n Chinese keiser -administrateur die woorde in die naam omskep het in Viëtnam sonder 'n spesifieke rede, behalwe om aan te toon dat hy dit kon doen.) Nam Viet het van 111 vC onder Chinese beheer gebly tot 939 nC toe die Chinese Ryk -leërs uit die noorde verdryf is. Nam Viet het tot 1407 onafhanklik gebly toe China weer probeer het om dit te regeer. Hierdie tweede beroep was van korte duur en 'n opstand het die land teen 1428 bevry.
In Viëtnamese bronne word die naam van die land steeds as Viëtnam geskryf, maar in die Weste word die twee woorde van die naam saamgevoeg in een, Viëtnam.
Die verskillende streke van die huidige Vietnam het 'n heel ander karakter gehad in die ou tyd. Die sentrale deel was van die tweede eeu nC tot die sewentiende eeu was 'n Indonesiese koninkryk wat Champa genoem word. Die suide was van die eerste eeu nC tot die sesde eeu deel van thefunan.htm "> Funan -ryk. Later is hierdie Mekong -delta -gebied deur die Khmers beset. Eers in die agtiende eeu het die Viëtnamese die Khmers uit die Mekong verdryf. Tydens hierdie Viëtnamese verowering van die Mekong -delta -streek was 'n aansienlike bevolking van Chinese immigrante ingebring om die besetting van die gebied te help.
Teen die tyd dat die Europese ryk in die laat negentiende eeu om die ryk gesukkel het, was daar vier koninkryke in die gebied Indo-China Annam, Tonkin, Laos en Kambodja. Die gebied van wat nou Suid -Viëtnam is, was in geskil tussen die Kambodjane en die Viëtnamese. In die tydperk 1400 tot 1760 beset en beheer die Viëtnamese die gebied van die Mekong -delta. In 1859 het die Franse Saigon verower en teen 1867 die aanvaarding van hul beheer oor die streek deur die Annamese (Viëtnamese) van die noorde verseker. Die Franse het hierdie streek Cochin China aangewys en dit direk as 'n kolonie toegedien eerder as deur plaaslike heersers.
Na die oorlog tussen Frankryk en die Qing-ryk van China in 1884-85 het Frankryk beheer oor Annam en Tonkin oorgeneem. In 1887 is hierdie twee saam met Kambodja en Cochin China gekombineer tot 'n federasie bekend as Frans-Indo-China. Ses jaar later, in 1893, is Laos geannekseer deur Frans-Indo-China. Die Franse het die plaaslike heersers nominaal in beheer van hul vorige besittings gelaat, maar die werklike mag was in die hande van die Franse territoriale administrateurs.
Toe Frankryk die Viëtnamese in die noorde en die Khmers in die suide verower en sy die verdere besetting en ontwikkeling van die Mekong Delta -streek deur die Viëtnamese bevorder. Frankryk het nuwe bestanddele by die kulturele bredie van Viëtnam gevoeg. Die stedelike elite het histories Chinese kulturele instellings soos Confucianisme, die Mandaryns en Chinese administrasiestelsels aangeneem. Die plattelandse Viëtnamese bevolking is baie minder geraak deur hierdie sinisasie, maar is beïnvloed deur die aanvaarding van Boeddhisme uit die geïndialiseerde kulturele gebied van Suidoos -Asië. Die Franse het katolisisme en 'n skryfstelsel wat op Latynse letters gebaseer is, bygevoeg. Die spelling wat in hierdie transliterasie van Viëtnamees gebruik is, was verrassend Portugees omdat die Franse staatgemaak het op 'n woordeboek wat vroeër deur 'n Portugese geestelikes saamgestel is.
Die Franse beheer van Viëtnam eindig effektief met die Japannese inval in Viëtnam. Die Viet Minh het met die geallieerde hulp van die Japannese weermag geveg. Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog is die Franse toegelaat om Vietnam weer te beset, maar die Viet Minh het 'n suksesvolle guerrilla -oorlog gevoer wat in 1954 met 'n Franse nederlaag geëindig het.
Die nederlaag van die 13 duisend Franse troepe by Dien Bien Phu was meer 'n taktiese fout van die Franse, eerder as 'n suksesvolle veldtog deur die Viet Minh. Die Franse was bang vir 'n Viet Minh -veldtog in Laos en het besluit om Dien Bien Phu deur valskermsoldate te beset. Die Franse weermag het eintlik 'n groot militêre konfrontasie gesoek waarin hulle die Viet Minh met artillerie en lugmag kon verslaan. Hulle het hul troepe in 'n gevaarlik kwesbare posisie geplaas, wat 'n onweerstaanbare geleentheid vir die Viet Minh sou wees. Dit is duidelik dat die Franse militêre leierskap die doeltreffendheid van hul wapens oorskat en die militêre vindingrykheid van hul vyande onderskat het. Generaal Vo Nguyen Giap het byna vyftigduisend troepe gebring om die Franse posisie te omsingel. Dit was gemaklik meer as die drie tot een verhouding wat nodig was om 'n verdedigende mag te verslaan.
Die Franse besetting van Dien Bien Phu het in November 1953 plaasgevind. Die Viet Minh het al die tyd in die wêreld gehad om hul magte te verskerp. Die Franse het nêrens heen gegaan nie en die nougesetheid van die geïsoleerde terrein sou die verdedigers verwoes. Die Viet Minh -aanval het op 13 Maart plaasgevind.
Vliegveld by Dien Bien Phu
Die Franse reken daarop dat hul magte deur die lugveld by Dien Bien Phu gelewer word, maar die basis is vinnig deur die Viet Minh ingeneem. Daarna moes die Franse vliegtuie valskermdruppels maak, maar baie daarvan het in Viet Minh se hande geval. Daar kan nie heroprigting voorsien word nie, want valskermsoldate het op die terrein geval, selfs dié wat in die nag geval het, is doodgemaak voordat hulle die grond bereik het.
Na 'n beleg van 56 dae het die Franse mag oorgegee. Die verliese was aan beide kante verskriklik. Die Franse het vierduisend vermoor, maar die verliese vir die Viet Minh was veel groter, meer as agtduisend. Baie van die Franse wat oorgegee het, sterf as gevangenes van die Viet Minh.
Agterna was dit duidelik 'n dwase beweging van die Franse weermag om die basis te beset en te probeer verdedig. Die enigste moontlike uitkoms was hul nederlaag; dit was net 'n kwessie van hoe lank dit sou neem. Nog erger vir die Franse was dat hulle hierdie stryd in 'n geïsoleerde gebied naby die grens van Laos die toonbeeld van hul stryd met Viet Minh gemaak het. Hulle het van selfvertroue tot nederlaag in een geveg oorgegaan tot effektiewe oorgawe in die hele land.
258 vC: Die einde van die Hung -dinastie
257-208 vC: Die Thuc-dinastie
207-111 BCE: Die Trieu-dinastie
111 vC: Die verowering van die Han -Chinese ryk van Viëtnam
39 nC: Die drie Trung -susters lei 'n opstand teen die Chinese besetting
544-602: Die vroeë Ly-dinastie
939-968: Die Ngo-dinastie
969-980: Die Dinh-dinastie
980-1009: Die vroeë Le-dinastie
1009-1225: Die Ly-dinastie
1010: Sitadel gebou, stig Hanoi
1225-1400: Die Tran-dinastie
1400-1407: Die Ho-dinastie
1407-1427: Chinese besetting
1427: Chinese besetting word deur Le Loi verslaan
1428-1527: Die Le-dinastie
1470-1471: Die nederlaag van die Champa-koninkryk
1527-1592 Die Mac-dinastie
1558: Die begin van die konflik tussen die Nguyen- en Trinh -stamme
1627: Alexander de Rhodes, 'n Jesuïete sendeling arriveer in Hanoi
1771: Die Tay Son -opstand
1772: Einde van die konflik tussen die Nguyen- en Trinh -stamme
1802: Nguyen Anh word keiser met die naam Gia Long en vestig sodoende die Nguyen -dinastie
1802: Hue word as die nuwe hoofstad verklaar
1847: Franse bombardeer Da Nang van skepe
1859: Franse troepe vang Saigon
1873: Franse mag probeer Hanoi verower
1874: Ondertekening van die Philastre -ooreenkoms tussen Frankryk en 'n Viëtnamese koninkryk wat Franse handelaars in die Rooi Riviervallei en die Tonkin -kus kon laat werk.
1882: 'n Franse mag herbeset die Hanoi -vesting
1883: Harmond Convention -verdrag maak van Tonkin 'n Franse protektoraat
1884: Verdrag van Hue bevestig Tonkin as 'n Franse protektoraat
1887: Indochinese Unie gestig deur die Franse met Hanoi as hoofstad
1897-1902: Regeringstydperk van Paul Doumer as die goewerneur-generaal van die Indochinese Unie
1930: Die stigting van die Indochinese Kommunistiese Party deur Nguyen Ai Quoc, later bekend as Ho Chi Minh
1940: Die oorgawe van Frankryk aan Duitsland en die instelling van 'n marionetregering om Frankryk en sy ryk te regeer
1940: 'n Verdrag tussen Japan en Frankryk onderteken
1941: Die Viet Minh -leër vir die Kommunistiese Party gestig deur Ho Chi Minh
1945: Die einde van die Tweede Wêreldoorlog
1946: Begin van die revolusie teen Frankryk in Indochina
1954: Die stigting van die Demokratiese Republiek van Viëtnam
1964: Die voorval in die Tonkin -golf lei tot Amerikaanse ingryping in Viëtnam
1973: Parys -ooreenkoms aangaande Viëtnam
1974: Die verowering van Saigon deur die Noord -Viëtnamese leër
1976: Die anneksasie van Suid -Viëtnam deur Noord -Viëtnam
1978: China val die noordelike grensgebied van Vietnam binne
1979 China onttrek hom uit die binnegevalde grensgebied
1986: Tydens sy sesde kongres verklaar die Kommunistiese Party van Viëtnam dat sy ekonomiese stelsel nie gewerk het nie en kondig hy 'n stelsel aan wat markte insluit Doi Moi, 'n herstrukturering
1990: Die Sowjetunie onttrek hom uit Viëtnam
1994: Die handels- en beleggingsembargo van Viëtnam deur die VSA en sy bondgenote eindig
1995: Viëtnam word tot ASEAN toegelaat
1997: Die jaar van die Asiatiese finansiële krisis
Die vredesverdrag het voorsiening gemaak vir die tydelike verdeling in wat in die volksmond Noord -Viëtnam en Suid -Viëtnam genoem is. Die Suide het 'n meer welvarende ekonomie gehad sonder die Stalinistiese ekonomiese struktuur wat die Noorde versmoor het. Maar die Noorde het die militêre mag gehad en dit gebruik om 'n guerrilla -oorlog in die Suide te onderhou.Alhoewel die opstandelinge elke groot militêre betrokkenheid verloor het, het hulle die wêreld en veral die Verenigde State oortuig dat hulle vir ewig sou bly veg ten spyte van ongevalle wat tien tot twintig keer die van hul teenstanders was. Die Tet-offensief in 1968 was 'n militêre mislukking vir Noord-Viëtnam en het die Viet Cong-guerilla's van die Suide feitlik uitgewis, maar Amerikaanse media het dit as 'n oorwinning of byna oorwinning vir die Noorde beskryf. Die VSA was oortuig dat die oorlog vir ewig sou voortduur en het sy troepe teruggetrek. Die Noord-Viëtnamese weermag het toe die Suide verower met 'n volskaalse militêre inval.
In 1975 het generaal Frederick C. Weyand aan sy Noord -Viëtnamese eweknie in Hanoi voor die val van Saigon gesê: "Weet jy, jy het ons nooit op die slagveld geslaan nie." Die Noord -Viëtnamese amptenaar het geantwoord: "Dit is waar, maar dit is irrelevant."
Maar voorspoed het nie saam met vrede gekom nie. Die Stalinistiese ekonomiese stelsel wat die Noorde aangeneem het, het die ekonomie gestagneer en teen die middel van die 1980's was die ekonomie van Viëtnam verwoes.
In die dekade na die einde van die Viëtnam -oorlog in 1976 het die ekonomie agteruitgegaan. Vietnam verbou nie genoeg rys in die gekombineerde landbou om homself te voed nie. In 1986 moes Viëtnam 1,5 miljoen ton rys invoer en hongersnood was algemeen. Daar word beweer dat Viëtnam hondekos uit Roemenië ingevoer het om sy bevolking te voed.
Na 'n tydperk van hongersnood kondig die Viëtnamese Kommunistiese Party 'n staking van sy stalinistiese sentrale beplanning en kollektiewe landbou aan en die goedkeuring van 'n program vir marksosialisme, genaamd doi moi, herstrukturering. Na tien jaar se wegbeweeg van die stalinistiese model, het Vietnam die derde grootste uitvoerder van rys ter wêreld geword. In 1995 het Viëtnam 'n groeikoers van 9,5 persent gerapporteer.
Doi Moi, wat letterlik verandering en nuutheid beteken, is die term van die Viëtnamese Kommunistiese Party vir hervorming en opknapping in die ekonomie. Hierdie term is in 1986 geskep vir 'n oorgang van die sentraal beplande Stalinistiese kommando -ekonomie na 'n 'markekonomie met sosialistiese rigting', waarna ook verwys word as marksosialisme. In teenstelling met Oos -Europese hervormings, bevorder Doi Moi geleidelikheid en politieke stabiliteit bo radikale verandering, met ekonomiese herstrukturering voor privatisering. Vietnam was in sy ekonomiese struktuur meer soos China as die Sowjetunie of Oos -Europa. Verder het die rolmodelle vir suksesvolle ekonomiese ontwikkeling in Oos -Asië nie politieke liberalisering bevorder nie.
1. Betaling van loon en salarisse in 'n direkte kontantbasis
2. Pryse van insette aan staatsondernemings op grond van koste
3. Toestemming vir private werkgewers om tot tien werkers in diens te neem
4. Afskaffing van interne doeane -kontrolepunte
5. 'n Hersiene buitelandse beleggingswet
6. Virtuele dekollektivisering van die landbou
7. Uitskakeling van feitlik alle direkte subsidies en prysbeheer
8. Verhoogde outonomie vir ondernemingsbestuurders
9. Waardering van die geldeenheid (dong) na markkoerse
10. Uitskakeling van die staat se monopolie op buitelandse handel
11. Voorsiening vir buitelandse deelname aan die bankwese
12. Verminderde beperkings op private onderneming
13. Oprigting van uitvoerverwerkingsones vir 100% ondernemings in buitelandse besit
14. Wetgewing oor aandelekorporasies
15. Ontbinding van die belangrikste elemente van sentrale beplanning en burokrasie
16. 'n Vermindering van 15% in die regering se arbeidsmag
17. 'n Terugkeer na voormalige eienaars of hul erfgename van besighede in die Suide wat in 1975 genasionaliseer is.
Hierdie maatreëls is nie noodwendig geïmplementeer nie, maar dit is 'n verklaarde beleid van die VCP. Byvoorbeeld, 'n ewekansige steekproef van 32 staatsondernemings in 1990 het bevind dat slegs vyf in ooreenstemming met hierdie beleid werk. Die koöperatiewe en private sektor is egter verantwoordelik vir twee derdes van die bruto nasionale inkomste. Sommige van die hervormings was noodsaaklik deur die veranderinge in die Sowjetunie. Na jare waarin 25 tot 30 persent van sy staatsbegroting met buitelandse hulp gedek is, moes Viëtnam in 1991 met slegs vyf persent van hierdie bron klaarkom.
Die Viëtnamese regering het na buitelandse beleggings gesoek en baie buitelandse ondernemings is geïnteresseerd, maar die werklike belegging het nie die potensiaal ontbreek nie weens ernstige probleme in Viëtnam. Hierdie probleme bestaan ​​uit die onwilligheid van die Kommunistiese regering om absolute politieke beheer te laat vaar. Dit beteken dat daar 'n afwesigheid van die oppergesag van die reg is en dat buitelandse beleggers aan die genade van die party se amptenare blootgestel is. Dit moedig korrupsie aan. Binnelandse klein ondernemings is ook aan die genade van die party se amptenare blootgestel. Teen 2002 was daar ongeveer vyftigduisend hiervan, maar hulle word jaarliks ​​aan vyftien burokratiese inspeksies onderwerp.
Daar is ook 'n algemeen lae infrastruktuur. Die grond is in beginsel deur die regering besit, en dit het die verkryging van saketerreine moeilik en onseker gemaak. Daar is banke, maar ongeveer hul lenings gaan aan staatsondernemings. Alles is egter nie verlore nie, sommige van die ontvangers van hierdie lenings wat deur die staat goedgekeur is, kanaliseer die geld na 'n swart kapitaalmark.
In die twintigste eeu word sommige van Viëtnam se probleme opgelos. Tussen 1995 en 2004 het Viëtnam gegroei met 'n tempo van ongeveer 7,5 persent per jaar, en hierdie koers is net die tweede van China. Hierdie tydperk het die jare van die Asiatiese finansiële krisis ingesluit. Dit bevat ook die tydperk van die ineenstorting van die Sowjetunie en die afname in buitelandse uit hierdie bron. Die afgelope jare lyk nog beter. Die buitelandse handel in Viëtnam is ongeveer $ 20 miljard per jaar, terwyl die totale buitelandse hulp slegs ongeveer $ 2 miljard per jaar beloop. In 2003 neem Viëtnam buitelandse beleggings aan, gelykstaande aan 8 persent van sy BBP. Dit is 'n groter deel van die buitelandse beleggings as wat China gekry het.
Die handel in Viëtnam met die VSA neem toe nadat 'n handelsooreenkoms in 2002 ooreengekom is. Sommige elemente van die handel loop egter in proteksionistiese wetgewing in die VSA in. Die uitvoer van katvis na die VSA uit Viëtnam is beperk deur 'n hoë tarief wat deur Amerikaanse baber ingeroep word. boere. Die tekstielbedryf in Viëtnam het 'n kwota vir uitvoer na die VSA ontvang en die tekstielhandel het gegroei van $ 47 miljoen in 2001 tot $ 2,4 miljard in 2003. Maar sodra die kwota gevul is, sal die groei daarna tot 'n paar persent per jaar beperk word.
55a. Vroeë betrokkenheid
Die weerstand van Ho Chi Minh teen koloniale magte in Indochina het gelei tot die vorming van die Marxistiese bevrydingsbeweging, bekend as die Viet Minh. Die Verenigde State het finansiële steun verleen aan Frankryk se stryd teen Ho Chi Minh en die Viet Minh vanaf die veertigerjare tot direkte betrokkenheid van die VSA.
Terwyl Amerikaners in 1860 omgekeer het om die burgeroorlog te beveg, het die Franse 'n eeu lange imperiale betrokkenheid by Indochina begin. Die lande wat nou bekend staan ​​as Viëtnam, Laos en Kambodja bestaan ​​uit Indochina. Die rykdom wat in hierdie lande geoes moes word, was vir die Franse ekonomies aantreklik.
Na die Eerste Wêreldoorlog het 'n nasionalistiese beweging in Vietnam ontstaan ​​onder leiding van Ho Chi Minh. Ho is opgelei in die Weste, waar hy 'n dissipel van die Marxistiese denke geword het. Ho was jaloers en het die Franse verset. Toe die Japannese Viëtnam tydens die Tweede Wêreldoorlog binnegeval het, het hulle die Franse bewind verplaas. Ho het 'n bevrydingsbeweging gevorm wat bekend staan ​​as die Viet Minh. Met behulp van guerrilla -oorlogvoering het die Viet Minh teen die Japannese geveg en baie belangrike stede teen 1945 gehou. Parafraseer die Onafhanklikheidsverklaring, kondig Ho die nuwe nasie Vietnam aan en 'n nuwe nasie wat Westerse magte geweier het om te erken.
Frankryk was vasbeslote om al sy gebiede na die Tweede Wêreldoorlog terug te neem. Die Verenigde State staan ​​nou voor 'n interessante dilemma. Amerikaanse tradisie het simpatie vir die revolusionêre oor enige koloniale mag bepaal. Die ondersteuning van die Marxistiese Viet Minh was egter ondenkbaar, gegewe die nuwe strategie om kommunisme te bevat.
Amerikaanse diplomate onderskryf die domino -teorie. 'N Kommunistiese oorwinning in Viëtnam kan tot kommunistiese oorwinnings in Laos, Kambodja, Thailand, Maleisië en Indonesië lei. So 'n scenario was vir die makers van die Amerikaanse buitelandse beleid ondenkbaar.
President Truman het besluit om Frankryk te ondersteun in sy pogings om Indochina terug te kry deur geld en militêre adviseurs te verskaf. Die Amerikaanse verbintenis van die Verenigde State beloop byna $ 1 miljard per jaar.
Die Franse het Ho Chi Minh 'n formidabele teëstander gevind. Tussen 1945 en 1954 het 'n hewige oorlog tussen die twee kante ontstaan. Stadig maar seker verslyt die Viet Minh die Franse wil om te veg. Op 8 Mei 1954 is 'n groot regiment Franse troepe gevange geneem deur die Viëtnamese onder leiding van die kommunistiese generaal Vo Nguyen Giap by Dien Bien Phu.
'N Nasie verdeel
Die res van die Franse troepe het onttrek en 'n buffersone verlaat wat die noorde en suide skei. Onderhandelinge om die konflik te beëindig, het in Genève plaasgevind. 'N Multinasionale ooreenkoms het Viëtnam op die 17de parallel verdeel. Die gebied noord van hierdie lyn sou deur Ho Chi Minh gelei word, met Hanoi as hoofstad.
Die suidelike sektor noem Saigon sy hoofstad en Ngo Dinh Diem sy leier. Hierdie afdeling was bedoel om tydelik te wees, met landwye verkiesings wat vir 1956 geskeduleer was. Wetende dat Ho Chi Minh 'n seker oorwinnaar sou wees, het die Suide seker gemaak dat hierdie verkiesings nooit plaasvind nie.
Tydens die administrasies van Eisenhower en Kennedy het die Verenigde State voortgegaan om fondse, wapens en militêre adviseurs aan Suid -Viëtnam te verskaf. Ho Chi Minh het Noord -Viëtnam in 'n kommunistiese diktatuur verander en 'n nuwe groep guerrillas in die Suide genaamd die Viet Cong opgerig, wie se enigste doel was om die militêre regime in die Suide omver te werp en die nasie onder Ho Chi Minh te herenig.
Die Verenigde State ondersteun 'n ongewilde leier in Ngo Dinh Diem. Diem was korrup, toon min toewyding aan demokratiese beginsels en bevoordeel Katolieke tot ontsteltenis van die Boeddhistiese meerderheid. In November 1963 word Diem vermoor in 'n staatsgreep met skynbare CIA -betrokkenheid.
Min van Ngo se opvolgers het beter gevaar, terwyl Ho Chi Minh die Viëtnamese ekwivalent van George Washington was. Hy het die harte en gedagtes van die meerderheid van die Viëtnamese mense suksesvol gewen. Twee weke na die val van Diem is Kennedy self deur 'n moordenaar se koeël geval.
Teen die tyd dat Lyndon Johnson die presidensie geërf het, was Viëtnam 'n bitter verdeelde nasie. Die Verenigde State sal binnekort ook verdeeld wees oor wat hulle in Vietnam moet doen.
Viëtnam - Tweede Wêreldoorlog en Japannese beroep
Die ondertekening van die Nazi-Sowjet-nie-aggressie-verdrag in Augustus 1939, het veroorsaak dat Frankryk die Franse Kommunistiese Party onmiddellik verbied het en kort daarna alle Viëtnamese politieke partye, waaronder die Indochina Communist Party [ICP], onwettig verklaar het. Die koloniale owerhede het begin om kommuniste te bestry, na raming 2 000 in hegtenis geneem en alle kommunistiese en radikale tydskrifte gesluit. Die party moes gevolglik sy aktiwiteite na die platteland verskuif, waar die Franse beheer swakker was-'n stap wat die kommuniste op die lange duur sou bevoordeel. In November het die Sentrale Komitee van die TKP sy sesde plenum gehou met die doel om 'n nuwe verenigde frontstrategie op te stel, waarvan die belangrikste taak nasionale bevryding was. Volgens die nuwe strategie sou ondersteuning van die middelklas en selfs die verhuurderklas verwelkom word, hoewel die grondslag van die party steeds die proletariese-bondgenootskap was.
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog was Frankryk genoodsaak om haar beste troepe uit Indochina te onttrek om dit in die Europese teater te gebruik. Die gevolg was dat Indochina - veral na die nederlaag van Frankryk in Junie 1940 - wyd oopgelaat is vir die toenemende Japannese druk. Toe Frankryk in duie stort, was dit nie 'n toevallige toeskouer wat Japan die debakel beskou het nie. Japan het (met die duidelikheid van insig van 'n Al Capone) gesien dat Frans-Indo-China 'beskerming' nodig sou hê as dit veilig sou bly teen die ontwerpe van beginselvrye buitelandse moondhede wat sou probeer om voordeel te trek uit die lot van Frankryk.
Sy was ywerig vasbeslote oor haar rol van beskermer van die swakkes en het die swak konvensionele protes van die deur Vichy aangestelde goewerneur-generaal (onder-admiraal Jean DeCoux) opsy gesit en begin om 'beskerming' in die vorm van Japannese troepe in te stroom tot die uiteindelike altesaam sewentig duisend. Japan eis dat die Franse koloniale regering die spoor Hanoi-Kunming sluit vir die vervoer van oorlogsverwante goedere na China. Die Japannese het veral probeer om beheer oor die Haiphong Yunnan-spoorlyn te verkry om Generalissimo Chiang Kai-shek se belangrikste toevoerbase rondom Kunming aan te val. Die wapenstilstand met Duitsland was inderdaad skaars onderteken voordat 'n Japanse militêre sending onder generaal Nishihara in Hanoi verskyn het.
In 'n ooreenkoms met die Vichy -regering in Frankryk in Augustus 1940 erken Japan formeel die Franse soewereiniteit in Indochina in ruil vir toegang tot militêre fasiliteite, deurgangsregte en die reg om besettingstroepe in Tonkin te stasie. Op 30 Augustus 1940 begin Japan 'n transito -basis in Haipbong en alle groot vliegvelde van Tonkin beset. Op 22 September 1940 het Japannese troepe egter uit China binnegeval en die Viëtnamese grensdorpe Dong Dang en Lang Son in beslag geneem. Toe die Franse suidwaarts terugtrek, het die Japannese Vietnamese troepe aangemoedig om die inval te ondersteun. Die kommuniste in die Bac Son-distriksgrensgebied het getrek om voordeel te trek uit die situasie, organiseer selfverdedigingseenhede en stig 'n revolusionêre administrasie. Die Franse protesteer egter teen die Japannese, en 'n skietstilstand is gereël waardeur die Franse magte terugkeer na hul poste en onmiddellik alle opstand neerlê. Die meeste van die kommunistiese magte in Tonkin kon terugtrek na die berge. In soortgelyke kortstondige opstande wat in die Plain of Reeds-gebied in Cochinchina plaasgevind het, het die kommunistiese rebellemagte egter geen plek gehad om terug te trek nie en die meeste is deur die Franse vernietig.
Op 29 Julie 1941 het Japan verder vloot- en lugbase by Saigon en Tourane beset, en kort na Pearl Harbor was Indochina in werklikheid net so 'n Japannese besette gebied as enige van die ander suidoostelike Asiatiese lande wat deur die Japannese magte oorval is. Die enigste verskil is dat die Franse steeds hul interne administrasie en liggewapende militêre magte behou het. Daar word beraam dat die totale Franse militêre magte wat in Indochina beskikbaar was, nie meer as 15 000 man was nie.
Selfs tydens die Japannese besetting van Viëtnam tydens die Tweede Wêreldoorlog, het beide die nasionaliste en kommuniste gefokus op die bou van hul eie afsonderlike ondergrondse intelligensie- en guerrillanetwerke. Die Vietminh, wat afkorting was van Viëtnam Doc Lap Dong Minh, of Vietnamese League for Independence, is in Mei 1941 gestig. Dit was tegnies 'n sambreelorganisasie waaronder nasionalistiese, sosialistiese, boer, studente en ander organisasies saamgespan het om Japanese, wat die beheer van die land oorgeneem het van sy koloniale heersers, die Franse. In werklikheid is die Vietminh gelei deur 'n klein handjievol kommuniste, van wie twee prominent sou speel in die Amerikaanse oorlog in Viëtnam. Die eerste was Vo Nguyen Giap, een van die belangrikste stigters van die Vietminh en leier van sy klein militêre mag. Die ander was Ho Chi Minh.
Terwyl hy vroeg in die Tweede Wêreldoorlog in China was, is Ho deur die Kuomintang gevange geneem vir sy verbintenis met die kommuniste. In 1943 het die nasionaliste Ho vrygelaat om na Vietnam terug te keer met die verwagting dat hy probleme sou ondervind teen die Japannese en intelligensieverslae uit Viëtnam sou stuur. Ho se terugkeer na Viëtnam, onder Chinese vaandel, het 'n merkwaardige ooreenkoms gehad met Lenin se seël-treinrit onder Duitse auspisies na Rusland tydens die Groot Oorlog. Die Amerikaners hou van Ho and the Vietminh en was beïndruk deur hul entoesiasme en vermoë om vinnig te leer. Hulle het geweet Ho is 'n kommunis, maar dit was destyds nie 'n kwessie nie, want die Verenigde State was verbonde aan die Kommunistiese Sowjetunie in die oorlog teen Duitsland. As 'n mens Joseph Stalin as bondgenoot kon aanvaar, was Ho geen probleem nie.
Die Amerikaners het ook geweet dat Ho in die eerste plek 'n nasionalis was, wat daarop gemik was om sy land van alle buitelandse beheer te bevry. Tydens die oorlog, wat beteken het dat die Japannese na die oorlog sou veg, sou dit die Franse wees as hulle sou besluit om die koloniale beheer oor Viëtnam weer te probeer vestig. Die anti-Japannese versetstryders het gehelp om Amerikaanse vlieëniers te red en inligting verskaf oor Japannese magte in Indochina. Op 10 Augustus 1944 het die Viet Minh (Viet Nam Independence League) 'n beroep op die Viëtnamese mense gedoen om wapens op te neem en geld by te dra om wapens te koop om die Japannese besetting te beveg. Ho en Giap was terselfdertyd besig om teen die Japannese te veg, terwyl hulle die politieke beheer van Vietminh stadig oor 'n groot deel van Noord -Viëtnam uitgebrei het. Alhoewel hy wel moeilikheid vir die Japannese gemaak het, was Ho se primêre doel om die Vietminh te organiseer om die mag in Vietnam te gryp na die vertrek van die Japannese, 'n doel wat hy suksesvol bereik het.
Ondersteun (en gekonfronteer) deur die Japannese "beskerming", het die deur Vichy aangestelde goewerneur-generaal, viseadmiraal Jean DeCoux, vier en 'n half jaar lank 'n uiterlike voorkoms van Franse soewereiniteit gehandhaaf wat die skynbare anomalie van 'n kolonie wat die ondergang van sy lewe oorleef, aan die wêreld voorgehou het. moederland. Maar vroeg in Maart 1945 het die rampspoedige verloop van die oorlog dit vir Japan nodig gemaak om haar planne te hersien. Die nuwe regering in Frankryk was buitengewoon waarder vir die probleme wat Japan onderneem het om beskerming aan Indo-China te bied en die teenwoordigheid van die bestaande Franse Indo-Chinese leër onder generaal Alessandri (15.000 Franse en 35.000 inboorlinge) kan meer as 'n verleentheid wees die Japannese in geval van 'n geallieerde landing. In die lig van hierdie situasie het Japan besluit om die gordyn van Act I van die Indo-China-klug af te trek en die rekwisiete te verskuif ter voorbereiding van die volgende toneel waarin sy (haar afrigter deur die verreikende imperiumbouers) afgerig het. geliefde rol, 'The Emancipator'
Terwyl die oorlogsituasie tot die voordeel van die Geallieerdes verander het, het die Japannese besluit om die geringe bedreiging vir hul kommunikasielyne wat die klein koloniale leër verteenwoordig het, uit te skakel, en op 9 Maart 1945 het Japannese troepe en geheime polisie alle Franse verset uitgewis. Slegs 'n paar eenhede het daarin geslaag om die Japannese te ontsnap en het daarin geslaag om deur die oerwoud na Free China te veg. Onder hierdie eenhede was 'n taakspan van 'n paar duisend man onder bevel van generaals Sabatier en Alessandri. Terselfdertyd is alle Franse administrateurs en staatsamptenare, sowel as die meeste van die blanke of Eurasiese burgerlike bevolking, in verskillende interneringskampe opgesluit. Sommige van hierdie interneringskampe het 'n bekendheid in die Verre Ooste behaal wat vergelykbaar is met dié van Dachau en Buchenwald in Europa. Binne minder as twee maande was alle weerstand beëindig, behalwe die afbrekende pogings deur oorblyfsels onder generaal Alessandri, en 'n militêre regime is ingestel, met die Japannese ambassadeur en ses konsulsgeneraal as 'adviseurs' vir die Japanse leër.
Terwyl die Japannese die Franse uitgeskakel het, het die verskillende nasionalistiese en kommunistiese groepe hulself begin herorganiseer om so vinnig as moontlik die streke wat die Japanners nie beset het, oor te neem nie. Binnekort het sulke groepe sewe provinsies in Upper Tonkin sowel as groot stukke grond in Annam beheer.Die uitskakeling van die Franse het 'n volledige uiteensetting van die geallieerde intelligensie tot gevolg gehad, wat tot dusver hoofsaaklik op sy Franse kontakte staatgemaak het en hierdie faktor die aktiwiteite van hierdie groepe bevoordeel het. Die nuwe situasie het gelei tot kontak tussen die gurerrillas en OSS sowel as Chinese nasionalistiese intelligensiegroepe. Baie nuwe wapens (bazookas, masjiengewere) sowel as radiostelle en instrukteurs is aan hulle oorgedra, sodat sekere van die guerrilla -eenhede spoedig 'n aansienlike hoeveelheid gevegsterkte en doeltreffendheid verkry het. Daar is geen onderskeid gemaak of die betrokke groepe ondergeskik was aan 'n erkende bevrydingsbeweging of dat hulle hul eie of 'n spesifieke politieke party se doelwitte nastreef nie. Soos dit gebeur, was dit die kommunistiese groepe onder hul leier Ho Chi Minh wat deur Moskou opgelei was, wat nie net die nodige krag gehad het nie, maar ook die nodige doelgerigte leierskap wat nodig was om die bestaande situasie ten volle te benut.
Japan was middel Maart 1945 gretig om die konings van Kambodja, Luang Prabang (Laos) en die keiser van Annam voor 'n waarderende gehoor te speel (voordat die geallieerdes sou kom). , en in haar sorg vir hierdie mense wat tot dusver onderdruk is, raad en leiding aan die noukeurig gekose regeringskabinette gebied. Die akteurs van Japan was egter gretiger as kunstig, en hul optrede is versteur deur 'n toenemend onbeskofte geknoei van die Etsumei (Annamese Independence League). Hierdie anti-Franse organisasie (wat deur die Japannese geïgnoreer is by die vorming van die Annamese kabinet) het jare lank op onafhanklikheid gewag en moes nou nie mislei of versag word deur die Japannese vervalsing nie. (Die Japannese het blykbaar hulself mislei, het in Tokio bedroef gerapporteer dat die Anmanese so ver gegaan het om die werklike motiewe van Japan te bevraagteken.)
Die Annamese keiser, Bao Dai (wat die Japannese tot hul ontsteltenis geleer het, was nie naastenby so swak soos die Franse gesê het nie) erken die belangrikheid van politieke harmonie en het sy kabinet herorganiseer om 'n paar lede van die Etsumei. Laasgenoemde moes egter nie so maklik stilgemaak word nie, en benewens die eise vir laer belasting, het die vrystelling van Japannese rys vir burgerlike gebruik, ens. Cochin-China. Teen Julie (1945) het die algemene steun vir hierdie laaste kwessie so sterk geword dat die kabinet gedreig het om te bedank, slegs deur 'n Japannese belofte om die gewenste gebiede teen September 1945 na Annam te "herstel".
'N Verdere oorsaak van Etsumei se ontevredenheid en geen min agterdog nie, was die terugkeer uit Tokio (na baie jare van ballingskap vir anti-Franse aktiwiteite) van die pro-Japannese prins Cuong De. Daar is gevrees dat die Japannese (in 'n poging om hul fout by die bekroning van Bao Dai reg te stel) die bedoeling was om Cuong De as keiser te installeer. Die Japannese weermag, wat altyd minagtend was vir die Japanse buitelandse kantoor en nie geïnteresseerd was in hierdie eindelose politieke kuns nie, het in die uitdagende houding van die Etsumei 'n belediging vir sy waardigheid gesien en grootskaalse arrestasies begin doen. Die Etsumei het daarna 'n meer aggressiewe houding aangeneem en het na 'n reeks geringe voorvalle wapens en ammunisie van keiser Bao Dai se inheemse veiligheidseenhede (wat deur die Japannese gewapen was) beslag gelê. So toegerus het die Etsumei op 24 Julie 'n taamlik grootskaalse verrassingsaanval op Japanse troepe in Tonkin gemaak, met gevolglike ongevalle aan beide kante. Voordat die Japannese weermag uitgebreide strafmaatreëls kon tref teen die Etsumei, het gerugte van Japan se aanvaarding van die Potsdam Ultimatum onder die weermagoffisiere begin versprei.
Op 6 Augustus 1945 gee die eerste atoombom die teken van die begin van die einde van Japan se militêre mag. Die volgende dag het Ho Chi Minh se guerrillas die 'Vietnam Liberation Army' geword, 'n skadu -regering, genaamd die 'Vietnam People's Liberation Committee' wat in die daaropvolgende dae opgerig is. Op 15 Augustus 1945 aanvaar Japan die geallieerdes se voorwaardes vir onvoorwaardelike oorgawe en beëindig die Tweede Wêreldoorlog. Dieselfde dag het die Nasionale Opstandkomitee 'n beroep op alle Viëtnamese mense gedoen om op te staan ​​teen die Japannese besetting. Viëtnamese revolusionêre magte staan ​​op teen die Japannese besetting in die Tweede Wêreldoorlog en neem mag in die provinsiale hoofstede Bac Giang, Hai Duong, Ha Tinh, Quang Nam en My Tho. Van 14 tot 18 Augustus het die algemene opstand, later bekend as die Augustus -rewolusie, versprei na landelike gebiede in die noorde, die grootste deel van Sentraal -Viëtnam en dele van die suide, om op 19 Augustus 1945 met 'n volledige oorwinning gekroon te word.
Teen 20 Augustus 1945 het die Vietminh die hele noorde van Viëtnam stewig vasgehou (soos die drie kusgebiede van Indochina nou kollektief genoem is) terwyl die Japanners hul marionette rustig laat vaar het om vir hulself te skuif. Op 25 Augustus 1945 het Bao Dai afstand gedoen van sy kabinet, bedank hy en die Etsumei stig die 'Voorlopige Regering van die Republiek van Viëtnam' onder leiding van president Ho Chi Minh. onder die veronderstelde naam van prins Eisui.
Op 25 Augustus het 'n "Voorlopige Uitvoerende Komitee vir Suid -Viëtnam, waaronder sewe kommuniste onder sy nege lede, beheer oor Saigon geneem. Binne veertien dae na Hiroshima het die rooi vlag van die Vietminh die hele Viëtnam gewaai. In die nasleep van die Japannese oorgegee het Ho Chi Minh gebruik gemaak van die fasiliteitsvakuum en die Demokratiese Republiek Viëtnam uitgeroep.Op 2 September 1945 lees president Ho Chi Minh die Onafhanklikheidsmanifes waarin die stigting van die Demokratiese Republiek Viëtnam op Ba Dinh -plein verklaar word. onder die beskerming van Vietminh gedurende Januarie 1946 het die Vietminh 'n oorweldigende oorwinning gebring.
Amptenare van die Amerikaanse weermag het in Augustus 1945 aan die kant van Hoër gestaan ​​toe hy die kortstondige bevrediging van die onafhanklikheid van Vietnam verklaar het. Amerikaanse steun vir Ho was illusionêr. President Franklin Roosevelt was gekant teen die terugkeer van Viëtnam na die Franse koloniale bewind, maar hy het nie noodwendig onafhanklikheid vir Viëtnam gesteun nie, maar hy het 'n protektoraat van die Verenigde Nasies voorgestel, of selfs tydelike beheer deur China. Toe Roosevelt op 12 April 1945 sterf, het die Amerikaanse regering ook besluit om 'n Franse terugkeer na Viëtnam te voorkom. Sy opvolger, Harry Truman, was meer gemoeid met stabiliteit in 'n na -oorlogse Europa as met die aftakeling van die Franse koloniale bewind in Indochina.
Die seëvierende bondgenote het bepaal dat die nasionalistiese Chinese Noord -Viëtnam sou beset en die Britte die suide. Die Chinese-Viëtnamese drama wat gereeld waargeneem word-waarin China probeer om Viëtnam te beheer terwyl die Viëtnamese maneuver om van die beheer ontslae te raak-is in 1945-1946 herhaal. In ooreenstemming met 'n geallieerde ooreenkoms wat in Potsdam gemaak is, het die Chinese nasionalistiese magte na die Japannese nederlaag Tongkin, in Noord -Viëtnam, binnegekom om die Japannese op die gebied suid tot die 16de parallel te ontwapen. Die nasionaliste het 'n mag van ongeveer 180 000 man gestuur onder generaal Lu Han, hul vrouens en kinders, 'n groep draers en min voorraad. Hulle het die beste woonkwartiere gekies, van die grond gewoon, geplunder en op die swartmark geplaas. Hulle het die wapens, ammunisie en toerusting wat by die oorgegee Japannese beslag gelê het, met 'n goeie wins plaaslik gelikwideer. Die aankoop van 'n paar van hierdie aandele deur die Vietminh het hulle gehelp vir toekomstige vyandelikhede.
Ho Chi Minh, wat die Vietminh -guerrillamag geskep het om die Japannese te bestry, het reg besef dat 'n Chinese teenwoordigheid in die hartland van Viëtnam 'n beduidende bedreiging inhou. Alhoewel die Japannese inval feitlik 'n eeu van onderdrukkende koloniale bewind deur Frankryk beëindig het, het hy nie getwyfel om die gehate Franse te versorg om Noord -Viëtnam nog 5 jaar oor te neem nie. Toe hy uitgedaag is om so 'n skynbaar perverse gedrag te regverdig, het hy beroemd geantwoord: Hoër ruik ek die Franse kak vir die daaropvolgende vyf jaar as om vir die res van my lewe Chinese kak te eet.
Die Franse het ook 'n duidelike belangstelling gehad in die onttrekking van Chinese aan Vietnam. Laasgenoemde kon dus belangrike toegewings uit die Franse trek. In ruil vir hul vertrek teen 31 Maart 1946 het die Chinese die Franse afstand doen van ekstraterritoriale regte en toegewings in China. Alhoewel sy analise van die vergelykende sterkpunte van die Franse en Chinese presies was, het hy die tydsberekening verkeerd beoordeel. Die Franse het voorspelbaar afstand gedoen van die ooreenkoms en het met Britse hulp probeer om Vietnam weer te koloniseer. Dit het nog nege jaar lank bitter verhinder totdat die Viëtnamese oorwinning in Dien Bien Phu die kolonialiste uiteindelik uit die land verdryf het.
Chinese kommunistiese steun vir die Vietminh teen die Franse tussen 1946 en 1954, hoewel dit op minder as 20 persent van die Vietminh-voorrade geraam word (en miskien 'n negende van die bedrag wat die Verenigde State bygedra het tot die Franse oorlogspoging), het aansienlik bygedra tot die Vietminh sukses. Of Chinese hulp, tasbaar of ontasbaar, onontbeerlik was vir die oorwinning in Vietminh, is onmoontlik om te oordeel.