Sabinet | Eenheid-in-veelheid as struktuurstramien in die poësie van T.T. Cloete, met klem op bundelbou : original research
n Literator : Journal of Literary Criticism, Comparative Linguistics and Literary Studies - Eenheid-in-veelheid as struktuurstramien in die poësie van T.T. Cloete, met klem op bundelbou : original research Navigate this Journal About Current issue Previous issues Submit a paper Contact the editor ISSN :
Bernardus J. Odendaal1
Abstract HTML Metrics Related Content Abstract Vervlegte samehang of ikoniese &apos;ko-kommunikatiwiteit&apos; is &apos;n uitstaande kenmerk van die twintigste-eeuse poësie, ook die digkuns van die Afrikaanse digter T.T. Cloete. Dié kenmerk, wat ook &apos;n dominante literêre leeskonvensie geword het, manifesteer nie slegs op mikro- en mesotekstuele vlakke nie, maar ook op die makrotekstuele (digbundel-) vlak. In Afrikaans is daar, gesien teen wat byvoorbeeld in Nederlands gebeur het, relatief lewendig en diepgaande geteoretiseer oor digbundelbou. Raidt se 1962-verhandeling en Strydom se 1976-proefskrif is twee bakens hiervan in die Afrikaanse literêre veld. T.T. Cloete het in hierdie teoretisringsproses klaarblyklik &apos;n bemiddelende rol gespeel. In hierdie artikel word die neerslag van &apos;ko-kommunikatiwiteit&apos; op die mikro-, meso- en makrotekstuele vlakke van Cloete se eie digoeuvre oorsigtelik ondersoek. Dit word beskou as &apos;n digterlike verikonisering van die Godopenbarende, dinamiese samehang-in-verskeidenheidsfenomeen wat hy in kosmiese en aardse verskynsels waarneem. Klem val op die bundelboukenmerke in sy digoeuvre. Die gevolgtrekking word gemaak dat sy digoeuvre oorheersend &apos;n reeksaard aanneem en voorlopig in drie reekse van drie bundels elk manifesteer - maar wat, gesien as &apos;n geheel-in-drie-dele, ten slotte iets siklies vertoon vanweë die &apos;verhaal&apos; wat daardeur vergestalt word.