Leon van Nierop se resensie: Godzilla: King of the Monsters | Maroela Media
Godzilla: King of Monsters * (3/10)
Met Kyle Chandler en Vera Farmiga
Vele lesers en luisteraars sal een kyk na die patetiese een-ster-gradering gee en uitroep: “Ag, wat weet jy van vermaak, knaap?” Dit is natuurlik hul goeie reg. Maar vergelyk ŉ mens dit met ander soortgelyke monsters-flieks, veral in die tradisie van Alien en die grieselgeeste waarteen die Avengers moes veg, is hierdie een omtrent so effektief as ŉ inkklad op kladpapier. Die rede? Omdat dit nie weet waar om op te hou nie!
Godzilla, oorspronklik deur die Japannese geskep, loop al ŉ ver en geliefde pad saam met gehore. Terloops, hy veg binnekort teen King Kong in 2020, en daar was ook ŉ lamlendige 2014-weergawe, maar ek onthou hom in die 1954-uitgawe toe die radio-aktiewe monster ŉ reusetreffer, veral in Japan, was. Dit het sedertdien meer vervolge gehad as daardie straatkat wat telkens in jou tuin kom kleintjies kry. Sommige nabootsings was treffend en selfs oorweldigend, ander, soos hierdie 2019-weergawe, ŉ oordadige en verstikkende vermorsing van die oorspronklike storie.
Dus het jy twee keuses: eerstens: as jy regtig ŉ kanniedood Godzilla-bewonderaar is, mag jy drie bokse vol springmielies verorber terwyl die monster verskeie mitologiese kreature kaf draf. Maar as jy ŉ fliek-entoesias is wat van aksieflieks hou, maar jou standaarde hoog stel, mag hierdie een jou irriteer en later oorbluf uit die teater laat strompel. Hoe het Ouma altyd gesê? “Te veel van ŉ goeie ding is nie goed nie.” En hierdie Godzilla, wat gedurende sy openingsnaweek byna $50-miljoen by die Amerikaanse loket verdien het, is ŉ voorbeeld.
Die menslike karakters bestaan skaars en die akteurs speel vyfde viool. Selfs Godzilla is vir ŉ lang ruk op die agtergrond. Ag nee wat.
Jou verslawing. Jou keuse.