Katharina II Aleksejewna (Russies: Екатерина II Алексеевна), ook bekend as Katharina die Grote (Екатерина Великая; Jekaterina Welikaja) (Stettyn, 2 Mei 1729 - Tsarskoje Selo, 17 November 1796) was van 1762 tot 1796 keiserin van Rusland.
1 Vroeë lewe aan die hof
3 Binnelandse politiek
4 Buitelandse politiek
5 Kuns en kultuur
6 Persoonlike lewe
Vroeë lewe aan die hof[wysig]
Ná die dood van keiserin Elisabeth op 25 Desember 1761 (Juliaanse kalender) het Pieter tsaar geword. Hoewel Rusland in ’n oorlog betrokke was met Pruise, het Pieter Frederik die Grote bewonder en ’n ongunstige vredesooreenkoms met hom gesluit. Dit, asook Pieter se beleidsrigtings en eksentrieke persoonlikheid, het hom ongewild gemaak. Toe hy boonop inmeng in ’n dispuut tussen Holstein en Denemarke oor die provinsie Schleswig en betrokke raak by die meegaande oorlog, het hy ’n groot deel van sy steun onder die Russiese adel verloor.
Katharina, wat nie ’n afstammeling van enige vorige Russiese keiser was nie, het haar man opgevolg nadat die presedent geskep is deur Katharina I wat haar man, Pieter die Grote, in 1725 opgevolg het. ’n Groot deel van die adel was teen haar bewind gekant en wou haar net op die troon toelaat terwyl haar seun Paul minderjarig was. In die 1770's het ’n groep adellikes na aan Paul (Nikita Panin en ander) die moontlikheid van ’n staatsgreep oorweeg om haar seun op die troon te plaas. Niks het egter daarvan gekom nie en Katherina het tot met haar dood regeer.
Sy het in November 1796 ’n beroerte gehad en kort daarna gesterf. Sy is opgevolg deur haar seun Paul, met wie sy nooit goed oor die weg gekom het nie. Sy het ’n veel hegter band met haar kleinseun Aleksander gehad en daar is sterk aanduidin