25 Oktober 1944 - Inligting
Sleuteldag tydens die Slag van Leyte Golf. Drie afsonderlike gevegte word gevoer.
Die belangrikste Amerikaanse draermag word noordwaarts gelok en verslaan 'n Japannese lokmag wat vier vliegdekskepe laat sink (Slag van Cape Engano)
In die suide verslaan 'n mag van ouer Amerikaanse slagskepe 'n swakker Japannese mag wat aanval om die Leyte -golf vanuit die suide aan te val (Slag van Surigao -straat).
In die middel breek die belangrikste Japannese aanvalsmag van oppervlakteskepe byna die Leyte -golf in, maar word deur Amerikaanse escort -draers opgehou en uiteindelik terugtrek sonder om die invalsvloot te bereik, sy hoofdoelwit (Slag van Samar)
Amerikaanse, Amerikaanse en Sowjetregerings hervestig diplomatieke betrekkinge met Italië
Belangrike gebeure vanaf hierdie dag in die geskiedenis van 25 Oktober
1854: Charge of the Light Brigade was 'n aanklag van Britse kavalerie onder leiding van Lord Cardigan teen Russiese magte tydens die Slag van Balaclava in die Krimoorlog. Hieronder is die beroemde gedig van Alfred, Lord Tennyson wat die gebeurtenis uitbeeld:
"Die aanklag van die ligte brigade"
'N Halwe liga, 'n halwe liga,
'N Halwe liga verder,
Alles in die vallei van die dood
Het die seshonderd gestyg.
'Vorentoe, die Ligte Brigade!
Aanklag vir die gewere, het hy gesê:
In die vallei van die dood
"Vorentoe, die Ligte Brigade!"
Was daar 'n man wat ontsteld was?
Nie wat die soldate geweet het nie
Iemand het 'n fout gemaak:
Hulle wil nie antwoord nie,
Hulle moet nie redeneer waarom,
Hulle is maar om te doen en te sterf:
Kanon regs van hulle,
Kanon links van hulle,
Kanon voor hulle
Volley'd en donder
Gestorm met skoot en dop,
Gewaagd het hulle gery en goed,
In die kake van die dood,
In die mond van die hel
Blits al hul sabel,
Flits toe hulle die lug in draai
Die skutters daar beskadig,
Laai 'n weermag terwyl
Die hele wêreld wonder:
Gedompel in die battery-rook
Regs deur die lyn wat hulle breek
Kosak en Russies
Spoel uit die sabel-beroerte
Vernietig en gebroke.
Toe ry hulle terug, maar nie
Nie die ses honderd nie.
Kanon agter hulle
Terwyl perd en held geval het,
Hulle wat so goed baklei het
Die kake van die dood gekom,
Terug uit die mond van die hel,
Alles wat van hulle oorgebly het,
Links van ses honderd.
Wanneer kan hul glorie verdwyn?
O die wilde aanklag wat hulle gemaak het!
Die hele wêreld wonder.
Eer die beskuldiging wat hulle gemaak het!
Eer die Ligte Brigade,
Vandag in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog - 25 Oktober 1939 & 1944
80 jaar gelede - 25 Oktober 1939: Die man wat aandete gekom het première op Broadway, duur vir 739 optredes.
Die eerste vliegtuig land op die nuwe München-Riem-lughawe in München, Duitsland.
75 jaar gelede - Okt. 25, 1944: In die Slag om die Leyte -golf verloor die VSA 2 escort -draers, 2 destroyers en 1 destroyer -escort Japanese verloor 4 draers, 2 slagskepe, 5 cruisers en 5 destroyers.
Die eerste kamikaze -aanvalle vind plaas in die Slag van die Golf van Leyte.
Op die grond by Leyte trek Japannese voordeel uit die seevaart en val Amerikaanse grondtroepe aan.
Die sangeres en sosialist Florence Foster Jenkins, bekend om haar gebrek aan sangvermoë, tree op in Carnegie Hall vir 'n uitverkoopte skare.
80 jaar gelede - 25 Oktober 1939: Die man wat aandete gekom het in première op Broadway, word aangebied vir 739 optredes.
Eerste vliegtuig land op die nuwe München-Riem-lughawe in München, Duitsland.
Op die grond by Leyte trek Japannese voordeel uit vlootafleiding en val Amerikaanse grondtroepe aan.
Die sanger en sosialist Florence Foster Jenkins, bekend om haar gebrek aan sangvermoë, tree op in Carnegie Hall vir 'n uitverkoopte skare.
RAF: 219 Eskader
Na 'n diensperiode van Julie 1918 tot Februarie 1920, het 219-eskader in Catterick in Oktober 1939 weer gestig onder bevel van eskaderleier R L R Atcherley, binne 13 groep, Fighter Command. Dit was aanvanklik toegerus met die vegweergawe van die Bristol Blenheim, die Mark 1F. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die eskader in die nagvegterrol gedien. Alhoewel 'n naggevegseenheid, is 219 Squadron op 15 Augustus 1940, op die hoogtepunt van die Slag om Brittanje, in daglig in aksie gestuur, terwyl dit saam met 73 en 616 eskaders beveel is om 'n aanval op die bomwerpervliegveld by Driffield te onderskep. Vanaf September 1940, eers in Redhill en daarna in Tangmere, het die eskader gedurende die tydperk van The Blitz 'n beduidende bydrae gelewer tot die nagverdediging van die suidooste. Gedurende die herfs en winter van 1940/41 het die eskader toenemend effektief geword teen die nagbomaanvallers van die Luftwaffe, wat sy rol gespeel het in die bekendstelling van nuwe weergawes van Air Intercept -radar en die ontwikkeling van Ground Control Intercept -tegnieke, en terselfdertyd oorgeskakel na die Bristol Beaufighter. In die nag van 10/11 Mei 1941 bereik die Blitz van Londen sy hoogtepunt, 219 eskader wat beweer dat een vliegtuig vernietig, een waarskynlik vernietig en een beskadig is. In Mei en Junie 1941 het 219 Squadron 'n afdeling in Valley, op Anglesey, verskaf om te help met die nagverdediging van Merseyside, wat ook erg gely het onder Duitse bombardemente. Sy bevelvoerder van Februarie tot September 1941, vleuelbevelvoerder T G Pike, sou in die vroeë 1960's hoof van die lugpersoneel word en uittree uit die diens in die rang van maarskalk van die Royal Air Force. Na 'n tydperk wat weer in die noorde van Engeland gebaseer is, is 219 eskader in Junie 1943 na Noord -Afrika oorgeplaas en met sy Beafighters van Portreath na Casablanca via Gibraltar gevlieg, terwyl die grondpersoneel en ander vliegtuigbemanning per troepeskip seil. Daar het dit onder die beheer van die Noord -Afrikaanse kuslugmag gekom. Kort nadat dit in die teater operasioneel verklaar is, het dit deelgeneem aan operasies ter ondersteuning van die Geallieerde inval in Sicilië, sommige van sy vliegtuie wat vanuit Luqa, Malta, was. Gedurende die res van sy tyd in Noord -Afrika het 219 se pligte konvooi -beskerming ingesluit. In Februarie 1944 keer die eskader weer terug na Engeland, terwyl hulle terselfdertyd na die De Havilland -muskiet oorgaan. Vanaf sy basis in Bradwellbaai het dit nagondersteuning gebied vir die D-Day-landings, wat die strandkop bedek en hawens en kommunikasie beskerm het. Op die aand van D-Day self (6/7 Junie) beweer die eskader dat twee vyandelike vliegtuie vernietig is. In die middel van Junie 1944 raak dit betrokke by die verdediging teen die V-1 'Flying Bomb', wat beweer dat minstens vyftien vernietig is. Vanaf Oktober 1944 het die eskader vanuit 'n aantal basisse op die vasteland van Europa opereer as deel van nommer 85 -groep, 2de Tactical Air Force, wat met die geallieerde vooruitgang vorentoe beweeg het om nagjagterdekking te bied. Dit beweer dat 'n wye reeks vliegtuie tydens operasies in Europa vernietig is, van Junkers 88 en Heinkel 177 bomwerpers tot 'n Focke Wulf 190 -vegvliegtuig. Teen die einde van die oorlog het 219 eskader die vernietiging van meer as honderd en dertig Duitse vliegtuie geëis. Sy lug- en grondpersoneel het baie verdien vir die eskader sy leuse, so hard soos tydens die vyf en 'n half jaar lange oorlog. Nie net letterlik nie, dag in, dag uit, 'From Dusk Till Dawn', maar ook van die 'skemer' wat versamel het toe die ligte in Europa uitgaan tot die 'dagbreek' van 'n nuwe vrede. Na die einde van die oorlog was 219 steeds op die vasteland van Europa gevestig tot in April 1946, toe dit na Wittering verhuis het. 'N Maand later het dit deelgeneem aan 'n vlieg verby die Buckingham-paleis ter viering van die herdenking van V.E. Dag, voordat dit in September 1946 ontbind is.
Eenheidsnaam: 219 Eskader
Aanduiding: Eskader (RAF)
Betree diens: 3081
Leuse: From Dusk Till Dawn
Oktober 1939: Eskader hervorm
219-eskader is in Oktober 1939 herontwerp as 'n nagvegvliegtuig by RAF Catterick, onder bevel van eskaderleier RLR Atcherley.
Februarie 1940: Verklaar as operasioneel
Die eskader is operasioneel verklaar op die Bristol Blenheim IF. Die grootste deel van 1940 sou dit vanaf sy basis in Catterick as 13 Group, die Fighter Command se Blenheim -nagvegter, werk.
Mei 1940: Nuwe bevelvoerder
Eskaderleier JH Little neem die bevel oor die eskader aan.
Julie 1940 - September 1940: Slag van Brittanje
219 Eskader was een van die sewentig eskaders en ander eenhede wat geakkrediteer was om tydens die Slag van Brittanje onder die beheer van Fighter Command te dien. Dit het op 15 Augustus 1940 deelgeneem aan Fighter Command se reaksie op die grootste Luftwaffe-aanvalle op Noordoos-Engeland gedurende die hele Slag van Brittanje-periode. Die dag sou binne die Luftwaffe bekend staan ​​as 'Black Thursday'. Met 73 en 616 eskaders het dit 'n aanval op RAF Driffield onderskep deur Junkers 88 bomwerpers van Kamfgeschwader 30 wat van Aalborg in Denemarke gevlieg het. 'N Blenheim is beskadig deur terugskietingsvuur en die vlieënier, sersant Dupee, is in die regterarm gewond. Sersant Bannister, die Air Gunner, het gehelp om die vliegtuig terug te bring vir 'n wiel om by Driffield te land. Beide is later op hierdie dag bekroon met die Distinguished Flying Medal vir hul optrede.
September 1940 - Oktober 1940: Verandering van basis en vliegtuie
219 Squadron verhuis na Redhill, waar dit begin omskakel na die nuwe Bristol Beaufighter I-tweemotorige nagvegter.
September 1940 - Mei 1941: The Blitz
Gedurende laat 1940 en vroeg in 1941, op die hoogtepunt van 'The Blitz', het die eskader se operasies al hoe meer suksesvol geword. Dit het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van Airborne Interception -toerusting en tegnieke vir onderskep, wat deur Lord Dowding erken en erken is in sy 'versending' van 1941 oor die Slag van Brittanje.
25 Okt 1940 - 26 Okt 1940: First Night Kill
Die eskader se eerste 'doodmaak' van die oorlog is in die nag van 25/26 Oktober 1940 deur sers Hodgkinson en Benn geëis.
Desember 1940: Verandering van basis
In Desember 1940 verhuis 219 eskader na RAF Tangmere.
Februarie 1941: bevelverandering
Vleuelbevelvoerder TG Pike neem die bevel oor die eskader aan. Pike, wat op die eskader bekend was as 'Killer', sou later tussen 1960 en 1963 as hoof van die lugpersoneel dien en die diens in die rang van maarskalk van die Royal Air Force verlaat.
10 Mei 1941 - 11 Mei 1941: London Blitz
Die nag van 10/11 Mei 1941 was die hoogtepunt van die nag Blitz op Londen. 219 was daardie aand aktief ter verdediging en beweer dat een vliegtuig vernietig, een waarskynlik en een beskadig is.
Junie 1941 - Junie 1942: Nagverdediging van Suidoos
Gedurende hierdie tydperk het hy steeds funksioneer in die nagverdediging van die suidooste van Engeland en die Londense benaderings. Deur afdelings het dit ook bygedra tot die verdediging van die nag oor 'n groter geografiese gebied, insluitend Merseyside, in 'n afstigting van middel Mei tot middel Junie 1941.
September 1941: bevelverandering
In September 1941 neem die eskaderleier JV Wheeler die bevel oor die eskader.
Januarie 1942: bevelverandering
Vleuelbevelvoerder VR Moon neem die bevel oor die eskader.
Gedurende Junie 1942 het die eskader basis, noordwaarts na RAF Acklington, verhuis.
Junie 1942 - Maart 1943: Nagverdediging van Noordoos
Van Junie 1942 tot Maart 1943 het 219 Squadron sy rol gespeel in die nagverdediging van die noordooste van Engeland.
Oktober 1942: Verandering van die basis
In Oktober 1942 verhuis 219 eskader na RAF Scorton.
Maart 1943: Verandering van bevel
In Maart het die vleuelbevelvoerder AD McN Boyd in 1943 die bevel oor die 219 -eskader oorgeneem en dit het begin met voorbereidings vir diens oorsee.
Junie 1943: Oordrag oorsee
In Junie 1943 het 219 eskader na Noord -Afrika verhuis, met sy vliegtuie vanaf RAF Portreath, via Gibraltar na Casablanca. Aanvanklik werk dit vanaf Bone, en daarna na Sebala II en Sidi Amor.
Junie 1943 - Januarie 1944: Noord -Afrikaanse kuslugmag
Tydens diens by die Noord -Afrikaanse kuslugmag het 219 eskader deelgeneem aan die verskaffing van lugdekking vir die geallieerde inval van Sicilië en die landings van Salerno op die Italiaanse vasteland. Gedurende hierdie tydperk het dit ook konvooi -beskerming gebied.
Januarie 1944: Terugkeer na die Verenigde Koninkryk
Laat 8 Januarie 1944 begin 219 Squadron met sy terugkeer na die Verenigde Koninkryk. Dit was aanvanklik gebaseer op RAF Woodvale, waar dit omgeskakel is na die Mosquito XVII -vliegtuig.
Maart 1944: Verandering van basis
In Maart 1944 verhuis die eskader na RAF Honiley en daarna na RAF Colerne. Vanaf Colerne was dit 'n verdediging teen nagbomaanvalle op die hawens en hawens van die suidweste, waar die geallieerde invlootvloot bymekaargekom het.
In Mei 1944 verhuis 219 na RAF Bradwellbaai om die D-Day landings te dek.
Vanaf 6 Junie 1944 het 219 eskader nagdekking oor die Normandiese strandkop verskaf en beweer dat twee vyandelike vliegtuie in die nag van 6/7 Junie vernietig is.
Junie 1944 - Julie 1944: V1 -veldtog
Vir 'n kort tydjie het 219 eskader deelgeneem aan die verdediging van Fighter Command teen die V1 'vlieënde bomme' wat teen Londen en die suidooste gelanseer is. 'N Aantal van hierdie vlieënierlose vliegtuie is tussen 14/15 Junie en 9 Julie deur die eskader neergewerp.
Julie 1944: verandering van vliegtuie
Julie 1944 het 219 begin omskakel na die Mark XXX -variant van die Mosquito (die eerste eskader wat dit gedoen het).
Augustus 1944: Verandering van basis en bevel
Gedurende Augustus 1944 verhuis die eskader na RAF Hunsdon om voor te berei op diens op die vasteland. Vleuelbevelvoerder P Green het in dieselfde maand die bevel oorgeneem.
28 Sep 1944 - 29 Sep 1944: 100ste eis
Gedurende die nag van 28/29 September, 1944, beweer Parker en Godfrey dat 'n Junkers 87 vernietig is, wat die totale vyandvliegtuie van die eskader op 100 vernietig het.
Oktober 1944: Verandering van die basis
Gedurende Oktober 1944 verhuis die eskader na Amiens/Glisy waar dit as deel van 85 Group, 2nd Tactical Air Force, sou dien.
Oktober 1944 - Mei 1945: Geallieerde vooruitgang in Noordwes -Europa
Vanaf Oktober 1944 tot die einde van die oorlog in Mei 1945 het die eskader 219 voortgegaan om die opkomende geallieerde leërs nagdekking te bied van vyandelike lugaanvalle.
April 1945: Verandering van basis en bevel
In April 1944 verhuis 219-eskader na Gilze/Rijen, waar die vleuelbevelvoerder B Maitland-Thompson die bevel neem.
23 Apr 1945 - 24 Apr 1945: Laaste eis
In die nag van 23/24 April 1945 eis Atkins en Mayo die vernietiging van 'n Junkers 88G, die laaste vyandelike vliegtuig wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur 219 eskader neergeskiet is.
Naam: 219 Squadron Association
Adres: Bill Kelly (sekretaris), 33, Frinton Court, The Esplanade, Frinton on Sea Poskode: CO13 9DW
Opmerkings: Die eskadervereniging reël jaarliks ​​'n herenigingsete vir oudlede van die eskader en hou kontak deur middel van nuusbriewe.
4 November 1944 is 'n Saterdag. Dit is die 309ste dag van die jaar en in die 44ste week van die jaar (as elke week op 'n Maandag begin), of die 4de kwartaal van die jaar. Daar is 30 dae in hierdie maand. 1944 is 'n skrikkeljaar, en daar is 366 dae in hierdie jaar. Die kort vorm vir hierdie datum wat in die Verenigde State gebruik word, is 11/4/1944, en byna oral in die wêreld is dit 4/11/1944.
Hierdie webwerf bied 'n aanlyn -sakrekenaar om u te help om die verskil in die aantal dae tussen twee kalenderdatums te vind. Voer eenvoudig die begin- en einddatum in om die duur van enige gebeurtenis te bereken. U kan ook hierdie instrument gebruik om te bepaal hoeveel dae verloop het sedert u verjaardag, of om die tyd te meet tot u baba se vervaldatum is. Die berekeninge gebruik die Gregoriaanse kalender, wat in 1582 geskep is en later in 1752 deur Brittanje en die oostelike deel van die huidige Verenigde State aanvaar is. Vir die beste resultate, gebruik datums na 1752 of verifieer enige data as u genealogiese navorsing doen. Historiese kalenders het baie variasies, insluitend die antieke Romeinse kalender en die Juliaanse kalender. Skrikkeljare word gebruik om die kalenderjaar by die sterrekundige jaar te pas. As u probeer om die datum wat binne X dae van vandag af voorkom, uit te vind, skakel oor na die Sakrekenaar vir dae van nou af in plaas daarvan.
Evans, van inheemse Amerikaanse afkoms (half Cherokee en 'n kwart Creek),  is gebore in Pawnee, Oklahoma. Hy studeer aan die United States Naval Academy in 1931.
Op 9 Augustus 1941 is hy by die verwoester aangewys Alden, en bedien haar in Oos -Indië toe die Japannese Pearl Harbor op 7 Desember van daardie jaar aanval. Hy word bevelvoerder van Alden op 14 Maart 1942 en beklee daardie pos tot 7 Julie 1943. Terwyl hy op Alden hy het deelgeneem aan operasies in en om Australië, Nieu -Guinee en Nederlands -Oos -Indië.
In die middel van 1943 is Evans dan beveel om diens te neem vir die inrig van die Fletcher-klas vernietiger Johnston by die Seattle-Tacoma Shipbuilding Corporation in Seattle, Washington. Kommandant Evans het die bevel oorgeneem Johnston by haar ingebruikneming op 27 Oktober 1943. Hy is bekroon met die Bronze Star vir verdienstelike prestasie in aksie teen 'n Japannese duikboot op 16 Mei 1944.
In die Slag by Samar, 'n deel van die Slag om die Leyte -golf, veg Evans sy skip galant totdat dit op 25 Oktober 1944 gesink is deur 'n Japannese mag wat baie beter was in getal, vuurkrag en wapenrusting. Johnston, saam met die vernietigers Hoel en Heermann, vier verwoesters -begeleiers en ses begeleiers (CVE's), vorm die taak -eenheid 77.4.3, bekend as Taffy 3. Hierdie groep, tesame met vliegtuie van Taffy 2 (TU 77.4.2), het uiteindelik 'n Japannese slaggroep wat uit verskeie gevegskepe bestaan, gedwing , swaar kruisers, ligte kruisers en vernietigers om die oorspronklike missie om die landingsstrande by Leyte aan te val onder die bevel van generaal Douglas MacArthur, te beëindig en terug te trek. Die beroemde stryd het onlangs bekend gestaan ​​as "The Last Stand of the Tin Can Sailors", na die boek van 2004 met dieselfde titel.
Toe die Japannese vloot die eerste keer gesien word, huiwer Evans nie.Nadat hy 'n rookskerm neergelê het om die escort -draers te help wegsteek vir vyandelike skote, beveel hy sy roer hard om te hawe, en hy lei sy verwoester uit die taak -eenheid se sirkulêre teen -lugvaart -geaardheid ten gunste van die vyand alleen om 'n torpedo -aanval te doen. Sommige beweer dat Evans aan sy bemanning oor die interkom van die skip gesê het: "'n Groot Japannese vloot is gekontak. Hulle is vyftien kilometer ver en het in ons rigting gegaan. Daar word geglo dat hulle vier slagskepe, agt kruisers en 'n aantal vernietigers het. Dit sal 'n stryd wees teen oorweldigende kans waaruit oorlewing nie verwag kan word nie. Ons sal die skade berokken wat ons kan doen. " Gelyktydige bronne erken egter die laaste deel van hierdie dramatiese aankondiging aan luitenant -kommandant Robert W. Copeland van Samuel B. Roberts, wat by Evans aangekla het vir 'n daaropvolgende torpedo -aanval. 
Die lot van Johnston se kaptein was nooit onwrikbaar vasgestel nie, en bly die onderwerp van voortdurende aannames onder die oorlewendes van die skip. Sommige sê dat hy deur die Japannese seevuur getref is, ander dat hy in 'n beskadigde motorwalboot kon spring. Wat bekend is, is dat hy ernstig gewond is tydens die geveg dat hy lank genoeg geleef het om die bevel te gee om die skip te laat vaar en dat hy nie een van die geredde was nie. Evans is postuum met die erepenning toegeken vir sy wesenlike bydrae tot die deurslaggewende oorwinning in die Golf van Leyte, en het deelgeneem aan die Presidensiële eenheidsitasie wat sy groep toegeken is vir hierdie aksie waarin hy vermoor is.
In 1955 begelei die vernietiger USS Evans (DE-1023) is ter ere van hom genoem.  Dit is in 1968 gestaak, en geen aktiewe skip dra die naam van Evans of Johnston, hoewel 'n aantal aktiewe skepe vernoem is Samuel B. Roberts en haar bemanning. Op 12 November 2013 is 'n petisie begin om 'n skip na Evans te vernoem. 
Op 23 Mei 2013 is die Naval Station Newport, Newport, Rhode Island, Surface Warfare Officers School se virtuele simulator vir skeepsopleiding toegewy as die Evans Full Mission-2 Simulator ter ere van Evans. 
♫ Vandag in musiekgeskiedenis-25 Oktober 1944 ♫
Meld asseblief aan om kommentaar te lewer. Het u nie 'n profiel nie? Sluit nou aan! Om aan te sluit is absoluut gratis en geen persoonlike inligting is nodig nie.
Rswestley, ek bedank u vir die uitnodiging. Ek hoop net dit neem net 2-3 weke voordat ek dit kry!
'Hartseer prediker vasgespyker op die gekleurde deur van tyd
Kranksinnige onderwyser word daar herinner aan die rympie
Daar sal geen mutante vyand wees wat ons sal sertifiseer nie
Politieke eindes omdat hartseer oorblyfsels sal sterf
Reik uit terwyl die voorsmakies u binnekom "
"Jon put uit die goddelike vir sy woorde en sê dat lirieke dikwels die betekenis daarvan aan hom openbaar lank nadat dit opgeneem is". Ek en Jon reis in dieselfde sirkel. Ek skryf hierdie gemors, jy lees dit en oor ongeveer 2-3 weke sal jy verstaan ​​wat ek bedoel het.
En raaiselaar, u kan beslis altyd saam met my in my kas kom, maar gee my asseblief 24 uur kennis. My kas het redelik vol geraak, ek, myself, myself, 3 alter ego's en my 6 verskillende persoonlikhede, so ek sal tydelike kwartale moet reël vir 1 of 2 van my persoonlikhede. Miskien stuur ek 'n paartjie na die YMCA. of na die gomfabriek.
Dit was my gunsteling groep toe ek jonger was. Weet nie hoeveel keer ek hulle gesien het nie. Ek hoop daar is plek vir my in die kas rswestley!
Ek is eers later aan die gang, ek het 'n paar dinge om na te dink.
Ek het dieselfde gedoen, die koptelefoon aangesit en verdwaal in die musiek !! En ek stem saam dat 'Owner Of A Lonely Heart' nie eens soos Ja klink nie.
'Ja' kon op die regte plek die slaapkamerkas genoem word. Elke keer as ek wil wegkruip vir die werklikhede van die lewe, vervoer Ja my weg na 'n beter wêreld, 'n vreedsame wêreld met fanatieke en hoop. net soos om tyd in die hoek van my kas deur te bring. Ironies dat teen die tyd dat hul enigste Amerikaanse nr. 1 -enkelsnit verskyn het, ek geen belangstelling gehad het nie. Steve Howe was weg, Rick Wakeman was weg en die "geluid" was weg. Ek hou ook van Jon Anderson toe hy saam met Vangelis werk.
Monetêre beleidsbesluite behels die opstel van 'n mikpunt vir die kontantkoers. 'N Mediaverklaring word om 14:30 na elke vergadering van die Reserwebankraad uitgereik, met enige verandering in die kontantkoersdoelwit wat die volgende dag van krag word. (Voor Desember 2007 is mediaberigte slegs uitgereik toe die mikpunt vir kontantkoerse verander is.) Sien Meer oor monetêre beleid.
Die kontantkoers is die rentekoers op ongesekureerde oornaglenings tussen banke. Dit is die (byna) risikovrye maatstafkoers (RFR) vir die Australiese dollar en is ook bekend onder die akroniem AONIA op finansiële markte. Sien die kontantkoersmetodologie vir meer inligting oor hoe die kontantkoers bepaal word, deskundige oordeel vir meer besonderhede oor terugvalprosedures as daar onvoldoende kontantmarktransaksies is, en statistiese tabel F1 vir die geskiedenis van die kontantkoers.
Die doelgrafiek en die tabel hieronder toon interaktiewe inligting. U kan data volgens die steekproefperiodes en die rigting van verandering in die kontantkoersdoelwit wys deur uit die vertoonopsies te kies.
25 Oktober 1944 - Geskiedenis
1775 - Die Amerikaanse kontinentale kongres beveel die bou van 'n vloot.
1792 - Die hoeksteen van die Executive Mansion is in Washington, DC gelê. Die gebou het in 1818 as die Withuis bekend geword.
1812 - Amerikaanse magte word verslaan tydens die Slag van Queenstown Heights. Die Britse oorwinning het effektief 'n verdere Amerikaanse inval in Kanada beëindig.
1843 - B'nai B'rith, die Joodse organisasie, is gestig deur Henry Jones en elf ander in New York City, NY.
1854 - Die staat Texas bekragtig 'n staatsgrondwet.
1924 - Die toneelstuk "The Guardsman" word in New York City, NY, geopen.
1943 - Tydens die Tweede Wêreldoorlog onderteken Italië 'n wapenstilstand met die Geallieerdes en verklaar oorlog teen Duitsland.
1944 - Amerikaanse troepe betree Aachen, Duitsland, tydens die Tweede Wêreldoorlog.
1944 - Tydens die Tweede Wêreldoorlog beland Britse en Griekse vooruitgangseenhede in Piraeus.
1951 - In Atlanta, GA, is die eerste keer 'n voetbal met 'n rubberbedekking gebruik. Georgia Tech klop Louisiana State met 25-7.
1953 - 'n Ultrasoniese diefwering word deur Samuel Bagno gepatenteer.
1957 - Bing Crosby en Frank Sinatra stel die Ford Edsel bekend vir 'n uur lange aanbieding.
1960 - Die World Series eindig vir die eerste keer op 'n tuiswedstryd. Bill Mazeroski se tuislied het die Pirates die Yankees laat klop.
1962 - "Wie is bang vir Virginia Woolf?" op Broadway oopgemaak.
1967 - Die eerste wedstryd van die nuwe American Basketball Association word gespeel.
1981 - Egiptiese kiesers verkies vise -president Hosni Mubarak as die nuwe president een week nadat Anwar Sadat vermoor is.
1989 - Amerikaanse president George H.W. Bush het gevra dat die Panamese heerser Manuel Antonio Noriega omvergewerp moet word.
1992 - 'n Kommersiële vlugrekord word deur 'n supersoniese vliegtuig van Air France opgestel om die aarde in 33 uur en een minuut om die aarde te draai.
1995 - Walt Disney World Resort het sy 500 miljoenste gas toegelaat.
Disney -flieks, musiek en boeke
1998 - Die National Basketball Association (NBA) het vir die eerste keer in sy 51 -jarige geskiedenis die gewone seisoenwedstryde, weens werkstaking, gekanselleer.
1999 - Die Amerikaanse senaat verwerp die bekragtiging van die Comprehensive Test Ban Treaty (CTBT).
2010 - Naby Copiap , Chili, was 33 mynwerkers ondergronds vasgekeer in die San Jos Mine. Die mynwerkers is ná 69 dae onder die grond gered.
Agterry van links na regs: Gerald, Grant, Leland, Maurice, Melvin
Middelry: Maxine, Zoe, Grace, Marva
Voorste ry: Rhoda & amp; Ira Wakefield
Foto geneem by hul huis in Taylor, AZ
7 Junie 1945 - op die 40ste huweliksherdenking van Rhoda en Ira.
Dit was ook die laaste keer dat die hele gesin op 'n slag saam was.
Junie 1944 Hierdie klein boekie is so netjies bygehou deur ons dierbare seun Melvin voordat hy in diens van sy land geroep is (6 April 1943) en ek het dit nie meer as 'n kontant- en uitgawerekening nodig gehad nie, so ek het besluit om gebruik dit as 'n dagboek vir ons sendingwerk. Ek en my man is gebel en afgesonder op 14 Mei 1944 in Snowflake, Arizona, deur ons Arizona Apostel Spencer W. Kimball. Ons was nie net bereid om hierdie sendingoproep te aanvaar nie, maar was bly en dankbaar vir die voorreg om dit te kon uitvoer. Toe ons so naby ons dood kom in die vreeslike motorongeluk, wat die lewe van my ma geneem het en my baie lyding veroorsaak het, het ek my afgevra: "Waarvoor is ek gespaar? & Quot Dit was sekerlik hierdie. Weet my pa en ma dit? Ja, ek dink hulle doen. Dit is byna drie en 'n half jaar sedert hierdie ongeluk gebeur het. Vir meer as twee jaar was ek amper bedlêend. Die derde winter het ons na Mesa gegaan en in die tempel gewerk. Huur 'n kamer by die Jarvis's oorkant die straat suid. Ek kon nie veel rondkom nie, moes met my been hospitaal toe gaan. Het nie vir die kinders laat weet dat ek daar is nie.
Sat. 17 Ons het ons huis in Taylor verlaat en begin met ons Mission to the Navajo-Zuni Indiane. Alhoewel ons swak voel in hierdie onderneming, soos Nephi van ouds, het ons die vertroue dat die Here God seker niks van ons sal vereis nie, behalwe dat hy die weg sal oopmaak vir ons om dit te bereik. Dit is vir ons van weinig belang dat Ira se Vader, Joseph B. Wakefield, reeds in 1877 'n sending na dieselfde mense gevul het, in verband met Ira Hatch, na wie L. Ira in die herfs van 1878 vernoem is. my Oupa, Ma se Vader, het iewers in die 1860's saam met Jacob Hamblin op reis gegaan. Hierdie man was Mosiah L. Hancock, seun van Levi W. Hancock. Ook twee van my Ooms, die broers van my Vader, John H. en Brigham Young Perkins, het opdragte na dieselfde mense gevul en werk tot by Zuni, NM, daarom glo ons dat dit ons erfenis was wat ons voorheen deur ons vaders nagelaat het ons.
By die bereiking van Crystal, N. M., wat bestaan ​​uit 'n Indian School en Trading Post, het ons nie die minste idee gehad waar om navraag te doen of vir wie om te vra nie, maar ons het toevallig by die huis gestop waar gasvrye vriende gesê het, & quotWe het jou gesoek. U huis is feitlik gereed, maar u moet vanaand by ons bly, en ons sal môre alles gereed maak vir u gemak. & Quot
Son. 18 Ons het te laat ingekom Sat. om enige voorbereiding vir Sondag te tref. Toe ons vriende, wat nie lid is van ons Kerk nie, na een van die klein stroompies gaan om te sien of hulle vis kan kry en ons vra om saam te gaan, sodat hulle ons die pad kan wys na Howela Polacca, 'n lidmaat, ons het besluit om so ver te gaan en te bly totdat die partytjie terugkom. Dit het ons gedoen en 'n baie aangename besoek met hierdie gesin gehad. Ons het sy goeie vrou 'n bekwame en intelligente vrou gevind. Ons het ons middagete uiteengesit met die aandete wat hulle voorberei en saam met hulle geëet het. Sy het vars gisbrood gebak, wat baie lekker was. Ons het die ete en ons besoek ook geniet. Ons vind hulle baie getroue lidmate, en aangesien suster Polacca baie goeie Engels praat, is sy baie waardevol as tolk. By ons tuiskoms, wat deel uitmaak van die handelspos met twee kamers wat vir ons opgeknap is, is ons besoek deur drie lidmate van die kerk Imelda Nez & mnr en mevrou Tom Moore, ook verskeie kinders. Dit het ons welkom laat lyk.
Ma. 19 Twee mans het ingeroep om ons hulle briewe te laat lees. Een van sy seuntjie in die diens en een van 'n suster in Gallup, N.M., wie se suster na Ft. Verset vir 'n appendisitis operasie.
Di. 20 Het die meeste van die dag gewerk om gordyne op te sit en ander reëlings te tref vir huishouding, en ek het ook 'n paar briewe aan die kinders geskryf.
Do. 22, Junie 1944, het nog 'n paar briewe geskryf om ons vriende te laat weet van waar ons was, en ons het dit in die pos van Vrydag aan die gang gesit. Daar is slegs twee posaflewerings per week. By die huis kon ek nie wag dat die pos elke dag kom nie. Ek is bevrees dat dit soms lank tussen letters sal lyk en sonder twyfel sal wees.
Vr. 23 Nog geen pos nie. Vandag was ons liewe Grace se verjaardag. Tot dusver het Grace nie 'n maklike lewe gehad nie. Ek hoop daar is baie vreugde vir haar in die toekoms. Sy verdien meer.
Sat. 24 Die jong paartjie wat die winkel by die ou handelspos gehou het, was op 'n tyd 'n ietwat pretensieuse ou boerdery, en het Vrydagaand vertrek om 'n suster van hulle, wat hulle 'n week of twee besoek het, Farmington toe te neem. Hierdie dame, mev Swanson, het drie lieflike kinders gehad. Haar man is in die vloot, en Ira het die winkel in hul afwesigheid gehou. Dit is die hele dag vol inboorlinge. 'N Goeie manier om mekaar te ontmoet en kennis te maak.
Son. 25 Vandag was 'n geestelike fees. Broer Ralph Wm. Evans, ons sendingpresident, kom uit Shiprock, N.M., om ons aan die gang te kry met ons werk in hierdie klein tak. Sy vrou en drie lieflike kinders was by hom. Ons het ons vergadering om 14:00 gehou. Daar was 5 teenwoordig, wat ons baie bevredig het toe ons so kort tyd hier gewerk het. Ons het die voorgestelde program uitgevoer oor die martelaarskap van die profeet Joseph en Hyrum Smith. Suster Evans het die verhaal mooi vertel van Joseph se eerste visioen, geïnterpreteer deur Sus. Nez. President Evans, bro. Ek en Wakefield het gepraat en ons opmerkings is geïnterpreteer deur John Damon, nie-lid, maar sy familie behoort. Ek vertrou dat ons sal kan voortgaan met ons nuwe werk in die gees wat ons broers deur hul seëninge verleen het en dat ons met die hulp van die Here die werk sal kan doen.
Dins. 27 'n Paar dogtertjies het gekom en vir my 'n pragtige boeket wilde blomme gebring. Die klein mensies is skaam, maar vriendelik, hulle hou daarvan om opgemerk te word en van hulle ontslae te raak.
Trou. 28 Ek is vandag gelê met my voet wat my sedert my ongeluk gepla het. Ek voel dat ek hierdie probleem moet genees. Ons wil aan die gang kom en die mense besoek, en ek kan nie bekostig om kreupel te word nie.
Son. 2 Julie Dit was getuienisdag. Ons vergadering was nie so groot soos verlede Sondag nie, maar 'n goeie gees het geheers. Die planne is gemaak om op 'n sekere punt op die berg met ander takke van die Navajo -sending te vergader. Howela en mevrou Polacca het 'n goeie deel van die dag saam met ons deurgebring. Die lug is swaar, dreig om te reën. Dit lyk nogal eensaam hier alleen as die lug donker en donderweer is.
Ma. 3 Ons het 'n jong soldaatseun gehad, tuis op die pad, bel ons vandag. Het gesê dat hy gedoop wil word. Is al vier jaar in diens. Was nogal ernstig gewond terwyl ek in Hawaii was, maar dit lyk nou goed en wel. 'N Ander jong man wou ook 'n paar van ons lektuur hê. Redelik goed as hulle by die huis kom vir wat ons hulle kan gee.
Dins. 4 Onafhanklikheidsdag, maar hoe anders as wat ek sedert 'n dogtertjie geken het toe ek so graag die ou rooi wit en blou ontvou het. Ek het vandag my eerste Hulpvereniging gehou. Die Polaccas het saam met ons aandete geëet. Sy is 'n baie intelligente vrou en sal my ooit soveel help met my werk. Mev. Elizabeth Hamstreet, ma van vyf klein kinders, en wie se man in die weermag is, het my gebel en vir my 'n paar blomme gebring. Almal lyk so gaaf en bedagsaam. Ek dink ons ​​kan regtig gelukkig wees in ons werk. Die oorlog is die oorsaak van onrus. 'N Kaart van Leland met adresverandering - New York, toon sy vertrek na die buiteland. Mag ons Hemelse Vader altyd ons wag hou.
Sat. 8 Het tot dusver net 'n bietjie huiswerk gedoen. Ira was die middagskottelgoed. Hy is so goed. Nou wil ek iets voorberei vir môre om 'n bespreking van die Boek van Mormon te hou. Die vragmotor het pas van Farmington af gekom. Talle Indiërs het ook ingekom. Hulle koop die winkel uit. Hier kom twee lekker geklee squaws wat met 'n bedekte wa ry. Verskeie ry motors. Hulle merk aandele in die omgewing. 'N Mens sou amper dink dit was 'n rodeo -viering dat daar soveel opwinding aan die gang is. Don Hanson, uit een van die ou pioniersgesinne van Lakeside, is voorraadopsiener van Crystal en Fort Defiance.
Trou. 12 Julie 1944 Opwas. Die Indiane doop skape. Mnr. Collyer het na Gallup gegaan en die pos teruggebring. 'N Aantal briewe vir ons, waaronder een van Maurice in Alaska en een van Leland reeds iewers in die Middellandse See. Hy het oorgevlieg en self die navigasie gedoen. Dit was 'n verligting om te weet dat hy teëgekom het, maar dit was nog steeds 'n groot angs om te weet dat hy in sy pa na die verskriklike slagveld sou gaan.
Son. 16 Het vandag 'n vergadering gehou. Die Polaccas het vandag weer saam met ons aandete geëet. Die meeste mense het na die rodeo by die saagmeul gegaan, sodat ons ontmoeting nie groot was nie.
Dins. 18 Ek dink vandag dat dit winsgewend bestee is. Ek het 'n paar van die gesinne gevra om vandag te kom, en ek sal hulle help om hul gesinsrekords op te stel. Ons het minstens drie uur daaraan gesels en die evangelie aan John Damon verduidelik. Volgens die nuus was dit een van die grootste dae in die oorlog. Rusland het binne 'n paar dae 600 dorpe ingeneem. Die Amerikaners het 'n groot lugaanval begin. Die troepe het groot vordering gemaak.
Trou. 19 Terug na ons ou truuks. Ira het die dag gewerk aan 'n kombuistafel en 'n klein kas daarbo. Dit lyk asof ek nie regkom sonder om 'n bietjie op te bou nie, maar ek noem dit beter, waar ek ook al is. Het ook 'n brief van Leland gekry. Hy sê hy is in Italië, was in Afrika. Daar was 'n soort groot internasionale onrus in Japan. Tojo het bedank, afgedank of iets. Die nuus bly oor die algemeen goed. Die dag is gevul met die Demokratiese Konvensie in Chicago en die kies van FDR vir 'n 4de termyn. Dit lyk asof hy tans die enigste man is vir die plek met die oorlog.
Son. 23 Ons het 'n klein Sondagskool gehou met net die Lee -kinders. In die namiddag het ons ons dienste gewy aan die uittog van die pioniers uit Nauvoo en sommige van die ontberinge wat hulle verduur het.
Ma. 24 Weereens posdag en 'n goeie voorraad briewe. Een van Leland in Italië sê dat hy al sewe vlieënde missies gehad het, is tot dusver wonderlik beskerm. Vader in die hemel, bly asseblief om hom te beskerm, is sy moeder se gebed. Dit is Pionierdag. In baie van ons gemeenskappe bring hulle eer aan ons edele ouers en grootouers wat die gevare van die woestyn in die gesig gestaar het en alles trotseer het vir die heerlike evangelie en vryheid wat ons geniet. Ek het vandag nogal hartseer gevoel, maar dankbaar.
Dins. 25 Het Fort Defiance toe gegaan om ons remme reg te maak, maar kon dit nie regkry nie. Die aand ry ons op na die Indiese skool. Pa het 'n paar in die tuin geslinger wat die mense wat die winkel gebêre het, geplant het voordat hulle terug is Farmington toe. Het vir ons gesê ons het dalk iets daar. Ek het 'n lang gesprek gehad met mev Keseeker, vrou van die onderwyser van die skool hier by Crystal. Ons vind dat dit mense van die hoogste klas is. Moenie glo in drink of rook nie. Ons het 'n paar stukke by hulle gelos.
Trou. 26 Nog 'n ledige dag wat die verkondiging van die evangelie betref. Ek gaan soms die winkel binne om die Indiane te ontmoet en kennis te maak, maar die meeste van hulle praat nie Engels nie, so ons kom nie ver nie. Dit is nou aand. Tientalle vroue en kinders gaan die winkel binne en uit. Dit lyk asof hulle almal nou baie geld het om oor die weg te kom. Die vroue hang meestal aan 'n inheemse kostuum, wat glad nie onvanpas is nie, lang vol rompe met 'n wye ruffle en 'n helderkleurige bloes wat gedeeltelik aan die voorkant versier is, met duur silwer ornamente. Soms dra hulle groot swaar gordels van silwer medaljes.
Sat. 29 Dit is die dag waarop ons na ons konferensie in die berge moet vertrek. Bro. & amp Sus. Wilkins, ook ouderling Johnston van Zuni, het ingery. Wat 'n middag was dit nie.Motorprobleme, dit is met ons motor, die hele pad. As hulle genoeg kon stoot of trek om dit bo -op die heuwel te kry, sal dit goed loop totdat dit by 'n ander heuwel kom, maar dit sal dit net nie klim nie. Aangesien die hele afstand 'n klim was, het ons geen vordering gemaak sonder om te druk en te trek nie. Ons het besluit om die taak vir die oomblik te laat vaar.
Son. 30 Aan die einde van 'n moeilike dag is besluit dat ek in die Wilkin -motor sou klim en na die konferensie sou gaan. As ek 'n bakkie daar kon kry, sou ek dit terugstuur om Ira te help. Daar was geen afhaal in die kamp toe ons om middernag daar aankom nie. Nadat ons die hele skepping rondgedwaal het op soek na ons klomp, is ons uiteindelik gelei deur 'n jong Navajo wat hulle Clyde noem, tolk vir die konferensie. Ek het die sendelinge ontmoet, ouderling en suster Robert E. Lyman, hul dogter, nou mev. McQueen, ook ouderling en suster Barton, die sendelinge wat pas uit Crystal gegaan het voordat ons ingekom het. Ons vergaderings was goed. Soggens het suster Polacca haar getuienis afgelê. Sy het 'n wonderlike manifestasie vertel, aangesien sy die Boek van Mormon waar was. Almal wat haar hoor vertel, weet dat sy die waarheid gepraat het. Ons vriend John Damon was daar, maar was van plan om huis toe te gaan soos hy gekom het. Ek het hom vertel hoe Ira gedwing is om in die Canyon te bly. Hy het gesê dat hy so sou teruggaan en hom sou help. Ons kry hom waar ons hom gelos het, die motor is huis toe. Ons het geen moeite gehad om dit te begin nie, maar teen 'n heuwel was dit amper by ons deur.
Dins. 1 Augustus Gister se pos bring nog 'n brief van Leland. Hy het nog nooit e -pos van die huis af gekry nie, alhoewel hy die state in die laaste deel van Junie verlaat het. Die briewe wat ons geskryf het, alhoewel dit per lugpos was, het hom nog nooit bereik nie. Ek hoop die liewe seuntjie het dit nou al ontvang. Ira help John Damon om hooi te haal. Dit sal deels vergoed vir die goeie wending wat hy ons Sondag gemaak het. Die oorlogsnuus: Die ou stad Warschau, die hoofstad van Pole, so oud dat niemand weet wanneer dit gebou is nie, wankel onder geallieerde houe. Dit sal binnekort in hul hande wees.
Trou. 2 Hoe vreeslik bly hulle aanhou veg. Die bondgenote maak steeds suksesvolle vordering op alle fronte, maar die Duitsers stuur ook vernietigende bomme oor Engeland uit.
Donderdag 3 vliegtuie uit Italië elke dag uit, RAF Engels elke aand uit. Russe is op Duitse bodem. Turkye verbreek die betrekkinge met Duitsland. Finland soek afsonderlike vrede.
Vr. 4 Meer pos, waaronder nog 'n brief van Leland. Sê dat hy reeds 'n kwart van sy missies gevlieg het sedert hy 'n bietjie meer as twee weke daar was. Sê dat hulle van plan is om die 24ste Julie, of Pionierdag, te vier. Is nog steeds by ouderling Cannon, pres. Heber J. Grant se kleinseun. Ons dierbare getroue LDS -ouderlinge streef daarna om hul godsdiens te leef waar hulle ook al is. Daar is ook baie goeie musikante onder hulle. Hoe bid ek altyd in my hart vir sy veiligheid.
Sat. 5 Ek is siek sedert gister en die hele nag. My rug het gebreek sodat ek skaars in my bed kon beweeg of draai. Ek het Ira aan my laat toedien en ek voel baie beter. Ek hou nie daarvan om te eniger tyd te noem dat ek siek is nie, maar ek voel baie sleg totdat ek soms wonder hoe alles met my gaan wees. Maar ek moet nie aan sulke klein probleme of probleme soos hierdie dink nie. Toe ouderling Kimball my onderskei, het hy gebid dat my gesondheid sal verbeter, sodat ek my missie kan vervul, en ek glo dat dit so sal wees.
Son. 12 Selfs al sou die meeste mense weggaan (na 'n Indiese viering in Gallup), het ons tog 'n lekker ontmoeting gehad. Tien van ons was teenwoordig, drie ondersoekers wat belangstel, een, mevrou Harry Arthur. Ek het begin met die eerste van die Boek van Mormon. Mev. May Francisco, wat twee seuns in die buiteland in die buiteland het, het gesê dat die verhaal wat ek vertel het soos die Navajo -legendes was. Sy het geglo dat dit waar is. Sy voel opgewonde om goeie dinge te kom hoor. Haar seuns is gedoop. Sy was eensaam, het nie meer van een gehoor nie. Sy kom graag kerk toe, maar was bang om gedoop te word. Die water was koud, sy was nie gewoond nie, en het oud geword en soms siek.
Sat. 19 Die Indiane verhuis hul kamp na 'n ander plek. Sommige is in waens vol kos en beddegoed, sommige te perd. Hulle maak hul kampterrein hul tuiste. Sommige ry troppe skape terug wat hulle saamneem om veilig te bewaar.
Son. 20 Het net 'n klein vergadering gehad vandag. Diegene wat gekom het, was besig om te vier en kon nie wakker bly nie.
Ma. 21 Ons is huis toe (Taylor) om die konferensie en die toewyding van ons nuwe kapel by te woon. Ons het ons vriende, die Polaccas, saamgeneem. Ek het gedink dat hulle dalk wou ophou met die mense wat hulle in Snowflake ken, maar dit was asof hulle wou gaan om ons huis te sien. Grace en Clyde het hulle verwelkom. Hulle het op die grasperk geslaap en dit baie geniet.
Son. 3 Sept. Hulle het 'n redelik groot gemeente. Hulle ouderlinge praat almal Navajo, wat hulle op sommige maniere die voordeel gee. Ek wou hê dat hulle 'n gedeelte van hul teks aan ons moet noem. Ek het gevoel dat ek hulle baie kan help, maar niks is vir ons gesê nie, selfs nie 'n burgerlike groet nie. Na die kerk het ons een van hulle lede, mevrou Watchman, vier myl daarvandaan huis toe geneem. Ek het met haar gepraat oor die Boek van Mormon. Sy lyk baie geïnteresseerd en het gesê sy sal dit graag wil lees. Hoop om weer met haar te kan sien en praat.
Son. 10 Ons vergadering was vandag klein. Ons het niemand om vir ons te interpreteer nie, so ons moes in Engels gee wat ons vir hulle het. Ag, ek wens ons kon direk met hulle praat. Wees seker dat ons meer goed kan bereik. Ek werk in 'n sendelinge, en skryf briewe aan sommige nie-lede. My neef, in Chicago, sê sy is gereed vir doop. Ek hoop regtig sy verstaan ​​wat sy doen. Ons bondgenote het vandag op Duitse bodem gegaan volgens die nuus wat per radio ontvang is. Die gevegte sal ongetwyfeld nou bitterder wees. Trotse ou Duitsland sal nie opgee solank sy standpunt kan inneem nie, maar sal veg tot die laaste druppel bloed. Haar arme mense.
Ma. 11 Dit is ons geliefde Melvin se verjaardag. Hoe is dit moontlik dat die geliefde 23 is, een van die laaste twee wat ons altyd ons 'seuntjies' genoem het, soms die 'Wakefield -tweeling'. Hoe lieflik het hy en Leland nie saam gesing nie. Melvin dra die alt. Die pos kom vandag met baie briewe van die kinders. Hoe bly maak dit ons nie om van enigeen van hulle te hoor nie. Ira het 'n Indiese paartjie geneem. Sy is pas uit die hospitaal met 'n nuwe baba, oulik, omtrent die oulikste ding wat ek gesien het. Ek het gesê ek wil dit so graag hê en dit vir Gerald en Zelda vir 'n geskenk stuur. Wonder wat hulle daarvan sou dink?
Di. 12 Ons het vandag ons eerste Laerskool gehou in die biblioteekkamer van die dagskoolgebou. Ons bywoning was klein, slegs agt, insluitend die Lee -kinders. Ons word vertel dat baie van ons kinders later sal begin skoolgaan. Die ander kerke, Katoliek en Protestante, het die meerderheid van die mense. Dit is een van die probleme waarmee ons gekonfronteer word. Ons het werklik goddelike hulp en hulp nodig.
Son. 17 Ons het ons mense gister na die huis gebring en 'n lekker ontmoeting gehad. Hulle was stadig besig om bymekaar te kom, maar teen die tyd dat hulle almal daar was, het ons 'n huis vol en 'n wonderlike tyd gehad. Dit is ook liewe Geraldine se verjaardag. Net soos ander dinge wat gebeur het, blyk dit ook nie moontlik te wees dat daar 15 jaar verloop het sedert die liewe dingetjie by ons huis gekom het nie, want dit is waar sy gebore is. Ons 3de kleinkind. Sy was net 'n maand oud toe haar boetie net ouer, genaamd & quotBubby & quot, ernstig siek geword het en op die laaste dag van November oorlede is, ook by ons huis. Dit was 'n ernstige verhoor vir die hele gesin. Hy was so 'n pragtige kind en was baie lief vir ons almal. Baie dinge het sedertdien gebeur, maar ons sukkel steeds om te weet dat ons beproewinge soms ons grootste seën is.
Son. 24 'n Ander dag kon ons nie kerk hou nie. Niemand het gekom nie, behalwe Clara en Rose. Ons het hulle twee uur lank by die huis vermaak, maar kon nie veel met hulle praat nie, aangesien hulle baie min Engels praat. Die aand het ons na die Keseeker's gegaan en 'n uur of twee met hulle gesels.
Trou. 27 'n Besige dag vir handelaars en skaapmanne. Hulle koop die Indiërs se skape en laat hulle krediet kry vir maande wat voorlê. Koop ook hul komberse en neem juweliersware wat hulle verpand het, soms $ 75- $ 100 werd. Hulle (die Indiërs) koop fyn fluweel sagte hemppatrone, skoene, allerhande mans- en kinderklere en vrugte en groente wat Jim Collyer van Farmington bring. Die meeste vroue hou hul eie kostuums van fluweelhemde en vol, helderkleurige rompe oor die algemeen aan, hoewel hulle dit aansienlik korter dra as 'n paar jaar gelede.
Do. 28 Reën, reën voortdurend vir vier dae. Nie veel kans om uit te kom en te besoek nie. Die grootste deel van die dag het ek briewe geskryf, want môre is weer posdag. Die Indiane bring steeds hul lammers in. Ek dink meestal om Collyer te betaal vir hul lewens deur die afgelope jaar. Nog 'n brief van Leland. Hy het 'n kort vakansie in Rome gehad. Slegs drie dae af en terug gaan hy in die vreeslike bomaanvalle oor 'n onbekende land. Mag die hemel jammer wees vir ons arme seuns. Die radio het gisteraand berig dat 49 bomwerpers nie teruggekeer het nie.
Sat. 30 September 1944 'n beroep op Harry Arthur. Hy het vir ons 'n boek gegee waarin Mormonisme blootgestel word. Die kerke hier versprei regtig die dinge.
Okt.Die hele maand het ons gesukkel om genoeg van ons mense uit te kry om ons Kerke te hou. Aangesien hulle die skool verhuis het, moet sommige weggaan, of moet hulle skape oppas aangesien hul kinders weg is. Al die oueres gaan weg vir die winter, sodat die ouers geen hulp van hulle kry nie, behalwe in die somer. Laaste Sater. die aand het ons 'n kuier in ons klein saal gehad, speletjies gespeel en baie pret gehad. Dit lyk asof almal dit geniet het, gesê dat hulle beter by die kerk sou uitkom, maar eerskomende Sondag het hulle weer 'n kermis by Shiprock gehad en baie van hulle is daarheen. Die kinders kon nie eers Primêr toe kom nie. Dit het my nogal moedeloos laat voel, maar ek weet dat daar baie min mense oor is. John Damon en sy gesin het weggetrek. Hulle het gesê dat hulle Sondag sou probeer inkom, maar daarna sou hulle te ver wees. Die Polaccas het nie teruggekom nie.
Di. 10 Vandag moes die Hulpvereniging gewees het, maar hulle kom nie. Ek het besluit dat alles wat ek kan doen om hulle te help, alles is wat ek in hierdie tyd kan doen. Ek het vanoggend twee briewe geskryf vir 'n vrou wie se twee seuns oorsee is en wie se pa pas oorlede is. Die kinders voel baie sleg. Ek het met hulle gesels om hulle aan te moedig.
Trou. 11 Teen die middag het ons 'n boodskap ontvang dat Gerald en Zelda in Taylor was en wou weet of ons kan kom. Natuurlik het ons gesê - Ja. Teen een uur was ons op pad om skaars nêrens te stop totdat ons 'n reënbui teëkom wat 'n rukkie oor die voorruit gestroom het totdat ons skaars kon sien. Ons het egter 'n bietjie na die huis gekom en was baie bly om ons kinders weer te sien. Dit was byna vier jaar sedert Gerald na ons geroep is toe ons met die verskriklike ongeluk te kampe gehad het wat amper ons ongedaan gemaak het.
Do. 12 Nog 'n verjaardag met briewe en geskenke van al die kinders. Ons het aandete geëet in die ou huis waar Grace en haar gesin tans woon, wat dit soos 'n lieflike huis laat lyk het.
Sat. 14 Dit was my liewe Vader se verjaardag. Dit was gepas dat ons op hierdie tydstip kon ontmoet. Melva ((Rhoda se suster) was hier om die aand deur te bring terwyl haar man, Jim, en die kinders by die vertoning was.
Son. 15 Nog 'n Sondag in die nuwe kapel. Hulle het my geroep vir die openingsgebed. Ira het tydens die middagbyeenkoms gepraat, en o, die opregte preek wat ons dierbare seun Gerald gehou het. Niemand anders kon vergelyk nie. Hy is so nederig en gee altyd die eer vir enige prestasie aan die Here. Na ontmoeting is ons na Clay Springs waar ek en Zoe gebly het terwyl Pa en Gerald saam met die jagters uitgegaan het tot Donderdag. Geen resultate nie, selfs nie 'n kalkoen nie.
Trou. 18 Hier kom Joe en Marva op ons af. Toe hulle agterkom dat ons almal in Taylor is, het hulle Prescott verlaat om ons op te soek.
Son. 22 Geen vergadering vandag nie. 'N Groot vuurdans is vooruitgang en almal is daar. Dit is net drie kilometer ver, so ons het besluit om dit by te woon. Dit is die derde dag dat hulle aan die gang is. Net voor donker draai ons tussen die motors, waens, perde, kampe van alle soorte met baie beddegoed, appels, sakke aartappels, skaapvleis, brood, spanspekke en alles na die ooste wanneer hulle honger kry. Die Polaccas was daar om te kook en bedien alle ure. Ons is meegedeel dat as ons iets wil sien, ons beter 'n plek in die sirkel moet vind. Dit is gemaak deur dennestakels wat hoog opgestapel en so dik was dat hulle amper verweef was. Die spasies rondom, langs die ledemate, is gevul met klein vure. Langs elkeen lê 'n groot hoop hout om hulle aan te vul terwyl hulle afbrand. In die middel was 'n groot hoop hout gestapelde wigwam -mode, waarheen die dansers opgetree het. Toe hierdie groot vuur uit fakkels aangesteek is en oral helder brand, word 'n vreemde gesang of jammer gehoor buite en in altesaam elf mans, tien in wat algemeen bekend staan ​​as hul verjaardagpakke, wat aansienlik verlig is deur 'n jas kryt of 'n inheemse wit wasgoed. Dit was absoluut alles, behalwe 'n paar versierde, of 'n fyn broekie. Hierdie groep, gelei deur ons vriend Obery Francisco, hul groot Geneeskundige Hoof en Stamraadslid, geklee in 'n omhulde bokskindjas, het hulle om en om die groot vuur gelei, wat so warm was dat die skare teruggedwing moes word toe die hitte so geword het intens. Die een het gewonder hoekom hulle nie soos so baie spekskille blaas of opkom nie. Hulle spring in en uit op die afgemete tydklop wat op die gevlegde strooi gedenkplaat uitgeslaan word. Nie veel vir musiek nie, maar die perfekte tyd word gehou. Dit lyk asof hulle probeer om hul fakkels aan te steek, maar hulle kon skynbaar nie die marteling van die warm vlamme verdra nie, en nadat hulle hiernatoe geskarrel het, het hulle, soos so baie verskroeide vlerkies, 'n nie te grasieuse uitgang gemaak nie, wat het die eerste daad geëindig. Langdurige treurige gekerm en vreemde liedjies het deur die handelinge voortgegaan. Sommige hiervan was baie interessant, veral 'n paar jong dansers-een jong vrou, die res was seuns en jong mans. Omstreeks 01:00 het ons met moeite ons tussen die slapende kinders en moeë ou mense gewikkel wat nooit gedink het om te vertrek tot die volgende dag nie.
Ma. 30 Okt 1944 Geniet ons dag met 'n besoek van die Polaccas. Vier haar verjaardag met nog 'n bystand van die Hulpvereniging. Planne vir 'n Kersfonds is bespreek. Die kerk het klere gestuur om te versprei. Sodra 'n paar van ons mense met hul jasse en skoene sien uitstorm, het Indiërs die res van die dag gewaai en die meeste van die dinge afgedra. Die Polaccas het die nag gebly.
Di. 31 Tot 'n laat uur sit ons en luister na Bro. en Sus. Polacca vertel Indiese legendes en vertel getuienisse as antwoord op gebed. Die Hopi's het vier altare, tipies van altare wat die Nefiete gebou het toe hulle by die land Bountiful aangekom het voordat hulle die Rooi See verlaat het. Hulle beweer dat hulle in die vurke was van twee riviere, Red River genoem. Hulle het een gebou nadat hulle in die beloofde land aangekom het. As 'n Hopi uit sy familie sou sterf, kon hy nie in die heilige klere begrawe word nie, op voorwaarde dat sy stam waardig was. Gevolglik sou hy, nadat hy begrawe was en sy gees vir die Happy Hunting Grounds begin het, in 'n vallei of op 'n sekere plek moes bly totdat 'n familielid, oom of tante, of iemand hom die klere voorsien het om aan te trek. Dit is so soos ons doop vir die dooies om hulle te verlos uit die gevangenis waartoe hulle beperk is, totdat hul werk deur sommige van hul familielede verrig is, sodat hulle kan voortgaan, net soos enige ander persoon wat het die evangelie aangeneem en is erfgenaam van die seëninge van die ewigheid wanneer dit vir ewig kan voortduur.
Trou. 1 Nov. Vandag was 'n besige tyd vir ons. Pres. Evans het 'n paar kerkklere gestuur wat ons uitgedeel het. Die Indiane was baie geamuseerd oor sommige van die dinge. Hulle het 'n paar goeie skoene en jasse gekry, maar gelag oor die groot grootte van die meeste overalls en 'n paar dinge waarna hulle skaars sou kon kyk. Hulle dra goeie klere en selfs vir 'n kwart of 'n sent sou hulle niks oorweeg wat nie pas nie en goed lyk.
Do. 2 Vanmiddag het ons die plek besoek waar hulle die gesonde skilderye gemaak het. Die Medicine Man, Obery Francisco, het ons vertel dat ons hulle om vieruur kan kom sien. Ons het die hogan binnegegaan waar hulle die grond glad gemaak het, en dan sand so netjies gelê op twee verhoogde paadjies wat lei tot 'n ronde ontwerp versier met gekleurde sand en bedek met wit bokvel, waar hy vir ons gesê het dat 'n vrou 'n paar uur sou sit hulle het gebid vir hulle dooies om vir ewig voort te gaan, of liewer, om voort te gaan. Obery het gesê: 'Soos jy glo en leer dat jy tot in alle ewigheid sal lewe.' Hy is 'n goeie ou vriend. Sy seuns behoort almal aan ons Kerk.
Sat. 4 Gisteraand vertel nog 'n brief van Leland dat hy sy 50 missies gevlieg het (oor Duitsland-hy was die navigator op sy bomwerper wat uit Italië vlieg) en verwag om binnekort terug te keer na die Verenigde State. Hoe hoop ek en bid ek vir hom.
Ma. 6 'n Groter huisgesin as ooit. Vandag is posdag. Die winkel was die hele dag gesluit weens die slegte weer, kon die eienaar nie oor die berg kom nie. Ons het moontlik tussen 15-20 bellers gehad, sommige wag op die pos. Ek het die geleentheid gebruik om weer evangelie te praat.
Trou. 8 Die nuus het begin bevestig (FDR se 4de termyn). Alles het demokraties verloop. Dit is ook vader Ira se verjaardag. Hy is 64 jaar oud. Sy geskenke van die kinders begin kom.
Vr. 10 Leland het sy 50 missies gevlieg en is nou in Rome, binnekort op pad na die goeie ou VSA. Dit lyk asof hy die vereiste hoeveelheid gevegte in 'n merkwaardige kort tyd gevul het, want baie van hulle doen, wat hulle noem, dubbeldiens, duur baie lang ure (terugkeer, brandstof en doen verskeie missies op 'n enkele dag.) 'N Artikel in die Holbrook Tribune sê dat hy die Air Medal, die Three Oak Cluster en European Theatre Ribbon dra. Hy sê nooit iets oor homself nie, maar sê dat hy 'n verre familielid van Idaho, van die Levi Ward Hancock -lyn, ontmoet het wat genoeg versierings dra om 'n kersboom te versier. Mag die Here hom steeds seën en bewaar.
Son. 12 Nov 1944 Bro. Polacca was hier en het saam met ons aandete geëet. Het tot 2:30 oorgebly. Toe daar nie meer mense (vir die kerk) opdaag nie, besluit hy om huis toe te gaan. Net nadat hy weg is, kom die res van ons gemeente. Ons het hulle na die huis geneem, maar geen gereelde vergadering is gehou nie. Sus. Polacca het nie van Farmington teruggekeer nie. Verlang na haar.
Di. 14 Die Polaccas was hier by ons vir aandete. Vanweë die sneeustorm kom sy te perd van Shiprock af. Hulle voel dat hulle nie hierdie winter kan kom soos hulle verwag het nie. Die man wat hulle skape gaan oppas, het siek geword en nou het hulle niemand om dinge vir hulle oor te neem nie. Voel dat hulle op hul plaas moet bly. Ons is nie juis moedeloos nie, maar is teleurgesteld om dit nie by ons te hê om te help met die winterwerk nie.
Trou. 15 Mnr. Francisco en seuns was hier, wou gasstempels na hul broer en seun neem wat oor die berg is. Mnr.Francisco sê as ons vertrek, sal hy sy drie seuns, wat aan die kerk behoort, aan die Katolieke teruggee.
Des. Soveel het gebeur sedert ek laas geskryf het. Leland was agt dae by ons in Crystal, en toe besluit ons om hom uit die klein, ingegroeide gehuggie te haal terwyl ons oor die bergpad kon kom, en sedertdien het ons tyd gehad.
6 Desember Ons staan ​​op om 5 uur. Het omtrent dagbreek begin, ongeveer 10 myl gery en die motor het begin spat en rook. Het moontlik 5 myl verder gery, maar gevind dat ons onmoontlik verder kon gaan. Leland het te voet begin om die laaste 10 kilometer tot by Ft. Uittart. Gelukkig is hy deur 'n paar Indiese seuns in 'n bakkie opgetel en was dit nie lank nie, totdat hy met hulp teruggekeer het. Hulle het gou agtergekom die verkoeler het gevries en gebars, die water stroom vinnig uit. Ons het Defiance aangekom en die hele nag daar gebly. Leland het die hele aand (klavier) en sang vermaak.
7 Des. Die volgende oggend kom ons in by meneer Hanson wat ons tot by Gallup geneem het. Die hele dag daar gewag vir 'n bus, of 'n trein, en probeer om een ​​na Prescott te kry, waar ek en Leland en Zoe besluit het om te gaan sonder om huis toe te gaan. Dit was so moeilik om vervoer te kry.
8 Desember het Gallup om 21:45 vertrek op die Santa Fe -bus. Het die volgende oggend om 5 uur by Prescott aangekom. Bel Joe en hy ontmoet ons by die depot. Het Marva redelik goed gevind en bly om ons te sien.
Son. 24 (Na 'n besoek saam met hul seun, Grant en sy vrou, Florene en gesin in Clarkdale en teruggekeer na Prescott) Chistmas Eve. 'N Pragtige boom en baie geskenke. Lekker tyd gehad. Tog verlang ek na die ou huis en weer 'n Kersfees daar. Ek weet die tyd kan nie agteruit draai nie en die kinders is nie meer klein nie. Dit was die gelukkigste tyd in ons lewens.
Ma. 25 (Kersdag) 'n Lekker turn -dinee en alles daarby.
Di. 26 Ek, Pa en Zoe is nog steeds by Joe en Marva. Pos kom steeds. Pakkette vir die meeste kinders versprei oral. Onder die pos was hierdie week 'n aankondiging van Vern en Maxine se baba (Stephen Leroy Nebeker, gebore op 6 Desember 1944.) 'n Groot, seuntjie wat amper 10 kg weeg. Vern het vir ons so 'n mooi brief geskryf en weereens bedank dat ons so 'n vind -dogter soos sy vrou gehad het. Dit het ons baie verlig om te weet dat sy veilig deurgekom het en dit gaan goed.
Sat. 6 Januarie 1945 Marva is na die hospitaal geneem waar 'n seuntjie om 15:30 gebore is (Richard Lee Kinatedar). Joe bel die aand baie opgewonde oor baba.
Do. 11 Links van Prescott oor sonsopkoms op pad na Crystal. Was die vorige aand by Marva in die hospitaal en het nog 'n blik op die baba gehad. Ek was jammer om hulle so gou te verlaat, maar ons is verplig om elders te wees. Ek was bly om weer op pad te wees. Niks word geniet as ons van diens is nie. Alhoewel dinge soms moeilik lyk, weet ons dat ons nie verniet iets kan verwag nie. Doen u plig, ten beste en laat die res aan die Here oor.
Trou. 24 Hartseer nuus het hierdie oggend oor die telefoon gekom. 'N Boodskap aan ons vriende, Polaccas, oor die dood van hul dogter, Dorothy. Sy was 'n jong getroude vrou wat 'n man en twee klein kinders agtergelaat het. Hulle was goeie getroue lidmate van die Kerk. Dit was 'n slegte tyd om iemand in die hande te kry om die boodskap te dra. Hulle was nege kilometer ver. Die sneeu is baie diep en die pad is bedek. Asof dit alles beplan is, het ons van ons Engelssprekende vriende, Stella en Leona gekom en 'n paar minute later 'n lid, Hahalon Nez, wat aangebied het om te gaan as hy 'n goeie vars perd kon hê. Hy het dit skaars gesê toe nog een van ons lede, Rose Wilson, op 'n goeie perd ingery het. Nez was binne 'n paar minute onderweg, en binne minder as drie uur was hy terug, vergesel van die vader, liewe ou Howella Polacca. Ons het hom aangespoor om oornag, of ten minste 'n deel daarvan, by ons te bly, want hy was die volgende oggend om 02:00 onderweg.
Vr. 26 Howella het vandag op pad huis toe gekom (van sy dogter se begrafnis in Ft. Defiance). Sy twee kindertjies vir drie dae alleen gelaat. Dit was erg goed by goeie weer, maar nou val daar sneeu van drie tot ses voet diep.
Do. 1 Februarie 1945 Ek het verskeie besprekings oor godsdiens gehad met baie mense wat inkom. Ons sendingwerk word nou byna in ons huis gedoen (weens Rhoda se gesondheid en verlamde bene.) In is omtrent die enigste manier waarop ek dit kan doen, en Ek geniet dit baie. Niks gee my meer plesier as om iemand te laat luister na ons boodskap nie.
Ma. 5 Nie weer soveel letters vandag nie. Ons mis die koerant of 'n radio. Hulle vorder so vinnig, veral in die Stille Oseaan. Almal is bly oor die goeie nuus dat ons seuns ons gevangenes op Luzon en die Filippyne terugneem. Alhoewel baie nie terugkom nie (hulle is lank tevore gemartel of vermoor), is die goeie ouers van die ongelukkige seuns bly dat 'n paar ander ouers se seuns kon terugkeer. O, sou almal die Heiland se liefdesboodskap vir mekaar kon hoor en aanvaar, sou daar geen oorloë of twis meer wees nie, geen begeerte om dood te maak of sulke lyding te veroorsaak nie. Hoe kan daar vrede wees totdat hulle dit doen?
Di. 6 Vandag het ek probeer om die deel van 'n barmhartige Samaritaan te doen. Die ou dame, suster Francisco, kom in. Haar gesig is heeltemal opgeswel en uit die vorm van Neuralgia getrek. Ek het olie verhit en kamfer het haar gesig gevryf en vasgemaak en haar laat aspirien neem en gaan lê. Sy lyk beter, sê sy moet gaan. Arme ou siel.
Sat. 10 Nelle (Rhoda se suster) se verjaardag. Hoe goed onthou ek toe sy gebore is. My liewe Moeder was in daardie dae baie arm, maar hulle het nooit gedink dat die babas nie in die natuur sou kom nie. Nell was 'n mooi ding. Ek onthou toe sy soms gehuil het met wat hulle gedefinieer het as Colic, maar wat is ek nou meer geneig om te dink dat dit 'n ondervoeding is. Ons liewe vader het haar in 'n ou rooi sjal gebundel, 'n lepel uit 'n lepel gevoer en haar laat slaap. Seën my Vader.
Son. 11 Ons oggend is meestal bestee aan sang en studie. Pa word nogal goed. Ek dink soms dat ons missie baie vreemd is. Toe ons met die kerk begin, was daar nie 'n Engelssprekende persoon teenwoordig nie. Ons het die bladsye van die liedjies gevind, die boeke vir hulle gegee en begin sing. Ek kon amper nie daarvan hou om te lag nie, toe 'n ou dame wat by my sit, 'n hele paar grompe hardop probeer bykom. Die amusante ding was dat sy haar boek onderstebo gehou het. Na die eerste twee liedjies en 'n gebed kom Stella, Leona en Rose. Hulle het ons gehelp soos altyd. Hulle sing graag, sodat die grootste deel van die vergadering sang en meer sang was. Toe ons klaar was, het hulle almal na die huis gekom en 'n geruime tyd gesels. Later het 'n jong skoolseun, Leslie Francisco, saam met sy ma gekom, die een wat ek vir tandpyn behandel het. Dit het gelyk asof hy 'n goeie seun was. Ek het weer met hom in die Boek van Mormon gepraat, vir hom 'n paar traktate en dienspamflette gegee.
Ma. 12 Was dag, en wat 'n vreugdevolle tyd het ons gehad, gesteek, sissend, en laat hulle dan droogmaak. Dit is een van die moeilikste werk wat ons met die hand kan doen. Met 'n goeie wasser by die huis, merk ons ​​die verskil op. Dit laat my gewoonlik 'n paar dae in die bed, maar ek wil nie daaroor kla as ek net goed kan doen aan die mense hier nie. Posdag ook met briewe van die meeste kinders, almal behalwe Maurice. Waar is hy?
Trou. 14 'n Valentynspartytjie gehou vir sommige van die kinders en hul ma's en middagete bedien. Het dit beide 'n Primêre en R.S.
Do. 15 Slegs Stella om vandag te besoek. Sy maak nog (quilt) blokke en ons voer nogal interessante gesprekke. Sy het my vertel van haar seuntjievriend wat in die Stille Oseaan -omgewing vermoor is. Sy naam was Ashley. Daar is gevind dat sy neef dood is.
Vr. 16 'n Aantal verjaardagkaartjies en briewe aan die familielede gestuur. Gisteraand het mnr. Brimhall baie opgewonde gekom, wou hê dat ons die nuus uit die oorlog moes hoor. Ons gee Tokio 'n paar geweldige bombardemente. 'N Amerikaanse taakspan is binne maklike bereik. O, dinge is so verskriklik. Ons bid almal vir vrede en 'n einde aan hierdie twis.
Son. 18 Het vandag nogal 'n kerk gehad. Het slegs Obery Francisco vir 'n tolk gehad, maar sover ons kon agterkom, het hy goeie werk gedoen. Hy is 'n medisyneman en is vertroud met die tradisies wat baie interessant is. Een van hulle oortuigings is dat die & quotHappy Hunting Grounds & quot, of wat ons die hoogste heerlikheid noem, op hierdie aarde is nadat dit nuut gemaak is. 'N Ander is dat Jesus na hulle mense op hierdie kontinent gekom het en twaalf apostels gekies het, dat hulle nooit gesterf het nie, maar toe die Heiland vertrek en hemel toe gaan, het hulle saam met hom gegaan en mag gehad om goed te doen waar hulle ook al gegaan het.
Di. 20 Daar is slegte nuus van ons arme seuns in die Stille Oseaan. In 'n poging om ______ -eiland te neem, is 2000 van ons mariniers dood. Ons seuns gaan soveel deur net vir besittings wat ons nie eers sou wou hê nie.
Sat. 24 Februarie 1945 Ons posbestuurder het hierdie week 'n wa geneem. Sy dogter en ons vriendin Stella het saamgegaan. Hulle gaan na Barstow, Cal. om te werk. Nadat die jongmense bietjie skoolgegaan het, in die wêreld uitgegaan het en gesien het hoe ander mense doen, bly hulle nie graag op 'n afgesonderde plek soos hierdie nie. Ek sal Stella mis. Sy was omtrent al die maatskappy wat ek gehad het sedert ons teruggekom het. Ander kom soms in, maar nie baie wat Engels kan praat nie. Omdat ek nie lus was om veel te doen nie, is ek tevrede om te sit en werk aan 'n sykombersie wat ek doen vir Melvin en Marie se kleintjie wat in April verwag word.
Son. 25 Nog 'n grys, slaperige, koue, onaangename dag. Niemand het kerk toe gekom nie, behalwe Rose en kinders. Ek het al voorheen gesê: ons kan nie met haar praat nie, en dit lyk asof ons dag nie baie winsgewend was nie. Het die grootste deel van die dag aan lees bestee. In gister se pos ontvang ons ons Holbrook -koerant. Dit gee nog 'n verslag van Fenwood Wakefield (Ira se neef) wat in November in Duitsland vermoor is.
Do. 1 Maart Het ek gewerk aan 'n blou en pienk quilt om na Melvin en Marie te stuur vir die lieflike vreemdeling wat binnekort hul huis sal seën. Mag ons hemelse Vader daardie twee kinders seën, en as dit sy wil is, laat hulle toe om saam te bly tot na hierdie geseënde gebeurtenis. Melvin (wat in die vloot gedien het) verwag amper dat hy gestuur sal word.
Son. 4 Geen kerk of veel van niks. Dit is eensaam sonder die Brimhalls. Ons is eintlik die enigste wit gesin wat 'n entjie daarvandaan is. Soos ek al voorheen gesê het, het ek nooit veiliger gevoel nie.
Ma. 12 Ons babaseuntjie (Leland) is vandag 22 jaar oud. Hoe kan dit moontlik wees? Tog is hy al jare groot. Was maar 16 toe hy die herfs Boston toe gaan vir musikale opleiding. Sedertdien het hy gewerk om homself te onderhou. Hy het op alle maniere goed gemaak, of sy ma dink dit ten minste. Bo alles is hy lojaal teenoor die Kerk en al sy beginsels en leiers. Hy het baie van die talente ontwikkel waarmee hy geseën is, en hy het baie meer self gedoen as uit enige uitgebreide opleiding wat hy ontvang het. Vir elke kwartaal van skool, of musikale opleiding, is daar selfs voor die oorlog ingebreek. Hy is tans op skool vir 'n instrukteur in die navigasie van die lug in Houston, Texas. Hy het hierdie opleiding gekies toe hy twee en 'n half jaar gelede aan die BYU in Provo studeer het. Die opleiding in Texas voltooi, het in Julie verlede jaar oorsee gegaan. Het 'n heerlike vakansie by ons deurgebring en amper hierdie skoolkursus voltooi. Net waarheen hy van hier af gaan, weet ons nie. As dit in ooreenstemming is met die wil van ons hemelse Vader, hoop en bid ek dat hy nie meer oor die see hoef te gaan nie, tensy dit op 'n sending van vrede aan die mensdom is, in plaas van oorlog. ('N Paar jaar later het Leland 'n LDS -sending na Argentinië gedien.) Ons het vir hom 'n lekker Indiese ring gestuur wat spesiaal vir hom gemaak is.
Ma. 19 'n Prettige brief van Melvin en een van Marie het ons gehelp. Alhoewel sy slegte nuus van haar broer in die gewapende diens gehad het. Hy, 'n flyer, was vermis in aksie in Duitsland. Alhoewel sy veral lief was vir hierdie broer, was sy baie hoopvol dat alles goed gaan. Hulle het die klein quilt wat ek gemaak het, ontvang en dit lyk asof hulle baie daarvan hou.
Liewe kinders in LaGrande,
Dit was so 'n mooi brief wat jy vir Vern geskryf het. Ek glo eintlik Maxine het in redelike goeie hande geval. Dit help haar ma se angstige gevoelens baie. Pa sê dat hy nie die meisies moet ontmoedig om in die kerk te werk nie, asof ek sou, selfs al word die mans en babas 'n bietjie verwaarloos. Dit sal hulle goed doen om die ma te wees.
Dit was 'n wonderlike seën wat die baba ontvang het. Hoe trots sou Joe nie wees as hy dit vir sy baba kon doen nie. Ek bedoel dit. Hy sou regtig.
Was so bly om die foto's te kry. Jammer dat jy ook nie ons s'n kon kry nie, Vern. Ek kan nog nie weet of die kleinding soos ou oom Erastus Wakefield of een van die Nebekers gaan lyk nie. Pa sê dat hy vergeet het om vir Maxine te sê dat sy beter 'n fietspomp moet kry en haar bene kan opblaas, of dat Vern van gedagte kan verander oor 'n vrou met mooi bene, of tot die gevolgtrekking kom dat hy hulle nie so goed hou as wat hy vroeër gedink het nie. As ek al die grappe opsy sit, is ek trots op my aandeel in die seun. Miskien is dit wie hy agterna neem. Hy lyk in elk geval asof hy goeie lang bene gehad het. Wie anders kan daardie deel behalwe myne wees?
Ek dink ek het vir jou gesê ek probeer ook iets vir die 17de doen. Het slegs een lid wat Engels praat. Sy het gesê dat sy nie sou kom as dit sneeu nie. Die weer is verskriklik. Dit het gister heeldag gesneeu en gewaai. Ek sing drie solo's in die kerk-, laerskool- en hulpverleningsvereniging, soms begelei deur Vader, skryf al die minute daarna. Ek het ook 'n storie of praatjie in almal.
Ek het vir Pa gesê ek gaan vir jou sê dat ons volgende herfs daar moet soek. Hy het gesê: "Wel, ek dink dit sal hulle nie seermaak om te kyk nie, dit is nie 'n belofte nie." Mag u steeds geseën word in u huislike lewe. Moeder.
Son. 25 Maart 1945 'n goeie dag gehad. Die weer was beter en ek het beter gevoel. Een van ons lede het vir ons 'n lekker stuk vark gebring. Sy en haar man het in die kerk gekom wat ons in die huis gehou het. Dit is warm en gemaklik hier en dit lyk asof hulle dit geniet. Ons Kerk is soms nogal ontkoppel, maar ons kry dit op een of ander manier. Ek en pa sing twee of drie gesange in die oggend, bid dan en bid 'n paar van die kerkwerke. As mense begin inkom, begin ons oor die evangelie praat as ons dit dan kan verstaan, of kry iemand wat dit vir hulle kan vertel, wat ons tot die nag kan aanhou. Die sneeu was so diep dat slegs een van ons lede hier kon kom. Sy kon nie Engels praat nie, maar Obery Francisco kom weer saam, sodat ons lekker oor die weg kom.
Ma. 26 Die briewe het gekom. Onder die een van Melvin wat vertel van hul seuntjie gebore op 21 Maart (Charles Lansing & quotLanny & quot Wakefield) Wt: 8 lb, 15 oz, ook nie so min nie, feitlik 9 pond. Hy is nog nie so groot soos sy pa nie, maar baie goed vir ons klein Marie. Dit lyk vir my amper onmoontlik dat ons Melvin so oud geword het dat hy so gou kan trou en pa word.
Son. 1 April Ons het tog 'n baie goeie Paasfees gehad. Het vandag 52 by ons Kerk gehad. Dink dat sommige van die mense van die ander kerk 'n groot voer verwag het. Ons het slegs gekleurde eiers aan al die kinders wat daar was, oorgedra. Ons ontmoeting was goed. Ek het 'n storie gegee, die kinders het 'n paar bewegingsliedjies gemaak en toe om die tafel getrek waar hulle hul eiers gekry het. Bro. Polacca het 'n ware preek gehou - Opstanding. Na die kerk het die Polacca -gesin saam met ons geëet.
Do. 12 Steeds stormagtig en onaangenaam. Baie min mense is deesdae daar. Oorlogsnuus blyk nog steeds ons gang te gaan. O, watter verrassende nuus het pas gekom. Ons geliefde president Roosevelt is dood. Dit is om middernag om 03:00 oorlede te Warm Springs, Ga. Wat 'n skok vir ons land en vir die hele wêreld dat dit sou gebeur met die oorwinning selfs vir ons bondgenote in die Europese oorlogsteater. Dit is ook net voor die Verenigde Nasies se Raad in San Francisco, wat op 25 April gehou sal word. Hy teken 'n paar minute voor sy dood belangrike dokumente in sy stoel voor die kaggel.
Ma. 23 Watter nuus het ons briewe vandag gebring? Die beste was van Zelda en Gerald wat ons vertel het dat hulle twee kinders aangeneem het, 'n seuntjie van drie jaar oud en 'n dogtertjie van 18 maande (Roy en Sharon.) Ek was so opgewonde dat ek skaars kon slaap gisteraand. Dit was asof hulle so trots en gelukkig was, en ons is so trots en bly vir hulle. Hierdie lieflike kinders sal beslis 'n seën wees.
Trou. 25 Ek wens ek kon my liefste tweeling (Maurice en Marva) hê waar ek saam met hulle kon verjaar. Hulle is nie babas nie, is dit moontlik, 30 jaar oud!
Vr. 27 Briewe van verskeie van die kinders. Onder hulle was die boodskap dat Maurice opleiding (Navy) ondergaan het. O, ek het gehoop dit hoef nie so te wees nie, maar dit het gekom. Wens ons kon hom gesien het voordat hy vertrek het.
Di. 8 Mei het pres. Truman het die amptelike aankondiging (van die oorgawe van Duitsland) om 07:00 aan die wêreld gegee. Ons was te laat om dit te hoor. Almal het dit die vorige dag geweet, en baie, net soos ons, het hul fees gevier. Ons het egter die middag voortgegaan deur in ons kerkie hier in te gaan en 'n program te hou van toesprake en liedere. Hardy, Protestantse ouderling, het die diens gelei. Die meeste van die praatjies is in Navajo gedoen, aangesien hulle dit vlot praat. Hulle het egter gevra of mnr. Wakefield 'n toespraak wil lewer, wat hy gedoen het. 'N Goeie een. Hulle het daarna pons en koekies bedien.
Di. 15 Mei 1945 Het die boodskap ontvang dat ons geliefde president Heber J. Grant oorlede is. Dit is 'n skok om so 'n woord te ontvang, al is hy al 'n geruime tyd in 'n swak toestand. Ons het geglo dat ons hom altyd by ons sou hê, dat die Kerk skaars sonder hom sou kon voortgaan. Maar die Here het in sy wysheid nog altyd 'n ander leier laat opstaan ​​om sy mense te lei.
Vr. 18 Ons het begin (vir 'n besoek aan Taylor), maar dit was nie die eerste dag nie. Teken net sowel 'n paar probleme op. Toe ons die boerdery van McCarrol bereik, het ons koppelaarbord weer op ons afgegaan. Toe Manuel dit regmaak, het hy net 'n ou om in te sit. Ek dink dit moes al die slytasie gehad het. Ira moes 'n pad na Navajo kry om 'n motor uit die motorhuis te kom haal. Ons wag 4 of 5 uur. Die man wat hulle gestuur het, was seker 'n barmhartige Samaritaan, want hy het 'n motor geloop met vier vroue en vier klein babatjies. Nadat ons begin het, het hy gestop om ander te help, en dit was feitlik nag toe ons by Holbrook kom. Ek het gevind dat ons die volgende dag nie kon uitkom nie, en ek het besluit om my hare te laat knip en te laat krul. Ons het betyds uit Holbrook (Sun.) vertrek om na Snowflake te ry om Gedenkdienste by te woon ter ere van pres. Grant. Die mense was baie verbaas toe ons die aand uiteindelik na Taylor toe ry. Die ou huis het natuurlik gelyk, soos altyd, en hoewel dit vol lyk met die familie van Grace, lyk dit eensaam en leeg vir die kleintjies wat hul voetafdrukke op die sand van ou herinneringe gelaat het. Vir my is hulle nog steeds die babas wat om die deur gespeel het, of na die bossie koeie gekyk het. Hulle sal hul eie babas bring, net soos hulself op hul ouderdom, dat ek nie sal probeer dink dat hulle 30 jaar gelede baie verskil nie.
Sat. 2 Junie Onder die vele briewe wat hier gewag word, was een van Leland en twee van Melvin. Melvin het tot by San Diego gegaan op pad uit iewers heen, vermoedelik eers na Pearl Harbor, dan êrens anders. Dit het regtig seergemaak.Ons het hoop dat hy nie die Verenigde State sou hoef te verlaat nie, in die hoop dat die oorlog sou eindig. Dan vertel Leland ons dat hy vrywillig was om terugkerende skepe te navigeer vir die oorlogsveterane. Dit lyk alles taamlik moeilik, amper te veel, maar as hierdie dinge gedoen moet word, moet ons bereid wees om ons deel sonder klagte te dra.
Do 7 Ons was. Pa moet 'n goeie deel daarvan doen. Dit was ook ons ​​Troudag, nege en dertig jaar. Wat 'n lang tyd, maar slegs 'n kort ewigheid.
Trou. 27 Loucie was vandag in. Die meteoor, komeet of wat dit ook al was wat 'n paar aande gelede geval het en soveel praatjies en veronderstellings veroorsaak het, het in die omgewing van Chin-le geval en homself ingebed. Diegene wat dit gesien het, het gesê dit lyk soos 'n groot vuurbal met 'n lang stert.
Vr. 29 'n Brief van Leland en hy vertrek uit Georgië na die Panamakanaal. Hoe vreemd lyk dit asof sulke dinge na ons toe gekom het. Ek het in my kort lewe van 62 jaar allerhande vervoer gesien, van osse tot vliegtuie.
Trou. 4 Julie Nie 'n noot van musiek nie, selfs nie 'n vuurwerk nie, sê Pa, om ons aan die onafhanklikheidsdag te herinner. Net 'n klein vlaggie, die liewe ou Sterre en Strepe, om aan te toon dat ons nog op die land van die vrye is. O, so mag dit ooit wees, bid ek nederig.
Sat. 7 Vervolgens pak ons ​​ons doppe, kos en skottelgoed en vertrek ons ​​na ons kampterrein (na 'n kerkkonferensie.) O, wat 'n pragtige plek vind ons, 'n perfekte bos eike, katoenhout en denne, met 'n bietjie stroom koud water uit 'n fontein wat slap verby vloei, en 'n oorvloed van pragtige wilde blomme oral. Dit kan 'n paradys wees. Saans het ons die meeste van ons tyd gesing om die kampvuur. Net 'n sweempie reën het ons na ons motors en tente gestuur. Daar was 'n mate van angs by ouderling Young, 'n sendeling van Ft. Wingate, wat iewers verdwyn het met 'n enkele kombers om mee te oornag. Dit was egter die volgende oggend alles wat tot vreugde gekom het toe hy die kombers terugbring en sê dat hy fiks voel.
Son. 8 Julie 1945 Wat 'n pragtige voormiddag sessie het ons gehad, goeie spreke, goeie sang, 'n lieflike rustige gees is oral gevoel. Toe word die boodskap deurgegee dat 'n ander motor pas aangekom het, dit is die kinders van die Wakefields.
Stel ons ons verbasing en vreugde voor om Joe se mooi motor saam met Marva en die kinders, dan ons dierbare Navy -seuntjie, Maurice, te sien. Was ons gelukkig! Het amper gevoel dat die dag vir ons gemaak is. Hulle het die meeste van die res van ons middagete geëet. Het die grootste deel van die middagbyeenkoms gebly, wat hulle geniet het. Toe baba Ricky vir sy bottel begin terg, moes hulle terugkom waar hulle dit gelos het. Ek is verskoon deur pres. Evans sodat ek saam met hulle kon terugkom. Hulle het so kort tyd gehad om te bly en slegs 'n kort oornagbesoek. Toe broer Wakefield en die ander sendelinge kom, het hulle 'n baie goeie afhandeling by die konferensie aangemeld. Drie kinders gedoop deur broer Wakefield. Sommige kinders is geseënd en 'n seën vir die gesondheid van ander wat rapporteer dat hulle binnekort gedoop wil word.
Ma. 9 Hulle is weg. So 'n kort besoek na 'n skeiding van drie en 'n half jaar. Maurice moet net oornag. Dit was te kort, maar ons het dit geniet terwyl dit geduur het, een kort nag. Marva besluit ook om terug te gaan. Dit is nou redelik eensaam hier. Ons het vandag verskeie briewe ontvang. Een van Melvin in Guan, een van Marie, nog steeds in Salt Lake saam met haar ma, een van dierbare Maxine. Ons het almal nou gesien sedert sy, ons dogtertjie. Hoe kom gesinne ooit so ver uitmekaar? Leland was in die Panamakanaal en terug na Tennessee.
Di. 24 Pioniersdag, maar vir ons 'n vaal dag. Soms wonder ek hoeveel goed ons hier weg doen van die beskawing. Ek het die arme Magdalene, wat hoofpyn gehad het, 1/2 dosyn aspiriene gegee. Moet egter nie alles tegelyk opgeneem word nie. Toe kom Roy in om hulp te kry met die lees van sy briewe. Ons het hom 'n paar lesse gegee oor spelling en uitspraak wat hy probeer leer. Ons wil net breek met wat ons Stake President, DA Butler, vir ons gesê het toe hy ons hierheen gebel het. Hy het gesê as ons net die tak bymekaar gehou het en vriende gemaak het deur 'n goeie voorbeeld te stel, sou ons 'n goeie missie vervul het.
Vr. 10 Aug Ons pres. het ons op die konferensie gesê ons kan 'n rukkie weggaan, ten minste tot later, miskien na die oorlog. Ons is van plan om tans huis toe te gaan en daar na dinge om te sien. As ons gesondheid en ander dinge dit toelaat, kan ons later 'n bietjie werk doen, of miskien nader aan die huis.
Sat. 11 Sedert gisteroggend was die radionuus heeltemal rondom Japan. Aangesien die twee verskriklike bomme op twee van hul grootste stede ontplof het, lyk dit of hul gans gaar was. Gisteroggend om 10 uur, 10 Augustus, het die Japannese die boodskap gegee dat hulle sou oorgee, mits hul keiser, Hirohito, 'n koninklike troon kon bly. Beweer dat hulle 'n einde wil maak aan die verskriklike konflik wat al jare aan die gang is. Dit is nog nie bekend wat die antwoord van die Verenigde Nasies sal wees nie. Die Atlantiese Handves het 'n verhoor van alle Japannese verraaiers gevra, dat sy moet ontwapen en dat sy alle verowerings moet laat vaar sedert 1895. Dit bevat baie dinge. Later vandag het ons die woord gekry wat die Verenigde Nasies sal aanvaar, mits hulle die hele regeringsbestuur deur die stem laat beheer deur die mense. Mense staan ​​met opgehoue ​​asem en wonder wat Japan se antwoord daarop sal wees.
Son. 12 Die Indiërs berei hulle twee weke lank voor vir 'n dans en sleep waens groen takke om vir hulle kamp te skuil. Miskien is dit meer omdat dit so lank die gewoonte was om dit te doen. Daar moet soveel voorbereidings getref word. Daar is nie veel verandering aan die nuwe nie, alhoewel mnr. Parker ons vertel dat hierdie sogenaamde Squaw Dances vroeër reëndanse was, of eintlik gebede vir reën. Ek het nie gedroom dat dit van soveel belang is as wat dit lyk nie. Heeldag Sat. en vandag maak hulle waens, motors, mans en vrouens te perd bymekaar, kinders ry troppe skape, want ook hulle moet gaan; niemand het by die huis gelos om hulle te oppas nie. Elke voertuig volledig. Hulle stop by die winkel vir kruideniersware, koop meel, gis vir gebraaide brood, neem skaapvleis om te braai, spanspekke en pop. honderde bottels pop. Elke ou ouma op die reservaat drink pop. As dit moontlik was om iets sterker te koop, sou hulle dit waarskynlik drink. Dit is nie nodig om vandag 'n kerk te probeer hou nie, selfs ons eie lidmate sal by die dans wees. Nog steeds geen antwoord van Japan nie. Die hele wêreld wag op 'n senuweeagtige spanning. 25 of 30 jong mans, te perd, ry verby en gaan dans met die skemerige koninginne bo -op die berg. Die hele dag het hulle gereedgemaak vir die aand-wow. Ongeveer donker het ons besluit om hulle 'n rukkie te gaan kyk. Het ongeveer 'n half kilometer gery, 'n plek gekry om te parkeer en gewag en gewag. Ongeveer 9 uur begin 'n drom met 'n hoë getal 'n vreemde te-te-tum-tum begelei van die koor wat dieselfde identiese voorspele sing, ek dink jy sou hulle noem, wat ons al by die vuurdans gehoor het, of Yobachi. Soms kon ek net 'n geringe verskil in die aantekeninge sien by alles wat ek ooit gehoor het, maar Vader het gesê dat hy geen verskil kon sien nie. Hierdie treurige gesang duur 'n uur sonder tussenposes behalwe af en toe 'n enkele solo, sou u dit kan noem en die hele grootkoor verbind en ondersteun. Ira het gesê dat dit net so vermoeiend was soos 'n vioolspeler wat instem.
Di. 14 Augustus 1945 Vandag was een van die belangrikste, miskien onder almal wat in ons oorloggeteisterde wêreld gekom het. Terwyl Paulus besig was om sendingwerk te doen en te midde van 'n evangeliegesprek, het Paul die radio aangeskakel. Van al die gejuig en grappigheid wat u ooit gehoor het, doen hulle dit oor elke stasie. Die Japannese amptenare het die voorwaardes van die ongebonde nasies, die onvoorwaardelike oorgawe, aanvaar. Almal was opgewonde, soveel dat die polisie niks kon doen nie, en het selfs nie probeer nie. Mense lag, sing en huil. Soldate was te bly vir woorde. Dit was 'n baie gelukkige tyd vir ons almal, en een om die Here met ons hele hart te dank.
Trou. 15 Al ons Indiese vriende het byeengekom by Obery Francisco, ongeveer drie kilometer bo -op die berg. Selfs 'n optogoptog met vlag ontvou. Baie indrukwekkend teen 'n pragtige agtergrond van blomme, bome en gras.
Thur. 16 Vanoggend vroeg begin ons huis toe. Verskeie van ons vriende was daar om ons af te sien. Ons het by Window Rock rondgegaan om Catherine te sien, maar almal vier V. J. Day. Ons het die hele dag rustig geraak en ons reis baie geniet. Besluit om vroeg te stop en kry 'n kamer in Chambers, waar ons 'n goeie nagrus geniet het. Die volgende dag betyds vir aandete gekom.
Ma. 20 Het Clay Springs toe gegaan en die hele nag gebly. Ben (Perkins-Rhoda se broer) oorreed om ons na die Snake Dances te neem. Ek en pappa kom voor, en 'n uur of twee later volg Ben met dertig passasiers. Ons het die aand 2de Mesa (op die Hopi -reservaat) bereik, ondanks slange ons beddens op die grond gemaak. Lekker slaap onder die sterre.
Trou. 22 Het die bekende ou dans met die slange gesien. Een wat ek al jare wou sien. Die manier waarop ek dit geïnterpreteer het, uit alles wat ek kon hoor en sien, was dat die jongmanne volgens hulle tradisie die priesterskap ontvang. Terwyl daardie jong maats slange in hul mond dra, het die oueres hul arms om hul jong skouers gehou en die koppe van die slang van die (seuntjie) se gesigte beskerm terwyl hulle in 'n sirkel gedans het, dertien van hulle, en elf ander wieg heen en weer eentonig.
Thur. 23 Ons het nogal 'n goeie ervaring gehad tydens ons reis na die 1ste Mesa, na die ou Oraibi. Al die klein wonings is van rots, honderd jaar oud, so oud dat sommige van hulle verkrummel totdat hulle met 'n laag gips versterk moet word. Voor 'n paar van die klein hutte het een of twee vrouens met hul hande op gips gesprei. Sommige het in wit afgewerk, ander in rooi. Almal gebruik die inheemse klei in natuurlike kleure. Baie huise wat ons binnegekom het, was baie skoon. In een veral het 'n jong egpaar skottelgoed, tafels en stoele of banke gehad. Hulle beddegoed was hoog opgehoop in 'n hoek, netjies opgevou langs die muur, stoof skoon en gepoleer. Nog 'n opvallende ding was die sakke meel, netjies geruik agter 'n deur, wat van vloer tot plafon strek. Dit is 'n wonder dat die plek nie wemel van vlieë nie, en die smal strate was hul belangrikste toilette, maar dit was merkwaardig skoon. U weet dat die strate en wandelinge soliede rots is. Die paaie waar die waens al eeue lank loop, is sentimeter diep verslyt.
Kersfees 1945 Dit is 'n lang tyd sedert ek in hierdie boekie geskryf het (my belangrikste metgesel as ek alleen is) en daar het baie dinge gebeur. Hierdie ou jaar het gekom en gegaan met al, of ten minste die meeste van sy twis en bloedvergieting. Pogings word aangewend om vrede te bewerkstellig, maar tot dusver sonder volle sukses. Ons kersseisoen was miskien 'n gelukkiger tyd as jare gelede, want so baie van ons soldaatseuns keer terug van oorsee. Gesinne word weer herenig na jare van angs en hartseer, wat oorlog en alles wat daarmee gepaard gaan, meebring. Melvin het net na sy aankoms in die VSA tyd gehad om na Salt Lake te gaan waar sy gesin was. Die weer was koud en onaangenaam, en reise was so druk dat dit amper onmoontlik was om plek te kry. Leland, wat in Boston woon, het ook besluit dat dit die beste sou wees om nie die reis te onderneem voordat die somer aanbreek toe die skool uit was en hom meer tyd sou gee nie. Gevolglik het die nag op Kersaand vroeg aangebreek, soos gewoonlik die tyd van die jaar. Ek en pa was alleen in daardie groot ou huis, met net die herinneringe aan ander Kersfees toe ons broertjie tuis was, gelukkig en gelukkig. Soveel van die goeie ou tye het in my gedagtes gestroom dat ek nie wou gaan slaap nie, en ek kon nie gaan slaap nadat ek gegaan het nie. Selfs herinneringe kan pragtig wees.
Soms wil die kinders 'n boom hê, soms wil hulle hê dat hul kouse in 'n ry aan die mantel hang. Gerald het altyd laasgenoemde verkies, op een of ander manier het hy die verrassing geniet om die langste sokkie wat hy kon kry, te ondersoek en die albasters, speelgoed, lekkergoed en al die lekker eetgoed uit te haal. As daar nie 'n boom was nie, het die stoele, tafel of ander plekke in die kamer die speelgoed gehou wat nie in die langste sokkie sou pas nie.
Grant hou van die boom met al sy snoei. Ek onthou nog een keer toe ons tot byna nag op Oukersaand gewag het sonder om 'n boom te sien. Grant en Maurice het die ou muile opgeslaan en na die een in die heuwels begin. Hulle was amper bevrore toe hulle terugkeer huis toe met hul klein pinon -denne, maar hulle was baie trots op hul prestasie. Arme kindertjies. Ek het die gevoel dat ek, as ek hulle weer by die huis sou hê, nooit so iets sou verwaarloos nie, maar ek verwag dat my tyd tot die laaste gevul sou wees soos toe.
Ons was nie altyd so ver agter nie, hoewel Pa gewoonlik op Kersaand omtrent donker van die veeboerdery af ingekom het, maar dan na Bro. A. Z. Palmer's en koop geskenke vir die gesin. Ek dink hulle moes die winkel net so stadig vir hom en ander oopgehou het, maar dit was nie te groot om hul pa in daardie dae te akkommodeer nie, want sy bankrekening was nie so skraal soos sedertdien nie. . Baie honderde dollars is toe verruil vir ons huishoudelike gebruik en nog vele meer vir die gebruik van die boerdery, waar daar dikwels verskeie huurmanne was om te voed. Hulle het allerhande dinge in hul winkel gehad wat ons selde oral kry. Een Kersfees het ons ons eerste fonograaf gekry vir die verhandeling van soveel (in die winkel.) Dan het ons elke nou en dan 'n rekord verdien vir die verhandeling van soveel meer. Ons het ons musiekkas geniet, miskien meer as enigiets sedertdien.
Wel, dit was die manier waarop my gedagtes die hele aand deurmekaar was. Ek wou selfs die pakkies oopmaak wat die kinders gestuur het, maar Pa het gesê: 'Wag tot die oggend.' Ek dink dit moes middernag gewees het voordat ek uiteindelik aan die slaap geraak het. Opeens word ek skielik wakker gemaak deur 'n geskreeu, en ek probeer desperaat om my oë oop te maak en myself bymekaar te bring om te besef wat die versteuring beteken, en ek kyk op en sien dat ek in die gesig staar van niemand anders nie as ons liewe Gerald. Net agter hom kom die seuntjie Roy, toe Zelda met klein Sharon in haar arms. Was ons verbaas dat hulle uit die hele gesin die lang reis onderneem het in die weer wat hulle teëgekom het. Sharon was siek, arme dingetjie. Het longontsteking gehad toe hulle Kanab bereik het, en hulle het twee dae daar gelê terwyl hul baba in die hospitaal opgegaan het en so lank van sulfa -medisyne geleef het, maar nou lyk dit asof sy OK is, maar effens swak. Ons was dus nie heeltemal alleen op Kersfees nie, en daar was selfs weer twee kindertjies in die huis. Hulle is albei so oulik. Roy het bruinblou oë, net soos Zelda. Sharon se oë is bruin, wat Gerald sê dat sy ook van haar pa neem. Ons het Kersete geniet, alhoewel 'n groen stokkie 'n rukkie tevore geval het en nog 'n gat in my reeds slegte been geslaan het. Ek kon dit nie regkry sonder om my verskriklik te pyn nie, en ek bedoel regtig pyn. Ons het die week reggekom met die hulp van Pa en Gerald, want selfs Zelda het ook siek geword.