Geloof is nie ‘n keuse nie. Eerlikheid is. – Apostaat
Dr Kellerman het nog nie geantwoord nie, maar Johann Aucamp het sy gedagtes gedeel. Ek wil graag reageer op verskeie punte, en dit is hoekom ek nou hier antwoord.
Johann Aucamp skryf namens thePLAN_diePLAN:
Maak dit saak? Ek is oop oor die feit dat ek eens ‘n Christen was.
Hoe kan geloof ‘n keuse wees? Dit is ‘n keuse om kerk toe te gaan, en om te bid en om Bybelstudie te doen. Om te glo beteken dat jy oortuig is oor iets. Dit is nie ‘n keuse nie, dit is ‘n resultaat. Jy kom ‘n idee teë, bedink dit en besluit of dit redelik is of nie. As jy besluit dit is redelik sonder goeie rede is jy oneerlik. As jy besluit om nie inligting in ag te neem nie, omdat dit jou by ‘n ongewensde oortuiging kan uitbring is jy oneerlik. Geloof is nie ‘n keuse nie. Eerlikheid is.
Dit is deel van die studie van die geskiedenis om sulke vrae te vra. Historici bestudeer mekaar se werk, interpreteer gebeure op verskillende maniere, en kom dikwels tot teenstrydige gevolgtrekkings. Die vereiste om jou werk te ondersteun deur verantwoordelike navorsing, met die doel dat jy dan kan demonstreer hoekom wat jy sê waar is, word deur die proses van kollegiale toetsing verseker. Dit is nie ‘n ideale stelsel nie, maar die voordeel is dat ons kan bepaal in watter mate ‘n boek (of ander teks) betroubaar is.
Ja. Dit is hoe wiskunde werk.
Dit is hoe wetenskap werk. Ons weet nie noodwendig wat is waar en wat is onwaar nie, maar dan doen ons eksperimente of ons vind op ‘n ander manier meer inligting en dan kan ons sê X is sus en Y is nie so nie en oor Z kan ons nog nie seker wees nie.
Presies. Ek is nuuskierig oor wat Johann Aucamp se definisie van “geestelik” is, veral aangesien hy daarvan ‘n punt maak om “bonatuurlike” in aanhalingstekens te plaas.
Weereens: WAT jy glo verduidelik nie HOEKOM jy glo nie.
Jou gebruik van die woorde “Net soos” is vir my baie interessant. Die proses waardeur die Ou Testament geskep is, stem glad nie ooreen met die proses om ‘n moderne geskiedenishandboek te skryf nie. Geen sekulêre uitgewer sal dit eers oorweeg om iets as geskiedenis te publiseer as die skrywer aanvoer dat die inligting in die teks deur God geïnspireer is nie.
Net oor jy dit kan lees beteken nie dat dit waar is nie. Johann Aucamp, ek vra jou persoonlik: Het jy al ooit probeer uitvind of wat jy in dié paragraaf skryf, waar is?
Weet jy vir ‘n feit dat die Nuwe Testament “deur diegene geskryf wat die aarde saam met Jesus bewandel het”?
Weet jy vir ‘n feit dat daar mense was “wat met ooggetuies en volgelinge van Jesus gepraat” het?
Paulus self noem nooit dat hy ooggetuienis gesoek het by die dissipels nie. Hy verseker die Galasiërs dat alles wat hy preek uit openbaring kom, en maak seker dat dit tog nie kan lyk asof hy die evangelie by iemand kon leer nie. (Gal 1:11-20)
Die feit is dat ons nie weet watter individue die evangelies geskryf het, of wie hulle bronne was nie.
Ek weet nie wat ‘n “geesvervulde lewe” is nie. As ek moet raai sou ek sê die inspirasie is die gerusstellende gevoel dat daar ‘n groter plan is en dat ons bekommernisse in die langtermyn onbelangrik is.
Die probleem vir my is dat ek dinge wil glo wat waar is.
Dit is waar dat ons ‘n aardelike bestaan het. Selfs Christene onken dit tog nie. Ek weet nie of daar iets anders is nie, ‘n bestaan na die dood in watter vorm ookal. Wat ek wel weet is dat daar maniere is om ‘n verskil te maak aan die wêreld wat ek weet bestaan. Hierdie wêreld, hierdie planeet, hierdie mense. Party van my bekommernisse is miskien onbelangrik, maar ek is nie bereid om só te dink oor menseregte, klimaatverandering, oorbevolking of ekonomiese ongelykheid nie. Dit is dinge wat ons weet bestaan, dinge wat ons weet ons kan – en moet – aan werk.
Ek weet nie of daar ;n ewigheid vir my wag nie, maar ek weet ek is nou hier, en ek kan ‘n verskil maak. As dit nie ‘n geïnspireerde lewe is nie, wat is?
Ek is bly om dit te hoor. Die vraag was: As die rede hoekom jy in God glo die Bybel is, en die Bybel is betroubaar want dit is God se woord, hoe is dit enigiets anders as ‘n sirkelredenasie?
Nee, ek kan nie. Glo my, ek het al gesoek. Maar ek sal bly vra, invgeval iemand wel ‘n goeie rede het vir geloof in God.
U voorbeeld demonstreer eintlik my punt: Winkelsmidt glo duidelik aan God, en soek na redes vir hoekom Christus die Weg sou wees. Udo se kommentaar is dus nie eens amper ‘n antwoord op my vraag “hoekom glo jy in God?” nie.
Ek sal erken, ek het nie na die hele program geluister nie. Dit begin met ‘n beskrywing van geloof as ‘n “gekose waarheid”, wat vir my soos nonsens klink. ‘n Ding is tog nie waar net oor iemand oortuig is dat dit waar is nie.
Verder was dit alles oor hoe wonderlik geloof is, en wat ons behoort te glo. Die enigste verduideliking vir hoekom ons behoort te glo is dat dit vervullend is. Dit klink asof Gustav reken dis die moeite werd om geloof te kies omdat dit jou gelukkig sal maak.
Ek kan nie iets glo tensy ek dink dis waar nie. Ek is nie bereid om te maak asof ek iets weet wanneer ek dit nie weet nie. Dit sal ‘n leuen wees as ek sou sê “Ek glo in God”. As jy eerlik is en sê “Ek glo in God”, stuur gerus vir my ‘n epos (apostaat1@gmail.com) of gesels saam in die kommentaar. Wat ek graag wil weet is wat die proses was wat jy gebruik het om vas te stel dat dit die waarheid is.
Ek waardeer dat u die tyd geneem het om vir my te skryf. Ek verstaan ook dat dit moeilik kan wees om hierdie soort gesprekke te voer as mens nie al die relevante inligting het nie. Gelukkig is dit deesdae maklik om meer te leer oor enigiets waarin jy belangstel. Die triek is om eerlik te wees en ook dié idees wat in teenstryd met jou eie is, in ag te neem.
“Weet net”. Weet net? HOE?
Posted on Oktober 16, 2016 Oktober 16, 2016 Author ApostaatTags Bybel, Bybel geskiedenis, Eerlikheid, Facebook, Geestelikheid, Geloof, Historiese Jesus, Johann Aucamp, Keuse, Klimaatverandering, Kobus Kellerman, Menseregte, Peer review, Redes vir geloof, RSG, Sirkelredenasie, thePLAN_diePLAN, Wetenskap
Vorige Previous post: Geloof en toeval
Volgende Next post: Om te dink jy weet