Waarom sommige soorte na katastrofe floreer - Reëls om die beste uit 'n apokalips te put - Klimaatimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Sommige spesies kan goed doen as gevolg van uiterste swaarkry. George Burba / Shutterstock
Ses-en-sestig miljoen jaar gelede, an asteroïde die aarde getref. Die wêreld is in duisternis gedompel, wat die dinosourusse en meer as 90% van alle spesies in die lewe doodgemaak het. Vandag, elke lewende ding neerdaal van die handvol oorlewende spesies. Maar nie alle oorlewendes floreer nie.
Sommige groepe - voëls en soogdiere, vlinders en miere, sonneblomme, grasse - is uiteenlopend, en benut die verwoesting. Sommige, soos krokodille en skilpaaie, het dit nie gedoen nie. En nog ander, soos soogdiere met veelvoudige berigte en champsosaurus, het die asteroïde oorleef, maar in die nadraai uitgesterf.
Waarom die verskil? Dit was verbasend dat wenners en verloorders nie geskei is nie. Inteendeel, wenners het eienskappe wat hulle aanpasbaar en mededingend maak ná die uitwissing: hulle was vinnig groeiend, beweeglik, koöperatief en slim.
Haaie, groot oorlewendes, was nie groot innoveerders nie. Wikipedia
Sommige groepe is heeltemal uitgeskakel: dinosourusse, pterosourusse, plesiosoure en ammoniete. Dit is duidelik dat hulle nie aan 'n herstel kon deelneem nie. Maar onder die oorlewendes was die groepe wat gewen het, geneig om diegene te wees wat hard deur uitwissing getref is.
Krokodiliërs, skilpaaie en haaie is die grootste deel van die uitwissing gespaar, maar is nie nou uiteenlopend nie. Intussen is groepe wat vandag oorheers, verwoes. Slange en akkedisse het gesien meer as 80% uitsterwing. Soogdiere is harder getref met 90% uitsterwing. miskien drie voëlspesies het oorleef, wat 'n uitwissingskoers van 99.9% of meer voorstel.
Hierdie groepe was slegs in 'n relatiewe sin wenners - 99.9% uitwissing is verskriklik, maar is 100% uitwissing onder tirannosaurusse. Maar hoewel hierdie diere aanvanklik gely het, floreer hulle toe die stof letterlik gaan lê. Vier dinge het hulle 'n voorsprong gegee.
Eerstens het wenners hoë metabolismes gehad. Metaboliese tempo is hoe vinnig biologiese prosesse plaasvind - wat beteken dat chemiese reaksies organismes laat groei, beweeg, verteer en voortplant.
Die vinnig groeiende sonneblomme voltooi hul lewens in die somer. Wikipedia
Hoër metabolisme benodig meer voedsel. Dit was aanvanklik 'n aanspreeklikheid vir warmbloedige voëls en soogdiere gedurende die impakwinter, toe plante nie voedsel kon fotosintetiseer nie. Maar agterna kan hulle voëls en soogdiere vinnig eet, groei en teel, vinnig vermeerder, effektief meeding en nuwe habitatte koloniseer. Die vinnig groeiende blomplante, veral grasse, floreer ten koste van die trae groeiende spesies.
Selfs binne hierdie groepe sien ons dat hoë metabolisme 'n voordeel trek. Onder die soogdiere is die plasenta-soogdiere, met hul hoër metabolisme, nie bekwaam nie buideldiere. Passerye, die mees uiteenlopende groep voëls, het ook hoër metaboliese snelhede as ander voëls.
Tweedens bevorder mobiliteit aanpasbaarheid. Laat voëls, vlermuise, skoenlappers en miere nuwe habitatte koloniseer en dan diversifiseer. Soogdiere, wat baie beweeglik is, val vinnig nuwe habitatte binne - dink konyne in Australië, of takbokke in Nieu-Seeland - op 'n manier wat skilpaaie nie doen nie.
Graylag-ganse in vlug. Wikipedia
Blomplante het ook truuks ontwikkel - vrugte, valskerms, beeste, drywende skil - om wind, water of diere hul sade te laat dra. Dit is moeiliker om deelnemers te verplaas sodra hulle gevestig is, en om 'n nuwe habitat in te stel, is 'n geweldige mededingende voordeel.
Alhoewel die styging in die seevlak onvermydelik is, kan ons steeds 'n ramp in die kusstreke voorkom
Derdens, wenners is geneig om saam te werk. Leeus en wolwe vorm trots en pakke om prooi af te neem en grondgebied te verdedig, olifante en sebras gebruik kuddes ter verdediging. Voëls swerm om kos te soek en roofdiere te ontwyk.
Miere en termietbou-termiete is 'n groot familiegroep wat alleen insekte bekamp. Voëls, soogdiere en sosiale insekte werk ook saam met familielede deur voeding en omgee vir nageslag, om hul gene doeltreffender te bewaar.
Miere werk saam. frank60 / Shutter
Intussen werk sommige spesies saam met ander spesies. Blaarsnitsmiere en termiete vorm 'n alliansie met swamme en verbou dit in ruil vir voedsel. Blomplante gee nektar en vrugte aan diere weg, wat dan blomme bestuif en hul sade versprei. Deur saam te werk, kompeteer hierdie spesies meer effektief, daarom werk koöperatiewe diere soos miere, olifante en orka's 'n groter rol in die ekosisteem as alleenlopers soos alligators en skilpaaie.
Maar miskien is die opvallendste tendens die opkoms van intelligensie. Soogdiere en voëls het die grootste brein van enige diere. Die soogdiere met die grootste brein, die plasentale, het mededingende buideldiere en monotreme vir eierlegging. Die mees uiteenlopende voëls, die passante en die papegaaie, is die brainste.
Onder insekte het die sosiale insekte - miere, bye, termiete - ingewikkelde gedrag wat voortspruit uit interaksies van onbewuste individue. Hierdie verskynsel staan ​​bekend as swermintelligensie, en nie toevallig het hierdie insekte die ekosisteme oorheers na die asteroïde winter nie.
Maar intelligensie maak diere nie net meer mededingend nie. Dit versnel aanpassing, want die eerste stap om u DNA te verander is om van plan te verander.
Voordat soogdiere byvoorbeeld kon ontwikkel in walvisse, hulle moes eers leer swem en visvang, eers daarna kon natuurlike seleksie flippers en sonar skep. Voordat perde kon ontwikkel, het hul omvattende voorouers oorgeskakel na 'n veganistiese dieet, het die natuurlike seleksie die voorkeur gegee aan langkroon tande en ingewikkelde ingewande om taai plante af te breek. Gedrag lei; gene volg.
Hoe groter 'n dier se buigsaamheid in gedrag, hoe meer truuks kan hy leer, en hoe groter is die aanpassingspotensiaal daarvan. Diere besluit nie bewustelik oor hul evolusionêre toekoms nie. Maar hulle kies wat om te eet, hoe om te wei of waar hulle moet woon.
Walvisvoorouers het nie daarvan gedroom om dolfyne te word nie, maar hulle droom daarvan om vis te vang, en hulle verbeel hulle nuwe visvangplekke. As u van gister kan leer, vanaand inligting in drome kan verwerk, kan u môre verskillende uitkomste voorstel - leer, geheueverwerking, kreatiwiteit - verhoog die aantal potensiële evolusionêre toekoms.
Geen ongeluk nie
Die vastelande is geïsoleer in die vroeë Cenozoïese era net na die asteroïde-treffer. Tog merkwaardig soortgelyke ekosisteme wat deur soogdiere en voëls oorheers word, ontwikkel onafhanklik in Suid-Amerika, Afrika, Australië en die Eurasiese-Noord-Amerikaanse superkontinent. Dit impliseer dat hierdie groepe nie 'n ongeluk was nie.
Wat opvallend is, is dat hierdie neigings nie nuut was nie - dinosourusse toon soortgelyke patrone. Dinosaurusse van die Krytperiode het hoër groeitempo's gehad as hul antieke Trias-voorouers. Hulle was meer beweeglik, sommige was vinnige hardlopers, ander - voëls - gevlieg.
Die breine hiervan latere dinosourusse was groter as vroeëre eweknieë. T. rex was vinniger, slimmer en vinniger gehad metabolisme dan sy voorvaders. Baie - ceratopsians, eendjies, avimimiede - wys kuddegedrag onbekend van vroeëre dinosourusse.
Gedurende die asteroïde winter het die reëls kortliks verander. Warmbloedig, vinnig bewegend, koöperatief, intelligent voëls, soogdiere en dinosourusse het sleg gevaar teen skilpaaie en alligators. Dinosourusse verdwyn. Daarna het hierdie neigings hulself herbevestig.
Evolusie kan ons hier 'n paar lesse bied. Wees vinnig. Beweeg om nuwe geleenthede te vind. Werk saam met ander. Probeer nuwe dinge. Maar bowenal, verander - pas aan.