Oral sien jy wild en skaap en windpompe en ver staan ‘n plaashuis alleen. Net buite Colesberg, draai jy links. Nee, nie Port Elizabeth toe nie. Jy vat die pad wat wys Middelburg. Eers kry jy hartseer, verlate Noupoort, jy ry verby rye en rye grafte, en die dorp se onthou is vir my aan dwelmverslaafdes wat hier hulle waarheid moet kom uitwerk.
Gou slinger mens verby en al teen die begin van die karoo rante reis jy na oopte en skoon blouselblou lug. Jou oë kyk wyehoeklens. Dis asof God so oor jou hare vryf en die swaar en seer kyk uit jou oë vryf.
Ek sit sommer so vorentoe op my sitplek en kyk en kyk. My hart klop tjoklits want aans ry ons die dorp binne. Ag ek gee nie eens om dat dit straatsmouse en ‘n roesemoes van mense en karre is nie. Ons draai af en die gewels en stoepe groet en Grootkerk se toring loer oor die dakke, so al asof hy seker maak almal is hier. Oorkant die pad in die park loer die oorlog-engel, arm omhoog. Wie sal nou die reuse Statue of Liberty wil hê?
Ons ry na ontbyt uit dam en berg se kant toe. Berg of wildtuin is altyd die vraag as ons al langs die dam ry. Kom ons gaan berg op, dis so mooi oop dag. Ag, hier kry jy ‘n koedoe wat so ewe lyk of sy vra, nou kom jy eers hier aan, ons het gewag vir jou. So met die op ry, maak die landskap oop. Daar onder knus lê die dorp en doer kan jy die omlyning van die Groot Vlag sien. ‘n Valk swiep bokant jou kop verby en daar neffens die parkeerplek skuifel ‘n skilpad aan.
Sondagoggend beier die kerkklok en mens sit stil soos duisende mense oor 230 jaar in die Grootkerk se houtbanke, en sien die duiwe op die gallery en hoor in die voor-preek stilte God se hart.