Ons groot, goedkoop troue geveg verbruikers en help die planeet
Geskryf deur Linnea M. Paton, wat nie geweld voer nie
Die betrokke egpaar. (WNV / Zoe Litaker)
Nadat ons bevestigend besluit het dat, ja, ons wil trou, het ons 'n skrikwekkende vraag gehad: "Hoe lyk 'n nie-kommersiële, omgewingsbewuste, radikale troue?" Verder was dit moontlik om die troue nie te maak nie net oor die viering van ons toewyding en om ons gesinne saam te bring, maar om 'n verskil in die wêreld te maak?
Terwyl sommige van ons vriende nie kon glo dat ons ons trou-politiek sou gaan maak nie, was ons gedagte: "Hoe kan ons nie?" Die persoonlike is politiek. As humaniste was dit vir ons belangrik dat ons optrede nie net ons waardes weerspieël nie, maar kom uit 'n plek van refleksie oor ons groeiende bewustheid van die gevolge van ons optrede. Vir ons, wanneer ons weet dat iets skadelik of onregverdig is, glo ons dat ons verplig is om iets daaraan te doen. Geen aspek van ons lewe is buite perke nie, insluitend ons troue.
Vir ons, 'n relatief jong paartjie wat aan kinders dink, was die klimaatkrisis aan die voorpunt van ons gedagtes. Ons was ook bekommerd oor die korrosiewe effek van 'n samelewing wat elke ondervinding in 'n transaksie verander en ons vertel dat jy jou pad kan koop tot liefde en geluk met groener, beter produkte. En uiteindelik was daar die historiese bagasie om te gaan met onderdrukkende godsdienstige tradisies, die ondergeskiktheid van vroue, ongelyke toegang tot huweliksvoordele. Kon ons 'n seremonie skep wat ons verpligtinge oor hierdie kwessies weerspieël terwyl ons steeds feestelik voel? Hier is 'n paar maniere waarop ons dit net kon doen.
Plaas jou waardes (en jou gaste) om te werk
Die meeste mense wil hê hul troue moet bekostigbaar wees. Ons was geen uitsondering nie. Maar ons wou hê ons huwelik moet meer as bekostigbaar wees. Ons wou die trou-industriële kompleks ontsnap wat mense inspuit met behoeftes en begeertes wat uiteindelik onversoenbaar is met hul langtermyn geluk en net dien om korporatiewe winste te bestuur.
Eerstens het ons besef dat dit goedkoop sou wees om mense by te woon. Om familielede by plaaslike hotelle te bly, sou onnodig duur gewees het. Ons het besluit om laekostebehuising te huur wat met die toegang tot die kombuis met die webwerf gekom het Vakansieverblyf deur eienaars. Dit het die voordeel gehad dat ons gaste kos kon voorberei. Om saam te kook, is 'n uitnodigende en toeganklike manier om mense te laat praat met mekaar. Ons het ons bes gedoen om dit so te reël dat my man se vriende en familie by my vriende en familie gebly het sodat bande tussen die twee groepe kon vorm.
Sedert die maak en deel van kos was so 'n kragtige simbool vir ons dat mense bymekaar kom om 'n paartjie te ondersteun, het ons besluit dat die middagete na die troue sou wees. Deur elke persoon te vra om 'n skyfie groot genoeg te bring om vyf mense te bedien, kan ons soveel mense nooi as wat ons wou hê sonder om bekommerd te wees oor bordtelling. Dit het beteken dat ek elkeen van my ouers en grootouers 'n stapel 30 of so uitnodigings kon gee en vir hulle kan vertel dat hulle almal kan nooi wie hulle wil.
Vir die seremonie het ons besluit om dinge van die tipiese sjabloon te verander. Ek het nog nooit die idee gehad van vaders wat hul dogters in die gang afstap om hulle na 'n ander man weg te gee nie, asof vroue eiendom is wat uitgeruil moet word; Ek hou ook nie van die "Hier kom die Bruid" oomblik nie, wat dit kan laat lyk asof die hele gebeurtenis alles gaan oor die vertoning van die vrou. Om vas te stel dat ons unie ongeveer twee gelykes van verskillende gesinne het, het ons besluit om op dieselfde tyd van verskillende kante van die vertrek af te stap. Ek was vergesel van al die vroue van albei families, en hy was vergesel deur al die mans van albei families - met spesiale aandag aan die geslagsidentiteite van mense. Hierdie struktuur het ons nie net toegelaat om gelykheid te simboliseer nie, maar het weer die twee verskillende gesinne tyd gegee om mekaar te ontmoet.
Tydens die seremonie, wat beide in Engels en my man se inheemse Quebecois French was, is gaste 'n stukkie tou gegee. Ons het almal gevra om na die persoon langs hulle te kyk en vir hulle 'n wens te gee wat hulle vir ons as 'n paartjie gehad het, wat in hierdie volgende fase van ons lewens beweeg. Die persoon wat langs hulle sit, sal hulself herbevestig, en dan sal hulle hul snare saambind. Hierdie snare is versamel en opgevoed voordat ons ons geloftes gemaak het. Ons het hierdie aktiwiteit doelbewus ontwerp om 'n bietjie verwarrend te wees. Ons wou hê dat mense met mekaar moet praat en ook moet saamwerk om 'n uitdaging te ontmoet - soos paartjies in die huwelik moet wees.
Bindknope. (WNV / Zoe Litaker)
Laastens het ons besluit om nie net ringe te gebruik nie, net as gevolg van hul koste en omgewingsimpak, maar omdat niemand van ons daarvan hou om hulle te dra nie. Ons het gekies vir 'n handvatseremonie in plaas daarvan, waarin 'n serp-agtige lap om die hande van die egpaar vasgemaak word, aangesien hulle hul geloftes sê. Praat oor die knoop! (Die idee het oorspronklik gekom om oud te kyk Doctor Who episodes terwyl ons in een nag gesneuwel het.) Hierdie praktyk, wat eens in die middeleeuse Europa voorkom, het langs die pad geval toe die kerk sy mag begin formaliseer. As ateïste humaniste het ons gedink dit was 'n geskikte tradisie om te herleef.
Moet nie die dinge sweet nie
Met al die tydskrifte en TV-programme wat probeer om ons te laat dink dat troues gaan oor duur rokke, koeke, frill en opulence, kan dit soms moeilik wees om te onthou dat dit nie oor enige van dit gaan nie. Dit gaan nie oor die dinge nie.
Een van die mees algemene dinge waarop mense in ons mode-gekke kultuur fokus, is wat almal dra, veral die bruid. Terwyl ek erken dat ek gekyk het Sê Ja aan die rok meer as een keer en ek respekteer dat mense hulself deur hul klere wil uitdruk, is daar 'n verskil tussen persoonlike uitdrukking en die ekonomiese status in 'n baie ongelyke samelewing. Ek het geen belangstelling in duisend dollar ontwerper rokke gehad nie. Ek het uiteindelik 'n rok gedra, omdat ek dink hulle is pret. Dit was $ 70 by 'n spaarwinkel. Dit was nie presies wat ek in gedagte gehad het nie, maar dit was goed genoeg. Dit het immers nie regtig saak gemaak wat ek gedra het nie; vir my is skoonheid 'n gevoel wat van binne af kom en hang nie af van wat ek dra nie.
My man wou ook iets vind wat spesiaal en buitengewoon was. Hy het 'n rukkie in Indië gewoon, en die manne dra daar fantastiese klere by hul troues, waarvan hy gedink het om te dra. Maar die kulturele toewysing het ons nie reg gevoel nie. Uiteindelik het ons iets spesiaals vir hom gevind deur middel van 'n familielid. My man was naby genoeg aan my groot oom dat hy die pragtige roomkleurige pak wat my oom by sy troue gedra het, kon dra. Vir my bruidsmeisies, eerder as om hulle in dieselfde soort rok te dwing, het ek hulle uitgenooi om enige rok te dra wat hulle wou hê, formeel of informeel, in 'n medium skakering van blou, 'n kleur wat ek geweet het dat almal daarvan hou. Ek was lief vir die manier waarop die verskillende skakerings bymekaar gekom het om 'n gevoel van eenheid onder individualiteit saam te voeg.
Die potloodtafel. (WNV / Zoe Litaker)
Wat dekorasies betref, het ons ons bes gedoen om dinge plaaslik, seisoenaal en, indien moontlik, eetbaar te hou. In plaas van oulike blomme wat waarskynlik deur swak, uitgebuitte vroue in Ecuador en Columbia benadeel word, wat deur die plaagdoders bespuit word, wat onkruid vermoor word, en voorkom dat hulle vir beter omstandighede verenig, het ons plaaslike, seisoenale versierings nodig.
Ons het plaaslike boer en spysenier, buitengewone Theresa Freund, van Freund se plaas en mark in Kanaän, Conn., Gehuur om te help met die opstel en tafelversierings. Theresa het in die seisoen op haar plaas pragtige gemengde ruikers van die blomme geskep. Vir middelpunte het Theresa groot mandjies versamel van vars geplukte, plaaslike September-ryp appels, wat mense saam met hulle as partytjie begroet. Ons het ons gaste die vorige dag by Averill Farm in Washington, Conn, gekoop. Die geld wat ons aan plaaslike appels bestee het, ondersteun nie net die plaaslike ekonomie nie, maar dit het ons gehelp om 'n ervaring van samesyn te hê, nie net 'n paar fancy materiaal nie.
Plaas die planeet in jou begroting
As omgewingsbewuster bekommerd oor die impak van baie produkte en die omstandighede waaronder dit geproduseer word, is die keuse van materiaal en kos vir 'n gebeurtenis nie 'n klein taak nie. Dit was vir my belangrik om te verhoed dat produkte wat ek geweet het, op die uitbuiting van ander gebou is of wat skadelike omgewingsimpak gehad het.
Eerstens het ons daarop aangedring dat alle vrystellings vir reis vergoed moet word. Op ons RSVP-vorm het ons mense genooi om hul reisvrystellings te verreken - dit is goedkoper as wat jy dink - met een van verskeie betroubare versekeringsmaatskappye. Ons het vir hulle gesê dat as hulle hul emissies nie vergoed het nie, ons hulle deur TerraPass, 'n gesertifiseerde voordele-maatskappy, wat emissies vergoed deur projekte in die Verenigde State, waar die uitstootvermindering die meeste nodig is, betaal. Ons het dit ingesluit as 'n nie-onderhandelbare deel van ons trou-begroting. Vir ons, as ons nie rekening hou met die maatskaplike en omgewingskoste van koolstofbesoedeling terwyl dit die middele het om dit te doen nie, sou dit onbeslis wees.
Tweedens het ons gevra dat alle kos by die potluk vegetariër wees. Industriële vleisproduksie is uiters fossielbrandstof intensief en ons wou mense nie net wys dat vegetariese kos lekker en vervul kan word nie, maar ook dat dit in groot verskeidenheid kom. Deur 'n potluck te kry, was dit gewaarborg dat almal 'n klein skaal gehad het wat hulle graag wou eet. Ons kon 'n beduidende hoeveelheid produkte van die nabygeleë Marble Valley Farm in Kent, Conn. Verkry, vir mense om in hul kos te gebruik.
Ten slotte was daar baie klein dingetjies wat ons gedoen het om ons impak te verminder. Die bier wat ons bedien het, is van die Barrington-brouery in Great Barrington, Mass, gebring. Van die eetware wat nie wasbaar was nie, was komposteerbaar. Oor die algemeen het dit gehelp om baie te wees op die uitkyk vir wanneer advertensie-opgelegde verwagtings in die pad was om ons huwelik eenvoudig, plaaslik en waar te hou aan ons waardes. Hoe minder ons aandag gegee het aan die verwagtinge, hoe makliker het alles geword.
Moenie bang wees om oor politiek te praat nie
Vir ons is dit belangrik om ander te inspireer om op te tree oor klimaatsverandering. Dit sal die bepalende kwessie van ons lewens wees en byna seker ook ons ​​toekomstige kinders se lewens. Ons weet dat die industriële wêreld se hupstootlike verbruik van goedere enorme hoeveelhede energie benodig, maar baie mense weier om die probleem ernstig genoeg te neem om die uitstoot te verminder in die drastiese maniere wat nodig is. Hierdie probleem was te groot om te ignoreer by ons troue.
Ons wou regtig mense aanmoedig om nie vir ons dinge te gee nie, waarvan die meeste nie in ons klein New York-woonstel in elk geval pas nie. In plaas daarvan het ons voorgestel dat hulle in ons naam kan skenk aan een van vyf groepe: 350.org wie se netwerkvaardighede en wetenskapgebaseerde platforms die globale klimaatbeweging bestuur het; die Electronic Frontier Foundation wie se werk die vryheid van die internet ondersteun; Vreedsame opstand gestig deur Tim DeChristopher, wat ons ontmoet het net voordat hy in die tronk gestuur is om te bid en te wen openbare grond wat opgeveil word vir steenkool en gas eksplorasie; Rootstrikers wat besig is om 'n grondwetlike wysiging aan te gaan om korporatiewe persoonlikheid om te keer; en die Nasionale Lawyers Guild sonder wie se ondersteuning so baie van my vriende, toekomstige generasies van betogers en ek in die tronk gaan sit. Selfs ons konserwatiewe familielede wat nie die meeste van dié organisasies hou nie, kan ten minste mense help om regsverteenwoordiging van die NLG in die agterlike hofstelsel te kry.
Vir my man en ek was die troue om ons gesinne saam te bring en ons gemeenskappe uit te nooi om ons te erken en te ondersteun as 'n paartjie in die komende jare, en om ons waardes van volhoubaarheid, gemeenskap, politieke aksie en ateïsme te vier. Ons het 'n naweek van interaktiewe geleenthede ontwikkel en 'n unieke en betekenisvolle seremonie wat vir ons reg was. Dit het ons sowat $ 3,000-totaal gekos, wat ons almal in klein geskenke ontvang het. Deel van die koste sluit in vrywillige skenkings wat ons aan die musieksaal en gemeenskapsgroepe gegee het, wat ons ons tafels, stoele en ruimte laat gebruik. (In vergelyking is die gemiddelde koste van 'n troue in verskillende dele van die land tussen $ 15,000 en $ 75,000.) Nadat die knoop vasgebind was, was die kontrasdans verby en die sang geëindig, het dosyne van ons 300-genooides ons vertel dat dit was die mooiste troue wat hulle ooit was.
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn op Voortdurende geweld
Linnea Paton is 'n klimaat geregtigheid aktivis woon in Brooklyn, NY. Sy het haar werk begin met die organisering van nie-gewelddadige ongehoorsaamheid teen fossielbrandstowwe met studente vir 'n regverdige en stabiele toekoms in Boston. Sy werk nou met Occupy Wall Street en ontwrig Dirty Power wat die verbindings tussen Wall Street en die vernietiging van die planeet blootstel.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > tendense > Ons groot, goedkoop troue geveg verbruikers en help die planeet