Nou’s dit Juliemaand en die somer breek soos doopwater oor ons oop. Als wat kan kraai en krul kantel koppe son se kant toe. Twee bundels op my tafel: grond/Santekraam van Ronelda S Kamfer en Nathan Trantraal se Chokers en Survivors. Laasgenoemde het ’n vriendin sopas vir my gebring uit die Kaap . Sy het blykbaar op die vlug hiernatoe so ’n bietjie daarin begin blaai – en die verse het haar kop-aan-kop getref.
@ Joan Hambidge, ja die polemiek waarna jy verwys kon dalk interessant gewees het maar die debat het nie baie ver gevorder nie, het dit.
Nadat Andre Trantraal sy eerste bydrae gelewer het, het dinge volgens my nogal baie vinnig baie nasty geraak —verwys asb. na die (nou) verwyderde kommentare.
BTW, om vir iemand op ‘n openbare forum soos die iets te se soos ‘ek eet lesbene soos jy vir brekfis’ is regtig nogal onnodig- of hoe?
Ek het in die New Yorker die eerste keer met Henri Cole kennis gemaak – wat ‘n ervaring. Ek het juis sy bundel, Touch op bestelling. Blykbaar meestal sonnette. Ek hou die posman dop.