Die lekkerste van skryf. | Chanette Paul se Blog
By Chanette Paul 17 Kommentare
Daar is twee hoogtepunte in my lewe as skrywer. Wanneer ek aan 'n nuwe storie begin skryf en wanneer ek daardie boek uiteindelik in my hande vashou – dit beruik en bekyk en bevoel, deurblaai en wonder hoe ek dit reggekry het.
Alles wat tussen hierdie twee hoogtepunte gebeur, is harde werk, 'n geween en gekners van tande, tye van paniek en tye van desperaatheid. Al wat jou daar deur kry is deursettingsvermoë, geloof in jou storie en karakters, 'n knerts magic en daardie wonderlike ding wat in Pandora se boksie agtergebly het: hoop.
Op die oomblik bevind ek my weer by die eerste hoogtepunt. Met die Maanschijnbaai-tweeluik wat nou feitlik in kanne en kruike is, staan ek aan die begin van 'n nuwe avontuur wat uiteindelik, hopelik, 'n boek gaan word.
Dis skrikwekkend, want mens weet eintlik nie waarheen jy op pad is nie. Dis opwindend en wonderlik, want… wel… want jy weet nie waarheen jy op pad is nie. En jy kan nie wag om uit te vind nie.
Daar het baie water in die see geloop vandat ek laas 'n enkelstaande boek geskryf het, soos ek nou beplan om te doen.
Eers was daar die Daveltjies toe Lapa versoek het dat ek 'n opvolg vir Tamara skryf en dié toe kleintjies gekry het tot daar uiteindelik sewe Daveltjies was.
Daarna het ek met Springgety begin wat 'n enkelstaande boek sou gewees het tot Gys Niemand sy neus in my sake en storie kom steek het en toe uiteindelik 'n reeks van vyf geword het.
Ná die Gyse wou ek 'n blaaskans vat en wegbeweeg van moorde en polisieprosedures, en my losmaak van Gys voor ek my volgende spanningsroman aanpak. Ek het besluit ek gaan 'n romanse skryf, net om weer asem te skep en omdat Romanza-liefhebbers my al gevra het wanneer skryf ek weer een.
'n Jongerige vrou, Jo, en Jeannie, haar dogter wat pas uit matriek is, kom 'n klein kusdorpie aan na 'n moeilike tydperk in hulle lewe. Dis waarmee ek begin het. Ek kom toe agter Jo het 'n ma met die naam van Nan en dat dié ook 'n verlede het.
En toe op 'n dag, kom Nan se suster, Sue, met haar lang treë aangestap en tik my op die skouer. Hei, sê sy vir my, jy kan nie daai drie girls in een storie probeer prop nie, en wat van my? Oukei, besluit ek toe, sy het 'n punt beet. Ek sal twee romanses oor die vier van hulle kan skryf.
En daar betrap die vier Calitze my totaal en al onkant. Soos dit nou maar eenmaal met die skryfproses gaan, het ek my karakters en hulle stories heeltemal onderskat. Eers het ek gedink, oukei vier romanses. Toe kom ek agter dit gaan glad nie werk nie en besluit op vier liefdesromans van so 80 000 woorde elk. Wou nie ook werk nie. En toe kom ek agter ek gaan maar net moet skryf en kyk wat word.
Uiteindelik het 'n storie wat bedoel was om een romanse te wees, dit wil sê 'n storie van 42 000 woorde, twee boeke geword van oor die 155 000 woorde elk. En die oomblik toe Sue haar toetrede maak, het die romanse-genre boonop by die deur uitgevlieg. Die tweeluik is nou 'n familiedrama met 'n knypie spanning en 'n heelwat humor ingemeng.
Die Maanschijnbaai- tweeluik bestaan dus nou uit Maanschijnbaai: Jo & Sue wat in Julie verskyn en Maanschijnbaai: Nan & Jeannie wat in September verskyn. Weer twee baksteendikte boeke.
In die verlede het ek altyd probeer sorg dat my boeke in 'n reeks nie in volgorde hoef gelees te word nie. Met die Calitze het ek my eie reël oortree. Nie omdat ek wou nie, maar omdat dit net is hoe die storie uitgewerk het. Die twee moet dus in volgorde gelees word aangesien die tweede deel te veel van die eerste deel verklap en die leser se genot sal bederf.
Wat ek met hierdie lang relaas wou sê, is dat ek nie die vaagste benul het wat van 'n storie gaan word wanneer ek daaraan begin skryf nie. Ek staan nou weer op daardie skrikwekkende, opwindende punt.
Dis vir my asof die verhoog gereed is vir die drama om af te speel. Die spelers (karakters) het hulle rolle ingestudeer en ken die storie. Hulle is gereed vir die openingsaand van die toneelstuk.
Ek sit in die donker ouditorium. Stoksielalleen. Ek weet nie eens wat die drama se naam is nie, laat staan waaroor dit gaan. Al wat ek weet is dat daar in hierdie drama minstens een moord gaan plaasvind. Al wat ek kan sien vanwaar ek sit, is die swaar fluweelgordyne wat voor die verhoog dig getrek is. En dan begin die gordyne roer. Millimeter vir millimeter word dit oopgetrek, begin ek karakters eien, begin ek sien waar die eerste toneel afspeel, begin ek vermoed wie die goodies is en wie die baddies.
Gister het ek die eerste hoofstuk geskryf. Ek weet uit ondervinding dat so 'n eerste hoofstuk nooit teen die einde van die storie lyk soos hy in die begin daar uit gesien het nie. Soms word dit die vierde of tiende hoofstuk. Maar dis 'n begin.
Ek het die skilder Vasti de Leeuw ontmoet en vir Simon Sonnekus, 'n sielkundige. Ek weet Vasti is die hoofspeler, maar ek weet nog nie waar Simon inpas nie. En daar is die dokter, Dawid. Ek weet dit speel op 'n dorpie in die Overbergse binneland af, eintlik twee dorpe naby aan mekaar geleë. En daar is 'n rivier.
Omdat mens die dokument 'n naam moet gee, het ek besluit op Labirint. Of dit die titel gaan word, weet ek nie.
En nou kan ek nie wág om meer uit te vind nie.
17 Responses to "Die lekkerste van skryf."
Maart 31, 2012 om 11:36 vm
Soos so elke boek, sien ek uit daarna!
Maart 31, 2012 om 11:39 vm
Hoop jy geniet die vier Calitze, Trisa! Op Maanschijnbaai, wat verstommend baie lyk na die hawestraat daar naby jou, staan hulle bekend as die vier Calitz-slette.
Maart 31, 2012 om 1:18 nm
Verstommend, nè? Nou sien ek éérs uit…
Maart 31, 2012 om 1:21 nm
Dis darem heeltemal gefiksionaliseer, Trisa. Maar dis waar die inspirasie vandaan gekom het.
April 1, 2012 om 1:13 nm
Ai, ek wens ek was so bedrewe. Maar ek moet met jou saamstem: die karakters regeer mens totentaal. Blessit halstarrige goed jaag mens rond. En al swets ek hulle wild en wakker, bly dit lekker. Veel beter as skoolhou, al is dit minder betalend. Geniet jou nuwe journey.
April 1, 2012 om 1:23 nm
Jy is nie 'n ons minder bedrewe nie, Bets!
Dankie, ek geniet die journey tot dusver, maar dis regtig nogal scary om agter daardie verhooggordyne in te loer. Wens ek was die soort skrywer wat haar boeke kan beplan voor sy die sprong waag!
Lekker skryf (en swets), ek sien uit na jou volgende storie.
7 Bets Smith
April 1, 2012 om 6:14 nm
Jy is 'n vleier, maar dankie anyway. Ek is aan die regpluk aan 'Bloedspoor oor die maan' en dis 'n major poging, glo my. Ek wou jou al bel vir raad. Sal wel daarby uitkom. Maar die TAAL in die geskrif is vreeslik! Liewe goeiestetjie, dis by argaïes verby! Seker te verstane as mens dink dit was my 3e boek ooit en LANK voor enigiemand my met manuskripontwikkeling op die regte pad kon kry. Hy is destyds net so aanvaar, glo dit as jy kan.
8 Gene Supra
April 1, 2012 om 7:53 nm
Klink nou al so opwindend kan nie wag vir die lees wat voorle nie ! Die hele proses soos n nege maande swangerskap, die opwinding, die naar,
die nie weet wat voorle nie , die pyn ens .. .en dan oe en aa van ons almal daarna wat heerlik kan ontspan en net lees.
9 Isa Konrad
April 2, 2012 om 12:08 nm
Baie, baie geluk met jou Maanschijnbaai-boeke, Chanette. Jy is die koningin van reekse. Ek kan nie wag om dit te lees nie en het dit op my lysie gesit vir my volgende besoek aan Suid-Afrika. Sterkte ook met die nuwe projek. Ek dink jou lesers is nog meer opgewonde as jy.
April 2, 2012 om 12:12 nm
Dankie, Isa! En ek weer nie wag vir die volgende boek uit JOU pen nie.
11 Alta Cloete
April 13, 2012 om 10:57 vm
12 Alta Cloete
April 13, 2012 om 10:59 vm
NS. Dieselfde twee Cape Maidens van Tertia du Toit hang in my huis ook (ongelukkig nie die oorspronklike nie!) – dis nou meisies met woema daai!
13 Chanette Paul
April 13, 2012 om 12:08 nm
Ek is mal oor Tertia se kuns. Dis so speels en vibrant.
Junie 21, 2012 om 11:38 nm
Jou swangerskaps pyne en grille met die boeke is vir ons as lesers net 'n plesier! Jy swoeg en sweet vir maande en ons lees dit in twee dae klaar…..dis skrikwekkend?
Sterkte met die nuwe karakters in jou volgende boek!
Junie 21, 2012 om 11:51 nm
Dankie, Engela! Vir die begrip en die sterkte. Ek voel bevoorreg dat julle my harde werk vir plesier lees. Maar die harde werk is gelukkig ook vir my lekker al is dit nie altyd 'n paartie nie!