Beelde van Duits - Interessant
L'Illustration, 29 Augustus 1914: "Hulle manier om oorlog te voer".
Poskaart "Wat daar in hul noggin is".
Titel: L'Illustration, 29 Augustus 1914: "Hulle manier om oorlog te voer".
Skrywer: LEMASLE Louis Nicolas (1788 - 1870)
Datum getoon: 29 Augustus 1914
Tussen 1914 en 1918 is die intensiewe gebruik van beelde wat die "wreedheid van die vyand" in verskillende vorme voorstel (in boeke, koerante, geïllustreerde tydskrifte, plakkate, poskaarte, in die teater, in die bioskoop ...) en bestaan ​​uit die popularisering van sekere stereotipes tot die verhoging daarvan tot die vlak van ware gemeenskaplike plekke, maak dit moontlik om oorlog te voer aan 'n ander front as op die slagveld: op sielkundige vlak. Die meeste van hierdie voorstellings gebruik die dominante model wat tydens die Frans-Pruisiese konflik van 1870 gesmee is.
Die herlewing van hierdie beelde aan die begin van die Groot Oorlog is dus nie verbasend nie, veral omdat gruweldade gedurende die aanvalle van 1914 oral deur die Duitsers gepleeg is (in België, in die noorde en in Frankryk). oos van Frankryk, maar ook in Rusland en Serwië): verkragting van vroue, slagtings op gyselaars, plundering en vernietiging van dorpe.
Een van die eerste komposisies wat daarna verwys, is geredigeer deur Die illustrasie 29 Augustus 1914. Dit is 'n tekening (dokument nr. 1) van kunstenaar Georges Scott, getiteld "Hulle manier van oorlog". Ons sien 'n vyandige soldaat, maklik herkenbaar aan sy beroemde helm (die 'Boche-dekking' word, soos een destyds gesê het, beskou as 'n blywende simbool van die 'archaïsme' van Pruisiese militarisme, dikwels deur die propaganda), wat met trots poseer, sinies soos 'n jagter voor sy wild, in die middel van 'n massa bloedige liggame. Ons sien duidelik onder die slagoffers 'n jong vrou (haar beul het sy voet op sy bors), kinders en 'n priester. Uiteindelik verskyn daar 'n afgebrande stad in die agtergrond en aan die regterkant kan gesien word hoe ander Duitsers 'n groep burgers skiet naby die puin van hul huise. Hierdie sintetiese en uiters simboliese voorstelling van die blinde geweld van die vyand is daarop gemik om die idee te erken dat sy troepe geen internasionale konvensie respekteer nie, dat hulle hulle soos hordes barbare - die Teutone - gedra en die ergste gruwels op die gebied pleeg. binnegedring.
Dokument nr. 2, 'n druk van die kunstenaar Domergue uit die Rooi boek van Duitse gruweldade wat in 1915 gepubliseer is, is veronderstel om die skending van die Belgiese neutraliteit deur die Kaiser te illustreer. Ons sien 'n Duitse soldaat in die gedaante van 'n hondsdol dier in die slaapkamer van 'n jong vrou (uitgesterf of dood?) Wie hy pas mishandel het. Hierdie verregaande uitbeelding van die vermeende dierlikheid van die opponent wat vrees en afkeer wek, wat vandag raaiselagtig is, is nie 'n geïsoleerde geval nie. Inteendeel, die tema van die fisiese ontaarding van die vyand word destyds gereeld gebruik. Hierdie afgryslike monsteragtigheid wat aan die Duitser toegeskryf word, wat dokument nr. 2 baie goed vertaal, bewys hoe sterk die haat teen hom is.
Dokument nr. 3, getiteld Die Savage Brute, is baie vergelykbaar. Hierdie poskaartontwerp toon 'n close-up van 'n vleisetende Duitse soldaat, met 'n artilleriestuk in die een hand en die smeulende ruïnes van 'n kerk in die ander hand. Hierdie samestelling verwys na die propagandadiskoers oor die Duitsers se meedoënloosheid om monumente van die verlede, veral godsdienstige geboue, te vernietig sonder enige geldige militêre rede. Die "martelaarskap van die Reims-katedraal" word gedurende die oorlog baie keer gebombardeer, waarop die beeld direk sinspeel, word baie keer opgeroep om weer eens die barbaarsheid van 'n afskuwelike en veragtelike vyand te bewys wat niks respekteer nie, nee selfs die heilige. Die kommentaar net onder die tekening, in die vorm van 'n aanhaling van die skrywer Jean Richepin, voltooi dit in hierdie sin.
Soos in 1870, vanaf Augustus 1914, het die verspreiding van talle en uiteenlopende voorstellings van die gruweldade wat deur Duitse troepe in Frankryk gepleeg is, blywende vyandigheid teenoor die oorerflike vyand uitgelok. Natuurlik oordryf en verdraai die Franse propaganda die feite: sien in hierdie verband die legendariese verslae van kinders met afgesnyde hande. Die feit bly staan ​​dat hierdie vyandigheid die nasionale samehorigheid versterk en selfs een van die fundamentele redes word vir die aanvaarding van onbeperkte belegging in die konflik.
Aangebied as 'n oorweldigende bewys, help al hierdie beelde van gruwelike misdade, koud uitgevoer, om die geweld van oorlog te legitimeer: ​​dit word nodig om die beskawing te verdedig en 'nadelige barbarisme' te vernietig. In werklikheid is enige manier goed om 'die ander' af te skend: die wetenskap word selfs gevra om te bewys dat die Duitsers ontaard is wat die mensdom gevaarlik bedreig. Die omliggende Germanofobie manifesteer ook op 'n 'minder ernstige' manier, veral ook deur 'n menigte karikature waarin die vyand altyd grof uitgebeeld word.
Pierre VALLAUD, 14-18, Eerste Wêreldoorlog, volumes I en II, Parys, Fayard, 2004. Ouriel RESHEF Oorlog, mites en karikatuur Paris, Press of the National Foundation of Political Sciences, 1984. Laurent GERVEREAU en Christophe PROCHASSON (reg.) Beelde van 1917 Paris, BDIC-publikasie, 1987. "Om die oorlog van 1914-1918 voor te stel", nr. 171 van die resensie Wêreldoorloë en kontemporêre konflikte Parys, PUF, Julie 1993 Stéphane AUDOIN-ROUZEAU Die kind van die vyand Parys, Aubier, 1995. Annette BECKER Vergete deur die Groot Oorlog: humanitêre hulp en oorlogskultuur Parys, Noêsis, 1998.