Portret van 'n Romeinse keiserlike offisier of hoë amptenaar - Inligting - 2022
Portret van 'n Romeinse keiserlike offisier of hoë amptenaar
Portret van 'n Romeinse keiserlike offisier of hoë amptenaar, omstreeks 100-120 CE, Rome (?), Marble. Gemaak met ReMake en ReCap Pro van AutoDesk.
Hierdie portret kombineer 'n baie lewendige model, kenmerkend aan die einde van die 1ste eeu nC, met 'n haarstyl wat die keiser Trajanus naboots. Die kwaliteit van uitvoering pleit vir 'n besef in een van die beste werkswinkels van keiserlike portrette in Rome.
Die administrasiestelsel in antieke Rome
Monargiese regeringsvorm, gestig deur Remulus en Remus, kon lank nie in Rome heers nie.
Die Romeine onttroon die Etruskiese heerser Tarquinius Superbus en lê die grondslag van 'n Republikeinse regering. Die stryd tussen Patrisiërs en Plebiërs het die verloop van die Romeinse geskiedenis bepaal.
Die einde van die stryd tussen hierdie twee klasse het aan Rome heerlikheid gebring. In verskillende oorloë soos die Italiaanse oorlog, Galliese oorlog, Latynse oorlog en Samnietoorloë, het Rome seëvier. Die Romeinse Republiek het van krag tot krag gegroei.
Die administrasie van Rome is gelei deur 'n grondwet. Volgens die bepaling van hierdie grondwet het die militêre administrasie en die hoogste uitvoerende administrasie twee konsuls gekry. Die Romeine het gedink dat as die magte in een hand gekonsentreer is, die konsul 'n diktator sal wees.
Daarom het hulle twee konsuls aangestel. Albei was versigtig oor hul mag. As hulle toevallig van mekaar verskil oor 'n spesifieke aangeleentheid, het die Senaat daarby ingemeng. Die twee konsuls is slegs vir een jaar aangestel. Daar is voorspel dat hulle diktator sou wees as hulle langer as 'n jaar aan bewind sou bly. Daarom is hierdie twee konsuls slegs vir 'n jaar verkies.
Op hierdie manier het die mense van Rome die hoogste gesag van die land onder hul beheer gebring. Tydens noodgevalle het een van die konsuls ses maande as landdros Populi of diktator opgetree. Hy het wet en orde gehandhaaf deur voorwaardelike straf toe te ken. Daardie landdros Populi keer terug na sy eie posisie as konsul toe die normaliteit herstel is.
Die algemene administrasie van Rome berus nie net by die konsuls nie, maar ook by Praetor. Hy word beskou as een van die sleutelpersone van die administrasie van Rome. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die vlotte afhandeling van die administrasie in Rome. Hy het die konsul tydens die oorlog gehelp as sy vertroude luitenant.
Hy het na oorlogsvoering, die verskaffing van oorlogsmateriaal en voedsel aan soldate omgesien, die weermagorganisasie en die bevel van die konsul gehoorsaam in die oorlog. Hy het sy deskundige mening aan die konsul gegee ten tye van nood. Die konsul het in samewerking met die praetor 'n belangrike besluit geneem oor oorlog en vrede. Al hierdie aktiwiteite het hom gewild gemaak. Hy is slegs vir een jaar verkies.
Die sensor het aandag gegee aan die ekonomie van die Romeinse Republiek. Na die einde van elke vyf jaar het hulle die taak van die sensus in Rome voltooi. Hulle het ook die eiendomslys van die burgers van Rome opgestel en belasting op die mense gehef. Hulle het saamgewerk om inkomste vir die skatkis van Rome in te samel. As gevolg van die ekonomiese beleid van die Romeinse Republiek het dit sterk geword. Die Sensureurs is vir vyf jaar verkies.
'N Ander integrale deel van die Romeinse Republiek was Questor. Hulle is aangestel as tesouriere. Hulle het ook aandag gegee aan die besteding van geld. Hulle het ook die dokumente oor eiendom nagegaan. Hulle het 'n belangrike rol gespeel om strafwette op administratiewe gebied te implementeer. Die Questors is ook slegs vir 'n jaar verkies.
Die Aedil was verantwoordelik vir die handhawing van wet en orde in die samelewing. Hy het na die werke van die polisie omgesien en gehelp om misdade in die samelewing na te gaan. Hy het ook na die munisipale administrasie omgesien. Hy het sy bes probeer om die administrasie baie naby die mense te bring, sodat die publiek die direkte gevolg daarvan kon voel. Hy is ook vir 'n jaar verkies.
Op die gebied van administrasie in Rome was die Senaat die belangrikste orgaan. Dit het uit 300 lede bestaan. Die ervare en bejaarde mense was lede daarvan. Almal van hulle was sy lewenslede. Hoewel die konsul die hoof van die administrasie was, is hy deur die senaat gereguleer. Die belangrikste taak van die senaat was om die konsul te adviseer.
Daarbenewens was dit die regulering van die buitelandse beleid, inkomste en uitgawes, werwing van weermag, provinsiale administrasie, verdediging van die land, ens. Republiek.
Elke wet word wettig nadat die goedkeuring van die senaat ontvang is. Die Romeinse volk respekteer dus die senaat. As 'n wetgewende vergadering het die senaat die administrasie van Rome gereguleer.
Oor die algemeen was die senatore edeles. Daar word vermoed dat hierdie mense die gewone mense skade kan berokken. Om die Plebiërs te beskerm teen die tirannie van Patrisiërs, is die Tribune gestig. Daar is weer gedink dat as een man in hierdie pos aangestel word, hy moontlik nie onpartydig is nie. Daarom is twee persone as Tribunes aangestel.
Hulle was altyd aktief om die gewone mense te beskerm teen die toorn van landdros of Questor en om geregtigheid te gee. Hulle het baie bygedra tot die welsyn van die mense wat hulle altyd beskerm teen die kloue van die edeles.
Die Plebiërs het ook 'n belangrike rol gespeel in die administrasie van Rome. 'N Nasionale Vergadering met die naam 'Comitia Tributa ' is in Rome deur die Plebians gestig. In die eerste fase het die wette wat deur hierdie vergadering opgestel is, die Plebiërs goed gehou. Later was die wette van hierdie Comitia Tributa ook van toepassing op die Patrisiërs.
Een van die belangrikste werke van hierdie Comitia Tributa was om die Tribunes aan te stel. Dit het altyd na die welstand van die gewone mense gekyk. Daarom was sy rol in die administrasie van Rome redelik belangrik.
'N Ander nasionale vergadering in Rome was 'Comitia Centuriata '. Baie Romeinse edeles was die lede daarvan. Dit het min of meer as 'n regbank opgetree. Dit het opgetree as 'n appèlhof. Hy het die aanklagte teen die rade aangehoor. As hulle skuldig bevind word, is hulle deur die vergadering straf opgelê. Daarom speel Comitia Centuriata 'n belangrike rol in die administrasie van die Romeinse Republiek.
Trouens, die administrasie van antieke Rome was uniek. Dit was goed gereguleer en gebalanseerd. Geen konsul kan dit waag om 'n diktator te wees nie. As iemand die mag probeer misbruik, het Comitia Centuriata hom gestraf. Die Tribune het die Plebiërs gered van die tirannie van Patrisiërs. Die samewerking tussen die Patrisiërs en Plebiërs het 'n nuwe era in Rome ingelui. Vir hul administrasie is die ou Romeine beroemd in die geskiedenis.
Die Qing -dinastie is die eerste keer in 1636 deur die Mantsjoe gestig om hul regime in Mantsjoerije (nou die noordoostelike deel van China) aan te wys. In 1644 is die Chinese hoofstad in Beijing deur die rebelleleier Li Zicheng gevange geneem, en wanhopige amptenare van die Ming -dinastie het die Manchus om hulp versoek. Die Mantsjoe het die geleentheid benut om die hoofstad aan te gryp en hul eie dinastie in China te vestig. Deur die Ming -regeringsvorm aan te neem en Ming -amptenare in diens te neem, het die Manchus die Chinese bevolking verslap.
Om die beheer van Manchu oor die administrasie te verseker, het die Qing egter seker gemaak dat die helfte van die hoër amptenare Manchus was. Chinese militêre leiers wat oorgegee het, het adellike geledere gekry, en troepe is georganiseer in die Lüying, of Army of the Green Standard, wat dwarsdeur die land gestamp is om teen plaaslike rebellies te waak. Die gewone Manchu Banner System -troepe (Qibing, of Baqi) is in die hoofstad gehou en op 'n paar geselekteerde strategiese plekke regoor die land.
Onder Kangxi (regeer 1661–1722), die tweede Qing -keiser, het die Mantsjoe die Russe gedwing om hul fort by Albazin, langs die grens van Mantsjoery aan die Amurrivier, te laat vaar. In 1689 word 'n verdrag met Rusland by Nerchinsk gesluit wat die noordelike omvang van die Mantsjoeriese grens by die Argunrivier afgebaken het. In die volgende 40 jaar is die Dzungar -Mongole verslaan, en die ryk is uitgebrei tot die buitenste Mongolië, Tibet, Dzungaria, Turkistan en Nepal. Onder die twee opvolgende keisers, Yongzheng (regeer 1722–35) en Qianlong (regeer 1735–96), het die handel steeds gedy, handwerkbedrywe floreer en Rooms -Katolieke sendelinge is as sterrekundiges en kunstenaars geduld en in diens geneem. Boonop floreer skildery, drukwerk en porseleinvervaardiging en word wetenskaplike metodes van filologie ontwikkel.
Die daaropvolgende heersers kon egter nie die probleme wat veroorsaak word deur toenemende bevolkingsdruk en konsentrasie van grondbesit, nie die hoof bied nie. Die Manchu -leërs het versleg, en volksonrus, vererger deur erge vloede en hongersnood, was faktore wat bydra tot die Taiping (1850–64) en Nian (1853–68) opstand in onderskeidelik die suide en die noorde. Pogings tot modernisering en verwestering het teenstand van konserwatiewe amptenare beleef, veral deur die pogings van die keiserin Cixi. Burokratiese ondoeltreffendheid en korrupsie het wydverspreid geword.
Die eerste Opiumoorlog (1839–42), die Anglo-Franse Oorlog (1856–58), die Sino-Japannese Oorlog (1894–95) en die Boxer Rebellion (1900) het almal tot nederlae vir China gelei en groot toekenning verleen toegewings aan vreemde moondhede. Teen 1900 het revolusionêre groepe regoor die land begin vorm. Die Republikeinse Revolusie van 10 Oktober 1911 het gelei tot die abdikasie van die seuntjie -keiser Xuantong (beter bekend as Puyi) en die oordrag van gesag aan die voorlopige republikeinse regering onder Yuan Shikai.
Die Romeinse leër is in orde
Die volgende artikel beskryf in volgorde die basiese Romeinse leërrangorde. Die Romeinse leër was die mees gesofistikeerde gewapende mag gedurende sy tyd. Dit is in die loop van die geskiedenis verskeie kere hervorm en is uiteindelik in 476 nC ontbind as gevolg van die val van Rome.
Doeltreffende veld- en militêre formasies, formidabele gevegsvaardighede, 'n oorheersende infanterie, geniale garnisoen, wapens en wapensingenieurs en kragtig vervaardigde Romeinse wapens, is enkele van die kenmerke van die Romeinse leër. Hierdie elite -mag het nie net bestaan ​​uit Romeinse burgers nie, maar ook uit huursoldate wat om lone geveg het. Onder al hierdie gesofistikeerde kenmerke van die Romeinse leër was die hoogs gevorderde struktuur van die leër 'n groot bydraende faktor tot die sukses van die mag. Die mag van die weermag het die Romeinse ryk gehelp om 'n aansienlike deel van Sentraal -Europa, 'n deel van Asië en ook 'n deel van Noord -Afrika te regeer, en die gebiede tot in die val te oorheers. Oor die algemeen is die eiendom en die sukses van die Romeinse beskawing grootliks ondersteun deur die ontsaglike veldtogte van die weermag.
Roman Army Corps en veldformasies
Die weermag wat ons vandag ken, is 'n evolusie van verskeie hervormings wat na die foute deur die Romeinse generaals begin is. Belangrike lesse is tydens die oorloë teen Kartago waar Hannibal die Romeinse leër in 216 v.C. Nog 'n voorval in 9 nC, waar drie Romeinse legioene deur die Germaanse stamme in die hinderlaag van die Teutoburg -woud geslag is, 'n te groot verlies. In 107 v.C. het die Mariaanse hervormings geboorte gegee aan die aanvanklike en basiese struktuur en geledere van die Romeinse leër.
Op die hoogtepunt van sy mag en glorie was die Romeinse leër verdeel in 3 primêre korps, naamlik die Romeinse legioene, die Praetoriaanse garde en die Romeinse hulpverleners. Die Romeinse kavallerie word dikwels as 'n aparte korps beskou, maar dit is geïntegreer in die veldformasies van die bogenoemde korps. Die basiese gewapende eenheid was die legioen en bestaan ​​gewoonlik uit 6 000 soldate, insluitend offisiere. Hierdie mans is in groepe verdeel, wat verder in eeue verdeel is. Die kohorte en eeue was onder bevel van die hoofmanne en al die senior offisiere was op beurt die bevelvoerder oor die hoofmanne.
Die primêre veldvorming van die hulpmiddels aan die ander kant was regiment. Die hulpverleners is gewerf uit stamme, nie-burgers, mense uit verowerde Romeinse provinsies. Oor die algemeen het hulle as huursoldate opgetree in vergelyking met die Romeinse legioene. Afhangende van die deputasie van hulpregiment en die behoefte van die strategiese verdediging van die provinsies, het die geledere en veldformasies baie verskil. Die hulpprogramme het bestaan ​​uit drie primêre korpusse, naamlik Cohortes (infanterie), Alae (kavallerie) en Cohortes equitatae (kavallerie en infanterie). Hierdie troepe het ook dikwels ondersteuning gebied, soos logistiek, patrollering, deurlopende wag, ens. Hulle het dikwels as die paramilitêre magte van Rome opgetree. Daar was 'n paar ander korps van die hulpe, naamlik swaar gepantserde lansiers, kameeltroepe, verkenners en slinger.
Die Praetoriaanse wag was 'n elite -mag wat onder direkte bevel van die keiser of die generaals was. Die primêre taak van die Praetoriaanse wagte was om as lyfwagte op te tree, maar die waarskynlikheid dat hierdie wag by kommando- en geheime operasies betrokke was, kan nie van die hand gewys word nie. Die geskiedenis van die wag is gehul met omstredenheid, aangesien die wag ook 'n politieke arm gehad het.
Die volgende is tabelle wat die geledere van die Romeinse leër uitbeeld, ingedeel volgens die bogenoemde korps. Daar moet op gelet word dat die geledere in dalende volgorde is:
Senior beamptes – Begin by Senior meeste
Sr.Nr Naam van posisie/posisie Let op
1. Legatus legionis of Legaat Legioenbevelvoerder, met politieke gesag, gewoonlik 'n senator met militêre ervaring, goewerneur of hoof van die provinsie, verskeie legioene onder bevel, beveel 'n hele legioen van 6 000 man
2. Dux of leier Generaal van meer as een provinsiale militêre eenheid
3. Tribunus laticlavius of die Broad Band Tribune Tweede in bevel van die legioen, adjunk of tweede in bevel van Legate of Dux
4. Praefectus castrorum Derde in bevel en gewoonlik ook 'n oorlogsverharde veteraan, formidabele veldkommandant
5. Tribuni angusticlavii of Narrow Band Tribunes Elke legioen het ongeveer 5 of meer Tribuni angusticlavii gehad, wat in die meeste gevalle lede was van hooggeplaaste gesinne en nogal jonk was
Centurions – Begin by Senior meeste
1. Primus pilus of 1st Centurion Die oudste onder alle hoofmanne en het die eerste eeu van die eerste groep gelei.
2. Pilus vooraf Die volgende 9 eeue jonger en onervare vir die Primus pilus
3. Primi ordines Die volgende 5 eeue, jonger as ondervinding van Pilus
4. Ander Centurions Centurions met minder ervaring, met 60 sulke centurions wat aan een legioen geheg is
Ander geledere – Begin by Senior meeste
1. Optio Een adjunk van elke hoofman oor honderd weer ongeveer 60 per legioen, aangestel deur ontvanklike hoofmanne
2. Tesserarius of wag bevelvoerder Tweede in bevel en een vir elke eeu (100 man) en het ook as administratiewe assistent opgetree
3. Decurio Bevelvoerder van 'n klein kavallerie -eenheid bekend as eques legionis en het 10 tot 30 man onder sy bevel.
4. Decanus Onder bevel van 8 gewone soldate/legioene
Praetorian Guard – dalende orde
Sr nr Rang/posisie Let op
1. Praefectus Hoof van alle Praetoriaanse wagte
2. Tribuni Afgevaardigdes by die Praefectus
3. Centuriones Kommandante van Centuries of Guards, bevelvoerder tot 100 man
4. Evocati Augusti Bewaarders en soldate wat verkies het om nie af te tree nie
5. Immuun Soldate met hoogs gespesialiseerde vaardighede, van ingenieurs tot intelligensie en sluipmoordenaars
6. Miliete Gereelde soldate
Daar moet op gelet word dat aangesien hulpe nie-gewone infanteriesoldate was. As gevolg van die enorme kompleksiteit in die organisasies, is hul geledere nie ingesluit nie. Binne die legioene 'n paar spesiale diens seremoniële poste. Dit sluit in: Aquilifer, Signifer, Cornicen, Imaginifer, Immunes, Evocati en Duplicarius. Elke groep of eeu het ten minste een so 'n pos gehad.
Portret van 'n Romeinse keiserlike offisier of hoë amptenaar - Geskiedenis
Terloops, ek het 'n bladsy geskryf waarin verduidelik word hoe Britse skole met die onderrig van geskiedenis omgegaan het en hoe dit deur die jare verander en ontwikkel het. U kan die artikel hier lees. Alhoewel die hoofstuk oor hoe Brexit die leer van die imperiale geskiedenis kan beïnvloed, nog nie geskryf is nie. Ons sal moet wag en sien.
Ek is bevoorreg om deur die jare deur 'n hele reeks bydraers gehelp te word. Ek bedank elke persoon en organisasie wat vriendelik genoeg was om artikels, beelde of toestemming om materiaal te gebruik, te skenk. In die besonder wil ek die Regiment Magazine bedank dat ons beelde uit hul groot biblioteek met tydskrifte in ons afdeling van die weermag kon gebruik.
Een groep wat die moeite werd is om te onderskei, is die Overseas Service Pensioners 'Association (OSPA), wat bestaan ​​uit lede van die koloniale diens. Ek het nou saamgewerk met hierdie organisasie en die integrasie van hul verhale en verslae van hul tyd in die Britse Ryk. Baie van die materiaal kan gevind word in die artikelartikel.
As u materiaal het wat u op die webwerf wil byvoeg, moet asseblief nie huiwer om my te kontak nie. Of u nou 'n paar ou gesinsfoto's het, 'n artikel wat u geskryf het, 'n boek- of filmresensie of wat ook al, as dit op een of ander manier met die Britse Ryk verband hou, sal ek dit met graagte op die webwerf aanbied. Daar is natuurlik 'n Facebook -bladsy waar u kort kommentare, versoeke kan plaas of vrae kan stel. Die enigste reëls is dat poste in een of ander vorm aan die imperiale geskiedenis gekoppel is en dat 'n hoë vlak van beleefdheid en beleefdheid te alle tye gehandhaaf word. Anders gaan alles.
U kan ook help deur geld te skenk om hierdie webwerf in werking te hou. Al die materiaal op die webwerf word gratis verskaf, en dit sal altyd die beleid van die webwerf wees. Dit kos egter geld om dit op sy bediener te onderhou, vir die tyd wat dit spandeer om die materiaal saam te stel en om die webwerf voortdurend te verbeter. Enige skenking, hoe gering ook al, sal met dank ontvang word en dit sal help om dit as 'n gratis bron te hou vir almal wat dit wil of nodig het. U kan hier via PayPal skenk:
Beter nog, u kan 'n gereelde ondersteuner word en 'n maandelikse bedrag betaal sodat ek nog meer tyd, moeite en energie kan bestee aan die verbetering en uitbreiding van die webwerf:
Mense met tegniese en koderingsvaardighede kan ook help. Ek sal graag advies inwin oor die beste maniere om die kodering en fasiliteite op die webwerf by te werk en die bereik van die materiaal op hierdie webwerf te maksimeer.
'N Ander manier om te help as u 'n webmeester of blogskrywer is, is om na hierdie webwerf te skakel - óf na die tuisblad óf na spesifieke bladsye op die webwerf. Hierdie skakels help om die webwerf op verskillende soekenjins te bevorder, en help ander om inligting oor koloniale onderwerpe te vind. Ek is altyd bereid om terug te keer as u webwerf op enige manier 'n imperiale verbinding of tema het.
Watter periode van geskiedenis word gedek?
Die hart van die Ryk
Dit was nie 'n maklike taak om die begin en eindpunt vir die datums van die Britse Ryk te definieer nie. Dit is oor die algemeen verdeel in twee verskillende ryke. Die Eerste Ryk het hoofsaaklik, maar nie uitsluitlik nie, om die setlaarkolonies van die Amerikas gedraai. Dit sou die Dertien Kolonies genoem word en sou hul onafhanklikheid van Brittanje kry in 1783. Die Tweede Ryk het toe ontwikkel uit die oorblyfsels van die Eerste - veral Indië - en is bygevoeg tydens die Napoleontiese Oorloë en dan gedurende die negentiende eeu en selfs tot in die begin van die twintigste eeu. Dit is hierdie Tweede, hoofsaaklik Victoriaanse, ryk wat die meeste mense met die Britse Ryk assosieer. Hierdie webwerf dek eintlik albei - maar dit is handig om die twee entiteite te kan skei. Ek is geneig om die gerieflike boekstutte van 1497 tot 1997 te gebruik, wat 'n aangename vyfhonderd jaar lange sinchronisiteit bied. Die eerste datum was die heel eerste oorsese 'Engelse' kolonie Newfoundland wat beweer is toe hulle 'n pad na die rykdom van die Ooste gesoek het deur 'n gehoopte noordwestelike deur. Die datum van 1997 verteenwoordig die Britte wat hulle teruggetrek het uit hul laaste groot (ten minste in bevolkingsgetal) en ekonomies belangrike kolonie Hong Kong. Hierdie datum is 'n bietjie meer willekeurig omdat daar net meer as 'n dosyn gebiede is wat nog regstreeks deur Brittanje regeer word, versprei oor die hele wêreld. Ek veronderstel die Falkland -eilande verteenwoordig die grootste van hierdie oorblywende kolonies en die Falklandoorlog in 1982 was beslis die laaste koloniale oorlog. Daar word eintlik gesê dat die Britse gebiede nog steeds genoeg oor die hele wêreld versprei is sodat die son tegnies nie ondergaan het op die Britse Ryk nie. Ek glo dat Pitcairn -eiland die son in staat stel om oor die Stille Oseaan te spoor en steeds regstreeks op die beheerde Britse gebied te skyn. Die son sak natuurlik nooit op die Ryk op hierdie webwerf nie.
Stuart Legg se artikel: The British Empire - The Presence that Changed the World gee 'n oorsig van Brittanje se impak op die breër wêreld. Tom Russell se artikel: Today's UK Overseas Territories In Context verduidelik hoe die oorblywende stukkies pienk deesdae toegedien word.
Watter tydperk word nie gedek nie?
Verwarrend word soms na die twee afsonderlike Britse ryke wat hierbo uiteengesit word onderskeidelik die Tweede en Derde Ryk genoem. Dit is bekend dat historici verwys na die Normandiese uitbreiding van hul Angle-lands (Engeland) as 'n kenmerkende tydperk van sy eie keiserryk. Hierdie rykgebou sou die toevoeging van Wallis, die Kanaaleilande, die Isle of Man en die eerste vestiging van buiteposte in Ierland insluit. Dit raak verwarrend omdat die Normanders self uit die noorde van Frankryk gekom het, en was dit dus 'n Normandiese/Franse ryk of 'n kenmerkende Engelse ryk? Die Normandiërs was eintlik afstammelinge van die Viking -setlaars wat hulself in Noord -Frankryk gevestig het - so was dit selfs 'n Viking -ryk? Hierdie Anglo-Franse Ryk, as ek dit so kan noem, sou later die Angevin-ryk genoem word. Dit het tydens die Honderdjarige Oorlog werklik begin uiteenval in die twee kenmerkende lande van Engeland en Frankryk. Alhoewel Engeland selfs daarna 'n houvas in die noorde van Frankryk in Calais behou het totdat Mary Tudor uiteindelik in 1558 beheer daaroor verloor het, hoewel die Kanaaleilande tegnies steeds deel van die Verenigde Koninkryk bly. Hierdie webwerf gaan glad nie in hierdie Middeleeuse tydperk nie. Dit brei nie regtig uit oor die skepping van Brittanje of die vorming van die Verenigde Koninkryk nie, die enigste uitsondering is Ierland wat 'n baie ingewikkelde verhouding met Brittanje en die imperiale ervaring in die algemeen gehad het. Ek het Wallis en Skotland as 'n integrale deel van Groot -Brittanje beskou, wat toegelaat het dat Skotland eers in 1707 by die Unie aangesluit het, deels as gevolg van sy finansieel verwoestende ervaring met sy eie Skotse Ryk in Darien/Nieu -Caledonië. Ironies genoeg sou veral die Skotte gedy binne die geleenthede wat die Britse Ryk bied. Tegnies moet Brittanje slegs vanaf hierdie datum van 1707 gebruik word, dus moet die tydperk van 1497 tot 1707 werklik 'n Engelse Ryk genoem word - hoewel Wallis deel was van die politieke entiteit.
Boonop het ek die neiging om 'Europese' politiek, oorloë en diplomasie te vermy, tensy dit 'n direkte invloed op die Ryk self gehad het. Ek het byvoorbeeld nie een van die Europese veldtogte van die Napoleontiese oorloë behandel nie, maar ek het baie van die koloniale botsings en die opknapping van Franse en Nederlandse kolonies deur die Royal Navy genoem. Die twee Wêreldoorloë word op dieselfde manier behandel. Die rede hiervoor is deels prakties: daar is nie genoeg tyd om reg te skenk aan hierdie groot konflikte nie, behalwe al die keiserlike konflikte. Maar daar is ook 'n politieke dimensie aan hierdie besluit wat handel oor buitelandse beleidsdoelwitte. Die Britte het baie min kolonies in Europa self ingeneem, en die wat dit wel gedoen het, was hoofsaaklik vir gebruik as vlootbasis. Sy buitelandse beleid vir Europa was oor die algemeen om te verseker dat geen enkele Europese mag die kontinent oorheers nie. Dit het gereeld in die agttiende en vroeë negentiende eeu bondgenootskappe aangegaan teen die Franse, die Russe in die middel van die negentiende eeu en die Duitsers in die twintigste eeu. Sy gewapende magte word gereeld versoek om op die vasteland te dien, maar dit het nie by skikking of kolonisasie betrokke geraak nadat die konflikte opgelos is nie. Europa was dig bevolk, dit het 'n redelik hoë tegnologiese vlak en die mense daar het al hoe meer bewus geword van hul nasionalistiese en taalkundige groeperings. Die feit dat Brittanje 'n eiland was en 'n groot en kragtige vloot gehad het, beteken buitendien dat dit die koste van betrokkenheid en toewyding op die vasteland kon bekostig, sodat dit sy aandag kon vestig op maritieme en nie-Europese handel en geleenthede in plaas daarvan. Ek het dus tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie webwerf die beste is om kontinentale oorloë, veldslae en politiek te vermy.
Wat is 'n kolonie?
Dit is nie 'n maklike vraag as wat u sou verwag nie. Dit was basies eenhede van oorsese gebied wat beheer word deur die Britse regering of organisasies (of selfs individue) wat uit Brittanje kom. Daar is 'n volledige lys van hierdie kolonies op die Enter and Exiting the Empire -bladsy. Dit verduidelik ook die basiese klassifikasies van gebiede - alhoewel daar baie uitsonderings was.
Maatskappyreël - dit was toe private maatskappye - met hoofletters uit Brittanje - hul eie kolonies probeer stig het as private kommersiële sake. Hulle vind die administrasie gereeld baie duurder as wat hulle verwag het, en het hulle so dikwels tot die Britse regering geroep om hulp - veral as daar oorloë of opstand was.
Kolonies was die gebiede wat regstreeks deur 'n goewerneur namens die Britse regering beheer is en die kroon verteenwoordig. Die goewerneur was verantwoordelik vir die koloniale kantoor in Londen, hoewel hy gewoonlik oor groot diskresie beskik. Dit was die algemeenste vorm van keiserlike beheer.
Protektorate was gebiede waar die plaaslike heersers in die binneland kon bly regeer, maar hulle het die buitelandse en verdedigingsaspekte van hul regering aan die Britte afgestaan. Teoreties het die Britte die heersers volle outonomie in binnelandse aangeleenthede toegelaat, alhoewel Britse adviseurs aansienlike invloed kon uitoefen op 'n verskeidenheid beleide.
Heerskappye was die kolonies wat aansienlike vryheid verleen het om self te heers. Die koloniste van die setlaars het hierdie vryheid gekry. Die heerskappy was volledig onafhanklike lande na die Statuut van Westminster van 1931, hoewel hul staatshoof steeds die Britse soewerein was.
Mandate is na die Eerste Wêreldoorlog ingestel, aangesien Duitse en Turkse kolonies aan Brittanje en Frankryk oorgedra is om hulle voor te berei vir selfregering namens die Volkebond. Na die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde Nasies die konsep voortgesit, maar hierdie mandate 'Trustgebiede' genoem.
Benewens hierdie vyf soorte 'kolonie' was daar kolonies wat deur individue, sendelinge en selfs gestig is - in die geval van Pitcairn -eiland deur ontsnapte muiteres! Dit is natuurlik die gebiede met 'n mate van formele beheer. In baie opsigte was die Britse vloot-, nywerheids- en kommersiële oppergesag so groot dat dit effektief 'n invloed gehad het oor 'n ewe indrukwekkende 'informele ryk'. Die beste voorbeeld hiervan was Suid-Amerika, waar die Royal Navy die Amerikaanse sogenaamde 'Monroe Doctrine' graag ondersteun het, aangesien dit die Britse belastingbetaler baie min gepas het. Op baie maniere is formele beheer dikwels uitgebrei wanneer informele verhoudings in duie gestort het of deur ander Europese mededingers uitgedaag is.
Hoe groot was die Britse Ryk?
Sien die wêreld!
Die Britse Ryk het natuurlik oor die jare uitgebrei en gekontrakteer. Dit het redelik groot geword met die steeds groeiende Amerikaanse kolonies in die sewentiende en agtiende eeu, veral na die nederlaag van die Franse in die sewejarige oorlog. Die Amerikaanse rewolusie het baie (maar nie almal) van hierdie gebied verloor, maar die uitbreiding van Britse belange in Indië het hierdie leemte gevul. Dit was werklik die oorwinning in die Napoleontiese oorloë wat die Britte in staat gestel het om vlootbasisse op te sweef en toebehore oor die hele wêreld te skep. Dit sou oor die algemeen die wegspringpunte bied vir die massiewe uitbreiding in die Victoriaanse tydperk. Vooruitgang in medisyne, vervoer en kommunikasiestelsels het gehelp om nog meer van die wêreld toeganklik te maak, en Afrika was die laaste aansporing vir die Europese imperialisme in die laaste helfte van die negentiende eeu.
Dit lyk asof die Eerste Wêreldoorlog nog meer kolonies by die Britse Ryk voeg in die vorm van mandate. Ek het 'n lys gemaak van die bevolkings en groottes van die kolonies in 1924, 'n territoriale hoogtepunt van die Ryk - hoewel die Ryk ekonomies in hierdie periode van die Tweede Wêreldoorlog sou begin verval. Maar dit word op hierdie tydstip steeds beraam om tussen 'n kwart en 'n derde van die aardbol te beslaan en dat dit 'n oppervlakte van meer as honderd -en -vyftig keer die grootte van Groot -Brittanje self verteenwoordig.
In die Tweede Wêreldoorlog sou baie keiserlike gebied bedreig of tydelik verlore gaan. Alhoewel die Ryk aan die wenkant was, sou die Ryk nie herstel van die geo-politieke verskuiwings wat deur die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak is nie en sou dit 'n tydperk van terminale agteruitgang binnegaan. Indië was die eerste en grootste gebied wat gestort is, dan die Midde -Ooste en daarna Afrika. Verskeie besittings uit die Karibiese Eilande en die Stille Oseaan het 'n bietjie langer gehou, maar die meeste hiervan het ook hul eie gang gegaan. Die laaste van die groot kolonies wat verlore gegaan het, was dié van Hong Kong in 1997.
Teorieë van die Ryk
Geskiedkundiges het lank gedebatteer oor hoe en waarom die Britte in die jare sedert 1497 so 'n formidabele en uitgestrekte ryk kon versamel. En waarom kon die Britte die Portugese, Nederlandse en Spaanse Ryk in die sewentiende en agtiende eeu vervang en effektief afskakel? Franse, Russiese en Duitse uitdagings gedurende die negentiende en vroeë twintigste eeu? Hierdie debatte woed steeds en daar is geen definitiewe antwoord nie. Vir studente het ek 'n groter verskeidenheid faktore op die dinkskrumborde van die Studentesone geplaas, maar 'n paar van die meer algemene redes word hieronder verduidelik.
Christendom, handel en beskawing
Dit was 'n gewilde kombinasie van faktore wat gegee is vir die opkoms van die Britse Ryk in die laat negentiende en vroeë twintigste eeu. Die Protestantse aspek van die Christendom is deur baie mense in die Britse Ryk beskou as deel van die groter stryd met die meer 'Katolieke' nasies van Kontinentale Europa. Sedert die Reformasie was godsdiens nie net 'n geestelike verskil tussen die Katolieke en Protestantse kerke nie, maar was dit deel van 'n veel groter kulturele en politieke mededinging tussen dodelike mededingers. Portugal, Spanje en Frankryk was die Katolieke nasies wat suksesvolle kommersiële ryke ontwikkel het voordat die Engelse (en Nederlanders) dit kon doen. Godsdiens het 'n verskoning gegee vir hierdie kommersiële wedywering om in militêre en politieke mededinging te verander. Die sukses van die Protestantse nasies om die Katolieke hegemonie in die Nuwe Wêreld en Oos -Indië uit te daag, het blykbaar bevestig dat God tog aan die kant van die Protestante kan wees - alhoewel dit die feit ignoreer dat die Engelse en Nederlandse medereligioniste net so gereeld by mekaar se kele aangetref.
Dit was beslis nuttig dat die Protestantse werksetiek beteken dat Christelike en kommersiële ideale redelik maklik met mekaar versoen kon word en in werklikheid gedink het dat dit manifesteer in die verbetering en ontwikkeling van die Britse beskawing in die algemeen. In die pre-industriële Brittanje sou die kombinasie van hierdie drie faktore lei tot die vestiging van die koloniste van die setlaars in Noord-Amerika. Vroom Christene sou soek na ekonomiese vryheid van feodale verhoudings in hierdie nuwe wêreld. Merkantisme en dan die industriële revolusie het egter beteken dat hierdie kommersiële aspek 'n meer sinistere rol kan speel, aangesien monopolie, slawerny of uitbuitende werksomstandighede 'n versoeking vir beleggers of kapitaliste is om te weerstaan. Dit was vir baie sulke kapitaliste gerusstellend dat hulle kon wegkruip agter die idee dat hulle deur te belê in ondernemings en skemas regoor die wêreld dat hulle 'n moderniserende en beskawingsdoelwit dien, sodat hulle gewete duidelik kan wees in so 'n edele onderneming.
Die beskawingsaspirasie kan op sigself skadelik wees. Dit het aanvaar dat die Britse beskawing inherent beter was as diegene wat hulle onderwerp. Die onderwerpingsproses het inderdaad die superioriteit van die Britse beskawing bevestig! Dit het toe aangeneem dat die nuwe heersers verplig was om die onderdanige volke wat hulle onder sy vlerk geneem het, te verbeter met groot hoeveelhede Christendom en handel. Dit het natuurlik 'n beroep op die positiewe aspirasies wat baie imperialiste gehad het vir die toekoms van 'n goedaardige Ryk. Dit bied 'n regverdiging vir imperialisme. Dit kan egter ook 'n paar van die meer ekstreme sosiaal -darwinistiese idees van rasse -meerderwaardigheid regverdig, en dit maak dit moontlik om die onderwerpe as aangebore minderwaardig te behandel.
Samevattend was Christendom, handel en beskawing 'n netjiese manier om die uniekheid van die Britse Ryk te regverdig en dit tog 'n regverdiging te gee om dit in die toekoms voort te sit. Dit kan ook 'n diep neerbuigende en geregverdigde kulturele imperialisme en rassestereotipering wees, maar tog was daar 'n verbasend groot hoeveelheid waarheid agter hierdie motiverings en spanning van die Britse imperialisme.
Oos -Indië, 1685
Mercantilisme en geoktrooieerde monopolie -ondernemings het aan die einde van die sestiende en sewentiende eeu baie mode geword (en sou in sommige gevalle tot die negentiende voortduur. Dit was 'n goedkoop en relatief maklike manier om 'n feodale monarg 'n inkomste op sy rug te kry Hy (of sy) kan toestemming gee aan ontdekkingsreisigers om namens hom (of haar) gronde op te eis en dan sekere maatskappye (met behulp van handves) te magtig om die natuurlike hulpbronne in daardie deel van die wêreld te ontgin terugkeer vir 'n vaste inkomste aan die monarg. Op baie maniere was dit iets vir niks vir die heerser nie. Hy kon eksklusiewe (monopolie) regte aan sekere makkers gee in ruil vir geld, politieke ondersteuning of bevordering tuis. Dit kan altyd, maar nie altyd nie Dit het gelei tot die ignoreer van die regte van inheemse of plaaslike mense wat 'in die pad was'. hy ondersteun die militêre vleuels van sy land. Die Spaanse en Portugese het hierdie regeringstelsel lank gebruik, en die Franse en Nederlanders het gevolg. Dit was geen verrassing dat Engeland (toe Brittanje) ook hierdie model sou volg nie - ten minste vir 'n rukkie. Die Stuart -monarge was veral lus vir hierdie ekonomiese model - veral omdat dit die geld wat Stuarts permanent met geld nodig was, gelyk het. Met verloop van tyd het probleme egter ontstaan. Maatskappye was dikwels meer geïnteresseerd om wins te maak as om te sorg vir die mense waaroor hulle regeer. Toe rebellies of onluste uitbreek, was dit altyd die regering wat tot hulp moes kom, aangesien die hulpbronne van die onderneming vinnig uitgeput sou word deur lang, uitgerekte en duur veldtogte. Die beroemde 'Oos -Indiese Kompanjie' moes die Britse regering oorweeg om dit van bankrotskap te red, maar nie voordat baie individuele beleggers en direkteure geld verdien het nie. Hulle sou hul aandele verkoop as dit lyk asof probleme opdaag - dit was die klein of institusionele aandeelhouers wat altyd uitgevang is - of die Britse belastingbetaler!
Slawerny sou wys hoe uitbuitend en moreel bankrot hierdie stelsel kan wees. Plantasies benodig arbeid en arbeid was relatief goedkoop in Wes -Afrika beskikbaar. Dit was toe slawe in opstand begin opstaan ​​en opstaan ​​dat vrae in Brittanje gevra is - waarom het die regering juis geld en hulpbronne bestee om slawe -eienaars teen slawe te ondersteun? Hulle het nie die winste in die 'goeie' jare gedeel nie, waarom sou Britse belastingbetalers hulle nou ondersteun as hulle swaarkry? Dit was sekerlik hul eie probleem? Veral nie-konformistiese Christene het dit makliker gevind om die status quo van slawerny uit te daag toe hierdie morele argumente by hulle aangesluit het.
Tegnologiese en industriële superioriteit
Die Britte het geen monopolie op tegnologiese innovasie gehad nie. Kruit, die drukpers, navigasietoerusting is almal op die vasteland of verder ontwikkel en verbeter. Vanaf die vyftiende eeu word Europa besig om 'n dinamiese plek te word waar nuwe idees met onnatuurlike haas rondloop. Brittanje baat by hierdie veel wyer Europese Renaissance en Verligtingstyd, maar tog was dit ook in staat om hierdie idees, en vele ander, baie verder te neem, aangesien dit die eerste nasie sou word wat die stoomkrag aangewend het, wat weer sou ontketen 'n Industriële Revolusie en 'n stortvloed van hoë kwaliteit, massa-vervaardigde goedere wat markte oor die hele wêreld sou oorstroom. Hulle sou op hul beurt 'n tegnologiese leemte bied waarmee nie-Europese lande moeilik sou kon meeding. Presies gemaakte muskiete, gewere, masjiengewere, treinlokomotiewe, stoomskepe sou die betreklik klein en uitgestrekte Britse weermag ongekende voordele bied. Hulle kan aansienlik groter (en moontlik dapperder) vyande aanvat en hulle tog afslaan, onderwerp en onderdruk.Britse wapens was baie effektief en sy kommunikasiestelsels het dit moontlik gemaak om sy karige hulpbronne tot 'n verwoestende effek te herwin, en selfs sy mediese hulpbronne sou genoeg verbeter sodat sy soldate en matrose dieper en ontoeganklike gebiede kon binnedring. Brittanje was nie die enigste land wat 'n tegnologiese voordeel bo nie-Europese lande geniet het nie, maar die kombinasie van industriële mag, kommersiële vaardigheid en maritieme mag het daartoe gelei dat dit 'n eienaardige voordeel gehad het en een wat nie uitgedaag sou word voor die ontwikkeling van guerrilla-oorlogvoering en taktiek in die twintigste eeu.
Sir John Seeley het eenmaal gesê dat die Britse Ryk in 'n 'bui van afwesigheid' verkry is. Wat hy hiermee bedoel, was dat die Ryk om verskillende redes verkry is wat nie 'n samehangende geheel was nie.
Hy het ook in gedagte gehou dat nuwe kolonies bygevoeg word om bestaande kolonies en grense te verdedig. Die beste voorbeeld hiervan kan die kolonie Indië wees. Dit is beslis as die juweel in die kroon van die Britse Ryk beskou, maar dit het ook beteken dat 'n verrassende aantal ondersteunende kolonies bygevoeg sou word om die sogenaamde 'Jewel' self of die roetes na en van die Jewel te bewaak. Die Britte was byvoorbeeld gretig om tydens die Napoleontiese oorloë beheer oor die Kaapkolonie van die Nederlanders te neem om die belangrikste seeroete na Indië te beveilig. Ewene soos St. Helena, Mauritius en die kuslyn van Aden is eweneens om soortgelyke redes bygevoeg. Toe die Suez -kanaal in 1869 geopen word, duur dit natuurlik nie lank nie, voordat die Britte 'n beherende belang in die Suez -kanaalmaatskappy aangeneem het en gou betrokke geraak het by die beheer van die Egiptiese administrasie self, aangesien hierdie nuwe roete na Asië die Kaap die Goeie verplaas het. Hoop roete. Toe Egipte eers 'n kolonie was, het Soedan en Ciprus deel geword van die Ryk. Selfs binne Indië self is die Britse beheer uitgebrei van kusfabrieke om die binneland te oorheers en dan betrokke te raak by die verkryging van die Himalaya -streek om die benaderings na Indië te verdedig. Daar was 'n meedoënlose logika om die volgende vallei, rivier of eiland te bewaak, wat die Britte spoedig betrek het op plekke wat min strategiese belang gehad het, behalwe vir die kolonies wat dit reeds beheer het.
HMS Rattler en HMS Alecto
Die Royal Navy sou ongetwyfeld 'n formidabele militêre instelling word, maar dit was nie altyd onvermydelik dat Britannia die golwe sou regeer nie. Om 'n eiland te wees, sal skeepsbou en seil natuurlik belangrike vaardighede en nywerhede wees vir 'n land soos Engeland. Maar, Portugal en toe Spanje het van die vyftiende eeu af baie belowender begin met betrekking tot die maritieme oorheersing van die see. Hulle het die skepontwerp, navigasie- en langafstandvaardighede verstaan ​​wat nodig is om die roetes wat hulle ontdek het, te ondersoek en kommersieel te benut. Die Engelse was altyd besig om in te haal of het net die stukkies opgetel wat die Portugees en Spaans agtergelaat het. As daar iets was, was dit die Nederlanders en Franse wat die eerste keer Portugese en Spaanse beheer oor die see uitgedaag het. Hierdie situasie sou eers in die agtiende eeu werklik verander word. Die glorieryke rewolusie van 1688, waar die Nederlandse koning Willem van Oranje beheer oor die Engelse kroon oorgeneem het, sou Anglo-Nederlandse wedywering verminder, maar nie verwyder nie. Die Royal Navy sou egter eers in die sewejarige oorlog van 1756 tot 1763 die veel ryker en vermoedelik magtiger Koninkryk Frankryk aanvat. Dit was ook iets van 'n erfenis van die Glorious Revolution deurdat die Nederlanders gesofistikeerde banktegnieke (insluitend die stigting van die Bank of England) gebring het wat die Britte in staat sou stel om geld te leen om 'n groot vloot te bou. Die idee van hierdie belegging was om die lenings terug te betaal sodra Brittanje in die oorlog gewen het. Die Franse vloot het nie so 'n infusie van belegging gehad nie, en daarom was dit moeilik vir hulle om die uitdaging van die Royal Navy af te sien, veral op die globale skaal van wat werklik die eerste 'Wêreldoorlog' was, omdat dit oor alle uithoeke van die wêreld strek. Op sommige maniere kon die Franse wraak neem deur die Amerikaanse Revolusionêre in die 1770's en 1780's te help met die vernedering van die Britte. Maar dit op sigself sou 'n valse dagbreek vir die Franse monargie wees. Hulle het groot hoeveelhede geld belê om die Royal Navy uit te daag (en die Amerikaners te help om die Revolusionêre Oorlog te wen), maar sonder die voordeel om tasbare bates te ontvang om hierdie belegging te verhaal.
Hersiening van die vloot
Dit is nie 'n understatement om te sê dat een van die belangrikste redes vir Frankryk se eie rewolusie was omdat hul kas kaal was nadat hulle die Amerikaanse rewolusionêre gehelp het. Dit sou natuurlik indirek lei tot die Napoleontiese stryd tussen Frankryk en Brittanje. Napoleon sou konsentreer op sy landveldtogte, maar hy sou voortdurend gefrustreerd of geteister word deur die Royal Navy. Nelson vernietig byvoorbeeld die vloot van Napoleon in 1798 voor anker by Egipte, wat sy Piramide -veldtog doodmaak. Napoleon sou probeer om die Franse en Spaanse vloot te kombineer om die Royal Navy oor die Atlantiese Oseaan te lok sodat hy 'n invalmag teen Engeland kon begin. Die gevolglike slag van Trafalgar in 1805 het die bepalende seestryd vir die volgende eeu geword. Die Britte het nie vir die lokmiddel geval nie en het uiteindelik die Franse en Spaanse vloot geblokkeer. Sodra hierdie vloot vaar, het Nelson 'n aggressiewe aanval gerig wat hulle sou vernietig en die Royal Navy sou laat waai tot die Eerste Wêreldoorlog en daarna. Vir die res van die negentiende eeu was daar geen maritieme mag wat die Britse oorheersing van die maritieme kommunikasie- en handelsroetes kon uitdaag nie. Dit het beteken dat die Britte al die buitelandse Franse, Spaanse en Nederlandse kolonies in die res van die Napoleontiese oorloë kon opwaai en dan die veiligheid van al hierdie geïsoleerde en verre buiteposte van ten minste maritieme bedreigings kon waarborg. Britannia sou werklik die golwe regeer, en dit het ongetwyfeld die imperialisme makliker gemaak en die internasionale handel gedy, wat ook die industriële Brittanje gehelp het.
Die bevolking van Brittanje was gedurende die grootste deel van die Middeleeue stabiel (hoewel daar veral periodes van afname was veral na die Swart Dood). Hierdie tydperk is gekenmerk deur 'n hoë geboortesyfer en 'n hoë sterftesyfer - veral vir babas. Vanaf die Tudor -tydperk het die totale bevolking 'n opwaartse neiging begin neem, aangesien geboortesyfers steeds hoog was, maar die lewensverwagting begin toeneem, veral vir die beter mense. Vir 'n rukkie kon dorpe en stede 'n groot deel van die toename in bevolking opneem, en hierdie mense het inderdaad nuwe markte en arbeid vir die groeiende ekonomie gebied. Namate die Industriële Revolusie in die agtiende eeu ontvou het, het die bestendige toename in die bevolking egter gou 'n aansienlike balling in getalle geword. Dit was hoofsaaklik te wyte aan die feit dat geboortesyfers so hoog as altyd gebly het, maar die sterftesyfers het skerp begin daal. Dit was te wyte aan 'n aantal faktore, waaronder beter onderwys, meer bewustheid van openbare gesondheidskwessies, verbeterde mediese sorg en beter dieet. Brittanje was die eerste nasie ter wêreld wat hierdie merkwaardige bevolkingsontploffing beleef het, maar dit was ook die land met finansiële, maritieme en bestaande koloniale skakels om 'n verspreiding van hierdie bevolking moontlik te maak buite die oewer van sy eie klein eiland aan die noordelike kus Europa. Sommige van hierdie bevolkingsverspreiding was 'n direkte gevolg van 'n senuweeagtige regeringsbeleid om stedelike Brittanje te bevry van wat hulle as die kriminele element beskou het. Gevolglik is bediende dienaars na die 13 kolonies en later na Australië gestuur. Daar is ook formele skemas ingestel om die armes op die platteland in staat te stel om die stap na die reeds bultende Britse stede oor te slaan en direk na nuwe boerderygeleenthede in plekke soos Nieu -Seeland, Australië en Kanada te gaan. Later sou die setlaarskolonies self probeer om hul eie nywerhede te ontwikkel en het daarom geskoolde arbeid by Brittanje gesoek met aanbiedings van deurgang, werk en 'n beter lewenstandaard as wat verwag kon word in die duur en oorvol Britse stedelike sentrums. Daar moet op gelet word dat die Ryk nie die enigste bestemming vir sulke mense was nie; baie het byvoorbeeld na die Verenigde State en Suid -Amerika gemigreer. Britse kolonies bied egter 'n burokratiese raamwerk en 'n ooreenkoms van kultuur wat by baie sulke migrante aanklank gevind het. In die 19de en vroeë 20ste eeu was daar dus 'n volgehoue ​​uitvoer van Britte oor die hele wêreld en het dit gehelp om 'n Anglo-gebaseerde kultuur in die setlaarkolonies te vestig, maar nie uitsluitlik nie. Ander Europese lande sou 'n soortgelyke bevolkingsontploffing ondergaan, maar omdat dit die eerste was, was die Anglo-migrasie besonder belangrik en het dit 'n rol gespeel om te verseker dat die Ryk goed gevul was met 'n simpatieke en grootliks lojale bevolking.
Ons bondgenote, die kolonies
Een interessante teorie om die imperialisme te verklaar, is uit die werke van Karl Marx gedra. Dit is eintlik meer te wyte aan Lenin se aanpassings by Marx se geskrifte dat kolonialisme in die kol gebring is, maar dit berus op die historiese determinisme wat Marx voorgehou het. Hy het basies geglo dat menslike samelewings deur ekonomiese ontwikkelingsfases reis voordat hulle die Kommunistiese Utopia bereik het, waar almal gelyk behandel word en alle goedere regverdig versprei word. Feodalisme was 'n voorwaarde vir kapitalisme, wat weer 'n voorwaarde was vir kommunisme. Daar word aangevoer dat kapitalisme die saad van vernietiging in homself het - kapitaliste sou met mekaar meeding terwyl hulle daarna streef om meer en meer wins te maak - maar hulle sou verminder word, maar tegelykertyd doeltreffender word. Uiteindelik sou dit so doeltreffend wees dat dit al die wêreldse goedere sou produseer wat verbruikers sou wou hê, maar daar sou so min kapitaliste oorbly dat die loonslaafwerkers (wat al hoe meer uitgebuit word) opstaan ​​en die fabrieke in beslag neem en die produksiemiddele. Dit was Lenin wat hierdie teorie moes aanpas waarom 'n revolusie in relatief nie-kapitalistiese Tsaristiese Rusland sou plaasvind, wat skaars uit die feodale fase sou beweeg. Hy het basies nog 'n laag onvermydelikheid bygevoeg om te verduidelik dat kapitalistiese Europa meeding om die grondstowwe en markte wat kolonies kan bied. Hy het verduidelik dat dit die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog tot gevolg sou hê, aangesien Europese lande wanhopig met mekaar meeding om kolonies en sodra hulle opraak, mekaar sou veg vir oorheersing - wat die dag vorentoe bring vir die 'regte' Kommunistiese rewolusie. Hy bepleit daarom neutraal te bly in die kapitalistiese oorlog, maar was nie onwillig om die geleentheid te gebruik om die mag in Oktober 1917 aan te gryp nie, omdat Rusland uitgeput was deur die langdurige, totale oorlog.
Kommunisme was 'n maklike ideologie om aan arm, uitgebuite en onderdrukte mense regoor die wêreld te verkoop. Kommunistiese organisasies en groepe het derhalwe groot teenstanders en teenstanders geword teen keiserlike regimes regoor die wêreld - veral toe hulle vasgebind was aan die politiek van die Koue Oorlog. Ongelukkig, toe landbou- of primêre hulpbronkolonies hul vryhede verkry het met die beloftes van 'n Kommunistiese Utopia om dit na te kom, het dit nie lank geduur voordat teleurstelling, kriminaliteit en korrupsie die kommunisme as 'n lewensvatbare regeringsvorm ondermyn en in diskrediet bring nie. Dit het sommige mense moontlik inspirasie gegee om hul keiserlike heersers te verwyder; dit kon sy beloftes nie nakom nie.
Ontruiming uit Kaboel
'N Ander interessante teorie was 'n voorstel deur twee ekonomiese historici, Gallagher en Robinson, wat basies verklaar het dat die Britse Ryk eintlik probeer het om nie kolonies in te neem nie. Trouens, kolonies was amper 'n teken van mislukking. Hulle het aangevoer dat die Britte belangstel in handelsgeleenthede en as hulle toegang tot markte en grondstowwe kon kry sonder dat hulle gekoloniseer moes word, des te beter. Hulle het voorbeelde gegee van Britse 'sagte' krag wat in Amerika, China en die Middellandse See -gebied bestaan. Dit was gebiede waar die Britte sake kon doen, maar sonder die oorhoofse koste en die koste om gebied te administreer en te verdedig. Die argument verklaar dat die toename in verkrygings in die laat negentiende eeu 'n gevolg was van reaksie op die aggressiewe mededinging met ander Europese moondhede wat gronde, markte en hulpbronne vir hulself wou neem en dit aan mededingers sou ontken soos die wêreld blyk te draai. tot proteksionisme. Selfs Brittanje self is versoek deur die keiserlike voorkeure wat Chamberlain aan die begin van die 20ste eeu voorgestel het. Hierdie teorie sou die keiserlike kaart radikaal herteken, met voorrang vir die gebiede waar geen formele Britse beheer nodig was nie.
Een teorie vir die oorheersing van Brittanje oor die groot dele van die wêreld is beskryf as Brittanje wat die hulpbronne van die verskillende kolonies kon inneem in die vorm van goedere, kapitaal, wetenskap en bevolkings en dit dan meer doeltreffend toegewys het met behulp van die instellings en gekondenseerde politieke krag beskikbaar in die moederland (die Metropool) en veral dié in Londen. Hierdie teorie is gebaseer op die idee van die sterk sentrale regering, opvoedkundige, kommersiële en finansiële instellings wat mekaar wedersyds versterk het en die hulpbronne van die ryk gebruik het om hulself verder te verryk en 'n steeds sterker mededingingsvoordeel op te bou - ekonomies, strategies en polities. Daar word geglo dat die instellings hul rykdom en mag gebruik om hul magsposisies te bewaak en hul eie belange te bevorder deur die Ryk te gebruik as 'n kanaal of arena om hul talente en mag uit te oefen. In hierdie model was die periferiekolonies in die genade van die dominante metropool en het hulle min plaaslike beheer oor hul lot, maar moes hulle slegs reageer op bevele en instruksies van die sentrum.
Komplekse lappieswerk van interaksionele en dinamiese agentskappe
Die idee dat die Ryk 'n baie meer komplekse, ad hoc -versameling mededingende, dinamiese versameling agentskappe, individue en maatskappye was wat 'n vaste agenda gehad het, maar die Ryk 'n gerieflike arena was om hul ryk aan te bied eie belange. Anders as die Metropole -voorbeeld hierbo, het hierdie teorie geglo dat die akteurs letterlik van regoor die wêreld kan kom, insluitend inheemse mense of hul heersers, en dat hulle geen vaste voorbeeld het van hoe die Ryk moet wees nie. Hierdie teorie beskou die verskeidenheid koloniale regerings, vorme en instellings as 'n bewys van 'n veel lukriker, maar buigsame benadering tot die konsep van wat ryk was. Sommige akteurs was bly om aan die buitewyke van 'n vryhandelsryk te bly, ander het beywer vir insluiting in 'n veel meer gesentraliseerde administrasie. Sommige wou voordeel trek uit die beskerming wat die Ryk kon bied, ander het die koloniale ervaring slegs gebruik solank dit nuttig was om dit te bereik en dit dan uit die weg geruim toe dit die doel daarvan oorleef het. Hierdie teorie glo dat die ryk 'n komplekse vermenging van motiewe, houdings en doeleindes was. Dit is ook van mening dat die lokalisering van hierdie bekommernisse beteken dat 'n veel meer genuanseerde beoordeling van die Ryk moontlik is, aangesien suksesse en mislukkings regionaal en volgens tydperk opgesplit en opgebreek kan word. Ryk was soms nuttig vir sommige groepe of kolonies, maar uitbuitend of skadelik vir ander. As u hierdie teorie gebruik, is dit minder 'n nul-som spel om te sê dat Empire 'n 'goeie' of 'slegte' ding was, soos in ander teorieë.
Natuurlik is daar selde 'n enkele antwoord op die ingewikkelde realiteite van politiek, ekonomie en militêre wedywering. Daar is waarskynlik geen enkele rede om te verduidelik hoe Brittanje so 'n groot instelling geskep het nie. Verskeie geïsoleerde redes, voordele en gelokaliseerde situasies sou 'n reeks regverdigings skep vir die beslaglegging op geïsoleerde kolonies wat saamgevoeg het tot die groot en uitgestrekte Britse Ryk.
Geskiedkundiges debatteer oor die motivering en regverdiging van hierdie prosesse net so lank as wat dit 'n ryk was! Kyk na die biblioteekafdeling as u die geskiedskrywing en debatte oor die Britse Ryk oor die jare wil volg.
Administrasie van die Ryk
Die Britse Ryk was beslis nie 'n geharmoniseerde of 'n homogene instelling nie. Die verskillende maniere waarop dit verantwoordelik was vir groot dele van die wêreld se landmassa en bevolkings, het beteken dat dit op 'n ewe lukrake, veranderende en ontwikkelende manier met administrasie en bestuur omgegaan het. In die vroegste stadiums was die direksies en trustees van maatskappye waarskynlik verantwoordelik vir die doeltreffende bestuur van hul handelsstasies en kommer. Die bekendste voorbeeld hiervan was die Oos -Indiese Kompanjie wat bevind het dat die regering se sake net so winsgewend kan wees as die handel, met die bestendige vloei van belasting wat die rekenmeesters in Londen tevrede stel - ten minste op kort termyn. Mettertyd het rebellies, natuurrampe en oorloë die finansiële vermoëns van hierdie vroeë geoktrooieerde maatskappye tot breekpunt en verder gestrek.
Koningin Elizabeth I het die presedent geskep dat sy die beskerming van die Kroon sou uitbrei na enige van haar onderdane, waar hulle ook al in die wêreld sou woon. Dit was die gevolg van die aansprake op grond wat in die Nuwe Wêreld deur sir Walter Raleigh gemaak is - al was hierdie vroeë pogings nie suksesvol nie. Hierdie beginsel is voortgesit deur Jakobus I en alle daaropvolgende monarge. Hierdie teoretiese beskerming word egter dikwels ondermyn deur die afstande en tyd wat nodig is om versoekskrifte in te dien en deur hul waarskynlik onbekende in die manier waarop die koninklike hof gewerk het. Oor die algemeen sou 'n simpatieke en goed verbonde persoon die toestand van 'n spesifieke groep inheemse mense onder die aandag van die monarg moet bring, en dit word dikwels afgewig teen die invloed van diegene wat met kommersiële kommer belangstel. Boonop het die parlement mettertyd meer en meer invloed op sake in die kolonies uitgeoefen, aangesien die mag van Britse monarge in die komende eeue geleidelik afgeneem het. Sowel die monarge as die Britse parlement het self uitgevind dat die regte van setlaars en die regte van inheemse bevolkings gereeld met mekaar in stryd is. Soms het 'n monarg die een groep ondersteun terwyl die parlement die ander. Hierdie uiteenlopende sienings oor regte en verantwoordelikhede is later vererger toe koloniste in die negentiende en twintigste eeu hul eie parlemente gekry het. Die Britse monarg, die Britse parlement en die setlaarsparlemente kan almal die kwessies deur 'n ander lens sien en kan verskil oor belangrike kwessies, veral oor grondverdeling en die behandeling van inheemse bevolkings.
In die sewentiende eeu, selfs toe die regering in imperiale aangeleenthede belanggestel het, was dit steeds geneig om te draai om inkomste en wins as die stigting van 'The Lords of the Committee of the Privy Council' wat aangestel is vir die oorweging van alle aangeleenthede rakende handel en buiteland Plantations 'in 1621 deur King James I getuig.Hy was meer bekommerd oor die rede waarom inkomste en handel daal en administrasiekoste styg eerder as die regte en verantwoordelikhede van beide setlaars of inheemse bevolkings. Dit was in werklikheid 'n tydelike komitee van die King's Privy Council - maar dit het vasgevang geraak in die middel van die sewentiende eeu.
In 1660 begin Charles II iets soortgelyks met die skepping van 'The Council of Foreign Plantations'. Hierdie Raad het 'n spesifieke verantwoordelikheid gehad vir die Amerikas en die Karibiese Eilande, wat destyds die belangrikste bekommernisse was. Dit is in 1675 bewys toe hulle begin met die proses om die verskillende kolonies in koninklike kolonies te harmoniseer. Hulle het New Hampshire suksesvol onder kroonbestuur gebring, hulle het William Penn's Charter aangepas en geweier om die meer egalitêre handves van Plymouth Colony weer uit te gee. Dit het uitgeloop op die skepping van die Dominion of New England in 1685, wat 'n enkele kroonkolonie vir 'n groot deel van die noordoostelike kusgebied gesien het.
In 1696 word die Raad verander in 'n meer professionele organisasie met die aanstelling van betaalde kommissarisse vir die eerste keer deur koning William III. Hulle het die titel 'The Lords Commissioners of Trade and Foreign Plantations' gekry, hoewel hulle meer algemeen bekend was as 'Lords of Trade'.
Twee stuiptrekkings in die tweede helfte van die agtiende eeu het die verhouding tussen Brittanje en sy kolonies fundamenteel verander. Die eerste was die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog. Probleme in die Amerikas het die eerste keer '' 'n minister van buitelandse sake vir die kolonies '' ontstaan. Hierdie pos het slegs tot 1782 geduur toe dit duidelik was dat pogings om die 13 kolonies te behou, misluk het. Dit het egter 'n presedent geskep vir die toewysing van verantwoordelikheid vir koloniale aangeleenthede wat in 'n nie te verre toekoms herbesoek sou word. Intussen het die Britse regering die pligte van sy twee hoofsekretarisse in 'Home' en 'Foreign' verdeel. Koloniale aangeleenthede is as verantwoordelikheid aan die minister van binnelandse sake gegee in 'n afdeling van die departement genaamd 'The Office for Plantations'. met sy eie onder-sekretaris. Die Amerikaanse revolusie het wel 'n ander gevolg gehad, aangesien die Britse regering probeer het om iets soortgelyks in Indië te voorkom. Vanaf 1773 wou die Britse regering sy toesig oor die Oos -Indiese Kompanjie vergroot - veral namate nuus en voorbeelde van onbevoegdheid en hebsug deur EIC -ampsdraers aan die lig gekom het. Die Britse regering het geleidelik meer verantwoordelikhede aan die maatskappy gegee in ruil vir finansiële, politieke en militêre ondersteuning. Dit bereik 'n hoogtepunt in 1784 met 'n raad van beheer om toesig te hou oor die aktiwiteite van die EIC.
Die tweede stuiptrekkings om die verhouding tussen Brittanje en sy kolonies te verander, was die revolusie in Frankryk gevolg deur die Napoleontiese oorloë. Namate die dreigement van die rewolusie buite die grense van Frankryk en daarna die vasteland gestyg het, het die kolonies die verantwoordelikheid van die minister van buitelandse sake vir oorlog geword. Dit is in 1801 geformaliseer met die titel 'Die minister van buitelandse sake vir oorlog en die kolonies'. Namate die Ryk gegroei het in die nadraai van die Napoleontiese oorloë, was daar die behoefte om 'n permanente ondersekretaris vir die kolonies vanaf 1825 te skep. In 1837 was die eerste pogings om die optrede van keiserlike amptenare te reguleer met die publikasie van 'Koloniale Regulasies' met betrekking tot 'Koloniale Diens van Sy Majesteit'. Elke kolonie was egter verantwoordelik vir die aanstelling van sy eie personeel en die vergoeding daarvan.
Die departemente van oorlog en die kolonies moes eers in 1854 tydens die Krimoorlog formeel geskei word. Teen hierdie tyd het die Britse Ryk in Suidoos -Asië en die Verre Ooste ingestroom en dit was duidelik dat die steeds groter wordende instelling weereens 'n eie bediening nodig gehad het. 'Die minister van buitelandse sake vir die kolonies' is gestig en het tot 1966 as kabinetspos gebly. Die 'koloniale kantoor' het 'n hoogtepunt bereik met die aanstelling van Joseph Chamberlain in 1895 en was nog steeds 'n enorme staatsdepartement tot net na die Tweede Wêreldoorlog toe dit het sy onvermydelike agteruitgang begin. U kan hier 'n meer gedetailleerde verslag oor die rol van die koloniale kantoor lees. Daar was twee belangrikste organisatoriese uitsonderings op die taak van die koloniale kantoor. Die eerste sou 'protektorate' wees, wat aanvanklik tot die eerste dekade van die twintigste eeu onder die gesag van die buitelandse kantoor was. Die tweede uitsondering was dié van die Dominions. In 1907 word 'n heerskappy -afdeling in die koloniale kantoor gestig, maar in 1925 word 'n nuwe staatsekretaris vir dominiesake aangestel, hoewel dit nog steeds binne 'n enkele heerskappy en koloniale kantoor is. Hierdie gesamentlike stigting is formeel geskei in 1947 op die onafhanklikheid van Indië toe 'n aparte kantoor van die Statebondverhoudinge saam met die koloniale kantoor gestig is.
Een burokratiese vernuwing wat 'n groot invloed op die administrasie van die ryk sou hê, is in 1857/8 uit die Indiese muitery gebore. Dit was die oprigting van 'n aparte minister van buitelandse sake vir Indië en die oprigting van die Indiese staatsdiens vanaf 1858. Die 1858 Government of India Act beteken dat Indië eintlik afsonderlik en buite die beheer van die koloniale sekretaris beheer word. Dit word beskou as groot genoeg en ryk genoeg om sy eie verteenwoordiging binne die Britse regering te vereis en ook sy eie administrasie te kan onderhou. Toegang tot die Indiese staatsdiens sou deur mededingende ondersoek gedoen word, wat 'n hoë aantal kandidate en 'n hoë esprit de corps aangemoedig het onder diegene wat suksesvol genoeg was om die kragtige toetsregime te slaag. Daar word dikwels na die ICS verwys as die 'hemel gebore' of 'burgerlikes' en het aansienlike magte oor die hele subkontinent gehad. Hulle was beroemd om hul skynbare onkreukbaarheid wat op hulle gedruk is as 'n reaksie op EIC -administrasie wie se korrupte bewind ten minste gedeeltelik verantwoordelik gehou is vir die uitbreek van die Indian Mutiny self. Die reputasie van die ICS was egter sodanig dat koloniale regerings in ander dele van die wêreld probeer het om die vlakke van bestuur en eerlikheid wat die ICS toon, na te streef - miskien was die politieke diens van Soedan die naaste aan die besef. sy eie formidabele reputasie. Dit wil nie sê dat die ICS nie probleme ondervind het nie. Dit is gekritiseer omdat dit te min Indiese lede gehad het, en as gevolg van hul verantwoordelikheid vir wet en orde, was dit dikwels in stryd met die Indiese nasionalistiese bewegings. Die reputasie wat dit vir finansiële eerlikheid, professionaliteit en eerlikheid betref, het egter baie beïndruk wat die werk daarvan teëgekom het.
Die koloniale diens was op sigself eers na 1927 'n verenigde diens. Tot dusver was elke kolonie verantwoordelik vir sy eie administratiewe beamptes en moes aansoekers direk by die betrokke koloniale regering aansoek doen. Aanvanklik was die meeste aansoekers burokrate wat moes help om koloniale administrasie te bestuur, maar met verloop van tyd is meer en meer gespesialiseerde, tegniese kundiges nodig, aangesien bosbouers, geoloë, opvoeders, ensovoorts steeds meer prominent geword het.
Hierdie toenemende agting vir die kwaliteit van administrateurs het gelei tot die opstel van opleidingsprogramme vir nuut gewerkte amptenare. Die eerste hiervan is in 1908 ingehuldig in reaksie op die skielike massiewe toename in Afrika -gebiede om te administreer. Die Imperial Institute in South Kensington het 'n drie maande lange opleidingsprogram in die regte, rekeningkunde, tropiese higiëne en tropiese hulpbronne begin. Dit was egter eers in die tussenoorlogse jare dat opleidingsprogramme ingestel is vir alle personeel wat na die kolonies uitgaan toe 'n verenigde koloniale diens uiteindelik tot stand gekom het. Meer inligting oor die koloniale diensopleidingskursusse kan hier gevind word.
In 1944 het die Devonshire-komitee tot stand gekom om 'n nuwe opleidingsregime vir die koloniale diens in 'n na-oorlogse wêreld te oorweeg, wat die ontwikkeling as belangriker as ooit beskou het. Hierdie opleidingsprogramme het bekend gestaan ​​as die 'Devonshire Courses'. Die komitee wou die diens nog verder professionaliseer met nog meer relevante kursusse, wat taalvaardighede, tegniese kennis verder aanmoedig en later geleenthede bied om die opleiding van beamptes te verbeter. Die tydsberekening was egter minder as toevallig, aangesien oproepe tot onafhanklikheid en dekolonisering beteken het dat die koloniale kantoor dit moeiliker en moeiliker sou vind om rekrute aan te trek wat sou wonder hoe lank hul loopbane in werklikheid kan duur.
Daar word vermoed dat die koloniale diens as naam effens neerbuigend was in 'n era van toenemende selfregering en onafhanklikheid. Dit is dus amptelik in 1954 beëindig en vervang deur 'n wyer omvattende "Her Majesty's Overseas Civil Service" (HMOCS). Dit het geduur totdat Hong Kong in 1997 na China terugbesorg is.
Dekolonisasie het sy tol geëis van die rasionaal vir die koloniale kantoor, en teen die 1960's was dit 'n belangrike staatsamptenaar. In 1966 tot 1968 is die Commonwealth Office gestig deur die samesmelting van die koloniale kantoor met die Commonwealth Relations Office. Hierdie kortstondige kantoor is in 1968 in die buitelandse kantoor opgeneem as deel van die nuwe kantoor vir buitelandse en gemenebes in 1968. Hierdie kantoor is steeds tegnies verantwoordelik vir die oorblywende buitelandse afhanklikes.
Daar moet ook op gelet word dat verskillende beroepe, nywerhede en agentskappe hul eie dienste en opleiding verskaf het vir personeel wat in en om die Ryk woon en werk. Dit kan so uiteenlopend wees soos die Colonial Nursing Association, die Colonial Audit Department, die Overseas Service Resettlement Bureau, die Imperial Agricultural Bureaux, Cable and Wireless en Crown Agents om maar 'n paar te noem. Baie van hierdie dienste, maar nie almal nie, is later onder die vlerk van die koloniale diens geneem of daaraan gewerk. Verder het die Dominions hul eie staatsamptenare en personeel aangestel en opgelei. Soms is dit plaaslik gehuur, maar dit kan ook uit Brittanje gehuur word. Selfs diegene wat plaaslik gehuur is, is dikwels na Britse universiteite of professionele instansies gestuur vir hul opleiding. Daar moet ook gesê word dat almal uit die Dominions aansoek kan doen om in die koloniale diens te werk, en baie Nieu -Seelanders, Kanadese en Australiërs het presies dit gedoen.
Die Britse Ryk was 'n uiteenlopende versameling gebiede wat mettertyd ontwikkel en verander het, aangesien die personeel wat nodig is om dit te polisieer, te ontwikkel en te administreer, getuig. 'N Volledige lys van alle staatsekretarisse wat verantwoordelik was vir koloniale aangeleenthede, kan hier gesien word.
Hoe is die webwerf georganiseer?
'N Werf wat so groot is, moet verdeel word in hanteerbare stukke en dele. Ek het baie hard probeer om te antisipeer oor die gedeeltes en belangstellings wat nodig sou wees om die vele keiserlike ervarings te verduidelik. Ek het oor die algemeen met 'n reeks hoofafdelings vorendag gekom wat alfabeties aan die regterkant van hierdie bladsy uiteengesit is. Boonop kan u na die afdelings uit die spyskaarte onderaan elke bladsy kom. As u nie deur hierdie navigasiestelsel kan kom nie, probeer dan die soekfunksie.
Kopiereg en hoe om inligting op die webwerf te krediteer?
Hierdie webwerf is geskep met die hulp van baie bydraers van oor die hele wêreld. Alle bydraers en genoemde outeurs het die outeursreg van enige geskrewe werk of ingediende beelde en foto's. Die toestemming om sodanige materiaal te gebruik, kan direk van die betrokke outeur of deur myself via [email protected] verkry word, en ek sal probeer om waar moontlik kontak te maak.
As geen skrywer op 'n bladsy aangehaal word nie, is ek, Stephen Luscombe, die outeur van die materiaal. As iemand wat die grootste deel van my professionele lewe by die onderwys betrokke was, is ek baie bly dat enige van my materiaal vir opvoedkundige, nie-winsgewende doeleindes gebruik kan word. Ek sal dit natuurlik waardeer om die feit dat u die inligting op www.britishempire.co.uk gevind het by voorkeur te erken met 'n skakel na die bladsy waaruit dit gekom het.
As u die Harvard -verwysingstelsel wil gebruik, is dit waarskynlik die beste manier om dit te doen. As u 'n spesifieke bladsy wil noem, as daar 'n ander skrywer as ek is, word die naam gewoonlik prominent net onder die titel vertoon (soms is dit onderaan die bladsy). As daar geen skrywer genoem word nie, is dit deur my geskryf Stephen Luscombe. Die ander probleem is die datum. Die webwerf is sedert 1996 konstant bygewerk, dus dit is moeilik om 'n publikasiedatum te plaas. . Ek dink die beste manier om dit te vermy, is om die datum waarop u die bladsy besoek het, te plaas en die datum van publikasie as hierdie jaar te plaas. Ek verfris die hele webwerf feitlik daagliks.
Jou verwysingslys moet soos volg lyk:
Skrywer, datum, titel van bladsy [aanlyn], Webtitel, [Toegangsdatum]
Vir 'n ander skrywer op die webwerf kan u dit as 'n voorbeeld gebruik:
As daar geen skrywer genoem word nie, sal dit soos volg wil wees:
Dan verwys u in u teks na (Griffin, 2012) vir eersgenoemde of (Luscombe, 2012) na laasgenoemde.
Bo -aan die piramide kom die senior offisiere wat die mees ervare, vaardigste en mees gerespekteerde was. Hulle is verdeel in geledere en posisies, wat soos volg gegee word:
Imperial Legate: hierdie posisie is aan die hoof of twee of meer legioene gegee.Hy was ook die goewerneur van die provinsie en is deur die keiser gewerf.
Legioen Legate: hy was die bevelvoerder van die algehele legioen en was ook die provinsiale goewerneur. Hy het ook die verantwoordelikheid gekry om soms aan die stuur van die hulpeenhede te staan.
Broad Band Tribune: aangestel deur die keiser van die senaat, bestaan ​​hierdie tribune uit jong en minder ervare mans wat onder die legioen gewerk het.
Kamp Prefek: hierdie pos was die derde in bevel ná die Broad Band Tribune en is beklee deur 'n veteraanoffisier wat ongeveer 25 jaar by die legioene klaar was.
Narrow Band Tribunes: dit was die tribunes in die laer posisie en elke legioen het 5 hiervan gehad. Hulle was verantwoordelik vir die vervulling van die rol van administratiewe beamptes. Hulle het dikwels die rol van administratiewe beamptes gedien.
Die Romulaanse weermag was 'n kragtige en tegnologies gevorderde mag wat ruimtelike en grondmagte insluit. (TNG: "Unification II") Ten spyte van die oorwinning deur die aarde in die Aarde-Romulaanse Oorlog van die 2150's, was die Romulan Star Empire steeds 'n kragtige teenwoordigheid, en was nie bang om Starfleet te versoek deur die neutrale sone binne te gaan nie. Romulaanse magte was 'n beslissende faktor in die Dominion -oorlog, wie se toetrede tot 2374 die oorlogsgety ten gunste van die Geallieerdes verander het. (TOS: "Balans van terreur" DS9: "In die bleek maanlig")
Romulaanse militêre operasies is ondersteun deur die War Plans Council, 'n regeringsagentskap op hoë vlak. (DS9: "In die bleek maanlig")
Behalwe gereelde magte, het die Romulan Tal Shiar en Zhat Vash ook 'n eie vloot sterretjies gehad, en was dit 'n genadelose en kragtige organisasie binne die Ryk en daarbuite. (TNG: "Face of the Enemy" DS9: "The Die is Cast" PIC: "Et in Arcadia Ego, Deel 2")
↑ Clone Commander Cody in die databank(rugsteun skakel)
↑ Star Wars: The Clone Wars – "hinderlaag"
↑ Captain Argyus in die databank(rugsteun skakel)
↑ Star Wars: The Clone Wars – "Geheime wapens"
↑ Algemene Pong Krell in die databank(rugsteun skakel)
↑ Star Wars: The Clone Wars – "Helde aan beide kante"
↑ 10.010.1Star Wars: Episode III Wraak van die Sith
↑Star Wars: Aflevering II Aanval van die klone
↑ Star Wars: The Clone Wars – "Kat en muis"
↑Nadraai: Empire's End
↑Star Wars: volledige plekke
2 Verkies tot speaker op 19 Januarie 1814 om die vakature te vul wat veroorsaak is deur die uittrede van speaker Henry Clay.
4 Verkies tot speaker op 15 November 1820 om die vakature te vul wat veroorsaak is deur die uittrede van speaker Henry Clay.
22 Paul D. Ryan is op 29 Oktober 2015 as speaker verkies om die vakature te vul wat veroorsaak is deur die bedanking van speaker John Boehner.
Gratis tydelike toegang is ingestel om te verseker dat ons getalle kan bestuur en fisiese afstand kan handhaaf. Bespreek vooraf 'n gratis toegangskaartjie vir elke lid van u groep voor u besoek. Dit sluit lede van die National Museums Scotland in.
'N Reeks nuwe veiligheidsmaatreëls is ingestel in ooreenstemming met die riglyne van die Skotse regering.
Dit sluit in voorafbepaalde ingang, gesigbedekkings, verbeterde skoonmaak, nieskerms, handreinigingsstasies en eenrigtingroetes in sekere dele van die museum waar fisiese afstand nie moontlik is nie.
Ons wil hê dat u 'n veilige en aangename besoek moet geniet. Tydens u besoek vra ons u om:
Hou asseblief afstand van ander (2m). Volg die rigtingwysers.
Gebruik die handreiniger wat voorsien word. Let slegs op kaartbetalings.
Was u hande gereeld. Besoekers ouer as 5 jaar moet gesigbedekkings dra.
Moet asseblief nie die museum besoek as u of iemand in u huishouding simptome van koronavirus het nie.
Die Physical Distance Based Capacity (PDBC) vir die National Museum of Scotland gebaseer op die riglyne van die Skotse regering is 3382.
Kyk die video: Kunstgeschiedenis - Grieken en Romeinen - Beeldhouwkunst - Huygens Lyceum - Tekenen (Januarie 2022).