In die tweede eeu het ’n man met die naam Montanus die kerk van hardheid en koudheid verwyt. Volgens hom moes almal weer in tale spreek, visioene sien en profeteer. Hy het oral rondgetrek, gepreek en ook volgelinge gehad. Aanvanklik was sy suksesse groot, maar na ’n ruk het Montanus net verdwyn. ’n Rede hiervoor was ’n gevoel van ontnugtering. Ontnugtering omdat ’n lewe van ekstase nooit moontlik was nie en die wêreldeinde ook nooit gekom het nie. Al wat uiteindelik oorgebly het, was die doodgewone lewe met al sy sleur en swaarkry.