God deur Mense Geskep? [Archive] - Wendag - Debating Christianity and Religion Forum
Wendag - Debating Christianity and Religion Forum > Boervolk Teologie > Besprekings > God deur Mense Geskep?
View Full Version : God deur Mense Geskep?
11th January 2008, 09:25
Goede Morgen DOM
Ek wil nie die draad ontspoor nie maar het 'n gedagte gekry wat moontlik redeneer kan word. Ek aanvaar dat Elohim die mens na Sy beeld gemaak het as man en vrou. Ek en jy lewe in God as mans met 'n manlike hart, dws ons is veronderstel om die manlike/Vader gedeelte te reflekteer en die vroue ook hulle vroulike/Moeder gedeelte.
Die Semiete was net soos ons Boere nasie deur die eeue geteister deur oorloë en aanslae van die Antichris/satan. Hulle het, soos ons, gesmag na leiers daarom het hulle gefokus in hul bestaan en geloofslewe na die manlike deel van God oftewel die HERE God. Baie min in die Bybel word afgestaan aan die vroulike/ deel omdat die behoefte van die skrywers nie daar was om met die Moeder te vereeenselwig. Tereg ook so want watter man wil nou 'n vroulike hart hê? Dit en die feit dat vroue in daardie tyd maar 'n minderwaardige rol in die samelewing vertolk het.
Hierdie HERE het hul gelei na oorwinning in hul stryd en aanslae, maar hy het jaloesie as eienskap. Nou vra ek: as ek as man(onthou ek reflekteer die manlike gedeelte van God) lief is vir my kinders, is dit verkeerd om jaloers op my kinders te wees? Sou jy byvoorbeeld geen grein van jaloesie gehad het as jou eie kinders eerder 'n ander man as hul mentor/vader aanvaar as vir jou.
Ook dink ek dat elke wedergebore mens se persoonlikheid reflekteer in wat hy skryf, so byvoorbeeld kan mens agterkom dat Moses was nie 'n man vir geweld/bloed nie daarom het hy die leiding by God gesoek, eerder om te vlug as om oorlog te maak. So ook die vier evangelies, uit die verkondiging kan mens duidelik vier verskillende persoonlikhede van die skrywers raaksien.
Hieruit is dit duidelik dat elke man se persoonlikheid ook 'n rol speel in die wyse waarop die skrywers hulle verhale in die Bybel deurgee. Jou persoonlikheid bepaal ook spesifiek hoe jy God in jou lewe ervaar, dalk was daar iets in Abraham wat hom laat dink het God is bloeddorstig.
Tot sover eers
Pionier, ek het jou inset van Atlantis hierheen geskuif. Ek dink dat die vraag in die opskrif jou inset verwoord.
Ek stem oorwegend saam met wat jy skryf.
In sy biologiese vorm, is die mens bekend as man, streng gesproke "oorwegend man" en die vrou, "oorwegend vrou". Die man is, onder andere, biologies man omdat hy baie meer manlike as vroulike hormone produseer en daardie "wanbalans" voortdurend handhaaf. Sy gedrag word dan ook hoofsaaklik deur die meer agressiewe manlike hormoon gereguleer. Die man se vroulike sy is egter wel in 'n geringe mate aanwesig, of ons dit nou wil weet of nie.
Die rol van die man en vrou verskil in geringe mate onder verskillende volkere. Ons vind dat die Latynse volke wat geskiedkundig suid van die Alpe gewoon het, 'n sterk maternalistiese inslag in hul godsdiens en kerk uitleef. Dit word verteenwoordig deur die status van die moeder van die Christus in hul geloof, asook deur die rol van die moeder in hul gesinne. Ek praat hier van die Grieke, Italianers, Spanjaarde en Portugese. Hulle is oorwegend Katolieke en gemaklik daarmee omdat dit inskakel met hul volk psige.
Die Boere se voorouers wat noord van die Alpe gelewe het, het 'n sterker paternalistiese inslag, maar tog ver van die Semietiese norm wat vandag nog in die Midde-Ooste geld. Daarom kon ons voorsien dat die hervormers teen die Katolieke sou rebelleer. Ook dat die hervormers nie uit die geledere van die meer maternalistiese volke sou kom nie.
Alhoewel die Germaanse en Nordiese volkere in wese meer paternalisties was en is, het hulle dit nooit tot die vlakke van die Semiete gevoer nie. Vroue was nooit onrein nie. Vroue was priesters, genesers, gemeenskapsleiers, ens. Die versorger van elke gemeenskap was 'n gesiene vrou, wat deur algar as "wyse vrou" aangespreek en vereer het. Daar was dus 'n balans tussen die rol van die strydlustige mans in die verdediging van die gemeenskap en die rol van die vrou as versorger in die gemeenskap. Hierdie balans is deur die kerstening van die Germane en Nordiese volke vernietig. Die enigste wyse waarop die Katolieke kerk die Germane kon oorreed om die God van die Semiete aan te neem, was deur die demonisering van gesiene vroue in leiersposisies en hul uiteindelike verbranding op die brandstapels.
Ek steun dus jou argument en in wese kom dit daarop neer dat ons by magte is om God te "skep" na ons "beeld en gelykenis", in stede van andersom. Dit is juis wat deur die eeue plaasgevind het en ons doen dit vandag nog. Dink maar aan al die negatiewe persoonlike eienskappe van die HERE/Jahweh waarvan ons in die Ou Testament lees. Is dit werklik hoe die HERE/Jahweh is, of is dit bloot die Israeliete en Arabiere se persepsie van hul God?
Ek vervolg later op ander interessante aspekte van jou inset.
11th January 2008, 12:35
Dankie vir die skuif. Hierdie is vir my baie belangrik omdat ek van kleintyd af God op 'n sekere manier ervaar, my unieke omstandighede en persoonlikheid tesame met dit wat ek daagliks van God kry, bepaal juis wat die beeld van God vir my is.Ek dink mens moet net baie bedag wees vir die listige aanslae dat mens nie 'n verwronge beeld van jou Skepper bou nie.
Hierdie laat my ook terugdink aan Sarel Cilliers met die aflegging van die Gelofte. Die psigiese en fiesiese omgewing waarin dié paar honderd hul moes bevind het, in 'n wilde, woeste, leë land op die drumpel van 'n nuwe begin net hulle. Dit klink vir my soos Genesis 1, g'n wonder hulle het hul na die God van Hemel en aarde gewend nie.
Persoonlik dink ek daar was dalk 'n ander deel wat die Isrealiete van die HERE geken het, maar vir hulle doeleindes was dit nie noemenswaardig nie. Dit laat ook die vraag of die HERE nie tog maar net die manlike deel van God is nie. Dit spyt my egter want ek dink dit laat ons vroulike geslag effens met 'n leemte, omdat daar nie veel oor die vroulike geskryf word in die Bybel nie.
Ek sien uit na die vervolg.
11th January 2008, 13:48
Hierdie laat my ook terugdink aan Sarel Cilliers met die aflegging van die Gelofte. Die psigiese en fisiese omgewing waarin dié paar honderd hul moes bevind het, in 'n wilde, woeste, leë land op die drumpel van 'n nuwe begin net hulle. Dit klink vir my soos Genesis 1, g'n wonder hulle het hul na die God van Hemel en aarde gewend nie.
Die werklike psige van die Boer is oor 'n tydperk van eeue in die veld geskep. Dit het begin met die Veeboer Trek in W A van der Stel se tyd tot in die 18 de eeu. Gedurende hierdie tyd het die Trekboere nie die binnekant van 'n kerk gesien nie. Hulle was nie meer die luukse beskore van 'n seremoniële ontmoeting met God elke Sondag in die kerk nie. Die Boer moes self sy God vind, sonder bemiddeling van die kerk of 'n geleerde predikant. Kortom, die Veeboer het hom in 'n posisie bevind waar daar geen dogma tussen hom en sy God was nie.
Ons lees in die notule van die Slagtersnek verhoor dat die Rebelle 'n eed aan die Allerhoogste afgelê het.
Tydens die Groot Trek moes die Trekkers noodgedwonge terugval op hul direkte buite-kerklike verhouding met God. Nie noodwendig uit eie keuse nie, maar wel omdat die kerk hulle verwerp het.
Die Trekkers het wel versoek dat die Kaapse Sinode 'n predikant vrystel om hulle op die trek te bedien, maar geen predikant het sy weg oop gesien nie. (Predikante was in daardie tyd deur die Staat besoldig en sou hul salaris verbeur)
Die Trekkers is deur die Kaapse Sinode onder sensuur geplaas omdat hulle die Kolonie verlaat het. Hulle was dus kerkloos.
Predikante het geweier om kinders van Trekkers wat op pad, deur hul gemeentes getrek het, te doop.
Hierdie keer was die skeiding tussen kerk en Boer groter as tydens die Veeboertrek. Maar dit is juis in hierdie situasie, waar die Boer deur sy kerk verwerp word, waarin die grootste geestelike gebeurtenis tussen Boer en God van hemel en aarde plaasvind.
Die feit dat die Gelofte met die God van hemel en aarde gesluit is, is nie toeval nie maar bewerkstellig deur die leiding van die Heilige Gees.