Gooi 'n halfkoppie koue volroommelk in 'n mengbeker en klits dit met die elektriese klitser. Dit skuim en die skuim word dikker!
Maak 'n koffiebeker halfvol met 2 teelepels kitskoffie en kookwater. Roer 'n lekker groot lot van die dik skuim daarby in.
God se musiek vervul die mens met sidderende ontsag. Ons het niks anders as die mure en dak van ons tentwoning op die grasvlaktes gehad om ons teen die vuur uit die lug te beskerm nie. Ons net niemand anders as God gehad wat sy hand oor ons kon uitstrek nie.
Toe ons sy hand oor ons gevoel het, het die musiek mooier en mooier geword: water wat sing, strome op die sinkdak, die wind wat by die water inval. En die tromslae van die donderweer.
Hard werk is één ding. Die verlies van tradisies en lekkertes omdat jy te besig is, is 'n ander ding. 'n Onding. Die verlies van beskuit omdat daar 'n onvoorspelbare element in jou stoof se oond is, is 'n daaglikse opstaantragedie.
'n Paar weke gelede het ek besluit: tot hiertoe en die verder nie. (Verder is dalk regtig te ver, want die naaste inkopiesentrum met beskuit is grootpadlangs, oor die N1, oor die vlaktes tot op die rand van die stad.)
Ek sit hulle net so in heel snye op die mikrogolfoond se glasbord en skakel die oond op hoog aan. (Dis 'n goedkoop oontjie, hoog is eintlik al wat iets uitrig.)
So praat hulle toe vanoggend op RSG van die doring in die vlees. Nee, die pendoring in die kop. Die Skrik van die donker ure voordat dit lig word, twee-uur of drie-uur in die oggend. So praat hulle toe oor 'n man wat van sy perd afgeval het vanweë migraine.
Ek dink aan 'n vlug van Kaapstad na Bloemfontein, hoog in die lug met die vyand, die vloek, die siekte van migraine. Ek het agter gaan sit en gewonder hoe dit is om aan boord van 'n vliegtuig te sterf. (Hoe het André Brink gevoel, daardie laaste oomblikke voordat sy aardse lewe verby was?)
Ek dink aan ses maande met 'n kop-are wat kloppend dreig om te bars, aan Doloxene Compounds wat my soos 'n zombie met hoofpyn laat voel, maar aan die migraine niks doen nie.
Ek dink aan ribbes wat pyn asof hulle gebreek is, weefsel wat in 'n seer vel kook, 'n mistige landskap om my, mislikheid, voetsole wat hipersensitief voel, die wete dat die pyn soos 'n staalhok om my is. Ek kan nie opstaan nie. Kan nie werk nie. Kan nie dink of funksioneer, lag of lewe nie.
Eers het ek die pille gesluk, te veel, en hulle veroorsaak 'n nare honger-anstige kol op die krop van die maag. Hulle het die migraine weggeneem, maar teen 'n prys in die maag.