Keltiese bronsskerms - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die eertydse Kelte het in Brits uit die Ystertydperk pragtige bronsskerms vervaardig, wat waarskynlik vir seremoniële doeleindes en vertoon was. Verskeie goeie voorbeelde het wonderbaarlik oorleef as bewys van die verbeelding, vaardigheid en kuns van Keltiese vakmanne. Die uitstekende voorbeeld is die Battersea -skild, nou in die British Museum, maar daar is verskeie ander volledige bronsskilders en base wat baie illustreer dat die Kelte gewoonlik skilde versier het, of dit bedoel was vir geveg, vertoning of as stembus.
Keltiese skilde - ontwerp en funksie
Keltiese krygers het kenmerkende skilde wat meestal groot en ovaal of reghoekig was. Hierdie skilde is gemaak van hout en leer met gespe in metaal met 'n sentrale baas vir ekstra krag. Die agterkant het gewoonlik een handvatsel. Sulke skilde word gereeld in die kuns voorgestel, van die Gundestrup -ketel tot beeldjies van krygsgode. Die Griekse historikus Diodorus Siculus, wat in die 1ste eeu vC geskryf het, beskryf Keltiese skilde as:
... menslike grootte skilde versier volgens individuele smaak. Sommige hiervan het briljante figure in brons, nie net vir versiering nie, maar ook vir beskerming.
Daar word geglo dat diere -totems die draer beskerm en die spesifieke eienskappe van die dier daarin inboesem.
'N Ander kategorie skilde was dié wat nie vir die slagveld gemaak is nie, maar om dit te beïndruk. Sulke skilde is gemaak van bronsblaaie en is so dun en broos dat dit nie in die praktiese Keltiese oorlogvoering prakties gebruik kan word nie: die millimeter dik brons kon maklik deur 'n swaardlem gesny gewees het. Sommige bronsbekleeings sou egter oorspronklik aan 'n hout- of leeronderkant geheg gewees het vir groter krag. Hierdie skilde is waarskynlik gedra tydens optogte en belangrike stamgebeurtenisse, aangesien dit die rykdom en mag van die Keltiese heersers wat die waarskynlikste eienaars daarvan was, vertoon het. Verskeie van hierdie skilde het oorleef vir die nageslag, begrawe in die grafte van sulke belangrike figure of as 'n offer aangebied in godsdienstige rituele. Dit is gewoonlik per ongeluk deur werkers gevind en nie deur argeoloë nie. Soos die historici J. Farley en F. Hunter verklaar:
Baie van ons beste Keltiese kunswerke is toevallige vondste soos hierdie, dikwels van nat of uit die weg geruime plekke soos riviere, moerasse, mere of berge. Dit was nie net toevallige verliese nie; dit is onwaarskynlik dat mense so herhaaldelik sorgeloos sal wees met sulke waardevolle dinge. Dit is ook onwaarskynlik dat hulle begrawe is vir bewaring; 'n rivier is nie 'n goeie plek om iets weg te steek nie. Hierdie items is doelbewus gedeponeer, miskien as offerandes aan onbekende gode, tydens oorgangsrites, of om ooreenkomste tussen individue of groepe te seël. (103)
Die Battersea -skild
Die Battersea-skild is in 1855 deur werkers van die Teemsrivier teruggevind en is dus vernoem na die gebied wat dit in die suidweste van Londen gevind is. Die skild woon vandag in die British Museum in Londen. Dit is eintlik slegs die voorkant van 'n skild (die organiese agterkant daarvan het deur die eeue in die Teems verdwyn), dit bestaan ​​uit verskeie stukke brons wat aan mekaar vasgemaak is deur middel van verborge klinknaels en 'n bindstrook. Die skild is 77,7 cm (30,5 in) lank en 35 cm (13,7 in) breed. Dit weeg 3,4 kilo (7,5 pond). Die skild is tussen 350 en 50 vC gedateer, met meer presisie wat moeilik is, aangesien daar geen ander voorwerp soos dit bestaan ​​nie.
Die Battersea -skild is versier met reliëfs, gravures en repoussé -werk (reliëf aan die agterkant gehamer). Daar is drie groot rondels met 'n uitgesproke sentrale baas in die sentrale en grootste rondel. Dit is hierdie baas wat die skild identifiseer as vervaardig in die Britse Eilande. Daar is boekrolle en 27 raamknoppies wat een keer gevul is met rooi glaspasta, wat volgens analise van Mediterreense oorsprong is. Palmette en S-vormige motiewe in repoussé verbind die studs binne elke rondel.
Die Witham -skild
Die Witham -skild is in 1826 CE van die Withamrivier in Lincolnshire, Engeland, verhaal. Hierdie bronsskild dateer uit 400-300 vC en is ook in die British Museum. Dit het 'n soortgelyke vorm as die Battersea -skild - langwerpig met afgeronde hoeke - en was ook bedoel om aan 'n agterkant van hout of leer vasgemaak te word. Die Witham -skild is minder dekoratief, en die baas en ruggraat is effens buite die middel. Dit meet 1,09 meter (43 in) in lengte en 34,5 sentimeter (13,5 in) in breedte. Die skild bestaan ​​uit twee velle en 'n semi-buisvormige band om die rand.
Daar is 'n groot sentrale baas, maar slegs twee rondels; al drie is met klinknaels aan die agterblad vasgemaak en verbind deur middel van 'n verhoogde sentrale ruggraat. Die twee rondels het 'n sentrale verhoogde roset -ontwerp met 'n verhoogde buitenste ring, baie soos 'n Keltiese torc - in hierdie geval lyk die punte soos 'n langwerpige slakdop. 'N Abstrakte kopontwerp sluit elke rondel by die ruggraat aan, miskien bedoel om 'n koei, bul of perd voor te stel. Die sentrale baas het abstrakte repoussé -versiering met die toevoeging van rooi koraalstukke. Die skild het 'n dowwe ontwerp van 'n mannetjievarkie met langwerpige bene, wat vandag slegs as 'n verskil in die skaduwee van patina sigbaar is. Oorspronklik is die vark waarskynlik uit bederfbare materiaal gemaak, aangesien die bevestigingsgate nog sigbaar is. Sulke dier totems, wat vermoedelik die draer beskerm en die dier se eienskappe van sterkte en woede inboesem, is algemeen in Keltiese wapens en wapens. Die vark met lang bene was veral 'n motief wat gereeld op muntstukke uit die Keltiese Ystertydperk gebruik word.
Die Chertsey -skild
Die Chertsey-skild is per ongeluk in 1985 ontdek toe 'n grawer gruis verwyder het uit 'n verslote kanaal van die Teemsrivier in Abbey Meads, Surrey, Engeland. Die skild is deur die grawer opgefrommel, maar is sedertdien in sy oorspronklike vorm herstel en is nou in die British Museum. Dit is gemaak in die tydperk 400-250 vC. Dit is 83,6 cm (33 in) hoog en 46,8 cm (18,5 in) breed. Die ovaal skild weeg 2,75 kilogram. Dit is van brons en is die enigste voorbeeld van 'n Europese skild uit die ystertydperk wat heeltemal van brons was sonder 'n agterkant van 'n ander materiaal. Dit bestaan ​​uit nege aparte velle en het 'n breë band om sy rand. Dit is minder dekoratief as een van die skilde wat reeds genoem is, en het 'n verhoogde sentrale ruggraat en twee baie klein rondels aan die bokant en onderkant. Die ruggraat styg en word groter om die sentrale baas van die skild te sluit.
Die binnekant het 'n ashouthandvatsel bedek met 'n koperlegeringsplaat. Die draer se hand pas in die holte van die baas en daar is slangversierings aan weerskante. In die Keltiese kuns word 'n paar diere as besonder beskermend beskou, en daarom sou hierdie ontwerp die draer beskerm het op sy kwesbaarste punt, die hand waarin hy nie 'n wapen gedra het nie.
Die Wandsworth Shield Boss
Die Wandsworth Shield Boss is ontdek in die Thamesrivier naby Wandsworth, Suid -Londen, iewers voor 1849 CE. Dit is nou in die British Museum. Die sirkelvormige skildbaas is 32,8 cm in deursnee, is 4,2 sentimeter dik en weeg 629 gram (1,4 pond). Dit dateer uit die tydperk 350 tot 150 vC. Die versiering op die baas het die vorm van gestileerde voëls se koppe met haakbekke en langwerpige lywe in repoussé. Die uiterstes van die voëls verander in rolle of rakke, terwyl dit lyk asof die twee wesens om die omtrek van die skildbaas vlieg. Binne die vlerke van die groter voëls is klein gravures van ander voëls en rolagtige elemente. In die middel van die baas is 'n depressie wat waarskynlik 'n dekoratiewe stuk glaspasta of koraal bevat. Die oë van die voëls sou ook dekoratiewe materiaal daarin gehad het.
Ses gate is sigbaar rondom die rand en na die middel van die baas waar klinknaels geplaas sou word om dit aan die res van die skild vas te maak, waarskynlik van hout of leer, maar nou verlore. Die skild het twee krake wat in die oudheid herstel is. Die herstelwerk is uitgevoer met behulp van draaddrade wat deur 'n gat aan weerskante van die skeur was, sodat dit byna onsigbaar was van die buitekant, die dekoratiewe kant van die skild. Dit is duidelik dat hierdie skilde selfs in die oudheid as kosbare voorwerpe beskou is wat versorg is totdat hulle dit as 'n offer vir die Keltiese gode gebruik het.
Keltiese bronsskerms - Geskiedenis
Die aankoms van die Kelte:
Namate die Bronstydperk in Ierland tot 'n einde gekom het, het daar 'n nuwe kulturele invloed in Ierland verskyn. Die Kelte ontwikkel in die Alpe van Sentraal-Europa en versprei hul kultuur oor die hedendaagse Duitsland en Frankryk en tot in die Balkan tot in Turkye. Hulle het omstreeks 500 vC in Brittanje en Ierland aangekom en binne 'n paar honderd jaar het die Ierse Bronstydperk -kultuur amper verdwyn, en was die Keltiese kultuur regoor die hele eiland.
Die kaart aan die linkerkant  toon aan hoe Europa rondom 400 vC gelyk het. Keltiese invloede (want dit was 'n kultuur, nie 'n ryk nie) het oor groot dele van Sentraal -Europa versprei en na Iberia en die Britse Eilande versprei. Die Kelte noem Brittanje en Ierland die "Pretaniese Eilande" wat ontwikkel het tot die moderne woord "Brittanje". Die woord & quotCelt & quot kom van die Grieke, wat die stamme in hul noorde die & quotKeltoi & quot genoem het, maar daar is geen bewyse dat die Kelte ooit met hul naam na hulself verwys het nie. In die suide was 'n klein opkomende republiek, met sy hoofstad in Rome, besig met sy eie sake. Dit was egter hierdie Romeine wat 'n paar eeue later die Keltiese kultuur in die grootste deel van Europa sou oorgaan toe hulle hul groot Romeinse Ryk bou, wat van Palestina tot Engeland strek.
Die Kelte het een groot voordeel - hulle het yster ontdek. Yster is omstreeks 1000 tot 700 vC aan die Keltiese mense in Europa bekendgestel, wat hulle die tegnologiese voorsprong gegee het om soos hulle te versprei. Yster was 'n baie beter metaal as brons, sterker en duursamer. Aan die ander kant het dit baie warmer brande geverg om dit uit die erts te onttrek, en dit het 'n redelike mate van vaardigheid geverg om yster te gebruik. Nie een hiervan kan beteken dat brons buite gebruik is nie. Yster het eerder net 'n alternatiewe metaal geword en daar is baie bronsvoorwerpe gevind wat in die ystertydperk gemaak is.
Of die aankoms van die Kelte in Ierland 'n werklike inval was, of 'n meer geleidelike assimilasie, is 'n ope vraag . Aan die een kant moes die Kelte - wat geensins pasifiste was nie - in groot getalle aangekom het om die bestaande kultuur in Ierland binne 'n paar honderd jaar uit te wis. Aan die ander kant het ander beter gedokumenteerde invalle van Ierland - soos die Viking -invalle van die 7de en 8ste eeu nC - nie die uitwerking gehad om die kultuur op 'n eilandwye skaal te verander nie. Die huidige akademiese mening bevoordeel die teorie dat die Kelte in die loop van etlike eeue in Ierland aangekom het, begin in die laat Bronstydperk met Kelte van die vroeë ystergebruikende Hallstatt-groep, wat na 300 vC gevolg moet word deur Kelte van die La T ne kulturele groep wat gevorm is binne die Hallstatt -groep.
Verreweg die interessantste historiese weergawe van hierdie vroeë tye is die van die Griek Ptolemeus. Sy kaart van Ierland, gepubliseer in Aardrykskunde, is in die tweede eeu nC saamgestel, maar gebaseer op 'n rekening van ongeveer 100 nC. Daar bestaan ​​geen oorspronklike oorblyfsels nie, maar ons het wel 'n eksemplaar uit 1490AD. Om die kaart  te sien, klik op die miniatuur aan die linkerkant [56kB].
Geskiedkundiges kon hierdie fassinerende kaart gebruik om sommige van die Keltiese stamme wat destyds in Ierland gewoon het, te identifiseer. Baie van die name kan nie met bekende stamme (veral dié in die weste) geïdentifiseer word nie, en die name is erg beskadig deur mond-tot-mond deurgegee te word. Ander is egter maklik herkenbaar. Op die kaart is ook die name van riviere en eilande wat met bestaande kenmerke geïdentifiseer kan word. Al hierdie inligting het geskiedkundiges in staat gestel om 'n prentjie te maak van die waarskynlike Keltiese stamme wat destyds in Ierland gewoon het (100 nC). Ons kaart word hieronder gegee. Let daarop dat Ierland geensins geïsoleer was nie. Sommige van die stamme het aan beide kante van die Ierse See gelê, terwyl ander in Gallië (Frankryk) verhoudings gehad het.
Ierland was egter onder groot Romeinse invloed, selfs al was dit nie onder sy bewind nie. In die eerste en tweede eeu nC is daar bewyse dat daar sporadiese handel tussen die Iere en die Romeine van Brittanje was. Tacitus, skryf in die eerste eeu nC, sê van Ierland & quotdie binneste dele is min bekend, maar deur kommersiële omgang en die handelaars is daar beter kennis van die hawens en benaderings. . Bewyse van 'n Romeinse handelspos is naby Dublin gevind. Dit was egter eers in die vierde en vyfde eeu nC dat daar bewyse is van langdurige Romeinse invloede in Ierland. In Ierland is Romeinse munte en ander werktuie gevind. Daar is bewyse dat die taal wat deur die Eganacht van Munster, wat aan die einde van die ystertydperk aangekom het, sterk beïnvloed is deur Latyn. Ten slotte is dit seker dat Ogham, die eerste geskrewe skrifte in die Ierse taal, op die Latynse alfabet gebaseer was (sien taal hieronder).
Teen die einde van die voor-Christelike tydperk, toe die Romeinse Ryk en sy kolonie in Brittanje agteruitgegaan het, het die Iere voordeel getrek en 'n aanval op Wes-Brittanje begin doen. Picks uit Skotland en Sakse uit Duitsland het op ander dele van die kolonie toegeslaan. Namate hul aanvalle steeds meer suksesvol geword het, het die Iere Wes -Brittanje begin koloniseer. Die trein van Munster vestig hom in Cornwall, die Laigin van Leinster vestig hulle in Suid-Wallis, terwyl die Disi van Suidoos-Ierland hulle in Noord-Wallis vestig. Cormac van Cashel (skryf baie later, in 908AD) teken dit op Die Iere se mag oor die Britte was groot, en hulle het Brittanje tussen hulle in boedels verdeel. en die Iere het net so oos van die see geleef as in Ierland & quot . Hierdie kolonies is almal binne die volgende eeu deur die Britte verslaan, alhoewel Ierse konings in die laat tiende eeu nog steeds in Suid -Wallis regeer het. Die kaart aan die linkerkant toon hierdie kolonies.
E hoof Macha - Nou genoem Navan Fort, in die provinsie Armagh, bestaan ​​vandag uit 'n sirkelvormige omhulsel met 'n heuwel in die middel. In die laat Ystertydperk was dit die koninklike setel van die Ulaid tydens hul bewind aan die bewind in Ulster, wat dit beslis die belangrikste plek in Ulster maak. Die bekendste koning van die Ulaid was Connor en die legendariese vegter C Chulainn. Die gebeure wat by die bou van Navan Fort plaasgevind het, is egter opmerklik. Omstreeks 100 vC is 'n groot sirkelvormige gebou gebou: 43 meter in deursnee. Dit is gemaak uit 'n reeks sirkels van geleidelik hoër houtpale, en die hele kegelvormige gebou was met grasdak. Dit was 'n groot gebou in die ystertydperk. Nog meer merkwaardig was die feit dat die gebou kort na die voltooiing blykbaar gedeeltelik verbrand en gedeeltelik gesloop is en bedek was met 'n hoop kalksteen en grond. Dit alles dui daarop dat die gebou deel was van 'n groot ritueel en nie vir huishoudelike doeleindes gebruik is nie. Om die raaisel te vererger, is die oorblyfsels van 'n Barbary Ape ook op die terrein gevind - 'n dier inheems aan Noord -Afrika, wat waarskynlik 'n eksotiese geskenk was. Navan spog vandag met 'n uitgebreide besoekersentrum. (Die rekonstruksie hierbo is deur D Wilkinson van die Omgewingsdiens, DOENI.)
Van Ailinne - Dân Ailinne, in die provinsie Kildare, was blykbaar die koninklike plek in die suide van Lenister. Dit het verskeie transformasies ondergaan, maar op sy hoogte lyk dit asof dit 'n sirkelvormige omhulsel van 29 meter (96 voet) in deursnee bevat het met verskeie lae banke rondom. Rondom die tyd van Christus is 'n sirkel hout gebou, dan verbrand en begrawe in 'n hoop. Net soos Emain Macha, lyk dit asof D n Ailinne 'n rituele doel gedien het.
Tara - The Hill of Tara in die graafskap Meath is die tuiste van 'n groot aantal monumente. Daar is 'n neolitiese ganggraf genaamd die heuwel van die gyselaars, sowel as 'n paar ringvure na die Ystertydperk. Rondom die grootste deel van die terrein is 'n groot erdeomhulsel. Tara was gedurende die Keltiese periode 'n belangrike plek waar dit 'n koninklike sentrum was en uiteindelik die setel van die hoë koning van Ierland.
Keltiese konstruksies: versierde klippe 
'N Groot aantal gekerfde klippe is in die laaste eeue vC geskep. Hulle dien waarskynlik 'n rituele doel; hulle was klippe van tot 2 meter hoog en beskik oor komplekse wervelende patrone van 'n styl wat algemeen voorkom in Sentraal -Europese Keltiese kulture. Ons kan net bespiegel oor watter rituele doel dit kon dien. Sommige het aangevoer dat dit die mees duursame materiaal is wat in hierdie voorwerpe gebruik word, soos hout. Die bekendste voorbeeld is die Turoe Stone in die provinsie Galway, wat links op die foto verskyn (Commissioners of Public Works in Ireland).
Dit was op baie maniere 'n kultuur gebaseer op oorlog. Ierland was verdeel in dosyne - moontlik honderde - klein koninkryke. Binne die koninkryke was dit die smede, druïdes en digters wat hoog geag is: die smede vir die maak van oorlogswapens, die druïdes vir die maak van profesieë en waarsêers en die digters om die stryd van die krygsmanne op die spel te stel. gesing om die kookvure. Die aristokrasie in hierdie kultuur bestaan ​​uit die krygers, wat roem en erkenning gesoek het deur met hul vyande te veg. Die jong vegter sou begin deur sy wa ('n tweewielige houtkar wat deur twee perde getrek is) te monteer, voordat hy aan die geveg gaan en die koppe van sy vyande afsny om hulle as trofeë huis toe te bring . By die feestelike banket sou die krygers meeding om die gedeelte van die quote en die hoeveelheid kos wat bedien word. Die wapens wat deur hierdie krygers gewapen is, bestaan ​​uit ronde hout-, brons- of ysterskilds, met ysterspiese of swaarde. Dit lyk asof die spies meer algemeen as die swaard was.
Teen die latere Keltiese tydperk is Ierland regeer deur 'n reeks van miskien 100 tot 200 konings, wat elkeen 'n klein koninkryk regeer of tuath. Die konings het drie erkende grade, afhangende van hoe sterk hulle was. A eerlik was die heerser van 'n enkele koninkryk. 'N' Groot koning ', of ruiri, was 'n koning wat die trou van 'n aantal plaaslike konings verkry het, of oorheerser geword het. 'N' Koning van oormag ', of r ruirech, was 'n koning van 'n provinsie. Ierland het te alle tye tussen 4 en 10 provinsies gehad, want hulle was altyd in 'n fluks toestand toe die mag van hul konings toeneem en kwyn. Vandag se 4 provinsies (Ulster, Munster, Leinster en Connaught) verteenwoordig slegs die finale toestand van hierdie grense.Elke provinsie het 'n koninklike plek gehad, 'n plek waar belangrike gebeurtenisse plaasgevind het. In 100AD was daar koninklike plekke in Emain Macha, naby Armagh Tara, Meath en Dn Ailinne, Kildare, asook ander plekke (sien Keltiese konstruksies hierbo).
Vir die grootste deel van die burgerlike bevolking is die lewe egter in klein boerdery-eenhede deurgebring wat bestaan ​​uit 'n hout- of watt-en-daub-huis binne 'n sirkelvormige omheining. Die meeste sou toegang tot gemeenskaplike grond op hoër grond gehad het om diere te laat wei. Suiwel was algemeen, maar byna almal verbou graangewasse soos koring, hawer, gars, koring en rog. Die land is geploeg met houtploeë wat deur osse getrek is. Byna alle boerderye was op bestaansgrondslag en daar was baie min handel in voedsel.
Die enigste onderbreking van die daaglikse ritueel van weiding van diere en die verbouing van gewasse sou beesaanvalle van naburige krygers gewees het, wat moontlik op pad na die geveg geplunder en gebrand het, hoewel oorlogvoering in die algemeen 'n hoogs geformaliseerde aangeleentheid was, waarin die boere was gewoonlik nie betrokke nie. Teen 400 nC het daar waarskynlik tussen 'n halfmiljoen en 1 miljoen mense in Ierland gewoon. Hierdie getal sou verander het as gevolg van die herhalende plaag en hongersnood wat alle prehistoriese kulture in Europa geraak het.
Brehon -wet 
Die wet wat die Kelte van Ierland gebruik het, is genoem Brehon wet. Vorme van Brehon -wet is honderde jare in Ierland gebruik. 'N Volledige behandeling van Brehon Law val buite die omvang van hierdie artikel, maar die idee was dat 'n persoon se identiteit bepaal word deur die koninkryk waarin hulle woon. 'N Boer het geen regstatus buite die tuath, met die uitsondering van kunsmense en leerlinge. Diegene wat vasgebind was aan hulle tuath was onvry en het vir die koning gewerk. Alle grond was in besit van gesinne, nie deur individue nie. Rykdom is by beeste gemeet, en elke individu het 'n status gemeet in terme van rykdom. Byna enige misdaad wat teen 'n individu gepleeg is, kan vergoed word deur 'n boete te betaal wat gelyk is aan die status van die individu. Byvoorbeeld, 'n 50 koeie vir 'n belangrike persoon, 3 koeie vir 'n boer. Daar was geen doodstraf nie, maar 'n persoon kon van die huis verwyder word tuath in sekere omstandighede.
Die taal wat deur die Kelte in Ierland gepraat is, was Kelties, 'n variant van die Keltiese tale wat in Europa gebruik is. Op die Britse Eilande was daar ten minste twee dialekte in gebruik: Brittonies (P-Celtic) wat in die suide van Brittanje en Frankryk gepraat is, en Goidelic (Q-Celtic) wat in Ierland en Noord-Brittanje gepraat is. Brittonies is die wortel van die moderne Wallies, Kornies en Bretons. Goidelic is die wortel van die moderne Iere en Skotse-Gaelies. Brittonies en Goidelies moes baie sterk beïnvloed gewees het deur die bronsperiode van Ierland.
Verwysings / bronne:
 P Harbinson: & quot; Voor-Christelike Ierland, van die eerste setlaars tot die vroeë Kelte & quot; Thames en Hudson, 1994
 & quot The Times Atlas of World History & quot, Times Books, 1994
 Sean Duffy, "Atlas of Irish History", Gill en Macmillan, 2000
 G. Stout en M. Stout, skryf in die & quotAtlas of the Irish Rural Landscape & quot, Cork University Press, 1997, pp31-63
 Verskeie skrywers, "The Oxford Companion to Irish History", Oxford University Press, 1998
 M ire en Conor Cruise O'Brien, & quotA Concise History of Ireland & quot; Thames en Hudson, 1972
Bloeddrukmedisyne herroep weens vrees vir bestanddeel ' verhoog kankerrisiko '
Eerste woorde van Eriksen met X-gegradeerde nadat sy dramatiese resussitasie onthul is
Kykers van Naked Attraction vra dat die vertoning opgehou word as aanhangers van X-gegradeerde oomblikke
Keltiese kryger van 2 000 jaar gelede begrawe in wa met wapens en ponies, beskou as die belangrikste vonds in sy soort in die Verenigde Koninkryk
'N Keltiese krygsgraf met wapens en regop ponie -geraamtes is deur kenners beskryf as 'n unieke en belangrike ontdekking vir die Verenigde Koninkryk.
'N 2,000 jaar oue skild, wat langs die oorblyfsels van die ou Brit gevind is, is "die belangrikste Britse Keltiese kunsvoorwerp van die millennium", het dr. Melanie Giles, van die Universiteit van Manchester, gesê.
Argeoloë het gesê dat die begraafplaas in Pocklington, oos van Yorkshire, die enigste in die Verenigde Koninkryk is waar moderne argeoloë perde begrawe het wat in 'n "wa -graf" begrawe is.
Ongeveer 20 mense wat in waens begrawe is, is die afgelope sowat 100 jaar gevind, meestal in Yorkshire - hoewel nie by perde nie.
Paula Ware, die direkteur van Map Archaeological Practice, wat die graf opgegrawe het, het gesê: "Die omvang en behoud van die Pocklington -wa -begrafnis het geen Britse parallel nie, wat 'n groter insig bied in die tyd van die Ystertydperk."
Uiters skaars ontdekking onthul hoe antieke Keltiese krygers geveg het
1 /8 Uiters seldsame ontdekking onthul hoe antieke Keltiese krygers geveg het
Verskaf deur University of Leicester Archaeological Services
Verskaf deur University of Leicester Archaeological Services/Chloe Watson
Die argeoloog noem die skild 'n 'onvergelykbare' ystertydvonds vanweë die 'voorheen onbekende ontwerpkenmerk'.
Sy het gesê dat die afgeskaalde grens "nie vergelykbaar is met enige ander ystertydperk in Europa nie, wat sy waardevolle uniekheid toevoeg".
"Die algemene opvatting is dat uitgebreide metaalskerms bloot seremonieel was, wat die status weerspieël, maar nie in die geveg gebruik het nie," het sy gesê. 'Tekens van herstelwerk kan ook gesien word, wat daarop dui dat die skild nie net oud was nie, maar ook waarskynlik goed gebruik is.'
Die ystertydperk, waarvan die inwoner vermoedelik tussen 320 vC en 174 vC gesterf het, is aanvanklik in 2018 by 'n bouperseel in die markstad opgegrawe.
Die ou Brit se lyk is in die wa agter die perde neergesit, om te lyk asof dit uit die graf spring.
"Hierdie ontdekking bied waardevolle bykomende bewyse wat aantoon hoe die ou Britte hul strydwaens liefgehad het," het dr. Giles, 'n vooraanstaande kenner en argeoloog, gesê.
'Dit is denkbaar dat die gesin van die dooie man en sy gemeenskap geglo het dat die wa hom sou help om die volgende wêreld te bereik of vir hom nuttig sou wees as hy daar aankom,' het sy gesê.
Persimmon Homes Yorkshire, wat die vonds besit, het gesê dat hulle van plan is om die ontdekking aan 'n museum te skenk.
Scott Waters, direkteur van die huisboufirma, het gesê: "Die opgrawing by The Mile -ontwikkeling is 'n wonderlike ontdekking vir die Britse geskiedenis, en ons voel dat hierdie erkenning en vondste in die plaaslike omgewing moet bly."
The Battersea Shield – Die bekendste Keltiese skild wat nog ooit in Brittanje gevind is
Die Battersea -skild is 'n ongelooflike kunswerk, die bekendste stuk Keltiese kuns wat ooit in Brittanje gevind is. Hierdie manjifieke skild uit die Ystertydperk is kort voor 1857 tydens die opgrawings vir die voorganger van Chelsea Bridge uit die Teems gebring, en dit is waarskynlik in die ooste van Engeland omstreeks 350-50 v.C. voorgestel is.
In dieselfde gebied het werkers ook groot hoeveelhede Romeinse en Keltiese wapens en menslike skedels gevind.
Gevind op die terrein van Chelsea Bridge in 1857 en nou in die British Museum. Fotokrediet
Dit dateer uit die Ystertydperk, tussen 350 en 50 vC. Fotokrediet1 Fotokrediet2
Die Battersea -skild is 'n bronsvel wat 'n houtskild bedek (nou verdwyn) en bestaan ​​uit verskeie stukke, vasgemaak met bronsnagels en omhul in 'n bindstrook.
Die versiering is in die tipies Keltiese La Tène -styl, bestaande uit sirkels en spirale, gemaak met behulp van die repoussé -tegniek, beklemtoon met gravure en stippel.
Oorspronklik het dit 'n houtrug, maar slegs die brons is nou oor. Die versiering is tipies Kelties in terme van kunsstyl, bestaande uit sirkels en spirale. Fotokrediet1 Fotokrediet2
Die skild het sewe en twintig rooi glas ' emalje ' geraamde studs in vier verskillende groottes, die grootste stel is in die middel van die baas. Selfs die handvatsel van die Battersea -skild was baie versier.
Dit is een van die belangrikste stukke antieke Keltiese militêre toerusting wat in Brittanje gevind is.
Dit is versier met repoussé -versiering en emalje wat bestaan ​​uit sirkels en spirale. Fotokrediet
Miskien het die ontwerp magiese eienskappe of godsdienstige betekenisse beteken, wat die gebruiker krag en beskerming bied. Fotokrediet1 Fotokrediet2
Omdat die bronsvel so dun en broos is en te kort om sinvolle beskerming te bied, dui argeoloë daarop dat dit eintlik nooit in die geveg gebruik is nie en waarskynlik 'n aanbod was van voorwerpe soos skilde en swaarde wat soms in riviere gegooi is 'n god.
Die skild word in die British Museum vertoon, terwyl 'n replika in die Museum of London gehuisves word.
Betekenis van die Warrior Shield
Boru Jewelry het die Celtic Warrior Shield -versameling geskep wat die verlede herskep en kontemporêre mode weerspieël.
Die bands in die versameling weerspieël die vier seisoene, die beweging van die son en die effek wat die heidense slangegod Crom op die Christendom in Ierland gehad het. Dit is ongelooflik hoe 'n klein juweliersware so 'n groot storie kan vertel.
Die Celtic Warrior -versameling is geïnspireer deur die Ardagh Chalice, wat tans in die National History Museum of Ireland in Dublin te sien is. Die Ardagh -kelk, sowel as die Book of Kells, word internasionaal erken as 'n kosbare oudheid en 'n skat van die mense van Ierland.
Die Ardagh -kelk kom uit die vroeë Christelike tydperk en word vermoedelik aan die einde van die 8ste tot die vroeë 9de eeu gemaak.
In 1868 is die kelk in die Ardagh -provinsie, Limerick, gevind deur twee mans wat aartappels grawe. Die kelk is gemaak van silwer en is versier met 354 stukke goud, koper, lood, tin, koper, vergulde, brons en emalje kralewerk. Daar is wonderlike voorbeelde van fyn filigraangoudwerk op hierdie stuk, wat die buitengewone vaardigheid en tyd wat daaraan bestee is, toon om die kelk te maak.
Keltiese kuns (1000 vC verder)
In die breë verskyn die vroegste Keltiese kuns en kunsvlyt in Europa uit die Ystertydperk, met die eerste migrasies van Kelte wat vanaf die steppe van Suid -Rusland gekom het, vanaf ongeveer 1000 v.G.J. Enige Europese kuns, kunsvlyt of argitektuur voor hierdie datum is afkomstig van die vroeëre Bronstydperk -samelewings Urnfield kultuur (1200-750 vC), of die Tumulus (1600-1200 vC), Onseker (2300-1600 BCE) of beker (2800 � BCE) kulture.
Sien ook: Ierse Bronstydperk en Ierse Ystertydperk.
Die Arend -simbool van St Mark
uit The Book of Durrow (c.670)
Toon ingewikkelde knoopwerk.
Wat was die vroeë invloede op Keltiese kuns?
Die eerste Kelte het hul eie kulturele style gebring, afkomstig van die Kaukasiese Bronstydperk, asook kennis van Mediterreense en Etruskiese style, afkomstig van maritieme handelskontakte deur die Bosporus tussen die Swart See en die Middellandse See. In die gebied van die Bo -Donau, het die Kelte behoorlik motiewe van die ou Danubiese tradisie opgeneem.
Hulle het ook kennis van yster-, metaal- en juweliersware-kuns saamgebring, moontlik ontwikkel uit die Brons-maakende Maikop-kultuur van die Russiese Kaukasus, of kontak met die Levant. (Die latere silwer meesterstuk van La Tene, bekend as die "Gundestrup -ketel", is vermoedelik in die Swartsee -streek gemaak.)
KUNSTE VAN DIE KELTE
Vir feite oor die vakmanskap,
kunstenaarskap en vakmanskap waarvoor
die Kelte was tereg beroemd, sien:
Keltiese wapens Art
Keltiese juweliersware Art
ONTWERPE VAN DIE OU KELTE
Vir die geskiedenis en amp -ontwikkeling
van die ikonografie, zoomorfies
patrone en dekoratiewe kunsmotiewe
in diens van die ou Kelte,
in metaalwerk, keramiek en ander
Wat was die eerste styl van Keltiese kuns?
Die vroegste ware Keltiese idioom op die gebied van kuns en kunsvlyt was die Hallstatt -kultuur. Dit is afgelei van die tipe perseel in Salzkammergat ('n soutmynstreek), naby die dorpie Halstaat in Oostenryk, en duur van ongeveer 800 tot 475 vC.
Alhoewel dit rondom Oostenryk gesentreer was, het die Hallstatt -kultuur versprei oor Sentraal -Europa, verdeel in twee gebiede: 'n oostelike gebied wat Slowakye, Wes -Hongarye, Kroasië, Slowenië, Oostenryk en Tsjeggië insluit en 'n westelike gebied wat Suid -Duitsland, Switserland, Noord -Italië insluit, en Oos -Frankryk. Die Hallstatt-kultuur is gegrond op sy winsgewende handel in Europa in sout en ysterwerktuie in die hele Europa, en die welvaart daarvan is ten volle weerspieël in die begraafplase van sy stamhoofde en ryk adel, wat groot hoeveelhede fyngemaakte artefakte, juwele, erdewerk, gereedskap bevat en ander voorwerpe.
Wat was die belangrikste kenmerke van Hallstatt Arts and Crafts?
Hallstatt-kuns uit Sentraal-Europa is bekend vir sy ysterwerktuie en -wapens van hoë gehalte, saam met die vervaardiging van dekoratiewe items en versiering op brons. Maar relatief min silwer- of goudvoorwerpe is uit hierdie era gevind. Hallstatt is beïnvloed deur die militaristiese Mykeense kuns en kultuur omstreeks 1650-1200 vC wat die Kelte opgeneem het toe hulle deur die Swartsee-gebied gegaan het.
Die tipe terrein in Oostenryk, wat in die 19de eeu volledig deur argeoloë opgegrawe is, bevat meer as 2 000 grafte, vol funksies en versierings. Hierdie en ander hoppe uit die Hallstatt-era bevat 'n massa wapens soos byle, spiese, spiese, snydende swaarde, dolke, helms, base, skildplate. Choppers het die beroemde gevleuelde Hallstatt-byl ingesluit, terwyl die swaarde lank en swaar was, en hul hakke halfmaanvormig was, met groot pommels of antennas, terwyl die skilde rond was. Verskeie breë bronsgordels is opgegrawe, versier in repousse -styl met beeste en meetkundige ontwerpe. Daar is ook baie brons- en ysterjuweliersware (borsspelde, ringversierings, verskillende soorte amber en glaskrale) gevind, baie van die voorwerpe wat met diere versier is en abstrakte meetkundige patrone. Borsspelde was veral algemeen en het beide die primitiewe veiligheidspennetipe (Peschiera) en die Balkan/Griekse spiraalstyl (skouspel) ingesluit, sowel as monsters in diervorme. Die pottebakkery was poligroom, maar ongeverf. Onder die meer ongewone ontdekkings was die lyk van 'n Duitse hoofman, begrawe ongeveer 550 vC in 'n symantel wat byna seker in China geweef is.
Alhoewel dit gedurende sy lewensduur van 300 jaar ontwikkel en op verskeie maniere beïnvloed is, is die Hallstatt-kunsstyl tipies baie meetkundig. Sy vordering in die voorafgaande Urnfield kultuur word meer gekenmerk deur tegniese eerder as estetiese verbeterings. As daar iets is, is daar 'n neiging tot die oordadige (soortgelyk aan die barok), met 'n volledige afwesigheid van latere Griekse oriëntaliserende invloede. Hallstatt -kunstenaars was geneig om gladde oppervlaktes op te breek, en gebruik dikwels kleurkontras vir effek. Motiewe bevat voëlvorms, waarskynlik uit Italië, spirale, dierontwerpe (zoomorphs), knoopwerk en fretwerk, maar min plantpatrone. Syfers is gereeld in pare uiteengesit, wat 'n algemene kommer toon met rigiede simmetrie.
Watter styl van Keltiese kuns het na Hallstatt gekom?
Argeoloë noem die volgende tipe Keltiese kunsstyl "La Tene", na die tipe terrein naby die dorpie La T & egravene aan die noordelike oewer van die Neuch-meer en acirctel, Switserland. Die terrein, wat in 1857 ontdek is, is tot 1885 volledig opgegrawe deur Switserse geoloë en argeoloë. 'N Totaal van meer as 2500 voorwerpe is opgegrawe, hoofsaaklik van metaal. Miskien weerspieël die militaristiese aard van die La Tene-era, die meeste items was wapens, waaronder meer as 150 swaarde (meestal ongebruik), byna 300 spieskoppe en 22 skildplate. Ander voorwerpe sluit in byna 400 borsspelde, sowel as gereedskap en ander artefakte. Die La Tene -styl strek oor ongeveer 400 jaar tussen 500 en 100 vC, en het saamgeval met 'n westelike verskuiwing in die kontinentale Keltiese hartland van die Bo -Donau in Oostenryk na die Bo -Ryn rondom Switserland en die Rhone -rivier in Frankryk. La Tene verteenwoordig die eerste hoogtepunt of opbloei van Keltiese kuns, wat die voorspoed en die groter bereik van die Keltiese kultuur demonstreer.
Soos dit was, het die La Tene -era saamgeval met die einde van die lykverassing en die oorskakeling na inhumasie, of begrafnis. Dit het tot voordeel van die argeologie gelei tot meer begraafplase, met meer hope persoonlike besittings en huishoudelike voorwerpe wat by die dooie begrawe is om sy genot van die verwagte hiernamaals te vergemaklik. Dit is uit hierdie kaste van artefakte dat ons ons begrip van hierdie Keltiese beskawing en kultuur verkry.
(Sien ook: Geskiedenis van kuns tydlyn.)
Wat was die belangrikste kenmerke van La Tene Arts and Crafts?
Die La Tene -styl, soos onthul in talle opgrawings in Europa - insluitend Brittanje en Ierland - sowel as in Griekse en Romeinse tekste, was 'n meer volwasse tipe Keltiese kuns. Volgens Paul Jacobsthal in sy seminale werk & quot; Early Celtic Art & quot (1944), kan die La Tene-beweging in vier fases verdeel word: The Early Style (c.480-350 BCE), The Waldalgesheim Style (c.350-290 BCE), Die plastiekstyl (290-190 v.C.) en die swaardstyl (190 v.C.). Oor die algemeen toon La Tene-artefakte van die Middellandse See-gebiede van Keltiese bewoning, veral Frankryk en Italië, 'n groter volwassenheid en edelheid van uitdrukking as die gebiede in Sentraal-Europa, vanweë hul groter kontak met die Grieks-Romeinse wêreld.
Opvallende La Tene -kunswerke bevat 'n magdom goudsmid, insluitend pragtige goue artefakte soos torke en goue krae (bv. Broighter Collar van County Derry), bande, nekkettings, klampe en armbande, 'n beperkte hoeveelheid goue beeldhouwerk (bv. Broighter Boat) ), goue en silwer ketels (bv. die Gundestrup -ketel, gevind in 'n moeras in Himmerland, Denemarke), asook 'n reeks bronsvoorwerpe, insluitend skilde (bv. die brons Battersea -skild, die Witham -skild van Lincoln), trompette ( bv.die bronsbasuin uit Loughnashade, County Armagh), bakke, vlae en siervoorwerpe (bv. die latere Petrie Crown uit County Cork), baie ingesny of gegraveer met tipiese La Tene -patroonwerk. Yster-kunswerke was ook algemeen, 'n interessante voorbeeld hiervan is die yster-vuurhoutjies (bv. Uit Capel Garmon, Gwynedd) om braaispit of hout te hou.
La Tene -patrone is beïnvloed deur formele motiewe wat uit Griekeland, Italië en die Kaukasus ingevoer is, maar sentraal- en Wes -Europese Keltiese metaalwerkers het vinnig hul eie unieke interpretasies van abstrakte vloeipatrone ontwikkel. Die resultaat was 'n hoogs gestileerde vorm van kromlynige kuns, hoofsaaklik gebaseer op groente- en blaarmotiewe, soos blaaragtige palmvorms, akanthusblare, rankers, wingerdstokke en lotusblomme, saam met spirale, triskels, S-boekrolle en basuinvorms. Ander geometriese versierings sluit kruismotiewe met wiele, zig-zags, kruisluik, haringbeen, konsentriese sirkels en meer in. Onder hierdie abstrakte patrone verweef Keltiese La Tene -kunstenaars 'n wye verskeidenheid zoomorfe dierontwerpe, met slangkoppe, wilde varke, uile en ander. Al hierdie patrone, soms in reliëf met rooi of ander emaljes, verskyn op die persoonlike versierings en wapens van die Keltiese krygsaristokrasie wie se mag en invloed sy hoogtepunt gedurende die tydperk 400-300 vC sou bereik.
Is daar voorbeelde van La Tene -skildery of beeldhouwerk?
Ondanks die voor die hand liggende rykdom van kontinentale Kelte gedurende die La Tene (en Hallstatt) tydperk, is daar geen voorbeelde van skilderye bekend nie, slegs 'n relatief klein hoeveelheid beeldhouwerk, en min, indien enige noemenswaardige, figuurlike uitsny. Al wat ons het is 'n paar horingkoppe, Janus-koppe, saam met 'n aantal antropomorfe en therianthropiese figure in hout, klei of metaal.
Hierdie gebrek aan beeldhouwerk en kerfwerk is raaiselagtig. Die afwesigheid van 'n tradisie in 3D -kunste kan een verklaring wees - hoewel die Russiese steppestamme beroemd was om hul brons, en die oorspronklike Keltiese hartland in Oostenryk naby die beroemde paleolitiese ivoorsnywerk van die Swabiese Jura was. Weereens, miskien het die Keltiese samelewing die ophoping van sulke kosbare voorwerpe nie waardeer nie, maar eerder gepersonaliseerde of draagbare items. Tog het die Viking -samelewing dit ook gedoen, maar die Vikings is bekend vir hul vakmanskap.
Die enigste hoë kwaliteit klipwerk wat deur Ierse La Tene -beeldhouers vervaardig is, is die reeks versierde heidense klippe, soos die Turoe Stone (Co Galway), Castlestrange Stone (Co Roscommon), Killycluggin Stone (Co Cavan), Mullaghmast Stone (Co Kildare) en Derrykeighan Stone (Co Antrim).
Het die Kelte aardewerk gemaak?
Ja, ons ken baie voorbeelde van Keltiese aardewerk, maar oor die algemeen was keramiekware nie 'n spesiale kunsvlyt nie - beslis niks om te vergelyk met die Griekse erdewerk van destyds nie, hoewel ironies genoeg laasgenoemde beslis deur die Kelte waardeer is.
Wat het gebeur met die geskiedenis van Keltiese kuns na La Tene?
Gedurende die laat periode van La Tene en die onmiddellike nagevolge daarvan, van ongeveer 200 BCE tot 100 CE, het die Romeinse legioene al die onafhanklike Keltiese stamme op die vasteland oorwin en hulle opgeneem in die Romeinse administrasie van Europa. Ook Brittanje is onderwerp en behandel, afgesien van sekere afgeleë streke in Skotland, Wallis en Cornwall. Slegs Ierland het daarin geslaag om vry van Romeinse beheer te bly. Gedurende die volgende drie eeue van hierdie romanisering het die Keltiese kultuur, taal en kunsvlyt geleidelik afgeneem, behalwe in Ierland. Selfs hier was daar minder geleenthede vir kunstenaars en vakmanne om hul vaardighede te ontwikkel. In die algemeen het die Keltiese kuns tot die 5de eeu gestagneer. Dit was in die vyfde eeu dat barbaarse stamme uiteindelik die Romeinse Ryk oorwin het - ten minste in die Weste. In 410 het Visigotiese stamme onder Alaric Rome afgedank, en 45 jaar later is die stad nog 'n keer oorval - hierdie keer deur Vandale onder Gaiseric. Met die ineenstorting van die Romeinse burgerlike owerheid in Europa, het die streek in anargie en chaos gedompel - 'n tydperk wat geskiedkundiges as die donker eeue bekend gemaak het. Dit sou tot ongeveer 800 nC duur. Intussen het die Christelike kerk in Italië besluit om Ierland sonder barbaar as een van sy voorposte te gebruik. Dit het St Patrick gestuur om die land tot die Christendom te bekeer. Dit sou groot gevolge hê, nie net vir die inwoners van Ierland nie, maar ook vir die Keltiese kuns. Sien ook Kelties-Romeinse kuns.
Wat het met die Keltiese kuns in Ierland gebeur na die val van Rome?
Die koms van die Christendom na Ierland het direk gelei tot 'n herlewing in die Ierse Keltiese kuns. Dit het drie vorme aanneem: eerstens, 'n herlewing van Keltiese metaalwerk, tweedens, die produksie - in samewerking met Angelsaksiese en Duitse kundigheid - van 'n reeks glorieryke verligte gospelmanuskripte, derdens, die skep van uitstaande vrystaande beeldhouwerke - die sogenaamde Hoogkruise van Ierland. In teenstelling met die vroeëre heidense tydperk van die Keltiese geskiedenis, waartydens wapens en juwele oorheers het, hou die meeste van die groot artefakte wat in die vroeë Christelike tydperk ontstaan ​​het, verband met godsdienstige aanbidding. Tog het die tekenaars, metaalwerkers en beeldhouers van die Christelike era steeds uitgebreide gebruik gemaak van die spirale, knoopwerk, zoomorfe en vele ander ontwerpe van hul heidense verlede.
Is die Christelike Keltiese Renaissance uitsluitlik deur die kerk veroorsaak?
Nee, nie heeltemal nie. Omdat die land die verwoesting van beide die Romeine en die barbare gespaar was, het die Ierse Keltiese kultuur steeds ontwikkel. Tussen 300 en 400 nC het Ierse Kelte 'n vereenvoudigde Ogham -alfabet ontwikkel om die Romeinse monumentale beeldhouwerk na te boots. Hierdie nuwe "Ogham Stones" het talle funksies gedien: graftekens van voorouers, gedenktekens en territoriale grense, om maar net 'n paar te noem. 'N Opvallende voorbeeld van sulke voor-Christelike klippe is die versierde pilaar in Mullamast, County Kildare. (Let wel: daar is geen bekende skryftaal in Ierland voor Ogham nie: die Keltiese kultuur het eerder op mondelinge as geskrewe tradisies staatgemaak, en historici laat mites skei van historiese feite - sien Lebor Gabala Erenn (Book Of Invasions).
Metaalwerk het ook ontwikkel. Nuwe tegnieke is bekendgestel, waaronder fynlyn-emalje en geribde versiering, sowel as verbeterde weergawes van zoomorfe dierekoppe in La Tene-styl, kromlynige motiewe en spirale. Nuwe vorms het nuwe soorte rokversierings ingesluit, veral die penannulêre borsspeld - 'n ringborsspeld met 'n spleet waardeur 'n pen ingedruk kan word - en die handpen - vernoem na die vorm van sy kop wat op die palm van 'n hand lyk . Sommige van hierdie innovasies is met groot effek gekombineer: die zoomorfe penne -borsspeld was byvoorbeeld heeltemal uniek vir Ierland, terwyl latere modelle nog mooier gemaak is deur die gebruik van veelkleurige emaljes en millefiori -glasversiering. Een van die groot voorbeelde van Keltiese juweliersware is die ringspeld wat bekend staan ​​as die Tara -broche (ongeveer 700).
Hoe het die kerk Ierse Keltiese kuns gehelp?
Die groot vernuwing van die kerk in Ierland was die ontwikkeling van die kloostersisteem - die vestiging van 'n netwerk van kloosters wat verantwoordelik was vir hul stigters soos St Patrick, St Columba et al, eerder as die gewone biskoplike hiërargie. Dit het groter vryheid van aksie in godsdiens- en estetiese aangeleenthede moontlik gemaak. Met verloop van tyd het hierdie kloosters gegroei tot bekende leersentrums - van geestelike en tydelike onderwerpe - terwyl hul scriptoriums en werkswinkels, gebaseer op Keltiese tradisies, 'n reeks vroeë Christelike kuns voortgebring het en ongeëwenaarde kundigheid in verskeie toegepaste kunste en kunsvlyt ontwikkel het. Dit alles is vergemaklik deur fondse deur die Kerk van Rome, wat teen die vroeë sewende eeu, indien nie voorheen nie, die rol as beskermheer van die kunste in Ierland aangeneem het. Dit het ook geletterdheid in die land bekendgestel. Sien ook Irish Monastic Art.
Hoe het Christelike Keltiese metaalwerk ontwikkel?
Die evolusie van die vroeë kerklike metaalwerk in Ierland het in die 7de eeu begin met brons relikwieë - dit wil sê, klein skarnierkaste met die oorblyfsels van die heiliges. Mettertyd het hierdie relikwieë in grootte en versiering gegroei, en latere weergawes (bv. Dié van biskop Conlaed en St Brigid) is versier met edelmetale. Na relikwieë kom nuwe tegnieke, materiale en kleure - die resultaat van metallurgiese metodes uit die buiteland sowel as plaaslike vaardighede - insluitend & quotchip -carving & quot ('n metode wat deur Duitse juweliers gebruik word) waardeur 'n gladde oppervlak omskep word in talle hoekige vliegtuie om die lig te vang. Ander fyn tegnieke wat deur Keltiese metaalwerkers bemeester is, was die gebruik van goue filigraan, veelkleurige studs (bv. Emalje, millefiori en amber) en gestempelde foelies. 'N Uitstekende voorbeeld van Keltiese goudwerk van hierdie tydperk (terloops bekend as die Hiberno-Saksiese skool vir insulêre kuns) is die Moylough-gordelheiligdom.
'N Ander vernuwing van Keltiese vakmanne was hul metode om 'n uiters komplekse stuk (bv.) Bronswerk te maak uit 'n reeks gegote, gehamerde en gespinde dele wat op 'n (bv.)' N bronskern saamgevoeg is en vasgemaak is (in plaas van gesoldeer). Die hoogste voorbeeld van hierdie tegniek is die silwer Ardagh -kelk, opgebou uit meer as 350 afsonderlike dele. Ander godsdienstige meesterwerke uit Ierland sluit in: die brons Moylough Belt Shrine, die silwer Derrynaflan Chalice en die twee brons omhulde houtkruisings - die Tully Lough Cross en die beroemde Cross of Cong, gebou vir King Turlough O'Connor in die 12de eeu. In hul versieringsstyl bly al hierdie godsdienstige kunswerke tipies Kelties, wat dateer uit antieke heidense tradisies.
Hoe het verligte manuskripte ontwikkel?
Waarom verbeeld hulle Keltiese kuns?
Net soos oorblyfsels is verligte evangelie -tekste gebruik as kosbare voorwerpe van verering, wat dikwels slegs op spesiale feesdae en feeste uitgebring is. As Keltiese metaalwerkers in die klooster se werkswinkel die uiterste hitte van oonde en gesmelte metaal moes verduur, het die skrifgeleerdes, leerlingtekenaars en meesterkunstenaars in die scriptorium veral onder die koue gely. Terwyl hulle alle ure in ysige temperature gewerk het, het hulle onbekende ure lank geswoeg om handgemaakte velwerk te vervaardig, waarop woord-vir-woord, reël-vir-reël, bladsy-vir-bladsy, die heilige skrif, geskryf is. Daarna het die ewe deurdagte prosesse van illustrasie en beligting gekom. Toe kom die bymekaarmaak van die bladsye, en laastens, die voorblaaie. Dan sou die Vikings aankom om die manuskrip te vernietig en die monnike te slag - wel, nie altyd nie, maar dit het gebeur, en nie so selde nie.
In elk geval, soos die Ardagh- en Derrynaflan -kelke, het die vroeë Christelike godsdienstige manuskripte in wese Kelties gebly, bedek met ongelooflik komplekse patrone van tradisionele motiewe, waaronder die triskele, die trompet, zoomorfe beelde, spirale, ruiters, kruise, knoopontwerpe en talle ander fantasie -gevulde grafiese versierings en kerke - byna almal afgelei van die tradisionele ontwerpe van heidense Keltiese metaalwerk.
Onder die bekendste verligte manuskripte is die Cathach van St Columba (vroeg in die 7de eeu), die Boek van Durrow (c.670), die Lindisfarne-evangelies (c.698-700), die Echternach Evangelies (c.700), die Lichfield Evangelies (c.730) en die Book of Kells (c.800) - veral die Chi/Rho Monogram Bladsy met sy wonderlike versiering. Dit is een van die grootste skatte van die vroeë Christelike kuns van die Middeleeue, en miskien die bekendste werke in die geskiedenis van die Ierse kuns.
Hulle het ook 'n beduidende invloed op godsdienstige scriptoriums in die hedendaagse Europa gehad. Die antiklassieke tekste soos die Book of Kells is na talle kloosters en godsdienstige sentrums op die vasteland gebring, waar dit die ontwikkeling van die Karolingiese, Romaanse en Gotiese kuns vir die res van die Middeleeue beïnvloed het.
Hoe en wanneer het Celtic High Cross -beeldhouwerk in Ierland ontwikkel?
Die klipbeelde wat bekend staan ​​as 'High Crosses' is tipies in opdrag van plaaslike kloosters vir godsdienstige terreine, wat dikwels die voorheen opgerigte houtstrukture vervang het. Hulle doel het van plek tot plek gewissel: sommige het 'n gebeurtenis herdenk, sommige was verering, ander het as verwysingspunte gedien. Die meerderheid is steeds sigbaar in Ierland, maar is gedurende die periode 750-1150 geskep, hoewel die vorm in die vroeë 10de eeu sy hoogtepunt bereik het. Hulle word in twee basiese tipes ingedeel - dié met reliëftonele uit die Skrif, of die lewens van die heiliges en slegs abstrakte Keltiese ontwerpe. Eersgenoemde sou ook belangrike lesse uit die Bybel geïllustreer en verduidelik het. Hierdie hoë kruise word in elk geval beskou as die belangrikste liggaam van vrystaande beeldhouwerk wat tussen die val van Rome en die Florentynse Renaissance geskep is, en is een van die grootste bydraes tot die geskiedenis van visuele kunste in Ierland. Bekende voorbeelde sluit in Muiredach's Cross by Monasterboice, die Kruis by Castledermot en die Ahenny High Cross.
Was daar 'n deurlopende tradisie van Keltiese ontwerpwerk in Ierland?
Beslis. U hoef slegs die drievoudige spirale, ruitvorms, pastille of konsentriese sirkels van die Newgrange megalitiese graf (gebou omstreeks 3300 v.C.) (of die meetkundige beelde by die megalitiese graf van Knowth) te vergelyk met die spiraalversiering in die Book of Kells (geskryf 4000 jaar later), om die ongebroke tradisie van Keltiese ontwerp te waardeer. Sommige geleerde skrywers doen baie moeite om te onderskei tussen & quotientient & quot en & quotmedieval & quot / Keltiese ontwerpe, maar met die grootste respek kan ek nie saamstem nie. Ek dink die antwoord op die vraag - wat is die verskil tussen antieke en middeleeuse Keltiese kuns - is: baie min. Elke era lewer natuurlik sy unieke innovasies, maar ek dink dat die indrukwekkendste van Keltiese kuns (ten minste in Ierland, met die grootste aantal Keltiese kunswerke) die kontinuïteit van kreatiewe ontwerp is.
• Vir meer inligting oor skilders en beeldhouers in Ierland, sien: Irish Artists.
• Vir inligting oor die kultuurgeskiedenis van die Ystertydperk Ierland, sien: Irish Art Guide.
• Vir meer inligting oor die geskiedenis van Hallstatt en La Tene Keltiese kultuur, sien: Tuisblad.
Antieke Keltiese krygers: 10 dinge wat u moet weet
Illustrasie deur Angus McBride.
Geplaas deur: Dattatreya Mandal, 18 Oktober 2016
Omstreeks die 5de eeu vC beskou die Grieke Kelte (Keltoi) as een van die vier groot 'barbaarse' mense met hul onafhanklike ryke wat strek van die Iberiese skiereiland tot by die grense van die boonste Donau. Vanuit die kulturele perspektief het hierdie Keltiese groepe die teenstelling gestel teen die sogenaamde Mediterreense ideale, met hul kenmerkende benadering tot godsdiens en oorlogvoering. Maar natuurlik, buiten die misleidende 'barbaarse' etiket, het die historiese omvang van hierdie ou mense, veral die kwaai Keltiese krygers, meer te doen.
1) Hoë kapteins, edeles en 'landdroste' -
Soos die meeste stamomvang van antieke tye, was die basiese raamwerk van die Keltiese samelewing saamgestel uit uitgebreide families en geslagte wat binne hul spesifieke territoriale grense gebaseer was. Hierdie kollektiewe groepe is beheer deur konings of hoë hoofde, terwyl mag soms gedeel word deur dubbele owerhede. Met verloop van tyd, teen ongeveer die 1ste eeu vC, is sommige van die Kelte, veral in Gallië, regeer deur verkose 'landdroste' (soortgelyk aan die Romeinse konsuls) - alhoewel hierdie hoofde slegs nominale mag gehad het. Die werklike besluitneming is oorgelaat aan die vergadering van vrymanne, terwyl die militêre bevele (soos strooptogte en verowerings) nog deur 'n nog kleiner groep edeles voorgelê is, onder wie die konings en hoofmanne gekies is.
Dit bring ons die basiese hiërargie van die ou Kelte, waar die edeles duidelik die minderheid elites gevorm het. Hulle is gevolg deur die voorgenoemde vrymanne van die samelewing, wat dikwels die krygsbande en houers van hul hoofmanne gevorm het. Maar die meerderheid van die gewone Keltiese mense was waarskynlik van 'onvrye' oorsprong, waarmee Julius Caesar as slawe vergelyk het. Vanuit die praktiese oogpunt was dit 'n oorvereenvoudiging, aangesien die Kelte nie regtig afhanklik was van slawe vir die funksionering van hul sosiale en ekonomiese aangeleenthede nie, in teenstelling met hul buurlande in die Middellandse See. Die Kelte (veral die elite) was egter eintlik afhanklik van die verhandeling van slawe (wat hulle tydens strooptogte afgerond het), en hierdie gevange manne en vroue is dikwels ruil in ruil vir luukse goedere uit Rome en die verre Griekeland.
2) Kelte: die 'kunsmanne' -
Interessant genoeg, ten spyte van hul (dikwels misleidende) 'barbaarse' tag, het die Keltiese samelewing die so-gekategoriseerde 'kunstenaars' hoog geag. Trouens, in eertydse Ierland is die Druïde as 'kunstenaars' genoem en spesiale voorregte van die heersende klas verleen. Net so word bards, ambagsmanne, smede en metaalwerkers dikwels as kunsmanne aangewys, gegewe hul bydraes tot die maak van liedere wat moraal bevorder, spoggerige juweliersware en die belangrikste massa-wapens-'items' wat 'n hoë waarde in die Keltiese samelewing het.
Trouens, die kategorisering van 'kunsmense' was so belangrik dat die edeles hulself dikwels met soortgelyke titels toegerus het. Dit is aangevul deur hul patronisering van verskillende soorte vakmanne, wat op sy beurt verantwoordelik was vir die versiering van spesiale klere en uitrustings vir hul gekose here en leiers. In wese was die opbloei en aanmoediging van kuns 'n integrale deel van die Keltiese samelewing, en die status word gebruik om beide die 'kunsmanne' aan te wakker en te assosieer.
3) Die omvang van kliëntediens -
Ons het vlugtig genoem hoe die Keltiese samelewing basies in drie groepe verdeel kan word-die ryk edeles, die vrymanne en die meerderheid gewone mense (wat beter standaarde as Mediterreense slawe geniet het). Opvallend genoeg is die hele samelewingsomvang so gestruktureer dat hierdie drie groepe met mekaar verbind kon word, en die stelsel was gebaseer op klante.
Eenvoudig gestel, soos die latere feodale tye, het die ambisie van kliënte beteken dat die laer posisie groep trou aan hul politieke meerderes belowe het in ruil vir veiligheid (soos die gewone mense) en werk (soos die vrymanne). Aan die ander kant het die aantal houers (of kliënte) wat 'n edelman sy posisie in die samelewing weerspieël het, met 'n groter aantal volgelinge wat natuurlik die groter aansien en mag van die elite weerspieël. Daar moet ook op gelet word dat baie edeles tydens die oorlog en konfrontasies van die vrymanne afhanklik was vir ondersteuning.
Terwyl hierdie onderling verbonde stelsel gebaseer was op praktiese praktyk, is dit versterk deur lojaliteit geloftes wat nie ligtelik opgeneem is nie - en het gevolglik streng gevolge gehad vir diegene wat sulke gevestigde bande verbreek het. Gegewe die belangrikheid van familiêre bande in die Keltiese samelewing, is die kliëntstelsel soms ook versterk met die uitruil van gyselaars en die bevordering van kinders.En in desperate situasies het kliëntediens selfs tot hele stamme uitgebrei, soos die geval was tydens die Caesar's Gallië -veldtog toe die Aedui hul geallieerde kliënte opgeroep het om te veg.
4) Keltiese oorlogvoering en huursoldate met 'n lae intensiteit-
Soos u uit die vroeëre inskrywings kan verstaan, was een van die intrinsieke parameters van 'n antieke Keltiese samelewing gebaseer op die wedersydse waardering van fisiese veiligheid, wat die edeles op hul beurt die krag van 'versekering' gegee het. En die omvang van sekuriteit was gereeld nodig, aangesien die Kelte gereeld betrokke was by 'aggressiewe' aktiwiteite, wat wissel van beesroes, slawe-aanvalle en handel tot selfs clan-gebaseerde vendettas en oorlogvoering. Hierdie klomp sogenaamde lae-intensiteitskonflikte het die jong Keltiese krygers eerder voorberei op werklike oorlogvoering, nie net sielkundig nie (aangesien moed nie as 'n deug gesien word nie, maar eerder as verwagte gedrag beskou), maar ook takties, soos om sy wapenhantering en die belangrikste is dat hy sy krygs reputasie as 'n vegter bewys het.
Een van die maniere om so 'n reputasie te verkry, was om by die huursoldaatgroepe aan te sluit wat op baie geografiese plekke rondom antieke Europa en die Middellandse See werk. 'N Pertinent voorbeeld sou natuurlik die Keltiese krygers in diens van die groot Hannibal behels. Onder die Keltiese kontingent van die Carthaagse generaal is die swaar ruiters veral hoog geag vanweë hul doeltreffendheid in nabygeveg en elite-status (dikwels onder leiding van edeles). Die Kelte bewys ook hul waarde as huursoldate in die leërs van Syracuse en selfs die Diadochi (Opvolger) Koninkryke van Alexander, met een interessante voorbeeld oor hoe hulle as elite -infanteriste in die weermag van die Ptolemeus van Egipte opgetree het (hierbo op die foto).
Baie van hierdie huursoldaatgroepe het as pseudo-broederskap opgetree, met hul leërbroederskapskodes wat verskil van die 'gewone' soldate van die talle stamme en stamme. Polybius het opgemerk hoe die Keltiese huursoldate wat uit die noorde aangekom het om hul broers uit die Cisalpine -Gallië te help tydens die Slag van Telamon (teen die Romeine) die Gaesatae of bloot 'spearmen'. Die term self is egter moontlik afgelei van die Keltiese woord geissi, wat grofweg vertaal word in bindings of heilige gedragsreëls.
5) Die 'oplossing' van rykdom en aansien -
Die hiërargie van die antieke Keltiese samelewing is gedeeltelik geïnspireer deur die aansien van die leier of die owerste. En hierdie prestige -aspek word op sy beurt bepaal deur die rykdom wat hy verkry het deur talle pogings, van strooptogte, stryd tot selfs handel. In wese het die opperhoofde besef dat hoe groter rykdom hulle verkry, hoe groter die kans dat hulle hul kliënte sal moet behou en sodoende mag sal hê. Een van die newe-effekte van hierdie eenvoudige ekonomiese stelsel is genoem in die vorige inskrywing, waar geselekteerde groepe Keltiese krygers huursoldate geword het en sodoende rykdom en buit bymekaargemaak het uit die verre lande van Griekeland, Egipte en selfs Rome en sodoende hul aansien in hul geboorteland.
'N Ander interessante voorbeeld is die handel met slawe. Alhoewel slawe vir die Keltiese oorlogsbande relatief maklik was, gegewe die los struktuur van baie randdorpe en gevestigde lande (in vergelyking met hul mediterrane eweknieë), was hierdie slawe dikwels nie geïntegreer in die Keltiese samelewing nie. In plaas daarvan is dit verruil vir luukse goedere soos wyn en goue munte. Terwyl die transaksie vir 'n Mediterreense handelaar 'te maklik' beskou is - aangesien slawe dikwels meer winsgewend was as net vaste goedere, was die handel prakties vir 'n Keltiese krygsheer. Dit is omdat die verkryging van wyne (en luukse goedere) en die verspreiding daarvan onder sy bewaarders sy posisie in die stamstruktuur eintlik sou versterk.
6) Feeste en strooptogte -
Net soos hul Germaanse bure, het die eertydse Kelte spesiale betekenis aan die omvang van die feesmaal gegee. Hierdie sosiale byeenkomste, beskerm deur die edeles, het byna 'n rituele weg gevolg, met 'n verskeidenheid seremoniële kenmerke en gasvryheidskodes. Terselfdertyd het die deelnemers self dikwels dronk en wild geword, en hul woede het gepaard gegaan met bardliedere en selfs parodieë wat sarkastiese opmerkings oor hul afstamming en moed geprys het.
Maar buite dronkenskap en feestelikheid weerspieël sulke feeste ook die sosiale status van die beskermhere en die gaste, met sitplekke wat hul status in die gemeenskap weerspieël (baie soos die latere Angelsaksers). Verder weerspieël selfs die vleissnitte die gestalte en prominensie van die gas, met die beste stukke wat aan die gunsteling krygers gegee is. Hierdie deel van die kampioen kan selfs deur ander krygers betwis word, wat tot argumente en selfs bakleiery onder die gaste gelei het.
Verder het die feeste ook die praktiese doel van militêre beplanning gedien omdat sulke sosiale byeenkomste baie van die noemenswaardige elite en invloedryke bewaarders gelok het. Terwyl hy gedrink en gesmul het, kon enige Keltiese kryger spog met sy beplande aanval om buit en buit te versamel - en hy kon ander volgelinge vra om by hom aan te sluit. Die omvang het weer teruggekeer na prestige-oorlogshoofde met 'n groter sosiale status, en het meer kliënte gehad om hom te ondersteun in 'n poging om nog meer rykdom te versamel-wat verwys na 'n sikliese ekonomie gebaseer op oorlogvoering.
7) Druids en die ander wêreld -
Tot dusver het ons gepraat oor die sosiale aspekte van die ou Kelte. 'N Groot deel van die Keltiese kultuur was egter gebaseer op die geestelike en bonatuurlike omvang. In werklikheid het Keltiese krygers geneig om bonatuurlike eienskappe aan baie natuurlike parameters te verbind, insluitend moerasse, riviere, mere, berge en selfs bome.
Die geestelike omvang en sy eienskappe het ook tot sekere diere en voëls uitgebrei, soos perde, wilde varke, honde en kraaie. Vir hierdie doel het baie van die Kelte die tasbare koninkryk van die mens as 'n samewerking met die Anderwêreld waar die gode en dooies gewoon het. Soms is die grens tussen hierdie twee gebiede as 'uitgedun' beskou, en so min van die menslike offers (soos die Lindow -man) is moontlik gemaak om 'n boodskapper na hierdie fantastiese ander wêreld te 'stuur'.
Die uitnemendheid van die Druïde spruit voort uit hul beweerde vermoë om die Anderwêreld te 'koppel' en te interpreteer. Hulle naam is afgelei van die verwante eikebome met die heilige bos van eikebome, bekend as drunemeton (in Galasië), wat gebruik word vir belangrike rituele en seremonies. Terwyl Druïde meer gewild was in die ou Gallië en Brittanje, was mans met 'n hoë sosiale status wat redelik algemeen was in die Keltiese wêreld (selfs in die verre Galasië in Klein -Asië).
8) Die wapens, wapenrusting en ontplooiing van Keltiese krygers -
Al die vrymense van die antieke Keltiese samelewing het die reg (en soms die plig) om wapens te dra, in teenstelling met die 'onvrye' meerderheid. Die wapens wat hulle gedra het, was egter relatief ongekompliseerd, aangesien die kombinasie van spiese en skilde die norm was. Die adel was egter geneig om hul swaarde ten toon te stel as instrumente van aansien, terwyl hulle ook helms en poshemde ingesluit het as deel van hul strydpanoply (hoewel dit slegs gedra word deur die krygers met die hoogste status). Daarteenoor het gewone krygers slegs hul spiese, kort skilde gedra terwyl hulle enige vorm van swaar pantser vermy het.
Interessant genoeg, behalwe die swaard, is die spies ook beskou as 'n gewaardeerde (en praktiese) wapen van 'n vegter. Die Griekse skrywer Strabo het beskryf hoe die ou Keltiese krygers dikwels twee soorte spies gedra het - 'n groter, swaarder om te stoot en 'n kleiner, buigsame een om te gooi en (soms) te gebruik in noue gevegte. Wat defensiewe toerusting betref, het die Griekse reisiger Pausanias kommentaar gelewer oor hoe die Galatae (Galasiërs - Keltiese mense wat gemigreer het en hulle in Sentraal -Anatolië gevestig het) het hul kenmerkende skilde gedra. Livy het verder getuig hoe die Keltiese skilde relatief lank was met 'n langwerpige vorm, maar prakties dui weereens daarop dat swaar skilde waarskynlik net deur die elite -retinues gedra is.
Wat raketwapens betref, dui argeologiese bewyse daarop dat boë baie laag was na Keltiese krygers. Aan die ander kant is daar baie slingerstene wat rondom die heuwel-forte in die suide van Brittanje gevind is, wat daarop dui dat slange waarskynlik meer gewild was as boë as wapens deur sommige Keltiese groepe. In elk geval, die baie vegter-etos van die meeste Keltiese samelewings het moontlik 'n rol gespeel om 'neer te kyk' op wapens op projektiel.
Met al die praatjies oor wapens, moet ons ook verstaan ​​dat oorlogvoering 'n intrinsieke deel van die Keltiese samelewing was. Alhoewel gewilde idees en Hollywood hulle as 'barbare' afmaak wat verkies het om hul vyande te versamel en chaoties aan te kla, is die historisiteit baie ingewikkelder. Trouens, Polybius het self genoem hoe die Kelte nie bloot 'kolom van die gepeupel' was nie. In plaas daarvan het hulle hulself waarskynlik op die slagveld ontplooi op grond van stamverband.
En byna weerspieël hul maatskaplike omvang, is die formasies van die leër geïnspireer deur die hiërargie. Die gekose en edele Keltiese krygers wat met hul reputasie en moed spog, is byvoorbeeld in die voorste linies geplaas, omring deur groepe ander soldate (wat hul moraal deur hierdie kampioene versterk het). Hierdie 'supergroepe' met stamverwantskappe het hul eie standaarde en baniere uitgevoer, dikwels vol godsdienstige simboliek (soos beskermgode). En op 'n praktiese vlak is hierdie standaarde ook gebruik vir die byeenkoms van die Keltiese krygers in die voorste linies, met kontingente wat stry om oppergesag en aansien op die slagveld.
9) Die kontras van ryk klere en rituele naaktheid -
Pausanias het gepraat oor die Galasiërs (Galatae) en hoe hulle verkies om geborduurde tuniek en broek met ryk kleure te dra, dikwels vergesel van mantels met verskillende tinten. Argeologiese bewyse van Keltiese grafte en grafte ondersteun ook so 'n idee, met fragmente van wol en linne wat dikwels verskillende kleure vertoon. Die edeles word aangevul deur hul modieuse style met weelde, insluitend die gebruik van goue drade en sy. Die ryk Kelte (mans en vroue) het ook 'n voorliefde gehad om juweliersware te dra, soos armbande, ringe, halssnoere, torke en selfs hele korsette van goud.
Aan die ander kant het Polybius dit te sê gehad oor die felle Kelte, ongeveer 2de eeu v.C.
Die Romeine ... was verskrik oor die goeie orde van die Keltiese leër en die vreeslike gejaag, want daar was ontelbare horingblasers en trompettiste, en ... die hele leër skreeu hul oorlogskrete ... Ook verskriklik was die voorkoms en gebare van die naakte krygers aan die voorkant, almal in die fleur van die lewe en fyn geboude mans, en almal in die voorste maatskappye wat ryklik versier is met goue fakkels en armbande.
So in teenstelling met spoggerige kledingstukke, het min Keltiese krygers gewillig in die slagveld gedompel terwyl hulle naak was. By 'n nadere ondersoek van die antieke verslae, kan u agterkom dat hierdie 'naakte krygers' meestal aan die huursoldaatgroepe behoort, wat ons vroeër as gesogte organisasies beskryf het.
Eenvoudig gestel, sommige van die krygers in sulke groepe, gebonde aan kodes en rituele, het hulself toegewy aan krygstogte wat deur simboliek voorgeskryf is. Hulle beskou hulleself as vurige volgelinge van oorlogsgode (soos Camulos in Gallië), voel hierdie aanhangers moontlik beskerm deur goddelike entiteite, en vermy dus die gebruik van liggaamsbeskerming luidrugtig. Die naakte vegter het egter sy skild gedra omdat die spesifieke item as 'n integrale deel van sy vegter beskou is.
10) Die waansinnige aanklag en kakofonie van die Celtic Warriors -
Vir die ou Kelte is 'n stryd in 'n sekere sin beskou as 'n geleentheid om 'n mens se 'waarde' voor die stam en gode te bewys. Terwyl die taktiek van oorlogvoering deur die eeue heen in antieke Europa ontwikkel het, het die sielkundige benadering van die Keltiese krygers tot oorlogvoering grootliks onveranderd gebly. En gepaardgaande met sy psige was die doelgerigte gebruik van geraas, wat wissel van oorlogskrete, liedere, gesange, beledigings, beledigings tot selfs gespesialiseerde instrumente soos carnyx. Laasgenoemde voorwerp was gewoonlik 'n soort oorlogshoring wat in die vorm van 'n dier was (dikwels 'n vark), en die hoofdoel daarvan was om die vyand te skrik met 'harde geluide en oorlogsruie' (soos beskryf deur Diodorus Siculus ).
Interessant genoeg is die woord 'slagspreuk' afgelei van die laat-Middeleeuse term slagspreuk, wat op sy beurt afkomstig is van Gaelies sluagh-ghairm (sluaghbeteken 'weermag' gairmmet betrekking tot 'huil'), die strydkreet wat die Skotse en Ierse Kelte gebruik het. Die Keltiese oorlogsbande is soms ook vergesel deur Druïde en 'banshee' -vroue wat hul teenwoordigheid bekend gemaak het deur skreeuende en skreeuende vloeke wat op hul vyande gerig is.
Behalwe dat die vyand sielkundig geteister is, het die 'ouditiewe begeleiding' die moed en woede van die Keltiese krygers aansienlik verskerp. Teen hierdie tyd (in die beginfase van die geveg) was die uitdaging aangestel - toe hul kampioene na vore kom om met hul teenstanders te veg. En sodra die enkele gevegte uitgevoer is, is die Kelte in hul gevegsgejaag gedryf-en sodoende het hulle op die vyandelike linies met woede aangekla. Soos Julius Caesar self een van die gekke aanklagte beskryf het wat die Nervii tydens die Slag van die Sambre gemaak het (in Galliese Oorlog Boek II)-
... hulle het skielik met volle krag uitgestorm en ons ruiters aangekla, hulle maklik teruggedryf en in verwarring gewerp. Hulle hardloop toe af na die rivier met so 'n ongelooflike spoed dat dit vir ons lyk asof hulle aan die rand van die bos, in die rivier en byna almal op dieselfde oomblik bo -op ons is. Met dieselfde spoed het hulle teen die teenoorgestelde heuwel in die rigting van ons kamp opgedrom en die mans aangeval wat besig was om dit te versterk.
Eervolle vermelding-Kalkgewas hare
Diodorus Siculus noem saam met ander ou skrywers ook hoe die Kelte hul hare kunsmatig 'met kalkwater' witter 'gemaak het. Hierdie praktyk verwys waarskynlik na 'n ritueel waar die kryger die perd as sy totem aangeneem het en dus strewe na die seëninge en beskerming van Eponia, die perdegodin. Interessant genoeg het die kalkwas selfs die hare tot 'n mate verhard (alhoewel dit deur te veel gebruik was dat die hare uitval), wat effens beskerming kon bied teen die vlekke wat na die kop gerig is.
Boekverwysings: Celtic Warrior 300 BC-AD 100 (Deur Stephen Allen) / Ancient Kelts: Europe's Tribal Ancestors (Deur Kathryn Hinds)
En as ons geen beeld of kunswerk toegeskryf of verkeerd toegeskryf het nie, laat weet ons dit dan via die 'Kontak ons'-skakel, wat bo die boonste balk en onder in die balk verskyn. Gegewe die groot omvang van die internet en met soveel herhalings van die genoemde beeld (en kunswerke) in verskillende kanale, sosiale media en webwerwe, word dit soms moeilik om die oorspronklike kunstenaar/fotograaf/illustreerder op te spoor.
Kelte in Ptolemaïese Egipte
Baie Kelte in die leërs van die vreemde lande kom uit Galasië, 'n gebied wat eens in die hooglande van Sentraal -Anatolië in die huidige Turkye geleë was. Vanaf die vroeë derde eeu is Keltiese krygers uit die Oos-Europese stamme ingesluit in die Egiptiese gevegsorde. Tydens die bewind van Ptolemeus II Philadelphios is 'n groep van vier duisend Keltiese krygers uit die Balkan gewerf, met die hulp van Antigonos Gonatas van Makedon.
Volgens die Griekse historikus Pausanias het die 4 000 Keltiese krygers Ptolemeus gehelp om 'n verpletterende oorwinning te behaal oor sy halfbroer-usurpator, Ptolemaeus Keraunos. Hy beweer ook dat die oorlogsleiers van die Keltiese groepe beide Ptolemeus en Magas van Cirene, 'n Griekse Masedoniese edelman, wat lid was van die Ptolemaïese dinastie wou omverwerp. Hulle doel was om hulself as die heersers van Egipte op te stel. Om hierdie Keltiese rebellie te straf, het Ptolemeus hierdie eksotiese krygers na 'n klein eiland in die Nyl verdryf om van honger te sterf. Hierdie episode beteken egter nie die einde van die assosiasie tussen die Kelte en die Ptolemeërs nie.
In 250 vC het Ptolemeus II meer Keltiese krygers aangestel om die inheemse Egiptiese leër te help met die bou van paaie en om rebellies te onderdruk. Hy en sy seun Ptolemeus III Euergetes, wat in 247 vC Farao geword het, het ook Keltiese huursoldate in diens geneem. Hierdie keer marsjeer hulle deur Sirië en Judea in 'n oorwinnende veldtog teen Seleukos Kallinikos, 'n heerser van die Hellenistiese Seleucidiese Ryk, tydens die inval van die Seleucidiese Ryk, wat Mesopotamië en Wes -Persië verwoes het. Tydens die bewind van Ptolemeus IV Philopater (222-205 vC) het Keltiese soldate deel geword van die kultuur van Ptolemaïese Egipte. Tot die val van die Ptolemaïese dinastie was hulle 'n baie belangrike deel van die leër. Ptolemaeus V Epiphanes het 'n leër van Thrakiese Kelte aangestel om 'n opstand van die inheemse Egiptiese bevolking in Bo -Egipte te onderdruk. Dit is ook bekend dat die laaste heerser van die dinastie - Cleopatra - die Keltiese huursoldate gebruik het.
Baie Keltiese krygers het 'n nuwe tuiste in Egipte gevind, met plaaslike vroue getrou en die res van hul lewens in die farao se land gebly. Volgens die Griekse historikus Polybios was die ondertrouery tussen Keltiese krygers en inheemse Egiptiese en Griekse meisies baie algemeen. Die kinders van Kelties-Egiptiese huwelike was bekend onder die slangterm e pigovoi.
 Die ontdekking van metaal was 'n belangrike gebeurtenis in die menslike geskiedenis. Dit was die eerste materiaal wat in die gewenste vorm gevorm kon word. Boonop was metaal baie sterker as klip en kan dit baie meer effektief gebruik word. Die eerste metaal wat die mensdom wyd gebruik het, was brons - 'n legering van koper en tin. Alhoewel hierdie nuwe tegnologie omstreeks 4000 vC in Europa aangekom het, het dit Ierland nog 2000 jaar lank nie bereik nie. Setlaars uit Frankryk het omstreeks 2000 vC in Ierland aangekom, met die kennis van brons saam met hulle en die bestaande inwoners het die vak by hulle geleer. Stadig het die kultuur van hierdie bronswerkende setlaars saamgesmelt met dié van die Neolitiese Iere en die Ierse Bronstydperk geboorte gegee.
Metaalbewerking: Ierland is geseën met relatief ryk koperafsettings, waardeur groot hoeveelhede brons op die eiland geproduseer kon word. Die koperryke gebiede het egter nie noodwendig saamgeval met gebiede wat in die Neolitiese era belangrike materiaalbronne was nie. Die fokuspunte in Ierland het dus verhuis na streke wat in sommige gevalle relatief sonder vorige aktiwiteite was, byvoorbeeld westelike Munster.
Die koper self is ontgin. Op die berg Gabriel, Cork, lê een van die min myne uit die Bronstydperk wat oral in Europa bekend is, behalwe Oostenryk.Dit dateer uit tussen 1500 en 1200 v.C. en bestaan ​​uit 25 vlak mynskagte wat ongeveer 5 tot 10 meter in die helling strek. Bewyse uit die myne dui aan dat die kopererts waarskynlik onttrek is deur vure in die myn aan te steek, en toe die mynwande warm geword het, het daar water op gespat, wat die erts wat dit kon verwyder, verpletter het. County Cork en Kerry, aan die suidwestelike punt van die eiland, het die grootste deel van Ierland se koper vervaardig en daar word beraam [3 p114] dat die provinsies saam gedurende hierdie era 370 ton koper vervaardig het. Aangesien alle bronstydperk -artefakte wat tot dusver gevind is, ongeveer 0,2% van hierdie totaal beloop, en ondanks dié wat deur die jare vernietig of verlore geraak het, blyk dit dat Ierland gedurende die Bronstydperk baie koper uitgevoer het. Daarteenoor is daar nie veel blik in Ierland nie, en die meeste blik wat nodig was om die brons te maak, is blykbaar ingevoer uit die huidige Engeland.
Waarvan is die koper gemaak? Baie daarvan is in bronsbyle gemaak. Alhoewel koper taamlik sag is, maak die blik wat daarmee saamgestel is om brons te maak dit sterker en kan dit langer gebruik word voordat dit geslyp moet word. 'N Paar brons is gebruik om aalwonde te maak, en 'n paar om dolke te maak. 'N Paar van hierdie items is gevind wat versier is met meetkundige patrone. In die Bronstydperk was daar 'n merkbare toename in die vervaardiging van wapens wat spesifiek bedoel was om mense dood te maak. Teen die einde van die Bronstydperk is baie komplekse items vervaardig, soms gegiet en soms gemaak van geslaan velbrons. Voorbeelde sluit chauldrons en horings in.
Prent verwyder op versoek van die outeursreghouer.
Die tegnologie vir die vorming van die brons het gedurende die Bronstydperk verbeter. Aanvanklik is items gegiet deur die brons in 'n uitgeholde klip te gooi, soos die een aan die linkerkant. As die bylkop verwyder is, sou dit aan 'n houthandvatsel aan sy smal punt vasgemaak gewees het, terwyl die breë, geboë punt die lem sou word. Teen die middel van die Bronstydperk het mense tweedelige vorms uitgevind, waar twee hol klippe aanmekaar gesit en metaal bo-op in 'n gaping gegooi is. Hierdeur kon meer komplekse items, soos dolke, vervaardig word. Teen die einde van die Bronstydperk het mense was- of vetmodelle gemaak van wat hulle wou gooi, klei om hulle geplaas en dan die klei verhit om die was te smelt. Hulle gooi toe die metaal in en kap die klei weg sodra dit gestol het.
Die grond wat in die Neolitiese tydperk gebruik is, was die hooglandgebiede wat van bosbedekking verwyder is. Die laaglandgebiede was nog grootliks beboste. Dit lyk egter asof die einde van die Bronstydperk saamgeval het met 'n algemene afswaai in klimaatstoestande, wat natter en kouer toestande na Ierland gebring het. Baie van die hooglandgebiede, wat reeds versuur het as gevolg van oormatige gebruik, het verander in turfmoerasse wat baie swak in die landbou is. Plekke soos die Ceide Fields, in Mayo, wat in die Neolitiese tyd bewerkbare grond was, was bedek deur die opkomende kombersmoerasse. Hierdie komberse is op die hoë grond geskep deur ontbossing en oorbeweiding, maar die natter weer het veroorsaak dat hulle verder afdraand was. (Prof. Mike Baillie, van Queen's University, Belfast is van mening dat natuurrampe die klimaatsverloop veroorsaak het. Sien: http://www.knowledge.co.uk/sis/abstract/baillie.htm.)
Terselfdertyd het die bevolkingsdigtheid van Ierland gestyg, en dit het toenemende druk op die land geplaas. Die enigste oplossing was om laaglandwoud te laat val, maar dit verg beter gereedskap, en die uitvinding van bronsbyle het net betyds gekom om hierdie probleem op te los. Die Bronstydperk in Ierland is dus die begin van die einde vir die Ierland se laaglandwoude wat stelselmatig in die komende eeue skoongemaak is. Baie van die magdom laagland mere wat deur die ystydperk agtergelaat is, het ook begin versmoor deur turf, wat die verhoogde moerasse vorm wat baie dele van Ierland vandag kenmerk. Namate die mere in moeras verander het, het die Ierse Bronstydperk begin om houtpaadjies oor die moerasse te bou, waarvan sommige in die moderne tyd gevind is. Daar is 'n groot aantal 'hoards' gevind wat uit hierdie tydperk dateer - versamelings waardevolle besittings wat in moerasse neergelê is. Die rede waarom soveel mense hul waardevolle besittings weggesteek het, is onseker, maar dit is moontlik dat 'n verslegtende klimaat tot hongersnood en impuls gelei het om waardevolle besittings op te gaar. Of miskien was dit bloot 'n gewoonte om 'offergawes' in die moerasse te plaas.
Bronstydperk Megaliete en grafte [1,2,3]
Enkele begrafnisse: In Oos -Ierland het die mense wegbeweeg van die tradisionele megalitiese graftipes, wat die Neolitiese tipeer, en eerder gekies vir eenvoudige kuile, of kiste wat as of selfs geraamtes bevat. In al die dele van Ierland is honderde sulke siste gevind, wat tussen 2000 en 1500 vC dateer, maar hulle is groter in Ulster en Leinster. Baie van hierdie grafte is met erdewerk gevind. Sommige het gepostuleer dat die samelewing in hierdie tydperk meer egalitêr geword het, wat gelei het tot minder massiewe begrafnisse soos Newgrange.
Wiggrafte: In die weste van Ierland het 'n nuwe soort graf verskyn, moontlik gebou deur setlaars uit Frankryk wat moontlik die eerste van die groepe was wat bekend sou staan ​​as die Kelte. Sogenaamde wiggrafte bestaan ​​uit 'n vernouende klipkamer wat bedek is met 'n hoop aarde. Die enkele ingang kyk byna altyd na die suidweste. Die mees algemene megalitiese kenmerk in Ierland, dit word in die weste van Ulster, Connaught en Munster aangetref, hoewel daar 'n groot konsentrasie van 120 voorbeelde in 'n klein gebied in die noordelike graafskap Clare is. Die wiggrafte in Kerry en Cork is die eerste megaliete wat in die gebiede gevind word, en dit is moontlik te wyte aan die teenwoordigheid van kopererts in die gebied en 'n toename in die bevolking. As alternatief, aangesien die wiggrafte hoofsaaklik in hooglandgebiede voorkom, was dit moontlik die produk van 'n groep herders wat kuddes op die hooglande van Wes -Ierland bewei het, voordat dit in moeras verander het. Die foto hierbo toon die wiggraf van Baur South .
Henges: 'N Hengel is 'n erde sirkel, waarskynlik gebruik vir seremoniële doeleindes. Soms is dit rondom of langs die vorige neolitiese megaliete gebou, maar hengels is in Ierland gebou in 'n breë tydperk wat omstreeks 2000 vC begin. Verreweg die hoogste konsentrasie is in die Boyne -vallei van die provinsie Meath, wat reeds die tuiste is van die groot deurgrawe van Knowth en Newgrange. Daar is egter ander voorbeelde in die provinsies Roscommon, Sligo, Clare, Limerick, Kildare en Waterford. Daar is 'n beroemde en goed bewaarde henge genaamd die Giant's Ring by Ballynahatty, aan die rand van Belfast in die distrik Down (sien prentjie regs. Deur Barry Hartwell). Hengels is gebou deur grond uit die middel van die sirkel te skrap om 'n rant rondom te vorm. Hierdie hangers kan 100 tot 200 meter (330 tot 660 voet) in deursnee meet. Binne die hengse het argeoloë die stelselmatig verassende oorblyfsels van diere sowel as bewyse van hout- en klippale gevind. Dit dui aan dat henges sentrums was vir 'n godsdienstige kultus wat sy bloeitydperk in die eerste helfte van die Bronstydperk gehad het. Henges word ook in Brittanje aangetref.
Klipkringe: Teen die einde van die Bronstydperk het 'n ander seremoniële struktuur verskyn, die Klipkring. Daar is in Ierland sowel as in Brittanje gebou, en is in groot getalle gebou, maar hoofsaaklik in twee klein gebiede gekonsentreer. Die eerste is in die Sperrinberge van die provinsies Londonderry en Tyrone, terwyl die tweede in die berge van die provinsies Cork en Kerry is. Alhoewel albei klipkringe is, is hulle onderskeidend van mekaar. Die Ulster -groep is groter, maar meer onreëlmatig en bestaan ​​uit kleiner klippe. 'N Ry klippe word gereeld aan die sirkel raak. Die belangrikste voorbeeld is Beaghmore, naby Cookstown in die provinsie Tyrone. In die Munster -groep word die sirkels gemaak van groter klippe en word dit geassosieer met kliprye en staande klippe. Die doel van klipkringe is byna seker seremonieel. Die foto aan die regterkant toon 'n klipsirkel in Bohonagh, Cork (beeld deur Dept of Arts, Culture and the Gaeltacht).
Die alledaagse lewe in die Bronstydperk Ierland [2,3]
Huise: Dit lyk asof die Ierse Bronstydperk in huise gelyk het wat ooreenstem met dié van die Neolitiese, dit wil sê reghoekige of sirkelvormige huise wat gemaak is van houtbalke met mure en waterdakke en rietdakke van riete (daar is bewyse van Carrigillihy, graafskap) Kurk dat sommige kliphuise moontlik gebou is , maar dit lyk twyfelagtig). Die sirkelhuise sou van 4 tot 7 meter in deursnee gewees het en deur 'n sentrale pos ondersteun word. Sommige ander huise is moontlik gebou uit grondsode wat in 'n houtraam geplaas is. Baie huise sou 'n ronde houtheining gehad het wat 'n omheining voor die huis gemaak het. Daar was soms 'n sirkelsloot rondom die hele eiendom wat verdedigend was en diere in gehou het.
Kook: As u noukeurig en op die regte plekke kyk, kan u 'n heuwel met 'n perdeskoen in 'n andersins plat veld sien. As dit die geval is, is die kans groot dat u na 'n kookplek in die Bronstydperk kyk (fulacht fian in die Ierse taal). 'N Houtbak is in die grond gegrawe en met water gevul. Langs die trog is 'n vuur aangesteek en klippe in die vuur verhit. Hierdie klippe is toe in die water gegooi. Sodra dit warm genoeg was, kan vleis in die water gekook word. Die stukkende, gebruikte klippe is eenkant toe gegooi en in die loop van 'n paar jaar die kenmerkende perdeskouheuwel gevorm. Hierdie fulacht-fian is baie algemeen in Ierland, veral in die suidweste. Eksperimente het getoon dat die water binne 30 minute aan die kook gebring kan word, en 'n skaapboud van 4,5 kg is in net minder as 4 uur gaargemaak. Geoffrey Keating, 'n historikus wat in die 17de eeu geskryf het, het uit die eerste hand verslag gedoen van hierdie kookmetode wat so onlangs as in die 1600's na Christus in Ierland gebruik is. Sy verslag dui ook daarop dat die metode ook gebruik is om water vir was te verhit.
Taal: Ons kan nie weet watter taal die mense van die Bronstydperk in Ierland gepraat het nie. Toe die Kelte aan die einde van die Bronstydperk in Ierland aankom, het hulle 'n Sentraal -Europese taal saamgebring wat sterk beïnvloed moes word deur die moedertaal of tale van Ierland. Dit was hierdie Keltiese tale wat die oorsprong van die moderne Ierse taal sou wees. Alhoewel die taal van die Bronstydperk heeltemal onbegryplik sou wees vir 'n Ierse spreker van vandag, is dit beslis een van sy verre wortels.
Landbou: Die landbou het baie voortgegaan soos in die Neolitiese, al was dit op 'n groter skaal. Meer laaglandwoude is skoongemaak om landbougrond te maak wat gebruik is vir weiding of vir die verbouing van graangewasse. Met die klimatiese afswaai in die Bronstydperk, was dit dalk moeiliker om in die land te kom as in die Neolitiese tyd. Die gebruik van metaalgereedskap kom egter waarskynlik enige nadeel teen.
Oorlog: Namate die bevolking toegeneem het, het die gemiddelde bronstydse boer waarskynlik handel gedryf met boerderygemeenskappe in die omgewing. Bevolkingsdruk kan egter ook oorloë tussen gemeenskappe veroorsaak het. Bronswapens is die eerste wat blykbaar met die oog op mense ontwerp is.
 A Weir, "Early Ireland: A Field Guide", Blackstaff Press, 1980
 G. Stout en M. Stout, skryf in die & quotAtlas of the Irish Rural Landscape & quot, Cork University Press, 1997, pp31-63
 P Harbinson: "Voor-Christelike Ierland, van die eerste setlaars tot die vroeë Kelte", Thames en Hudson, 1994
Kyk die video: Dance of Life Relaxing Fantasy Music for Relaxation u0026 Meditation (November 2021).