Kookkuns: Nigeriese visbredie
Hier is ’n resep wat die Nigeriërs na Suid-Afrika gebring het. Dit kan met vars of gerookte vis gemaak word.
Vir 4 persone het jy 500 g ferm wit vis nodig. Sout en peper die vis, strooi tiemie daaroor en hou eenkant.
Nou braai jy ’n gekapte ui, ’n gekapte rooi soetrissie,’n fyngekapte rissie en 2 fyngekapte knoffelhuisies saam in olie tot sag.
Gooi 125 mℓ tamatiepasta en 500 mℓ groenteaftreksel by die uiemengsel en laat dit vir 20 minute prut.
Knip jou vis in stukke en plaas dit in die sous. Prut vir nog 10 minute.
Roer 125 mℓ fyngekapte pietersielie by die gereg voor jy dit bedien.
Bedien dit op wit rys.
op 8/27/2010 08:34:00 am
Sleutelwoorde: Hoofgereg , Nigeries , Vis Merging .NET assemblies using ILMerge - CodeProject 11,100,668 members (70,029 online)
Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 19-Dec-14 8:54Refresh123 Next » PressReader - Landbouweekblad: 2018-06-15 - Jou sto­rie: Te­le­foon­kui­ers
Jou sto­rie: Te­le­foon­kui­ers
Toe ek teen ske­mer­tyd vir ’n vrien­din koe­baai sê en my grys draad­te­le­foon in­ge­dag­te op sy mik te­rug­glip, kom daar nos­tal­gie­se pren­te in my kop van die te­le­foon­kui­ers wat ek as kind in ons plaas­huis se koel gang be­trag het.
Ek dink aan die dae op die plaas en my ma wat op die te­le­foon kui­er met haar buur­vrou, haar skoon­sus­ter, haar bak-vrien­din, ’n naald­werk-sus­ter of die ver­staan-vroue in haar le­we . . . Dit was nou na­mid­dae, as die sink­dak kraak en ek en my broer uit­ge­la­te bui­te langs die wind­pomp in die sink­dam swem en sy die draad­loos kon af­sit na­dat Esmé Eu­ver­ard Só máák mens ge­kloek het en die Ge­heim van Nan­tes nóg ’n e­pi­so­de se loop ge­loop het.
Vier lan­ges. Dit was ons plaas-lui wat my ma laat weet het om haar swart Do­lo­res-naald­werk­skêr op die geel li­no­le­um­kom­buis­ta­fel met die sil­wer poot­jies neer te sit. Sy is half­pad ge­sny aan die ge­rui­te pienk seer­suc­ker-lap vir my nu­we rok met die hoë ly­fie en wit ma­griet­jies, soos op die pa­troon-prent.
Maar sy’s gang-af, sy móét ant­woord, want aunt Hen­drie­na het ’n ge­sels­lus aan die an­der kant. Ek weet som­mer aunt Hen­drie­na staan met haar groen pen­ne­tjie-krul­lers in die ha­re, wat sorg­vul­dig deur haar kom­buis­reg­ter­hand, Lies­bet, met bier­lap­pies in­ge­draai is.
My ma kry ge­moe­de­lik-moeg haar sit op my ou­pa se room­kleur ge­verf­de bent­wood-stoel wat on­der die s­te­wi­ge swart ba­ka­liet-te­le­foon staan­ge­maak is. Die te­le­foon is lank te­rug deur Tel­kom se be­soe­ken­de teg­ni­kus met die ho­ë­wiel-bak­kie teen die blink o­lie­verf-muur ge­mon­teer, want el­ke ding het sy plek en van wi­re­less, mo­bi­le of re­mo­te was daar nog nie spra­ke nie.
My ma en Buur­vrou deel sto­ries en stuk­ke oor ta­ma­tie­plant­jies wat be­lo­wend op­kom, wes­te­win­de wat plaas­ven­ster­ban­ke weer van voor af on­der die stof waai of die hand­tert­jies en Hert­zog­gies wat nog moet klaar vir Son­dag se wyks­bid­uur. An­der ke­re kon my ma en haar skoon­sus­ter, An­na Maans, ’n ron­de uur be­spie­gel en bieg oor hul pen­kop-seuns se skool­broe­ke – so­me wat vir die so­veel­ste ke­re moet uit, lang be­ne van twaalf­ja­ri­ges wat veels te vin­nig nóg lan­ger word. Of vloot­blou skool­truie wat half­pad is en dye lots van die ko­ö­pe­ra­sie se wol wat nou skie­lik ver­skil.
So het hul­le die koue sei­soe­ne en die warm so­mers op on­ge­steel­de plaas­ly­ne deur­ge­praat. Uit­ge­trap. Voos ge­werk.
Daar was sto­ries oor brood wat treu­rig rys, Bur­da-pa­tro­ne wat af­ge­rol gaan word, be­skuit wat uit­droog in hout­sto­we, skool­blik­ke wat moet vol­ge­maak word of bees­slag-spe­se­rye wat in vy­sels wag.
In­ko­pie­sen­trums, Dol­ce-ho­ë­hak­skoe­ne, Guc­ci-hand­skoe­ne of pienk vroue-og­gen­de met pronk en praal was nooit op die a­gen­da nie. Nee, op die a­gen­da was na­mid­dag ná na­mid­dag skaap­wors, boer­be­skuit, suur­deeg­brood, kor­rel­kon­fyt, vy­e­rol­le, spring­bok­bil­tong, kol­jan­der, brei­wol, he­kel­pa­tro­ne en ka­toen­lap vir kin­der­rok­kies.
Die werk­woor­de was nie spog, blink of nuus aan­dra nie, maar die taal lie­wer kerf, knie, kar­ring, skil, nat­lei, op­sny of uit­stryk. Plaas­vroue . . . met hul u­nie­ke, e­del styl van vrou­wees, die noue band met ’n vrien­din om die swoeg en wroeg van ’n dag deur te trap, uit te ra­fel, oor te speel. Want, so hoor hul­le dan él­ke mid­dag by tan­nie Esmé van S­pring­bok­ra­dio: Só máák mens!
En só, on­ver­klaar­baar, het ek ook al plek­plek my ma se styl be­gin aan­neem om teen wa­ter­staanson ’n vrien­din te bel op my kar­tel­draad-te­le­foon en te vertel: Só maak mens, so maak ék of hoe maak jy?
Hann­li Nel-Smith woon op S­tel­len­bosch, waar sy haar man se tand­arts­prak­tyk be­stuur en die ad­mi­nis­tra­sie be­har­tig. Sy het op die plaas Erf­deel, tus­sen Loe­ries­fon­tein, Ka­ka­mas, Brand­vlei en Po­f­ad­der, groot­ge­word. Hann­li is lief vir boe­ke, skryf en be­speel die man­do­lien en ki­taar.