Published: 2015-01-16 Views: 1174
Die orde van die Christelike erediens – informele liturgie.
‘n Inherente deel van die proses waardeur ‘n mens leer, is die vorming van patrone of prosedures. Wanneer mense herhaaldelik in situasies kom, soek hulle gedurig gemeenskaplikhede wat uiteindelik daartoe lei dat hulle prosedures of patrone ontwikkel waarvolgens hulle kan optree in soortgelyke situasies. Wanneer so ‘n patroon van optredes gevorm het noem ons dit ‘n roetine of selfs ‘n tradisie. As godsdiens slegs roetines geword het, het ons vêr afgedwaal van die lewe wat God gee.
Die kerk het deur die eeue baie maniere gevind om “kerk te hou”. Dit word genoem die diensorde. Meestal is dit ‘n goed deurdinkte en goed gestruktureerde reeks van geestelike aktiwiteite, waarin veral die ampsdraers ‘n belangrike rol speel. Die model waarmee ons groot geword het is ontwerp om ‘n gesprek tussen God en die mense voor te stel, waar die mense se deel gewoonlik die sang, die geloofsbelydenis en miskien die dominee se gebede is. God praat deur die wet en deur die woord en deur die verskillende seëngroete.
Ek glo dat die eerste kerk nie so formele manier gehad het nie. Hand 2:42 stel dit so : En hulle het volhard in die leer van die apostels en in die gemeenskap en in breking van die brood en in die gebede. 1 Kor 14:26 sê: Hoe staan die saak dan broeders? Wanneer julle saamkom, dan het elkeen van julle ‘n psalm of ‘n lering of ‘n openbaring - laat alles tot stigting geskied. Ek dink hulle byeenkomste was baie eenvoudig.
In die Christelike erediens moet daar ‘n balans van ‘n paar dinge wees. Eerstens moet daar aanbidding wees. God roep ons as priesters eerstens na Hom toe sodat ons Hom kan aanbid. Die ware wedergebore mens het in sy hart die diep hunkering na ware aanbidding en dis een van die mees vervullende en verheffende aspekte van die erediens. Die gemeente moet vryuit (sonder dwang deur ‘n sterk musiekleier of dominansie deur ‘n oordonderende musiekspan) die Here kan lofsing, kan aanbid (worship) en ook bid tot Hom. In hierdie gemeenskaplike aanbidding moet alle individue die vryheid gegun word om God te aanbid soos hulle verkies, sonder om hulle in ‘n eenvormige patroon te probeer druk. Hierby ingesluit natuurlik is ook die korrekte bediening van die gawes van die Heilige Gees, gereël deur die liefde van Christus vir mekaar. Dan moet daar verkondiging van die Woord wees. (Leer van die apostels) Die Woord is vandag steeds die enigste betroubare openbaring van God se wil, en as ons nie die Woord kan laat spreek nie kan ons amper maar netsowel by die huis bly. Hoewel aanbidding van uiterste belang is, mag ons nie die Woordverkondiging minderwaardig ag of ‘n mindere prioriteit gee nie. Die Woord is vir ons ‘n vaste anker - anders dwaal ons gou-gou weg. Predikers moet die Woord as uitgangspunt en basis hou, en nie afdwaal na menslike wyshede en filosofieë nie. Buiten die Woord kan onsself weinig van blywende waarde aan die kudde oordra. Die breking van die brood spreek vir ons vanself. Dis die gereëlde verkondiging van die dood van die Here en ons hernieuwde vereenselwiging daarmee. As dit met erns bejeën word, verseker dit dat ons by die kruis bly. Fellowship- Gemeenskap met die kinders van God! As mens dit eers ervaar het wil mens dit nooit weer mis nie. Fellowship is ‘n belewing van hoe God jou met Sy liefde omvou deur die mense wat Hy rondom jou geplaas het.
Uit die tweede teks hierbo kom twee dinge duidelik naamlik : Almal moet deelneem en daar moet orde wees. Die ware kerk is nie bloot ‘n groep mense wat vergader nie, maar lede van ‘n lewende liggaam wat byeenkom vir ‘n doel. In ‘n egte liggaam het die Heilige Gees reeds vooraf met mense gepraat en aan elkeen iets uitgedeel wat hulle na die byeenkoms moet bring. Omdat Hy soewerein is het Hy reeds aan elkeen ‘n stukkie van ‘n legkaart gegee wat êrens sal inpas in die geheel. Trouens, ek dink dis een van die maatstawwe of versekerings wat ons het waaruit ons weet dat die Heilige Gees in die vergadering werk - as daar harmonie in die bydraes is. Almal moet kom, bereid om iets te gee en die liggaam te bedien - dink aan die rykdom en oorvloed wat daar sal wees! Dis ‘n skade vir almal as selfs een lid sy deel terughou. Tog sal daar orde wees - want God sal net genoeg gee.
Ons weet dat die Bose die byeenkoms van die heiliges sal wil ontwrig. Dit kan op baie maniere gebeur. Dit kan wees dat ‘n prediker ‘n valse leer begin verkondig. Daar kan valse gawes en openbaringe wees. Mense kan in die “vlees” bedien en die aandag eerder op hulleself vestig as op Jesus, die vergadering kan onordelik wees en oor tydsgrense loop. Leiers kan poog om die vergadering te manipuleer. Die doel wat bereik moet word is om genoeg vryheid te laat dat Jesus Christus Sy wil en karakter kan uitdruk deur elke lid van die Liggaam wat Hy wil gebruik, terwyl die werke van die bose, asook aksies van mense wat in die vlees wil optree, verhoed moet word. Vir hierdie doel stel God gesag in die gemeente. Een praktiese manier waarop dit kan geskied is wanneer die ouderlinge met mekaar ‘n goeie verstandhouding het en met mekaar afspreek om op ‘n besliste, maar verkieslik onopsigtelike manier gesag te neem in die vergadering. Dit verseker meestal dat daar vrede kan heers in die vergadering - veral aangesien die betrokke voorganger onderworpe is aan die res van die ouderlinge. Dit spreek vanself dat die voorganger nie iemand met ‘hang-ups’ moet wees nie, en ook nie ‘n nuweling nie.
Binne hierdie parameters kan die diensorde verander word soos die Heilige Gees lei en is dit nie nodig (selfs nie wenslik) dat ‘n tradisie ontwikkel wat slaafs gevolg moet word nie. Hoewel dit nie beteken dat die gemeentebyeenkomste sonder ‘n breë program gehou moet word nie, behoort die program buigsaam genoeg te wees om aan te pas as dit nodig is, byv besoekende groepe, drama’s, sangdienste, besoekende sprekers, sendingbyeenkomste ens. Die diens te moet so eenvoudig as moontlik gehou word, en mens moet ‘n fyn ingesteldheid hê om te hoor wat die Here deur die liggaam sê. Wat belangrik is, is dat die fokus in alles op Jesus gerig moet word.