Hoe behoort sosiale sekerheidsvoordele te reageer in 'n ekonomiese ineenstorting?
Dit is die probleem wat Andrew Biggs impliciet in sy Wall Street Journal verhoog kolom beklemtoon die sprong in die grootte van die projeksies van die tekort aan sosiale sekerheid sedert 2008. Biggs kla dat progressiewe op die ekonomiese ineenstorting gereageer het deur 'n toename in voordele te stel wat die tekort selfs groter sal maak eerder as om planne te ondersteun om die geprojekteerde tekort uit te skakel. Terwyl Biggs se fokus eksplisiet die solvensie van die program is, kan die aksies van progressiewe slegs teen die groter ekonomiese konteks verstaan ​​word.
Die oproepe tot uitbreiding van voordele is ten minste gedeeltelik 'n reaksie op die ekonomiese ineenstorting. Dit is opmerklik dat hierdie ineenstorting 100 persent voorkombaar was en dat dit een van die ergste blunders in die geskiedenis van ekonomiese beleid in die geskiedenis van die wêreld was. Ongelukkig het die top ekonomiese adviseurs in beide politieke partye wie se foute verantwoordelik was, nie hul status beïnvloed deur hierdie fout nie.
As gevolg van die ineenstorting het baie mense na aftrede nader gekom, het baie van hul spaargeld verdwyn as die aandelemark in duie gestort het, huispryse gedaal en hulle het hul werk verloor gedurende hul spitsjare. Dit het beteken dat miljoene werkers hul spaargeld moes aftrek om hul gesinne te ondersteun op 'n punt waar hulle beplan het om rykdom vir aftrede op te bou. Daarbenewens weens die swakheid van die arbeidsmark wat deur hoë werkloosheid geskep is, het tien miljoene werkers die afgelope ses jaar stagnante lone gesien toe hulle kon verwag om jaarlikse reële loongroei in die omgewing van 1.0 persentasie te sien het die ekonomie voortgegaan op die pad wat in 2008 geprojekteer is.
Die toenemende behoefte aan maatskaplike sekuriteit
Kortom, die ineenstorting het grootliks die behoefte aan maatskaplike sekuriteit verhoog, wat die basis vorm vir die reaksie van progressiewe. Biggs is korrek dat die koste van addisionele voordele op 'n stadium gedek moet word, maar daar is geen duidelike rede dat dit vandag nodig is om die volle plan op te stel nie. 'N Deel van die koste kan verhaal word deur die betaalstaat te verhoog soos deur mense oor die politieke spektrum voorgestel is.
Dit is waarskynlik dat ons op 'n sekere stadium 'n bietjie toename in die loonstaatbelasting sal benodig, maar daar is min rede dat die presiese tydsberekening vandag vasgelê moet word. In die dekade van 1980 tot 1990 die loonbelasting verhoog met meer as 2.0 persentasiepunte. Ten spyte van hierdie staptog, het baie konserwatiewes die tagtigerjare as 'n ekonomiese goue era aangewys. Dit is moeilik om te sien waarom dit so 'n ramp sou wees as daar iewers oor die volgende drie dekades 'n vergelykbare toename sou wees.
Werkers gee om vir hul na-belasting lone wat hoofsaaklik bepaal word deur wat hulle verdien voor belasting. Weens ekonomiese wanbestuur en handels- en reguleringsbeleid wat ontwerp is om inkomste opwaarts te herverdeel, het die meeste werkers die afgelope drie dekades baie min groei in voorbelaste lone beleef. As hulle 'n ewe deel van die geprojekteerde groei in vergoeding oor die volgende drie dekades, dan sal voorskotvergoeding byna 60 persent hoër wees in 2044 as vandag. Dit is verstaanbaar dat progressiewe meer gefokus sal wees om te verseker dat werkers hul regverdige deel van ekonomiese groei kry as wat die risiko 3-4 persent van hierdie winste teruggeneem kan word in belastingverhogings om hul aftrede te ondersteun.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoe behoort sosiale sekerheidsvoordele te reageer in 'n ekonomiese ineenstorting?