Hy wat weet dat hy genoeg het, is ryk.
Eenvoud is nie dieselfde as noodlottigheid, of selfopgelegde ontneming nie. Die praktyk van eenvoud is alles oor genoegsaamheid of daar is genoeg - wat die oudstes die "Middeweg" of die "Golden Mean" genoem het. Dit het te doen met die vind van 'n grasieuse balans in die lewe waar ons genoeg materiaal het om te voorsien in ons basiese behoeftes, plus 'n paar geriewe en luukshede wat nie nodig mag wees vir basiese oorlewing nie, maar wat geskik is vir 'n waardige en selfaktualiserende lewe.
Soos ons kan verwag, is daar aansienlike breedtegraad hier om presies te bepaal hoeveel is genoeg, en hoeveel van watter soort dinge. Dit sal vanselfsprekend verskil met die individu, tot op sekere hoogte met die kultuur, sekerlik met aardrykskunde en met ons staat en stadium in die lewe.
Kultiverende onderskeid tussen hoeveel is genoeg
As ons vermoed dat ons ten minste een "de-junking" deur ons woonkwartiere gemaak het, word ons gekonfronteer met die praktiese vraag hoe om nie stadig (of vinnig) terug te skuif na die mier van akkumulasie nie. Dit vereis dat die onderskeid word gemaak in hoeveel daar genoeg is, sowel as die kultuur wat nodig is om te balanseer op daardie grasieuse punt sonder om onsself te laat trek of afgedwing word.
Daar is twee dinge wat van hulp sal wees om dit te bereik: Eerstens, bewustheid van ons regeringswaardes en al die dinge wat ons die meeste liefhet in ons lewens. Dit beteken om 'n gereelde oefening te ontwikkel om te onthou wie ons is, hoekom ons hier is, waar ons vandaan kom en waarheen ons gaan. Bewustheid van ons persoonlike antwoorde op hierdie vrae, hoe voorlopig of hipoteties dit ookal mag wees, is 'n kragtige manier om verbonde te bly aan ons eie bronne van innerlike wysheid en betekenis. Hierdie bewustheid is wat ons help om verbind te bly met wat ons liefhet eerder as om onsself afgelei te word deur wat ander ons probeer wil hê.
Nog 'n ding wat van hulp kan wees om te leer om te bepaal hoeveel is genoeg, is om 'n begrip van die dinamiek van begeerte te ontwikkel, dit is waarom ons meer en meer sonder beperking verlang.
Die verwarrende verwarring van verbruikerswese
Een verhaal wat ons onsself vertel van die aard en doel van die menslike bestaan ​​is dié van verbruikerswese. Verbruikersbeskouing plaas die betekenis en waarde van die lewe in die eindelose stimulering, bevrediging en herstimulasie van die begeerte vir die verbruik van materiële dinge. Daarbenewens konfronteer verbruikersbewustheid die bevrediging van nie-materiële (sielkundige, sosiale, emosionele, geestelike) menslike behoeftes met die produksie en verbruik van materiële goedere en dienste vir wins. Aangesien die "winsmotief" self 'n geleerde begeerte is, is daar geen ingeboude fisiese grense tot sy bevrediging nie. Slegs ander sosiale of sielkundige faktore kan dit belemmer of sy uitdrukking rig.
In ons samelewing spits 'n onbeperkte wense vir wins die enorme buigsaamheid van menslike leer aan 'n groei-georiënteerde ekonomiese en tegniese stelsel wat op 'n fisies beperkte planeet voed. Die uitwerking van hierdie stelsel op die Aarde word vergroot deur 'n galopende bevolkingsgroei, vinnig ontwikkelende tegnologie en die ideologie wat deur die besigheid, regerings en die meeste gewone burgers gedeel word. Hierdie kombinasie is inherent onvolhoubaar. Ons weet dit. Tog voer ons die ideologie van verbruikerswese aktief uit na die res van die wêreld. Verbruikerswese is nie wat ons natuurlik bely nie, maar dit is wat ons doen, en wat ons doen, spreek veel hoër as wat ons sê.
Die kultuur van verbruikerswese groei uit die nogal slordige "filosofie" (as dit genoem kan word) van hedonistiese materialisme. Moderne ekonomie verklaar eenvoudig dat mense van nature gulsig, selfbelangrik en genotvol is, sonder beperking. Paradoksaal, in ons strewe na die bevrediging van ons gierigheid en eetlus vir plesier, moet ons ook "rasioneel" wees. Verbruikerswese bied werklik geen verduideliking vir hierdie stand van sake nie, om dit eerder te aanvaar as om "net soos mense is" en voort te gaan uit hierdie uitgangspunt om maniere te ontwikkel om soveel moontlik geld daaruit te maak.
Hedonistiese Materialisme: 'n Self-vervulende Profesie
In die proses preek dit die baie teorie van die menslike natuur wat dit aanneem en tot die mate dat ons hierdie preke onkrities aanvaar, word die teorie van menslike natuur van verbruikers 'n selfvervulende profesie. As televisieadvertensies ons vertel, is ons van krag honger, plesieragtige, gewelddadige, selfbelangrike, vulgêre en ongeestelike wesens van nature, dan is ons miskien wel; en as ons is, dan lyk al die dinge wat hulle aanbied om hierdie begeertes te bevredig, logies om in te pas by wat ons vertel het wat ons nodig het.
Het hierdie beskrywing van die menslike natuur ooit die meerderheid van die mensdom gekenmerk? Dit kenmerk beslis 'n aggressiewe, kragtige en prominente minderheid wat 'n buitengewone invloed uitoefen oor ons kollektiewe lot. Na nadenke kan ons gewoonlik dosyne voorbeelde van ander mense noem wat vrylik optree sonder om aan persoonlike voordeel te dink, wat hulself uitbrei en soms ter wille van ander sterf, wat plesier geniet, maar beslis nie daardeur geregeer word nie moenie elke wakker oomblik van hul bestaan ​​beplan om maniere te gebruik om hul persoonlike voordeel uit te brei of hul besittings te vergroot nie. Die meeste mense van my kennismaking lyk baie meer op dié groep as die vorige.
Ek noem die "ekonomiese teorie" van menslike begeerte, want dit is so alomteenwoordig in die media en blyk die fundamentele aanname van die meeste ekonomiese en politieke denke in ons samelewing te wees. Daarbenewens het hierdie skema van die menslike natuur depersonalized geword en geïnstitusionaliseer in die vorm van korporasies - 'n mees onheilspellende ontwikkeling.
Ons Genes maak ons ​​dit doen
Nog 'n teorie oor hoekom ons gereeld getuig om meer as genoeg te bekom, word deur die kognitiewe sielkundige Timothy Miller in sy boek voorgestel. Hoe om te hê wat jy het. Miller voer aan dat alle spesies die basiese genetiese program ontwikkel het om soveel moontlik voorvereistes vir suksesvolle paring en oorlewing (grond, kos, krag, maats, status, ens.) Te bekom vir die eenvoudige rede dat enige skepsel wat ontwikkel het met 'n "genoeg skakelaar" vir hierdie dinge sou op 'n reproduktiewe nadeel gewees het in vergelyking met diegene wat nie genoeg skakelaars gehad het nie.
Ons min of meer onversadigbare eetlus vir akkumulasie kan dus biologies gewortel wees, baie natuurlik, en tot redelik onlangs aangepas is om die oorlewing van die spesie te verseker. In die moderne tyd het egter onverzadigbare begeerte saamgegaan met kragtige tegnologieë en groot bevolkings, wat beide bedreigende ekologiese ondergang as ons met besigheid voortgaan soos gewoonlik.
Miller merk ook mettertyd op dat hoewel hierdie aangebore biologiese programmering om te verkry, op te bou en te beskerm, 'n sekere nut het om biologiese oorlewing te verseker, is dit inherent nie in staat om geluk of tevredenheid te lewer nie. Dit is nie nodig dat 'n dier gelukkig of tevrede is om te kan voortplant en 'n evolusionêre sukses te wees nie. Die meeste van ons weet uit ons eie persoonlike ervaring dat dit in terme van sommige opkomende aspekte van ons menslike natuur (ons spiritualiteit, ons komplekse sielkunde, ons sosiale verhoudings) eenvoudig reproduseer, nie veel rede is om te oorleef nie. Ons is meer as vis swem stroomop, meer as insekte wat net probeer om 'n plek te vind om eiers te lê.
Miller stel verder (in die goeie gemeenskap van ortodokse Boeddhistiese denke) dat wanneer ons verkeerdelik glo dat die bevrediging van ons biologies gewortelde begeertes tot tevredenheid en geluk sal lei, is die weg oop vir alle rasse van kompetisie, stryd, konflik, verlies , hartseer - in 'n woord, lyding. Paradoxaal genoeg word die weg na vrede en geluk nie gevind deur die bevrediging van begeertes vir die eenvoudige rede dat begeertes nie op 'n blywende manier bevredig kan word nie. In plaas daarvan lei die versadiging van begeerte net of vroeër na 'n ander rondte van begeerte, of anders 'n vrees vir verlies. Verbruikerswese is eintlik 'n sosiale stelsel wat ontwerp is om begeerte te versterk en vrees vir verlies te verhoog, omdat dit mense motiveer om veel meer effektief te verbruik as tevredenheid en vrede, selfs al is tevredenheid en vrede (tevredenheid) dikwels wat verbruikersbeloftes van die verbruik van produkte sal volg.
Stuff en meer dinge sal ons nie gelukkiger maak as die bure nie
Desire het waarskynlik 'n biologiese oorsprong in die menslike natuur en is nie meer 'n saak vir skuld of selfverskuld as wat ons nodig het om te eet of te drink nie. Dit kan natuurlik wees om dinge te hê; Dit kan selfs natuurlik wees om meer en meer dinge te hê. Die waarheid is egter dat al hoe meer dinge ons nie beter verlaat nie.
Tog beteken die mededingendheid wat in verbruikersgemeenskappe so beklemtoon word dat dit moontlik is vir een persoon om 'n beduidende voordeel van troos oor sy of haar bure te geniet, met vrede en sekuriteit om te begin. Daarbenewens glo verbruikersgenootskappe dat hulle die voordele van troos en sekuriteit kan handhaaf ten koste van naburige gemeenskappe. Hierdie idees word verkeerd omdat hulle op die illusie berus dat daar sulke dinge as afsonderlike individue en samelewings kan wees wanneer alles en almal sistemies gekoppel is.
In die eenvoudige sin aanvaar verbruikerswese hierdie situasie net en soek hulle dit sistematies om die minderheid te verryk (wat net soveel slagoffers is as enigiemand anders!) Ten koste van die vryheid en tevredenheid van die meerderheid wat uitgebuit. Miller bied meer hoop en wys daarop dat mense nie net sakke chemikalieë is wat blindelings deur biologiese instinkte gedryf word nie, maar dat ons ook 'n geestelike en emosionele vermoë het om ons ingewikkelde begeertes met begrip en insig oor hul waarheid en gevolge te balanseer.
Die Geestelike Praktyke van Dankbaarheid, Aandag en Medelye
Miller glo dat ons die gevolge van ons aangebore geneigdheid kan weerspreek om meer en meer te wil hê deur die gebruik van gewoontes en maniere om aandag te skenk aan ons ervaring wat beter ooreenstem met wat ons weet, is die aard van ons bestaan. Dit behels die vestiging van die verstandelike praktyk van dankbaarheid (die gewoonte om die positiewe aspekte van ons hier en nou ondervinding te waarneem en te waardeer), aandag (die gewoonte om nie aandag te skenk aan ons ervaring hier en nou nie) en medelye (die gewoonte om te dink aan ander mense is net so versadig in die pyn van onvergeeflike begeerte en chroniese vrees en onderhewig aan dieselfde lyding as wat ons self is).
Die mooiste aspek van wat Miller sê, is dat 'n "genoeg skakelaar" nie as deel van ons aangebore biologiese toerusting mag kom nie, maar dat ons een kan installeer. Ons kan tevredenheid leer. Ons kan leer hoe om te hê wat ons het. Ons word nie noodwendig veroordeel tot onvermydelike persoonlike uitbranding, sosiale konflik en ongelykheid nie, en ekologiese verwoesting weens gebrek aan keuses. Ons kan bewus maak van hoeveel daar genoeg is en leef dienooreenkomstig, alhoewel nie sonder moeite om aandag te gee nie, en nie sonder oefening nie.
Ons leef in 'n verbruikerskultuur. Ons prut dag en nag in sy sous. As daar in ons sosiale milieu, in die media, in die ekonomiese en tegniese ontwikkeling of in politieke diskoers baie min is, wat daarop dui dat moderering 'n verstaanbare en selfs wenslike manier van lewe kan wees, is dit moeilik om individue om enige soort greep te hou oor hoeveel daar genoeg is. Om 'n inkling te kry van wat "genoeg" beteken beteken dat dit noodwendig impliseer om 'n bietjie afstand (intellektueel en emosioneel) van die lewe te kry, aangesien die meeste van ons dit leef. Dit is nie maklik nie.
Om die voortplanting van verbruikerskap uit te skakel
Geen evangeliserende geloof, geen oorwinnende weermag, geen plaag van die natuur was ooit meer deurdringend as verbruikerswese en sy voortplantingsstelsel - reklame. Die hele planeet word nou in mikrogolf-, televisie- en radiosignale 24 uur per dag gebaai. Die medium van televisie self het die vermoë om breinfunksionering te verander. Nadat hy die kyker geleidelik in 'n onkritiese toestand van diffuse semi-bewustheid geïllustreer het, geïmplanteer dit semi-bewuste beelde en boodskappe wat sielkundig ontwerp is om verbruik in die teenwoordigheid te "aktiveer" van die toepaslike stimulus.
Daar word beraam dat die gemiddelde Amerikaner teen die ouderdom van 20 blootgestel is aan bykans een miljoen advertensie boodskappe, dat hy of sy 'n jaar van sy of haar lewe aan televisie-reklame sal bestee. Twee-derdes van die koerantspasie en 40 persent van ons pos is ongevraagde advertensies. Die koms van telemarketing en internet bemarking sowel as die geleidelike kommersialisering van openbare ruimtes maak voorsiening vir selfs meer indringende advertensies in ons daaglikse lewe. Hierdie ontwikkelinge en vele ander vestig die "agtergrond realiteit" (en dikwels ook die "voorgrond") waarin ons ons kinders leef en verhoog.
Gelukkig is alle elektroniese media steeds toegerus met "af" skakelaars en laat die gebruiker 'n keuse van kanale. Om die invloei van bemarkings propaganda te stop, is relatief maklik. Dit is baie moeiliker (en dikwels onmoontlik) om die vermaak- en inligtingsgedeeltes van die media-stroom te kies uit advertensies, "infomercials" en "vermaaklikheidsprogramme" wat werklik dun vermomde advertensies is. Om die koring uit die kaf te skei, verg dus aansienlike tyd en geen klein hoeveelheid tegniese vermoë nie.
Bewuste Bewustheid van Hoeveel Genoeg is
In so 'n sosiale omgewing is dit nodig om seker te maak, maar ook 'n mate van selfverdediging, om na 'n persoonlike bewustheid van die hoeveelheid wat genoeg is om te sorg vir ons welsyn. Diegene wat daarin slaag om 'n grasieuse genoegsame lewenswyse vir hulself te identifiseer, sê dikwels dat hulle dit handhaaf ten koste van die gevoel dat hulle te midde van 'n sosiale stroom staan, wat voortdurend in die rigting van hernieude verbruik spoel, 'n stroom wat altyd neig om dit saam te trek . Dit bring in die praktyk van eenvoud, in ons huidige sosiale realiteit, iets van die kwaliteit van 'n stryd.
Nuttig in hierdie wedstryd gee ons onsself verlengde tydperke van terugtrekking tot eensaamheid om weer en weer, indien nodig, weer te koppel aan ons persoonlike waardebronne in die lewe, om 'n gevoel van verhouding en genoegsaamheid te herwin en om dankbaarheid te bedank vir wat ons het. Ook die gebruik van 'n redelike meedoënloos selektiwiteit in ons keuse van vermaak, ons gebruik van media, en ons bereidwilligheid om die kom-ons van allerhande bemarkings mense te verduur, is ook nuttig.
Om vas te stel hoeveel genoeg is, behels ook die plaas van ons persoonlike verbruik van dinge in die konteks van omgewingsvolhoubaarheid, sosiale geregtigheid en intergenerasie-ewewig. In hierdie konteks beweeg ons verder as die oorwegings van wat met ons individuele lewens aangewend of gemaklik kan wees, en beskou ons as deel van 'n veel groter geheel.
Die huidige vlak van verbruikerswese is nie volhoubaar nie
Huidige verbruikspryse kan nie volgehou word as almal op Aarde in 'n gelyke mate aan die verbruikersekonomie deelgeneem het nie. Om te besluit hoeveel daar genoeg vir ons is, moet dan ook bewus wees dat vir die meeste Noord-Amerikaners ons "genoeg" iewers onder 30 persent van ons huidige verbruik van hulpbronne en energie gevind moet word. Vir sommige Noord-Amerikaners, wat op hul "regverdige Aarde-deel" leef? Die hoeveelheid hulpbronne wat gelyk is aan elke persoon op Aarde, kan 'n 90 tot 95 persentasieverlaging in hul verbruik behels, terwyl dit vir ander moontlik 'n toename kan wees.
Een van die grootste uitdagings van vrywillige eenvoud is om 'n ryk en betekenisvolle leefwyse te skep, nie net deur 'n persoonlike definisie te vind van hoeveel ons dink genoeg is nie, maar deur dit harmonieus in te pas in hoeveel die Aarde kan bied in 'n gesonde en volhoubare manier.
Balansering Hoeveel "My Genoeg" oorskry "Jou Genoeg"
Die ander aspek wat oorweeg moet word, is die geregtigheid. Mahatma Gandhi het dit 'n persoonlike beginsel gemaak om niks te besit wat nie net vir die armste persoon op aarde beskikbaar was nie. Hy het gedink enige verbruik van luukshede het gelyk aan diefstal van behoeftiges solank daar enigiemand was wat nie sy of haar basiese behoeftes in die lewe kon ontmoet nie of wat nie gelyke toegang tot die luukse gehad het nie. Ons kan dink dat hierdie posisie so hard is dat min mense hoop om dit te beoefen, maar dit spreek 'n meerjarige kwessie aan wat dringend groei.
Net soos die aarde biofisiese grense toon aan sy produktiwiteit en regeneratiewe vermoëns wat in ag geneem moet word as ons bewus is van hoeveel daar genoeg is, is daar ook sosiale en ekonomiese ekwiteitsbeperkings op hoeveel my "genoeg" jou "genoeg" kan oorskry. sonder om ondraaglike sosiale spanning te skep. Wat is die gebruik van 'n luukse huis wat omring moet word deur wagte, honde en elektriese heinings? Hoeveel kan 'n mens 'n nuwe limousine of Bentley geniet as dit kolletvast en toegerus is met sitplekke vir wagte en geweer hawens? Wat kan moontlik verkry word deur 'n gedempte, idilliese bestaan ​​as net buite die heining mens nie veilig kan loop of sy kinders kan speel nie? Wie is immers die gevangene in hierdie situasie?
Die wêreld waarin ons bewoon, is iets wat ons sal oorgee na die komende geslagte, of ons nou die ekonomiese betekenis van hierdie gebaar presies kan bereken deur die waarde van natuurlike hulpbronne te "verdiskonteer" of 'n premie te plaas op ons hoop vir tegniese deurbrake. Wat ons agterlaat - beide ons wysheid en ons asblik - sal die gevolge hê vir toekomstige geslagte. Dit is net 'n hopeloos selfgesentreerde en geestelik verarmde volk wat hierdie verantwoordelikheid kan ignoreer of selfs ernstig kan vra: "Wat het toekomstige geslagte ooit vir my gedoen?"
Verstaan ​​wat ons werklik vrede en tevredenheid sal bring
Om op te som, vrywillige eenvoud is 'n manier van lewe gebaseer op "genoeg", op die middel van genoegsaamheid in alle dinge. Dit blyk dat ons nie 'bedraad' is nie, om met genoegsaamheid tevrede te wees. Of ons neiging om meer en meer sonder beperking te hê, is die gevolg van natuurlike evolusie of 'n geestelike kwaal, dit is 'n feit van die lewe. Gelukkig is ons egter in staat om die aard van onophoudelike begeerte, die vernietigende gevolge vir ons lewens, verhoudings en die omgewing te verstaan ​​en ons is in staat om ander maniere van dink en lewe te ontwikkel, gebaseer op 'n beter begrip van wat werklik sal bring ons vrede en tevredenheid.
In die huidige Noord-Amerikaanse sosiale realiteit, om hierdie insigte in die praktyk te bring, moet ons voortdurend swem teen die heersende huidige reklame, sosiale gebruik en wat in ons dag vir gesonde verstand gaan. Die ontwikkeling van gedagtes oor die aard en dinamika van aangebore begeertes, die kweek van "verdediging" teen kommersialisme wat in ons lewens ingaan, en bly bewus van hoeveel geld, tyd en energie ons spandeer en die waarde wat ons ontvang in ruil hiervoor, is almal nuttige maniere. om te bepaal hoeveel is genoeg en laat daardie bewustheid ons lewenskeuses lei.
Nuwe Vereniging Uitgewers. © 2000, 2011.
Terwyl die vrywillige eenvoudbeweging die afgelope jare met spronge gegroei het, word dit steeds stereotipeer as hoofsaaklik gemoeid met 'n spaarsamige lewenstyl. Maar eenvoudige lewe het baie dieper implikasies as om net kaste skoon te maak of 'n tweede motor te verkoop. in Stepping liggiesMark Burch beskou dieper voordele van vrywillige eenvoud vir individue en hoe die praktyk van eenvoudige lewe 'n noodsaaklike deel van die oplossing vir ons sosiale en omgewingsprobleme kan wees. Nadenkende en welsprekende, hierdie boek sal 'n beroep op 'n wye verskeidenheid lesers wat belangstel om hulleself te pleeg om ligter in 'n meer volhoubare toekoms te begin.
MARK BURCH is 'n vryskut opvoeder, skrywer en werkswinkel fasiliteerder. Hy onderrig tans kursusse oor vrywillige eenvoud as 'n addisionele fakulteitslid van die Universiteit van Winnipeg en bied werkwinkels oor eenvoudiger leef- en volwasse omgewingsopvoeding oor Kanada. Hy was 'n bekende gas op CBC TV "Man Alive", CBC Radio "Ideas" en in die Knowledge Network-dokumentêre reeks "The Simpler Way". Hy is die skrywer van Stepping liggies sowel as van Eenvoud: Notas, stories en oefeninge vir die ontwikkeling van onvoorstelbare rykdom. Mark Burch kweek stilte, versamel Chi, en neig 'n tuin in Prairie Canada.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Genoeg is genoeg: hoe om 'n sierlike balans in die lewe te vind