Yüklə 471.91 Kb.
ölçüsü 471.91 Kb.
Die inhoud van die Besluiteregister 2004 word soos volg saamgestel, met die Roepingsverkla-ring 2002/2004 as uitgangspunt:
F.1 BESLUITE VIR DIE AANDAG VAN KERK-RADE, RINGE EN SINODES
F.2 OPDRAGTE AAN DIE VIER NUWE ALGE-MENE DIENSGROEPE
F.3 ANDER ALGEMENE BESLUITE
Tydens die vergadering van die Algemene Sinode 2002 het ons as afgevaardigdes al hoe meer oortuig geraak van die liefde van Christus en daarom ook van die NG Kerk se roeping en plek in Suider-Afrika.
(b) Verbind ons ons opnuut tot ons kontinent, in die besonder Suider-Afrika. Die tragiese verhale van die allerverskriklike vorme van geweld, die geweldige omvang van armoede en gevolglike hongersnood, die konsekwensies van die vigspandemie, die gebrek aan respek vir mense, diere en die omgewing en ook ons aandeel daaraan, het ons ontstel. Die Sinode betuig sy meegevoel aan die talle slagoffers. Ons wil ook ’n verskil maak. Daarom verbind ons ons om mee te werk aan oplossings vir ons samelewing. Ons stel ons as kerk beskikbaar om op elke vlak waar ons kan help, betrokke te raak. Ons verseker die owerheid van ons voorbidding en ons verbintenis tot diens aan die gemeenskap.
(c) Verbind ons ons tot groter eenheid met ander kerke. Ons wil graag herenig met ons Kerk-familie, soos ons glo God dit wil hê. Ons wil ook graag ons ekumeniese bande bevestig en uitbrei en met alle ander Christene hande vat om ons lande op te bou en pynlike omstandighede te verlig.
(d) Roep ons ons gemeentes op om by die genesing van ons lande betrokke te raak. Ons dank die Here vir die toegewydheid van lidmate en die talle positiewe aksies waarvan ons orals hoor. Kom ons wys die wêreld opnuut dat ons as sout van die aarde en lig vir die wêreld God se koninkryk wil laat kom.
Ons het ’n Here. Ons is hier. Ons is Sy kerk.
F.1 KERKRADE, RINGE EN SINODES
1. DANK TAAKSPAN STRATEGIES, KOMMU-NIKASIE EN STELSELS - die Algemene Sinode spreek sy dank uit teenoor die sinodes en gemeentes wat dit vir die lede van die taakspan moontlik gemaak het om hierdie werk af te handel.
2. GRENS SINODE NOORD-TRANSVAAL
1. Die Algemene Sinode keur dit goed dat die grens van die Sinode van Noord-Transvaal na inlywing van die Sinode van Midde-Afrika as ring van Noord-Transvaal uitgebrei sal word om daarmee Afrika noord van die Limpopo in te sluit by Noord-Transvaal.
2. Die Sinode versoek gemeentes en leraars uit al die sinodale gebiede wat met uitreike in Afrika besig is, om ter wille van groter koördinering en effektiwiteit van die werk in hierdie uitgestrekte gebied deur die kantoor van Noord-Transvaal (of direk) kontak te maak met ds Dion van Dyk wat tans ’n opdrag van Noord-Transvaal in dié verband het.
* Die NG Kerk is hartseer en verleë omdat ons na baie jare se gesprekke oor kerkhereniging nog nie veel gevorder het nie. Terwyl daar faktore is wat die proses werklik baie moeilik maak, weet ons dat dit nie ’n verskoning is nie.
* By die Sinode het ons voor die aangesig van die Here opnuut oortuig geraak van die belangrikheid van kerkeenheid en ons wil onsself met nuwe toewyding daaraan wy. Ons glo dat die Here van ons vra om so spoedig moontlik ou breuke te heel en as volle familie van kerke byeen te kom in een kerkverband. Ons glo ook dat ’n verdeelde kerk baie moeilik die roeping wat die Here vir ons as kerk het, sal kan uitvoer. Ons huiwer om dit te sê, maar ons oordeel dat versuim in hierdie verband nie net sal beteken dat ons die Here gefaal het nie, maar ook ons Suider-Afrikaanse samelewing - en miskien veral die kinders en jongmense.
* Ons pleit by die ander kerke van die NG Kerk-familie vir ’n ínklusiewe herenigingsproses waarin ons poog om sover moontlik almal wat deel is van ons kerke, saam te neem op die pad vorentoe.
* Ons is verbind aan die VGKSA wat vir ons sê dat die Belharbelydenis vir hulle baie belangrik is en dat hulle dit sal wil inbring in die nuwe verband. Ons is egter ook verbind aan die NGKA en die RCA wat vir ons sê dat hulle nie kans sien om Belhar volledig as belydenisskrif te onderskryf nie.
* Wat ons eie kerk betref, het ons ’n verantwoordelikheid teenoor baie predikante en lidmate wat gereed is vir ’n hegte eenheid en graag Belhar sou wou onderskryf, maar ook baie predikante en lidmate wat om verskillende redes nie kans sien om Belhar as belydenisskrif te onderskryf nie.
* Ons glo dat ons ‘n verantwoordelikheid teenoor al hierdie groepe het en sou onsself wou gee vir ’n proses waarin ons so gou as moontlik een word in ‘n “ruim huis” wat plek maak vir almal van ons - met die baie waaroor ons saamstem, maar ook dit waaroor ons verskil.
* Ons glo dat dit ironies sal wees as ons rondom ’n belydenisskrif wat juis die eenheid van die kerk bely, by ‘n punt kom waar ons die kerk maar laat skeur omdat ons nie meer glo dat die Here ons almal bymekaar kan hou en in een herenigde kerk kan saambring nie.
* Ons pleit by ons broers en susters vir ‘n spoedige hereniging in ‘n ruim en breë eenheid waarin ons mekaar aanvaar en aanneem met al ons bagasie, en ook kans kry vir ‘n groeiproses waarin ons mekaar leer ken en leer liefkry.
* Ons bied die volgende voorstel aan die ander lede van die Familie aan as ons aanbeveling oor hoe ons mekaar iewers in die middel kan ontmoet en ‘n pad saam kan begin loop. Ons gaan ook so spoedig moontlik met ons eie gemeentes in gesprek tree oor hierdie voorgestelde proses vir kerkhereniging.
* Ons hoop dat ons spoedig “iewers in die middel” een nuwe herenigde kerk kan vorm waar ons almal saam voor Christus buig en voor mekaar en as ‘n saam-kerk die pad vorentoe aanpak.
Die NG Kerk herbevestig sy ernstige en duidelike verbintenis tot die herstel van een kerkverband met die ander drie kerke van die Familie, nl die VGKSA, die NGKA en die RCA. Hierdie verbintenis is gegrond in die oortuiging dat die Here dit van ons vra - ter wille van sy eer (Joh 17:23) en ter wille van ons gesamentlike roeping (Ef 4:4) en getuienis in Afrika nóú. Ons glo dat ons as Familie bymekaar hoort, mekaar nodig het en saam 'n wesenlike taak te vervul het in ons lande.
3. 'N KEUSE OM GOU WEER OP GANG TE KOM MET DIE PROSES EN SAAM TE GROEI NA GROTER EENHEID
3.1 Die NG Kerk is jammer dat die herenigingsproses sloer. Ons is oortuig dat daar genoeg gron-de is waarom ons spoedig met die kerkhereni-gingsproses kan begin.
(1) Ons het 'n gedeelde geskiedenis en weet almal dat ons bymekaar hoort;
(2) Al die kerke aanvaar reeds die formuliere van eenheid as 'n gemeenskaplike belydenisbasis.
(3) Die Algemene Sinode het reeds in 1998 gesê dat hy die wesenlike inhoud van die Belharbelydenis aanvaar.
3.3 Ons glo dat ons so 'n pad nie alleen aanpak nie. Die getuienis van ander wat die pad reeds geloop het, help ons om ons vertroue te stel op die versoenende krag van die evangelie van Christus wat ons steeds nader aan mekaar kan bring en ons kan laat groei in ons liefde en begrip vir mekaar.
4. 'N PAD WAT BAIE GEDULD, BEGRIP EN TEGEMOETKOMENDHEID VAN ALMAL VRA
Die geskiedenis leer ons dat verenigingsprosesse tussen kerke nooit eenvoudig is nie. Dit vra van alle betrokkenes geestelike toewyding, geduld, liefde en veral tegemoetkomendheid. Dit beteken dat ons almal bereid sal moet wees om mekaar iewers in die middel te ontmoet. In die proses sal ons deurentyd moet rekening hou met vrae en onsekerheid wat mense het en dit met groot geduld, sensitiwiteit en baie gesprek hanteer.
Omdat die Belharbelydenis 'n belydenisskrif van een van die Familiekerke is, stel ons voor dat dit as een van die belydenisskrifte in die herstelde kerkverband opgeneem word (vgl besluit AS 1998). Ons is steeds oortuig dat die wesenlike inhoud van Belhar (ons verbintenis aan die Bybelse getuienis oor God Drie-enig, oor die eenheid van die kerk, oor geregtigheid en versoening) baie wyd aanvaar word (vgl AS besluit 1998). Dit impliseer nie dat alle gemeentes, predikante, kerkraadslede en lidmate van die nuwe verband dit vanselfsprekend as belydenisskrif hoef te onderskryf nie.
6. MODEL: 'N VERENIGDE KERKVERBAND VAN SELFSTANDIGE PLAASLIKE GEMEENTES
Ons stel voor dat die presbiteriaal-sinodale kerkregeringstelsel as model vir die organisering van die nuwe een kerkverband gebruik word. Dit beteken dat al die gemeentes as selfstandige gemeentes ingevoeg word in ringe, sinodes en een algemene sinode. In die proses moet ruimte gelaat word vir onderhandeling, nuwe moontlikhede en 'n groei na mekaar.
7. GEMEENTES SE REG OM HUL OOR HUL EIE WERK TE BESLUIT, WORD ERKEN
Al die bestaande gemeentes van die verenigde verband sal so behoue bly en almal saam die gemeentes van die nuwe verband wees. Gemeentes is onderling oop vir bywoning en lidmaatskap. Waar meer as een gemeente in dieselfde gebied val, staan dit gemeentes vry om hulle onderlinge sake en samestelling spontaan en sonder voorskrif of dwang te reël volgens plaaslike behoeftes. Kerkrade behou dus die besluitnemingsbevoegdheid oor die inrigting van die gemeente.
Daar is 'n aantal sake waaroor saam onderhandel moet word as die voorbereidende proses aan die gang kom. Dit sluit in die skryf van 'n nuwe kerkorde, die naam van die kerk, teologiese opleiding, organisasie van kerklike werksaamhede, finansies en eiendomme, taal, ens. Ons is bewus daarvan dat van hierdie sake baie sensitief en emosioneel van aard is en dat die onderhandelings hieroor met baie wysheid, oorleg en sensitiwiteit hanteer sal moet word. Tog is ons van oordeel dat meningsverskille oor hierdie meer praktiese sake nie in die pad van kerkhereniging behoort te staan nie.
Ons glo dat die proses van kerkhereniging indringende gesprekke en begeleiding op alle vlakke gaan vra - veral ook op grondvlak met gemeentes en lidmate. Ons verbind onsself tot hierdie gesprekke en oordeel dat dit 'n groot wins gaan wees as van hierdie gesprekke ook saam gevoer kan word. Ons is oortuig dat dit die proses sal aanhelp as die gesprekke oor eenheid gevoer word in die lig van ons gesamentlike roeping in ons lande en ons gesamentlike geloof in die evangelie.
Ons spreek die oortuiging uit dat ons in die herstel van een kerkverband kerkskeuring na enige kant ten alle koste moet probeer vermy. Dit het te dikwels gebeur - ook in ons gereformeerde tradisie - dat kerkverenigingsprosesse aanleiding gegee het tot kerkskeuring, die vorming van nuwe kerke en nuwe twiste. Ons sal die proses so wil hanteer dat alle predikante, gemeentes en lidmate van die kerke saam hierdie pad aanpak.
Hoewel die Algemene Sinode en sy kommissies 'n taak het om leiding te neem, onderhandelings te voer en voorstelle te maak ten opsigte van hierdie proses, bevestig ons weer eens dat ons verbind is om ons gemeentes te raadpleeg en te toets sodat ons saam hierdie pad kan loop. Ons is oortuig dat ons kerkskeuring ten alle koste moet probeer vermy. Dit gaan waarskynlik vra vir 'n proses waarin ons vorentoe beweeg maar heeltyd sensitief is en ruimte maak vir mense met huiweringe en vrae.
Vir die proses van raadpleging met die sinodes en kerkrade in die NG Kerk ten opsigte van die eenheidsproses in die NG Kerk-familie, stel die Algemene Sinode die volgende riglyne:
13.1 Die besluite van die Algemene Sinode van 2004 oor die herstel van een kerkverband in die NG Kerk-familie (ASK verslag 13:4 pt 4.3) het die status van aanbevelings vir gebruik in die verdere verloop van die gesprek met hierdie familie.
13.2 Hierdie aanbevelings word in 'n konsultasieproses deurgegee na die sinodes, kerkrade en gemeentes vir kommentaar en verdere aanbevelings. Die konsultasieproses met kerkrade en gemeentes is die verantwoordelikheid van elke sinode / sinodale kommissie / sinodale diensraad /moderamen en word in oorleg met die Algemene Diensgroep Leiers (plus ander kundi-ges) as die lede van die taakspan vir kerkhereni-ging uitgevoer sodat die resultaat nie later nie as einde Januarie 2006 by die ADL is. Die konsultasieproses gaan oor die volgende:
13.2.1 Die besluite oor kerkhereniging van die Algemene Sinode 2004;
13.2.2 Die praktiese implikasies van elemente van die proses soos gevisualiseer in hierdie besluite plus die bepalings van Die Kerkorde (onder andere Artikel 36, 37 en 44) en die Algemene Sinode se besluit oor 'n moontlike konsensus of 'n tweederdemeerderheid van kerkrade (in 1998 en 2002). In dié verband is die volgende by 1.1.9 van die besluite van 2004 belangrik: "Ons sal die proses so wil hanteer dat alle predikante, gemeentes en lidmate van die kerke saam hierdie pad aanpak".
13.3 Na die afhandeling van hierdie konsultasieproses word die resultaat deur die taakspan verwerk en by die voortgaande gesprek in die NG Kerk-familie betrek. Intussen is die aanbevelings van die Algemene Sinode 2004 beskikbaar vir kommentaar vanuit die hele NG Kerk-familie en vorm dit deel van die gesprek en onderhandelings in die Familie.
13.4 Die toetsing van kerkrade en sinodes oor "finale" of eindvoorstelle vir die herstel van hierdie verband word gelaat totdat 'n behoorlike proses van konsultasie en saampraat met sinodes en gemeentes na die oordeel van die Algemene Sinode of die ADL plaasgevind het.
13.5 Werklike kerkeenheid staan of val by die wyse waarop dit op gemeentevlak sigbaar word. Daarom moet gemeentes gemotiveer en konkreet gehelp word om na gelang van hulle plaaslike omstandighede met die ander gemeentes van die NG Kerk-familie in hulle omgewing, asook binne ander samewerkingstrukture, daadwerklik saam te werk. Aangesien hierdie 'n saak is wat binne die hele kerkverband belangrik is, is dit 'n dringende prioriteit wat die ASK in samewerking met en deur sinodes en ringe moet hanteer.
14. APPROBASIE BY KERKEENHEID
14.1 Dat, kerklik gesproke, approbasie ’n oop proses is wat onder toesig van die kerkverband in regverdigheid en billikheid hanteer word, of as gesprek, of as geskilbeslegting, of as appèl, of waar persone ter sprake is, ook moontlik as tug. As die approbasie oor ’n saak handel, word in die proses na konsensus gestreef, maar as deel van die oop proses sou ook ooreengekom kan word dat daar toetsing van die betrokke lidmate moet wees.
14.2 Dat approbasie dwarsdeur Reglement 6 op dieselfde wyse hanteer word, behalwe by 6:1 (afstigting) waar vereis word dat meer as die helfte van die lidmate ’n versoekskrif en waarborglys onderteken.
14.3 Dat die bewoording oor approbasie lees: “die ooreenkoms word op twee agtereenvolgende Sondae tydens die erediens aan die gemeente(s) vir approbasie bekendgemaak, met vermelding dat besware daarteen binne sewe dae na die laaste afkondiging skriftelik by die skriba ingedien moet word.”
14.4 Die kerkrade maak hulle konsensus-mening, of hul gedebatteerde besluit met tweederdemeerderheid aan die gemeente op twee Sondae bekend vir approbasie. Indien die besware uitloop op ’n besluit tot toetsing van die gemeente, word dit gedoen. Uiteindelik maak die kerkraad hulle geapprobeerde besluit aan die sinode bekend.
14.5 Twee derdes van alle kerkrade moet hierdie eenparige-konsensus- of tweederdemeerderheid-geapprobeerde besluit verkry.
14.6 Elke sinode moet dan met ’n tweederdemeerderheid tot kerkeenheid besluit.
14.7 Nadat elke sinode afsonderlik met ’n tweederdemeerderheid ten gunste daarvan besluit het, moet die Algemene Sinode dit ook met ’n tweederdemeerderheid aanvaar (Art 43 en 44).
14.8 Dat regsadvies oor hierdie aanbevelings en saak ingewin word, en tot dan toe as voorlopig beskou word.
14.9 Dat die te verkrygde regsadvies, en indien dan nog relevant ook hierdie besluit oor approbasie, ook aan die ander kerke van die NG Kerk-familie gekommunikeer word
15. SINODEVORMING - aangesien strukturele eenheid op Algemene Sinodale vlak noodwendig ’n langsame proses is, sinodes wat daarvoor gereed is, wel struktureel met mekaar kan verenig as sinodes sonder om die bestaande kerkver-bande prys te gee. Die bedoeling hiermee is ook om die herenigingsproses op Algemene Sinodale vlak te bevorder.
4. NUWE AFRIKAANSE BYBELVERTALING
1. Die Sinode versoek die Bybelgenootskap van SA om voort te gaan met ’n volgende Afrikaanse vertaling van die Bybel, soos in die vooruitsig gestel in die voorgestelde vertaalopdrag.
2. Die Sinode neem met dank daarvan kennis dat die BSA geen direkte bydrae van die onderskeie kerke vra nie, maar moedig ons eie lidmate en gemeentes aan om die projek finansieel te ondersteun.
5. PREDIKANTEKONFERENSIES - die Algemene Sinode versoek dat elke sinode in sy eie gebied die inisiatief neem vir die reël van sulke konferensies op streeksbasis.
1. Die Algemene Sinode herbevestig die Roe-pingsverklaring 2002 en vra alle kerkvergaderings en hulle diensgroepe /kommissies om in hulle besinning en werk hiermee rekening te hou.
2. Die Sinode verklaar:
2.1 dat die NG Kerk se roeping om die evangelie te bedien, nie ingeperk kan word tot ’n bepaalde geografiese streek of ’n enkele kulturele visie nie;
2.2 dat die NG Kerk se roeping tot diens aan die Here sal antwoord in enige wêrelddeel en binne enige wêreldkultuur binne die middele tot die kerk se beskikking;
2.3 dat die geografiese en kulturele gebondenheid van sinodes se roepingsverklarings as voorbeeld dien van die NG Kerk se verbintenis tot naasteliefde in enige wêrelddeel en binne enige kutuurgroep waarin die NG Kerk tot diens geroep word.
3. Gemeentes wat nie reeds daarmee besig is nie, word aangemoedig om deur 'n proses van roepingsonderskeiding te gaan. Die wesenlike elemente van so 'n proses is gebed, luister na die Woord en na mekaar, en 'n analise van die nood in die omgewing as 'n aanduiding van hierdie roeping.
7. SINODALE GRENSE
1.Die Algemene Sinode besluit dat die status quo ten opsigte van die bestaande sinodale grense gehandhaaf word.
2. Die Sinode besluit om nie tans ’n proses van herindeling van sinodale grense te begin nie, maar om dit aan elke sinode oor te laat om langs die gewone weg die ADL te nader met gemotiveerde versoeke.
8. VERSOENING -- die Sinode moedig lidmate aan om betrokke te raak by die internasionale Arts and Reconciliation Festival in Maart 2005.
1. Die Algemene Sinode betreur die feit dat die situasie in Zimbabwe sedert die vorige Sinode vererger het en dat daar geen moontlike oplossing in sig is nie.
2. Die Sinode onderskryf die verklaring van die SARK oor Zimbabwe.
3. Die Sinode doen ’n beroep op gemeentes wat beroep, om ’n leraar uit Zimbabwe te oorweeg ten einde die situasie aldaar vir gemeentes te verlig.
4. Die Sinode doen ’n dringende beroep op die streeksinodes om voort te gaan met hulle finansiële ondersteuning tot ten minste einde Maart 2006.
5. Die Sinode spreek sy dank uit teenoor die Sinode van Noord-Transvaal vir betrokkenheid by en hulp aan die Ring van Midde-Afrika, asook teenoor die onderskeie sinodale gebiede en gemeentes vir volgehoue hulp en voorbidding.
6. Die Sinode spreek sy groot dank uit teenoor al die sinodes, gemeentes en lidmate wat ruimhartig bydra om die bediening in Zimbabwe te ondersteun.
1. AFKONDIG LIDMAATSKAP – die datum van inskrywing in die register geld as datum van aankoms in die gemeente.
2. ARGIEFWETGEWING - die Sinode neem kennis dat die Nasionale Erfeniswet (25 van 1999 en aangevul in Goewer-mentskennisgewing No 1313 van 25.10.2002) bepaal dat alle geboue ouer as 60 jaar deur die wet beskerm word en dat toestemming verkry moet word voordat enige vervreemding, restourasie of verbouings mag plaasvind (en versoek die Taakspan Argief om ’n inligtingstuk hieroor voor te berei.)