"Ek wil nie kinders hê nie." — alternatief
"Ek wil nie kinders hê nie."
April 21, 2016 by Nico de Wet in Cliffordene Norton
Hierdie ses woorde in hierdie era behoort nie veel van 'n opskudding tot gevolg te hê nie. Dis altans wat ek dink, maar in my persoonlike ervaringe kan dit nie verder van die waarheid wees nie. Elke keer wanneer hierdie onderwerp opkom en ek daardie woorde uiter, tref sikloon Tradisioneel my: ma's of voornemende ma's wat my besluit kritiseer.
Moet my nie verkeerd verstaan nie, ek het baie respek vir ma's, veral vir werkende ma's. Dit is byna onmoontlik om myself daagliks gewas, gevoed en tot by die werk te kry. Ek weet nie hoe sommige vroue dit vir hulself en hul klein minions (haar man ingesluit) regkry nie.
Ek het egter 'n probleem met vroue (met en sonder kinders) wat onmiddellik nadat ek dié ses woorde geuiter het, my besluit onder kruisverhoor neem, met die volgende argumente:
'Jy sal anders voel as jy ouer is.' Daar is min frases meer beledigend as hierdie woorde, veral komende van 'n vrou in jou portuurgroep. My interne reaksie is gewoonlik 'n sarkastiese: "Dankie, maar as ek groot genoeg is om koek vir brêkvis te eet, te weet vir wie ek wil stem – is ek beslis volwasse genoeg om te weet of ek 'n moeder wil wees. Ek mag dalk van plan verander, maar dit sal beslis nie oor jou mening wees nie".
'Jy sal anders voel as jy jou eie kinders het.' Hierdie woorde maak die aanname dat ek kinders haat en magically van plan sal verander as ek my eie pienk- of blouvoetjies het. Aikôna! Ek is eintlik mal oor my familie en vriende se kinders. Kinders is eerlik, oulik en sonder aanstallerigheid, en laat my herhaaldelik glo in die goedheid van die samelewing. Ek sal ook baie meer tyd saam met my klein nefies en niggies bestee, as ek in dieselfde dorp as hulle gewoon het.
Ek is mal oor kinders en hulle hou (soms) van my, maar die lekkerste deel van auntie wees, is dat ek die klein moeilikheid-makers terug kan gee as hulle begin probleme veroorsaak of as ek moeg is.
En daar lê die kern van my besluit. Die verantwoordelikheid van 'n kind jaag my die skrik op die lyf. Jy het tussen 18 – 21 jaar om jou kind óf op te mors óf die beste kans in die lewe te gee. En kinders kom nie met 'n How to-handleiding nie.
Dié vrees is klaar groot genoeg vir my skouers, sonder die las van ander vroue wat my besluit wil verander.
Ons leef in die twintigste eeu en ten spyte van wat vroue bereik het, moet ons nog 'n duisend-en-een ander duiwels – ongelyke salaris, die glasplafon – oorkom. Die laaste ding wat ons nodig het, is die Victoriaanse verwagting dat alle vroue pienk voetjies wil hê.
Daar is genoeg plek in die samelewing vir elke vrou om haar eie weg te skraap, want die lewe is nie 'n one size fit all nie. My besluit, wat dit ook al mag wees, is nie 'n aanklag op ander vroue s'n nie. Dit ondermyn nie die keuse wat ander gemaak het nie. Dit is net gepas vir my lewe.